Urlaub Rhodos 2015

Prora

Zurück in die Zukunft - Back to the Future

Beamer zum Universum - Beamer to the universe - Linearbeschleuniger

Mit diesem Beamer kann man zu jedem Ort auf der Erde und in das Universum gebeamt werden - This projector can beam you at any place on earth and the universe ...

Es ist 6 Uhr morgens und ich liege wach im Bett. Kann nicht mehr schlafen, denn mein Körper ist voll mit Adrenalin. Meine Entscheidung, mich als Fotojournalist komplett selbständig zu machen, fühlt sich so gut an, dass mein Körper beinahe zu beben beginnt.

Und dann fallen mir wieder all die 1000 Möglichkeiten ein, wie ich 2016 beginnen kann. Das Thema Flucht werde ich auch im kommenden Jahr beackern, aber wo anfangen?

www.kinderaufderflucht.de/Nach Calais zum Jungle, in dem 5000 Geflüchtete sich selbst organisieren? Oder Idomeni an der griechisch-mazedonischen Grenze? An den Lageso? Ich schreibe meinem Freund Tilman von Kinder auf der Flucht eine Whatsapp-Nachricht und frage ihn, wie er die Entwicklung dort einschätzt.

Doch ich kann nicht mehr einschlafen. Zu viele Gedanken brummen mir durch den Kopf und meine drei Mädels surren noch vor sich hin. Also packe ich meine Kamera und laufe eine Runde durch die Karlsruher Ost-Stadt, um meine Gedanken einwenig zu sortieren.

Doch beim Laufen kommt es wieder hoch, dieses Gefühl, fremd zu sein in der eigenen Heimat. Neue Fragen tauchen auf und immer wieder pocht es mir durch den Kopf:

Was haben wir – hier in Karlsruhe, hier in Deutschland – zu viel, das andere zu wenig haben?

Ich denke kurz nach und weiß: Alles.

Seitdem ich in Kosovo, Süditalien und auch auf Lesbos war, habe ich den direkten Vergleich: Armut – Reichtum. Und der fühlt sich immer komischer an. Denn zum Einen mag ich die Stadt, die Gebäude und all das Wuseln der Fahrräder und Leute.

Zum Anderen aber fühlt sich es nicht richtig an, denn mein Kopf sagt mir, dass es uns hier nur gut geht, weil es anderen Menschen, die wir ausbeuten, schlecht geht. Ich genieße und verabscheue den Anblick dieser Stadt zugleich.

Jaja, ich weiß schon. Das geht allen so, die mal in armen Ländern waren. Kulturschock und so. Aber das macht es nicht besser und ich fühle mich nunmal so. Vielleicht werde ich einmal routinierter und gewöhne mich an diesen Unterschied, werde in ein paar Jahren lockerer damit umgehen können. Aber jetzt und hier? Bä. Ekelhaft.

So laufe ich noch einwenig durch Karlsruhe und lasse meine Gedanken ziehen. Schließlich ändert es überhaupt nichts, wenn ich den vermeintlichen Reichtum verabscheue. Kein Kind wird davon satt, keine Geflüchtete gerettet, nichts und niemand hat etwas davon.

Also schlendere ich durch die Gassen. Grüße Hundebesitzer*innen beim Gassigehen und fotografiere das Blinken und Glänzen dieser Stadt.

Karlsruhe, Du alteuropäischer Koloss.

Wie wirst Du mir Deinem Reichtum umgehen? Wirst Du ihn für Dich behalten, und nur Deine Gebäude, Deine Straßen, Dein Gesicht pflegen?

Wie wirst Du die Menschen aufnehmen, die zu Dir flüchten? Wie wirst Du die behandeln, die leiden? Wirst Du Schutz oder Bedrohung sein? Werden Deine Heime brennen? Wirst Du Dich erheben gegen die Rechtsnationalen?

Wirst Du als ein Ort der Nächstenliebe oder als ein Ort des Nächstenhasses erinnert werden?

Karlsruhe. Du bist schön und hässlich zu gleich. Du wirst wohl immer meine Heimat sein – und mir für immer fremd bleiben.

Always more valuable in pairs. Here is the other Faun which brought the last of five 400kV transformers to the Hackney Sub-station from Tilbury Docks. Perhaps this one was pushing. STGO Cat 3 indicates upto a 150 ton weight, which will restrict route availability. The ancient speed limit sign just around the corner is highly appropriate.

More Faun fun here from Czechoslovakia and here from Hong Kong.

and here www.hankstruckpictures.com/pix/trucks/len_rogers/faun_ale...

and www.transportcafe.co.uk/imagecover/faun.jpg

and discussion here

www.sheffieldforum.co.uk/showthread.php?t=50095

Get here a large view!

Das Wynn Las Vegas als Casino und Hotel am Las Vegas Strip in Las Vegas, Nevada wurde vom Immobilienmogul Steve Wynn finanziert und gebaut.

Am 28. April 2005, dem Geburtstag seiner Frau, eröffnete S. Wynn sein bis dahin teuerstes Hotel der Welt. Mit Baukosten von rund 2,7 Milliarden US Dollar (2,1 Mrd. Euro) stieß der Immobilien-Tycoon in neue Dimensionen vor. Angeblich soll dieser Superlativ allerdings nur von kurzer Dauer gewesen und vom Emirates Palace in Abu Dhabi mit 3 Milliarden Dollar Baukosten übertroffen worden sein. Bereits um die Jahrtausendwende begann der damals finanziell stark angeschlagene Wynn mit der Planung des Hotels und kaufte das renovierungsbedürftige aber renommierte Hotel Desert Inn im Zentrum von Las Vegas. Knapp drei Jahre hat der Bau des Koloss gedauert, bis im Frühjahr 2005 die geschwungenen, der Unterschrift des Bauherrn nachempfundenen Lettern Wynn an der Fassade des Hotels prangten.

Mit 2.716 Zimmern liegt das Wynn deutlich hinter den größten Hotels in Las Vegas, dem MGM (5.000 Zimmer), dem Bellagio (knapp 4.000) oder dem Luxor (4.400). Das Ziel war jedoch von Anfang ein Hotel zu schaffen, welches an Luxus seinesgleichen sucht. Buchbar sind Einheiten mit 58 m2 bis Suiten von 650 m2 ebenso wie Ferrari oder Maserati aus dem hauseigenen Fuhrpark.

Das Wynn Las Vegas ist mit seinen 50 Stockwerken das zur Zeit (Januar 2006) höchste Hotel in Las Vegas. Das Grundstück umfasst ein 10.200 m2 großes Spielcasino, einen 12.000 m2 großen See, 18 Restaurants und Bars, 26 Geschäfte auf 7.000 m2, eine Kunstgalerie und zwei Hochzeitskapellen. Darüberhinaus gibt es ein 20.700 m2 großes Konferenzzentrum. Es ist das einzige Hotel in Las Vegas, welches seinen Gästen einen Golfplatz mit 18 Löchern innerhalb des Komplexes zu Verfügung stellt. Für die Restaurants wurden eigens Spitzenköche engagiert.

Die Kunstsammlung aus der privaten Sammlung Wynns beinhaltet neben Werken von Édouard Manet, Andy Warhol, Vincent van Gogh, Paul Cezanne, oder Paul Gauguin das Meisterwerk Pablo Picassos - Le Rêve.

Entgegen dem Trend bisheriger Hotels am Las Vegas Strip hat das Wynn keine Attraktionen, die von der Straße aus bewundert werden können, um Besucher anzulocken. Die Hauptattraktion ist ein großer Wasserfall der in den künstlichen See mündet, auf deren Oberflächen stündlich Bilder projiziert werden.

flagship property of Wynn Resorts Limited. The resort covers 215 acres.

It is located at Las Vegas Boulevard South and Sands Avenue (on the N.E. corner), directly across The Strip from the Fashion Show Mall.

The 2,716 rooms range in size from 640 square feet (58 m²) to the villas at 7,000 square feet (650 m²) with a 111,000 ft² (10,200 m²) casino, a convention center with 223,000 ft² (20,700 m²) of space, 76,000 square feet (7,000 m²) of retail space.

From Wikipedia, the free encyclopedia

...versiegte Quelle;) ...im Sommer produzieren sie wieder, nehme ich an ;)

de.wikipedia.org/wiki/Bologna

Neptunbrunnen

de.wikipedia.org/wiki/Neptunbrunnen_%28Bologna%29

Neptun, der mächtige Koloss, rollt seine Brustmuskeln unter dem Auge der Sirenen, die, verliebt, frenetisch ihre Brüste auspressen, wo Wasser herausfliesst: So kennt die Stadt diesen mächtigen anmutigen Brunnen. Der Künstler? Giovanni di Bologna (1529-1608), trotz seines Pseudonyms kein Bolognese, sondern Flame aus Douai.

Bologna, Stadt der Arkaden und Türme - ich war pos. überrascht von dieser schönen Altstadt !

Bologna ist eine italienische Universitätsstadt und Hauptstadt der Provinz Bologna sowie der Region Emilia-Romagna mit 384.202 Einwohnern. Bologna ist ein bedeutender Verkehrsknotenpunkt.

Sol em Curitiba tem que comemorar! E ainda mais semana toda com sol durante o dia! Que saudade que eu tava de um bom holo! eu ia passar um bordô que ganhei junto com o rosa da koloss mas deu a louca e que lindo! e nem trouxe chuva pra ká! isso um milagre! Passei duas camadas e uma de topcoat da ideal, que não muda nada a holografia, a unica coisa que mudou a holografia desse esmalte foi minha camera! Eita coisinha chata de fotografar! Ainda mais quando eu to na "meta" de tentar tirar todas as fotos iguais a essa aqui www.flickr.com/photos/59922203@N02/10211967794/in/photost... que acho uma das mais lindas da minha galeria!

Ps 1: Comprei um creme novo, o vasenol pra mãos e unhas, promete unhas 50% mais fortes! Na primeira passada eu já adorei, as cutículas ficaram bem boas!

Ps 2: Querem ver um Bolo gelado de abacaxi! Delícia!

www.flickr.com/photos/59922203@N02/10853031115/

Urlaub Rhodos 2015

Photographed on the A23 at Pyecombe in Sussex

Sprengung am 30. Oktober 2013

Die Sprengung um 12 Uhr konnte den 45 Meter hohen 250 Tonnen Koloss nicht zu Fall bringen. Auch der zweite Versuch ihn durch "Anstupsen" mit einem Bagger zu Fall zu bringen miÃlang zwei Stunden später.

Um 14:45 Uhr wurde die "angesprengte" Stützstrebe durch schweres Gerät weggezogen und der Turm fiel nach 76 Jahre in sich zusammen.

Mit dem Teufbeginn von Schacht 7 wurde am 1. September 1937 begonnen. Die Kohleförderung als Hauptförderschacht des gesamten Bergwerkes begann Anfang 1941.

Urlaub Rhodos 2015

Desejo a todas(os) um ótimo 2014!

Que seja repleto de alegrias e saúde! \o/

Esmaltes usados:

Fabulous - Barbie - 2x.

Carrossel - Koloss - 1x.

TC - Ideal.

A cor mais fiel é da luz indireta, minha câmera clareia fotos no sol O.o

Então é isso... bjos ; )

Das ist der sogenannte "Koloss von Prora". Er befindet sich auf der Insel Rügen. Die Grundsteinlegung war 1936. Es sollte als Seebad dienen und für 20000 Urlauber sowie 2000 Angestellte Unterkünfte bieten. Die Bauarbeiten wurden jedoch bei Kriegsbeginn eingestellt. Somit ging der 4,5 km lange Komplex nie als Urlaubsstätte in Betrieb. Ab 1950 - 1992 wurde das Gelände militärisch genutzt. Heute befinden sich hier Museen.

This is the so-called "Colossus of Prora". It is located on the baltic island of Rügen. The foundation stone was laid 1936. It should serve as a seaside resort and should provide accomodation for 20,000 tourists and 2,000 employees. The work was abandoned at the outbreak of the Second World War . Thus, the 4.5 km long complex never went as a tourist facility in operation. From 1950 - 1992 the area was used for military purposes. Today, there are museums.

Urlaub Rhodos 2015

Yesterday...

Aus Wikipedia:

Der „Koloss von Prora“ ist der Kern des Komplexes und bestand aus ursprünglich acht auf einer Länge von 4,5 Kilometern entlang der Prorer Wiek aneinandergereihten baugleichen Blöcken. Drei Blöcke wurden zwischen 1945 und 1949 bis auf wenige Segmente zerstört. Es verblieben fünf Blöcke auf einer Länge von etwa 2,5 Kilometern, die um 1950 unter den Vorzeichen des „Kalten Krieges“ zur „monumentalsten Kasernenanlage der DDR“ um- und ausgebaut wurden. Über vier Jahrzehnte hinweg wurde das Gelände militärisch genutzt. Prora wurde zum Sperrgebiet.

E esse mês a coisa foi meio exagerada, mas a culpa não foi minha, foi das pessoas que resolveram desapegar de esmaltes lindos e desejados e de presentes de amiga linda :)

Na primeira fileira:

-Comprinhas na Ikesaki - Abraço de Urso (Flávia Alessandra)

Blue Moon e Fases da Lua (Beauty Color), são cores comuns, mas não resisti porque são hipoalergênicos e com precinho muito em conta, que não consigo lembrar agora :(

Meu Par (VipNails) marquinha nova que fiquei curiosa pra testar.

-Presentes maravilhosos, que ganhei da Paty_Net, como sempre ela acertou demais nos mimos, amei tudinho, mas o que me enche de alegria é todo carinho envolvido nesses vidrinhos!!! Obrigada Paty <3<3<3

Alto Astral (Koloss- Holográfico)

Nix (Noite) - Luxor

Purple Storm (Dany Vianna), meu primeiro esmalte da marca!!!

Psicodélica (Jade) - Ela viu o quanto eu fiquei desesperada por um backup desse Jade e me enviou um <3<3

Show de Bola (Risqué) , nem tinha dado bola (trocadilho infâme) pra esse esmalte aí dona Carolinda comentou que viu numa amiga e achou lindo, claro que todas corremos atrás dele e Paty achou por um precinho bem camarada!!!

Segunda fileira:

04-Keen Cobalt Blue (Kiko Real Glare - Desapego do Face

Galaxy (Fun Lacquer) - Desapego da Catarina

Esmeralda Crystal e Roxo Crystal (Avon)

Terceira fileira:

Black Illusion (L.A. Girl) Desapego da Catarina

Imperial (Picture Polish) Desapego do Face. Primeiro é único da marca tbm.

Fowl Play (Orly) - Desapego do Face.

Amethyst (Dance Legend) Meu primeiro da marca, e foi desapego da Clau

Teal (Nabi) magnético: Desapego do Face. Fiquei doida por esse esmalte por culpa da Carol!

Noir (Zoya) Desapego da Eunice

É isso... bjos

»Ludwig & Mayer Schriftgiesserei Frankfurt a. M.

Werbeschriften ›Koloss‹ und ›Rasse‹.«

In: Typographische Mitteilungen, 22. Jahrgang, Heft 12, Dezember 1925

Quando a Nety usou o AaV eu fiquei apaixonada e pedi pra ela me emprestar. Ela usou uma base roxa e eu uma blurple, amei dos dois modos e acho que vou ter que comprar um pra mim rsrsrs

post no IG

1x base Setim Colorama

2x VN

1x tc gel ParaDo

1x AaV + ímã na diagnonal

Urlaub Rhodos 2015

Seebad Prora

Das Denkmal Gustav Adolfs vor dem Rathaus

Am 19. Juli 1931 wurde vor dem Werbener Rathause das schlichte, aber doch würdige Denkmal des Schwedenkönigs Gustav Adolf feierlich enthüllt. Es besteht aus einem Sockel von Klinkersteinen, einem darauf ruhenden Sockel und aus einer ca. 5 Meter hohen von vier Kugeln gekrönten Säule. Der aus Basalt bestehende Sockel trägt auf seinen vier Seiten die Inschriften: „Dem Gedächtnis König Gustav Adolfs von Schweden“, „At minnet av Gustav II. Adolf“, „Werben 1631 – 1931 und „Kol. 4 v. 2-4“. Diese Inschriften erinnern daran, daß Gustav Adolf mit seinem Heer vom 11. Juli 1631 bis Mitte August unmittelbar bei Werben auf den Wiesen zwischen Stadt und Elbdeich auf der einen Seite, der Elbe und Havel auf der anderen Seite, ein stark befestigtes Lager bezogen hatte, aus dem Tilly und Pappenheims Scharen ihn vergeblich zu vertreiben suchten. Als die Feinde schon nahe an Stadt und Lager herangerückt waren, schrieb der König in dem südlich von Werben gelegenen Vorwerk Arensberg seinem Hofprediger für die nächste Sonntagspredigt als Text Kolosser 4, v. 2-4 auf, worin zur Fürbitte gemahnt wird. In dem Lager restaurierte der König seine Finanzen, verstärkte sein Heer, schloß wichtige Bündnisse und bereitete so den Siegeszug durch Mittel- und Süddeutschland vor. Das vergebliche Unternehmen Tillys, des Siegers in 39 Schlachten, bei Werben ließ den deutschen Protestantismus zum ersten male wieder erleichtert aufatmen.

www.werben-elbe.de/portrait/konig-gustav-adolf-von-schweden

( Aus „Führer durch die altmärkische Stadt Werben….., von E. Wollesen 1934, ehemals Oberpfarrer in Werben)

Mais uma fotita atrasada.

Antes um aparte para falar do jogo de ontem, misericórdia, quase surtei como a grande maioria dos brasileiros, valei-me, se o próximo jogo for desse nível não tenho certeza de que sobrevivo kkkk.

Bom, encontrei numa farmácia alguns esmaltes Koloss e descobri que são 3free, olha que bom, trouxe esse azulinho meigo para testar a marca. Só que a escolha desse azul meio peroladinho não foi a melhor para experimentar a marca, um esmalte com algum grau de chatice para esmaltar.

Faz tempo que usei então não lembro bem, acho que usei três camadas porque ficou manchadinho, deveria ter parado aí, só que a ideia inicial era usar ele com o Flash_Colorama segui adiante. Péssima escolha novamente, o Flash tem base jelly (acho que é isso), e para deixar as camadas como gosto deu algum trabalho e usei camada grossa, sem mencionar a pesca hehehe. De cara a vi que não duraria nada por causa das grossas camadas.Como previsto, no outro dia estava descascando.

Amei o efeito final, adorei o tom do azulinho com o Flash, ficou parecendo um ceu com nuvens, e com certeza darei uma nova chance ao Koloss.

Agora, me chamem de louca, comprei outro azul clarinho perolado, só que desta vez é o Blue Lotus da Mary Key, pretendo usar hoje com um glitti lindo.

Beijinhos

One of the many BBC booklets issued over the years and by the mid-1930s they were, after a very staid early start design-wise, starting to get a little more thoughtful. This vignette is by "Douglas" and the pamphlet was printed at the Kynoch Press in Birmingham, the 'house' printers of ICI who were also indertaking external work some of a very high standard. Florian Hardwig has identified the typeface used as Koloss, designed by Jakob Erbar and released by Linotype in 1930.

The booklet discusses a series of broadcast radio talks, twelve in total, that look at what made the British British and there are some assumptions that nowadays may be slightly cringeworthy, some bordering on the topic of now discredited eugenics!

B6175 Huddersfield Road, February 2009. Knew the road was going to be shut for a few days, but wasn't expecting these!

Visit my: Website | Facebook page

© ChrisGlobe.co.uk. This image may not be used without permission, visit www.chrisglobe.co.uk/copyright for more information.

Urlaub Rhodos 2015

STGO CAT 3

Es ist 6 Uhr morgens und ich liege wach im Bett. Kann nicht mehr schlafen, denn mein Körper ist voll mit Adrenalin. Meine Entscheidung, mich als Fotojournalist komplett selbständig zu machen, fühlt sich so gut an, dass mein Körper beinahe zu beben beginnt.

Und dann fallen mir wieder all die 1000 Möglichkeiten ein, wie ich 2016 beginnen kann. Das Thema Flucht werde ich auch im kommenden Jahr beackern, aber wo anfangen?

www.kinderaufderflucht.de/Nach Calais zum Jungle, in dem 5000 Geflüchtete sich selbst organisieren? Oder Idomeni an der griechisch-mazedonischen Grenze? An den Lageso? Ich schreibe meinem Freund Tilman von Kinder auf der Flucht eine Whatsapp-Nachricht und frage ihn, wie er die Entwicklung dort einschätzt.

Doch ich kann nicht mehr einschlafen. Zu viele Gedanken brummen mir durch den Kopf und meine drei Mädels surren noch vor sich hin. Also packe ich meine Kamera und laufe eine Runde durch die Karlsruher Ost-Stadt, um meine Gedanken einwenig zu sortieren.

Doch beim Laufen kommt es wieder hoch, dieses Gefühl, fremd zu sein in der eigenen Heimat. Neue Fragen tauchen auf und immer wieder pocht es mir durch den Kopf:

Was haben wir – hier in Karlsruhe, hier in Deutschland – zu viel, das andere zu wenig haben?

Ich denke kurz nach und weiß: Alles.

Seitdem ich in Kosovo, Süditalien und auch auf Lesbos war, habe ich den direkten Vergleich: Armut – Reichtum. Und der fühlt sich immer komischer an. Denn zum Einen mag ich die Stadt, die Gebäude und all das Wuseln der Fahrräder und Leute.

Zum Anderen aber fühlt sich es nicht richtig an, denn mein Kopf sagt mir, dass es uns hier nur gut geht, weil es anderen Menschen, die wir ausbeuten, schlecht geht. Ich genieße und verabscheue den Anblick dieser Stadt zugleich.

Jaja, ich weiß schon. Das geht allen so, die mal in armen Ländern waren. Kulturschock und so. Aber das macht es nicht besser und ich fühle mich nunmal so. Vielleicht werde ich einmal routinierter und gewöhne mich an diesen Unterschied, werde in ein paar Jahren lockerer damit umgehen können. Aber jetzt und hier? Bä. Ekelhaft.

So laufe ich noch einwenig durch Karlsruhe und lasse meine Gedanken ziehen. Schließlich ändert es überhaupt nichts, wenn ich den vermeintlichen Reichtum verabscheue. Kein Kind wird davon satt, keine Geflüchtete gerettet, nichts und niemand hat etwas davon.

Also schlendere ich durch die Gassen. Grüße Hundebesitzer*innen beim Gassigehen und fotografiere das Blinken und Glänzen dieser Stadt.

Karlsruhe, Du alteuropäischer Koloss.

Wie wirst Du mir Deinem Reichtum umgehen? Wirst Du ihn für Dich behalten, und nur Deine Gebäude, Deine Straßen, Dein Gesicht pflegen?

Wie wirst Du die Menschen aufnehmen, die zu Dir flüchten? Wie wirst Du die behandeln, die leiden? Wirst Du Schutz oder Bedrohung sein? Werden Deine Heime brennen? Wirst Du Dich erheben gegen die Rechtsnationalen?

Wirst Du als ein Ort der Nächstenliebe oder als ein Ort des Nächstenhasses erinnert werden?

Karlsruhe. Du bist schön und hässlich zu gleich. Du wirst wohl immer meine Heimat sein – und mir für immer fremd bleiben.

Urlaub Rhodos 2015

Länge 7.760mm

Breite 2.500mm

Höhe 2.620mm

Radstand 1.650mm/2.700mm

Radformel 8x8 (Allrad)

Antrieb luftgekühlter 12-Zylinder-Viertakt-V-Diesel-Motor T930-31E von Tatra

Bohrung 120mm

Hub 130mm

Verdichtung 16,5:1

Hubraum V = 12x(((rxr)xπ)xh) = 12x(((6cmx6cm)x3,14)x13cm) = 12x((36x3,14)x13ccm) = 12x(113,04x13ccm) = 12x1.469,52ccm = 17.634,24ccm ≈ 17.640ccm (1.077cui)

Zylinderhubraum 1.470ccm (89cui)

Leistung 270PS (199kW) bei 2.000U/min

maximales Drehmoment 991Nm bei 1.300U/min

Rahmen Zentralrohrrahmen mit Pendelachsen

Getriebe 20Vorwärts-/4Rückwärs-Gänge

Reifengröße 18.00-22,5

Leermasse 11.930kg

Ballast 8.800kg

Anhängelast 100.000kg

Höchstgeschwindigkeit 70km/h (ohne Anhänger)

Steigfähigkeit 15,1% bei 122t Zuggesamtgewicht

Produktionszeitraum 1967-1982

Produzierte Stückzahl 11.751

KDF Seebad Prora

Wolfgang Mattheuer, geboren 1927 in Reichenbach im Vogtland, gestorben 2004 in Leipzig, war Maler, Grafiker, Plastiker und Schriftsteller. Er bezeichnete sich selbst als »Bildermacher« und zählt zu den Mitbegründern der Leipziger Schule. Die Teilnahme von Künstlern aus der DDR an der Documenta VI (1977), umfangreiche Einzelausstellungen und Ankäufe (u. a. Hamburger Kunsthalle) machten Mattheuer auch in der Bundesrepublik einem breiten Publikum bekannt. Als kritischer Beobachter seiner Zeit schuf er mit seinen Werken Zeugnisse einer sich immerfort wandelnden Umwelt und Gesellschaft.

Wolfgang Mattheuer, born in Reichenbach in Vogtland in 1927 and died in Leipzig in 2004, was a painter, graphic artist, sculptor and writer. He described himself as a ‘picture maker’ and was one of the co-founders of the Leipzig School. The first participation of artists from the GDR (former East Germany) in Documenta VI (1977), extensive solo exhibitions and acquisitions (including the Hamburger Kunsthalle) also made Mattheuer known to a broad public in the Federal Republic of Germany. As a critical observer of his time, his works bear witness to a constantly changing environment and society.

DAS MINSK Kunsthaus in Potsdam zeigt im Frühjahr 2025 die Ausstellung IM DIALOG – Sammlung Hasso Plattner: Kunst aus der DDR. Die zweite Sammlungspräsentation setzt auf den Dialog als Herangehensweise an die Kunst der ehemaligen DDR.

IM DIALOG zeigt rund 50 Sammlungswerke, vorwiegend aus der Zeit von 1966 bis 1992.

In zwei Ausstellungskapiteln werden die unterschiedlichen Perspektiven der Kunstschaffenden und die Kontexte beleuchtet, in denen die Arbeiten entstanden sind. Impulsgebend sind das Gemälde Portrait Henry Schumann (1968) von Arno Rink, das den Kunsthistoriker und -kritiker Schumann in Rinks Atelier zeigt, sowie dessen Buch Ateliergespräche. In der 1976 im Leipziger Verlag VEB E. A. Seemann erschienenen Publikation kommen 20 Künstler:innen im Austausch mit Schumann zu Wort. Etablierte Persönlichkeiten wie Bernhard Heisig und Werner Tübke treffen auf Positionen mit unkonventionellen künstlerischen Ausbildungs- und Berufswegen wie etwa Peter Herrmann. Diese ungewöhnliche Mischung und die Fokussierung auf die individuellen Stimmen der Kunstschaffenden signalisierten damals eine Entspannung in der Kulturpolitik, die allerdings im selben Jahr (1976) durch eine Reihe kulturpolitischer und gesellschaftlicher Ereignisse wie der Ausbürgerung des Lyrikers und Liedermachers Wolf Biermann beeinträchtigt wurde.

Im ersten Ausstellungsraum werden die Kunstwerke und Künstler:innengespräche in ihren historischen Kontext eingeordnet. In der oberen Etage des MINSK treten einzelne Werke miteinander in Dialog. Diese Konstellationen verweisen auf umfassendere Fragen zur Kunstgeschichte und Kulturpolitik der DDR nach dem Jahr 1976. Ergänzt wird die Auswahl durch weitere Arbeiten aus der Sammlung, die die Dynamik zwischen Ausdruck und Rückzug, zwischen Aussprechen und Schweigen verbildlichen.

Der Mäzen Hasso Plattner sammelt Malerei u. a. mit einem Schwerpunkt auf Kunst aus der ehemaligen DDR und zeigte seine Bestände erstmalig 2012 im Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte in Potsdam. Nachdem einzelne Gemälde in der Gruppenausstellung Hinter der Maske 2017/18 im Museum Barberini zu sehen waren, präsentiert DAS MINSK nun zum zweiten Mal Teile dieser Sammlungsbestände in einem Bau der Ostmoderne, der als ehemaliges Terrassenrestaurant »Minsk« im Jahr 1977 fertiggestellt wurde und 2022 als zweites Ausstellungshaus der Hasso Plattner Stiftung in Potsdam eröffnet wurde.

Text erstellt auf Grundlage von Informationen des MINSK Kunsthauses (dasminsk.de/)

THE MINSK Art House in Potsdam is showing in spring 2025 the exhibition 'IN DIALOGUE - Hasso Plattner Collection: Art from the GDR'. The second presentation of the collection focuses on dialogue as an approach to the art of the former GDR.

IM DIALOGUE shows around 50 works from the collection, mainly from the period between 1966 and 1992, with two exhibition chapters highlighting the different perspectives of the artists and the contexts in which the works were created. The painting Portrait Henry Schumann (1968) by Arno Rink, which shows the art historian and critic Schumann in Rink's studio, as well as his book Studio Talks, provide the impetus for the exhibition. The publication, released in 1976 by the Leipzig E. A. Seemann publishing house, features 20 artists in dialogue with Schumann. Established personalities such as Bernhard Heisig and Werner Tübke meet positions with unconventional artistic training and career paths such as Peter Herrmann. This unusual mix and the focus on the individual voices of the artists signalled a relaxation in cultural policy at the time, although this was marred in the same year (1976) by a series of cultural-political and social events such as the expatriation of the poet and songwriter Wolf Biermann.

In the first exhibition room, the artworks and artist talks are placed in their historical context. On the upper floor of the MINSK, individual works enter into dialogue with each other. These constellations point to broader questions about art history and cultural policy in the GDR after 1976. The selection is complemented by other works from the collection that visualise the dynamic between expression and withdrawal, between speaking out and silence.

The patron Hasso Plattner collects paintings with a focus on art from the former GDR, among other things, and exhibited his holdings for the first time in 2012 at the House of Brandenburg-Prussian History in Potsdam. After individual paintings were shown in the group exhibition Behind the Mask 2017/18 at the Museum Barberini, DAS MINSK is now presenting parts of this collection for the second time in a building of Eastern Modernism, which was completed in 1977 as the former terrace restaurant ‘Minsk’ and was opened in 2022 as the Hasso Plattner Foundation's second exhibition centre in Potsdam.

Text compiled on basis of information published by THE MINSK Art House (dasminsk.de/)

Der Obelisk

Das Verhältnis zwischen den Brüdern Friedrich ( der Große ) und Heinrich war meist eher gespannt. Nachdem Friedrich 7 Jahre kriegerisch um Schlesien gerungen hatte, gab es einige Offiziere, die nach Heinrichs Meinung nicht genug für ihre Verdienste gewürdigt wurden. Ihnen und vor allem seinem Bruder August Wilhelm zu Ehren gab er bei dem Bildhauer Boumann dem Jüngeren einen Obelisken in Auftrag, der 1791 gegenüber dem Schloss seinen Platz fand.

Auf 28 Tafeln waren rund um den Koloß die Militärs mit Namen und Werdegang aufgeführt. Die Bronzebuchstaben wurden 2002 wieder angebracht.

Im Siebenjährigen Krieg verlor Preußen 180 000 Soldaten und 500 000 Zivilpersonen.

Für diese gab es keine Gedenkstätte, obwohl sie die Hauptlast des Krieges trugen.

KDF Seebad Prora

B6175 Huddersfield Road, February 2009. Knew the road was going to be shut for a few days, but wasn't expecting these!

Visit my: Website | Facebook page

© ChrisGlobe.co.uk. This image may not be used without permission, visit www.chrisglobe.co.uk/copyright for more information.

Eingangsbereich der Festung Königstein in der Sächsischen Schweiz (mittlerweile haben die Gebäude einen hellen Anstrich erhalten).

------------------------

Instagram I Homepage

------------------------

Dieses Foto ist urheberrechtlich geschützt. Jede Verwendung ist nur mit ausdrücklicher schriftlicher Genehmigung meinerseits zulässig. Dies gilt auch für die Nutzung auf privaten Homepages.

------------------------

Please Note: This photo ist (C) Copyrighted & All Rights Reserved. Do not use this image in any form without my written permission.

------------------------

Der Herkules-Koloss von Herrn Lüpertz im Nordsternpark

Urlaub Rhodos 2015

VIKING ship, sailing half wind. See page 18 for evolving to Windriaan, E_ring, Orbites strai.

Half wind sailing. Going at maximum speed. VMG ( velocity made good ) = zero. Just speed and power in the half winds sailing course; flat to the wind.

Meesterplan, masterplan.

Eerst komt succes. Een winnaar schrijft de geschiedenis en voelt geen pijn. De pijn van bevrediging. Natuurlijk gaat de winnaar het verst. Het is geen toeval dat een workaholic, een surfer bovendien, de planeet en haar leven redt.

Dieren en kinderen hebben geen advocaat. Ik moet het doen. Werkelijk alles en iedereen is tegen; de uitzondereingen, de kinderen van een jaar of twaalf, daar gelaten. En daar doen we het natuurlijk voor. De wereld redden?

Hoe dan? Simpel. We kijken in de gereedschapskist en vinden daar vier nieuwe uitvindingen, van ondergetekende. Noach. Bijbel.

Het is nog maar zeven tot acht decades geleden dat ook de Hollanders reden tot klagen hadden. Vooral de Joden. Maar, we zijn het moedwillig aan het vergeten. Das haben wir nicht gewusst.

Holland begeeft zich nu al ruim twintig jaar op een zwarte bladzijde. Het nieuwe wiel wordt niet (h)erkend. De nieuwe zeilboot ook niet. De nieuwe windmolen, gemaakt in 2009 en getest in 2010, wordt niet (h)erkend en het nieuwe cirkelzwaard, voor onder ( de nieuwe – Spailboaten ) zeilboten, wordt niet eens begrepen. Uiteraard bevestigt de uitzonderiung de regel. De Amerikaanse marine en een toonaangevende ingenieur in Holland noemen me onsterfelijk.

Het gaat mij om de de planeet en het leven. Ik kan moeilijk eisen dat U 24 7 paraat staat. Ik leg mijzelf dat wel op. Al sinds twaalf. Ik ben nu 52. Mijn piek is nu. Net als Einstein.

Met Windriaans, de genormaliseerde windmolen, en Speelboten, de genormalsieerde zeilboten, kan elke windkracht worden gebruikt. Om Antarctica heen sterft het van de cyclonen. Op Antarctica zelf heersen zogenaamde Gails. Er is dus energie zat!

Met energie is er water. Dit, doordat demineraliseren van zeeweater energie kost. Heel veel energie! Verder is het natuurlijk logisch om na de verbroedering de woestijnen te benutten voor de zon.

Tijd bestaat niet. Morgen kan er vrede zijn.

Veel woestijnen waren vroeger oerbos, zoals Noord Afrika, beter bekend als de Sahel. De Egyptenaren hebben alle bomen gekapt en een kaalgeslagen zooitje achter gelaten. Met water en mest wordt Noord Afrika weer groen. Bos, weide- en landbouw gronden. Het Midden Oosten wordt weelderig.

Speelboten varen (zeilen en surfen*) en Windraains draaien op wind. Eerst is het dus zaak om de term windenergie onder de loep te nemen. Windenergie zonder cyclonen is, ( vrijwel ) niets.

EWEM, European Wind Energy Masters onderzoeken al maanden mijn werk. Sinds donderdag 30 september 2021. Dit, terwijl het kwartje binnen een seconde valt. P 21 p 54. Zien is geloven. Cyclonen leegzuigen lost het energie probleem op.

De grootheidswaanzin van alle deelnemers leidt tot grote waardeloze windturbines. Het publiek wordt door alle deelnemers in de maling genomen. Hoe hoger, des te meer wind, en des te groter, groter, hoe meer Watts. Wel, een simpel rekensommetje laat zien dat Windriaans op Antarctica en Speelboten om Antarctica tot oneindig keer beter zijn. E=MW^3 ( voor wind turbines ) en E=1/2Mv^2 in Joules, voor transversaal bewegende massa's. M in kg, W en v als windnsleheid in m/s.

Ten eerste: het waait niet in Europa. Gematigd klimaat.

Voor wind moet U naar de Zuidpool, zoals Kapitein Cook ons leerde. Te veel wind en te koud. Het spookt op de 40ste, 50ste en 60ste breedtegraad.

Volgens de laatse metingen dekt de windenergie tot hoogstens tien procent. De rest is nog steeds verbranding van fossiele bransdstoffen en kernenergie.

We vechten dus in feite tegen kernenergie en de fossiele brandstoffen ( de olie is bouwstof, C, carbon / koolstof ).

Denk als een blanco kind en zeg: Eureka!

Stability. Normal. NEWTON. No “arm” between the lift and underwater-ship, respectievely, appendages.

Water komt van verbranding waterstof. We hebben input nodig, cyclonen, wind. Windenergie krijgt een nieuwe pagina. . Water comes from burning hydrogen.

We need hydrogen so, we need formula Spailboat. The planet opens. We were blind! Stupid is the word in fact. Short sighted, maybe. We are, after all, not perfect but, humans.

Spailboat, Speelboot opereert op water en laat de zwaardwilen draaien / spinnen. Dan wordt er waterstof opgewekt. Spailboat acts at sea. Windriaan acts on land.

Windriaan, spin-off van Speelboot, is een genormalseerde windturbine die is gebaseerd op een V I K I N G - s c h i p. Een vikingschip gaat het liefste half wind. Lekker surfen.

Windriaan, spin off from Spailboat, also normalized is based upon normal lift transfer.

F_action = F_ reaction. The strength is parameter. Well, let us make strong enough like, buildings and dams.

Windriaan is spin off from Spailboat and is a normalized windmill.

Now, endless amounts of hydrogen is our share. Nu zijn eindeloze hoeveelheden waterstof ons deel.

En dus, omdat demineraliseren slechts energie kost, water. In het Midden Oosten en Noord Afrika. Eten. Oasen.

De aarde managen. Saving the oil, C, Carbon, for construction.

Managing the earth. The population can grow with a factor 100 to 1000 without any problem. Revolution. Formula: Spailboat, Windriaan, Wheel ( pair of rings with MAGLEV in between for layering /bearing ) , sword wheel.

"Half-wind" zeilen is RACEN. RACEN is mogelijk met VIKING-schepen omdat de lift nagenoegt oplijnt met de reactie-kracht in het water, opgebracht door het onderwaterschip en de water appendages, als roeren. RACEN IS SURFEN! De wind maakt de ( korte wind- ) golven! P29 en p 28. See also: www.flickr.com/spailboatspeedsailcrafts www.flickr.com/windriaan www.flickr.com/windriaanspailboatspeedsailcrafts

E=1/2Mv^2 for transversal moving of a Mass ( object, like the Spailboat ) and for spinning E=MW^3 with M as Mass or, Money or, Constant and W as windspeed in m/s. Above ten beaufort things really going to count. Now, we ( mankind ) can say: we are using the wind. Wind energy: chapter two.

The planet opens. We have to unite as mankind just in order to manage the planet.

Voorwoord.

Bij het stadion begint het bloed te koken. We spreken 18 mei 1990. De Rolling Stones trappen hun Urban Jungle Tour af in Nederland, Stadion de Kuip, Rotterdam. De europese Urban Jungle tour is feitelijk de Steel Wheels tour, vernoemd naar het gelijknamige album, Steel Wheels dat in 1989 uitkwam.

Zoals gewoonlijk was niemand voorbereid op het geweld dat uit de speakers kwam. Pink Floyd's record, 500.000 Watts, werd verpulverd met een factor twee.

De Stones speelden zo goed dat ik spontaan besloot mijn boot te verkopen om ze te volgen door Europa.

Van het een kwam het ander. Enfin, veel leesplezier.

At the Stadium MY BLOOD starts to boil. We speak 18 May 1990. THE ROLLING STONES kick off their URBAN JUNGLE Tour in Europe, Stadium THE CUP, ROTTERDAM. The european UBAN JUNGLE tour is in fact the STEEL WHEELS tour, in North America. The world TOUR STEEL WHEELS was called in europe UBAN JUNGLE, ( Mick was fed up by the steel wheels stage and wanted a fresh podium) called after the album STEEL WHEELS, which came out in 1989.

Like usually, no one was prepared for the VIOLENCE what would come out of the speakers. Pink's Floyd record for the Wall, 500.000Watts was pulverized by a factor two.

De Stones played so well, that I instantly decided to sell my boat, to follow them through Europe.

Enfin, one thing led to antother. Enjoy!

Boek over de setlist van de Rolling Stones.

Book concerning the set-list of THE ROLLING STONES.

BOOK

BOEK

Hoofdstuk 1 Ken's hotel

Ken’s hotel lag fantastisch midden in de stad, Londen. De Japanner vertoonde groot inzicht aangaande touren met de Rolling Stones. Hij bezette een piepklein kamertje met net genoeg ruimte voor een tweepersoons bed en, een badkamertje. Mount en ik hadden afgesproken met de, werkelijk meer dan fantastische Ken, ten einde samen de stad te bekijken. Tijdens het touren vind ik het overigens zonde om energie en geld te verspillen aan sightseeing. Steden bezoeken, als zijnde een tourist, en, geld uitgeven aan andere dingen dan nodig, tijdens het volgen van een tournee, doe ik later wel. Mount en ik sliepen op een camping, nabij het voormalige Crystal Palace. Prachtige verhalen van de camping eigenaresse. Jammer dat het weg is. Kenmerkend voor de omgeving is de heuvel waarop een hoge zendmast staat. De camping zelf heeft ook bijzonderheden. De eerste is de prijs. De eerste nacht komt er nogal wat bij zoals, lidmaatschaps-kosten. Ik kende twee campings in Londen en die ene is veel duurder dan die andere. Maar, omdat ik die andere niet zo snel kon vinden met de auto reden we, eigenlijk uit nood naar die duurdere. Wat denken ze eigenlijk wel “daar” in, Engeland, dat het geld ons op de rug groeit? Desalniettemin hadden we het uitstekend naar ons zin. De auto stond fier naast ons kleine tentje, vlakbij de ingang. Maar, het belangrijkste was, dat, we pal naast een opgeschaald schaakspel opgesteld stonden. Een pion was, ongeveer, zo groot als een schaap. Een vak besloeg, plus minus: 70 bij 70 centimeter. Het hele schaakbord besloeg twee tot, drie parkeervakken. Eerder was ik ook al op deze camping geweest edoch, niet om er te kamperen maar, omdat ik er met iemand had afgesproken. En toen al vond ik het best leuk, zo'n groot schaakbord. Sterker, ik vond het fantastisch. Net zoals ik het, “Land Van Ooit”, nog steeds geweldig vind. Later, in, 2000, werkte ik zelfs even voor het “Land Van Ooit”, namens de, TU-Delft. Het “Land Van Ooit” wilde uitbreiden en wilde, van te voren, de grond laten onderzoeken. De grond was prima ontwaterend. Niets aan doen; het is goed zo. De meneer van het “Land Van Ooit” was, enigszins, teleurgesteld. Er waren geen problemen. Hij had waarschijnlijk verwacht, wellicht misschien wel stiekem gehoopt dat er pompen en gemalen aangelegd moesten worden. Maar, dat, was niet nodig. De grond was prima ontwaterend. Ja, het werkelijk sprookjesachtige “Land Van Ooit” lag gesitueerd op een zandrug naast een rivier, vandaar. Betere ontwaterende grond bestaat er feitelijk niet. Zelfs toen ik daar elke dag kwam, gedurende een paar weken, vond ik het geweldig. Ik voelde me groots, in de kantine, met de acteurs en actrices. Zelfs in de kantine heerste die sprookjesachtige sfeer. Veel leuker dan de, Efteling, dat een paar kilometer verderop ligt. De Elfjes en de sprookjes van de Efteling vind ik niets, nepper dan nep vind ik de Elfteling in feite. Kijk, er zou een vliegend tapijt zijn. Nou. Ik ben natuurlijk niet goed maar, ik zag al van drie kilometer afstand de kabels. Wat een oplichterij, die Efteling. Alhoewel het roeien wel leuk was natuurlijk. Ja, moeders weten er altijd er wel iets van maken natuurlijk. Die weten het wel. Maar kijk, het Franse Leger, waarvan de soldaten, per slagorde, dieper in het water, in het water, verdwenen, in, het “Land Van Ooit”, vond ik helemaal te gek. Daar deed dit schaakspel me aan denken. Destijds werd er nog lustig geschaakt en de halve middag ging verloren aan het volgen van verschillende potjes schaak. Nu we zelf naast het schaakbord stonden, vond ik het weer leuk. Alleen, nu was er niemand meer om te schaken. Dus, dan maar een beetje rommelen met de schaakstukken. Toen bleek waardoor er niet werd geschaakt door het overige publiek want, de stukken vielen bij het minste geringste uit elkaar. Dit, om de teloorgang was de ( westerse – ) beschaving alvast in te leiden. Intussen is het geciprokeerd. Althans, het ziet er gewoon erg goed uit allmaal. Het kaf is zich aardig aan het scheiden van het koren. Het zag er allemaal nog wel aardig uit maar, bij nadere inspectie viel alles uit elkaar. In, 1995, waren de schaakstukken nog heel en, veel witter en dieper zwart. Om het verhaal omtrent het schaakspel af te maken; in, 2007, was ik er weer. Eerst ging ik natuurlijk naar de goedkope. Maar die was opgedoekt. En, omdat, het al te laat was, die avond om, nog te verkassen, zette ik mijn tent gewoon ergens achteraf neer, tussen een paar bosjes. De volgende morgen om, klokslag acht uur, kreeg ik bezoek van een politie-agent. “It is not allowed to stay in the open, so, you must find a campsite.” Ik schrok wakker. Niet echt eigenlijk want, ik had rust gevonden en nam het geouwehoer van die agent op in mijn droom en ik droomde dus gewoon eerst een kwartiertje door. Bij mij is de scheiding tussen de, zogenaamde, werkelijkheid en de droom een vaag begrip. Het was precis goed. Want in mijn droom besefte ik dat de agent nu echt boos was. Nachtmerries zijn, nu eenmaal, mijn leven. Ik zei de agent dat, ik, gisteravond laat, hier aankwam en dacht dat, de camping, op het landje erachter, er nog zou zijn. Ik dacht, ongelofelijk. Echt ongelofelijk. Miljoenen mensen kapot geschoten, en, toen dat niet opschoot, vonden ze nog even snel de mitrailleur uit, want, dan schoot het doodschieten tenminste lekker op. India zal blij zijn geweest met de: “good manners”. En, dan, nog net doen of je de arm van de wet bent. Die plaat ketst altijd lekker. Zo voorspelbaar. Heerlijk gewoon. Ik genoot wereklijk, want, kon ik even de engelse taal ophalen. “Die is al jaren dicht”: zei de agent. Jammer; dacht ik. Hoe moet ik lopen, agent? Zo en zo. Oh ja, daar is dat lekkere eettentje met, die lekkere koffie. Voor weinig. Ik wist weer waar ik was. Nu moet ik helemaal naar de andere kant van de stad, naar die dure camping maar, wel inclusief: “HET GROTE SCHAAKBORD”. Dat wel natuurlijk. In, 2007, kwam ik net uit, Ierland, Slane Castle, welk is gelegen net buiten, Dublin. In, 2007, zitten we al in de tijd van de vlieg-prijs-vechters. En het was zelfs zo dat, als ik via, Dublin -de thuishaven van vlieg-prijs-vechter, Ryan Air-, naar, Londen, vloog, dit voor een enkele Euro kon. Wel gaan er dan van die heerlijke ingewikkelde vliegreis-voorspellen aan vooraf op het internet. Stel; vertrek: Vrijdag, van, Nederland, naar, Dublin, want, het concert was op, Zaterdag; wat kost dat dan? En, stel nu eens dat, er niet vanuit, Amsterdam, vertrokken wordt maar, vanuit, Eindhoven -de Hollandse basis van Ryan Air-; wat scheelt dat dan? Wel, dat scheelt gewoon een slok op een borrel. En, wat als ik nu eens niet op, Vrijdag, vertrek, maar op, Donderdag? snel bereken ik dan de kosten voor een dag extra overnachting en daarmee begint het spel pas echt. Want, vliegen op, Vrijdag, spaart een dag uit, en dus ook een nacht. Als het prijsverschil tussen de vluchten van, Donderdag, en, Vrijdag, dus meer dan twintig Euro zou zijn, dan vlieg ik derhalve op, Donderdag. En de keus bleek zich al zelf te bepalen, want, Vrijdag, werd, al overdenkende, volgeboekt door anderen. Ah, da's mooi. Er gaan meer mensen naar de, Stones, in, Ierland. Ik klik, min of meer, gedwongen, op vertrek, Donderdag, vanuit, Eindhoven, en, vervolg de internetpret met het verkennen van het vervolg van de reis. Na, Ierland, volgde het slotakkoord in, Londen, de, O2_Arena. Een grote tent, althans, dat dacht ik. De vlucht vanuit, Dublin, naar, Londen, op, Maandag, was een Euro. Ter vergelijk; als ik op, Zondag, zou zijn gegaan, dan was het boven de honderd. Wel moest ik ook zondagnacht in, Ierland, blijven, nadat eerder al donderdagnacht was ingecalculeerd. Mono, bijvoorbeeld, vloog in op, Vrijdag, en vertrok op, Zondag. En zodoende scheelde hem dat twee nachten in, Ierland. Vervolgens vloog, Mono, die volgende, Donderdag, naar, Londen, vanuit, Nederland. Terwijl ik vanuit, Dublin, rechtstreeks naar, Londen, vloog. In, Ierland, had ik geluk. De camping was immens. In, Duitsland, had ik wel eens een grote kamperende menigte gezien met open vuren, maar het went nooit. 30.000 mensen op een camping zijn gewoon een heleboel mensen. Temeer omdat het een soort ongeschreven wet lijkt om zoveel mogelijk overlast te veroorzaken. Trouwens, het was geen eens een camping maar, een aanzienlijk stuk boerenland. Toen ik op donderdagmiddag aan kwam was ik een van de eersten. De boer had nog geen idee wat hem te wachten stond, want de volgende dag, de, Vrijdag, voor het concert, kwam de ware invasie, van ongelooflijk veel Engelsen bovendien. Ik had op tournee eigenlijk nog nooit met Engelsen te maken gehad, buiten, Engeland, dan. En ik denk dat niemand kon bevroeden hoe Engelsen zich gedragen op een stuk boerenland. Op, Donderdag, was de boer nog rustig en liet me een keukentje zien. Ik kocht aardappels, een stuk vlees en wat groente en begon te koken. De boer ging even kijken of het allemaal wel goed ging en betrapte me op het schillen van aardappels. Zijn bek viel open. Die, Hollander, schilt aardappels, zo zag je hem kijken. Het paste allemaal precies. Ierland, is namelijk een aardappel-land en, Hollanders, zijn, onder andere, bekend, door van, Gogh's aardappeleters, voelt U wel? Er was dus een heel verhaal, misschien wel een hele geschiedenis in die ene blik, van hem, naar mij, aardappels schillend. Goedkeurend ging hij weg en de donderdagavond verliep rustig. Meer mensen kwamen aan, gingen even buurten in het keukentje, en dachten waarschijnlijk dat, ik erbij hoorde. Ze vroegen immers allemaal netjes om even warm te mogen worden in het keukentje. Ik liet het maar zo. Grappig was het zeker en, handig bovendien. Na het eten bleef ik maar in het keukentje zitten, want buiten regende het onafgebroken. De hele avond was het een komen en gaan van nieuwe gasten en steeds werd er goedkeuring gevraagd. Ik knikte en groeide eigenlijk in mijn rol. De keuken was mijn territorium. De volgende dag zou, Mono, komen, maar ook, de tienduizenden anderen. En daar was, denk ik, niemand van de gasten van, Donderdag, op voorbereid. Op, Vrijdag, vulde zich het landstuk met tenten en campers. Het dorpje, Slane Castle, werd overspoeld, en ik kookte een maal voor, Mono, en mijzelf. Die avond werd het druk in het keukentje. De boer kwam af en toe nog even kijken, en zag dat ik de zaken aardig onder controle had. Maar, eerlijk is eerlijk, ik had de zaken geheel niet meer onder controle. Eerst aftastend maar, tenslotte werd het mij botweg gevraagd door sommigen. Mag ik een joint draaien? Ik zei natuurlijk ja, want, het was na tienen, en de boer had aangekondigd te gaan slapen. Ik schatte in dat het wel kon. Enfin, om elf uur in de avond kwam de eerste joint in mijn handen. Mijn eerder die dag en avond ontstane en, uiterst zorgvuldig opgebouwde gezag verdween als sneeuw voor de zon. Lul, dacht ik. Houd toch je bek, in, Godsnaam, dacht ik. En plotseling was het twee uur 'snachts. Mono, ging slapen en ik ging maar mee naar de tent. De keuken was niet meer mijn domein. Eerder die dag was het vanuit het keukentje perfect te zien hoe het stuk land zich vulde. Toen had ik nog wel de autoriteit over het keukentje, het enige warme plekje. Die avond viel ik dus van mijn voetstuk op het moment dat ik goedkeuring gaf om joints te laten rollen en er zelf van mee rookte. Ik bleek gewoon een, Nederlander, en geen hulpje van de boer, zoals ze dat zichzelf hadden voorgesteld en te merken was duidelijk dat de gasten die eerder heel beleefd tegen me hadden gedaan, daar een beetje spijt van hadden. Die dag was dus eigenlijk het hoogtepunt van het lange weekende in, Ierland. Daar waar overdag nog de nieuwe gasten om goedkeuring vroegen, en zich ook heel beleefd gedroegen, daar was die avond niets meer van over van enige vorm van gemanierdheid. Overdag werden de grenzen heel schoorvoetend opgezocht maar die avond was het zo erg uit de hand gelopen dat ik heel stiekem wegsloop en eigenlijk gewoon afdroop. Want, wat was er allemaal gebeurd die dag? Vanuit de warme basis, het keukentje, keek ik mijn ogen uit. Engelsen, op vakantie zijn beesten. Duitsers zijn kinderen en zeer keurig, vergeleken met het, Engelse -, en, Ierse, campinggeweld. Met bijlen, echt van die grote bijlen, trokken ze omliggende bossen in en hakten complete bomen om. De boer vond het allemaal goed. Ik dacht nog, wat moeten ze nu met bijlen? Maar toen ik grote vuren zag ontvlammen, wist ik het. Het regende maar door en ondanks de regen ontstonden er overal grote vuren. Geen kleine vuurtjes zoals wij die kennen van een kampvuurtje op het strand of zo, maar vuren die er echt toe doen. Het hele stuk land was helder verlicht en warm. Het was dus zo dat er eentje, om een uur of drie in de middag, met een bijl uit een camper tevoorschijn kwam en dat die aanvankelijk, overdreven schoorvoetend, het bos in toog. Nadat bleek dat de boer dit niet verhinderde en, dus, het houthakken in de bossen om het stuk land toeliet, kwamen er overal bijlen tevoorschijn. Wat er volgde is eigenlijk niet te beschrijven. Vanuit het warme keukentje zagen we de mensen met de bijlen compleet door het lint gaan. Daar waar er eerst nog die ene met een bijl het bos in ging, daar gingen er nu echt honderden tegelijk het bos in. En een groot deel van de campinggasten was het bos ingegaan om te hakken, letterlijk. Drijfnat kwamen ze uit de bossen met grote hoeveelheden hout. Kennelijk is houthakken een bezigheid die Engelsen zeer aanspreekt. Na dus aanvankelijk vanuit het keukentje alleen die eerste met de bijl het bos in zien zijn gegaan was het na uur menens. Stapels hout werden in de fik gestoken. Om zo'n vuur werden vervolgens de tenten weggehaald en rond de vuren ontsponnen zich taferelen die zo uit, Robin Hood, gehaald zouden kunnen zijn. Tijd, die bestaat niet, zoveel is wel duidelijk, als de ware aard naar boven komt. Zingen, stoeien, en, natuurlijk, een oorverdovende herrie. De volgende dag was, Zaterdag. Concertdag. En het regende nog steeds. En ook was er een stevige wind. Alles was vies en doorweekt. Mono, had de wekker gezet en om klokslag acht uur sprong hij uit bed. Ik ging nog even verder met slapen, maar dat ging niet, want er stond tien centimeter water in tent. Ik droogde mijn slaapzak en mijn kleren in het keukentje, en ging om tien uur naar de rij. Mooi, want, Mono, had een plaatsje bezet gehouden. En dus stond ik die dag weer eens de hele dag in de stromende regen in de rij voor een Stones-concert. Toen we over het terrein naar voren renden waren de grasvelden nog groen. Die avond was alles zwart van de modder en er was werkelijk geen groen stukje gras meer te zien. Libgart, was er ook. Hallo, hoorde ik, in het, Duits, en natuurlijk, dat was, Libgart, wie anders. Libgart, wilde meer dan ik, want, ik had destijds een vriendin thuis. Dus, het gesprek bleef bij, hallo. Vlak voor het donker werd kwamen de, Stones, op. Een groot deel van het Ierse gezelschap waar ik door werd omringd was toen al zo dronken geweest dat het al staande in sliep viel en dreigde om te vallen. Ik hield een meisje een paar uur rechtop en toen ze was hersteld ging ze gewoon door met drinken. Als dank kreeg ik de fles frisdrank overhandigd. Die fles was naar binnen gesmokkeld. Alleen de kleur van het sap leek op frisdrank want het was pure, Wodka, of, zoiets. Het concert was goed. Echt goed. De, Stones, waren echt goed aan het spelen. Dat was een meevaller want aan het begin van het derde jaar van de, Bigger Bang Tour, was het echt niet goed. In, 2005, begon de, Bigger Bang Tour, en dat was eigenlijk een heel belangrijk jaar voor de, Stones. Charlie Watts, was genezen van kanker en, Mick, en, Keith, schreven een goed album. Het beste werk sinds, Some Girls, in, 1978. In, 2005, waren de, Stones, voor hun doen, nog heel erg fris. Nieuwe nummers spelen is altijd inspirerend en deze keer waren het nog echt goede nieuwe nummers ook. Rough Justice, Oh No Not You Again, Rain Fall Down, Streets of Love. Ik bedoel, na, Start Me Up, van het album, Tattoo, uit 1981, zijn er feitelijk geen betere nummers, geschikt om, live on stage, uit te bouwen, gekomen. Het album, Bigger Bang, was vergelijkbaar met, Tattoo. Ik vind, Tattoo, ronduit flitsend. In, 2005, kwam, Bigger Bang, uit, en opnieuw was het flitsend. Ergens was het dus logisch dat de, Stones, in, 2005, vers waren en derhalve moeiteloos van nummer tot nummer gingen in de concerten. In, 2006, volgde dan het tweede jaar van de tour en juist in dit jaar waren ze in topvorm, getuige de concerten in bijvoorbeeld, Japan. De setlist bestond in, 2006, uit de krakers van vroeger met daartussen de nieuwste knetterrock van de, Bigger Bang. Ook in, Amsterdam, was het concert van, 2006, gewoon erg goed. Get Off Of my Cloud, werd op het mindden-podium gespeeld, voor mij een verrassing, en stagneerde niet. Het karkas, inclusief overgangen en opbouw, van, Get Off Of my Cloud, kwam rechtstreeks uit de jaren zestig, gespeeld over een moderne, P.A.. Juist het afstoffen van oude nummers tot aan het skelet, wat dan bestaat uit de gitaarriffs, is het werk van, Keith. Ik deel altijd de nummers van de, Stones, in, in, kleuren. En dan blijkt dat de componist toch wel heel belangrijk is, als het gaat om klassieke muziek opnieuw te spelen. Ik vind in deze dat nummers als, Get Off Of my Cloud, 19th Nervous Breakdown, Factory Girl, Ruby Tuesday, As tears Go By, klassieke nummers zijn, zeker in deze context, waar de Stonesmuziek wordt beschreven. Get Off Of my Cloud, had precies de goede kleur en dat vond ik knap. De setlist van de, Bigger Bang Tour, bestond dus uit de uitstekende nieuwe nummers, de bekende hits en de oude klassieke nummers. Het nieuwe nummer, Streets of Love, paste perfect in een vol stadion. Mick, weet het publiek tot stilte te brengen, en dan komt het geweldige mooie middenstuk, met, Keith, in de hoofdrol op de akoestische gitaar. Maar tegen het einde van nummer komt de outro-solo en dat doet Ronnie Wood. Ronnie Wood, speelde steeds beter en werd heel belangrijk. Veel belangrijker dan in de voorgaande tournees. Streets of Love, werd langer en langer en dat kwam door, Ronnie Wood. De outro van, Streets of Love, maakte van het nummer een symfonie op zichzelf. In, 2006, stond er geen maat op, Ronnie Wood, en dit kwam mede doordat, Keith, na de herfst van, 2006, toch echt kapot was. Ronnie, Rockt, dat U weet. Ronnie, is eigenlijk een pure rocker, en juist toen, Keith, even minder was, het hele begin van het derde jaar van de, Bigger Bang Tour, speelde, Ronnie, voor de band uit. En dit, was nog nooit vertoond, omdat, Mick, gewoonlijk, Ronnie, kort houdt. Nu niet meer. In, 2007, was het een zooitje. Gewoon, doodmoe. In, 2007, was de koek, aanvankelijk, op. De bandleden, zichzelf min of meer voortslepende, klaagden in de week voor de aanvang van het derde jaar van de, Bigger Bang, over pijntjes en vermoeidheid, en, aangezien het hotel midden in het centrum van het smerige, Brussel, lag, was er geen mogelijkheid om frisse lucht in te ademen. Het leek wel of we allemaal ziek waren en dat was ook zo natuurlijk. De vieze lucht afkomstig van het drukke Brusselse verkeer maakte de lucht dik en vies. Toen ik dat zei tegen, Daryl, knikte hij begrijpend. Europese steden zijn vies, vooral als het weer mistig is. Ja, dit is natuurlijk niets, die smerige lucht. Het openingsconcert in, België, was derhalve bedroevend slecht. Het leek erop dat, Keith, te veel had gedronken en, niet alleen in de afgelopen dagen. De drie jaar durende wereldtournee was dus een jaar te lang. In, Nederland, Nijmegen, herstelden ze zich enigszins maar, ze waren zichtbaar uitgeput en opgebrand. Bovendien was het die zomer van, 2007, overal rot weer in, Europa. In, Nijmegen, werd, vanwege de regen, het voorprogramma, Van Morrisson, geheel afgelast. Ik luisterde in de loop van die zomer naar de bootlegs van de concerten in het Oostblok en maar heel sporadisch kwam er iets van kracht naar boven. In, 2005, en, 2006, speelden ze veel beter dan aan het begin van het derde jaar van de, Bigger Bang Tour. In, Ierland, speelden ze dus, als complete verassing, weer heel goed. Sterker, ze speelden, Slane Castle, omver. Ik denk zelfs dat, dit het beste concert was welke ik ooit zag. Ronnie Wood, was in topvorm en was beter dan, Keith. Ronnie, was eindelijk een volwaardig lid en stond naast, Mick, en dus niet meer eronder als een soort van kwajongen. De verhoudingen zijn veranderd. Ronnie Wood, was een volwaardige, Rolling Stone, en een bewijs hiervan is het solo-album van, Ronnie Wood, dat hij even na de, Bigger Bang Tour, maakte. I Feel Like Playing, is uitstekend. Bernard Fowler, zingt en arrangeert, en daarmee is, Bernard, niet alleen meer in dienst van, Mick Jagger.

Zondag verliet bijna iedereen de boerenlandcamping van de boer. Het was nu een modderpoel. Voetafdrukken waren, tien, tot, twintig, centimeter diep, met soms onderin zo'n voetstapspoor schoenen. En van onderuit die sporen vond ik een paar Nikes. Donderdag was het landje nog een mooie grasvlakte. Mono, vertrok ook. Hij moest werken op, Maandag. Ik bleef nog tot en met, Maandag, en dus was ik zondagavond weer de baas over het keukentje. Maar, er was iets veranderd. Nu kwamen er bijvoorbeeld geen mensen meer om aan te meren en om zich op te maken voor het concert, maar de mensen gingen heen. Eerst bleef ik lang slapen, want het was voor het eerst droog. Toen ik wakker werd en opstond zag ik tot mijn stomme verbazing dat veel tenten gewoon werden achtergelaten. Ook schoenen werden achter gelaten. Ik liep dus die zondag middag in alle rust naar spullen te zoeken en vond een paar Nikes in de modderpoel. Ik liet ook mijn tent staan en confisqueerde een betere. Maar wel eentje die zwaarder was dan de oorspronkelijke kleine tent. Vandaar ook dat ik baalde toen ik door die agent op dinsdag morgen in, Londen, werd betrapt. Niet alleen was het vervelend om niet gratis te kunnen kamperen in een eerder door mij veronderstelde veilige wildkampeerplek, het was gewoonweg een zware klus om met die zwaardere tent van de ene kant van, Londen, naar de andere te gaan. De afstand vanaf de wildkampeerplek, tot aan de metro, was al aanzienlijk, en, na veel overstappen in de metro en na het nemen van een bus vanuit, Brixton, moest er vanaf het busstation in, Crystal Palace, nog een paar kilometer worden gelopen tot die camping met het schaakspel. Dinsdag in de namiddag kwam ik aan op de camping met het schaakspel en na het opzetten van tent ging ik slapen. Na het wakker worden ging ik wat eten halen om vervolgens weer te gaan slapen. Nu was het, Woensdag. Ik volgde de standaardprocedure en ging naar het hotel waar de, Stones, waren. Ik had geen kaarten voor de concerten in, Londen, en feitelijk had ik helemaal geen geld. Ik gokte op de goedkope camping en ging er vanuit dat die die er nog zou zijn. Nu moest ik reizen per metro en bus naar de duurdere camping en reizen is ook gewoon erg duur in, Londen. Ik kocht wel een weekpas en ik was toen al bijna blut. De metro en de bussen, met een weekpas, zijn geweldig. Tijdens het reizen ook nog eens uitrusten. Een weekpas en deze camping waren dus erg duur. Dat wist ik nog wel van vroeger, toen ik als gast even langs kwam op de dure camping, om kennissen op te zoeken, terwijl ik op de goedkope camping zat, vlakbij de metrolijnen en vlakbij de treinstations, richting, Wembley. De camping met het schaakspel ligt overal ver vanaf, en is bovendien erg duur, in 2007, nog, zestien Pond per nacht, en in, 2011, was dat opgelopen tot negentien Pond, en de afstand tot het busstation is aanzienlijk. Helemaal doorweekt, want het regende maar door, kwam ik aan bij het hotel. Ik had nog net geld voor een blikje cola en een brood. In de lobby van het hotel had ik niets meer te zoeken. Normaal gesproken zijn de lobbies en de bar van het hotel waar de, Stones, zich begeven, de verzamelpunten. Nu zag ik eruit als een zwerver. Ik keek door de ruiten van hotel en zag dat de bar helemaal uitpuilde van de mensen. Eenmaal bij de, O2_Arena, aangekomen bleek dat het geen tent was, maar een geluiddichte schaal. Zonder geld en zonder kaartje was dat een streep door rekening. Ik dacht dat de, O2_Arena, een tent was en dat ik lekker buiten kon luisteren. Ik ging terug naar de camping. De volgende dag was, Donderdag. Veel fans zaten te wachten op het moment dat de, Stones, in de busjes stappen om naar het concert te gaan. Meestal is dit om een uur zes in de middag. Het was nu pas half vijf en dus veronderstelde de meute nog geen manoeuvres van de band. Ik liep om het hotel heen, naar de achterkant, en daar ging een deur open. Ik liep zo tegen, Keith Richards, op. How are you doing? Well, you got four stars, you can make it five. Die avond ging ik niet meer langs de, O2_arena, maar naar de camping, waar de schaakstukken staan. In, 2007, was het schaakspel nog compleet, maar in, 2011, was het niet meer compleet. In, 2011, was ik er weer, min of meer, beland. Mono, wilde, Suede, zien in de, Brixton Academy, en had al maanden van te voren zijn treinreis geboekt voor de tunMeltrein, maar, hij kon niet op die dag. Ik wel. In, 2011, had ik echt geen geld. Geen eens geld voor koffie bijvoorbeeld. In, 2007, had ik weinig geld, maar nog wel genoeg voor een weekpas voor het openbaar vervoer. Ook de voorafgaande internetpret in, 2007, die gepaard gaat met van het boeken van vliegreizen met prijsvechters maakte duidelijk dat, 2011, een heel andere tijd was. In, 2007, was er nog geld en er was nog hoop. Ik dacht ook dat mijn vriendin van me hield, iets dat toen al voorbij was, maar, dat, had ik, natuurlijk weer niet door. Op de, Donderdag, dat, ik naar, Dublin, vloog, verliet ik mijn onbezorgde bestaan. Nog even pieken in het keukentje, het concert meemaken van, Slane Castle, maar na terugkomst met de grond gelijk gemaakt worden door eerst mijn vriendin, en, daarna door een aanvaring met, gevolgen, met de politie. In, 2007, droomde ik nog, in, 2011, niet meer. Toen in, 1999, de voor mij derde wereldtournee van de, Rolling Stones, afliep, zoals gewoonlijk gebeurt dat zo rond de Engelse concerten, gingen mijn gedachten uit naar de dagen op tournee. Ik was helemaal niet van plan om in, 1990, de tournee te gaan volgen, maar de, Rolling Stones, speelden zo goed, dat het idee spontaan opkwam. Voordat ik het wist sliep ik, een paar weken na het openingsconcert in, Rotterdam, in, Parijs, op straat, en vanaf toen was het een kleine stap om een de tournee te volgen met alleen geld uitgaven voor kaartjes en eten. Ik tourde in die tijd met een zogenaamde maandkaart voor de trein, interrailkaart, ofwel een soort jongerenkaart die me voor honderd gulden doorgang bood in heel, Europa. Behalve dan in, Oost-Duitsland, en prompt werd ik direct na de controle van ongeldige ticket uit de trein gegooid door een Oost-Duitse conducteur. Ik deed net of ik niets begreep van zijn boosheid, en keek weer zo neutraal als mogelijk. Het kostte allemaal al genoeg, en voor dat stukje geld omwisselen, dat nooit natuurlijk. Ik zou wel zwart door Oost-Duitsland gaan rijden. De muur tussen, West- en Oost-Berlijn was in, 1990, al een jaar weg, maar de twee Duitslanden waren nog niet samen. Dat stukje door Oost-Duitsland deed ik zonder te betalen. Ik werd eruit gegooid en had daarmee mazzel dat ik niet werd opgepakt. Het bloemige bestaan tijdens de zomer in Westerse landen, met zijn onbezorgde reizende mensen, tekent schril af tegen de verharde, in het geheel niet bloemige en onbezorgde, bestaan in, Oost-Duitsland. De zomer zorgde daar alleen maar voor een grote stofwolk, die alles nog onwezenlijker maakte. Dromen worden verstoord door de werkelijkheid; dat wist ik vanaf toen. Ik was namelijk nog niet eens begonnen met mijn smoes, of ik werd opgepakt door de man en eruit gegooid. In het Westen maakt de conducteur je in het openbaar belachelijk, zodat de kaartloze gaat blozen en, dan, krijgt de kaartloze een reprimande: nooit meer doen! De omstanders manen dan de conducteur zogenaamd tot een strijk over het hart, waarna de conducteur net doet of hij het niet gezien heeft en doorloopt. In, Oost Duitsland, wordt dat toneelspel over geslagen. Jij, uit het westen, zogenaamd geen geld voor een treinkaartje en toch hier reizen: ''op rotten!'' De strijk over het hart is daar weg geërodeerd. Het eerst volgende station was mijn deel, en dit was een piep klein perronnetje, waar normaal gesproken de trein niet eens zou stoppen. De conducteur had kennelijk direct opdracht gegeven om bij het eerst volgende station te stoppen, om me er eruit te gooien. Mijn planning viel in het water. Mijn eerste zorg was om zonder geld weg te komen uit, Oost-Duitsland. Het was nog maar een klein stukje, een of twee stations, en dan was ik weer in, West-Duitsland, waar de interrailkaart gold. Ik besloot toch weer om zonder kaartje deze trein te betreden. Het moest wel erg raar lopen, wilde ik dat kleine stukje niet in staat zijn om de conducteur te ontlopen. Dat lukte. Een triomf, want, het eerste stuk was ook zwart, totdat ik eruit werd gegooid. Nog even doorzetten, dacht ik bij mijzelf. De moed verzamelde ik tijdens het wachten. Wachten, gewoon, tot de volgende trein, die overigens pas drie uur later kwam!? Het rittenschema op het station was overigens een heel klein bordje, ter grootte van een, A-3tje. En, op het hele station was er maar een exemplaar. Na een uur wachten en dwarrelen vond ik dat bordje met het rittenschema. Nog twee en een half uur wachten. Wat? Ik heb al een uur gewacht. Wachten is dus gewoon dagelijkse kost in, Oost-Duitsland. Want, waar moet je heen, als Oost-Duitser? En wat moet je daar dan doen? Er is geen werk en er is geen vertier. Doelloos is het om te reizen zonder geld. Oost-Duitsland, stemde me treurig. En, nu het toch over, Oost-Duitsland, gaat. Ik werd er behoorlijk door wakker geschud. Oei, dacht ik, die hebben snel wat belastinggeld nodig van mijn, Pa, en, Ma. Alle gevels waren eigenlijk al weggerot en alles was donker geel en zwart-grijs en stoffig. De op vies zand lijkende gele -, en licht bruine in-en-in vieze, dikke lucht smeerde als een luchtpasta over de gebouwen en de straten de straten tot een troosteloos geheel. Zelfs de vlaggen leken niet eens op vlaggen, maar meer op oude vaatdoeken. Voor iemand als ik, nog nooit oog in oog met echte armoede, was het behoorlijk spannend. Waar is de kleur rood, bijvoorbeeld? Heel vreemd als er een stadje zich aandoet zonder ook maar ergens, Coca Cola, te zien op reclamezuilen of, gevels. Oh ja, het systeem was natuurlijk rood, grapje. Ik keek echt mijn ogen uit naar het straatbeeld. Waar zijn de kleuren? Ik voelde me ook op, en om, dat verlaten perronnetje steeds onveiliger. Ik stak eruit met mijn westerse kleding en mijn peperdure leren jas. En, die koffer natuurlijk. Mijn aanwezigheid werkte ongeveer als stroop op de locale bevolking. Zombies, zo kwamen ze over. Ik leefde, en dat was al een overtreding genoeg. Want zij waren immers dood. Ik voelde aan alles, dat, als ik hier in de buurt, langs de straat zou overnachten, dat ik, indien gesnapt, nog geen draad meer aan mijn lichaam over zou houden, om over de koffer maar te zwijgen. Destijds, in, 1990, dus, was het normaal dat ik in bossen buiten de stad sliep, om op concert-dagen te voorschijn te komen. In, Oost-Duitsland, dacht ik ook een bos, of wat dan ook, op te zoeken. Om dan daar te overnachten. Dit idee werd steeds sterker naarmate de trein maar niet kwam. Maar toen besloot ik om door te zetten en om zwart verder te reizen, Maar wat als de vorige conducteur zijn collega had ingeseind? Dat was het dilemma en ik schatte in dat de conducteur er verder geen werk van had gemaakt. Bij het instappen, zou ik aan het gedrag van de conducteur zien of deze was ingeseind, en, dat bleek niet zo te zijn. Ik besloot om wat rond lopen in het dorpje, en dat deed me rigoureus veranderen van de gedachte om hier te overnachten. Weg hier! Ik wilde eerst wel degelijk een dagje wachten, omdat ik bang was dat de conducteur, die me uit de trein gooide, mijn aanwezigheid en mijn poging tot zwart rijden zou verraden, ofwel gewoon zou door brieven. Verraden is wat beladen. Ik was fout, niet hij. Ik werd overigens letterlijk uit de trein gegooid, en ik maakte een doffer op de grond. En toen ik op het perron was gegooid werd mijn koffer met een smak op me gegooid. Als een schooier werd ik uit de trein gegooid. Die conducteur leek me gevaarlijk genoeg. Daarom wilde ik op zeker gaan en de volgende dag pas verder gaan, zodat ik dan opnieuw de smoes van: ''ik wist niet dat de interrail kaart door Europa niet geldig was voor Oost Duitsland'', kon aanwenden, en dan alvast weer een station verder was. Ik moest nog drie stationnetjes overleven, en dan was ik in, West-Duitsland. Van daaruit kon ik weer ongestoord verder reizen, naar, Kelsenkirchen. Dit lag vlak bij grens met, Nederland. Ik dacht dat, Schalke 04, de gastheer van dat stadion, in, Düsseldorf, lag.

De concerten in, Berlijn, lagen tussen die van, Kelsenkirchen, en, Scandinavië, in. Ik kwam dus eigenlijk vanuit, Gotenburg, Oslo, en, Kopenhagen, en, was bijna weer in, Nederland, om vanuit, Nederland, weer door te gaan naar, Londen. De twee inhaalconcerten waren het einde van een twee jaar durende wereldtournee, ter opheldering van, Steel Wheels.

In, Engeland, sliep ik op een of ander wijze altijd naar behoren. In, 1990, had ik zelfs een hotel voor, zestien dagen. Het kostte me een vermogen maar, ik sliep midden in de stad. Het was mijn oorspronkelijke bedoeling om alleen, Engeland, en, Frankrijk, te bezoeken. En ik dacht het overal zo was als in, Nederland. Stijf uitverkocht met, kaarten op zwarte markt vanaf het dubbele. In, 1990, het begin van het boek, mijn eerste tour, verbleef ik in, Engeland, aanvankelijk al maanden van te voren geregeld. Vaak werd het twee uur voordat ik me in dat hotel bewoog. De eerste middag dat ik om twee uur wakker werd schaamde ik me, tegenover mijzelf en ook tegenover de hotelmensen. Het bleek hen niets uit te maken. De volgende dag was het weer twee uur en nu voelde ik me uitgerust.

( origineel was het bedoeling om alles ook in het Engels te vertalen. The location of Ken's hotel was perfect, in the very heart of the city of London. The little Japanese had booked a small room, with just a small strip around the two persons bed. The room was connecting to a mini sized bathroom, not much bigger then a stamp, so to speak, and the door between the bathroom and the room was a very small slide door. On our way to Ken's hotel, I was more and more convinced of going to the wrong place. After all, we headed straight for, Piccadilly Circus, and, Ken, was not a wealthy man. I knew, Ken, since, 1990, when we were following the, Urban Jungle Tour, all over, Europe. Back then we had a pocket, with approximately the same amount of money to spend. The necessary spendings were of course the tickets for the shows and food, though, I never knew where he spent the night. I always assumed that he was also sleeping in the streets, or in the woods, or on camp-sides outside the town.

But when I entered his room in the very centre of town, he opened up my eyes. He booked very small rooms, for periods of time and made deals about it with the owners. This way of thinking was new to me. In all, he got his no needed rest in the very hearts of the big cities, where as I always broke down of exhaustion in big cities, because of the long walks towards camp-sides and the woods outside the towns. Ken just hopped on the tube and an hour after the gig he was sleeping. That is pure economics! Loosing sleep is always compensated by eating and drinking, a lot, and in that light he was well rested, and saved money on food and drinks! He just had a good rest. The thing in big cities is the fact that the Stones play more than one show. In 1995, where we speak, the, Stones, played Wembley two times -Saturday and Sunday-, followed by a club-gig in the, Brixton Accademy, on Wednesday. So, Ken booked for a week, for the price of one night in a normal hotel. He always agreed with the smallest room, in fact a kind of cubbyhole. No luxury was to be found, off course not, the cubbyhole was just a warm and dry place to sleep and to recover from earlier deeds. In a way, his spent money saved him from cold, rain, and so he saved up energy. I always thought it was a waste of money to stay in hotels, but Ken's way of doing it made sense. Unlike me, he never had to walk for ever to find a place to sleep. He was automatically connected by the network of public traffic, so, he never had to walk in the night. Suddenly, I understood what he did.

When, Mount, and, I, arrived, to pick, Ken, up, for seeing the sights, against my will, I stood up for once and asked, Ken, for a rest in his bed. Surprised he looked at me, but I looked as neutral as I possibly could, and tried to make it look look a normal question. I a flash the afternoon doomed up as another thing against my will and with the coming concert in the Brixton Academy ahead in mind, it all seems clear to me. Rest, now! I needed a rest. After some unbelieve and resistance, I was allowed to lay down. Off course I could not sleep but after a few hours my heartbeat was finally under control and when they came back I was relaxed.

We, Mount, and I, slept in the summer of, 1995, in London, on a camp-side. )

Eigenlijk was de zomer van, 1995, een herhaling van wat we het jaar daarvoor deden in Noord-Amerika, toen we de, Voodoo Lounge Tour, door, Noord Amerika, volgden en toen, feitelijk, het kamperen tot een tweede natuur hadden gemaakt. In eerste instantie zei, Harry, toen we vanuit, L.A., vertrokken, naar, El Paso, dat we onderweg moesten uitkijken naar, Motel-6's -de naam van een goedkope motel-keten in Noord-Amerika- maar al gauw ontdekten Mount en ik dat kamperen geweldig is en, bovendien, spot goedkoop: Zes, of, zeven dollar, per overnachting. Een, Motel-6, was toen toch al gauw, 26, dollar. Toen we vertrokken uit, L.A., zouden we alleen even naar, El Paso gaan, en terug. Toen we in, El Paso, New Mexico, op de hoogte werden gesteld van het volgende concert, in San Antonio, Texas, besloten we om ook daar heen te gaan en onderweg waren er genoeg campings. Het was nog lekker warm in het zuiden en zonder al te veel ontberingen konden we zelfs buiten eten. In, San Antonio, hoorden we dat, de concerten zich vervolgden in, Texas, en nu we er toch in de buurt waren, besloten we om ook die concerten bij te wonen. Mount en ik hadden namelijk een gemeenschappelijke hobby, pure voorliefde, voor autorijden. 500 kilometer, was, niets. Dan nog presteerden we het om ruzie te maken over wie mocht rijden. Het kamperen in de zuidelijke staten zorgde voor goedkope overnachtingen en geheel zorgeloos reden we door, Texas, langs, Austin, en, Dallas. We kregen door dat we de tour steeds konden volgen, want de afstanden tussen de concerten was steeds minder dan duizend kilometer en dus te overbruggen in een dag rijden. We reden door, via Texarkana, Texas, naar, Little Rock, Arkansas, alwaar we een week verbleven, omdat de Stones een kleine pauze hadden ongepland om bij te komen van het eerste deel van de, Voodou Lounge Tour, in Amerika. Wij bezochten een lokale dierentuin en vooral de grote neushoorns leken mij gevaarlijk. Ik voelde me kwetsbaar, omdat er slechts een laag hekje stond tussen, ons en, een wilde neushoorn. Een neushoorn, van die grootte, zou er volgens mij zo doorheen lopen als hij boos werd. Maar, het bleek dat alle dieren in de dierentuin levensmoe waren. Wat me namelijk toen opviel, en nog steeds bijblijft, was de lusteloosheid van de opgesloten beesten. Na een tijdje naar de neushoorns te hebben gekeken kreeg ik meelijden met ze, want als ze wilden konden ze zo door de hekken de vrijheid opzoeken, maar ze waren al zo gedomestiseerd en gekleineerd, dat dit zelfs niet eens meer in hun hoofden omging. Ze wilden volgens mij helemaal niets meer. We vervolgden onze weg in de dierentuin naar de gorilla. De gorilla was volgens mij depressief, want ondanks haar enorme postuur, zag zij er kwetsbaar en zielig uit. Het was gewoon niet leuk om dit leed allemaal te aanschouwen en voor mij hoeft het niet, dieren opsluiten. Na, Littte Rock, waar het weer troosteloos grijs was door de eindeloze motregen en de waterkoude reden we door naar Memphis, Tennessee. Grace-Land; daar reden we toevallig pontificaal vanuit een bospad, recht op af, want, we kampeerden er toevallig vlakbij. Er waren tientallen fans, die de, al vol met teksten bekladde muren, van nog meer teksten voorzagen. Ik stond perplex. Elvis leeft. Heel curieus vond ik de aanwezigheid van fans, voor een dode. Wij, immers, volgden levenden. In, Memphis, gingen we eten in de bar/restaurant van, Buddy Guy, omdat we een gerucht hadden gehoord dat de, Stones, er een verrassings-concert zouden geven. Na elf uur 's avonds, gingen we de drukke sttaat op. We belandden in een discotheek en feitelijk is een discotheek overal ter wereld hetzelfde. De avond begint langzaam. Er wordt gedronken en sommigen nemen drugs en dan gaat het los. Ik checkte de meisjes, zocht er een paar uit, en, ging drinken, om moed te verzamelen ze aan te spreken. Aan het einde van de nacht verlieten we gebroken de discotheek. Het was een tegenvaller geweest. We waren duidelijk vreemde eenden in de bijt. We werden dan ook aangestaard. Ik vond hen er inderdaad wel heel Amerikaans uitzien. Ik vond het dus niet vreemd dat ze naar ons staarden, want, in, Europa, zouden wij er twee van hen ook aanstaren, met die aparte Amerikaanse riem-gespen, en sierlijke stiksels op de jeans. Maar, de algehele scene kon ook zo in een Europese disco passeren, met dan wel andere kleren. De rollen zijn hetzelfde. De jongens betalen de drankjes, voor de meisjes, om aan te geven dat ze willen neuken. Als het meisje in kwestie dan vriendelijk lacht, dan zit de jongen goed. Vanuit, Memphis, besloten we van de freeway -de hoofdsnelweg, A-wegen- af te wijken en een kortere route te nemen via een, V-weg, via, Birmingham, Tennessee, of Alabama, naar, Atlanta, Alabama. Het leverde inderdaad tijdwinst op en het was weer eens wat anders dan de freeways. In, Birmingham, belden we, Harry, en, Colin, en, Harry, vroeg waar we waren. Birmingham, maar dat zei Harry niet veel. Big city, nearest big city, vroeg hij. We zijn vlakbij, Atlanta, zag ik op een volgende bladzijde van de kleine, A3-atlas, niets vermoedend dat, Atlanta bijna aan de andere kant van het land is gelegen. De volgend bladzijde liet rechts ervan het blauw van de, Atlantische Oceaan, zien, dus, we hadden het land overgestoken. We reden niet op een grote kaart, maar bladerde steeds pagina, voor pagina, door. Zodoende wisten we helemaal niet waar we globaal waren. Pas met de, Atlantisch Oceaan, op de kaart, wel. Inderdaad, we hadden drie tijdzones overbrugd, en dit leverde ons drie uur winst op. De reden dat we makkelijk, voor mijn gevoel oneindig, en daar houd ik van, door konden rijden, was, dat, we pas over drie maanden naar huis moesten en als een wonder hadden we al onze traveller-checks meegenomen naar, El Paso. Harry, moest, nadat we de concerten in, L.A., en, San Francisco, hadden gezien, toch gewoon weer werken in, L.A., zodat we hem daar alleen maar tot last zouden zijn. In eerste instantie zouden we alleen deze genoemde concerten in, L.A., en, San Francisco, bijwonen, maar, Harry, daagde me uit, door te zeggen dat, hij zeker ook naar, El Paso, zou zijn gegaan, indien hij niet hoefde te werken en dat we ons niet bezwaard hoefden te voelen als we zonder hem zouden gaan. Wel moest eerst de auto worden gekeurd en toen dat eenmaal gedaan was lag de weg letterlijk open om buiten de staat Californië te mogen met de auto. We kochten feitelijk direct na aankomst, begin Oktober, 1994, een, Ford Mustang, 5.7 liter, V-8, waar nagenoeg niets aan mankeerde. Alleen de afstelling moest officieel worden gedaan, in verband met de hoge smog-eisen in L.A.. Verder behoefden er alleen een paar verse sloffen onder, en klaar. Het enige wat stuk was, was de verwarming. Het meesterlijke ding had alleen geen verwarming, maar dat gaf toch niet in, L.A.? We reden met de Ford Mustang, 5.7, V-8, samen, dus met, Harry, er nog bij, naar, San Francisco, en, logeerden daar bij een vriendin van, Harry. Harry, was eregast. Hij kreeg bier in overvloed en viel dronken in slaap. Ik lag die nacht wakker op een klein bankje. Ik slaap slecht. Niet, eigenlijk. Ik rust. Na terugkomst in, L.A., pakte, Harry, zijn gewone leven weer op en wij reden aanvankelijk een beetje doelloos door, L.A., en intussen hadden we het wel gezien na een week. Venice Beach, Santa Monica Beach, Passedena, Hollywood, Sunset Boulevard en eigenlijk waren we onze tijd aan het verdoen. Toen zei, Harry, dat, de, Stones, in, El Paso, speelden en dat, dit, misschien wel, een leuk ritje zou zijn. We kregen strikte instructies om nooit lifters mee te nemen. Dat kwam van pas want, in, New Mexico, en Nevada, stonden veel gevangenissen en dus, veel lifters. Die lifters waren dus, logischerwijs, ontsnapte gevangenen. Ik begreep de waarschuwing van, Harry. Ook raadde hij ons aan om uit te kijken naar, Motel-6's. Na twee overnachtingen in zo'n motel, waar we om tien uur 's ochtends uit moesten, vatten we het plan op om te gaan kamperen. Eenmalig een klein tentje, een paar luchtbedden, slaapzakken en nog een paar extra dekens, aanschaffen, zou veel goedkoper zijn, in vergelijking met elke avond een, Motel-6. En dat was ook zo. Bovendien kon ik uitslapen, want de camping-eigenaren vonden het allemaal wel best als we pas om, twee, of, drie, uur in de middag weggingen! Het was immers naseizoen en elke gast was meer dan welkom. Bovendien zijn Amerikanen gastvrij. Nederland? En, dan zaten we gebakken. Gezien de goedkope manier van reizen konden we na de concerten in, Texas, doorrijden naar, Arkansas. Na die concerten in, Arkansas, hadden de, Stones, een weekje rust, en, dus, konden we in alle rust doorrijden naar, Memphis, in, Tennessee. We sloegen de concerten in, New Orleans, over en reden door naar, Atlanta. Gewoon doorrijden is mijn devies. En soms een concert offeren, overslaan dus. Zo deed ik het ook in de, Urban Jungle Tour. Ik volgde de hele tour, maar sloeg ook sommige concerten over. In, Atlanta, werden vier, prullenbak-concerten gegeven. Mick, werd gesignaleerd in de beste discotheek van, Atlanta. Dat betekent dat, Mick, zijn energie verspilde, wat ten koste gaat van de performance. Ik was mijn tijd aan het verdoen. Hoewel, Altanta is grandioos. De stad werd in stelling gebracht voor de Olympische Spelen, dus, de bouw van de nieuwe stadions vond ik te gek. Aan de rand van stad stonden twee immense stadions. Eentje voor, American Football, en eentje voor, Baseball. Naast die twee werd een derde gebouwd, voor de Olympische Spelen. Ik stond te genieten want, ik ben gek op grote stadions en nu zag ik er, in een oogopslag, drie. Of waren het er vier? Dat kon ook nog zelfs. Ik weet het niet meer precies. Het was in elk geval een spectaculair gezicht, die minimaal drie grote kolossen naast elkaar. Ook dient U er van bewust te zijn dat er om elk stadion parkeerruimte is voor zo'n, 40.000 auto's. Amerika is gebouwd voor de auto. Elk stadion neemt zodoende de ruimte in van wel twintig stadions. En dat keer drie. Wij zijn gewend aan, De Kuip. Voor ons een groot stadion, zou U zeggen? Toch? In, Atlanta, stonden drie veel grotere stadions, dan, De Kuip, naast elkaar. De ruimte innemende ter grootte van de binnenstad van Amsterdam. Vandaar dat ik me niet meer kan herinneren of er nu drie of, vier stonden. Want het terrein was te groot om alles te kunnen overzien. Wellicht werden er ook zwembaden en overige hallen gebouwd in het Olympisch dorp. Het staat me wel bij dat er een stadion werd gesloopt, en dat er twee in aanbouw waren. Helaas waren de concerten in, Altanta, plichtmatig. Futloos. Zichzelf sparend. Er werden daar vier concerten gegeven. Niet wetende dat daarna, Tampa, en, Miami, kwamen. Een bijna dode parasiet parasiteert nog een keer, op, Thanksgiving, met gast optredens van, Sheryl Crow, Bo Diddley, en, Robert Cray. In, Atlanta, werd wellicht hierdoor rustig aan gedaan. In, Tampa, in, Florida, was het ook niet echt goed. Het tour-schema leidde naar, Miami, en, hier werd een climax verwacht. Het tour-schema paste precies en later begreep ik hoe dat kwam: De, P.A., ofwel de, geluidsinstallatie, werd per truck van concert naar concert gereden, terwijl er wel drie verschillende podia, respectievelijk stellages, waren. Een podium werd opgebouwd, op een werd er gespeeld en de derde werd elders afgebroken. Alleen de elektronica werd binnen een paar uur na het het concert in de trucks geladen en ook weer binnen een paar uur ingepast in de stellages, zodat de concerten een lint vormden waar altijd maar een dag of twee rijden tussen lag, om zo de trucks de met de elektronica de gelegenheid te geven om op tijd te zijn. Wij reden dus achter de Stones-trucks aan, zonder het te weten. Aanvankelijk was het ongelooflijk dat alle concerten met een auto te volgen waren, maar na de tour begreep ik wat er aan de hand was. Het was dus geen toeval, iets dat ik al die tijd steeds dacht, dat we de hele tournee konden volgen. De, Stones, planden zo'n Amerikaanse tournee dus met opzet met overbrugbare afstanden tussen de steden en zo zit een tour dus in elkaar. De afstanden tussen twee op een volgende concerten waren altijd minder dan duizend kilometer en dus te rijden in een dag! Op deze manier belandden we uiteindelijk in, Miami. Eerst belden we, Harry, op, vanuit, Birmingham, en hij was woedend maar, ook, blij verrast dat we helemaal daar waren. Intussen hadden we drie tijdzones gepasseerd en dat was mooi. De verloren uren kwamen terug en zo was het voor ons gevoel drie uur in de middag, terwijl het in werkelijkheid dan nog maar twaalf uur was. Met het oog op uitslapen is dat uitermate gunstig! Omdat we geen overzicht hadden en letterlijk bladzijde, voor bladzijde, van het dikke boekwerk met de wegenkaarten omsloegen hadden we geen notie waar, Atlanta, eigenlijk lag. Harry, zei, toen hij hoorde dat we in, Atlanta, waren: "That's on the fucking other side of the country!" Inderdaad, Atlanta, was bijna al aan de andere kant, en, Miami, was, relatief, niet ver meer. Dan maar helemaal door, dachten we. Eerst gingen we nog naar, Tampa, en daar bleven we een dag of vier. Het stadion in, Tampa, was immens groot. De hoofdtribune was zo hoog, dat ik het knap vond dat de mensen het uberhaupt konden volgen. Tampa, zal altijd blijven hangen in mijn geheugen. Paradijs op aarde. St Petersburg, lag eraan vast, en die stad tel ik ook mee onder, Tampa. Prachtige stranden en ook de zee was lekker warm. Wit zand, parel wit zand, dat had ik nog nooit gezien. Toen we op het strand aankwamen rolden Mount en ik er automatisch doorheen, omdat we het gewoon niet konden geloven. Het zand zag er zelfs lekker uit. Zo lekker dat we even proefden of het geen snoep was. We gingen daar zitten in een strandtent en bedronken ons. We waanden ons echt in het, Paradijs, in Clearwater, zoals dat gedeelte heette. Wel kregen we daar te horen dat het seizoen afliep en omdat het daarom zo rustig was. Nu begonnen we te begrijpen wat er allemaal aan de hand was. Daarom waren de campings zo leeg en zo goedkoop. De camping eigenaren letten daarom helemaal nergens op, omdat we als bonus werden gezien, na een druk seizoen, en voor enige sociale controle zorgden op de onwijs grote campings. Er was een camping in Arkansas, aan de, Mississipi, of de, Missouri, dat weet ik dus niet meer, die immens groot was. De campinggasten en wij gingen met de auto naar de receptie. Vanaf de plek waar wij zaten, duurde het tien minuten rijden in de auto! De plekken voor elke campinggast besloegen een grootte van een strafschopgebied van een voetbalveld. Daarnaast had elke campinggast een speciaal gemaakte betonnen put voor het maken van een kampvuur. Deze put had een diameter van anderhalve meter. Direct na het aanschouwen van de brandput ging ik, met de auto natuurlijk, naar de camping-receptie om te vragen of we vuur mochten maken. Dit mocht. Verheugd over het gegeven dat, we een groot vuur mochten maken, begon ik met het verzamelen van hout, terwijl, Mount, het vlees op de spiesen deed. Af en toe keek hij op en zag de stapel hout, naast de speciale betonnen haardput, groeien. Op een gegeven moment zei hij: "Wat ben je van plan; signalen geven naar de maan of zo?" Het vuur moest nog beginnen! Na een uur brandde er een enorm vuur en de vlammen waren drie, tot vijf, meter hoog en barbecuen op het vuur kon echt niet, omdat we er niet eens bij konden komen. Tot mijn grote schrik, zag ik toen de camping-eigenaar naar ons toe komen rijden. Het was te laat om het vuur nog kleiner te maken. De takken en de stammen vormden zelf al een kegel van drie meter hoog en toen het vuur eenmaal vast beraden om zich heen greep, reikten de vlammen, precies op dat moment, tot de maximum hoogte. Vijf meter hoge vlammen en dus straalde er een zee van warmte van de speciale put. De camping was zo intens groot, zo groot als een klein Nederlands dorp, dat de auto werd gebruikt om van, en naar, de receptie te gaan. Rondom onze brandput was geen enkele tent of, camper, want, het was naseizoen, en ook kon er niet niets in de fik vliegen. Het vuur was, ondanks de grootte, niet gevaarlijk. Ik bereidde me voor op een reprimande, net als vroeger, na fikkie steken. Altijd werd ik, in deze situatie, nors toegesproken door de brandweer, om daarna plechtig te moeten beloven nooit meer vuur te stoken. Maar deze keer, in het land van de onbegrensde mogelijkheden, stapte de campingeigenaar met een grote grijns uit zijn grote Amerikaanse bak, liep rustig naar ons toe, klopte me op mijn schouder en zei: "That's is a nice fire, son!" Mount, en, ik, stonden perplex. Gezamenlijk hebben we een uurtje gepraat en zeer voldaan nam de eigenaar afscheid en knikte nogmaals goedkeurend, terwijl hij wees op het grote vuur. Mount, stond me vol ongeloof aan te kijken, met hetzelfde gezicht zoals toen hij voor het eerst kennis maakte met, Harry, en, Colin, bij aankomst bij hun huis in, L.A.. Er zat namelijk een duif in de boom naast hun nieuwe auto en hun, Harley Davidsons, deze vehikels onder te schijten. Harry, werd razend en tierde en, zei dat, het nu welletjes was geweest. De duif zat triomfantelijk, roekoe roekoe, te doen in de boom, en het leek er inderdaad op opdat hij, Harry, en, Colin, zat te treiteren. "Dit gaat nu al weken zo!" Colin, liep naar binnen pakte uit de meterkast een gun, een echt jachtgeweer, vulde die met een patroon en schoot zo die duif kapot, met een enkel schot. Mount, en, ik, stonden wederom perplex. Even verder de dwarsstraat in, van het ondersteboven gaan van, Mount, en, ik, in Amerika, volgt in de, voor ons, tweede dag in, L.A.. We werden rond gereden in, L.A., en, Mount, is auto-gek, die alles wist, van alle auto's. Hij ging uit zijn dak bij het zien van de, Vipers, in Hollywood. In, Nederland, is het hebben van een dikke Amerikaanse bak een soort verlengstuk van het ego. In, Nederland, durf je dan bijna niet te kijken, als er een zo'n dikke bak voorbij komt rijden, omdat er dan bijna altijd mensen in zitten, waar je onder geen beding een confrontatie, in welke vorm dan ook, mee wilt krijgen. Maar, Mount, keek, bij het passeren van zo'n dikke bak, toch, omdat hij zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen, en zag, bij wijzen van spreken, zijn moeder in zo'n bak rijden. Ik keek ook en, inderdaad, de vrouw was midden vijftig, en stuurde geheel onbezorgd de grote bak over de weg, ons met een doordeweeks gezicht aankijkend. Mount, kwam niet meer bij van het lachen. Van opluchting, dat ook natuurlijk. Want in, Nederland, kon het zoeken van oogcontact, met de bestuurder van zo'n grote bak, wel eens verkeerd zijn afgelopen. Ik moest ook lachen, omdat de vrouw zo degelijk oogde. Alles is groter in, Amerika, maar eenmaal in, L.A., en ,Texas, is alles nog groter. De parkeerterreinen, bijvoorbeeld, zijn zo groot, dat ik dit niet eens kan beschrijven. Daarbij komt dat de winkelcentra, Malls, ook al niet bevatten zijn, kwa grootte. Terug naar de camping in, Arkansas. De plekken voor elke campinggast besloegen, 30, bij, 30 meter. We zagen bussen, wel, het waren campers, ter grootte van een bus, met erachter een, Van. Tijdens het cruisen werd de, Van, aan een trekhaak achter de bus gehangen. Een bus is al, twaalf meter, lang, en de, Van, zes. Zo vormt een rondtrekkend Amerikaans gezelschap een bijna, 20, meter, lange rijdende combinatie. Toen we onderweg voor het eerst een dergelijke combinatie op de snelweg passeerden, kwamen we niet bij van het lachen. Op de camping ging er een dikke stekker in. De, Van, werd gebuikt om in de buurt rond te rijden. De bus, was een huis. Kamperen, op zijn Amerikaans. Amerika slaat dus echt alles wat grootte en absurditeit betreft. Enfin, in dit zuidelijke van Amerika bestond een tourcultuur, met derhalve campings bij de vleet. We rolden relatief gemakkelijk, van, camping naar, camping, door naar, Atlanta, en, Tampa. Het was lekker warm ondanks dat het intussen al, November, was. In, Miami, was het nog steeds lekker warm, maar, de overnachtingen werden duurder en duurder. In, New Mexico, Nevada, Texas, en, Arkansas, was alles, dus ook de campings, veel goedkoper. Florida, was duur. Ook de campings, en in, Tampa, gingen daarom ook een paar nachten wild kamperen. Na, Tampa, kwam, Miami. Onderweg passeerden we de, Everglades, met krokodillen. Ik schrok me rot, toen ik een krokodil vlak naast me boven water zag komen.