Urlaub Rhodos 2015

VIKING ship, sailing half wind. See page 18 for evolving to Windriaan, E_ring, Orbites strai.

Half wind sailing. Going at maximum speed. VMG ( velocity made good ) = zero. Just speed and power in the half winds sailing course; flat to the wind.

Meesterplan, masterplan.

Eerst komt succes. Een winnaar schrijft de geschiedenis en voelt geen pijn. De pijn van bevrediging. Natuurlijk gaat de winnaar het verst. Het is geen toeval dat een workaholic, een surfer bovendien, de planeet en haar leven redt.

Dieren en kinderen hebben geen advocaat. Ik moet het doen. Werkelijk alles en iedereen is tegen; de uitzondereingen, de kinderen van een jaar of twaalf, daar gelaten. En daar doen we het natuurlijk voor. De wereld redden?

Hoe dan? Simpel. We kijken in de gereedschapskist en vinden daar vier nieuwe uitvindingen, van ondergetekende. Noach. Bijbel.

Het is nog maar zeven tot acht decades geleden dat ook de Hollanders reden tot klagen hadden. Vooral de Joden. Maar, we zijn het moedwillig aan het vergeten. Das haben wir nicht gewusst.

Holland begeeft zich nu al ruim twintig jaar op een zwarte bladzijde. Het nieuwe wiel wordt niet (h)erkend. De nieuwe zeilboot ook niet. De nieuwe windmolen, gemaakt in 2009 en getest in 2010, wordt niet (h)erkend en het nieuwe cirkelzwaard, voor onder ( de nieuwe – Spailboaten ) zeilboten, wordt niet eens begrepen. Uiteraard bevestigt de uitzonderiung de regel. De Amerikaanse marine en een toonaangevende ingenieur in Holland noemen me onsterfelijk.

Het gaat mij om de de planeet en het leven. Ik kan moeilijk eisen dat U 24 7 paraat staat. Ik leg mijzelf dat wel op. Al sinds twaalf. Ik ben nu 52. Mijn piek is nu. Net als Einstein.

Met Windriaans, de genormaliseerde windmolen, en Speelboten, de genormalsieerde zeilboten, kan elke windkracht worden gebruikt. Om Antarctica heen sterft het van de cyclonen. Op Antarctica zelf heersen zogenaamde Gails. Er is dus energie zat!

Met energie is er water. Dit, doordat demineraliseren van zeeweater energie kost. Heel veel energie! Verder is het natuurlijk logisch om na de verbroedering de woestijnen te benutten voor de zon.

Tijd bestaat niet. Morgen kan er vrede zijn.

Veel woestijnen waren vroeger oerbos, zoals Noord Afrika, beter bekend als de Sahel. De Egyptenaren hebben alle bomen gekapt en een kaalgeslagen zooitje achter gelaten. Met water en mest wordt Noord Afrika weer groen. Bos, weide- en landbouw gronden. Het Midden Oosten wordt weelderig.

Speelboten varen (zeilen en surfen*) en Windraains draaien op wind. Eerst is het dus zaak om de term windenergie onder de loep te nemen. Windenergie zonder cyclonen is, ( vrijwel ) niets.

EWEM, European Wind Energy Masters onderzoeken al maanden mijn werk. Sinds donderdag 30 september 2021. Dit, terwijl het kwartje binnen een seconde valt. P 21 p 54. Zien is geloven. Cyclonen leegzuigen lost het energie probleem op.

De grootheidswaanzin van alle deelnemers leidt tot grote waardeloze windturbines. Het publiek wordt door alle deelnemers in de maling genomen. Hoe hoger, des te meer wind, en des te groter, groter, hoe meer Watts. Wel, een simpel rekensommetje laat zien dat Windriaans op Antarctica en Speelboten om Antarctica tot oneindig keer beter zijn. E=MW^3 ( voor wind turbines ) en E=1/2Mv^2 in Joules, voor transversaal bewegende massa's. M in kg, W en v als windnsleheid in m/s.

Ten eerste: het waait niet in Europa. Gematigd klimaat.

Voor wind moet U naar de Zuidpool, zoals Kapitein Cook ons leerde. Te veel wind en te koud. Het spookt op de 40ste, 50ste en 60ste breedtegraad.

Volgens de laatse metingen dekt de windenergie tot hoogstens tien procent. De rest is nog steeds verbranding van fossiele bransdstoffen en kernenergie.

We vechten dus in feite tegen kernenergie en de fossiele brandstoffen ( de olie is bouwstof, C, carbon / koolstof ).

Denk als een blanco kind en zeg: Eureka!

Stability. Normal. NEWTON. No “arm” between the lift and underwater-ship, respectievely, appendages.

Water komt van verbranding waterstof. We hebben input nodig, cyclonen, wind. Windenergie krijgt een nieuwe pagina. . Water comes from burning hydrogen.

We need hydrogen so, we need formula Spailboat. The planet opens. We were blind! Stupid is the word in fact. Short sighted, maybe. We are, after all, not perfect but, humans.

Spailboat, Speelboot opereert op water en laat de zwaardwilen draaien / spinnen. Dan wordt er waterstof opgewekt. Spailboat acts at sea. Windriaan acts on land.

Windriaan, spin-off van Speelboot, is een genormalseerde windturbine die is gebaseerd op een V I K I N G - s c h i p. Een vikingschip gaat het liefste half wind. Lekker surfen.

Windriaan, spin off from Spailboat, also normalized is based upon normal lift transfer.

F_action = F_ reaction. The strength is parameter. Well, let us make strong enough like, buildings and dams.

Windriaan is spin off from Spailboat and is a normalized windmill.

Now, endless amounts of hydrogen is our share. Nu zijn eindeloze hoeveelheden waterstof ons deel.

En dus, omdat demineraliseren slechts energie kost, water. In het Midden Oosten en Noord Afrika. Eten. Oasen.

De aarde managen. Saving the oil, C, Carbon, for construction.

Managing the earth. The population can grow with a factor 100 to 1000 without any problem. Revolution. Formula: Spailboat, Windriaan, Wheel ( pair of rings with MAGLEV in between for layering /bearing ) , sword wheel.

"Half-wind" zeilen is RACEN. RACEN is mogelijk met VIKING-schepen omdat de lift nagenoegt oplijnt met de reactie-kracht in het water, opgebracht door het onderwaterschip en de water appendages, als roeren. RACEN IS SURFEN! De wind maakt de ( korte wind- ) golven! P29 en p 28. See also: www.flickr.com/spailboatspeedsailcrafts www.flickr.com/windriaan www.flickr.com/windriaanspailboatspeedsailcrafts

E=1/2Mv^2 for transversal moving of a Mass ( object, like the Spailboat ) and for spinning E=MW^3 with M as Mass or, Money or, Constant and W as windspeed in m/s. Above ten beaufort things really going to count. Now, we ( mankind ) can say: we are using the wind. Wind energy: chapter two.

The planet opens. We have to unite as mankind just in order to manage the planet.

Voorwoord.

Bij het stadion begint het bloed te koken. We spreken 18 mei 1990. De Rolling Stones trappen hun Urban Jungle Tour af in Nederland, Stadion de Kuip, Rotterdam. De europese Urban Jungle tour is feitelijk de Steel Wheels tour, vernoemd naar het gelijknamige album, Steel Wheels dat in 1989 uitkwam.

Zoals gewoonlijk was niemand voorbereid op het geweld dat uit de speakers kwam. Pink Floyd's record, 500.000 Watts, werd verpulverd met een factor twee.

De Stones speelden zo goed dat ik spontaan besloot mijn boot te verkopen om ze te volgen door Europa.

Van het een kwam het ander. Enfin, veel leesplezier.

At the Stadium MY BLOOD starts to boil. We speak 18 May 1990. THE ROLLING STONES kick off their URBAN JUNGLE Tour in Europe, Stadium THE CUP, ROTTERDAM. The european UBAN JUNGLE tour is in fact the STEEL WHEELS tour, in North America. The world TOUR STEEL WHEELS was called in europe UBAN JUNGLE, ( Mick was fed up by the steel wheels stage and wanted a fresh podium) called after the album STEEL WHEELS, which came out in 1989.

Like usually, no one was prepared for the VIOLENCE what would come out of the speakers. Pink's Floyd record for the Wall, 500.000Watts was pulverized by a factor two.

De Stones played so well, that I instantly decided to sell my boat, to follow them through Europe.

Enfin, one thing led to antother. Enjoy!

Boek over de setlist van de Rolling Stones.

Book concerning the set-list of THE ROLLING STONES.

BOOK

BOEK

Hoofdstuk 1 Ken's hotel

Ken’s hotel lag fantastisch midden in de stad, Londen. De Japanner vertoonde groot inzicht aangaande touren met de Rolling Stones. Hij bezette een piepklein kamertje met net genoeg ruimte voor een tweepersoons bed en, een badkamertje. Mount en ik hadden afgesproken met de, werkelijk meer dan fantastische Ken, ten einde samen de stad te bekijken. Tijdens het touren vind ik het overigens zonde om energie en geld te verspillen aan sightseeing. Steden bezoeken, als zijnde een tourist, en, geld uitgeven aan andere dingen dan nodig, tijdens het volgen van een tournee, doe ik later wel. Mount en ik sliepen op een camping, nabij het voormalige Crystal Palace. Prachtige verhalen van de camping eigenaresse. Jammer dat het weg is. Kenmerkend voor de omgeving is de heuvel waarop een hoge zendmast staat. De camping zelf heeft ook bijzonderheden. De eerste is de prijs. De eerste nacht komt er nogal wat bij zoals, lidmaatschaps-kosten. Ik kende twee campings in Londen en die ene is veel duurder dan die andere. Maar, omdat ik die andere niet zo snel kon vinden met de auto reden we, eigenlijk uit nood naar die duurdere. Wat denken ze eigenlijk wel “daar” in, Engeland, dat het geld ons op de rug groeit? Desalniettemin hadden we het uitstekend naar ons zin. De auto stond fier naast ons kleine tentje, vlakbij de ingang. Maar, het belangrijkste was, dat, we pal naast een opgeschaald schaakspel opgesteld stonden. Een pion was, ongeveer, zo groot als een schaap. Een vak besloeg, plus minus: 70 bij 70 centimeter. Het hele schaakbord besloeg twee tot, drie parkeervakken. Eerder was ik ook al op deze camping geweest edoch, niet om er te kamperen maar, omdat ik er met iemand had afgesproken. En toen al vond ik het best leuk, zo'n groot schaakbord. Sterker, ik vond het fantastisch. Net zoals ik het, “Land Van Ooit”, nog steeds geweldig vind. Later, in, 2000, werkte ik zelfs even voor het “Land Van Ooit”, namens de, TU-Delft. Het “Land Van Ooit” wilde uitbreiden en wilde, van te voren, de grond laten onderzoeken. De grond was prima ontwaterend. Niets aan doen; het is goed zo. De meneer van het “Land Van Ooit” was, enigszins, teleurgesteld. Er waren geen problemen. Hij had waarschijnlijk verwacht, wellicht misschien wel stiekem gehoopt dat er pompen en gemalen aangelegd moesten worden. Maar, dat, was niet nodig. De grond was prima ontwaterend. Ja, het werkelijk sprookjesachtige “Land Van Ooit” lag gesitueerd op een zandrug naast een rivier, vandaar. Betere ontwaterende grond bestaat er feitelijk niet. Zelfs toen ik daar elke dag kwam, gedurende een paar weken, vond ik het geweldig. Ik voelde me groots, in de kantine, met de acteurs en actrices. Zelfs in de kantine heerste die sprookjesachtige sfeer. Veel leuker dan de, Efteling, dat een paar kilometer verderop ligt. De Elfjes en de sprookjes van de Efteling vind ik niets, nepper dan nep vind ik de Elfteling in feite. Kijk, er zou een vliegend tapijt zijn. Nou. Ik ben natuurlijk niet goed maar, ik zag al van drie kilometer afstand de kabels. Wat een oplichterij, die Efteling. Alhoewel het roeien wel leuk was natuurlijk. Ja, moeders weten er altijd er wel iets van maken natuurlijk. Die weten het wel. Maar kijk, het Franse Leger, waarvan de soldaten, per slagorde, dieper in het water, in het water, verdwenen, in, het “Land Van Ooit”, vond ik helemaal te gek. Daar deed dit schaakspel me aan denken. Destijds werd er nog lustig geschaakt en de halve middag ging verloren aan het volgen van verschillende potjes schaak. Nu we zelf naast het schaakbord stonden, vond ik het weer leuk. Alleen, nu was er niemand meer om te schaken. Dus, dan maar een beetje rommelen met de schaakstukken. Toen bleek waardoor er niet werd geschaakt door het overige publiek want, de stukken vielen bij het minste geringste uit elkaar. Dit, om de teloorgang was de ( westerse – ) beschaving alvast in te leiden. Intussen is het geciprokeerd. Althans, het ziet er gewoon erg goed uit allmaal. Het kaf is zich aardig aan het scheiden van het koren. Het zag er allemaal nog wel aardig uit maar, bij nadere inspectie viel alles uit elkaar. In, 1995, waren de schaakstukken nog heel en, veel witter en dieper zwart. Om het verhaal omtrent het schaakspel af te maken; in, 2007, was ik er weer. Eerst ging ik natuurlijk naar de goedkope. Maar die was opgedoekt. En, omdat, het al te laat was, die avond om, nog te verkassen, zette ik mijn tent gewoon ergens achteraf neer, tussen een paar bosjes. De volgende morgen om, klokslag acht uur, kreeg ik bezoek van een politie-agent. “It is not allowed to stay in the open, so, you must find a campsite.” Ik schrok wakker. Niet echt eigenlijk want, ik had rust gevonden en nam het geouwehoer van die agent op in mijn droom en ik droomde dus gewoon eerst een kwartiertje door. Bij mij is de scheiding tussen de, zogenaamde, werkelijkheid en de droom een vaag begrip. Het was precis goed. Want in mijn droom besefte ik dat de agent nu echt boos was. Nachtmerries zijn, nu eenmaal, mijn leven. Ik zei de agent dat, ik, gisteravond laat, hier aankwam en dacht dat, de camping, op het landje erachter, er nog zou zijn. Ik dacht, ongelofelijk. Echt ongelofelijk. Miljoenen mensen kapot geschoten, en, toen dat niet opschoot, vonden ze nog even snel de mitrailleur uit, want, dan schoot het doodschieten tenminste lekker op. India zal blij zijn geweest met de: “good manners”. En, dan, nog net doen of je de arm van de wet bent. Die plaat ketst altijd lekker. Zo voorspelbaar. Heerlijk gewoon. Ik genoot wereklijk, want, kon ik even de engelse taal ophalen. “Die is al jaren dicht”: zei de agent. Jammer; dacht ik. Hoe moet ik lopen, agent? Zo en zo. Oh ja, daar is dat lekkere eettentje met, die lekkere koffie. Voor weinig. Ik wist weer waar ik was. Nu moet ik helemaal naar de andere kant van de stad, naar die dure camping maar, wel inclusief: “HET GROTE SCHAAKBORD”. Dat wel natuurlijk. In, 2007, kwam ik net uit, Ierland, Slane Castle, welk is gelegen net buiten, Dublin. In, 2007, zitten we al in de tijd van de vlieg-prijs-vechters. En het was zelfs zo dat, als ik via, Dublin -de thuishaven van vlieg-prijs-vechter, Ryan Air-, naar, Londen, vloog, dit voor een enkele Euro kon. Wel gaan er dan van die heerlijke ingewikkelde vliegreis-voorspellen aan vooraf op het internet. Stel; vertrek: Vrijdag, van, Nederland, naar, Dublin, want, het concert was op, Zaterdag; wat kost dat dan? En, stel nu eens dat, er niet vanuit, Amsterdam, vertrokken wordt maar, vanuit, Eindhoven -de Hollandse basis van Ryan Air-; wat scheelt dat dan? Wel, dat scheelt gewoon een slok op een borrel. En, wat als ik nu eens niet op, Vrijdag, vertrek, maar op, Donderdag? snel bereken ik dan de kosten voor een dag extra overnachting en daarmee begint het spel pas echt. Want, vliegen op, Vrijdag, spaart een dag uit, en dus ook een nacht. Als het prijsverschil tussen de vluchten van, Donderdag, en, Vrijdag, dus meer dan twintig Euro zou zijn, dan vlieg ik derhalve op, Donderdag. En de keus bleek zich al zelf te bepalen, want, Vrijdag, werd, al overdenkende, volgeboekt door anderen. Ah, da's mooi. Er gaan meer mensen naar de, Stones, in, Ierland. Ik klik, min of meer, gedwongen, op vertrek, Donderdag, vanuit, Eindhoven, en, vervolg de internetpret met het verkennen van het vervolg van de reis. Na, Ierland, volgde het slotakkoord in, Londen, de, O2_Arena. Een grote tent, althans, dat dacht ik. De vlucht vanuit, Dublin, naar, Londen, op, Maandag, was een Euro. Ter vergelijk; als ik op, Zondag, zou zijn gegaan, dan was het boven de honderd. Wel moest ik ook zondagnacht in, Ierland, blijven, nadat eerder al donderdagnacht was ingecalculeerd. Mono, bijvoorbeeld, vloog in op, Vrijdag, en vertrok op, Zondag. En zodoende scheelde hem dat twee nachten in, Ierland. Vervolgens vloog, Mono, die volgende, Donderdag, naar, Londen, vanuit, Nederland. Terwijl ik vanuit, Dublin, rechtstreeks naar, Londen, vloog. In, Ierland, had ik geluk. De camping was immens. In, Duitsland, had ik wel eens een grote kamperende menigte gezien met open vuren, maar het went nooit. 30.000 mensen op een camping zijn gewoon een heleboel mensen. Temeer omdat het een soort ongeschreven wet lijkt om zoveel mogelijk overlast te veroorzaken. Trouwens, het was geen eens een camping maar, een aanzienlijk stuk boerenland. Toen ik op donderdagmiddag aan kwam was ik een van de eersten. De boer had nog geen idee wat hem te wachten stond, want de volgende dag, de, Vrijdag, voor het concert, kwam de ware invasie, van ongelooflijk veel Engelsen bovendien. Ik had op tournee eigenlijk nog nooit met Engelsen te maken gehad, buiten, Engeland, dan. En ik denk dat niemand kon bevroeden hoe Engelsen zich gedragen op een stuk boerenland. Op, Donderdag, was de boer nog rustig en liet me een keukentje zien. Ik kocht aardappels, een stuk vlees en wat groente en begon te koken. De boer ging even kijken of het allemaal wel goed ging en betrapte me op het schillen van aardappels. Zijn bek viel open. Die, Hollander, schilt aardappels, zo zag je hem kijken. Het paste allemaal precies. Ierland, is namelijk een aardappel-land en, Hollanders, zijn, onder andere, bekend, door van, Gogh's aardappeleters, voelt U wel? Er was dus een heel verhaal, misschien wel een hele geschiedenis in die ene blik, van hem, naar mij, aardappels schillend. Goedkeurend ging hij weg en de donderdagavond verliep rustig. Meer mensen kwamen aan, gingen even buurten in het keukentje, en dachten waarschijnlijk dat, ik erbij hoorde. Ze vroegen immers allemaal netjes om even warm te mogen worden in het keukentje. Ik liet het maar zo. Grappig was het zeker en, handig bovendien. Na het eten bleef ik maar in het keukentje zitten, want buiten regende het onafgebroken. De hele avond was het een komen en gaan van nieuwe gasten en steeds werd er goedkeuring gevraagd. Ik knikte en groeide eigenlijk in mijn rol. De keuken was mijn territorium. De volgende dag zou, Mono, komen, maar ook, de tienduizenden anderen. En daar was, denk ik, niemand van de gasten van, Donderdag, op voorbereid. Op, Vrijdag, vulde zich het landstuk met tenten en campers. Het dorpje, Slane Castle, werd overspoeld, en ik kookte een maal voor, Mono, en mijzelf. Die avond werd het druk in het keukentje. De boer kwam af en toe nog even kijken, en zag dat ik de zaken aardig onder controle had. Maar, eerlijk is eerlijk, ik had de zaken geheel niet meer onder controle. Eerst aftastend maar, tenslotte werd het mij botweg gevraagd door sommigen. Mag ik een joint draaien? Ik zei natuurlijk ja, want, het was na tienen, en de boer had aangekondigd te gaan slapen. Ik schatte in dat het wel kon. Enfin, om elf uur in de avond kwam de eerste joint in mijn handen. Mijn eerder die dag en avond ontstane en, uiterst zorgvuldig opgebouwde gezag verdween als sneeuw voor de zon. Lul, dacht ik. Houd toch je bek, in, Godsnaam, dacht ik. En plotseling was het twee uur 'snachts. Mono, ging slapen en ik ging maar mee naar de tent. De keuken was niet meer mijn domein. Eerder die dag was het vanuit het keukentje perfect te zien hoe het stuk land zich vulde. Toen had ik nog wel de autoriteit over het keukentje, het enige warme plekje. Die avond viel ik dus van mijn voetstuk op het moment dat ik goedkeuring gaf om joints te laten rollen en er zelf van mee rookte. Ik bleek gewoon een, Nederlander, en geen hulpje van de boer, zoals ze dat zichzelf hadden voorgesteld en te merken was duidelijk dat de gasten die eerder heel beleefd tegen me hadden gedaan, daar een beetje spijt van hadden. Die dag was dus eigenlijk het hoogtepunt van het lange weekende in, Ierland. Daar waar overdag nog de nieuwe gasten om goedkeuring vroegen, en zich ook heel beleefd gedroegen, daar was die avond niets meer van over van enige vorm van gemanierdheid. Overdag werden de grenzen heel schoorvoetend opgezocht maar die avond was het zo erg uit de hand gelopen dat ik heel stiekem wegsloop en eigenlijk gewoon afdroop. Want, wat was er allemaal gebeurd die dag? Vanuit de warme basis, het keukentje, keek ik mijn ogen uit. Engelsen, op vakantie zijn beesten. Duitsers zijn kinderen en zeer keurig, vergeleken met het, Engelse -, en, Ierse, campinggeweld. Met bijlen, echt van die grote bijlen, trokken ze omliggende bossen in en hakten complete bomen om. De boer vond het allemaal goed. Ik dacht nog, wat moeten ze nu met bijlen? Maar toen ik grote vuren zag ontvlammen, wist ik het. Het regende maar door en ondanks de regen ontstonden er overal grote vuren. Geen kleine vuurtjes zoals wij die kennen van een kampvuurtje op het strand of zo, maar vuren die er echt toe doen. Het hele stuk land was helder verlicht en warm. Het was dus zo dat er eentje, om een uur of drie in de middag, met een bijl uit een camper tevoorschijn kwam en dat die aanvankelijk, overdreven schoorvoetend, het bos in toog. Nadat bleek dat de boer dit niet verhinderde en, dus, het houthakken in de bossen om het stuk land toeliet, kwamen er overal bijlen tevoorschijn. Wat er volgde is eigenlijk niet te beschrijven. Vanuit het warme keukentje zagen we de mensen met de bijlen compleet door het lint gaan. Daar waar er eerst nog die ene met een bijl het bos in ging, daar gingen er nu echt honderden tegelijk het bos in. En een groot deel van de campinggasten was het bos ingegaan om te hakken, letterlijk. Drijfnat kwamen ze uit de bossen met grote hoeveelheden hout. Kennelijk is houthakken een bezigheid die Engelsen zeer aanspreekt. Na dus aanvankelijk vanuit het keukentje alleen die eerste met de bijl het bos in zien zijn gegaan was het na uur menens. Stapels hout werden in de fik gestoken. Om zo'n vuur werden vervolgens de tenten weggehaald en rond de vuren ontsponnen zich taferelen die zo uit, Robin Hood, gehaald zouden kunnen zijn. Tijd, die bestaat niet, zoveel is wel duidelijk, als de ware aard naar boven komt. Zingen, stoeien, en, natuurlijk, een oorverdovende herrie. De volgende dag was, Zaterdag. Concertdag. En het regende nog steeds. En ook was er een stevige wind. Alles was vies en doorweekt. Mono, had de wekker gezet en om klokslag acht uur sprong hij uit bed. Ik ging nog even verder met slapen, maar dat ging niet, want er stond tien centimeter water in tent. Ik droogde mijn slaapzak en mijn kleren in het keukentje, en ging om tien uur naar de rij. Mooi, want, Mono, had een plaatsje bezet gehouden. En dus stond ik die dag weer eens de hele dag in de stromende regen in de rij voor een Stones-concert. Toen we over het terrein naar voren renden waren de grasvelden nog groen. Die avond was alles zwart van de modder en er was werkelijk geen groen stukje gras meer te zien. Libgart, was er ook. Hallo, hoorde ik, in het, Duits, en natuurlijk, dat was, Libgart, wie anders. Libgart, wilde meer dan ik, want, ik had destijds een vriendin thuis. Dus, het gesprek bleef bij, hallo. Vlak voor het donker werd kwamen de, Stones, op. Een groot deel van het Ierse gezelschap waar ik door werd omringd was toen al zo dronken geweest dat het al staande in sliep viel en dreigde om te vallen. Ik hield een meisje een paar uur rechtop en toen ze was hersteld ging ze gewoon door met drinken. Als dank kreeg ik de fles frisdrank overhandigd. Die fles was naar binnen gesmokkeld. Alleen de kleur van het sap leek op frisdrank want het was pure, Wodka, of, zoiets. Het concert was goed. Echt goed. De, Stones, waren echt goed aan het spelen. Dat was een meevaller want aan het begin van het derde jaar van de, Bigger Bang Tour, was het echt niet goed. In, 2005, begon de, Bigger Bang Tour, en dat was eigenlijk een heel belangrijk jaar voor de, Stones. Charlie Watts, was genezen van kanker en, Mick, en, Keith, schreven een goed album. Het beste werk sinds, Some Girls, in, 1978. In, 2005, waren de, Stones, voor hun doen, nog heel erg fris. Nieuwe nummers spelen is altijd inspirerend en deze keer waren het nog echt goede nieuwe nummers ook. Rough Justice, Oh No Not You Again, Rain Fall Down, Streets of Love. Ik bedoel, na, Start Me Up, van het album, Tattoo, uit 1981, zijn er feitelijk geen betere nummers, geschikt om, live on stage, uit te bouwen, gekomen. Het album, Bigger Bang, was vergelijkbaar met, Tattoo. Ik vind, Tattoo, ronduit flitsend. In, 2005, kwam, Bigger Bang, uit, en opnieuw was het flitsend. Ergens was het dus logisch dat de, Stones, in, 2005, vers waren en derhalve moeiteloos van nummer tot nummer gingen in de concerten. In, 2006, volgde dan het tweede jaar van de tour en juist in dit jaar waren ze in topvorm, getuige de concerten in bijvoorbeeld, Japan. De setlist bestond in, 2006, uit de krakers van vroeger met daartussen de nieuwste knetterrock van de, Bigger Bang. Ook in, Amsterdam, was het concert van, 2006, gewoon erg goed. Get Off Of my Cloud, werd op het mindden-podium gespeeld, voor mij een verrassing, en stagneerde niet. Het karkas, inclusief overgangen en opbouw, van, Get Off Of my Cloud, kwam rechtstreeks uit de jaren zestig, gespeeld over een moderne, P.A.. Juist het afstoffen van oude nummers tot aan het skelet, wat dan bestaat uit de gitaarriffs, is het werk van, Keith. Ik deel altijd de nummers van de, Stones, in, in, kleuren. En dan blijkt dat de componist toch wel heel belangrijk is, als het gaat om klassieke muziek opnieuw te spelen. Ik vind in deze dat nummers als, Get Off Of my Cloud, 19th Nervous Breakdown, Factory Girl, Ruby Tuesday, As tears Go By, klassieke nummers zijn, zeker in deze context, waar de Stonesmuziek wordt beschreven. Get Off Of my Cloud, had precies de goede kleur en dat vond ik knap. De setlist van de, Bigger Bang Tour, bestond dus uit de uitstekende nieuwe nummers, de bekende hits en de oude klassieke nummers. Het nieuwe nummer, Streets of Love, paste perfect in een vol stadion. Mick, weet het publiek tot stilte te brengen, en dan komt het geweldige mooie middenstuk, met, Keith, in de hoofdrol op de akoestische gitaar. Maar tegen het einde van nummer komt de outro-solo en dat doet Ronnie Wood. Ronnie Wood, speelde steeds beter en werd heel belangrijk. Veel belangrijker dan in de voorgaande tournees. Streets of Love, werd langer en langer en dat kwam door, Ronnie Wood. De outro van, Streets of Love, maakte van het nummer een symfonie op zichzelf. In, 2006, stond er geen maat op, Ronnie Wood, en dit kwam mede doordat, Keith, na de herfst van, 2006, toch echt kapot was. Ronnie, Rockt, dat U weet. Ronnie, is eigenlijk een pure rocker, en juist toen, Keith, even minder was, het hele begin van het derde jaar van de, Bigger Bang Tour, speelde, Ronnie, voor de band uit. En dit, was nog nooit vertoond, omdat, Mick, gewoonlijk, Ronnie, kort houdt. Nu niet meer. In, 2007, was het een zooitje. Gewoon, doodmoe. In, 2007, was de koek, aanvankelijk, op. De bandleden, zichzelf min of meer voortslepende, klaagden in de week voor de aanvang van het derde jaar van de, Bigger Bang, over pijntjes en vermoeidheid, en, aangezien het hotel midden in het centrum van het smerige, Brussel, lag, was er geen mogelijkheid om frisse lucht in te ademen. Het leek wel of we allemaal ziek waren en dat was ook zo natuurlijk. De vieze lucht afkomstig van het drukke Brusselse verkeer maakte de lucht dik en vies. Toen ik dat zei tegen, Daryl, knikte hij begrijpend. Europese steden zijn vies, vooral als het weer mistig is. Ja, dit is natuurlijk niets, die smerige lucht. Het openingsconcert in, België, was derhalve bedroevend slecht. Het leek erop dat, Keith, te veel had gedronken en, niet alleen in de afgelopen dagen. De drie jaar durende wereldtournee was dus een jaar te lang. In, Nederland, Nijmegen, herstelden ze zich enigszins maar, ze waren zichtbaar uitgeput en opgebrand. Bovendien was het die zomer van, 2007, overal rot weer in, Europa. In, Nijmegen, werd, vanwege de regen, het voorprogramma, Van Morrisson, geheel afgelast. Ik luisterde in de loop van die zomer naar de bootlegs van de concerten in het Oostblok en maar heel sporadisch kwam er iets van kracht naar boven. In, 2005, en, 2006, speelden ze veel beter dan aan het begin van het derde jaar van de, Bigger Bang Tour. In, Ierland, speelden ze dus, als complete verassing, weer heel goed. Sterker, ze speelden, Slane Castle, omver. Ik denk zelfs dat, dit het beste concert was welke ik ooit zag. Ronnie Wood, was in topvorm en was beter dan, Keith. Ronnie, was eindelijk een volwaardig lid en stond naast, Mick, en dus niet meer eronder als een soort van kwajongen. De verhoudingen zijn veranderd. Ronnie Wood, was een volwaardige, Rolling Stone, en een bewijs hiervan is het solo-album van, Ronnie Wood, dat hij even na de, Bigger Bang Tour, maakte. I Feel Like Playing, is uitstekend. Bernard Fowler, zingt en arrangeert, en daarmee is, Bernard, niet alleen meer in dienst van, Mick Jagger.

Zondag verliet bijna iedereen de boerenlandcamping van de boer. Het was nu een modderpoel. Voetafdrukken waren, tien, tot, twintig, centimeter diep, met soms onderin zo'n voetstapspoor schoenen. En van onderuit die sporen vond ik een paar Nikes. Donderdag was het landje nog een mooie grasvlakte. Mono, vertrok ook. Hij moest werken op, Maandag. Ik bleef nog tot en met, Maandag, en dus was ik zondagavond weer de baas over het keukentje. Maar, er was iets veranderd. Nu kwamen er bijvoorbeeld geen mensen meer om aan te meren en om zich op te maken voor het concert, maar de mensen gingen heen. Eerst bleef ik lang slapen, want het was voor het eerst droog. Toen ik wakker werd en opstond zag ik tot mijn stomme verbazing dat veel tenten gewoon werden achtergelaten. Ook schoenen werden achter gelaten. Ik liep dus die zondag middag in alle rust naar spullen te zoeken en vond een paar Nikes in de modderpoel. Ik liet ook mijn tent staan en confisqueerde een betere. Maar wel eentje die zwaarder was dan de oorspronkelijke kleine tent. Vandaar ook dat ik baalde toen ik door die agent op dinsdag morgen in, Londen, werd betrapt. Niet alleen was het vervelend om niet gratis te kunnen kamperen in een eerder door mij veronderstelde veilige wildkampeerplek, het was gewoonweg een zware klus om met die zwaardere tent van de ene kant van, Londen, naar de andere te gaan. De afstand vanaf de wildkampeerplek, tot aan de metro, was al aanzienlijk, en, na veel overstappen in de metro en na het nemen van een bus vanuit, Brixton, moest er vanaf het busstation in, Crystal Palace, nog een paar kilometer worden gelopen tot die camping met het schaakspel. Dinsdag in de namiddag kwam ik aan op de camping met het schaakspel en na het opzetten van tent ging ik slapen. Na het wakker worden ging ik wat eten halen om vervolgens weer te gaan slapen. Nu was het, Woensdag. Ik volgde de standaardprocedure en ging naar het hotel waar de, Stones, waren. Ik had geen kaarten voor de concerten in, Londen, en feitelijk had ik helemaal geen geld. Ik gokte op de goedkope camping en ging er vanuit dat die die er nog zou zijn. Nu moest ik reizen per metro en bus naar de duurdere camping en reizen is ook gewoon erg duur in, Londen. Ik kocht wel een weekpas en ik was toen al bijna blut. De metro en de bussen, met een weekpas, zijn geweldig. Tijdens het reizen ook nog eens uitrusten. Een weekpas en deze camping waren dus erg duur. Dat wist ik nog wel van vroeger, toen ik als gast even langs kwam op de dure camping, om kennissen op te zoeken, terwijl ik op de goedkope camping zat, vlakbij de metrolijnen en vlakbij de treinstations, richting, Wembley. De camping met het schaakspel ligt overal ver vanaf, en is bovendien erg duur, in 2007, nog, zestien Pond per nacht, en in, 2011, was dat opgelopen tot negentien Pond, en de afstand tot het busstation is aanzienlijk. Helemaal doorweekt, want het regende maar door, kwam ik aan bij het hotel. Ik had nog net geld voor een blikje cola en een brood. In de lobby van het hotel had ik niets meer te zoeken. Normaal gesproken zijn de lobbies en de bar van het hotel waar de, Stones, zich begeven, de verzamelpunten. Nu zag ik eruit als een zwerver. Ik keek door de ruiten van hotel en zag dat de bar helemaal uitpuilde van de mensen. Eenmaal bij de, O2_Arena, aangekomen bleek dat het geen tent was, maar een geluiddichte schaal. Zonder geld en zonder kaartje was dat een streep door rekening. Ik dacht dat de, O2_Arena, een tent was en dat ik lekker buiten kon luisteren. Ik ging terug naar de camping. De volgende dag was, Donderdag. Veel fans zaten te wachten op het moment dat de, Stones, in de busjes stappen om naar het concert te gaan. Meestal is dit om een uur zes in de middag. Het was nu pas half vijf en dus veronderstelde de meute nog geen manoeuvres van de band. Ik liep om het hotel heen, naar de achterkant, en daar ging een deur open. Ik liep zo tegen, Keith Richards, op. How are you doing? Well, you got four stars, you can make it five. Die avond ging ik niet meer langs de, O2_arena, maar naar de camping, waar de schaakstukken staan. In, 2007, was het schaakspel nog compleet, maar in, 2011, was het niet meer compleet. In, 2011, was ik er weer, min of meer, beland. Mono, wilde, Suede, zien in de, Brixton Academy, en had al maanden van te voren zijn treinreis geboekt voor de tunMeltrein, maar, hij kon niet op die dag. Ik wel. In, 2011, had ik echt geen geld. Geen eens geld voor koffie bijvoorbeeld. In, 2007, had ik weinig geld, maar nog wel genoeg voor een weekpas voor het openbaar vervoer. Ook de voorafgaande internetpret in, 2007, die gepaard gaat met van het boeken van vliegreizen met prijsvechters maakte duidelijk dat, 2011, een heel andere tijd was. In, 2007, was er nog geld en er was nog hoop. Ik dacht ook dat mijn vriendin van me hield, iets dat toen al voorbij was, maar, dat, had ik, natuurlijk weer niet door. Op de, Donderdag, dat, ik naar, Dublin, vloog, verliet ik mijn onbezorgde bestaan. Nog even pieken in het keukentje, het concert meemaken van, Slane Castle, maar na terugkomst met de grond gelijk gemaakt worden door eerst mijn vriendin, en, daarna door een aanvaring met, gevolgen, met de politie. In, 2007, droomde ik nog, in, 2011, niet meer. Toen in, 1999, de voor mij derde wereldtournee van de, Rolling Stones, afliep, zoals gewoonlijk gebeurt dat zo rond de Engelse concerten, gingen mijn gedachten uit naar de dagen op tournee. Ik was helemaal niet van plan om in, 1990, de tournee te gaan volgen, maar de, Rolling Stones, speelden zo goed, dat het idee spontaan opkwam. Voordat ik het wist sliep ik, een paar weken na het openingsconcert in, Rotterdam, in, Parijs, op straat, en vanaf toen was het een kleine stap om een de tournee te volgen met alleen geld uitgaven voor kaartjes en eten. Ik tourde in die tijd met een zogenaamde maandkaart voor de trein, interrailkaart, ofwel een soort jongerenkaart die me voor honderd gulden doorgang bood in heel, Europa. Behalve dan in, Oost-Duitsland, en prompt werd ik direct na de controle van ongeldige ticket uit de trein gegooid door een Oost-Duitse conducteur. Ik deed net of ik niets begreep van zijn boosheid, en keek weer zo neutraal als mogelijk. Het kostte allemaal al genoeg, en voor dat stukje geld omwisselen, dat nooit natuurlijk. Ik zou wel zwart door Oost-Duitsland gaan rijden. De muur tussen, West- en Oost-Berlijn was in, 1990, al een jaar weg, maar de twee Duitslanden waren nog niet samen. Dat stukje door Oost-Duitsland deed ik zonder te betalen. Ik werd eruit gegooid en had daarmee mazzel dat ik niet werd opgepakt. Het bloemige bestaan tijdens de zomer in Westerse landen, met zijn onbezorgde reizende mensen, tekent schril af tegen de verharde, in het geheel niet bloemige en onbezorgde, bestaan in, Oost-Duitsland. De zomer zorgde daar alleen maar voor een grote stofwolk, die alles nog onwezenlijker maakte. Dromen worden verstoord door de werkelijkheid; dat wist ik vanaf toen. Ik was namelijk nog niet eens begonnen met mijn smoes, of ik werd opgepakt door de man en eruit gegooid. In het Westen maakt de conducteur je in het openbaar belachelijk, zodat de kaartloze gaat blozen en, dan, krijgt de kaartloze een reprimande: nooit meer doen! De omstanders manen dan de conducteur zogenaamd tot een strijk over het hart, waarna de conducteur net doet of hij het niet gezien heeft en doorloopt. In, Oost Duitsland, wordt dat toneelspel over geslagen. Jij, uit het westen, zogenaamd geen geld voor een treinkaartje en toch hier reizen: ''op rotten!'' De strijk over het hart is daar weg geërodeerd. Het eerst volgende station was mijn deel, en dit was een piep klein perronnetje, waar normaal gesproken de trein niet eens zou stoppen. De conducteur had kennelijk direct opdracht gegeven om bij het eerst volgende station te stoppen, om me er eruit te gooien. Mijn planning viel in het water. Mijn eerste zorg was om zonder geld weg te komen uit, Oost-Duitsland. Het was nog maar een klein stukje, een of twee stations, en dan was ik weer in, West-Duitsland, waar de interrailkaart gold. Ik besloot toch weer om zonder kaartje deze trein te betreden. Het moest wel erg raar lopen, wilde ik dat kleine stukje niet in staat zijn om de conducteur te ontlopen. Dat lukte. Een triomf, want, het eerste stuk was ook zwart, totdat ik eruit werd gegooid. Nog even doorzetten, dacht ik bij mijzelf. De moed verzamelde ik tijdens het wachten. Wachten, gewoon, tot de volgende trein, die overigens pas drie uur later kwam!? Het rittenschema op het station was overigens een heel klein bordje, ter grootte van een, A-3tje. En, op het hele station was er maar een exemplaar. Na een uur wachten en dwarrelen vond ik dat bordje met het rittenschema. Nog twee en een half uur wachten. Wat? Ik heb al een uur gewacht. Wachten is dus gewoon dagelijkse kost in, Oost-Duitsland. Want, waar moet je heen, als Oost-Duitser? En wat moet je daar dan doen? Er is geen werk en er is geen vertier. Doelloos is het om te reizen zonder geld. Oost-Duitsland, stemde me treurig. En, nu het toch over, Oost-Duitsland, gaat. Ik werd er behoorlijk door wakker geschud. Oei, dacht ik, die hebben snel wat belastinggeld nodig van mijn, Pa, en, Ma. Alle gevels waren eigenlijk al weggerot en alles was donker geel en zwart-grijs en stoffig. De op vies zand lijkende gele -, en licht bruine in-en-in vieze, dikke lucht smeerde als een luchtpasta over de gebouwen en de straten de straten tot een troosteloos geheel. Zelfs de vlaggen leken niet eens op vlaggen, maar meer op oude vaatdoeken. Voor iemand als ik, nog nooit oog in oog met echte armoede, was het behoorlijk spannend. Waar is de kleur rood, bijvoorbeeld? Heel vreemd als er een stadje zich aandoet zonder ook maar ergens, Coca Cola, te zien op reclamezuilen of, gevels. Oh ja, het systeem was natuurlijk rood, grapje. Ik keek echt mijn ogen uit naar het straatbeeld. Waar zijn de kleuren? Ik voelde me ook op, en om, dat verlaten perronnetje steeds onveiliger. Ik stak eruit met mijn westerse kleding en mijn peperdure leren jas. En, die koffer natuurlijk. Mijn aanwezigheid werkte ongeveer als stroop op de locale bevolking. Zombies, zo kwamen ze over. Ik leefde, en dat was al een overtreding genoeg. Want zij waren immers dood. Ik voelde aan alles, dat, als ik hier in de buurt, langs de straat zou overnachten, dat ik, indien gesnapt, nog geen draad meer aan mijn lichaam over zou houden, om over de koffer maar te zwijgen. Destijds, in, 1990, dus, was het normaal dat ik in bossen buiten de stad sliep, om op concert-dagen te voorschijn te komen. In, Oost-Duitsland, dacht ik ook een bos, of wat dan ook, op te zoeken. Om dan daar te overnachten. Dit idee werd steeds sterker naarmate de trein maar niet kwam. Maar toen besloot ik om door te zetten en om zwart verder te reizen, Maar wat als de vorige conducteur zijn collega had ingeseind? Dat was het dilemma en ik schatte in dat de conducteur er verder geen werk van had gemaakt. Bij het instappen, zou ik aan het gedrag van de conducteur zien of deze was ingeseind, en, dat bleek niet zo te zijn. Ik besloot om wat rond lopen in het dorpje, en dat deed me rigoureus veranderen van de gedachte om hier te overnachten. Weg hier! Ik wilde eerst wel degelijk een dagje wachten, omdat ik bang was dat de conducteur, die me uit de trein gooide, mijn aanwezigheid en mijn poging tot zwart rijden zou verraden, ofwel gewoon zou door brieven. Verraden is wat beladen. Ik was fout, niet hij. Ik werd overigens letterlijk uit de trein gegooid, en ik maakte een doffer op de grond. En toen ik op het perron was gegooid werd mijn koffer met een smak op me gegooid. Als een schooier werd ik uit de trein gegooid. Die conducteur leek me gevaarlijk genoeg. Daarom wilde ik op zeker gaan en de volgende dag pas verder gaan, zodat ik dan opnieuw de smoes van: ''ik wist niet dat de interrail kaart door Europa niet geldig was voor Oost Duitsland'', kon aanwenden, en dan alvast weer een station verder was. Ik moest nog drie stationnetjes overleven, en dan was ik in, West-Duitsland. Van daaruit kon ik weer ongestoord verder reizen, naar, Kelsenkirchen. Dit lag vlak bij grens met, Nederland. Ik dacht dat, Schalke 04, de gastheer van dat stadion, in, Düsseldorf, lag.

De concerten in, Berlijn, lagen tussen die van, Kelsenkirchen, en, Scandinavië, in. Ik kwam dus eigenlijk vanuit, Gotenburg, Oslo, en, Kopenhagen, en, was bijna weer in, Nederland, om vanuit, Nederland, weer door te gaan naar, Londen. De twee inhaalconcerten waren het einde van een twee jaar durende wereldtournee, ter opheldering van, Steel Wheels.

In, Engeland, sliep ik op een of ander wijze altijd naar behoren. In, 1990, had ik zelfs een hotel voor, zestien dagen. Het kostte me een vermogen maar, ik sliep midden in de stad. Het was mijn oorspronkelijke bedoeling om alleen, Engeland, en, Frankrijk, te bezoeken. En ik dacht het overal zo was als in, Nederland. Stijf uitverkocht met, kaarten op zwarte markt vanaf het dubbele. In, 1990, het begin van het boek, mijn eerste tour, verbleef ik in, Engeland, aanvankelijk al maanden van te voren geregeld. Vaak werd het twee uur voordat ik me in dat hotel bewoog. De eerste middag dat ik om twee uur wakker werd schaamde ik me, tegenover mijzelf en ook tegenover de hotelmensen. Het bleek hen niets uit te maken. De volgende dag was het weer twee uur en nu voelde ik me uitgerust.

( origineel was het bedoeling om alles ook in het Engels te vertalen. The location of Ken's hotel was perfect, in the very heart of the city of London. The little Japanese had booked a small room, with just a small strip around the two persons bed. The room was connecting to a mini sized bathroom, not much bigger then a stamp, so to speak, and the door between the bathroom and the room was a very small slide door. On our way to Ken's hotel, I was more and more convinced of going to the wrong place. After all, we headed straight for, Piccadilly Circus, and, Ken, was not a wealthy man. I knew, Ken, since, 1990, when we were following the, Urban Jungle Tour, all over, Europe. Back then we had a pocket, with approximately the same amount of money to spend. The necessary spendings were of course the tickets for the shows and food, though, I never knew where he spent the night. I always assumed that he was also sleeping in the streets, or in the woods, or on camp-sides outside the town.

But when I entered his room in the very centre of town, he opened up my eyes. He booked very small rooms, for periods of time and made deals about it with the owners. This way of thinking was new to me. In all, he got his no needed rest in the very hearts of the big cities, where as I always broke down of exhaustion in big cities, because of the long walks towards camp-sides and the woods outside the towns. Ken just hopped on the tube and an hour after the gig he was sleeping. That is pure economics! Loosing sleep is always compensated by eating and drinking, a lot, and in that light he was well rested, and saved money on food and drinks! He just had a good rest. The thing in big cities is the fact that the Stones play more than one show. In 1995, where we speak, the, Stones, played Wembley two times -Saturday and Sunday-, followed by a club-gig in the, Brixton Accademy, on Wednesday. So, Ken booked for a week, for the price of one night in a normal hotel. He always agreed with the smallest room, in fact a kind of cubbyhole. No luxury was to be found, off course not, the cubbyhole was just a warm and dry place to sleep and to recover from earlier deeds. In a way, his spent money saved him from cold, rain, and so he saved up energy. I always thought it was a waste of money to stay in hotels, but Ken's way of doing it made sense. Unlike me, he never had to walk for ever to find a place to sleep. He was automatically connected by the network of public traffic, so, he never had to walk in the night. Suddenly, I understood what he did.

When, Mount, and, I, arrived, to pick, Ken, up, for seeing the sights, against my will, I stood up for once and asked, Ken, for a rest in his bed. Surprised he looked at me, but I looked as neutral as I possibly could, and tried to make it look look a normal question. I a flash the afternoon doomed up as another thing against my will and with the coming concert in the Brixton Academy ahead in mind, it all seems clear to me. Rest, now! I needed a rest. After some unbelieve and resistance, I was allowed to lay down. Off course I could not sleep but after a few hours my heartbeat was finally under control and when they came back I was relaxed.

We, Mount, and I, slept in the summer of, 1995, in London, on a camp-side. )

Eigenlijk was de zomer van, 1995, een herhaling van wat we het jaar daarvoor deden in Noord-Amerika, toen we de, Voodoo Lounge Tour, door, Noord Amerika, volgden en toen, feitelijk, het kamperen tot een tweede natuur hadden gemaakt. In eerste instantie zei, Harry, toen we vanuit, L.A., vertrokken, naar, El Paso, dat we onderweg moesten uitkijken naar, Motel-6's -de naam van een goedkope motel-keten in Noord-Amerika- maar al gauw ontdekten Mount en ik dat kamperen geweldig is en, bovendien, spot goedkoop: Zes, of, zeven dollar, per overnachting. Een, Motel-6, was toen toch al gauw, 26, dollar. Toen we vertrokken uit, L.A., zouden we alleen even naar, El Paso gaan, en terug. Toen we in, El Paso, New Mexico, op de hoogte werden gesteld van het volgende concert, in San Antonio, Texas, besloten we om ook daar heen te gaan en onderweg waren er genoeg campings. Het was nog lekker warm in het zuiden en zonder al te veel ontberingen konden we zelfs buiten eten. In, San Antonio, hoorden we dat, de concerten zich vervolgden in, Texas, en nu we er toch in de buurt waren, besloten we om ook die concerten bij te wonen. Mount en ik hadden namelijk een gemeenschappelijke hobby, pure voorliefde, voor autorijden. 500 kilometer, was, niets. Dan nog presteerden we het om ruzie te maken over wie mocht rijden. Het kamperen in de zuidelijke staten zorgde voor goedkope overnachtingen en geheel zorgeloos reden we door, Texas, langs, Austin, en, Dallas. We kregen door dat we de tour steeds konden volgen, want de afstanden tussen de concerten was steeds minder dan duizend kilometer en dus te overbruggen in een dag rijden. We reden door, via Texarkana, Texas, naar, Little Rock, Arkansas, alwaar we een week verbleven, omdat de Stones een kleine pauze hadden ongepland om bij te komen van het eerste deel van de, Voodou Lounge Tour, in Amerika. Wij bezochten een lokale dierentuin en vooral de grote neushoorns leken mij gevaarlijk. Ik voelde me kwetsbaar, omdat er slechts een laag hekje stond tussen, ons en, een wilde neushoorn. Een neushoorn, van die grootte, zou er volgens mij zo doorheen lopen als hij boos werd. Maar, het bleek dat alle dieren in de dierentuin levensmoe waren. Wat me namelijk toen opviel, en nog steeds bijblijft, was de lusteloosheid van de opgesloten beesten. Na een tijdje naar de neushoorns te hebben gekeken kreeg ik meelijden met ze, want als ze wilden konden ze zo door de hekken de vrijheid opzoeken, maar ze waren al zo gedomestiseerd en gekleineerd, dat dit zelfs niet eens meer in hun hoofden omging. Ze wilden volgens mij helemaal niets meer. We vervolgden onze weg in de dierentuin naar de gorilla. De gorilla was volgens mij depressief, want ondanks haar enorme postuur, zag zij er kwetsbaar en zielig uit. Het was gewoon niet leuk om dit leed allemaal te aanschouwen en voor mij hoeft het niet, dieren opsluiten. Na, Littte Rock, waar het weer troosteloos grijs was door de eindeloze motregen en de waterkoude reden we door naar Memphis, Tennessee. Grace-Land; daar reden we toevallig pontificaal vanuit een bospad, recht op af, want, we kampeerden er toevallig vlakbij. Er waren tientallen fans, die de, al vol met teksten bekladde muren, van nog meer teksten voorzagen. Ik stond perplex. Elvis leeft. Heel curieus vond ik de aanwezigheid van fans, voor een dode. Wij, immers, volgden levenden. In, Memphis, gingen we eten in de bar/restaurant van, Buddy Guy, omdat we een gerucht hadden gehoord dat de, Stones, er een verrassings-concert zouden geven. Na elf uur 's avonds, gingen we de drukke sttaat op. We belandden in een discotheek en feitelijk is een discotheek overal ter wereld hetzelfde. De avond begint langzaam. Er wordt gedronken en sommigen nemen drugs en dan gaat het los. Ik checkte de meisjes, zocht er een paar uit, en, ging drinken, om moed te verzamelen ze aan te spreken. Aan het einde van de nacht verlieten we gebroken de discotheek. Het was een tegenvaller geweest. We waren duidelijk vreemde eenden in de bijt. We werden dan ook aangestaard. Ik vond hen er inderdaad wel heel Amerikaans uitzien. Ik vond het dus niet vreemd dat ze naar ons staarden, want, in, Europa, zouden wij er twee van hen ook aanstaren, met die aparte Amerikaanse riem-gespen, en sierlijke stiksels op de jeans. Maar, de algehele scene kon ook zo in een Europese disco passeren, met dan wel andere kleren. De rollen zijn hetzelfde. De jongens betalen de drankjes, voor de meisjes, om aan te geven dat ze willen neuken. Als het meisje in kwestie dan vriendelijk lacht, dan zit de jongen goed. Vanuit, Memphis, besloten we van de freeway -de hoofdsnelweg, A-wegen- af te wijken en een kortere route te nemen via een, V-weg, via, Birmingham, Tennessee, of Alabama, naar, Atlanta, Alabama. Het leverde inderdaad tijdwinst op en het was weer eens wat anders dan de freeways. In, Birmingham, belden we, Harry, en, Colin, en, Harry, vroeg waar we waren. Birmingham, maar dat zei Harry niet veel. Big city, nearest big city, vroeg hij. We zijn vlakbij, Atlanta, zag ik op een volgende bladzijde van de kleine, A3-atlas, niets vermoedend dat, Atlanta bijna aan de andere kant van het land is gelegen. De volgend bladzijde liet rechts ervan het blauw van de, Atlantische Oceaan, zien, dus, we hadden het land overgestoken. We reden niet op een grote kaart, maar bladerde steeds pagina, voor pagina, door. Zodoende wisten we helemaal niet waar we globaal waren. Pas met de, Atlantisch Oceaan, op de kaart, wel. Inderdaad, we hadden drie tijdzones overbrugd, en dit leverde ons drie uur winst op. De reden dat we makkelijk, voor mijn gevoel oneindig, en daar houd ik van, door konden rijden, was, dat, we pas over drie maanden naar huis moesten en als een wonder hadden we al onze traveller-checks meegenomen naar, El Paso. Harry, moest, nadat we de concerten in, L.A., en, San Francisco, hadden gezien, toch gewoon weer werken in, L.A., zodat we hem daar alleen maar tot last zouden zijn. In eerste instantie zouden we alleen deze genoemde concerten in, L.A., en, San Francisco, bijwonen, maar, Harry, daagde me uit, door te zeggen dat, hij zeker ook naar, El Paso, zou zijn gegaan, indien hij niet hoefde te werken en dat we ons niet bezwaard hoefden te voelen als we zonder hem zouden gaan. Wel moest eerst de auto worden gekeurd en toen dat eenmaal gedaan was lag de weg letterlijk open om buiten de staat Californië te mogen met de auto. We kochten feitelijk direct na aankomst, begin Oktober, 1994, een, Ford Mustang, 5.7 liter, V-8, waar nagenoeg niets aan mankeerde. Alleen de afstelling moest officieel worden gedaan, in verband met de hoge smog-eisen in L.A.. Verder behoefden er alleen een paar verse sloffen onder, en klaar. Het enige wat stuk was, was de verwarming. Het meesterlijke ding had alleen geen verwarming, maar dat gaf toch niet in, L.A.? We reden met de Ford Mustang, 5.7, V-8, samen, dus met, Harry, er nog bij, naar, San Francisco, en, logeerden daar bij een vriendin van, Harry. Harry, was eregast. Hij kreeg bier in overvloed en viel dronken in slaap. Ik lag die nacht wakker op een klein bankje. Ik slaap slecht. Niet, eigenlijk. Ik rust. Na terugkomst in, L.A., pakte, Harry, zijn gewone leven weer op en wij reden aanvankelijk een beetje doelloos door, L.A., en intussen hadden we het wel gezien na een week. Venice Beach, Santa Monica Beach, Passedena, Hollywood, Sunset Boulevard en eigenlijk waren we onze tijd aan het verdoen. Toen zei, Harry, dat, de, Stones, in, El Paso, speelden en dat, dit, misschien wel, een leuk ritje zou zijn. We kregen strikte instructies om nooit lifters mee te nemen. Dat kwam van pas want, in, New Mexico, en Nevada, stonden veel gevangenissen en dus, veel lifters. Die lifters waren dus, logischerwijs, ontsnapte gevangenen. Ik begreep de waarschuwing van, Harry. Ook raadde hij ons aan om uit te kijken naar, Motel-6's. Na twee overnachtingen in zo'n motel, waar we om tien uur 's ochtends uit moesten, vatten we het plan op om te gaan kamperen. Eenmalig een klein tentje, een paar luchtbedden, slaapzakken en nog een paar extra dekens, aanschaffen, zou veel goedkoper zijn, in vergelijking met elke avond een, Motel-6. En dat was ook zo. Bovendien kon ik uitslapen, want de camping-eigenaren vonden het allemaal wel best als we pas om, twee, of, drie, uur in de middag weggingen! Het was immers naseizoen en elke gast was meer dan welkom. Bovendien zijn Amerikanen gastvrij. Nederland? En, dan zaten we gebakken. Gezien de goedkope manier van reizen konden we na de concerten in, Texas, doorrijden naar, Arkansas. Na die concerten in, Arkansas, hadden de, Stones, een weekje rust, en, dus, konden we in alle rust doorrijden naar, Memphis, in, Tennessee. We sloegen de concerten in, New Orleans, over en reden door naar, Atlanta. Gewoon doorrijden is mijn devies. En soms een concert offeren, overslaan dus. Zo deed ik het ook in de, Urban Jungle Tour. Ik volgde de hele tour, maar sloeg ook sommige concerten over. In, Atlanta, werden vier, prullenbak-concerten gegeven. Mick, werd gesignaleerd in de beste discotheek van, Atlanta. Dat betekent dat, Mick, zijn energie verspilde, wat ten koste gaat van de performance. Ik was mijn tijd aan het verdoen. Hoewel, Altanta is grandioos. De stad werd in stelling gebracht voor de Olympische Spelen, dus, de bouw van de nieuwe stadions vond ik te gek. Aan de rand van stad stonden twee immense stadions. Eentje voor, American Football, en eentje voor, Baseball. Naast die twee werd een derde gebouwd, voor de Olympische Spelen. Ik stond te genieten want, ik ben gek op grote stadions en nu zag ik er, in een oogopslag, drie. Of waren het er vier? Dat kon ook nog zelfs. Ik weet het niet meer precies. Het was in elk geval een spectaculair gezicht, die minimaal drie grote kolossen naast elkaar. Ook dient U er van bewust te zijn dat er om elk stadion parkeerruimte is voor zo'n, 40.000 auto's. Amerika is gebouwd voor de auto. Elk stadion neemt zodoende de ruimte in van wel twintig stadions. En dat keer drie. Wij zijn gewend aan, De Kuip. Voor ons een groot stadion, zou U zeggen? Toch? In, Atlanta, stonden drie veel grotere stadions, dan, De Kuip, naast elkaar. De ruimte innemende ter grootte van de binnenstad van Amsterdam. Vandaar dat ik me niet meer kan herinneren of er nu drie of, vier stonden. Want het terrein was te groot om alles te kunnen overzien. Wellicht werden er ook zwembaden en overige hallen gebouwd in het Olympisch dorp. Het staat me wel bij dat er een stadion werd gesloopt, en dat er twee in aanbouw waren. Helaas waren de concerten in, Altanta, plichtmatig. Futloos. Zichzelf sparend. Er werden daar vier concerten gegeven. Niet wetende dat daarna, Tampa, en, Miami, kwamen. Een bijna dode parasiet parasiteert nog een keer, op, Thanksgiving, met gast optredens van, Sheryl Crow, Bo Diddley, en, Robert Cray. In, Atlanta, werd wellicht hierdoor rustig aan gedaan. In, Tampa, in, Florida, was het ook niet echt goed. Het tour-schema leidde naar, Miami, en, hier werd een climax verwacht. Het tour-schema paste precies en later begreep ik hoe dat kwam: De, P.A., ofwel de, geluidsinstallatie, werd per truck van concert naar concert gereden, terwijl er wel drie verschillende podia, respectievelijk stellages, waren. Een podium werd opgebouwd, op een werd er gespeeld en de derde werd elders afgebroken. Alleen de elektronica werd binnen een paar uur na het het concert in de trucks geladen en ook weer binnen een paar uur ingepast in de stellages, zodat de concerten een lint vormden waar altijd maar een dag of twee rijden tussen lag, om zo de trucks de met de elektronica de gelegenheid te geven om op tijd te zijn. Wij reden dus achter de Stones-trucks aan, zonder het te weten. Aanvankelijk was het ongelooflijk dat alle concerten met een auto te volgen waren, maar na de tour begreep ik wat er aan de hand was. Het was dus geen toeval, iets dat ik al die tijd steeds dacht, dat we de hele tournee konden volgen. De, Stones, planden zo'n Amerikaanse tournee dus met opzet met overbrugbare afstanden tussen de steden en zo zit een tour dus in elkaar. De afstanden tussen twee op een volgende concerten waren altijd minder dan duizend kilometer en dus te rijden in een dag! Op deze manier belandden we uiteindelijk in, Miami. Eerst belden we, Harry, op, vanuit, Birmingham, en hij was woedend maar, ook, blij verrast dat we helemaal daar waren. Intussen hadden we drie tijdzones gepasseerd en dat was mooi. De verloren uren kwamen terug en zo was het voor ons gevoel drie uur in de middag, terwijl het in werkelijkheid dan nog maar twaalf uur was. Met het oog op uitslapen is dat uitermate gunstig! Omdat we geen overzicht hadden en letterlijk bladzijde, voor bladzijde, van het dikke boekwerk met de wegenkaarten omsloegen hadden we geen notie waar, Atlanta, eigenlijk lag. Harry, zei, toen hij hoorde dat we in, Atlanta, waren: "That's on the fucking other side of the country!" Inderdaad, Atlanta, was bijna al aan de andere kant, en, Miami, was, relatief, niet ver meer. Dan maar helemaal door, dachten we. Eerst gingen we nog naar, Tampa, en daar bleven we een dag of vier. Het stadion in, Tampa, was immens groot. De hoofdtribune was zo hoog, dat ik het knap vond dat de mensen het uberhaupt konden volgen. Tampa, zal altijd blijven hangen in mijn geheugen. Paradijs op aarde. St Petersburg, lag eraan vast, en die stad tel ik ook mee onder, Tampa. Prachtige stranden en ook de zee was lekker warm. Wit zand, parel wit zand, dat had ik nog nooit gezien. Toen we op het strand aankwamen rolden Mount en ik er automatisch doorheen, omdat we het gewoon niet konden geloven. Het zand zag er zelfs lekker uit. Zo lekker dat we even proefden of het geen snoep was. We gingen daar zitten in een strandtent en bedronken ons. We waanden ons echt in het, Paradijs, in Clearwater, zoals dat gedeelte heette. Wel kregen we daar te horen dat het seizoen afliep en omdat het daarom zo rustig was. Nu begonnen we te begrijpen wat er allemaal aan de hand was. Daarom waren de campings zo leeg en zo goedkoop. De camping eigenaren letten daarom helemaal nergens op, omdat we als bonus werden gezien, na een druk seizoen, en voor enige sociale controle zorgden op de onwijs grote campings. Er was een camping in Arkansas, aan de, Mississipi, of de, Missouri, dat weet ik dus niet meer, die immens groot was. De campinggasten en wij gingen met de auto naar de receptie. Vanaf de plek waar wij zaten, duurde het tien minuten rijden in de auto! De plekken voor elke campinggast besloegen een grootte van een strafschopgebied van een voetbalveld. Daarnaast had elke campinggast een speciaal gemaakte betonnen put voor het maken van een kampvuur. Deze put had een diameter van anderhalve meter. Direct na het aanschouwen van de brandput ging ik, met de auto natuurlijk, naar de camping-receptie om te vragen of we vuur mochten maken. Dit mocht. Verheugd over het gegeven dat, we een groot vuur mochten maken, begon ik met het verzamelen van hout, terwijl, Mount, het vlees op de spiesen deed. Af en toe keek hij op en zag de stapel hout, naast de speciale betonnen haardput, groeien. Op een gegeven moment zei hij: "Wat ben je van plan; signalen geven naar de maan of zo?" Het vuur moest nog beginnen! Na een uur brandde er een enorm vuur en de vlammen waren drie, tot vijf, meter hoog en barbecuen op het vuur kon echt niet, omdat we er niet eens bij konden komen. Tot mijn grote schrik, zag ik toen de camping-eigenaar naar ons toe komen rijden. Het was te laat om het vuur nog kleiner te maken. De takken en de stammen vormden zelf al een kegel van drie meter hoog en toen het vuur eenmaal vast beraden om zich heen greep, reikten de vlammen, precies op dat moment, tot de maximum hoogte. Vijf meter hoge vlammen en dus straalde er een zee van warmte van de speciale put. De camping was zo intens groot, zo groot als een klein Nederlands dorp, dat de auto werd gebruikt om van, en naar, de receptie te gaan. Rondom onze brandput was geen enkele tent of, camper, want, het was naseizoen, en ook kon er niet niets in de fik vliegen. Het vuur was, ondanks de grootte, niet gevaarlijk. Ik bereidde me voor op een reprimande, net als vroeger, na fikkie steken. Altijd werd ik, in deze situatie, nors toegesproken door de brandweer, om daarna plechtig te moeten beloven nooit meer vuur te stoken. Maar deze keer, in het land van de onbegrensde mogelijkheden, stapte de campingeigenaar met een grote grijns uit zijn grote Amerikaanse bak, liep rustig naar ons toe, klopte me op mijn schouder en zei: "That's is a nice fire, son!" Mount, en, ik, stonden perplex. Gezamenlijk hebben we een uurtje gepraat en zeer voldaan nam de eigenaar afscheid en knikte nogmaals goedkeurend, terwijl hij wees op het grote vuur. Mount, stond me vol ongeloof aan te kijken, met hetzelfde gezicht zoals toen hij voor het eerst kennis maakte met, Harry, en, Colin, bij aankomst bij hun huis in, L.A.. Er zat namelijk een duif in de boom naast hun nieuwe auto en hun, Harley Davidsons, deze vehikels onder te schijten. Harry, werd razend en tierde en, zei dat, het nu welletjes was geweest. De duif zat triomfantelijk, roekoe roekoe, te doen in de boom, en het leek er inderdaad op opdat hij, Harry, en, Colin, zat te treiteren. "Dit gaat nu al weken zo!" Colin, liep naar binnen pakte uit de meterkast een gun, een echt jachtgeweer, vulde die met een patroon en schoot zo die duif kapot, met een enkel schot. Mount, en, ik, stonden wederom perplex. Even verder de dwarsstraat in, van het ondersteboven gaan van, Mount, en, ik, in Amerika, volgt in de, voor ons, tweede dag in, L.A.. We werden rond gereden in, L.A., en, Mount, is auto-gek, die alles wist, van alle auto's. Hij ging uit zijn dak bij het zien van de, Vipers, in Hollywood. In, Nederland, is het hebben van een dikke Amerikaanse bak een soort verlengstuk van het ego. In, Nederland, durf je dan bijna niet te kijken, als er een zo'n dikke bak voorbij komt rijden, omdat er dan bijna altijd mensen in zitten, waar je onder geen beding een confrontatie, in welke vorm dan ook, mee wilt krijgen. Maar, Mount, keek, bij het passeren van zo'n dikke bak, toch, omdat hij zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen, en zag, bij wijzen van spreken, zijn moeder in zo'n bak rijden. Ik keek ook en, inderdaad, de vrouw was midden vijftig, en stuurde geheel onbezorgd de grote bak over de weg, ons met een doordeweeks gezicht aankijkend. Mount, kwam niet meer bij van het lachen. Van opluchting, dat ook natuurlijk. Want in, Nederland, kon het zoeken van oogcontact, met de bestuurder van zo'n grote bak, wel eens verkeerd zijn afgelopen. Ik moest ook lachen, omdat de vrouw zo degelijk oogde. Alles is groter in, Amerika, maar eenmaal in, L.A., en ,Texas, is alles nog groter. De parkeerterreinen, bijvoorbeeld, zijn zo groot, dat ik dit niet eens kan beschrijven. Daarbij komt dat de winkelcentra, Malls, ook al niet bevatten zijn, kwa grootte. Terug naar de camping in, Arkansas. De plekken voor elke campinggast besloegen, 30, bij, 30 meter. We zagen bussen, wel, het waren campers, ter grootte van een bus, met erachter een, Van. Tijdens het cruisen werd de, Van, aan een trekhaak achter de bus gehangen. Een bus is al, twaalf meter, lang, en de, Van, zes. Zo vormt een rondtrekkend Amerikaans gezelschap een bijna, 20, meter, lange rijdende combinatie. Toen we onderweg voor het eerst een dergelijke combinatie op de snelweg passeerden, kwamen we niet bij van het lachen. Op de camping ging er een dikke stekker in. De, Van, werd gebuikt om in de buurt rond te rijden. De bus, was een huis. Kamperen, op zijn Amerikaans. Amerika slaat dus echt alles wat grootte en absurditeit betreft. Enfin, in dit zuidelijke van Amerika bestond een tourcultuur, met derhalve campings bij de vleet. We rolden relatief gemakkelijk, van, camping naar, camping, door naar, Atlanta, en, Tampa. Het was lekker warm ondanks dat het intussen al, November, was. In, Miami, was het nog steeds lekker warm, maar, de overnachtingen werden duurder en duurder. In, New Mexico, Nevada, Texas, en, Arkansas, was alles, dus ook de campings, veel goedkoper. Florida, was duur. Ook de campings, en in, Tampa, gingen daarom ook een paar nachten wild kamperen. Na, Tampa, kwam, Miami. Onderweg passeerden we de, Everglades, met krokodillen. Ik schrok me rot, toen ik een krokodil vlak naast me boven water zag komen.

Griechenland / Greece / Hellas

Rhodos (griechisch Ρόδος Rodos (f. sg.), osmanisch bis 1912 Rodos, italienisch 1912–1947 Rodi) ist eine Stadt an der Nordspitze der gleichnamigen griechischen Insel Rhodos. Sie ist seit der Verwaltungsreform 2010 Verwaltungssitz der Gemeinde Rhodos (Δήμος Ρόδου Dímos Ródou) und bildet dort den gleichnamigen Gemeindebezirk Rhodos (Δημοτική Ενότητα Ρόδου Dimotikí Enótita Ródou). Sie besteht aus einer modernen Neustadt und einer Altstadt, die vollständig von einer Stadtmauer umgeben ist. Über der Stadt finden sich auf dem Monte Smith die Reste einer antiken Akropolis. Es gibt zwei Häfen. Am Eingang des antiken Mandraki-Hafens stand angeblich der Koloss von Rhodos. Im Jahr 2011 hatte die Stadt 50.636 Einwohner.

de.wikipedia.org/wiki/Rhodos_(Stadt)

Rhodes (Greek: Ρόδος, Ródos [ˈroðos]) is the principal city and a former municipality on the island of Rhodes in the Dodecanese, Greece. Since the 2011 local government reform, it is part of the municipality Rhodes, of which it is the seat and a municipal unit.[2] It has a population of approximately 50,000 inhabitants (near 90,000 in its metropolitan area). Rhodes has been famous since antiquity as the site of Colossus of Rhodes, one of the Seven Wonders of the Ancient World. The citadel of Rhodes, built by the Hospitalliers, is one of the best-preserved medieval towns in Europe. The Medieval city is designated as a UNESCO World Heritage Site.[3]

Today, the city of Rhodes is an important Greek urban center and popular international tourist destination.

en.wikipedia.org/wiki/Rhodes_(city)

en.wikipedia.org/wiki/Prora

Als Louis Ferdinand Schönherr (1817-1911) seinen Produktionsstandort 1854 in der kurz zuvor liquidierten Sächsischen Maschinenbau Compagnie errichtet, (Compagnie = alter Ausdruck für eine Gemeinschaft von unternehmerischen Kompagnions, also eine Art Kumpane oder Gleichgesinnter, rechtlich aber weniger eng verflochten als Trusts, Kartelle oder Konzerne) erbaut er sein Unternehmen – ganz zu Anfang firmierend unter „Schönherr & Seidler“ - bereits damals auf sehr industriegeschichtsträchtigem Terrain. Bis etwa 1722 war an gleicher Stelle eine alte, seit 1690 bestehende Papiermühle nachweisbar und nach einer gewissen „Brachzeit“ (so etwas gibt es ja unter heutigen marktwirtschaftlichen Bedingungen ja auch wieder) entstand 1799 an selbiger Stelle die Baumwollspinnerei Wöhler & Lange (etwa zeitgleich mit der Harthauer Baumwollspinnerei an der Klaffenbacher Straße 45 – heute Pflegeheim), denn Napoleons Kontinentalsperre sorgte für u.a. auch für einen Boykott britischer Aus- und Einfuhren, so blieben auch die geschätzten englischen Tuche dem europäischen Inlandsmarkt fern, so daß die Nachfrage nach Alternativen entsprechend enorm gesteigert war. Doch ebenso steil, wie die Konjunktursträhne der sächsischen Baumwollspinnereien nach englischem Vorbild in die Höhe schoß, ging sie nach Aufhebung des Embargos auch wieder zu Boden (auch in Harthau) und bereits 1817 muß Wöhler (Lange war inzwischen 1803 verstorben) schon wieder das Handtuch werfen, so daß nunmehr die Gebrüder Ludovici (aus Chemnitz !) den stark angeschlagenen Industrie-Koloß bis zur Übernahme durch Carl Gottlieb Haubold in den 1820-er Jahren weiter führen. (unter ihm entstand das älteste heute noch erhaltene Gebäude 8a). Doch trotz Lohnkürzungen (die 1834 zu einem heftigen Streik führen) kann er die Staatskredite nicht zurückzahlen und er verkauft an die oben erwähnte Sächsische Maschinenbau Compagnie, in der sogar die 2.Lokomotive Sachsens, die Pegasus, (unter den Fittichen der Königlichen Gewerbeschule Chemnitz) entsteht und in der sich auch um 1840 Louis Schönherr nebst Bruder Wilhelm verdingt, beide aus Schlema kommend und in Chemnitz zunächst leitende Funktionen in Richard Hartmanns Webstuhlbau-Abteilung ausübend !! Dennoch geht Anfang der 1850-er Jahre auch diese Compagnie in Konkurs, die von Louis Benndorf gekauft und an Firmen weiter vermietet wird, so auch 1854 an den Webstuhlbau Schönherr & Seidler, der zwei Jahre später bereits 100 Arbeiter hat und den 1000. Webstuhl auf den Markt bringt !!

Damit war Deutschland unabhängig geworden von den (teuren !!) englischen Webstuhlimporten, so die Einschätzung einer firmeneigenen historischen Betrachtung. Kurz danach findet man Ernst Seidler im Dresdner Verzeichnis mit eigener Firma und Schönherr ist jetzt alleiniger Herr im Hause, der wenig später das ganze Areal von Benndorf für die Weiterentwicklung seiner Webstuhl-Fabrik abkauft. Der legendär gewordene Eisenbahnkrieg mit Hartmann war längst entbrannt, doch auf Grund o.g. Verdienste weiß der Webstuhlbau-König nicht nur die Stadt und deren Verwaltung, sondern auch die Gerichtsbarkeit auf seiner Seite. Den Maschinenarbeiterstreik von 1872 übersteht die Fabrik mit Schrammen und blauen Flecken, insgesamt noch glimpflich für den Unternehmer, da das Arbeitspersonal vorwiegend ländlicher Abstammung war und auf Grund der Lebensbedingungen nicht noch Lohnverluste hinnehmen konnte, so gab es hier wohl mit die meisten Streikbrecher. Dennoch verkauft Schönherr noch im selben Jahr, die Firma nennt sich nun Sächsische Webstuhlfabrik A.G. Vormals L.Schönherr. Er behält jedoch die Mehrheit der Aktienanteile und er „postiert“ seine Söhne Max und Paul in die Geschäftsleitung wie auch in den Aufsichtsrat. Selbst nach 1945 bleibt der „schönherrliche“ Geist im Hause erhalten, denn einer seiner Urenkel darf trotz VEB-Eingliederung wichtige Führungspositionen in der wieder steil aufsteigenden Firma übernehmen, denn man weiß nur zu gut - keiner kennt besser die Ecken und Kanten des Betriebes sowie deren günstigste Lösungsmöglichkeiten (und keiner versteht es besser, alte „NSW“-Kunden bei der Stange zu halten). Von jeher hatte man es in der Firma vermieden, großen Reichtum nach außen hin zur Schau zu stellen. Als Führungssitz diente noch lange das alte Hauptgebäude, 1900 ergänzt um den heute noch charakteristischen Uhrenturm als Wahrzeichen. Das oben im Hauptbild zu sehende neue Verwaltungsgebäude – innen im eleganten Art´ deco Stil - „gönnt“ man sich erst 1923, welches nicht nur die Geschäftsleitung sowie die Konstruktions- und Planungsabteilung, sondern auch Verkaufsbüros, Empfangsräume, Sitzungssäle und Archive in sich vereint und alle technischen "Schikanen" seiner Zeit zu bieten hat, bis hin zu einer hauseigenen Telefonanlage mit nahezu 100 Anschlüssen. Doch das Haus entwickelt sich nicht wie ursprünglich beabsichtigt als werbeträchtiges Vorzeigeobjekt, geschweige denn zu einem neuen bildgebenden Synonym für die Webstuhlfabrik. Zu sehr hat sich bereits die Verknüpfung von Uhrenturm mit Schönherr eingeprägt und zu sehr ist wohl auch die äußere Fassadengestaltung des Gebäudes schon wenige Jahre nach Fertigstellung bereits wieder aus der Mode gekommen. Obwohl dort stets rege Betriebsamkeit herrschte, blieb das Bauwerk vom äußeren Anblick her stets ein Außenseiter, ein Stiefkind – nicht mal ein Bild davon in „Schönherr Fabrik - Chronik eines Chemnitzer Industriestandortes“- dem alle anderen Fotografien entstammen. Entsprechend seiner eigentlichen Bedeutung habe ich hier versucht, es einmal so darzustellen, wie es ihm auch zukommt. Möge es in gute Hände kommen und einen guten Käufer finden, der eine gute Verwendung dafür hat …

PS.: Noch kurz zum Bild – ganz oben links eines der Reliefs an der Außenfront, einen Arbeiter am Webstuhl darstellend. Bild oben rechts – TEMACO bedeutete Textilmaschinen-Compagnie, eine 1933 gegründete Exportgesellschaft (lieferte in alle Kontinente), der neben Schönherr auch die Textilmasch-fabrik vorm. R. Hartmann (Spinnereimaschinenbau Altchemnitz), die Carl-Hamel-A.G. Siegmar Schönau sowie die Textilmasch.-fabrik Kettling & Braun in Crimmitschau angehörten. Bild unten Mitte: Logo mit den Initialen SWF = Schönherr Webstuhl Fabrik Bild links mitte: Der Jacquardt-Webstuhl war auch hier der absolute Renner jener Zeit. Mit einem Lochstreifen, allerdings aus Blech konnten die gewünschten Muster gleich in den Stoff eingewebt werden. Bild unten rechts: die neueste Doppelteppich-Webmaschine von 1979, auf die man in DDR-Zeiten besonders stolz war, denn die so produzierten Teppichwaren hatten deutlich verbesserte Gebrauchseigenschaften.

Büste einer Kolossalstatue eines jugendlichen Königs (Prinzen)

GATTUNG: Büste, Koloss, Standbild

DATIERUNG: Ptolemäerzeit oder Röm. Kaiserzeit (2./1. Jh. v. Chr. oder 1. Jh. n. Chr.)

TECHNIK: Granodiorit, hellgrau

MASSE: H. 94 cm; B. 86 cm; T. 43 cm

HERKUNFT: Alexandria (?), Ägypten (Fundort); 1878 Übernahme aus Slg. Miramar

STANDORT: Saal VIII, KHM

Colossal Bust of a Youthful King or a Prince

TYPE: Bust, colossus, statue

DATE: 2nd or 1st c. BC - 1st c.

MEDIUM: Granodiorite

DIMENSIONS: 94 x 86 x 43 cm

PROVENANCE: Alexandria (?), Egypt (findspot); Transfered from the Miramar Coll., 1890 Vienna

DISPLAY: Gallery VIII, KHM

Die "Mein Schiff 5" ist der dritte Neubau der TUI Cruises. Am Abend des 15. Juli 2016 soll die Taufe des Kreuzfahrtriesen auf der Trave am Strand vor Travemünde stattfinden.

Der Bau des Schiffes erfolgte auf der Werft Meyer Turku Oy in Finnland. Von dort wurde das Schiff zunächst nach Kiel überführt, wo die "Mein Schiff 5" im Juni bereits in Dienst gestellt wurde.

Gegen kurz nach 21 Uhr abends läuft der Koloss in Travemünde ein. Man kann sagen, dass das Wendemanöver in der Siechenbucht am Skandinavienkai ein nicht minderwertiger Höhepunkt des Abends war, denn die "Mein Schiff 5" misst über 295 Meter Länge.

Taufpatin des Schiffes ist die Sängerin Lena Meyer-Landrut. Nach dem Taufspruch, dem obligatorischen Zerschlagen einer Sektflasche, deren Mechanismus über einen Laserstrahl ausgelöst wurde, und dem Reffen des Vorhangs über dem Schiffsnamen am Bug erstrahlt ein großes Feuerwerk auf der gegenüber liegenden Priwallseite.

Das Spekatakel war gut besucht und die Gäste verteilten sich sowohl an der Travepromenade als auch am weitläufigen Strand.

Noch vor Mitternacht verlässt die "Mein Schiff 5" dann Travemünde und wird einen ersten Stopp in Kiel einlegen, um dort die ersten Gäste der Jungfernfahrt von Bord gehen zu lassen. Von Kiel aus wird das Schiff Kurs auf Tallinn, Helsinki und St. Petersburg nehmen.

Na dann: "Mast- und Schotbruch!"

Urlaub Rhodos 2015

B6175 Huddersfield Road, February 2009. Knew the road was going to be shut for a few days, but wasn't expecting these!

Visit my: Website | Facebook page

© ChrisGlobe.co.uk. This image may not be used without permission, visit www.chrisglobe.co.uk/copyright for more information.

Roxo com shimmer dourado lindo.

Passei duas camadas e secou rápido.

Brunnen der Wunder: Koloss von Rhodos (1670; Nikolaus Schiel).

Urlaub Rhodos 2015

Urlaub Rhodos 2015

www.wolfgangstaudt.de

Binz ist das groesste Seebad auf der Insel Ruegen. Die amtsfreie Gemeinde gehoert zum Landkreis Vorpommern-Ruegen in Mecklenburg-Vorpommern.

Das Seebad ist als Urlaubsort für seine praechtige Baederarchitektur, das Jagdschloss Granitz, den Koloss von Prora, den feinen Sandstrand und die umgebende Natur bekannt, die im Naturerbe-Zentrum Ruegen praesentiert wird.

From Wikipedia, the free encyclopedia

Nem sei como começar a introdução deste post...

Dois azuis seguidos, porém usados me tempos diferentes, pois estas unhas ainda estão nas unhas e fresquinhas, fiz ontem a noite. Não quis esperar para postar.

Como havia dito no post anterior, comprei o Blue Lotus da Mary Key (coisa linda que vem numa caixinha fofa, fotos nos comentários).

Há umas duas semana chegaram os meus primeiros Dany Viana, o Bah-nãh-nah! e o Malfoy's Pet.

Desejei o Bah-nãh-nah! desde que vi nas unhas Eveline do TSE, mas estava em falta.

Não me lembro como voltei a procurar pelos Dany Vianna, não sei se foi um post da PL com o Malfoy's Pet ou um da Gi do Gesto Preciso com o Something Borrowed (que pretendo comprar me breve), queria os três, porém nunca os acho disponíveis na mesma loja, por hora vieram estes (foto deles e das caixinhas fofas nos comentários).

Deixando de conversinha, vou falar dos esmaltes.

O Blue Lotus é um azul clarinho com um perolado discreto e muito elegante, impossível não se apaoxina.

Foi bem mais tranquilo de esmaltar do que o Criativa_Koloss, não mancha, fica bom com uma camada generosa (usei duas, porém deveria ter usado uma camada já que viria um glitter com base jelly - não sei se esta é a denominação certa, perdoem-me - por cima.).

O Malfoy's Pet é um glitter tão fofo e delicadinho que é como se estivesse contando uma história de magia à medida que se vai esmaltando. Vem carregado de partículas, mas as roxinhas dei uma pescada, estou virando expert em pescar glitters hehehe.

Cobri com uma camada do roxinho da Colorama, só que hoje passei uma da Cobertura espelhada da Impala, melhorou a textura e deu mais brilho.

Ficou lindo né genti? É muito amor e criatividade envolvidos na elaboração desses indies.

Gostaria de saber como vocês fazem para obterem um bom resultado na aplicação dos indies, ou até mesmo de glitters de marcas oficiais.

Procuro carregar bastante o pincel e faço a pincelada com ele meio deitado tentando deixar o máximo de partículas, em algumas unhas fica legal, em outras varre tudo e em outras fica muita da base, neste último caso a durabilidade fica reduzida a no máximo dois dias.

Desculpe a falação, é que gosto de dividir com vocês minhas falas mentais.

Beijinhos

Auslieferung der LITHOMAN-Anlagen an Bagel und Weiss

Delivery of the LITHOMAN presses to Bagel and Weiss

Den Koloss millimetergenau manövrieren: Die 96-Seiten-LITHOMAN wird zur Auslieferung auf einen Lkw verladen.

Maneuvering the hulk precisely: the 96-page LITHOMAN is loaded on a truck for delivery.

(Foto/Photo: Gairhos Herbert)

Es ist 6 Uhr morgens und ich liege wach im Bett. Kann nicht mehr schlafen, denn mein Körper ist voll mit Adrenalin. Meine Entscheidung, mich als Fotojournalist komplett selbständig zu machen, fühlt sich so gut an, dass mein Körper beinahe zu beben beginnt.

Und dann fallen mir wieder all die 1000 Möglichkeiten ein, wie ich 2016 beginnen kann. Das Thema Flucht werde ich auch im kommenden Jahr beackern, aber wo anfangen?

www.kinderaufderflucht.de/Nach Calais zum Jungle, in dem 5000 Geflüchtete sich selbst organisieren? Oder Idomeni an der griechisch-mazedonischen Grenze? An den Lageso? Ich schreibe meinem Freund Tilman von Kinder auf der Flucht eine Whatsapp-Nachricht und frage ihn, wie er die Entwicklung dort einschätzt.

Doch ich kann nicht mehr einschlafen. Zu viele Gedanken brummen mir durch den Kopf und meine drei Mädels surren noch vor sich hin. Also packe ich meine Kamera und laufe eine Runde durch die Karlsruher Ost-Stadt, um meine Gedanken einwenig zu sortieren.

Doch beim Laufen kommt es wieder hoch, dieses Gefühl, fremd zu sein in der eigenen Heimat. Neue Fragen tauchen auf und immer wieder pocht es mir durch den Kopf:

Was haben wir – hier in Karlsruhe, hier in Deutschland – zu viel, das andere zu wenig haben?

Ich denke kurz nach und weiß: Alles.

Seitdem ich in Kosovo, Süditalien und auch auf Lesbos war, habe ich den direkten Vergleich: Armut – Reichtum. Und der fühlt sich immer komischer an. Denn zum Einen mag ich die Stadt, die Gebäude und all das Wuseln der Fahrräder und Leute.

Zum Anderen aber fühlt sich es nicht richtig an, denn mein Kopf sagt mir, dass es uns hier nur gut geht, weil es anderen Menschen, die wir ausbeuten, schlecht geht. Ich genieße und verabscheue den Anblick dieser Stadt zugleich.

Jaja, ich weiß schon. Das geht allen so, die mal in armen Ländern waren. Kulturschock und so. Aber das macht es nicht besser und ich fühle mich nunmal so. Vielleicht werde ich einmal routinierter und gewöhne mich an diesen Unterschied, werde in ein paar Jahren lockerer damit umgehen können. Aber jetzt und hier? Bä. Ekelhaft.

So laufe ich noch einwenig durch Karlsruhe und lasse meine Gedanken ziehen. Schließlich ändert es überhaupt nichts, wenn ich den vermeintlichen Reichtum verabscheue. Kein Kind wird davon satt, keine Geflüchtete gerettet, nichts und niemand hat etwas davon.

Also schlendere ich durch die Gassen. Grüße Hundebesitzer*innen beim Gassigehen und fotografiere das Blinken und Glänzen dieser Stadt.

Karlsruhe, Du alteuropäischer Koloss.

Wie wirst Du mir Deinem Reichtum umgehen? Wirst Du ihn für Dich behalten, und nur Deine Gebäude, Deine Straßen, Dein Gesicht pflegen?

Wie wirst Du die Menschen aufnehmen, die zu Dir flüchten? Wie wirst Du die behandeln, die leiden? Wirst Du Schutz oder Bedrohung sein? Werden Deine Heime brennen? Wirst Du Dich erheben gegen die Rechtsnationalen?

Wirst Du als ein Ort der Nächstenliebe oder als ein Ort des Nächstenhasses erinnert werden?

Karlsruhe. Du bist schön und hässlich zu gleich. Du wirst wohl immer meine Heimat sein – und mir für immer fremd bleiben.

Der Koloss von Rhodos war eine über 30 Meter hohe, monumentale Bronze-Statue des Sonnen- und Stadtgottes Helios (altgriechisch Ἥλιος), die etwa 292 v. Chr. nach zwölfjähriger Bauzeit vollendet und in der Inselhauptstadt Rhodos aufgestellt wurde. Die Kolossalstatue stürzte etwa 227/226 v. Chr. infolge eines Erdbebens um. Sie zählte bereits in der Antike zu den sieben Weltwundern.

Wikipedia

KdF - Bad Prora

Nach seiner Fertigstellung sollten hier durch die Organisation Kraft durch Freude (KdF) 20.000 Menschen gleichzeitig Urlaub machen können. Nach dem Beginn des Zweiten Weltkrieges wurden die Bauarbeiten jedoch eingestellt. Heute ist der Koloss von Prora der Kern des Komplexes: acht auf einer Länge von etwa 4,5 Kilometern entlang der Küste aneinandergereihte baugleiche Häuserblocks, die ursprünglich Gästehäuser werden sollten. Ungenutzte Teile des denkmalgeschützten Komplexes verfallen zusehends. In einem der Blöcke befindet sich eine Jugendherberge. Weitere Teile des gewaltigen Bauwerks sollen zu Ferienwohnungen ausgebaut werden.

Doka City Downtown

Silkscreen Poster for “Rosenthal Feierabend”, 1978

Ein Blick auf diesen Koloss gibt es hier:

youtu.be/5-h49vXLXP0

Doka City - 4.250.000 inhabitants

Wir schreiben den 23. Juni 2015.

Die Sonne geizt an diesem Dienstag mit ihrem Licht. Erst am Nachmittag entfaltet sie ihre ganze Kraft. Genau zur richtigen Zeit spuckt der Brandenstein-Tunnel bei Elm ein gelbes Schmuckstück aus: 264 011 der Gleisbaufirma Wiebe.

Obwohl die diesel-hydraulische Voith Maxima 40 CC (Baujahr 2010) zur modernen Lokgeneration zählt, röhrt und qualmt es in der langen Rechtskurve gewaltig. Der 126 Tonnen schwere Koloss ist wahrlich eine Erscheinung.

Restauration work underway on parts of the Prora building complex.

Detalhes no blog:lilinail.blogspot.com.br/2014/09/setembrovermelho-siga-seu-coracao.html

„Colossus of Ruegen”

The town of Prora and the 4,5 km long "Colossus of Ruegen" – originally intended to be a seaside resort of the Nazi organisation "Kraft durch Freude" (KdF). Built between 1936 and 1939 they constructed these 9 identical houses, each 500 m long. It was planned to accommodate 20.000 people in 10.000 identical rooms. It was never used as a resort. During the time of two German states, the GDR used the buildings for a military base and the houses disappeared on some official maps. There is a very impressive aereal photo in the link below, which shows 4 out of 9!

„Koloss von Rügen“

Der 4,5 km lange «“Koloss von Rügen“ ist eines der architektonischen Hinterlassenschaften der Nationalsozialisten. Die NS-Organisation Kraft durch Freude (KdF) baute von 1936 bis 1939 mit der Errichtung eines „Seebades der 20 000“ begonnen. Die 9 identischen Gebäude von je 500 m Länge wurden allerdings nie als Unterkunft für Als Ort des Massentourismus ging die unvollendete Anlage jedoch nie in Betrieb. Der Gebäudekomplex wurde in der DDR als militärische Basis genutzt und verschwand auf einigen Landkarten. Auf der nachstehenden Internetseite gibt es eine Luftaufnahme, auf der 4 der 9 Komplexe zu erkennen sind!

More: www.dokumentationszentrum-prora.de/seiten_english/kurzinf...

The twin statues depict Amenhotep III (fl. 14th century BC) in a seated position, his hands resting on his knees and his gaze facing eastwards (actually SSE in modern bearings) towards the river. Two shorter figures are carved into the front throne alongside his legs: these are his wife Tiy and mother Mutemwiya. The side panels depict the Nile god Hapy.

The statues are made from blocks of quartzite sandstone which was stone quarried at el-Gabal el-Ahmar (near modern-day Cairo) and transported 420 miles overland to Thebes. (They are too heavy to have been transported upstream on the Nile.) The blocks used by later Roman engineers to reconstruct the eastern colossus may have come from Edfu (north of Aswan). Including the stone platforms on which they stand (about 4 meters themselves), the colossi reach a towering 18 metres (approx. 60 ft) in height and weigh an estimated 700 tons each. [1] [2] [3] The two figures are about 50 feet apart.

Both statues are quite damaged, with the features above the waist virtually unrecognizable. The western (or southern) statue is a single piece of stone, but the eastern (or northern) figure has a large extentive crack in the lower half and above the waist consists of 5 tiers of stone. These upper levels consist of a different type of sandstone, and are the result of a later (Roman Empire) reconstruction attempt. It is believed that originally the two statues were identical to each other, although inscriptions and minor art may have varied.

The original function of the Colossi was to stand guard at the entrance to Amenhotep's memorial temple (or mortuary temple): a massive cult centre built during the pharaoh's lifetime, where he was worshipped as a god-on-earth both before and after his departure from this world. In its day, this temple complex was the largest and most opulent in Egypt. Covering a total of 35 ha, even later rivals such as Ramesses II's Ramesseum or Ramesses III's Medinet Habu were unable to match it in area; even the Temple of Karnak, as it stood in Amenhotep's time, was smaller.

Side panel detail showing two flanked relief images of the deity Hapi and, to the right, a sculpture of the royal wife TiyWith the exception of the Colossi, however, very little remains today of Amenhotep's temple. Standing on the edge of the Nile floodplain, successive annual inundations gnawed away at the foundations – a famous 1840s lithograph by David Roberts shows the Colossi surrounded by water – and it was not unknown for later rulers to dismantle, purloin, and reuse portions of their predecessors' monuments.

Memnon was a hero of the Trojan War, a King of Ethiopia who led his armies from Africa into Asia Minor to help defend the beleaguered city but was ultimately slain by Achilles. The name Memnon means "Ruler of the Dawn", and was probably applied to the colossi because of the reported cry at dawn of one of the statues (see below). Eventually, the entire Theban Necropolis became generally referred to as the Memnonium.

"The Voice of Memnon"

In 27 BC, a large earthquake reportedly shattered the eastern colossus, collapsing it from the waist up and cracking the lower half. Following its rupture, the remaining lower half of this statue was then reputed to "sing" on various occasions- always within an hour or two of sunrise, usually right at dawn. The sound was most often reported in February or March, but this is probably more a reflection of the tourist season rather than any actual pattern. The description varied; Strabo said it sounded "like a blow", Pausanias compared it to "the string of a lyre" breaking, but it also was described as the striking of brass or whistling. The earliest report in literature is that of the Greek historian and geographer Strabo, who claimed to have personally heard the sound during a visit in 20 BC, by which time it apparently was already well-known. Other ancient sources include Pliny (not from personal experience, but he collected other reports), Pausanias, and Juvenal. In addition, the base of the statue is inscribed with about 90 surviving inscriptions of contemporary tourists reporting whether they had heard the sound or not.

The legend of the "Vocal Memnon", the luck that hearing it was reputed to bring, and the reputation of the statue's oracular powers, travelled the length of the known world, and a constant stream of visitors, including several Roman Emperors, came to marvel at the statues. The last recorded reliable observation of the sound dates from 196 (AD or CE). Sometime later in the Roman era, the upper tiers of sandstone were added (the original remains of the top half have never been found); the date of this reconstruction is unknown, but local tradition has this circa 199, by Roman Emperor Septimius Severus in an attempt to curry favour with the oracle (it is known that he visited the statue but did not hear the sound).

Various explanations have been offered for the phenomenon, these are of two types: natural or man-made. Strabo himself apparently was too far away to be able to determine its nature: he reported that he could not determine if it came from the pedestal, the shattered upper area, or "the people standing around at the base". If natural, the sound was probably caused by rising temperatures and the evaporation of dew inside the porous rock. Similar sounds, although much rarer, have been heard from some of the other Egyptian monuments (Karnak is the usual location for more modern reports). Perhaps the most convincing argument against it being the result of human agents is that it did cease, probably due to the added weight of the reconstructed upper tiers.

A few mentions of the sound in the early modern era (late 18th and early 19th centuries) seem to be hoaxes, either by the writers or perhaps by locals perpetuating the phenomenon.

wikipedia

Urlaub Rhodos 2015

Urlaub Rhodos 2015

Voici maintenant le FAUN KOLOSS "A.L.E." du fabriquant ASAM MODELS (Smith Auto Models) au 1/48.

J'ai construit ce modèle, je l'ai peint et décoré comme à l'original, c'est un superbe modèle !!!