View allAll Photos Tagged immer
immer wieder verlockend dieser Falter und seine Farben !
Butterfly my Butterfly ........ ! Danyel Gérard 1971 !
Ein Fotograf ist immer unterwegs !
A photographer is always on the go!
Südost Oberbayern, Bayern, Germany , Europa !
Southeastern Upper Bavaria, Bavaria, Germany, Europe!
.
immer noch meine Heimat ...
obwohl ich schon lange nicht mehr dort wohne
.
yet my home country
although i live there no longer since years
.
het immer zwarte hok, ooit wel een Veolia logo gehad en heel kort Captrain jasje, kreeg rond de jaarwisseling 2019/2020 een mooie Hommel jas aangemeten. Loc 653-01 is de vierde loc van Railfeeding die ooit deze Genesee & Wyoming livrei heeft gekregen. Na het stoppen van het rijden in België zijn de eerste drie, 561-03 t/m 561-05, naar Freightliner in Duitsland verhuisd. Nu heeft Railfeeding eindelijk ook weer een mooie oranje Class 66!
Weer klaar voor vertrek. Nu als trein 51330.
Immer wieder anders, mit Texturen und Text lässt sich vieles gestalten -
Texturen von Visuallogist und ellenvd
Gavia immer,
Morro Bay, California
Some things take an explanation. I was watching this loon hunting in shallow water very near rocky shore, when its hunt got frenzied. I snapped a few photos--and did not even see the fish at the time--and then the loon was gone, hunting further away. All I can suppose is that the loon spotted the fish and, in the moving water, made some stabs at it, only to realize it was dead. Now I don't know if loons don't eat dead prey, but I'm assuming this one passed under the floating fish, which came to rest on its back as it rose to the surface. MAYBE.
See also adjacent photo.
The territorial male Common Loon (Gavia immer) shows off his strength and prowess with a standing wing flap. Its mate and three other intruders were circling and dipping their bills, a common part of social interaction. It ended without any overt aggression and the intruders flew off leaving the mated pair with “ownership” of the lake. Taken in Lincoln County, Wisconsin on June 26, 2019.
Common Loon with young photographed on Sesekinika Lake located in Northern Ontario Canada
Common Loon - Gavia immer Order: Gaviformes Family: Gaviidae
Immer offen, immer freundlich, alles was du brauchst ist da. —- My neighbourhood kiosk: always open, always friendly, everything you need is here.
Gavia immer
Scarborough harbour often hosts at least one of these impressive birds during the winter months - this one had a liking for crabs!
Die Straße führt am Ostufer immer ziemlich dicht am See entlang. Blick auf Garda.
The road at the eastern shore leads very often rather close to the lake. View towards Garda
Leech Lake, Jasper National Park, Alberta, Canada
Three of six loons that were on Leech Lake early in the morning of the first day of summer 2016. I have some LONG shots of all six together but they are not very good. I'll try and salvage one of them. According to IBird Canada a group of loons has several names, "cry" "loomery" "raft" and water dance" but my favorite of all is "Asylum"
Immer wieder für ein Foto gut ist das klassische Marschbahn-Motiv bei Gudendorf am dortigen Kleve. Diesmal bereicherten 218 322 und 218 385 mit dem IC 2215 von Westerland (Sylt) nach Frankfurt (Main) Hbf am Haken das Motiv (Aufnahme vom Hochstativ).
Marschbahn classic
The classic Marschbahn motif at Gudendorf near the Kleve is always good for a photo. This time, 218 322 and 218 385 with the IC 2215 from Westerland (Sylt) to Frankfurt (Main) Hbf on the hook enriched the motif (photo taken from a high tripod).
Immer wieder faszinierend: Die Bregenzer Bucht
Als ob ein Meteor seine Spur in den Himmel gezeichnet hat
... and she moved deep to the end of her orbit
Always a fascinating view over
Lake Constance (Bay of Bregenz)
As if a meteor had drawn his trail into the sky
immer eine Frage des Sonnenstandes und der Tageszeit, manchmal sogar der Jahreszeit ! Ohne Sonne keine Mondfotografie, egal Sonnenaufgang oder Sonnenuntergang.
Moon photography, always a question of the position of the sun and the time of day, sometimes even the season! No sun, no moon photography, no matter sunrise or sunset.
Gavia immer. As a British birder I know this bird as Great Northern Diver, a name I prefer as it sounds much grander than calling such an impressive bird a loon. However, as I took this photo in Cape May County, North America I’ve used its’ American name of Common Loon. This bird was feeding on the coast around high tide. It was the only one I saw on the trip during the second week of May. By this time most would have migrated to their breeding ground on lakes further north, mostly in Canada. It was great to see one in summer plumage as I normally only see winter plumage ones in Britain where it is a scarce winter visitor. The last bird photo I took in Britain and uploaded to Flickr was of a first winter bird in Scarborough harbour on the Yorkshire Coast in December 2025. www.flickr.com/photos/64058203@N05/54977778296/in/datepos...
We konden andermaal zeer tevreden richting de auto wandelen en onze rit vervolgen - de dag was immers nog lang niet ten einde gekomen. De TLK 'Wydmy' vanuit Bohumín, die wij zojuist te Garczegorze hadden gefotografeerd, zou in station Wrzeście kruisen met TLK 55150 'Sarbsko' naar Lębork, die de afvoertrein vormt van TLK 'Łebsko' uit Jelenia Góra. Voor deze trein stond een tweede bezoek aan Łebien op de planning, ditmaal uiteraard aan de andere zijde van het spoor. Bij hun vorige bezoek aan de spoorlijn troffen twee onzer een mooi weiland met strobalen aan, edoch verzorgde een gemoderniseerde SM42 destijds de tractie. Nu, dat zou dit jaar beter zijn, dewijl een ongemoderniseerde SM42 de trein zou trekken - nu maar hopen dat er wederom strobalen in het weiland lagen. Warempel, we hadden geluk: ook nu lagen er vele strobalen in het weiland! Goedsmoeds parkeerden we de auto achter enkele bomen rechts in beeld en betraden we het weiland. Na enig wachten kwam de vrijwel lege trein tevoorschijn, ditmaal verzorgde de eenenveertig jaar oude SM42-996 de tractie. Dankzij het fijne rookpluimpje was ook deze meer dan geslaagd, waarop we zeer tevreden opbraken en onze weg vervolgden. De tweede nachttrein - dewelke wij fotografeerden te Garczegorze - was inmiddels in Łeba aangekomen en de eerste afvoertrein hadden wij zojuist gefotografeerd, zodat slechts de tweede afvoertrein nog resteerde. Daar het nog enige tijd zou duren vooraleer deze uit Łeba zou vertrekken, werd de tijd opgevuld door ten tweeden male naar het inrijsein van Garczegorze te trekken, ditmaal om de eerste stoptrein van de dag te fotograferen. Dit betrof de R 95963 vanuit Gdynia Główna, die vervolgens op en neer zou pendelen op deze spoorlijn en des avonds naar Gdynia zou wederkeren. Nadat we Willem hadden afgezet op het station - hij wilde immers gaarne op en neer naar Łeba treinen - reden we naar het inrijsein, waar de SA138-005 ons even na negenen passeerde.
Na een korte stop bij het locale tankstation begaven we ons naar het station van Garczegorze, dat het fotopunt zou zijn voor de volgende foto. Dit was precies dezelfde trein als die we bij het inrijsein gefotografeerd hadden, doch dan in omgekeerde volgorde uiteraard. Gelijk geschreven waren we hier de avond tevoren al even geweest, al was het toen reeds zeer duister. Destijds draaiden we het zandweggetje op die naar het station leidde en zagen we op het terrein rondom het station vele oude voertuigen, caravans et cetera staan, blijkbaar is het terrein in gebruik door een of andere lokale sloper. De waakhond die ons des avonds blaffend begroette was er ditmaal niet, waardoor we zonder gevaar voor eigen leven naar het station konden lopen. Aldaar aangekomen, bleken we vele decennia terug in de tijd te zijn geworpen - och, wat zag het er hier gedateerd uit! Laten we beginnen met het stationsgebouw van Garczegorze, dat er waarlijk zeer vervallen uitziet. Het pleisterwerk links heeft eveneens zijn langste tijd gehad en is ten dele zelfs afgebrokkeld. We mogen van een wonder spreken dat het gebouw er nog altijd staat... De perrons zijn ook bepaald niet egaal te noemen gelijk U kunt zien, ook zijn de perronlampen nog traditioneel in beton uitgevoerd.
Op het gebied der signalisatie mogen we eveneens van geluk spreken: vrijwel alle seinen zijn nog aanwezig, alhoewel zij alle buiten dienst zijn. In vroegere tijden waren er twee seinhuizen in Garczgorze, te weten een in het station en een kleiner seinhuisje, genaamd Gz1, aan de kant van Lębork. Even resumerend, station Garczegorze diende niet enkel als kruisingsstation op de spoorlijn 229 van Lębork naar Łeba, maar was ook het beginpunt van lijn 230 naar Wejherowo. Nadat op 30 mei 1992 het reizigersvervoer op lijn 230 werd opgeheven, werd twee jaar later ook het baanvak tot station Gniewino gesloten voor het goederenvervoer. Een video uit 1995 toont ons dat het baanvak nog altijd in dienst was, inclusief werkende armseinen in Garczegorze, doch een andere video uit 1997 laat zien dat er reeds een afsluitbord in het spoor van lijn 230 staat, ten teken dat het baanvak buiten dienst is. Vermoedelijk zijn de armseinen enkele jaren later ook buiten gebruik genomen, zodat het station enkelsporig is geworden. Gelukkig is de oude infrastructuur nog goeddeels intact, want rechts ziet U nog het restant van lijn 230 naar Wejherowo.
U kunt dus wel met ons stellen dat we ons in een pareltje uit het verleden bevonden, zodat we gedrieën uitkeken naar het moment dat we hier de TLK konden vastleggen. Eindelijk was het dan zover, in de verte hoorden we de locomotief reeds vaak typhoneren voor de onbewaakte overweg even verderop. Langzaam kwam de trein ons beeld in rollen, want de overweg bij het station is eveneens onbewaakt, zodat ook deze met een lage snelheid moest worden bereden. Terwijl de trein het verlaten station van Garczegorze in rijdt, wordt de dieselmotor weer even vol opengetrokken om de trein op snelheid te brengen, daarbij andermaal een mooi zwarte rookpluim uitbrakend. Volledigheidshalve vermeld ik nog even dat dit TLK 55104 'Gardno' betrof op weg naar Lębork, die dus de afvoertrein vormt van TLK 'Wydmy' uit Bohumín. In Lębork wordt de trein gereinigd en gereedgemaakt voor de volgende rit, waarop des avonds wederom naar Łeba zal worden gereden. Wel, beste lezer, dit is nu zoals ik gaarne treinen in Polen fotografeer! Een oude diesellocomotief met daarachter enkele rijtuigen in een zeer gedateerd station met - al dan niet buiten dienst zijnde - armseinen. U snapt wel dat mijn ochtend echt meer dan geslaagd was dankzij deze foto's!
Enfin, de laatste TLK van de ochtend had ons gepasseerd, zodat het langzamerhand tijd was om deze zeer authentieke spoorlijn te verlaten. We zouden ter afsluiting nog één foto maken in het station van Wrzeście en wel van de R 95950 van Łeba naar Lębork, waar onze reisgenoot Willem in zat. In de eerste foto dezer reportage had ik reeds wat geschreven over de bijzonderheid van Wrzeście, namelijk dat de stationschef hier zelf het vertrekbevel geeft voor alle passerende treinen. De trein kwam reeds het station binnenrijden toen er nog een reiziger aan kwam, tevens kwam de stationschef gewapend met het groene spiegelei ook naar het perron toe lopen. We mogen wel stellen dat de stationschef typisch iemand is voor in een seinhuis, hij was immers duidelijk niet meer zo beweeglijk als een jonge hinde. Nadat Willem als enige reiziger was uitgestapt, konden de deuren worden gesloten en gaf de stationschef het vertrekbevel. Met het vertrek van de trein konden ook wij onze foto's maken en was het tijd om de prachtige spoorlijn naar Łeba te verlaten. Dit werd echter niet gedaan voordat we een bezoekje brachten aan het seinhuis van Wrzeście, ondergetekende kon het als echte seinhuisliefhebber natuurlijk niet laten om niet even binnen te kijken. Met behulp van Google Translate maakte ik de gofferd duidelijk dat we gaarne in het seinhuis wilde kijken, iets wat hij gelukkig geen enkel probleem vond. Terwijl hij verder werkte aan zijn bureau, keken wij even in de seinzaal. Wel, dat was een onvergetelijk bezoekje! De seininrichting was nog volledig op Duitse leest geschoeid met blauwe hendels voor de wissels, rode voor de seinen en wat dies meer zij. Daarenboven, en dat was wellicht nog wel het leukste, was het merendeel der hendels voorzien van een handgebreide 'sok' om de hendel heen, dat was wel echt een leuk détail! Het mandje met kunstbloemen op de handelinrichting alsmede de kleurrijke gordijntjes en oude foto's uit vroegere tijden droegen ertoe bij dat het seinhuis een erg leuke sfeer had. We bedankten de stationschef heel hartelijk voor het korte bezoek aan het seinhuis, waarna we op het perron de stationskat nog even aandacht gaven. Hiermede zijn wij aan het einde gekomen van ons bezoek aan de prachtige spoorlijn naar Łeba, het was immers de hoogste tijd om richting Hel te rijden.
Menigmaal had ik in het onderhavige alsmede de vorige bijschriften reeds geschreven dat we naar Hel zouden gaan, doch nog altijd had ik U niet toegelicht wat hier bijzonder aan is. Wel, het leukste zijn hier niet de treinen, doch veeleer de geografische ligging. De badplaats Hel is namelijk onderdeel van een gelijknamig schiereiland dat maar liefst vijfendertig (!) kilometer de zee in steekt. Het zeer lange schiereiland scheidt de zogenaamde Bocht van Gdańsk derhalve van de Oostzee en zorgt ervoor dat het water in deze baai tamelijk kalm is. Aan de ene kant van de baai bevindt zich dus de Trójmiasto (Driestad) bestaande uit de Hanzestad Gdańsk, het zeer toeristische Sopot - dikwijls het Ibiza van Polen genaamd - en de havenstad Gdynia, terwijl het langgerekte schiereiland Hel zich aan gene zijde der baai bevindt. Daarenboven is het bijzondere aan het schiereiland niet alleen dat het zeer lang is, doch ook dat het meestentijds zeer smal is: gedurende de eerste vijftien kilometer is het eiland slechts twee- tot driehonderd meter breed, pas op het eind verbreedt het eiland zich meer en meer, totdat het bij de badplaats Hel zelve omstreeks drie kilometer breed is. Dit alles zorgt ervoor dat men op het eiland van maar liefst twee kanten de zee kan aanschouwen en op het puntje van het schiereiland zelfs van drie zijden de zee ziet. Een prachtige video laat zeer duidelijk zien dat de zee rondom het schiereiland Hel alomtegenwoordig is.
Dit smalle en tegelijkertijd zeer lange karakter van het eiland heeft verscheidene interessante uitwerkingen op de infrastructuur. Het zorgt er met name voor dat een reis vanuit de Driestad eigenlijk een enorme omweg is, daar men komend vanuit de Driestad eerst langs de baai moet rijden en vervolgens nog eens vijfendertig kilometer op het eiland moet rijden teneinde in Hel aan te komen. Even ter vergelijking: hemelsbreed liggen Gdańsk en Hel iets meer dan vijfentwintig kilometer van elkaar, een rit met de auto is echter maar liefst honderd kilometer! Stel dat U vanuit Gdynia naar Hel zou reizen, dan ware het derhalve sneller om een uur met de veerboot te varen, dan dat men vijf kwartier per auto zou rijden. Vanzelfsprekend is het schiereiland vanaf de Driestad ook per trein bereikbaar, al duurt dit tamelijk lang. De vele stops onderweg leiden er immers toe dat men vaak meer dan twee uur kwijt is voor een treinreis naar Hel. Ofschoon het traject van Reda naar Hel een diesellijn is, heeft de spoorlijn nochtans veel charme verloren. Tussen 2012 en 2015 is de spoorlijn namelijk volledig gemoderniseerd, waardoor alle oude elementen zijn opgeruimd en de maximumsnelheid ook is verhoogd - dit zorgde ervoor dat de reistijd met maar liefst een kwartier kon dalen. Hoewel de spoorlijn naar Hel dus vele malen moderner is dan de spoorlijn naar Łeba, wilden we desondanks gaarne naar Hel toe gaan om enkele treinen vast te kunnen leggen.
Nadat we circa een uur hadden gereden, kwamen we in Władysławowo, de laatste plaats op het vasteland en dus ook het begin van het schiereiland. Toevalligerwijs moesten we in het dorp nog op de EIC 'Jantar' wachten, de trein die wij straks zouden fotograferen. Dit zorgde echter niet voor stress, daar de EIC een stop van twaalf minuten in Władysławowo heeft - wij konden de trein dus met gemak inhalen. Het extreem smalle karakter van het schiereiland zorgt ervoor dat er slechts ruimte is voor een tweebaansweg nevens de spoorlijn, dit zorgt ervoor dat er in de zomer dikwijls lange files staan dankzij de vele toeristen die naar het schiereiland willen. Op deze warme vrijdag was dat niet anders, ons restte dus niets anders dan braaf aan te schuiven in de eindeloze rij auto's die op weg waren naar het schiereiland. Gelukkig leverde dit niet al te veel vertraging op, zodat we langzaamaan onze bestemming Kuźnica naderden, een der vijf plaatsen op het schiereiland. Onderweg genoot ik met volle teugen van het uitzicht; ter linkerzijde zagen we de bossen en de spoorlijn, ter rechterzijde ontwaarden we de zeer vele strandpaviljoens, hotels en camping met uiteraard het uitzicht op de zee. Vlak voor Kuźnica vonden we een parkeerplaats om de auto te parkeren, vanzelfsprekend met zeezicht. Welnu, eigenlijk was dit het enige echt tegenvallende fotopunt gedurende de hele vakantie. Bij het maken van de planning kwam Maarten immers een leuke foto tegen van de TUR-trein met links de zee in beeld - dat leek me wel wat, hét kenmerkende aan Hel, de zee, ook op de foto. Maar neen, hoe goed we ook ons best deden, met geen mogelijkheid konden we het fotopunt vinden om de trein vast te leggen. Uiteindelijk besloten Bruno en ik dus maar om ietsjes voorbij de parkeerplaats te gaan staan teneinde een nog enigszins vrij zicht te hebben. Mooi op tijd zagen we de EIC 1541 'Jantar' naderen, die vanuit Warszawa Wschodnia op weg was naar Hel. Om een of andere vage reden stopte de trein nog even ter hoogte van ons fotopunt, waarna de trein enige tijd later wederom vertrek richting Kuźnica. Het zou nog ruim een halfuur duren voordat de TUR-trein vanuit Chojnice zou passeren, zodat ik andermaal trachtte uit te zoeken waar onze voorbeeldfoto was gemaakt. Ook dit was vergeefse moeite, ik kon niet vinden waar die foto moest zijn gemaakt, zodat ik maar terugkeerde naar het punt waar ik voor de EIC al stond. Helaas mislukte deze foto jammerlijk, daar op het moment suprême een bus vol in beeld reed tijdens een inhaalpoging...
Goed, het was tijd om het schiereiland weer te verlaten en het vasteland op te zoeken, de interessante treinen waren immers gepasseerd. Vooraleer het eiland definitief te verlaten, bezochten we nog eerst de Biedronka van Władysławowo, waar we het nodige aan proviand insloegen voor de rest van de dag. Voor de volgende foto reden we een dorpje verder, namelijk Swarzewo. Hier zouden we een regulieren stoptrein vastleggen, normaal gesproken niet iets bijzonders. De sterk toegenomen vraag in de zomer zorgt echter voor bijzondere samenstellingen op dit traject, tussen de beide treinstellen in plaatst Polregio namelijk een oud B11p-rijtuig. Dat is wel een apart gezicht hoor, een oud rijtuig tussen twee moderne treinstellen in! De volgende trein die op het programma stond was een TLK vanuit Hel, namelijk TLK 55154 'Rybak'. Deze TLK is vanuit Hel onderweg Gdynia Głowna, waar de rijtuigen aan TLK 81104 worden gekoppeld voor een rit naar het verre Białystok, een bestemming die tien uur na vertrek uit Hel wordt bereikt. Deze trein zouden we vastleggen in het dorpje Żelistrzewo, op de plek waar een ons niet onbekende fotograaf al eens een trein had gefotografeerd. Willem vond het leuker om weer eens een stukje met de trein te reizen, zodat we hem in station Puck even afzetten om even later de trein te nemen die wij gingen fotograferen. Nadat deze trein, met de gemoderniseerde SM42-3001 voorop, voorbij was, namen we even afscheid van de Poolse dieseltreinen, we hadden immers deze twee dagen nog geen enkele elektrische trein gefotografeerd...
We spent the last few days at Jewel Lake Provincial Park, Kootenay Boundary.
This mother and her juvenile spent most of their time down the north-eastern end of the lake.
The common loon or great northern diver is a large member of the loon, or diver, family of birds. During the breeding season, loons live on lakes and other waterways in Canada and southern parts of Greenland and Iceland. Common loons winter on both coasts of North America, and on the Atlantic coast of Europe.
Loons are monogamous; that is, a single female and male often together defend a territory and may breed together for a decade or more.
It is one of five loon species that make up the genus Gavia, the only genus of the family Gaviidae and order Gaviiformes. Its closest relative is another large black-headed species, the yellow-billed loon or white-billed diver (Gavia adamsii).
Wikipedia.
[de] Immer wieder Freitags rückt der "New Measurement Train" des britischen Bahnnetzbetreibers Network Rail aus und unternimmt Messfahrten.
Am Freitag den 25. Juli 2014 fuhr der NMT vom Old Oak Common H.S.T. Depot nach Plymouth und im Anschluss wieder zurück nach London. Bei der Rückfahrt konnte ich ihn vom Langstone Rock bei Dawlish Warren aus aufnehmen.
[en] On Friday the 24th July 2014 the New Measurement train made a run from London to Plymouth and back.
Here you see the 1Q19 from Plymouth to London Paddington at Dawlish.
On the front was engine car 43014, followed by 975984, 72616, 975091, 5981, 9516, 977984 and 43013 on the back.
Immer noch fit: Mein kürzlicher Upload dieser Maschine erfolgte vor 10 Tagen als Re 4/4 III Nr. 112 der EBT. Dieses neue Bild vom 04.11.2025 zeigt die gleiche Maschine nun 35 Jahre später. Nach vielen Wechseln des Outfits ist sie jetzt im Besitz von Widmer Rail Services WRS. Die Aufnahme zeigt die Lok vor einem Tankzug bei der Durchfahrt in ihrer alten Heimatstation Burgdorf. Die Maschine hat inzwischen 56 Jahre auf dem Buckel und ein Ruhestand ist (hoffentlich) noch nicht abzusehen….
Still going strong: I recently uploaded this locomotive 10 days ago as Re 4/4 III No. 112 of the EBT. This new image from 4 November 2025 shows the same locomotive now, 35 years later. After many changes of outfit, it is now owned by Widmer Rail Services WRS. The photo shows the locomotive in front of a tank train passing through its old home station in Burgdorf. The machine is now 56 years old and (hopefully) there are no plans for it to retire just yet...