View allAll Photos Tagged 2021
This picture was taken from the Dokei Bridge at 1-28 Hiecho, Minami Ward, Yokohama, Kanagawa, toward the downstream of the Ooka River.
2021 represents a significant milestone in the history of the Phoenix Railway-Photographic Circle with the celebration of our 50th anniversary. Phoenix was set up in spring 1971 and was created to promote an alternative approach to railway photography. Why not take a look at the PRPC web site at www.phoenix-rpc.co.uk/index.html.
Feeling so honored, as two of my photos are selected in this wonderful Calendar among all the other amazing Talents.
Thank you so much Kess ♥
To check all lovely H&G Pictures, please visit Kess Blog.
H. Osnowski | 2021 | Klebeband, Rost, Farbe & Fantasie auf Containerwand | 130 x 86,64 cm
Osnowski nutzte die kühlen Wintertage, um mit einem Werk zur Lage im marodistanischen Partnerbistum Kölle am Rhing seinem kleinen Garagenmuseum einen blauen Akzent zu geben, denn, so der Künstler in einem nicht autorisierten Interview anlässlich der Mariä-Lichtmess-Feierlichkeiten, "blau passt irgendwie zu diesem völlig verkorksten Winter..."
the cross, the cardinal, the snake and the parish monster
H. Osnowski | 2021 | tape, rust, paint & fantasy on container wall | 130 x 86,64 cm
Osnowski took advantage of the chilly winter days to add a blue accent to his small garage museum with a work on the situation in the Marodistan partner bishopric of Kölle am Rhing, because, the artist said in an unauthorized interview on the occasion of the Mariä-Lichtmess celebrations, "blue somehow fits this completely messed-up winter..."
Translated with www.DeepL.com/Translator (free version)
Dorset's Durdle Door and the start of Britain's Jurassic Coast on a very changeable November afternoon
What an interesting walk from the car park for a 60 plus year old!
Ook dit jaar stond de Najaarsstoomdag van de MBS weer op ons lijstje. Samen met mijn oudste zoon er vroeg op uit om op te zijn voor een geslaagde dag. Het weer wisselde een beetje tussen bewolkt en zonnig. Dit jaar reed naast de eigen locs 2 (Cockeril), 6 (Magda), 8107 (Kikker) en 7853 (Navizence) ook de SHM 16 enkele slagen tussen Haaksbergen en Boekelo.
The Autumn Steam Day of the MBS was on our wish list this year again. Together with my eldest son, I was up early for a successful day out. The weather varied a bit between cloudy and sunny. This year, in addition to its own locomotives 2 (Cockeril), 6 (Magda), 8107 (Kikker) and 7853 (Navizence), the SHM 16 also made a few rides between Haaksbergen and Boekelo.
Der Herbstdampftag der MBS stand auch dieses Jahr wieder auf unserer Liste. Zusammen mit meinem ältesten Sohn war ich für einen erfolgreichen Tag früh auf den Beinen. Das Wetter schwankte ein wenig zwischen bewölkt und sonnig. In diesem Jahr fuhr die SHM 16 neben den eigenen Lokomotiven 2 (Cockeril), 6 (Magda), 8107 (Kikker) und 7853 (Navizence) auch einige Fahrten zwischen Haaksbergen und Boekelo.
but what if 2020 was just a trailer for 2021?
*screams and tantrums*
Stay safe and surround yourself with love ♥♥
Sinds de laatste campange van de SNCF steenslagtreinen in 2021 was ik één van de weinige personen die volhield dat ook in 2022 de schitterende oude diesels uit 1960 van de Franse staatsspoorwegen weer terug zouden keren op het Belgische spoorwegnet. Veel wees erop dat dit niet ging gebeuren, er zou namelijk ETCS neergelegd worden op Lijn 96 en daarbij zouden de welbekende krokodillen verdwijnen die nodig zijn voor de beveiliging van de BB67000 locomotieven. Daarnaast zou 2021 officieel het laatste dienstjaar zijn van de "Fretjes" en gingen deze volgens velen met pensioen. In de zomer van 2021 werd al snel bekend dat er toch voorlopig geen ETCS geïnstalleerd ging worden op Lijn 96, echter verdwenen alsnog de krokodillen van beveiligingssysteem Memor op verschillende plaatsen waardoor de inzet van de BB67000'en alsnog onmogelijk werd gemaakt. Mijn theorie dat de locomotieven in 2022 terug zouden keren werd dan ook flink ontkracht wat ik best jammer vond aangezien ik deze brute diesels nog op een aantal locaties wilde fotograferen. Ondertussen gingen er maanden voorbij toen opeens de krokodillen weer teruggeplaatst werden waardoor de kans op de terugkeer van de Fretjes weer groter leek dan ooit. De exemplaren met een toelating tot België waren nog steeds actief en terwijl het begin van de volgende campagne alweer in zicht kwam, werd alles goed in de gaten gehouden over nieuws van de steenslagtreinen van SNCF. Via wat contacten kreeg ik al een aantal weken van tevoren te horen dat het dan waarschijnlijk toch echt ging gebeuren, en dus was het enkel nog wachten totdat de campagne zou beginnen en de prachtige diesels weer voor de steenslagtreinen te zien zouden zijn. Maar slechts enkele dagen voor aanvang van de periode kwam het verontrustende nieuws dat bij grensovergang Quévy met werken de krokodillen weer waren verdwenen. Echter hadden de Fransen hier schijnbaar maling aan, want op vrijdag 11 maart kwamen de SNCF FRET 67579 en SNCF FRET 67460 België binnen gereden met de eerste lege steenslagtrein bestemd voor Quenast. De vreugde was dan ook groot en met nog een aantal weken mooi weer voor de boeg werd vrijwel meteen een datum uitgekozen om de steenslagtreinen goed onder de loep te nemen.
Zo werd op vrijdagochtend 25 maart tegen 5:30 uit Etten-Leur vertrokken om via Wuustwezel, voor een goedkope tankbeurt, af te zakken naar Wallonië. Op de planning stond uiteraard de steenslagtrein van SNCF, maar ook Europorte zou deze dag twee keer onze lenzen moeten passeren. Het zou voorlopig een van de laatste dagen met goed weer worden en daarnaast was het de laatste dag met wintertijd waardoor het de laatste mogelijkheid was de Fretjes met een goede zonstand op Lijn 115 bij Ripain te fotograferen. Als eerste werd het bekende viaduct in Neufvilles aangedaan waar dan ook meteen de lege rit naar Quenast op het programma stond, als ook de dit jaar weer traditie getrouw rijdende graantrein van Europorte naar Antwerpen. Zonder al te veel files werd al voor 8:00 Neufvilles bereikt waar bij aankomst de schaduw van de hoge bomen nog op het spoor stonden. We maakten ons dan ook meteen nuttig om een beetje te gaan snoeien, want inmiddels was er redelijk wat hoog gras ontstaan in de berm tussen het veld en het spoor. Het uur ging snel voorbij en tegen 9:00 werd dan SNCF verwacht met de lege trein naar Quenast, echter bleek deze vertraagd te zijn, want op het moment van geplande doorkomst in Neufvilles was het geheel pas net uit Quévy vertrokken. Dit baarde ons enige zorgen omdat de zon op deze locatie al vrij snel haaks ging staan en dus werd de trein via een contactpersoon nauwlettend in de gaten gehouden. Langzamerhand leek het er zelfs op dat Europorte de trein van SNCF had ingehaald en niet veel later kregen we inderdaad deze bevestiging. Europorte was namelijk op tijd vertrokken uit Mons en was in rap tempo onderweg zodat deze wel op haar geplande doorkomsttijd vereeuwigd kon worden te Neufvilles.
Het is 9:24 als de brute Europorte 4008 met ditmaal een vrij korte graantrein 48811 in een dunne laag nevel de aanwezigen passeert te Neufvilles. Het treintje is vanuit het Franse Bobigny onderweg naar Antwerpen D.S. Angola waar de wagens vervolgens gelost worden en 's nachts weer terugkeren naar Frankrijk. Na de passage van Europorte bleek SNCF pas net in Mons te zijn aangekomen waardoor de zonstand te haaks ging worden op het viaduct. Besloten werd om richting het bosje bomen links in beeld langs het spoor te lopen waar Stephen reeds gestationeerd was. Op deze locatie zou de zon het nog iets langer uithouden met een goede stand, wat uiteindelijk ook echt nodig bleek te zijn. SNCF passeerde uiteindelijk met exact een uur vertraging, wat wel weer gunstig was voor een betere zonstand in Ripain. Wordt vervolgd!
Made between 1948-52
Mamyia RZ67 | Mamiya Sekor Z 90mm | Kodak Tri-X 400
Kodak HC-110 1/63H | 9 min / 20 deg C.
© Darlene Bushue 2021
"Timing is everything. If it's meant to happen, it will. At the right time. At the right place. For the right reasons." Unknown
Sunrise on Monday after a fresh snowfall, Allenspark CO.
Happy Friday!!!
Thank you very much, I am sooooo happy and honored to be part of this beautiful selection! ❤❤❤
theglamoursauce.com/2021/03/04/sl-calendar-girls-february...
Original pic : flic.kr/p/2kEmS9g
14 Agosto 2021 . El Gobernador del Estado, Enrique Alfaro, asiste a la inauguración del humedal que llevará agua limpia a la región, organizado por Coca Cola México y Arca Continental en Cihuatlán, Jalisco
Italia, Toscana, San Galgano , Inverno 2021
L’abbazia cistercense di San Galgano costituisce l’espressione più autorevole in Italia dello stile gotico-cistercense.
La la vita dell’abbazia fu relativamente breve. Già nel Trecento una carestia (1329) e la successiva epidemia di peste (1348) segnarono il declino di questo insediamento monastico. Nella metà del XVI secolo cominciò materialmente la fine dell’abbazia quando venne venduta la copertura in piombo. Alla fine del ‘700 un fulmine esplode sul campanile, crollano le ultime volte del tetto e arriva il definitivo abbandono, nonché la sconsacrazione.
In realtà cominciava la storia dell’abbazia che possiamo ammirare oggi. Non ci sono più i monaci, non si recitano rosari, non c’è più un altare ma la sua mistica solitudine è impregnata di una spiritualità trasparente come il suo tetto di cielo. Nell’abbazia non c’è religione ma un forte senso religioso.
Nato a Chiusdino nel 1148, Galgano era un giovane di una nobile famiglia del luogo, amante dell'avventura e della vita senza regole. Secondo la leggenda fu visitato in sogno dall'arcangelo Michele che lo convertì. Tra la disperazione della madre e della fidanzata Polissena e lo scherno degli altri cavalieri, conficcò profondamente la sua spada nella roccia così da realizzare un croce con l'elsa. Si racconta anche che il diavolo, tentando di smantellare quella fede divenuta così salda, inviò tre uomini per distruggere la spada in tre pezzi. Galgano, addolorato, si mise a pregare tentando di ricomporre l'arma che, miracolosamente, si rinsaldò.
The Abbey of San Galgano is the most important example of the Gothic-Cistercianc style in Italy. The abbey had a short life. In the fourteenth century, a famine (1329) and the following outbreak of plague (1348) marked the decline of this monastic settlement.
The end of the abbey began in the mid-sixteenth century when its lead cover was sold. At the end of the 18th-century lightning struck the bell tower, the vaults that were still intact collapsed and the Abbey was definitively abandoned and also deconsecrated. In fact, from that moment started the history of the Abbey we can see today. There isn’t any monk, no rosary is told, there isn’t the altar, but the mystic solitude of the Abbey is imbued with spirituality, clear as the sky it has as its roof. In the Abbey, there isn’t religion but a strong religious sense.
Born in 1148 in Chiusdino, Galgano was a young man from a noble family, a lover of adventure and of life without rules. According to the legend he was visited in a dream by Archangel Michael and converted. Among the despair of his mother and girlfriend Polyxena and mockery of other riders, he stuck his sword deep in the rock in order to achieve a cross with the hilt. The legend also said that the devil, trying to dismantle his strong faith, sent three men to destroy the sword into three pieces. Galgano, sorrowful, began to pray and the weapon, miraculously, was repaired.
The signs points to the way at Battleground National Military Park in Greensboro, NC, on February 7 (Super Bowl Sunday), 2021.
It was a day like many others. We seem to have had more than our fair share of wild, cloudy days this year. So it shouldn't be too surprising to have another as the year draws to a close. An afternoon shot from up on the hill in Erba Park. [DSC03780_lr_2000]
In Explore 30 December 2021 (#199).
Thank you all for the clicks, comments & faves. I really appreciate it. (I've decided to reply to comments only if I have something worthwhile to add.)