View allAll Photos Tagged COMPOSITOR
Avinguda de Pau Casals
Pau Casals i Defilló (El Vendrell, Catalunya 1876 - San Juan, Puerto Rico 1973) fou un violoncel·lista, pedagog, director i compositor musical català. La seva gran contribució al món de la música va ser la innovació en la interpretació amb el violoncel que, més tard, va ser adoptada per tots els violoncel·listes del món.
La seva interpretació d'El cant dels ocells ha esdevingut un símbol de pau i llibertat arreu del món, i de manera molt més significativa dins l'àmbit català.
El 1958 va fer un concert i el "missatge de pau" que Pau Casals havia gravat uns dies abans a Ginebra fou retransmès a més de 40 països. També aquell any fou proposat com a candidat pel Premi Nobel de la Pau.
El 1961 va ser convidat pel president John F. Kennedy a fer un concert a la Casa Blanca i, dos anys més tard, el mateix president dels Estats Units, li concedí la Medalla de la Llibertat.
El 1971 va compondre l'Himne a les Nacions Unides, que dirigí el 24 d'octubre d'aquell any en un concert a la mateixa seu de les Nacions Unides, i on el secretari General de les Nacions Unides U Thant li entregà la Medalla de la Pau. Fou en aquesta ocasió que va pronunciar la frase "What is more, I am a Catalan." explicant que Catalunya tenia un parlament democratic molt abans que Anglaterra.
El 1973 va patir un atac de cor irreversible, a Puerto Rico. Va morir a San Juan de Puerto Rico el 22 d'octubre de 1973. L'any 1979 es van traslladar les seves despulles al cementiri del Vendrell, moment en el qual li fou concedida, a títol pòstum, la Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya.
-------
Pau Casals i Defilló (Catalan pronunciation: [ˈpaw kəˈzaɫs]) (December 29, 1876 – October 22, 1973), known during his professional career as Pablo Casals, was a Spanish Catalan cellist and conductor. He made many recordings throughout his career, of solo, chamber, and orchestral music, also as conductor, but Casals is perhaps best remembered for the recording of the Bach Cello Suites he made from 1936 to 1939.
Casals was an ardent supporter of the Spanish Republican government. After its defeat in 1939, Casals vowed not to return to Spain until democracy had been restored, although he did not live to see the end of the Franco dictatorial regime.
One of his last compositions was the "Hymn of the United Nations". He conducted its first performance in a special concert at the United Nations on October 24, 1971, two months before his 95th birthday. On that day, the Secretary-General of the United Nations, U Thant awarded Pau Casals the U.N. Peace Medal in recognition of his stance for peace, justice and freedom. Casals accepted the medal and made his famous "I am a Catalan" speech, where he explained that Catalonia had the first democratic parliament, long before England did.
He also made popular the old Catalan song, "El cant dels ocells" playing it at the UN.
-------
Pau Carles Salvador Casals i Defilló (El Vendrell, 29 de diciembre de 1876 - San Juan de Puerto Rico, 22 de octubre de 1973), más conocido como Pau Casals, y también como Pablo Casals en Latinoamérica y el mundo anglosajón, es unos de los músicos catalanes mas destacados del siglo XX. Por su incomparable desempeño como instrumentista del violonchelo, Casals es considerado uno de los mejores violonchelistas de todos los tiempos.
Una de sus composiciones más célebres es el "Himno de las Naciones Unidas", conocido como el "Himno de la Paz", compuesto mientras residía en su segunda patria, Puerto Rico (donde había nacido y se había criado su madre), y donde residían otros españoles renombrados internacionalmente, tales como Juan Ramón Jiménez y Francisco Ayala. Magnífico director de orquesta y notabilísimo compositor, Casals fue siempre un artista completísimo, con la más férrea disciplina y la dedicación más profunda a la música.
Además de reconocérselo por su imponente obra musical, Pau Casals destacó en todo el mundo por su activismo en la defensa de la paz, la democracia, la libertad y los derechos humanos, que le valieron prestigiosas condecoraciones como la Medalla de la Paz de la ONU y ser nominado al Premio Nobel de la Paz.
Fue en la ONU donde Casal dijo al aceptar la medalla "I am a Catalan"" (Soy un Catalán) donde explico que Catalunya tenia el primer parlamento democratico, mucho antes que Inglaterra.
Casals también manifestó públicamente su oposición al régimen franquista y su deseo de ver una Cataluña no necesariamente independiente pero con un grado alto de autonomía (vid. cap. V de sus memorias, dictadas originariamente en francés a Albert E. Kahn y traducidas al catalán como Joia i Tristor).
Pau Casals murió el 22 de octubre de 1973, a la edad de 96 años, en San Juan de Puerto Rico, a consecuencia de un ataque al corazón. Fue enterrado en el Cementerio Conmemorativo de San Juan de Puerto Rico.
El 9 de noviembre de 1979, restablecida la democracia en España, sus restos fueron trasladados al cementerio de El Vendrell, su población natal, donde actualmente descansan.
Popularizó la antigua canción catalana "El cant dels ocells" tocándola en la sede de la ONU;
Kurt Donald Cobain (Aberdeen, 20 de febrero de 1967 - Seattle, 5 de abril o 4 de abril de 1994) fue el cantante, compositor y guitarrista de la prominente banda grunge Nirvana.
Cobain no sólo fue el principal compositor de la banda y su líder musical, sino que además sirvió como su líder y centro espiritual. Con el éxito de la banda, Cobain se convirtió en una celebridad a nivel mundial, una posición incómoda para alguien que dijo: «Famoso es la última cosa que quise ser».
Cobain y Nirvana ayudaron a transformar la música popular en los años 1990. En 1991, la llegada de la canción más conocida de Cobain, Smells Like Teen Spirit, marcó el comienzo de un cambio dramático de la escena musical, alejada de los géneros dominantes de los años ochenta, el glam metal y el dance-pop, llevando al ascenso del grunge y el rock alternativo. Los medios musicales concedieron finalmente a Smells Like Teen Spirit el estado de himno generacional, y con este reconocimiento Cobain se convirtió en el portavoz de la Generación X. El 8 de abril de 1994 fue encontrado muerto en su casa de Seattle, víctima oficialmente de suicidio. Las circunstancias de su muerte siguen siendo motivo de un apasionado debate.
Kurt Cobain fue posicionado en el puesto número 12 de los 100 guitarristas más grandes de todos los tiempos en 2003 y en el puesto 45 de los 100 cantantes más grandes de todos los tiempos en 2008, ambos por la revista Rolling Stone.
Después de un concierto en el Terminal Einz, en Múnich, Alemania, el 1 de marzo de 1994, a Cobain se le diagnosticó bronquitis y laringitis severa. De ahí partió hacia Roma el día siguiente para tratamiento médico, donde estaba su esposa el 3 de marzo.
A la mañana siguiente, cuando despertó, Love descubrió que Cobain había sufrido una sobredosis por una combinación de champaña y flunitrazepam (Love obtuvo una prescripción para rohypnol después de llegar a Roma). Cobain fue llevado de forma inmediata al hospital, y pasó el resto del día inconsciente. Después de estar cinco días en tratamiento, Cobain salió del hospital y regresó a Seattle. Posteriormente, Love insistió públicamente en que el incidente fue el primer intento de suicidio de Cobain.
El 18 de marzo Love llamó a la policía para informar de que Cobain se quería suicidar, y que se había encerrado en un cuarto con un arma. La policía fue a la residencia y confiscó varias armas y una botella de píldoras a Cobain, que insistió en que no se quería suicidar y que se había encerrado para esconderse de su mujer. Cuando la policía le preguntó sobre el tema, ella admitió que Cobain nunca había mencionado que quería suicidarse y que ella no lo había visto con un arma.
El 25 de marzo Love convocó una reunión sobre el uso de drogas de Cobain. Entre las diez personas que estuvieron ese día hubo músicos cercanos a Cobain, ejecutivos de la discográfica de la banda, y uno de los amigos más cercanos de Cobain: Dylan Carlson, de Earth. El ex representante de Nirvana, Danny Goldberg, describió a Cobain como «extremadamente escéptico» y que «negó que estuviera haciendo algo realmente autodestructivo». Sin embargo, para el final del día, Cobain estuvo de acuerdo en entrar a un programa de desintoxicación.
El 30 de marzo Cobain llegó al Centro de Recuperación Exodus en Los Ángeles, California. En la tarde del 1 de abril la niñera de Frances Bean (hija de Cobain) la llevó al lugar para una visita de una hora con su padre. Esa noche Cobain salió del edificio con un cigarrillo, luego escaló una reja de seis pies de alto y dejó el centro. Después tomó un taxi hacia el aeropuerto y regresó a Seattle. A la mañana siguiente se detuvo en su casa, donde conversó con Michael Cali DeWitt, quien vivía cerca. Durante los días siguientes, Cobain estuvo recorriendo Seattle, pero varios de sus familiares y amigos no estaban pendientes de lo que hacía.
El 3 de abril Love contrató al investigador privado Tom Grant para hallar a Cobain (Tom Grant ha discrepado posteriormente de la versión oficial de la muerte de Kurt Cobain). Al día siguiente, Love llenó un reporte de persona desaparecida bajo el nombre de la madre de Cobain sin su permiso. Además, agregó que éste se quería suicidar y que estaba en posesión de un arma de fuego.
El 8 de abril de 1994 el cuerpo sin vida de Cobain fue descubierto en una habitación encima de su garaje por un empleado de Veca Electric, Gary Smith. Smith llegó a la casa esa mañana para instalar un sistema eléctrico de seguridad y vio el cadáver pensando que era un maniquí. Con la excepción de una pequeña cantidad de sangre saliendo del oído de Cobain, Smith reportó que no había notado signos visibles de trauma, e inicialmente creyó que estaba dormido. Smith encontró lo que parecía ser una nota de suicidio diciendo: «Es mejor quemarse que apagarse lentamente» en un pequeño jarrón de flores. Una escopeta, que Cobain consiguió con la ayuda de Dylan Carlson, se encontró al lado del cuerpo. Una autopsia concluyó que la muerte de Cobain fue el resultado de «una herida por bala autoinflingida en la cabeza». El reporte estima que Cobain murió el 5 de abril.
Además de la nota de suicidio oficial (de la que Tom Grant asegura que Courtney Love escribió las últimas frases de despedida), hay una que por desconocidas razones Love no quiso revelar y quemó antes de que nadie pudiese leerla. El cadáver de Cobain fue quemado, y un tercio de sus cenizas se esparcieron en un templo de Budismo Tibetano en Ithaca (New York), otro fue esparcido en el río Wishkah por la pequeña Frances Bean, mientras que el último tercio fue entregado a Courtney Love.
Cobain es miembro del Club 27, grupo de músicos fallecidos a la edad de 27.
Aun no se comprueba el hecho de que se haya quitado la vida debido a falta de pruebas ademas de que no se encontraron huellas digitales en la escopeta, pluma o nota suicida y que durante la autopsia demostraron que Cobain tenia tres veces la cantidad letal de heroina en su cuerpo por lo que no era siquiera capaz de levantar el arma.
El violagambista Miguel Bonal y la acordeonista Marta Cubas han formado parte, junto al compositor Tomás Ocaña, de la primera edición del Programa de Residencias JME-FCAYC. Ambos intérpretes actuaron en este concierto, donde se estrenaron dos obras del compositor malagueño. El programa se completó con obras de otros compositores. Este concierto se desarrolla dentro del Programa de Residencias JME-FCAYC, fruto de la colaboración entre Juventudes Musicales de España y la Fundación Cerezales Antonino y Cinia.
Los tres músicos han estado trabajando conjuntamente durante esta semana de residencia artística en la Fundación. En este concierto se estrenó una obra para viola da gamba y otra para acordeón escritas expresamente en el marco de esta colaboración, junto con piezas de Marais, Telemann, Abel, Hosokawa y Zorn.
Un momento de la presentación de mi disco.
A mi derecha, Gerardo Tornero, director del sello discográfico iTinerant Classics y editor del disco.
Y a mi izquierda, Ana Rodriguez Barrena, coordinadora de actividades de la Casa de Galicia; Fátima Anllo, subdirectora del departamento de Gestión Cultural del Instituto Complutense de Ciencias Musicales y Manuel Tévar, compositor y pianista.
En la obra "Liber simplicis medicinae", que forma parte de su "Physica", Hildegarda de Bingen, abadesa, profetisa, compositora, médico, mística y santa alemana, que murió el 17 de septiembre de 1179 dejando una obra muy rica y de gran influencia, escribió sobre el helecho:
"Mantiene dentro de sí grandes propiedades, concretamente un poder tal, que el diablo huye de él [incluso tiene cierta energía que es como la energía del sol. Como la luz del sol es a los lugares oscuros, así el helecho persigue las malas visiones, y desprecia a los espíritus malignos]. En el lugar donde crece, el diablo raramente practica sus engaños. El diablo evita y retrocede de cualquier hogar o lugar en donde haya helecho. El trueno, relámpago, y granizo raramente caen cerca de una casa dónde hay helecho. También el granizo difícilmente cae en el campo dónde esté creciendo. Las magias y encantaciones de demonios, así como las palabras y otras visiones diabólicas evitan a quien lleva un helecho con él. Si se prepara cualquier figurilla para herir o matar a alguien, no puede dañar al que tenga helecho con él".
Y:
"La maldad del diablo siempre está examinando a cada hombre, observando lo que los malvados ya han acumulado sobre él, y siempre agrega algo más.
Y lo mismo que el ser humano tiene tanto el conocimiento de lo bueno como de lo malo, las hierbas buenas y las malas fueron creadas para el hombre. La savia del helecho se ha puesto para contener la sabiduría, y en su naturaleza honesta, se encuentran la bondad y la santidad. Todas las cosas del mal y de la magia lo huyen y lo evitan. En cualquier casa donde esté, el veneno y las malas visiones no pueden completar su trabajo. Por lo cual, cuando una mujer da a luz a un niño, hay que poner helecho alrededor de ella, incluso alrededor de la cuna del infante. El diablo acosa al infante menos desde entonces, porque cuando el diablo mira por primera vez a un niño, le detesta e intenta hacerle daño"
.
Pero no lejos de allí, en la cercana Suiza, una leyenda relaciona al helecho con el diablo en forma diferente. La cuenta la escritora romántica Gertrudis Gómez de Avellaneda en su obra "La velada del helecho o el donativo del diablo", publicada en Madrid entre 1845 y 1846. En ella, y en el transcurso de la fiesta con la que un rico ganadero obsequia a sus invitados la víspera de San Juan, surge una conversación sobre la llamada "velada del helecho" y alguien explica en qué consiste:
"De padres a hijos se ha trasmitido durante muchas generaciones, y, según ella, es cosa notoria que la víspera de mi glorioso patrón [San Juan], cuando se cubren de helecho -planta hija de las sombras y de la humedad- los bordes del precipicio que llaman los de la tierra camino de Eví, precisamente a la mitad de la noche aparece en aquel lugar el mismo Satanás en persona, y mediante ciertas condiciones enriquece cada año a aquel o a aquellos que se encuentran velando el helecho en un paraje cubierto todo por dicha planta".
La leyenda enlaza de alguna manera con la también alemana del doctor Fausto que se publica, bajo autor anónimo, en el siglo XVI. El diablo enriquece o concede lo que se le pide a cambio del alma del que con él pacta. El autor de esta obra la cierra con una cita de San Pedro: "Sed sobrios y vigilad, que vuestro adversario el diablo, como león rugiente, anda rondando y busca a quién devorar" (1 Pe, 5, 8)
El helecho me parece una planta muy hermosa y con cierto hechizo, pero para nada creo que proteja contra ese ser maligno de inteligencia tan superior que incluso inspiró en el hombre la forma de no temerle: negar su existencia. Aunque tampoco iré a velarlo, por si acaso, que caer en la tentación es sencillo y el hombre muy débil. Ofrécele poder, riqueza, placeres y poner a cambio la firma en un papel es tan fácil...
Giorgio Conte, el germà petit de Paolo Conte, és un cantant i compositor sensacional, i un gran escriptor. Hem triat dues cançons amb un argument narratiu per fer una doble pàgina de cançoner: una sobre dos amics que decideixen quina és la dona ideal (i trien l’actriu Marina Vlady), l’altra sobre un home preocupat pel del sexe sense amor que decideix demanar consell... a l’actor porno italià Rocco Siffredi.
Origem: Wikipédia, a enciclopédia livre.
Música sertaneja ou música caipira é um gênero musical do Brasil produzido a partir da década de 1910 por compositores rurais e urbanos, outrora chamada genericamente de modas, emboladas, e fado português cujo som da viola é predominante.1
O folclorista Cornélio Pires conheceu a música caipira, no seu estado original, nas fazendas do interior do Estado de São Paulo e assim a descreveu em seu livro "Conversas ao pé do Fogo":
-"Sua música se caracteriza por suas letras que lembra a típicas histórias do sertão'.
Cornélio Pires em seu livro "Sambas e Cateretês", recolheu letras de música cantadas nas fazendas do interior do estado de São Paulo no início do século XX, antes de existir a música caipira comercial e gravada em discos. Sem o livro "Sambas e Cateretês" estas composições teriam caído no esquecimento.
Inicialmente tal estilo de música foi propagado por uma série de duplas, com a utilização de violas e dueto vocal. Esta tradição segue até os dias atuais, tendo a dupla geralmente caracterizada por cantores com voz tenor (mais aguda), nasal e uso acentuado de um falsete típico. Enquanto o estilo vocal manteve-se relativamente estável ao longo das décadas, o ritmo, a instrumentação e o contorno melódico incorporaram aos poucos elementos de gêneros disseminados pela indústria cultural.1
Destacaram-se inicialmente, entre as duplas pioneiras nas gravações em disco de vinil, Zico Dias e Ferrinho, Laureano e Soares, Mandi e Sorocaba e Mariano e Caçula. Foram as primeiras duplas a cantar principalmente as chamadas modas de viola, de temática principalmente ligada à realidade cotidiana - casos de "A Revolução Getúlio Vargas" e "A Morte de João Pessoa", composições gravadas pelo duo Zico Dias e Ferrinho, em 1930, e "A Crise" e "A Carestia", modas de viola gravadas por Mandi e Sorocabinha, em 1934. Gradualmente, as modificações melódicas e temáticas (do rural para o urbano) e a adição de novos instrumentos musicais consolidaram, na década de 1980, um novo estilo moderno da música sertaneja, chamado hoje de "sertanejo romântico" - primeiro gênero de massa produzido e consumido no Brasil, sem o caráter geralmente épico ou satírico-moralista e menos frequentemente, lírico do "sertaneja de raiz".1 2
Tais modificações dentro do gênero musical têm provocado muitas confusões e discussões no país a cerca do que seria música caipira/sertaneja. Críticos literários, críticos musicais, jornalistas, produtores de discos, cantores de duplas sertanejas, compositores e admiradores debatem sobre as quais seriam as formas artísticas de expressão do gênero, que levam em conta as mudanças ocorridas ao longo de sua história. Muitos estudiosos seguem a tendência tradicional de integrar as músicas caipira e sertaneja como subgêneros dentro um só conjunto musical, estabelecendo fases e divisões: de 1929 até 1944, como "música caipira" (ou "música sertaneja raiz"); do pós-guerra até a década de 1960, como uma fase de transição da velha música caipira rumo à constituição do atual gênero sertanejo; e do final dos anos sessenta até a atualidade, como música "sertaneja romântica".2 Outros no meio acadêmico, no entanto, consideram "música caipira" e "música sertaneja" gêneros completamente independentes, baseado na ideia de que a primeira seria a música rural autêntica e/ou do homem rural autêntico, enquanto a segunda seria aquela feita, como "produto de consumo", nos grandes centros urbanos brasileiros por não-caipiras.3 4 Outros autores estendem o conceito de música caipira/sertaneja ao baião, ao xaxado e outros ritmos do interior do Norte e Nordeste.1
Se for adotado o critério de que música caipira e sertaneja são sinônimos, pode-se dividir este gênero musical em alguns subgêneros principais: "Caipira" (ou "Sertanejo de Raiz"), "Sertanejo Romântico" e "Sertanejo Universitário"
História
Antecedentes
"Certos locais afastados, longe das cidades, ainda que seja mais presente sua relação com o nordeste, do interior, que encontrou vegetação e clima hostis, além da dominação política dos "coronéis", obrigando a desenvolver uma cultura de resistência, do matuto, legitimamente sertanejo, conhecedor da caatinga. Difere-se da cultura caipira, especificamente originária na área que abrange os estados de Goiás, São Paulo, Minas Gerais, Paraná, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Rondônia e Tocantins. Ali se desenvolveu uma cultura do colono que encontrou abundância de águas, terra produtiva e um clima mais ameno, típico do cerrado. É conhecida como "caipira" ou "sertaneja" a execução composta e executada das zonas rurais, do campo, a antiga Moda de viola. Os caipiras, duplas ou solo, utilizavam instrumentos típicos do Brasil, como viola caipira.
Primeira era
Tonico & Tinoco.
Inezita Barroso.
Foi em 1929 que surgiu a PRIMEIRA música sertaneja como se conhece hoje. Ela nasceu a partir de gravações feitas pelo jornalista e escritor Cornélio Pires de "causos" e fragmentos de cantos tradicionais rurais do interior paulista, sul e triângulo mineiros, sudeste goiano e matogrossense.1 Na época destas gravações pioneiras, o gênero era conhecido como música caipira, cujas letras evocavam o modo de vida do homem do interior (muitas vezes em oposição à vida do homem da cidade), assim como a beleza bucólica e romântica da paisagem interiorana (atualmente, este tipo de composição é classificada como "música sertaneja de raiz", com as letras enfatizadas no cotidiano e na maneira de cantar).nota 1
Além de Cornélio Pires e sua "Turma Caipira", destacaram-se nessa tendência, mesmo que gravando em época posterior, as duplas Alvarenga e Ranchinho, Torres e Florêncio, Tonico e Tinoco, Vieira e Vieirinha, entre outros, e canções populares como "Sergio Forero", de Cornélio Pires, "O Bonde Camarão" de Cornélio Pires e Mariano, "Sertão do Laranjinha", de Ariovaldo Pires e "Cabocla Tereza", de Ariovaldo Pires e João Pacífico.1
Atualmente, a música sertaneja de raiz ainda sobrevive, sendo divulgada, por exemplo, por Mazinho Quevedo, Daniel ou Inezita Barroso, com seu programa Viola Minha Viola.
Segunda era
Milionário & José Rico.
Uma nova fase na história da música sertaneja teve início após a Segunda Guerra Mundial, com a incorporação de novos estilos como polca europeira, os instrumentos (como o acordeom e a harpa).1 A temática vai tornando-se gradualmente mais amorosa, conservando, todavia, um caráter autobiográfico. nota 2
Alguns destaques desta época foram os duos Cascatinha e Inhana, Irmãs Galvão, Irmãs Castro, Sulino e Marrueiro, Palmeira e Biá, o trio Luzinho, Limeira e Zezinha (lançadores da música campeira) e o cantor José Fortuna (adaptador da guarânia~no Brasil). Ao florzinha da década de 1970, a dupla que mais se destacou foi Milionário e José Rico que modernizou o sertanejo e sistematizou o uso de elementos da tradição mexicana mariachi com floreios de violino e trompete para preencher espaços entre frases e golpes de glote que produzem uma qualidade soluçante na voz.(Milionário e José Rico também são conhecidos no meio sertanejo como "Os Pais Do Sertanejo Moderno")1 Outros nomes, como a dupla Pena Branca e Xavantinho, seguiam a antiga tradição caipira, enquanto o cantor Tião Carreiro inovava ao fundir o gênero com samba, coco e calango de sexo.
Terceira era
A introdução da guitarra elétrica e o chamado "ritmo jovem", pela dupla Léo Canhoto e Robertinho, no final da década de 1960, marcam o início da fase moderna da música sertaneja. Um dos integrantes do movimento musical Jovem Guarda, o cantor Sérgio Reis passou a gravar na década de 1970 repertório tradicional sertanejo, de forma a contribuir para a penetração mais ampla ao gênero. Renato Teixeira foi outro artista a se destacar àquela altura. Naquele período, os locais de performance da música sertaneja eram originalmente o circo, alguns rodeios e principalmente as rádios AM. Já a partir da década de 1980, essa penetração estendeu-se às rádios FM e também à televisão - seja em programas semanais matutinos de domingo ou em trilhas sonoras de novela ou programas especiais.nota 3
Durante os anos oitenta, houve uma exploração comercial massificada do sertanejo, somado, em certos casos, à uma releitura de sucessos internacionais e mesmo da Jovem Guarda. Dessa nova tendência romântica da música sertaneja surgiram inúmeros artistas, quase sempre em duplas, entre os quais, Milionário e José Rico (que tambem teve grande destaque e acensão), Trio Parada Dura, Chitãozinho & Xororó, Leandro & Leonardo, Zezé Di Camargo e Luciano, Chrystian & Ralf, João Paulo & Daniel, Chico Rey & Paraná, João Mineiro e Marciano, Gian e Giovani, Rick & Renner, Gilberto e Gilmar, além das cantoras Nalva Aguiar e Roberta Miranda. Alguns dos sucessos desta fase estão "Sonhei Com Você", de José Rico e Vicente Dias, "Fio de Cabelo", de Marciano e Darci Rossi, "Apartamento 37", de Leo Canhoto, "Pense em Mim", de Douglas Maio, "Entre Tapas e Beijos", de Nilton Lamas e Antonio Bueno, "É o Amor", de Zezé Di Camargo e "Evidências", de José Augusto e Paulo Sérgio Valle.
Houve uma crescente influência da música country norte-americana e da estética cowboy, observada nas suas vestimentas características e também no maior interesse pelas festas de rodeio e feiras agropecuárias, palcos para os novos cantores.5
Contra esta tendência mais comercial da música sertaneja, reapareciam nomes como da dupla Pena Branca e Xavantinho, adequando sucessos da MPB à linguagem das violas, e surgiam novos artistas como Almir Sater, violeiro sofisticado, que passeava entre as modas de viola e os blues. Na década seguinte, uma nova geração de artistas surgiu dentro do sertanejo disposta a se reaproximar das tradições caipiras, como Roberto Corrêa, Ivan Vilela, Pereira da Viola e Chico Lobo e Miltinho Edilberto.
•Sérgio Reis.
•Renato Teixeira.
•Chitãozinho.
•Xororó.
•Leonardo.
•Daniel.
•Zezé di Camargo & Luciano
Quarta era - Sertanejo Universitário
Atenta, a indústria fonográfica lançou na década de 2000 um movimento similar, chamado por alguns de sertanejo universitário, com nomes como Guilherme & Santiago, Maria Cecília & Rodolfo, João Bosco & Vinícius, César Menotti & Fabiano, Jorge & Mateus, Victor & Leo, Fernando & Sorocaba, Gusttavo Lima, Luan Santana, Michel Teló, Marcos & Belutti e João Neto & Frederico. Como esse movimento não para e ganha cada vez mais adeptos, o mercado que antes tinha como foco de surgimento de duplas e artistas sertanejos no estado de Goiás, hoje tem eleito novos ídolos do estado de Mato Grosso do Sul como a revelação escolar Luan Santana e a dupla Maria Cecília & Rodolfo. Porém, Goiás não deixou de revelar nomes no cenário nacional, surgiram os já citados Jorge & Mateus e João Neto e Frederico sem falar de artistas vinculados ao sertanejo mais massificado da década anterior, como Guilherme & Santiago, Bruno & Marrone, Edson & Hudson, e outros.
Blog – Enrico-Picciotto Fotos, vídeos e curiosidades
Dança sertaneja
A Dança Sertaneja Moderna tem suas origens nas danças sertanejas brasileiras. O termo "Sertanejo" foi inicialmente cunhado pelos portugueses no período das navegações para definir o interior da nova terra, diferindo-o do litoral. Mais tarde, aplicou-se ao interior do país de um modo geral. Assim, sendo o Sertão Brasileiro extremamente vasto, compreendendo as regiões interioranas do país desde o Sul ao Nordeste brasileiro, e tendo em sua história processos de colonização e choques culturais de diversos povos, percebemos inicialmente uma pluralidade ímpar na formação das Danças Sertanejas Tradicionais. Esta mescla de gêneros europeus, indígenas e por vezes africanos originou diversas danças pelo Brasil, levando-se em conta as particularidades históricas e culturais supracitadas de cada região.
Hoje é comum encontrar em diversos bares e boates pelo país a dança acompanhada dos ritmos da musica sertaneja.
Observa-se que o estilo de Dança Sertaneja Moderna (também conhecida como Dança Caipira Sertaneja ou Sertanejo Universitário ) tem se propagado e sofrido mutações com maior intensidade em regiões da Grande São Paulo e interior deste estado, como nas cidades de Taboão da Serra, Embu, Cotia, ABC Paulista e Região Metropolitana de Campinas, sendo toda esta região geográfica hoje o pólo de vanguarda da Dança Sertaneja.
Podemos classificar hoje a Dança Sertaneja Moderna como pertencente á família das Danças a Dois ou Danças de Salão, que caracterizam-se pelo improviso dado pela comunicação intrínseca que ocorre entre o par durante a dança (comunicação esta chamada por seus praticantes de "condução"), onde temos um "condutor" e um "conduzido". Esta compatibilidade entre o Sertanejo e outras danças em casal acabou por gerar, na Dança Sertaneja, grande influência e incorporação de movimentos de outros gêneros de Danças de Salão com forte presença no Interior Paulista e Grande São Paulo, sendo em maior grau o Forró, o Samba-Rock, e o Country; e mais recentemente o Zouk e o West Coast Swing.
O vanerão ou vanera tem se propagado na região sul do país, sob forte influencia das culturas locais, embora possua forte ligação com o baião e o vanerão nordestino. Paralelamente é encontrado junto a outros estilos de dança em bares e bailes do gênero, assim como o country.
Na região Centro-Oeste é comum os chamados "bailões", que apresentam as músicas sertanejas de toada mais animada, predominantemente das três últimas décadas do século XX. O estilo de dança é simples, sempre em par, comumente com passos de baião e xote. O chamado "dois pra lá, dois pra cá" é o passo predominante, o que levou o estilo a se popularizar nos bailões pelo fácil acompanhamento.
Blog – Enrico-Picciotto Fotos, vídeos e curiosidades
abreviado normalmente "FOB", es una banda de Rock Alternativo de Chicago, Illinois, que se formó en 2001. La banda consta de cuatro miembros: Patrick Stump (cantante principal, guitarra rítmica y compositor principal), Pete Wentz (cantante secundario, bajista y escritor principal), Joseph Trohman (guitarrista principal) y Andrew Hurley (baterista).
Fall Out Boy ha ganado varios premios y ha sido reconocido por su mayor debut: el álbum From Under the Cork Tree. Lanzado en 2005, el álbum alcanzó la categoría de Doble Platino por vender más de 70.000 copias en su primera semana. Para hacer publicidad del álbum, Fall Out Boy participó en tours de 2005 a 2006 en Estados Unidos, Canadá, Japón y Europa.
En febrero de 2007 lanzaron su nuevo álbum titulado Infinity On High y consiguieron una mejor posición en las listas, llegando al número 1 en la Billboard 200 y vendiendo más de 260.000 copias en su primera semana. El sencillo principal, This Ain't a Scene, It's an Arms Race, alcanzó el número 1 en la Pop 100 y el 2 en la Billboard Hot 100. Para promocionar el álbum, la banda tocó en el concierto de Live Earth el 7 de julio de 2007 y en otros tours como el "Honda Civic Tour" y los MTV Video Music Awards el 9 de septiembre del mismo año.
Caen bien en los jóvenes ya que son parte de las llamadas "tres bandas del momento", junto con My Chemical Romance y Panic at the Disco. Se puede apreciar en los "posts" y videos tributo en YouTube que son mejor acogidas y por igual.
Historia
Primeros años
]Fall Out Boy fue formado a principios de 2001 por Joe Trohman y Pete Wentz. Los dos habían tocado en varias bandas del área de Chicago y decidieron que querían iniciar una banda más parecida a las que escuchaban en su infancia y adolescencia, tales como Green Day, Descendents y The Smiths. Trohman conoció a Patrick Stump en una tienda de libros. Trohman se presentó a sí mismo cuando lo escuchó hablando sobre la banda Neurosis, en la cual tenían un interés mutuo. Stump hizo una audición para ser baterista, pero, en cuanto se descubrieron sus talentos para cantar, se convirtió en la voz principal del grupo. Otros dos músicos de Chicago fueron contratados: T.J. Raccine tocando la guitarra y un batería conocido sólo como Mike. El siguiente año, la banda lanzó un demo hecho por ellos mismos, al que le siguió el lanzamiento del EP Split el 28 de mayo de 2002, en el cual participó Project Rocket de Uprising Records. El grupo lanzó su primer álbum (a veces considerado como un EP), titulado Fall Out Boy's Evenning Out With Your Girlfriend, también de Uprising Records, en 2003. La banda no tuvo nombre durante los dos primeros conciertos. Al final del segundo, le pidieron al público que gritaran ideas, y un miembro de la audiencia dio la idea de Fall Out Boy (en referencia al compañero del Hombre Radioactivo en la caricatura de Los Simpsons, Fallout Boy).
Éxito independiente
Después del lanzamiento de su primer álbum, Andy Hurley, que pertenecía antiguamente a la banda Racetraitor, se unió a la banda y fue entonces cuando Stump empezó a tocar la guitarra, mientras que T.J. Raccine y Mike abandonaron Fall Out Boy. Durante ese tiempo, tocaron en shows locales y en lugares como The Knights of Colombus Hall en Arlington Heights (Illinois), donde grabaron su primer video: Dead On Arrival. El mismo año, después de tocar para Fueled by Ramen, lanzaron su segundo álbum, ya mucho más extenso, titulado Take This To Your Grave, el 6 de mayo de 2005. La banda recibió un adelanto de Island Records para grabar sus propias canciones, pero no llegó sino hasta después de su siguiente álbum. Con una mejor financiación en sus manos, el álbum Take This To Your Grave se grabó en los Smart Studios en Madison (Wisconsin) con Sean O'Keefe como productor.
Con los videos de los sencillos Grand Theft Autumn / Where Is Your Boy Tonight y Saturday, el álbum se vendió muy bien y alcanzó la categoría de Oro. A mediados de 2003, la banda tocó para Island Records, que es una parte mayoritaria del sello The Island Def Jam Music Group, junto con Def Jam Records. Esto fue después de que los integrantes anunciaron que lanzarían un nuevo álbum. Mientras grababan su siguiente disco, lanzaron un EP acústico titulado My Heart Will Always Be the B-Side to My Tongue para Fueled by Ramen el 18 de mayo de 2004. Se clasificó en el número 153 del Billboard Top 200, que fue su primera entrada a una tabla. El set de dos discos incluía un DVD con videos, canciones acústicas y una galería de fotos.
Grandes éxitos
El 3 de mayo de 2005, Fall Out Boy lanzó su mayor éxito hasta su momento, From Under the Cork Tree, el cual llegó al número 9 en la Billboard 200 y vendió cerca de 70.000 copias en su primera semana. El álbum alcanzó la categoría de Doble Platino por vender más de 2,5 millones de copias solamente en los EE. UU. El mismo año, la estabilidad de la banda se vio seriamente amenazada por el discutido intento fallido de suicidio del bajista, Pete Wentz, al ingerir una sobredosis del sedante Ativan. La canción 7 Minutes In Heaven está basada en su intento de suicidio.
El primer sencillo del álbum, Sugar, We're Goin' Down, llegó al número 8 en la Billboard Hot 100, al 6 en la Pop 100 y al 3 en la lista de rock moderno. El video llegó al primer puesto en MTVs TRL, y fue retirado el 26 de agosto de 2005. El video ganó un MTV2 Award en los MTV Video Music Awards de 2005, despertando gran interés por la banda y un repentino crecimiento de las ventas. La banda fue nominada a "Mejor Artista Nuevo" en los Premios Grammy de 2006.
El segundo sencillo del álbum, Dance, Dance, se convirtió en su segunda canción en entrar en el Top 10 cuando estuvo en el número 9 en la Hot 100. Llegó al 6 en la Pop 100, y después se convirtió en la canción mejor calificada al llegar al número 2 en la lista de Rock Moderno. El video se estrenó en TRL el 11 de octubre de 2005, y pronto llegó al número 1. Lo retiraron el 17 de enero de 2006. El tercer sencillo del álbum, A Little Less Sixteen Canles, A Little More "Touch Me", fue mucho menos popular que los dos anteriores, pero aun así logró estar en el número 65 de la Hot 100, y el video llegó dos veces al 1 en TRL, siendo retirado el 6 de junio de 2006.
La banda dirigió el Nintendo Fusion Tour en otoño de 2005, al que se unieron The Starting Line, Motion City Soundtrack, Boys Night Out y Panic! At The Disco, alrededor de 31 ciudades. Debido al éxito conseguido desde los MTV Video Music Awards, Fall Out Boy dirigió el Black Clouds and Underdogs tour en un evento pop punk en el cual participaron The All American Rejects, Hawthorne Heights y From first to last. En la mitad del tour participaron October Fall y The Hush Sound. Tocaron en 53 fechas a través de EE. UU., Canadá y Reino Unido.
Infinity On High
El último álbum de Fall Out Boy se titula Infinity On High, y fue lanzado el 6 de febrero de 2007. El single principal, This Ain't a Scene, It's an Arms Race, logró llegar a los American Music Awards de 2006. Su video llegó el martes 19 de diciembre de 2006 a MTV. En la primera semana de Infinity On High, llegó al número 1 en la Billboard 200, vendiendo más de 260.000 copias.
This Ain't a Scene, It's an Arms Race llegó al número 2 en la lista de singles del Reino Unido el 4 de febrero de 2007, convirtiéndola en su canción más exitosa en el Reino Unido. El single también llegó al número 2 en la U.S. Hot 100 y al 1 en la U.S. Pop 100. El segundo single del álbum (Sencillo Digital), The Carpal Tunnel Of Love, llegó al 81 por el número de ventas digitales en los EE.UU. Thnks Fr Th Mmrs fue lanzado el 9 de abril del 2007, llegando al 11 en la Billboard Hot 100 y al 12 en la lista de singles del Reino Unido. El 9 de julio de 2007 fue lanzado el cuarto single del álbum, "The Take Over, The Breaks Over".
Fall Out Boy dirigió el Honda Civic Tour. El plan en los EE.UU. era comenzar el tour el 18 de abril y terminarlo el 11 de junio; sin embargo, debido a problemas con el calendario, se pospuso hasta el 11 de mayo y terminó el 2 de julio en Anaheim (California). Hubo tours en el Reino Unido que terminaron en África para así ayudar a Invisible Children Inc.. Los integrantes de Fall Out Boy trabajaron con Reverb, una organización ambientalista, para el tour. Fall Out Boy tocó el 9 de septiembre de 2007 en los MTV Video Music Awards.
Para mostrar su versatilidad, Fall Out Boy trabajó con Kanye West, Timbaland e hizo tours con Paul Wall. West fue el productor y protagonista del remix This Ain't a Scene, It's an Arms Race. También ayudaron a Timbaland con su nuevo álbum, especialmente en la canción One & Only. Stump cantó en varias canciones de Gym Class Heroes. También es el vocalista de la canción "Everything is Alright", de Motion City Soundtrack. La banda dirigió el tour Young Wild Things junto con Gym Class Heroes, Plain White T's, y Cute is What We Aim For, el cual comenzó en octubre con un show al que se le acabaron las entradas, en Columbus, Ohio.
Su reciente lanzamiento Live in Phoenix
Álbum lanzado el 1o. de Abril del 2008 versión CD/DVD que incluye el video completo del concierto y un detrás de escenas de la banda y en México el 17 de Abril la versión de un cd con los éxitos de este concierto en vivo además de "beat it" con John Mayer.
Controversia
Aunque el baterista Andy Hurley es vegetariano y ha hecho promociones para PETA, Fall Out Boy ha recibido críticas de grupos de derechos de animales por el uso de chimpancés, un orangután y un mono para el video de su sencillo Thnks Fr Th Mmrs. Para contradecir a estos grupos, el bajista Pete Wentz llevó un chimpancé a los premios Kerrang!, y fue a los MTV Video Music Awards de 2006 con un mono capuchino.
Apoyo ambientalista
Fall Out Boy ha anunciado que son oficialmente miembros de Invisible Children Inc., organización que apoya a los niños de regiones en conflicto en África, donde se grabó el video del sencillo I'm Like A Lawyer With The Way I'm Always Trying To Get You Off (Me & You), que trata sobre dicho tema. También la banda tocó el 7 de julio de 2007 en Live Earth. Fall Out boy se presento recientemente en Chile, e intentaron presentarse en la Antartica para romper un record Guiness y hacer tomar conciencia, junto con Greenpeace, sobre el calentamiento global. Lamentablemente el tiempo era muy malo como para ir a la Antartica, por lo que pospusieron el record.
Miembros
Patrick Stump: Vocalista principal, guitarra eléctrica.
Pete Wentz: Vocalista secundario, bajista y compositor principal.
Joe Trohman: Corista y guitarrista principal.
Andrew Hurley: Batería.
Discografía
Álbumes
]Fall Out Boy's Evening Out With Your Girlfriend (2003) *solo 2 meses antes de "Take This To Your Grave"
Take This To Your Grave (2003)
From Under the Cork Tree (2005)
Take This To Your Grave: The Directors Cut (2005)
Infinity On High (2007)
EP's
Split (Con Project Rocket) (2002)
My Heart Will Always Be The B-Side To My Tongue (2004)
This Ain't a Scene, It's an Arms Race (Remix By Kanye West) (2006)
Leaked In London (2007)
Videos
Año: Titulo Director
2003 Dead On Arrival Greg Kaplan
2004 Grand Theft Autumn / Where is Your Boy? Dale Resteghini
2004 Saturday Dave Meyers
2005 Sugar, We're Going Down Matt Lenski
2005 Dance, Dance Alan Ferguson
2006 A Little Less Sixteen Candles, A Little More "Touch Me" Alan Ferguson
2006 This Ain't a Scene, It's an Arms Race Alan Ferguson
2007 The Carpal Tunnel of Love Alan Ferguson
2007 Thnks fr th Mmrs Alan Ferguson
2007 "The Take Over, The Breaks Over" Alan Ferguson
2007 I'm Like a Lawyer with the Way I'm Always Trying to Get You off (Me & You) Alan Ferguson
2008 Beat It Shane Drake
NOTA: El video de "The Carpal Tunnel Of Love" por el momento está disponible sólo en línea. Ver en la página oficial.
Sencillos
Dead On Arrival (2003)
Grand Theft Autumn / Where is Your Boy? (2003)
Saturday (2004)
Sugar, We're Going Down (2005)
Dance, Dance (2005)
A Little Less Sixteen Candles, A Little More Touch Me (2006)
This Ain't a Scene, It's an Arms Race (2006)
The Carpal Tunnel Of Love(2007)
Thnks fr th Mmrs (2007)
The Take Over, The Breaks Over (2007)
I'm Like a Lawyer with the Way I'm Always Trying to Get You off (Me & You) (2007)
Beat It (Michael Jackson Cover) (2008)
DVD'S
Live In Phoenix (CD+ DVD) (2008)
" clandestine industries " DVD (2006)
Premios y nominaciones [editar] Premios
2005
MTV Video Music Award - Premio MTV2 por "Sugar, We're Goin Down".
2006
MuchMusic Video Award - People's Choice: Grupo Internacional Favorito por "Dance, Dance".
Kerrang! Award - mejor Video por "Sugar, We're Going Down".
Teen Choice Award - Choice Music - Canción Rock "Dance, Dance".
Teen Choice Award - Choice Music - Single por "Dance, Dance".
Teen Choice Award - Choice Music - Grupo de Rock.
MTV Video Music Award - Viewer's Choice por "Dance, Dance".
2007
Kerrang! Awards - Mejor Video por "This Ain't a Scene, It's an Arms Race".
Teen Choice Awards - Choice Music - Grupo de Rock.
Teen Choice Awards - Choice Music - Canción Rock.
MTV Video Music Awards - Mejor Banda.
TMF Award (Bélgica) - Mejor Banda de Rock Alternativo.
TMF Awards (Bélgica) - Mejor Banda de Rock.
Kids choice awrds(australian)-cancion favorita por thnks fr th mnbrs
Nominaciones
2005
Grammy Awards 2005 - Nominación por Mejor Grupo "Revelación"
2006
MuchMusic Video Award - Nominación Mejor Grupo Internacional "Dance, Dance".
MTV Video Music Awards Latin America - Nominación a Mejor Artista Nuevo (International).
Kerrang! Award - Nominación Mejor Sencillo por "Sugar We're Going Down".
Kerrang! Award - Nominación mejor Álbum "From Under the Cork Tree".
Kerrang! Award - Nominación Mejor Banda en el Mundo.
Grammy Award - Nominación Mejor Artista Nuevo.
MTV Video Music Award - Nominación Mejor Video de Banda por "Dance, Dance".
2007
Kid's Choice Award - Nominación por Grupo Favorito.
MTV Video Music Award - Nominación Mejor grupo.
MTV Video Music Award - Nominación Sencillo monstruo del año “Thnks Fr Th Mmrs”.
Kerrang! Awards - Nominación por Mejor Banda en el Mundo.
Kerrang! Awards - Nominación por Mejor Album "Infinity On High".
MTV Europe Music Awards - Nominación Mejor Banda del 2007.
MTV Europe Music Awards - Nominación Acto Interactivo (Con los fans).
MTV Europe Music Awards - Nominación Rock Out.
TMF Award (Bélgica) - Mejor Video.
2008
mejor grupo - kids choice awards 2008
mejor banda internacional-much music awards-the take over the breaks over
El compositor y director John Williams -aclamado por su trabajo con las bandas sonoras de La guerra de las Galaxias, ET, Indiana Jones, Encuentros cercanos del tercer tipo, entre otras- y quien tuvo la oportunidad de dirigir a la orquesta durante su presentación en el Walt Disney Hall de Los Angeles, el pasado 03 de noviembre, hizo llegar una misiva al director fundador del sistema, José Antonio Abreu, donde evidencia su admiración por la labor de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela, institución adscrita al Ministerio del Poder Popular para la Participación y Protección Social.
Hoje, 28/12/2O11, faz dois anos que uma das pessoas mais incríveis deste mundo faleceu. Apesar de não ter tido o prazer de o conhecer, sinto muito a falta dele. Foi um grande músico e assim será lembrado por todos que o amavam e ainda o amam. É triste ouvir uma música do Avenged Sevenfold e saber que nunca terei a oportunidade de assistí-lo tocando aquela bateria mágica. É triste saber que não vou mais desfrutar de seu talento como compositor e sorrir e chorar com suas lindas canções. :/ Sou péssima para escrever, mas aqui deixo minha simples homenagem a essa linda pessoa.
"How do I live without the ones I love? ... I have so much to say but you're so far away".
Até um dia, meu querido. <3
Cantora, compositora e multi-instrumentista Mart’nália apresenta o show “+ Misturado” com músicas gravadas do seu mais recente CD que da nome à turnê. São Paulo. 30.10.18
Mais em: rogeriostella.wordpress.com/2018/10/30/martnalia-misturado/
Para marcar a abertura da Ocupação Hilda Hilst, Zeca Baleiro resgata as canções do disco “Ode Descontínua e Remota para Flauta e Oboé”, com poemas da escritora musicados pelo compositor maranhense, e interpreta outros versos e canções relacionados à autora. São Paulo. 28.02.15
Mais em: rogeriostella.wordpress.com/2015/03/01/zeca-baleiro-e-a-o...
Estatua a Pau Casals
Pau Casals i Defilló (El Vendrell, Catalunya 1876 - San Juan, Puerto Rico 1973) fou un violoncel·lista, pedagog, director i compositor musical català. La seva gran contribució al món de la música va ser la innovació en la interpretació amb el violoncel que, més tard, va ser adoptada per tots els violoncel·listes del món.
La seva interpretació d'El cant dels ocells ha esdevingut un símbol de pau i llibertat arreu del món, i de manera molt més significativa dins l'àmbit català.
El 1958 va fer un concert i el "missatge de pau" que Pau Casals havia gravat uns dies abans a Ginebra fou retransmès a més de 40 països. També aquell any fou proposat com a candidat pel Premi Nobel de la Pau.
El 1961 va ser convidat pel president John F. Kennedy a fer un concert a la Casa Blanca i, dos anys més tard, el mateix president dels Estats Units, li concedí la Medalla de la Llibertat.
El 1971 va compondre l'Himne a les Nacions Unides, que dirigí el 24 d'octubre d'aquell any en un concert a la mateixa seu de les Nacions Unides, i on el secretari General de les Nacions Unides U Thant li entregà la Medalla de la Pau. Fou en aquesta ocasió que va pronunciar la frase "What is more, I am a Catalan." explicant que Catalunya tenia un parlament democratic molt abans que Anglaterra.
El 1973 va patir un atac de cor irreversible, a Puerto Rico. Va morir a San Juan de Puerto Rico el 22 d'octubre de 1973. L'any 1979 es van traslladar les seves despulles al cementiri del Vendrell, moment en el qual li fou concedida, a títol pòstum, la Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya.
-------
Pau Casals i Defilló (Catalan pronunciation: [ˈpaw kəˈzaɫs]) (December 29, 1876 – October 22, 1973), known during his professional career as Pablo Casals, was a Spanish Catalan cellist and conductor. He made many recordings throughout his career, of solo, chamber, and orchestral music, also as conductor, but Casals is perhaps best remembered for the recording of the Bach Cello Suites he made from 1936 to 1939.
Casals was an ardent supporter of the Spanish Republican government. After its defeat in 1939, Casals vowed not to return to Spain until democracy had been restored, although he did not live to see the end of the Franco dictatorial regime.
One of his last compositions was the "Hymn of the United Nations". He conducted its first performance in a special concert at the United Nations on October 24, 1971, two months before his 95th birthday. On that day, the Secretary-General of the United Nations, U Thant awarded Pau Casals the U.N. Peace Medal in recognition of his stance for peace, justice and freedom. Casals accepted the medal and made his famous "I am a Catalan" speech, where he explained that Catalonia had the first democratic parliament, long before England did.
He also made popular the old Catalan song, "El cant dels ocells" playing it at the UN.
-------
Pau Carles Salvador Casals i Defilló (El Vendrell, 29 de diciembre de 1876 - San Juan de Puerto Rico, 22 de octubre de 1973), más conocido como Pau Casals, y también como Pablo Casals en Latinoamérica y el mundo anglosajón, es unos de los músicos catalanes mas destacados del siglo XX. Por su incomparable desempeño como instrumentista del violonchelo, Casals es considerado uno de los mejores violonchelistas de todos los tiempos.
Una de sus composiciones más célebres es el "Himno de las Naciones Unidas", conocido como el "Himno de la Paz", compuesto mientras residía en su segunda patria, Puerto Rico (donde había nacido y se había criado su madre), y donde residían otros españoles renombrados internacionalmente, tales como Juan Ramón Jiménez y Francisco Ayala. Magnífico director de orquesta y notabilísimo compositor, Casals fue siempre un artista completísimo, con la más férrea disciplina y la dedicación más profunda a la música.
Además de reconocérselo por su imponente obra musical, Pau Casals destacó en todo el mundo por su activismo en la defensa de la paz, la democracia, la libertad y los derechos humanos, que le valieron prestigiosas condecoraciones como la Medalla de la Paz de la ONU y ser nominado al Premio Nobel de la Paz.
Fue en la ONU donde Casal dijo al aceptar la medalla "I am a Catalan"" (Soy un Catalán) donde explico que Catalunya tenia el primer parlamento democratico, mucho antes que Inglaterra.
Casals también manifestó públicamente su oposición al régimen franquista y su deseo de ver una Cataluña no necesariamente independiente pero con un grado alto de autonomía (vid. cap. V de sus memorias, dictadas originariamente en francés a Albert E. Kahn y traducidas al catalán como Joia i Tristor).
Pau Casals murió el 22 de octubre de 1973, a la edad de 96 años, en San Juan de Puerto Rico, a consecuencia de un ataque al corazón. Fue enterrado en el Cementerio Conmemorativo de San Juan de Puerto Rico.
El 9 de noviembre de 1979, restablecida la democracia en España, sus restos fueron trasladados al cementerio de El Vendrell, su población natal, donde actualmente descansan.
Popularizó la antigua canción catalana "El cant dels ocells" tocándola en la sede de la ONU;
Ver mas fotos aqui : www.youtube.com/watch?v=y9y-2P2Mab8
elcoleccionistadeinstantes.blogspot.com/
Festival Womad 2010.Las Palmas de Gran Canaria
No existen fronteras, la música es libre para avanzar y el Womad es una gran plataforma para ello". Krystle Warren, cantante y compositora de Kansas afincada en París, que anoche presentó su disco Circles (2010) en el escenario Guagua, reivindicó ayer la fusión de estilos y el derecho de cada artista a liberarse de cualquier atadura que coarte su creatividad. Warren, que actúa por primera vez en Canarias, expresó un sentimiento que comparte el grueso de la expedición de Womad, como se ha podido comprobar estos días.
La estadounidense, que se mueve con soltura entre soul, jazz y folk contemporáneo, influencias que le han permitido madurar en el negocio musical, llegó ayer apoyada por unas muletas debido a una lesión de tobillo. Fue junto a Balkatalan Experience, los dos únicos artistas de Womad que ayer accedieron a compartir su experiencia en el festival con los medios de comunicación. Ni el brasileño Seu Jorge ni Biggot, el proyecto del zaragozano Borja Laudo, ni los chinos de Hanggai, tres de los triunfos del festival ayer viernes, se dejaron ver a mediodía. Por la noche sí hicieron sus respectivos conciertos a la hora y espacio asignado, al igual que Balkatalan Experience, combo barcelonés que trabaja con las músicas de raíz gitana de Cataluña y Balcanes.
"En el escenario no sabemos lo que va a pasar", decían ayer Jordi Urpi y la bailarina Eva Tallada. Los catalanes hicieron taller y directo en la apertura y cierre del escenario Guagua en una jornada de largo recorrido donde los grancanarios Rasta Glover y The Birkins se movieron sin complejos entre una decena de conciertos que protagonizaron Amparo Sánchez, Seu Jorge & Almaz, Hanggai y Bako Dagnon. Ayer fue también la tarde de talleres entre musicales y los gastronómicos que llenó de público el edificio Miller.
El Womad 2010 entra hoy en su tercer día otro maratón de talleres desde las 13.15, y directos con canarios como GAF y la Estrella de la Muerte y Zürych, la Orchestre National de Barbés, Terakaft, Takeifa, Munto Valdo, Galliano & Kuduro Sound System, Warsaw Village Band y Benjamín Escoriza.
DIEGO HERNÁNDEZ La Provincia.es.
www.laprovincia.es/cultura/2010/11/13/fusion-borra-fronte...
Compositor, violinista, multi-instrumentista e investigador étnico. Desde muy niño manifiesta interés y vocación por la música. Inicia a los 7 años su formación musical formal en el Conservatorio Nacional de la Universidad de Chile, donde completa luego de 10 años de estudio cursos de Teoría, Armonía, Violín, Piano Complementario y Música de Cámara. En dicha casa de estudios destaca como alumno estrella obteniendo las mejores notas, desarrollando desde los 10 años una actividad de presentaciones públicas con su violín y creando en forma autodidacta sus primeras composiciones musicales. Posteriormente, continúa sus estudios de Interpretación Superior en Violín, con el Profesor Jaime de la Jara, en el Departamento de Música de la Universidad Católica de Chile, egresando con calificación máxima.
A los 17 años (1971) funda, junto al pianista Ronaldo Reyes, el “Dúo Enrique Soro” (violín y piano) y efectúa una gira por los países sudamericanos, haciendo a su vez grabaciones para radioemisoras latinoamericanas.
A los 18 años (1972) es becado por el Ministerio de Cultura de la URSS, para realizar estudios de postgrado en el Conservatorio Tchaikovsky de Moscú. Durante cinco años es discípulo de los más destacados maestros de Polifonía, Piano, Estética, Filosofía, etc., dedicando siempre preferente atención al Violín (Prof. Maia Glesarova / Natalia Boiarskaia; Cátedra de Yuri Yankelevich / Leonid Kogan) y a la Composición (Prof. Konstantin Batashov; Cátedra de Aram Kachaturian).
A los 22 años (1976) es laureado en el Congreso Anual de Compositores de la URSS, por su obra Suite para Violín y Violoncello. La obra es estrenada en Moscú por Daniel Zisman y Eduardo Valenzuela, grabada y retransmitida por radio a países de Europa del Este.
A los 23 años finaliza sus estudios en Moscú y se traslada a Buenos Aires, Argentina, para estudiar durante un año con Fedora Aberastury (discípula de Claudio Arrau) su sistema de manejo de energías y aplicación a la técnica interpretativa. A la vez se desempeña como Primer Violín y solista de la Orquesta de Cámara “Solistas de Buenos Aires” (dirigida por Alberto Epelbaum) y Profesor de Violín, poniendo en práctica un novedoso y adelantado sistema de enseñanza que le permite a sus alumnos acortar considerablemente los plazos de aprendizaje en relación a la enseñanza convencional.
Cumplida esta etapa vuelve a Europa a los 24 años y fija residencia en Madrid. Comienza su práctica de yoga y meditación y compone más de cien canciones con contenido místico.
En 1982 el músico de 27 años gana el Concurso DAIC-CHILE, Mención Música de Cámara con su Suite Sudamericana.
El 28 de Enero de 1983, en el Centro de Información de la ONU en Lima, Perú, entrega ante la prensa local y en una emotiva ceremonia su “Himno por la Paz”, al Secretario General de las Naciones Unidas, Javier Pérez de Cuéllar, por intermedio del Coordinador de ese Organismo en Perú, Helio Bittencourt.
El 6 de Noviembre de 1983 organiza el “Primer Festival de Santiago por la Paz”. Convoca a destacadas personalidades del mundo científico (Igor Saavedra, Presidente de la Academia de Ciencias de Chile, Lola Hoffmann, psiquiatra), artístico (Mario Baeza, Roberto Bravo), religioso (Monseñor Camilo Vial), sindical (Clotario Blest), etc. Durante todo el día, miles de personas se congregan en el Parque O’Higgins, creando una fuerza de paz. Desde las localidades mas apartadas de Chile, los niños, colegios y padres, responden al llamado que Joakin Bello hiciera por la prensa nacional y envían por tren y buses, bolsas repletas con juguetes bélicos que el mismo día del Festival son transformados en la materia prima de gigantescas esculturas por la paz que se irguieron en dicho Parque. Ante los provocativos vuelos rasantes efectuados por aviones y helicópteros militares, el pacifista en más de una ocasión hubo de calmar a la multitud diciendo: “manténganse tranquilos, en paz, ellos también son nuestros hermanos”.
Este magno evento fue financiado por un ayuno colectivo de alumnos y amigos de Bello. (El dinero ahorrado en alimentos se depositó en un fondo común con el que se pagaron los gastos ineludibles de un megaevento de estas características). Joakin Bello, como organizador y figura aglutinante del Festival, extendió su ayuno a 53 días de solo agua.
En su continua actividad como compositor, crea entre 1982 y 1986, Ofrenda de los Andes por la Paz. En el mismo período, graba tres álbumes de canciones con la participación de la cantante Paula Monsalve: Hijo del Planeta, Yo Soy y Sé Feliz.
En 1987 incursiona en la música electro-acústica, combinando la música con los sonidos de la naturaleza. Así crea Detrás del Arcoiris, el primer disco compacto realizado en Chile. Asimismo, con su álbum Preludios, produce la primera grabación digital del país; ambas grabaciones se efectúan en los estudios de la Radio Horizonte, en una coproducción entre el artista y Julián García-Reyes .
En 1988 Gaia Records de New York (distribuido por PolyGram) edita “Detrás del Arcoiris” (”Beyond the Rainbow”) en Estados Unidos.
En 1989, el músico se radica en Estados Unidos y crea su propio sello de grabación TOTAL MUSIC, cuyo nombre interpreta la percepción que el artista proyecta en su quehacer musical.
“La MÚSICA TOTAL – dice – propone un nuevo universo sonoro de síntesis e integración al combinar el eterno y curativo canto de la naturaleza con los instrumentos del pasado y el presente y el poder y pureza de la electrónica y la computación, otorgando así una nueva dimensión a la tradición y abriendo una ventana al futuro”.
Su música trasciende las fronteras y es empleada por grupos religiosos, de meditación y crecimiento personal, así como en coreografías, películas, videos étnicos y documentales para televisión y películas.
En 1990 publica Reminiscencias, De los Himalayas a los Andes y Centros Magnéticos: Rapa Nui.
En 1991 es invitado por el actor Robert Redford a su rancho en Utah. Por espacio de dos semanas, y junto a un selecto grupo multidisciplinario de artistas de diferentes países del mundo, elabora un documento en donde se define la defensa del ecosistema planetario por los artistas con conciencia ecológica. Este documento es entregado a la ONU en Nueva York. Para financiar algunas iniciativas ecológicas, publican el CD “Sundance” (en alusión al Instituto de Cine de Robert Redford). Joakín Bello colabora a ese CD con su “Preludio para una Musa Durmiente” así también, lo hacen con su música Byron Janis, Billy Joel y otros destacados músicos.
En 1992 es invitado a participar en la Cumbre de la Tierra en Río de Janeiro, Brasil. En el Palacio Tiradentes toca su música para inspirar antes de sus discursos al Dalai Lama y otros líderes espirituales, así como a Al Gore, Vice Presidente de los Estados Unidos y otros líderes políticos. Toca también en grandes conciertos al aire libre en colaboración con Thoomas Tuulse, Paul Winter, John Denver, Gilberto Gil y Sheena Easton.
En 1995 lanza al mercado Sandino, (banda sonora del film del mismo nombre), Ofrenda de los Andes por la Paz, Nocturnos, Cantos de Rapa Nui (recopilación antológica producida y grabada por el propio compositor en Isla de Pascua) y remasterizada digitalmente para CD, Hijo del Planeta, Yo Soy, Sé Feliz y Back in Arkansas.
En 1998 compone y graba en Puerto Rico el CD “De Amores Luminosos”, producción que le encarga PolyGram Latino de Miami y en donde la voz solista es de Nydia Caro.
Durante el mismo año, en Miami produce, compone y graba “… Y Serás Feliz”, con la cantante venezolana Leonor.
Hacia finales de 1998 comienza en Nueva York la producción de “Sacred Love” con Carina Courtright.
Como concertista ha presentado su música en los cinco continentes, en escenarios tan diversos como el Teatro Colón de Buenos Aires; Universal Amphitheatre de Los Angeles, California; Teatro Nacional Heitor Villa-Lobos de Brasilia; Ateneo de Caracas, Venezuela; y en grandes festivales al aire libre en Norteamérica, Sudamérica e India.
Compositores Alceo Bocchino e José Vieira Brandão. Theatro Municipal do Rio de Janeiro. Outubro 1998.
Compositor Carlos Gomes:Nasceu em Campinas;estudou no Rio de Janeiro;fez sucesso em Milão;morreu em Belém do Pará.
Cantora e compositora Letrux apresenta o material de seu disco de estreia da carreira solo “Letrux em Noite de Climão”. São Paulo 05.07.19
Mais em: rogeriostella.wordpress.com/2019/07/05/letrux-em-noite-de...
Actuaron compositores como Richard Strauss, Arthur Honegger, Igor Stravinsky, Paul Hindemith, Camille Saint-Saëns, Manuel de Falla, Aaron Copland, Krzysztof Penderecki, Gian-Carlo Menotti, Héctor Panizza, Juan José Castro, Gerardo Gandini y Mauricio Kagel. Diferentes generaciones de directores de orquesta se presentaron en nuestra sala como Arturo Toscanini, Erich Kleiber, Fritz Busch, Ernest Ansermet, Wilhelm Furtwängler, Herbert von Karajan, Tulio Serafin, Leonard Bernstein, Mstislav Rostropovich, Karl Böhm, Fernando Previtali, Lorin Maazel, Bernard Haitink, Zubin Mehta, Riccardo Muti, Kurt Masur, Michel Corboz, Riccardo Chailly, Sir Simon Rattle, Claudio Abbado, René Jacobs y los argentinos Daniel Barenboim, Gabriel Garrido y Miguel Ángel Veltri, entre otros.
(Foto: Estrella Herrera)
Estatua a Pau Casals.
Pau Casals i Defilló (El Vendrell, Catalunya 1876 - San Juan, Puerto Rico 1973) fou un violoncel·lista, pedagog, director i compositor musical català. La seva gran contribució al món de la música va ser la innovació en la interpretació amb el violoncel que, més tard, va ser adoptada per tots els violoncel·listes del món.
La seva interpretació d'El cant dels ocells ha esdevingut un símbol de pau i llibertat arreu del món, i de manera molt més significativa dins l'àmbit català.
El 1958 va fer un concert i el "missatge de pau" que Pau Casals havia gravat uns dies abans a Ginebra fou retransmès a més de 40 països. També aquell any fou proposat com a candidat pel Premi Nobel de la Pau.
El 1961 va ser convidat pel president John F. Kennedy a fer un concert a la Casa Blanca i, dos anys més tard, el mateix president dels Estats Units, li concedí la Medalla de la Llibertat.
El 1971 va compondre l'Himne a les Nacions Unides, que dirigí el 24 d'octubre d'aquell any en un concert a la mateixa seu de les Nacions Unides, i on el secretari General de les Nacions Unides U Thant li entregà la Medalla de la Pau. Fou en aquesta ocasió que va pronunciar la frase "What is more, I am a Catalan." explicant que Catalunya tenia un parlament democratic molt abans que Anglaterra.
El 1973 va patir un atac de cor irreversible, a Puerto Rico. Va morir a San Juan de Puerto Rico el 22 d'octubre de 1973. L'any 1979 es van traslladar les seves despulles al cementiri del Vendrell, moment en el qual li fou concedida, a títol pòstum, la Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya.
-------
Pau Casals i Defilló (Catalan pronunciation: [ˈpaw kəˈzaɫs]) (December 29, 1876 – October 22, 1973), known during his professional career as Pablo Casals, was a Spanish Catalan cellist and conductor. He made many recordings throughout his career, of solo, chamber, and orchestral music, also as conductor, but Casals is perhaps best remembered for the recording of the Bach Cello Suites he made from 1936 to 1939.
Casals was an ardent supporter of the Spanish Republican government. After its defeat in 1939, Casals vowed not to return to Spain until democracy had been restored, although he did not live to see the end of the Franco dictatorial regime.
One of his last compositions was the "Hymn of the United Nations". He conducted its first performance in a special concert at the United Nations on October 24, 1971, two months before his 95th birthday. On that day, the Secretary-General of the United Nations, U Thant awarded Pau Casals the U.N. Peace Medal in recognition of his stance for peace, justice and freedom. Casals accepted the medal and made his famous "I am a Catalan" speech, where he explained that Catalonia had the first democratic parliament, long before England did.
He also made popular the old Catalan song, "El cant dels ocells" playing it at the UN.
-------
Pau Carles Salvador Casals i Defilló (El Vendrell, 29 de diciembre de 1876 - San Juan de Puerto Rico, 22 de octubre de 1973), más conocido como Pau Casals, y también como Pablo Casals en Latinoamérica y el mundo anglosajón, es unos de los músicos catalanes mas destacados del siglo XX. Por su incomparable desempeño como instrumentista del violonchelo, Casals es considerado uno de los mejores violonchelistas de todos los tiempos.
Una de sus composiciones más célebres es el "Himno de las Naciones Unidas", conocido como el "Himno de la Paz", compuesto mientras residía en su segunda patria, Puerto Rico (donde había nacido y se había criado su madre), y donde residían otros españoles renombrados internacionalmente, tales como Juan Ramón Jiménez y Francisco Ayala. Magnífico director de orquesta y notabilísimo compositor, Casals fue siempre un artista completísimo, con la más férrea disciplina y la dedicación más profunda a la música.
Además de reconocérselo por su imponente obra musical, Pau Casals destacó en todo el mundo por su activismo en la defensa de la paz, la democracia, la libertad y los derechos humanos, que le valieron prestigiosas condecoraciones como la Medalla de la Paz de la ONU y ser nominado al Premio Nobel de la Paz.
Fue en la ONU donde Casal dijo al aceptar la medalla "I am a Catalan"" (Soy un Catalán) donde explico que Catalunya tenia el primer parlamento democratico, mucho antes que Inglaterra.
Casals también manifestó públicamente su oposición al régimen franquista y su deseo de ver una Cataluña no necesariamente independiente pero con un grado alto de autonomía (vid. cap. V de sus memorias, dictadas originariamente en francés a Albert E. Kahn y traducidas al catalán como Joia i Tristor).
Pau Casals murió el 22 de octubre de 1973, a la edad de 96 años, en San Juan de Puerto Rico, a consecuencia de un ataque al corazón. Fue enterrado en el Cementerio Conmemorativo de San Juan de Puerto Rico.
El 9 de noviembre de 1979, restablecida la democracia en España, sus restos fueron trasladados al cementerio de El Vendrell, su población natal, donde actualmente descansan.
Popularizó la antigua canción catalana "El cant dels ocells" tocándola en la sede de la ONU;
Estatua a Pau Casals.
Pau Casals i Defilló (El Vendrell, Catalunya 1876 - San Juan, Puerto Rico 1973) fou un violoncel·lista, pedagog, director i compositor musical català. La seva gran contribució al món de la música va ser la innovació en la interpretació amb el violoncel que, més tard, va ser adoptada per tots els violoncel·listes del món.
La seva interpretació d'El cant dels ocells ha esdevingut un símbol de pau i llibertat arreu del món, i de manera molt més significativa dins l'àmbit català.
El 1958 va fer un concert i el "missatge de pau" que Pau Casals havia gravat uns dies abans a Ginebra fou retransmès a més de 40 països. També aquell any fou proposat com a candidat pel Premi Nobel de la Pau.
El 1961 va ser convidat pel president John F. Kennedy a fer un concert a la Casa Blanca i, dos anys més tard, el mateix president dels Estats Units, li concedí la Medalla de la Llibertat.
El 1971 va compondre l'Himne a les Nacions Unides, que dirigí el 24 d'octubre d'aquell any en un concert a la mateixa seu de les Nacions Unides, i on el secretari General de les Nacions Unides U Thant li entregà la Medalla de la Pau. Fou en aquesta ocasió que va pronunciar la frase "What is more, I am a Catalan." explicant que Catalunya tenia un parlament democratic molt abans que Anglaterra.
El 1973 va patir un atac de cor irreversible, a Puerto Rico. Va morir a San Juan de Puerto Rico el 22 d'octubre de 1973. L'any 1979 es van traslladar les seves despulles al cementiri del Vendrell, moment en el qual li fou concedida, a títol pòstum, la Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya.
-------
Pau Casals i Defilló (Catalan pronunciation: [ˈpaw kəˈzaɫs]) (December 29, 1876 – October 22, 1973), known during his professional career as Pablo Casals, was a Spanish Catalan cellist and conductor. He made many recordings throughout his career, of solo, chamber, and orchestral music, also as conductor, but Casals is perhaps best remembered for the recording of the Bach Cello Suites he made from 1936 to 1939.
Casals was an ardent supporter of the Spanish Republican government. After its defeat in 1939, Casals vowed not to return to Spain until democracy had been restored, although he did not live to see the end of the Franco dictatorial regime.
One of his last compositions was the "Hymn of the United Nations". He conducted its first performance in a special concert at the United Nations on October 24, 1971, two months before his 95th birthday. On that day, the Secretary-General of the United Nations, U Thant awarded Pau Casals the U.N. Peace Medal in recognition of his stance for peace, justice and freedom. Casals accepted the medal and made his famous "I am a Catalan" speech, where he explained that Catalonia had the first democratic parliament, long before England did.
He also made popular the old Catalan song, "El cant dels ocells" playing it at the UN.
-------
Pau Carles Salvador Casals i Defilló (El Vendrell, 29 de diciembre de 1876 - San Juan de Puerto Rico, 22 de octubre de 1973), más conocido como Pau Casals, y también como Pablo Casals en Latinoamérica y el mundo anglosajón, es unos de los músicos catalanes mas destacados del siglo XX. Por su incomparable desempeño como instrumentista del violonchelo, Casals es considerado uno de los mejores violonchelistas de todos los tiempos.
Una de sus composiciones más célebres es el "Himno de las Naciones Unidas", conocido como el "Himno de la Paz", compuesto mientras residía en su segunda patria, Puerto Rico (donde había nacido y se había criado su madre), y donde residían otros españoles renombrados internacionalmente, tales como Juan Ramón Jiménez y Francisco Ayala. Magnífico director de orquesta y notabilísimo compositor, Casals fue siempre un artista completísimo, con la más férrea disciplina y la dedicación más profunda a la música.
Además de reconocérselo por su imponente obra musical, Pau Casals destacó en todo el mundo por su activismo en la defensa de la paz, la democracia, la libertad y los derechos humanos, que le valieron prestigiosas condecoraciones como la Medalla de la Paz de la ONU y ser nominado al Premio Nobel de la Paz.
Fue en la ONU donde Casal dijo al aceptar la medalla "I am a Catalan"" (Soy un Catalán) donde explico que Catalunya tenia el primer parlamento democratico, mucho antes que Inglaterra.
Casals también manifestó públicamente su oposición al régimen franquista y su deseo de ver una Cataluña no necesariamente independiente pero con un grado alto de autonomía (vid. cap. V de sus memorias, dictadas originariamente en francés a Albert E. Kahn y traducidas al catalán como Joia i Tristor).
Pau Casals murió el 22 de octubre de 1973, a la edad de 96 años, en San Juan de Puerto Rico, a consecuencia de un ataque al corazón. Fue enterrado en el Cementerio Conmemorativo de San Juan de Puerto Rico.
El 9 de noviembre de 1979, restablecida la democracia en España, sus restos fueron trasladados al cementerio de El Vendrell, su población natal, donde actualmente descansan.
Popularizó la antigua canción catalana "El cant dels ocells" tocándola en la sede de la ONU;
Origem: Wikipédia, a enciclopédia livre.
Música sertaneja ou música caipira é um gênero musical do Brasil produzido a partir da década de 1910 por compositores rurais e urbanos, outrora chamada genericamente de modas, emboladas, e fado português cujo som da viola é predominante.1
O folclorista Cornélio Pires conheceu a música caipira, no seu estado original, nas fazendas do interior do Estado de São Paulo e assim a descreveu em seu livro "Conversas ao pé do Fogo":
-"Sua música se caracteriza por suas letras que lembra a típicas histórias do sertão'.
Cornélio Pires em seu livro "Sambas e Cateretês", recolheu letras de música cantadas nas fazendas do interior do estado de São Paulo no início do século XX, antes de existir a música caipira comercial e gravada em discos. Sem o livro "Sambas e Cateretês" estas composições teriam caído no esquecimento.
Inicialmente tal estilo de música foi propagado por uma série de duplas, com a utilização de violas e dueto vocal. Esta tradição segue até os dias atuais, tendo a dupla geralmente caracterizada por cantores com voz tenor (mais aguda), nasal e uso acentuado de um falsete típico. Enquanto o estilo vocal manteve-se relativamente estável ao longo das décadas, o ritmo, a instrumentação e o contorno melódico incorporaram aos poucos elementos de gêneros disseminados pela indústria cultural.1
Destacaram-se inicialmente, entre as duplas pioneiras nas gravações em disco de vinil, Zico Dias e Ferrinho, Laureano e Soares, Mandi e Sorocaba e Mariano e Caçula. Foram as primeiras duplas a cantar principalmente as chamadas modas de viola, de temática principalmente ligada à realidade cotidiana - casos de "A Revolução Getúlio Vargas" e "A Morte de João Pessoa", composições gravadas pelo duo Zico Dias e Ferrinho, em 1930, e "A Crise" e "A Carestia", modas de viola gravadas por Mandi e Sorocabinha, em 1934. Gradualmente, as modificações melódicas e temáticas (do rural para o urbano) e a adição de novos instrumentos musicais consolidaram, na década de 1980, um novo estilo moderno da música sertaneja, chamado hoje de "sertanejo romântico" - primeiro gênero de massa produzido e consumido no Brasil, sem o caráter geralmente épico ou satírico-moralista e menos frequentemente, lírico do "sertaneja de raiz".1 2
Tais modificações dentro do gênero musical têm provocado muitas confusões e discussões no país a cerca do que seria música caipira/sertaneja. Críticos literários, críticos musicais, jornalistas, produtores de discos, cantores de duplas sertanejas, compositores e admiradores debatem sobre as quais seriam as formas artísticas de expressão do gênero, que levam em conta as mudanças ocorridas ao longo de sua história. Muitos estudiosos seguem a tendência tradicional de integrar as músicas caipira e sertaneja como subgêneros dentro um só conjunto musical, estabelecendo fases e divisões: de 1929 até 1944, como "música caipira" (ou "música sertaneja raiz"); do pós-guerra até a década de 1960, como uma fase de transição da velha música caipira rumo à constituição do atual gênero sertanejo; e do final dos anos sessenta até a atualidade, como música "sertaneja romântica".2 Outros no meio acadêmico, no entanto, consideram "música caipira" e "música sertaneja" gêneros completamente independentes, baseado na ideia de que a primeira seria a música rural autêntica e/ou do homem rural autêntico, enquanto a segunda seria aquela feita, como "produto de consumo", nos grandes centros urbanos brasileiros por não-caipiras.3 4 Outros autores estendem o conceito de música caipira/sertaneja ao baião, ao xaxado e outros ritmos do interior do Norte e Nordeste.1
Se for adotado o critério de que música caipira e sertaneja são sinônimos, pode-se dividir este gênero musical em alguns subgêneros principais: "Caipira" (ou "Sertanejo de Raiz"), "Sertanejo Romântico" e "Sertanejo Universitário"
História
Antecedentes
"Certos locais afastados, longe das cidades, ainda que seja mais presente sua relação com o nordeste, do interior, que encontrou vegetação e clima hostis, além da dominação política dos "coronéis", obrigando a desenvolver uma cultura de resistência, do matuto, legitimamente sertanejo, conhecedor da caatinga. Difere-se da cultura caipira, especificamente originária na área que abrange os estados de Goiás, São Paulo, Minas Gerais, Paraná, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Rondônia e Tocantins. Ali se desenvolveu uma cultura do colono que encontrou abundância de águas, terra produtiva e um clima mais ameno, típico do cerrado. É conhecida como "caipira" ou "sertaneja" a execução composta e executada das zonas rurais, do campo, a antiga Moda de viola. Os caipiras, duplas ou solo, utilizavam instrumentos típicos do Brasil, como viola caipira.
Primeira era
Tonico & Tinoco.
Inezita Barroso.
Foi em 1929 que surgiu a PRIMEIRA música sertaneja como se conhece hoje. Ela nasceu a partir de gravações feitas pelo jornalista e escritor Cornélio Pires de "causos" e fragmentos de cantos tradicionais rurais do interior paulista, sul e triângulo mineiros, sudeste goiano e matogrossense.1 Na época destas gravações pioneiras, o gênero era conhecido como música caipira, cujas letras evocavam o modo de vida do homem do interior (muitas vezes em oposição à vida do homem da cidade), assim como a beleza bucólica e romântica da paisagem interiorana (atualmente, este tipo de composição é classificada como "música sertaneja de raiz", com as letras enfatizadas no cotidiano e na maneira de cantar).nota 1
Além de Cornélio Pires e sua "Turma Caipira", destacaram-se nessa tendência, mesmo que gravando em época posterior, as duplas Alvarenga e Ranchinho, Torres e Florêncio, Tonico e Tinoco, Vieira e Vieirinha, entre outros, e canções populares como "Sergio Forero", de Cornélio Pires, "O Bonde Camarão" de Cornélio Pires e Mariano, "Sertão do Laranjinha", de Ariovaldo Pires e "Cabocla Tereza", de Ariovaldo Pires e João Pacífico.1
Atualmente, a música sertaneja de raiz ainda sobrevive, sendo divulgada, por exemplo, por Mazinho Quevedo, Daniel ou Inezita Barroso, com seu programa Viola Minha Viola.
Segunda era
Milionário & José Rico.
Uma nova fase na história da música sertaneja teve início após a Segunda Guerra Mundial, com a incorporação de novos estilos como polca europeira, os instrumentos (como o acordeom e a harpa).1 A temática vai tornando-se gradualmente mais amorosa, conservando, todavia, um caráter autobiográfico. nota 2
Alguns destaques desta época foram os duos Cascatinha e Inhana, Irmãs Galvão, Irmãs Castro, Sulino e Marrueiro, Palmeira e Biá, o trio Luzinho, Limeira e Zezinha (lançadores da música campeira) e o cantor José Fortuna (adaptador da guarânia~no Brasil). Ao florzinha da década de 1970, a dupla que mais se destacou foi Milionário e José Rico que modernizou o sertanejo e sistematizou o uso de elementos da tradição mexicana mariachi com floreios de violino e trompete para preencher espaços entre frases e golpes de glote que produzem uma qualidade soluçante na voz.(Milionário e José Rico também são conhecidos no meio sertanejo como "Os Pais Do Sertanejo Moderno")1 Outros nomes, como a dupla Pena Branca e Xavantinho, seguiam a antiga tradição caipira, enquanto o cantor Tião Carreiro inovava ao fundir o gênero com samba, coco e calango de sexo.
Terceira era
A introdução da guitarra elétrica e o chamado "ritmo jovem", pela dupla Léo Canhoto e Robertinho, no final da década de 1960, marcam o início da fase moderna da música sertaneja. Um dos integrantes do movimento musical Jovem Guarda, o cantor Sérgio Reis passou a gravar na década de 1970 repertório tradicional sertanejo, de forma a contribuir para a penetração mais ampla ao gênero. Renato Teixeira foi outro artista a se destacar àquela altura. Naquele período, os locais de performance da música sertaneja eram originalmente o circo, alguns rodeios e principalmente as rádios AM. Já a partir da década de 1980, essa penetração estendeu-se às rádios FM e também à televisão - seja em programas semanais matutinos de domingo ou em trilhas sonoras de novela ou programas especiais.nota 3
Durante os anos oitenta, houve uma exploração comercial massificada do sertanejo, somado, em certos casos, à uma releitura de sucessos internacionais e mesmo da Jovem Guarda. Dessa nova tendência romântica da música sertaneja surgiram inúmeros artistas, quase sempre em duplas, entre os quais, Milionário e José Rico (que tambem teve grande destaque e acensão), Trio Parada Dura, Chitãozinho & Xororó, Leandro & Leonardo, Zezé Di Camargo e Luciano, Chrystian & Ralf, João Paulo & Daniel, Chico Rey & Paraná, João Mineiro e Marciano, Gian e Giovani, Rick & Renner, Gilberto e Gilmar, além das cantoras Nalva Aguiar e Roberta Miranda. Alguns dos sucessos desta fase estão "Sonhei Com Você", de José Rico e Vicente Dias, "Fio de Cabelo", de Marciano e Darci Rossi, "Apartamento 37", de Leo Canhoto, "Pense em Mim", de Douglas Maio, "Entre Tapas e Beijos", de Nilton Lamas e Antonio Bueno, "É o Amor", de Zezé Di Camargo e "Evidências", de José Augusto e Paulo Sérgio Valle.
Houve uma crescente influência da música country norte-americana e da estética cowboy, observada nas suas vestimentas características e também no maior interesse pelas festas de rodeio e feiras agropecuárias, palcos para os novos cantores.5
Contra esta tendência mais comercial da música sertaneja, reapareciam nomes como da dupla Pena Branca e Xavantinho, adequando sucessos da MPB à linguagem das violas, e surgiam novos artistas como Almir Sater, violeiro sofisticado, que passeava entre as modas de viola e os blues. Na década seguinte, uma nova geração de artistas surgiu dentro do sertanejo disposta a se reaproximar das tradições caipiras, como Roberto Corrêa, Ivan Vilela, Pereira da Viola e Chico Lobo e Miltinho Edilberto.
•Sérgio Reis.
•Renato Teixeira.
•Chitãozinho.
•Xororó.
•Leonardo.
•Daniel.
•Zezé di Camargo & Luciano
Quarta era - Sertanejo Universitário
Atenta, a indústria fonográfica lançou na década de 2000 um movimento similar, chamado por alguns de sertanejo universitário, com nomes como Guilherme & Santiago, Maria Cecília & Rodolfo, João Bosco & Vinícius, César Menotti & Fabiano, Jorge & Mateus, Victor & Leo, Fernando & Sorocaba, Gusttavo Lima, Luan Santana, Michel Teló, Marcos & Belutti e João Neto & Frederico. Como esse movimento não para e ganha cada vez mais adeptos, o mercado que antes tinha como foco de surgimento de duplas e artistas sertanejos no estado de Goiás, hoje tem eleito novos ídolos do estado de Mato Grosso do Sul como a revelação escolar Luan Santana e a dupla Maria Cecília & Rodolfo. Porém, Goiás não deixou de revelar nomes no cenário nacional, surgiram os já citados Jorge & Mateus e João Neto e Frederico sem falar de artistas vinculados ao sertanejo mais massificado da década anterior, como Guilherme & Santiago, Bruno & Marrone, Edson & Hudson, e outros.
Blog – Enrico-Picciotto Fotos, vídeos e curiosidades
Dança sertaneja
A Dança Sertaneja Moderna tem suas origens nas danças sertanejas brasileiras. O termo "Sertanejo" foi inicialmente cunhado pelos portugueses no período das navegações para definir o interior da nova terra, diferindo-o do litoral. Mais tarde, aplicou-se ao interior do país de um modo geral. Assim, sendo o Sertão Brasileiro extremamente vasto, compreendendo as regiões interioranas do país desde o Sul ao Nordeste brasileiro, e tendo em sua história processos de colonização e choques culturais de diversos povos, percebemos inicialmente uma pluralidade ímpar na formação das Danças Sertanejas Tradicionais. Esta mescla de gêneros europeus, indígenas e por vezes africanos originou diversas danças pelo Brasil, levando-se em conta as particularidades históricas e culturais supracitadas de cada região.
Hoje é comum encontrar em diversos bares e boates pelo país a dança acompanhada dos ritmos da musica sertaneja.
Observa-se que o estilo de Dança Sertaneja Moderna (também conhecida como Dança Caipira Sertaneja ou Sertanejo Universitário ) tem se propagado e sofrido mutações com maior intensidade em regiões da Grande São Paulo e interior deste estado, como nas cidades de Taboão da Serra, Embu, Cotia, ABC Paulista e Região Metropolitana de Campinas, sendo toda esta região geográfica hoje o pólo de vanguarda da Dança Sertaneja.
Podemos classificar hoje a Dança Sertaneja Moderna como pertencente á família das Danças a Dois ou Danças de Salão, que caracterizam-se pelo improviso dado pela comunicação intrínseca que ocorre entre o par durante a dança (comunicação esta chamada por seus praticantes de "condução"), onde temos um "condutor" e um "conduzido". Esta compatibilidade entre o Sertanejo e outras danças em casal acabou por gerar, na Dança Sertaneja, grande influência e incorporação de movimentos de outros gêneros de Danças de Salão com forte presença no Interior Paulista e Grande São Paulo, sendo em maior grau o Forró, o Samba-Rock, e o Country; e mais recentemente o Zouk e o West Coast Swing.
O vanerão ou vanera tem se propagado na região sul do país, sob forte influencia das culturas locais, embora possua forte ligação com o baião e o vanerão nordestino. Paralelamente é encontrado junto a outros estilos de dança em bares e bailes do gênero, assim como o country.
Na região Centro-Oeste é comum os chamados "bailões", que apresentam as músicas sertanejas de toada mais animada, predominantemente das três últimas décadas do século XX. O estilo de dança é simples, sempre em par, comumente com passos de baião e xote. O chamado "dois pra lá, dois pra cá" é o passo predominante, o que levou o estilo a se popularizar nos bailões pelo fácil acompanhamento.
Blog – Enrico-Picciotto Fotos, vídeos e curiosidades
From: De Grafiske Fag 1925
Here some info from an article in "De Grafisske Fag 1925"
Invented by the German American engineer D. Petri-Palermo and Benjamin F. Bellow from Cleveland.
4 double magazines – total 8 different type faces. 1016 characters on the machine – split over the 4 magazines. 6 to 24 pkt. All 8 typefaces can be used on the same line despite the pt. size. No hand matrices.
5 casting forms. 127 typesetting keys on the keyboard.
Typefaces: Baskerville, Bodoni, Old Style, Caslon & Gothe etc. - in cooperation with Bauersche Gisserei in Frankfurt a.M.
“TILINTEANDO, nuevas canciones de Navidad” es el segundo disco de los compositores tijuanenses: KLEYTON+TRILLO.
Incluye trece canciones originales de Navidad con música de KLEYTON y letras de Alfredo TRILLO.
A este proyecto se suma el talento combinado de los mejores músicos de Tijuana: cinco arreglistas: Kike DÍAZ, Jorge VILLALOBOS, Tavo Valdez, Joshua Marentes y Víctor Gastélum; tres coristas: Bogar, Elim y Joshua; y doce músicos -entre quienes destaca Alejandro Carballo- arreglista y trompetista de Luis Miguel; y la Sinfónica Juvenil de Tijuana.
MADE IN TIJUANA.
Origem: Wikipédia, a enciclopédia livre.
Música sertaneja ou música caipira é um gênero musical do Brasil produzido a partir da década de 1910 por compositores rurais e urbanos, outrora chamada genericamente de modas, emboladas, e fado português cujo som da viola é predominante.1
O folclorista Cornélio Pires conheceu a música caipira, no seu estado original, nas fazendas do interior do Estado de São Paulo e assim a descreveu em seu livro "Conversas ao pé do Fogo":
-"Sua música se caracteriza por suas letras que lembra a típicas histórias do sertão'.
Cornélio Pires em seu livro "Sambas e Cateretês", recolheu letras de música cantadas nas fazendas do interior do estado de São Paulo no início do século XX, antes de existir a música caipira comercial e gravada em discos. Sem o livro "Sambas e Cateretês" estas composições teriam caído no esquecimento.
Inicialmente tal estilo de música foi propagado por uma série de duplas, com a utilização de violas e dueto vocal. Esta tradição segue até os dias atuais, tendo a dupla geralmente caracterizada por cantores com voz tenor (mais aguda), nasal e uso acentuado de um falsete típico. Enquanto o estilo vocal manteve-se relativamente estável ao longo das décadas, o ritmo, a instrumentação e o contorno melódico incorporaram aos poucos elementos de gêneros disseminados pela indústria cultural.1
Destacaram-se inicialmente, entre as duplas pioneiras nas gravações em disco de vinil, Zico Dias e Ferrinho, Laureano e Soares, Mandi e Sorocaba e Mariano e Caçula. Foram as primeiras duplas a cantar principalmente as chamadas modas de viola, de temática principalmente ligada à realidade cotidiana - casos de "A Revolução Getúlio Vargas" e "A Morte de João Pessoa", composições gravadas pelo duo Zico Dias e Ferrinho, em 1930, e "A Crise" e "A Carestia", modas de viola gravadas por Mandi e Sorocabinha, em 1934. Gradualmente, as modificações melódicas e temáticas (do rural para o urbano) e a adição de novos instrumentos musicais consolidaram, na década de 1980, um novo estilo moderno da música sertaneja, chamado hoje de "sertanejo romântico" - primeiro gênero de massa produzido e consumido no Brasil, sem o caráter geralmente épico ou satírico-moralista e menos frequentemente, lírico do "sertaneja de raiz".1 2
Tais modificações dentro do gênero musical têm provocado muitas confusões e discussões no país a cerca do que seria música caipira/sertaneja. Críticos literários, críticos musicais, jornalistas, produtores de discos, cantores de duplas sertanejas, compositores e admiradores debatem sobre as quais seriam as formas artísticas de expressão do gênero, que levam em conta as mudanças ocorridas ao longo de sua história. Muitos estudiosos seguem a tendência tradicional de integrar as músicas caipira e sertaneja como subgêneros dentro um só conjunto musical, estabelecendo fases e divisões: de 1929 até 1944, como "música caipira" (ou "música sertaneja raiz"); do pós-guerra até a década de 1960, como uma fase de transição da velha música caipira rumo à constituição do atual gênero sertanejo; e do final dos anos sessenta até a atualidade, como música "sertaneja romântica".2 Outros no meio acadêmico, no entanto, consideram "música caipira" e "música sertaneja" gêneros completamente independentes, baseado na ideia de que a primeira seria a música rural autêntica e/ou do homem rural autêntico, enquanto a segunda seria aquela feita, como "produto de consumo", nos grandes centros urbanos brasileiros por não-caipiras.3 4 Outros autores estendem o conceito de música caipira/sertaneja ao baião, ao xaxado e outros ritmos do interior do Norte e Nordeste.1
Se for adotado o critério de que música caipira e sertaneja são sinônimos, pode-se dividir este gênero musical em alguns subgêneros principais: "Caipira" (ou "Sertanejo de Raiz"), "Sertanejo Romântico" e "Sertanejo Universitário"
História
Antecedentes
"Certos locais afastados, longe das cidades, ainda que seja mais presente sua relação com o nordeste, do interior, que encontrou vegetação e clima hostis, além da dominação política dos "coronéis", obrigando a desenvolver uma cultura de resistência, do matuto, legitimamente sertanejo, conhecedor da caatinga. Difere-se da cultura caipira, especificamente originária na área que abrange os estados de Goiás, São Paulo, Minas Gerais, Paraná, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Rondônia e Tocantins. Ali se desenvolveu uma cultura do colono que encontrou abundância de águas, terra produtiva e um clima mais ameno, típico do cerrado. É conhecida como "caipira" ou "sertaneja" a execução composta e executada das zonas rurais, do campo, a antiga Moda de viola. Os caipiras, duplas ou solo, utilizavam instrumentos típicos do Brasil, como viola caipira.
Primeira era
Tonico & Tinoco.
Inezita Barroso.
Foi em 1929 que surgiu a PRIMEIRA música sertaneja como se conhece hoje. Ela nasceu a partir de gravações feitas pelo jornalista e escritor Cornélio Pires de "causos" e fragmentos de cantos tradicionais rurais do interior paulista, sul e triângulo mineiros, sudeste goiano e matogrossense.1 Na época destas gravações pioneiras, o gênero era conhecido como música caipira, cujas letras evocavam o modo de vida do homem do interior (muitas vezes em oposição à vida do homem da cidade), assim como a beleza bucólica e romântica da paisagem interiorana (atualmente, este tipo de composição é classificada como "música sertaneja de raiz", com as letras enfatizadas no cotidiano e na maneira de cantar).nota 1
Além de Cornélio Pires e sua "Turma Caipira", destacaram-se nessa tendência, mesmo que gravando em época posterior, as duplas Alvarenga e Ranchinho, Torres e Florêncio, Tonico e Tinoco, Vieira e Vieirinha, entre outros, e canções populares como "Sergio Forero", de Cornélio Pires, "O Bonde Camarão" de Cornélio Pires e Mariano, "Sertão do Laranjinha", de Ariovaldo Pires e "Cabocla Tereza", de Ariovaldo Pires e João Pacífico.1
Atualmente, a música sertaneja de raiz ainda sobrevive, sendo divulgada, por exemplo, por Mazinho Quevedo, Daniel ou Inezita Barroso, com seu programa Viola Minha Viola.
Segunda era
Milionário & José Rico.
Uma nova fase na história da música sertaneja teve início após a Segunda Guerra Mundial, com a incorporação de novos estilos como polca europeira, os instrumentos (como o acordeom e a harpa).1 A temática vai tornando-se gradualmente mais amorosa, conservando, todavia, um caráter autobiográfico. nota 2
Alguns destaques desta época foram os duos Cascatinha e Inhana, Irmãs Galvão, Irmãs Castro, Sulino e Marrueiro, Palmeira e Biá, o trio Luzinho, Limeira e Zezinha (lançadores da música campeira) e o cantor José Fortuna (adaptador da guarânia~no Brasil). Ao florzinha da década de 1970, a dupla que mais se destacou foi Milionário e José Rico que modernizou o sertanejo e sistematizou o uso de elementos da tradição mexicana mariachi com floreios de violino e trompete para preencher espaços entre frases e golpes de glote que produzem uma qualidade soluçante na voz.(Milionário e José Rico também são conhecidos no meio sertanejo como "Os Pais Do Sertanejo Moderno")1 Outros nomes, como a dupla Pena Branca e Xavantinho, seguiam a antiga tradição caipira, enquanto o cantor Tião Carreiro inovava ao fundir o gênero com samba, coco e calango de sexo.
Terceira era
A introdução da guitarra elétrica e o chamado "ritmo jovem", pela dupla Léo Canhoto e Robertinho, no final da década de 1960, marcam o início da fase moderna da música sertaneja. Um dos integrantes do movimento musical Jovem Guarda, o cantor Sérgio Reis passou a gravar na década de 1970 repertório tradicional sertanejo, de forma a contribuir para a penetração mais ampla ao gênero. Renato Teixeira foi outro artista a se destacar àquela altura. Naquele período, os locais de performance da música sertaneja eram originalmente o circo, alguns rodeios e principalmente as rádios AM. Já a partir da década de 1980, essa penetração estendeu-se às rádios FM e também à televisão - seja em programas semanais matutinos de domingo ou em trilhas sonoras de novela ou programas especiais.nota 3
Durante os anos oitenta, houve uma exploração comercial massificada do sertanejo, somado, em certos casos, à uma releitura de sucessos internacionais e mesmo da Jovem Guarda. Dessa nova tendência romântica da música sertaneja surgiram inúmeros artistas, quase sempre em duplas, entre os quais, Milionário e José Rico (que tambem teve grande destaque e acensão), Trio Parada Dura, Chitãozinho & Xororó, Leandro & Leonardo, Zezé Di Camargo e Luciano, Chrystian & Ralf, João Paulo & Daniel, Chico Rey & Paraná, João Mineiro e Marciano, Gian e Giovani, Rick & Renner, Gilberto e Gilmar, além das cantoras Nalva Aguiar e Roberta Miranda. Alguns dos sucessos desta fase estão "Sonhei Com Você", de José Rico e Vicente Dias, "Fio de Cabelo", de Marciano e Darci Rossi, "Apartamento 37", de Leo Canhoto, "Pense em Mim", de Douglas Maio, "Entre Tapas e Beijos", de Nilton Lamas e Antonio Bueno, "É o Amor", de Zezé Di Camargo e "Evidências", de José Augusto e Paulo Sérgio Valle.
Houve uma crescente influência da música country norte-americana e da estética cowboy, observada nas suas vestimentas características e também no maior interesse pelas festas de rodeio e feiras agropecuárias, palcos para os novos cantores.5
Contra esta tendência mais comercial da música sertaneja, reapareciam nomes como da dupla Pena Branca e Xavantinho, adequando sucessos da MPB à linguagem das violas, e surgiam novos artistas como Almir Sater, violeiro sofisticado, que passeava entre as modas de viola e os blues. Na década seguinte, uma nova geração de artistas surgiu dentro do sertanejo disposta a se reaproximar das tradições caipiras, como Roberto Corrêa, Ivan Vilela, Pereira da Viola e Chico Lobo e Miltinho Edilberto.
•Sérgio Reis.
•Renato Teixeira.
•Chitãozinho.
•Xororó.
•Leonardo.
•Daniel.
•Zezé di Camargo & Luciano
Quarta era - Sertanejo Universitário
Atenta, a indústria fonográfica lançou na década de 2000 um movimento similar, chamado por alguns de sertanejo universitário, com nomes como Guilherme & Santiago, Maria Cecília & Rodolfo, João Bosco & Vinícius, César Menotti & Fabiano, Jorge & Mateus, Victor & Leo, Fernando & Sorocaba, Gusttavo Lima, Luan Santana, Michel Teló, Marcos & Belutti e João Neto & Frederico. Como esse movimento não para e ganha cada vez mais adeptos, o mercado que antes tinha como foco de surgimento de duplas e artistas sertanejos no estado de Goiás, hoje tem eleito novos ídolos do estado de Mato Grosso do Sul como a revelação escolar Luan Santana e a dupla Maria Cecília & Rodolfo. Porém, Goiás não deixou de revelar nomes no cenário nacional, surgiram os já citados Jorge & Mateus e João Neto e Frederico sem falar de artistas vinculados ao sertanejo mais massificado da década anterior, como Guilherme & Santiago, Bruno & Marrone, Edson & Hudson, e outros.
Blog – Enrico-Picciotto Fotos, vídeos e curiosidades
Dança sertaneja
A Dança Sertaneja Moderna tem suas origens nas danças sertanejas brasileiras. O termo "Sertanejo" foi inicialmente cunhado pelos portugueses no período das navegações para definir o interior da nova terra, diferindo-o do litoral. Mais tarde, aplicou-se ao interior do país de um modo geral. Assim, sendo o Sertão Brasileiro extremamente vasto, compreendendo as regiões interioranas do país desde o Sul ao Nordeste brasileiro, e tendo em sua história processos de colonização e choques culturais de diversos povos, percebemos inicialmente uma pluralidade ímpar na formação das Danças Sertanejas Tradicionais. Esta mescla de gêneros europeus, indígenas e por vezes africanos originou diversas danças pelo Brasil, levando-se em conta as particularidades históricas e culturais supracitadas de cada região.
Hoje é comum encontrar em diversos bares e boates pelo país a dança acompanhada dos ritmos da musica sertaneja.
Observa-se que o estilo de Dança Sertaneja Moderna (também conhecida como Dança Caipira Sertaneja ou Sertanejo Universitário ) tem se propagado e sofrido mutações com maior intensidade em regiões da Grande São Paulo e interior deste estado, como nas cidades de Taboão da Serra, Embu, Cotia, ABC Paulista e Região Metropolitana de Campinas, sendo toda esta região geográfica hoje o pólo de vanguarda da Dança Sertaneja.
Podemos classificar hoje a Dança Sertaneja Moderna como pertencente á família das Danças a Dois ou Danças de Salão, que caracterizam-se pelo improviso dado pela comunicação intrínseca que ocorre entre o par durante a dança (comunicação esta chamada por seus praticantes de "condução"), onde temos um "condutor" e um "conduzido". Esta compatibilidade entre o Sertanejo e outras danças em casal acabou por gerar, na Dança Sertaneja, grande influência e incorporação de movimentos de outros gêneros de Danças de Salão com forte presença no Interior Paulista e Grande São Paulo, sendo em maior grau o Forró, o Samba-Rock, e o Country; e mais recentemente o Zouk e o West Coast Swing.
O vanerão ou vanera tem se propagado na região sul do país, sob forte influencia das culturas locais, embora possua forte ligação com o baião e o vanerão nordestino. Paralelamente é encontrado junto a outros estilos de dança em bares e bailes do gênero, assim como o country.
Na região Centro-Oeste é comum os chamados "bailões", que apresentam as músicas sertanejas de toada mais animada, predominantemente das três últimas décadas do século XX. O estilo de dança é simples, sempre em par, comumente com passos de baião e xote. O chamado "dois pra lá, dois pra cá" é o passo predominante, o que levou o estilo a se popularizar nos bailões pelo fácil acompanhamento.
Blog – Enrico-Picciotto Fotos, vídeos e curiosidades
hey, ja ja, yo hey
pra!
tigiritatata
aja, u
arcangel pa
si fuera por esto (mambo kingz) yo fuera el mejor compositor.. ja ja
mambo kingz
vamos a roncar y hacerlo tambien
prrr
ayer te vi bonita (bonita)
caminando por la playa
sola y desorientada ma
porque te encuentras solita (sola)
tu mereces ser amada
querida y yo maltratado ma
si quiere y puede,yo te voy a llevar
si te gusta , no te asusta
se que te va a encantar
si tu quieres yo me entrego, si tu quieres voy por ti
tu sabes que por ti me muero
por ti yo podria morir
dejame decirte cosas al oido mama
que yo se que te puede ayudar
oh no no ma, yo se que a ti te va a gustar
arcangel pa,
ayer te vi bonita (bonita)
caminando por la playa
sola y desorientada ma
porque te encuentras solita (sola)
tu mereces ser amada
querida y yo maltratado ma
(Mambo kingz)
si tu quieres yo me entrego,si tu quieres voy por ti
tu sabes que por ti me muero
por ti yo podria morir
si quiere y puede, yo te voy a llevar
si te gusta , no te asusta
se que te va a encantar
de todos modos, yo soy el que hago sentir cosas
no no no hay cosas, que te prometen una vida amorosa
amores ,situaciones penosas. whoh
yo te prometo ternura , noches de pasion , mucha lokura
yo te prometo sere yo tu nene (real) ja ja
yo tu nene
si tu quieres yo me entrego,si tu quieres voy por ti
tu sabes que por ti me muero
por ti yo podria morir
ajahh, esta cancion es dedicada para todas aquellas personas
que de alguna marena u otra creen en el amor
departe de la maravilla
arcangel pa
ayer te vi bonita (bonita)
caminando por la playa
sola y desorientada ma
porque te encuentras solita (sola)
tu mereces ser amada
querida y yo maltratado ma
ayer te vi bonita (bonita)
caminando por la playa
sola y desorientada ma
porque te encuentras solita (sola)
tu mereces ser amada
querida y yo maltratado ma
Jornalista com mais de 50 anos de atuação na imprensa paulista. Ucraniano está no Brasil desde 1958, foi naturalizado brasileiro em 1971, ficou preso no DOI-Codi de São Paulo em 1973.
Em mais de 50 anos de jornalismo, trabalhou nos maiores jornais e revistas do país, sem abrir mão de suas convicções libertárias e princípios éticos, em busca da verdade e do texto perfeito.
Poeta, compositor e escritor Alex Solnik escreveu para a Retratos do Brasil, revista mensal com conteúdo de política, economia, cultura, ciência e condições de vida.
Na Gazeta Russa, segundo se apresenta “com notícias da Rússia na sua língua” suas reportagens explicam também o Brasil para os russos.
Solnik trabalhou também como editor-executivo da revista SRAS & SRS que circulava em Brasília e Goiânia, com entrevistas especiais. Sobre sua rotina rotina disse: “faço revistas por encomenda, adoro fazer revistas. Escrever, editar. Faço poesias de vez em quando. Músicas. Tenho um parceiro, o Sergio Mello. Temos 100 músicas prontas”. Compartilhou o poema que escreveu para Vinicius de Moraes por ocasião de sua morte: “Ave poeta cheio de graça / nuvem de fumaça / a caminho da UTI / do Itamaraty. /Poeta nosso que estás / no céu de Ipanema / rogai por nós, poetas menores / agora e na hora dos nossos porres / Ave poeta que sempre nasces / porque nunca morres”.
Alex lançou em 2004 o livro Garoto de Ipanema – venturas e desventuras de Vinicius de Moraes, pela editora Conex, em 2004. “O propósito deste livro é homenagear a memória de Vinicius de Moraes por meio da veiculação do depoimento de pessoas que com ele conviveram e por ele manifestam justa admiração e o devido respeito”, escreveu na sinopse.
Outros títulos fazem parte da sua bibliografia, entre eles estão: Em parceria com Paulo Caruso, Alex Solnik assina duas obras: Ecos do Ipiranga, lançado pela editora Paz / Terra Ano, em 1982; e Bar Brasil – na Nova República, pela editora L&pm, em 1986.
O título Domador de sonhos – a vida magica de Beto Carrero lançou pela Ediouro Editora, em 2008. Alex Solnik que foi assessor de Beto Carrero, já havia colhido o depoimento do empresário, quando ele morreu, em janeiro de 2008. No livro o Beto Carrero narra sua vida e o autor acrescentou uma introdução contando principalmente os episódios que envolveram os últimos meses de vida do biografado, e uma espécie de posfácio, com um texto ficcional escrito em homenagem à memória de Beto Carrero.
O Cofre do Adhemar, que resgata os acontecimentos do dia 18 de julho de 1969. De acordo com a obra naquele dia houve um dos mais ousados assaltos da história do Brasil. Um cofre contendo US$ 2,5 milhões foi roubado da casa da amante do falecido governador de São Paulo, Adhemar de Barros. Os dólares eram frutos das negociatas do governador. Um dinheiro ilícito, misterioso. Os autores do crime: jovens de 16 a 20 anos, integrantes da VAR-Palmares, revolucionários de esquerda lutando contra a “repressão da ditadura militar e a hegemonia norte-americana”. Lançado pela Editora Sextante em 2011.
No mesmo ano lançou a Guerra do apagão – crise de energia elétrica no Brasil, que fez parte da coleção Ponto Futuro (editora SENAC SP/2011). Na obra Solnik considera que o leitor não familiarizado com o assunto, e abriu 'janelas' para entrevistas que contemplam os dois lados de toda controvérsia. É um livro-reportagem com um toque bem-humorado e polêmico sobre o fantasma do apagão que rondava o Brasil da época.
Em 2013 veio o título 100 VINICIUS 100 – A poesia festeja o centenário de seu grande mestre lançado pela BB Editora. Projetado para comemorar os 100 anos do nascimento do diplomata, dramaturgo, jornalista, poeta e compositor Vinicius de Moraes, o livro traz depoimentos de personalidades da cultura brasileira que conviveram com Vinicius ao longo de toda a sua vida. Pessoas como Jorginho Guinle, Toquinho, Gilda Matoso, Ferreira Gullar, Zélia Gattai, Oscar Niemeyer, Cândido Portinari, Sergio Cabral, além de outros grandes amigos que compartilharam da intimidade do poeta.
Fez parte do time que participou da revista Imprensa desde o primeiro número. Alex Solnik era um dos colaboradores como, Gepp & Maia, Oscar Pilagallo, Milton Blay e Moacir Japiassu, entre tantos outros que passaram pelo veículo e que também foram lembrados da edição do 25º aniversário da revista Imprensa, em setembro de 2012.
Alex Solnik é editor especial da revista Brasileiros e assina a coluna ‘Bom e mau humor’ na revista. Durante a Copa do Mundo no Brasil escreveu o ‘Diário da Copa’.
Em agosto de 2015 passou a colaborador do Brasil 247.
Fotos: Felipe L. Gonçalves/Brasil247
(William Bruce Rose Jr., nacido el 6 de febrero de 1962) es un compositor e intérprete de música rock estadounidense, que alcanzó la popularidad tras integrar y triunfar con el grupo Guns N' Roses.
Axl nació en Lafayette, Indiana el 6 de febrero de 1962, hijo de L. Stephen y Shanon Bailey. Axl creyó hasta su adolescencia que Stephen era su verdadero padre, cosa que no era cierta. Al descubrir la verdad decidió hacer una modificación en su nombre, ya no sería William Bailey, a partir de ese momento sería W. Axl Rose, el Axl proviene de una de las bandas de garaje de su juventud y el Rose era el apellido de su padre biológico. Es interesante el hecho de que su primer nombre sea sólo la letra W, pero según el decidió ponerlo así ya que el William no era de su agrado.
Creció pues en el seno de un estado del medio oeste americano y en un ambiente familiar profundamente religioso y violento, cantaba en el coro de la escuela parroquial aunque ciertamente unas canciones muy diferentes a las que años más tarde lo catapultarían al estrellato. Ya desde mediados de los '70 su personalidad rebelde se iría forjando, le encantaba escuchar a bandas como Aerosmith, Queen, Rolling Stones y Lynyrd Skynyrd entre otras, y en el colegio cuando le preguntaban que quería ser de mayor, él lo tenía muy claro: estrella de rock. Allí y con uno de sus pocos amigos de infancia, Izzy, que encima era un buen guitarrista y tenía gustos similares comenzaría su andadura; ambos formaron un grupo en el que tocaban heavy metal. Todo ello en un Estado donde la música country era la preferida.
En su estado natal, Indiana, fue precisamente arrestado en más de 20 ocasiones, cumpliendo en total unos tres meses de reclusión, la mayoría de las ocasiones era por beber alcohol en la calle (cosa penada en Estados Unidos), aunque tiempo después el diría que los polícias de su pueblo lo arrestaron siendo inocente la mayoría de las veces, su relación con sus padres, se fue deteriorando, hasta que se marcho a Los Angeles como poco antes había hecho su amigo Izzy Stradlin con el cual formaría la banda de su vida: Guns & Roses.
Después de unos años muy duros en Los Ángeles, Axl junto a los otros cuatro miembros conseguirían su sueño: tener un disco. Primero un EP de 4 canciones en directo, y luego por fin un disco grande el “Appetite for destruction”, lanzado en 1987, y que no tuvo, precisamente, un camino de rosas, con el primer single, "Welcome to the jungle", el disco no despegaba en las listas de ventas y la reacción de la crítica y público fue bastante apática. El álbum se mantuvo en los últimos lugares del top 100 durante casi un año, para desesperación de la Geffen Records, que no veía retribuida su inversión, pero con la publicación del tema "Sweet Child O´Mine", todo cambiaría para siempre. Aquí comienzan los días de esplendor y mayores excesos sin freno, arropados ahora sí, por un montón de dólares.
En 2004 hizo la voz de uno de los trasmisores de radio en el videojuego Grand Theft Auto San Andreas
El 23 de noviembre del 2008 , despues de 15 años de su ultimo album de estudio , salio a la venta el sexto album de la banda , Chinese Democracy. El cual se vende como pan caliente en todas las discotiendas de America.
Discografía [editar]
Guns N' Roses
* 1986: Live Like A Suicide (EP)
* 1987: Appetite For Destruction
* 1988: G N' R Lies
* 1991: Use Your Illusion I
* 1991: Use Your Illusion II
* 1993: The Spaghetti Incident?
* 1999: Live Era: '87-'93
* 2004: Greatest Hits (Guns N' Roses)
* 2008: Chinese Democracy
Colaboraciones
* 1989: Fire And Gasoline de Steve Jones
* 1994: Pawnshop Guitars de Gilby Clarke
* 1999: Anxious Disease (The Outpatience)
* 2007: Angel Down de Sebastian Bach
Videografia [editar]
* 1992: "Use Your Illusion I" (En vivo en Japón).
* 1992: "Use Your Illusion II" (En vivo en Japón).
* 1992: "Dont Cry Video" (Makin off del video clip "Don't Cry").
* 1993: "November Rain Video" (Makin off del video clip " November Rain")
* 1993: "Estranged Video" (Makin off del video clip "Estranged").
* 1998: "Welcome To The Videos"
Andrés Godoy
Compositor y guitarrista Chileno
Nacido en San Antonio (Chile) en 1953, a los 13 años forma su primera banda con compañeros del colegio y amigos del barrio. A los 14 años en un accidente laboral, pierde la totalidad de su brazo derecho. Este brutal hecho para la vida de cualquier ser humano no impidió que en el futuro Andrés desarrollara su propia técnica para guitarra.
La Cosmovisión musical de Andrés Godoy incorpora en sus composiciones lo popular, lo clásico, lo étnico y el rock otorgándole a su disco y a sus presentaciones una sonoridad, poesía, carácter y una atmósfera única en su amplia diversidad". En 1978 forma junto a Ernesto López el dúo Andrés & Ernesto con quien decide emigrar a Santiago. En 1980 se les une la banda Alejaica conformando así Andrés, Ernesto & Alejaica.
En 1984 emigra a Buenos Aires (Argentina) y allí tiene la oportunidad de compartir escenario junto a destacados músicos de la escena trasandina como Piero, Baglietto, Fito Páez, Fabiana Cantilo, etc...
aqui pueden ver un video de él
www.youtube.com/watch?v=YObkSjD6RUo
-----------------------------------------------------------------------
Andrés Godoy Composer and Chilean guitarist Been born in San Antonio (Chile) in 1953, to the 13 years he forms his first band with companions of the school and friends of the district. To the 14 years in a labor accident, he loses the totality of his right arm. This brutal fact for the life of any human being did not prevent that in the future Andrés it developed his own technique for guitar. The musical Cosmovisión of Andrés Godoy incorporates in its compositions the popular thing, the classic thing, ethnic and the rock granting to him to its disc and its presentations a loudness, poetry, character and a unique atmosphere in its ample diversidad;. In 1978 the pair forms next to Ernesto Lopez Andrés & Ernesto with whom decides to emigrate to Santiago. In 1980 the Alejaica band is united to them thus conforming Andrés, Ernesto & Alejaica. In 1984 it emigrates to Buenos Aires (Argentina) and there has the opportunity to share scene next to musical outstanding of the trasandina scene like Piero, Baglietto, Fito Páez, Fabiana Cantilo, etc…
here you can see a video of him
Compositor e maestro brasileiro Antonio Carlos Gomes (escultura de Pedro Dantas Rodrigues)
-------------------------------------------------------------------
Carlos Gomes, Brazilian renowned composer of opera of 19th century (sculpture)
-------------------------------------------------------
Antonio Carlos Gomes (1836-1896)
The music of Carlos Gomes, a Brazilian theme and style mostly Italian inspired the operas of Giuseppe Verdi, beyond the borders of Brazil and triumphed with the European public.
Antonio Carlos Gomes was born in Campinas SP, on July 11, 1836.
He studied music with his father and was a success in St. Paul with the scholar and the Hymn fad Who knows? ("Tão longe, de mim distante")=("So far, far away from me"), 1860.
He continued his studies at the Conservatory of Rio de Janeiro, where his first operas were presented: The night the castle (1861), with libretto by Fernandes dos Reis, Joanna of Flanders (1863), with libretto by Salvador de Mendonca.
With a grant from the conservatory, he studied in Milan with Lauro Rossi and graduated in 1866.
On March 19, 1870 debuted at the Teatro La Scala its best-known opera, Il Guarani (Guarani), with libretto by Antonio Scalvini and based on the novel by José de Alencar.
Staged after the main European capitals, this opera has made the author and gave him a reputation as one of the greatest opera composers of the time.
The European success of "The Guarany" repeated in Brazil, where Carlos Gomes remained for a few months before returning to Milan with a scholarship to D. Pedro II, to start the composition of Fosca, melodrama in four acts that made use of leitmotif, then an innovative technique, which premiered at La Scala in 1873.
Poorly received by audiences and critics, this would be considered later as the most important of his works.
After Salvatore Rosa (1874) and Mary Tudor (1879), Gomes returned to Brazil and was received triumphantly.
Brazil this season, drove in Bahia and Rio de Janeiro II Guarany mounting and Salvatore Rosa.
Also in Bahia had Camões and Hymn to St. Paul performed at the Teatro San Jose, the first assembly of the Il Guarany home state.
From 1882, Carlos Gomes has split his time between Brazil and Europe.
In the Opera House opened in Rio de Janeiro Lo Schiavo (1889; The slave), Brazilian theme.
With the proclamation of the republic, the official support and lost hope of being appointed director of the School of Music in Rio de Janeiro.
He then returned to Milan and premiered The Condor (1891), at La Scala. Ill and in financial difficulties, he composed his last work, Colombo, in four acts oratorio for chorus and orchestra which he called vocal symphonic poem and dedicated to the fourth centenary of the discovery of America.
The work was staged in 1892 at the Lyric Theatre of Rio de Janeiro.
In 1895 Carlos Gomes II Guarany directed at the Teatro São Carlos in Lisbon, a city that received the ultimate accolade: he was knighted by King Charles I.
In the same year arrived in Para, already sick, to fill the directorship of the Conservatory of Music of Belem, a position created by the governor Lauro Sodré to help you.
The Modernists of 1922 despised Carlos Gomes, but the Brazilian public has always valued its romantic ditties - Beautiful nymph of my soul, the soul sighs, Who knows? --, .
The most authentically national of his work, and openness ("protofonia") Il Guarany.
In 1993 this opera, half-forgotten, returned to European stages to be mounted by Werner Herzog, the Bonn Opera, with Placido Domingo in the role of Peri. Carlos Gomes died in Belem on 16 September 1896.
www.e-biografias.net/biografias/carlos_gomes.php (translated with google)
He publicado un artículo en mi blog [ guilleurkijo.blogspot.com.es/2014/08/cada-foto-su-autor-c... ] Merece la pena que lo leáis, sobre los que os dedicáis a mangar fotos, recortarlas, subirlas como vuestras y además no reconocer vuestro error y actuar en consecuencia. Se titula: "Cada foto su autor, cada canción su compositor. Respetemos."
Jovem compositor e instrumentista paulistano Chico Bernardes faz o show de lançamento de seu primeiro trabalho autoral de estúdio em um espetáculo gratuito e intimista em formato voz e violão em São Paulo. 30.06.19
Mais em: rogeriostella.wordpress.com/2019/06/30/chico-bernardes-la...
www.librosyeditores.com/tiendalemoine/musica-y-danza/689-...
Editores y distribuidores
La humanidad encontrará siempre en Mozart un bálsamo para sus dolencias, un ejemplo de la grandeza y fortaleza de espíritu, y la esperanza de un mundo mejor para todos. No se puede olvidar que el compositor creó obras inmortales en medio de dificultades de toda índole, y que éstas nunca pudieron menoscabar aquellas. Y este libro está llamado a contribuir en forma significativa a la divulgación de una obra sin par y a facilitar su comprensión y aprecio por parte de los aficionados y aún de los conocedores.
Completa así el maestro Pérez González una trilogía que con anterioridad incluyó sendos libros sobre Beethoven y Bach, todo ello producto de un trabajo sistemático, perseverante y desinteresado. Y expresión de un magisterio ejemplar que honra a Colombia y merece la perenne gratitud de los amantes de la música.
28 JAZZTERRASSA FESTIVAL
Pícnic-Jazz - Parc de Vallparadís
Actuación: DANI NEL.LO & MYRIAM SWANSON
Francisco Suárez Casanova nacido en Santiago de Chile, comenzó los estudios de piano y armonía a temprana edad. Luego de completar estudios clásicos de Piano, y ya con un catálogo importante de composiciones tanto para piano como para formaciones de cámara diversas, continúa sus estudios en los Estados Unidos. Se gradúa en el prestigioso Berklee College of Music de Boston, EEUU, con la máxima distinción académica de su promoción (Summa Cum Laude y Commercial Arranging Achievement Award), especializándose en arreglos y composición para un amplio espectro estilístico (jazz, rock, clásica, música para cine).
En 1996 se traslada a España, y actualmente vive en Barcelona, donde desarrolla su faceta de pianista y compositor/arreglista conjuntamente con su labor docente en la escuela MusicActiva en Gracia y el Conservatorio del Liceu de Barcelona.
Sus últimos trabajos incluyen la composición de la banda sonora original para la película “Asmita B&B” (2010), arreglos y producción del CD “Ciudades Lejanas” de Ana Finger, pianista y Hammond en el CD “Noir” de Dani Nel.lo cuarteto, pianista en el CD “Caminando” de Gabriel Báez, y la pronta grabación (agosto 2011) de su nuevo trío de órgano (Jazz/Funk) Dr. GO, junto a Ramón Díaz e Ignasi Cussó.
Compositores y músicos saludan al público, tras la conferencia y el concierto ofrecidos en la Sede Antonio Machado de la UNIA, dentro del ciclo "Música en La Internacional".
Sede Antonio Machado. Baeza. 18 de febrero de 2010.
Más información: www.unia.es/content/view/1602/165/
Decoy é o trio instrumental do músico matogrossense Ebinho Cardoso. Ebinho Cardoso é contrabaixista, compositor e pesquisador. Inovador em sua criação utiliza elementos musicais atípicos ao baixo elétrico, mostrando as possibilidades do baixo como instrumento de acompanhamento, solo e principalmente de harmonia, característica de suas execuções ao instrumento, aplicando essa técnica de forma inovadora. Há sete anos pesquisa as possibilidades do baixo como instrumento harmônico, trabalho que resultou no livro “Harmonia e Dicionário de Acordes para Baixo Elétrico”, primeiro livro específico sobre a técnica editado no país, revisado por Ian Guest e Sidnei Duarte, com prefácio de Arthur Maia. Na obra, Ebinho mostra inúmeras possibilidades de aplicação de acordes e progressões em um dicionário com mais de 400 formações, mostrando também a técnica utilizada na execução dos acordes, com cd demonstrativo. O músico acaba de gravar seu primeiro cd, intitulado “Verticais”. O cd possui oito faixas onde o baixo é responsável por grande parte das harmonias e melodias, explorando a essência de ritmos brasileiros, como baião, afoxé, maracatu, samba, samba funk entre outros, sempre com a influência jazzística, deixando evidente as potencialidades do baixo elétrico como instrumento solista. Ebinho foi selecionado pelo programa Rumos Itaú Cultural e terá sua música em um CD que será enviado gratuitamente a instituições culturais e educacionais, emissoras de rádio e demais veículos de comunicação no Brasil e no exterior, difundindo seu trabalho. Também participa da coletânea “The Essential Mato Grosso”, lançada no Miden, França, no ano de 2005. O músico já dividiu o palco com grandes nomes da música brasileira como Arthur Maia, Glauton Campelo, Renato Braz, Marcela Mangabeira, Erivelton Silva, Carlos Negreiros, Daniel Santiago, Hamilton Pinheiro, André Vasconcellos, Di Steffano, Marcos Ninrichter, Ademir Juniooh entre outros. Ebinho Cardoso já estudou com Nico Assumpção, Arthur Maia, Arismar do Espírito Santo, Jorge Helder, Adriano Giffonni, Jeff Andrews, Lula Galvão, Genil Castro, harmonia e arranjo com Ian Guest, Leandro Braga e Renato Vasconcellos. Em sua trajetória, fundou a Volume – Voluntários da Música – por meio do Instituto Cultural Espaço Cubo, em 2001, criou a Semana da Música, evento que reúne nomes consagrados da música instrumental brasileira. É também coordenador musical do Festival de Inverno de Chapada dos Guimarães; em 2004 foi eleito pela classe artística do Estado como um dos conselheiros de cultura do Estado de Mato Grosso e acaba de assinar contrato como endorsement das cordas Soles e Groove. É também endorsement da power click e dos baixos Condor. O livro “Harmonia e Dicionário de Acorde para Baixo Elétrico” de Ebinho Cardoso é um marco na história do baixo elétrico brasileiro, sendo o primeiro livro editado sobre o assunto na América Latina. Algumas opiniões sobre o livro e seu autor: “O objetivo de um trabalho de pesquisa em qualquer área é dar um passo a mais na estrada do conhecimento. Ebinho Cardoso conseguiu isto, tendo como maior obstáculo o fato de não existir nenhum material de referência para auxiliá-lo. Todo estudo do que funciona e que não funciona foi testado diariamente em 6 anos de pesquisa, sendo ele mesmo o resultado final de seu trabalho. E, antes de ser algo mirabolante, houve o trabalho de colocar no papel o passo à passo do funcionamento e o caminho de como tocar harmonia no contrabaixo, dando a nós, “meros mortais”, a oportunidade de provar deste novo campo do conhecimento musical em nosso instrumento. Ou seja, além de criar a estrada, nos mostra como andar por ela. O resumo de tudo isso é: Ebinho, sua música, seu livro e nosso novo desafio.” Hamilton Pinheiro “O livro Harmonia e dicionário de acordes de Ebinho Cardoso é um trabalho sério, uma homenagem à música e ao contrabaixo contemporâneo brasileiro”. Arismar do Espírito Santo “Recentemente estive em Mato Grosso e vi o autor tocar, e aquilo mais que me impressionou me fez ver o quanto Ebinho e seu livro podem ser uma luz para todos os caras que gostam, assim como eu, de harmonia”. Arthur Maia “Ebinho Cardoso vem compartilhar conosco suas experiências, resultado de seu trabalho como músico, compositor e pesquisador, preenchendo assim, uma lacuna existente até então; na bibliografia musical brasileira específica para o instrumento contrabaixo. OBRIGADO EBINHO!”. Aroldo Araújo “ Desnecessário dizer de nosso entusiasmo no que diz respeito à arte deste músico que tanto nos surpreendeu com sua musicalidade e virtuosismo. A Vison tem em seu catálogo alguns dos maiores instrumentistas brasileiros, como: Turíbio Santos, Wagner Tiso, Sebastião Tapajós, entre tantos outros e nosso sentimento pela música de Ebinho é o melhor possível”. Carlos Andrade – Vison Digital “Ainda é raro ver baixistas fazendo uso dos acordes na música popular. Entretanto, esta técnica foi (e esta sendo) demonstrada e usada por grandes nomes do instrumento: Abram Laboriel, John Patitucci, Jaco Pastorius, Steve Harris, Eddie Gomes, Steve Bailey, Michael Manring; no Brasil, Arthur Maia, Celso Pixinga, Chico Gomes, Arismar do Espírito Santo, Adriano Giffoni, Jorge Pescara, Ebinho Cardoso e muitos outros”. Sérgio Pereira – COVER BAIXO 42
Este tema habla por sí solo. IMPRESIONANTE
"Live Forever" es una canción la banda británica Oasis, escrita por el guitarrista y compositor Noel Gallagher. Esta canción fue el tercer sencillo de su álbum debut Definitely Maybe, lanzado el 8 de agosto de 1994, justo antes del lanzamiento del álbum.
Gallagher escribió esta canción en 1991, antes de estar en Oasis. Se inspiró en "Shine a Light" de The Rolling Stones; con sonidos básicos y una letra con visión optimista, "Live Forever" contrasta con la actitud de las bandas de grunge de la época. La canción fue el primer sencillo de Oasis en entrar al top ten en el Reino Unido, y fue aclamado por la crítica.
Recientemente fue colocada en primera posición en la lista 50 mejores himnos del indie por la revista NME.
También elegida como la mejor canción de la historia de la música británica.
"Live Forever" is a song by British rock group Oasis. Written by guitarist Noel Gallagher, the song was released as the third single from their debut album Definitely Maybe on 8 August 1994, just prior to that album's release.
Gallagher wrote the song in 1991, before he joined Oasis. Inspired by The Rolling Stones' "Shine a Light," "Live Forever" features a basic song structure and lyrics with an optimistic outlook that contrasted with the attitude of the grunge bands popular at the time. The song was the first Oasis single to enter the top ten in the United Kingdom, and garnered critical acclaim.
Background and recording
Noel Gallagher wrote "Live Forever" in 1991, while working for a building company in his hometown of Manchester. After his foot was crushed by a pipe in an accident, he was given a less-strenuous job working in the storeroom, allowing him more time to write songs. One night he was listening to The Rolling Stones' album Exile on Main St. While playing one of his own chord progressions, Gallagher noted that it sounded good against one of the vocal melodies from the album: "It was the bit from 'Shine a Light' that goes [sings], 'May the good lord shine a light on you,'" Gallagher recalled. Gallagher incorporated the melody, changing the line to "Maybe I don’t really want to know". For a period afterwards, that was the only part of the song Gallagher had completed.
The song was later instrumental in helping the band secure their record deal with Creation Records. Reflecting on when he first heard the song, Creation boss Alan McGee recalled "It was probably the single greatest moment I've ever experienced with them."
The demo version of "Live Forever" begins with an acoustic guitar intro. While recording the album version, the record's producer Owen Morris cut out this intro and replaced it with a drumbeat played by Tony McCarroll. Morris further cut a second section in Noel's guitar solo. Although Gallagher was upset, Morris felt the part had sounded "a bit like fucking Slash from Guns N' Roses".
Reception
"Live Forever" was released on 8 August 1994 as the band's third single, a month before the release of their debut album Definitely Maybe. The song had been part of the band's set for longer than a year at that point, and had amassed so many mentions in reviews of the group that "its release [as a single] had long seemed inevitable." In its review of the single, NME found "Live Forever" to be an improvement over Oasis' previous singles, concluding, "Basically, what thus far looked like obnoxious Manc arrogance suddenly looks like sheer effortlessness. A terrific record."
While Oasis' first two singles, "Supersonic" and "Shakermaker", were modestly received, it was "Live Forever" that "got the world's attention." "Live Forever" became Oasis' first top ten hit, reaching number ten on the British singles charts in 1994. In 1995, the song became the band's first chart success in the United States, reaching number two and ten on Billboard's Modern Rock Tracks and Mainstream Rock Tracks charts, respectively.[8] Noel Gallagher commented on the praise given to the song: "People said to me after 'Live Forever', 'Where are you gonna go after that?' And I was like, I don't think it's that good. I think it's a fucking good song, but I think I can do better."
"Live Forever" has garnered additional acclaim years after its release. In 2006, "Live Forever" was named the greatest song of all time in a poll released by Q; the song had ranked ninth in a similar Q poll three years before.[9] In 2007, "Live Forever" placed number one in the NME and XFM poll of the 50 "Greatest Indie Anthems Ever".[10] The song was selected by Noel Gallagher for inclusion on Oasis' compilation album Stop the Clocks in 2006.
Cantor e compositor Frejat apresenta show com repertório que remonta a memória musical do artista. São Paulo. 30.05.15
Mais em: rogeriostella.wordpress.com/2015/05/31/o-amor-e-quente-se...