View allAll Photos Tagged DRing
Als 1833 die Cholera Lissabon heimsuchte, wurde es nicht mehr gestattet Grabstätten direkt neben den Kirchen zu errichten. So entstand etwas außerhalb der Cemiterio dos Prazeres als eine Art Zentralfriedhof. Besonders hier ist, dass die Gräber nicht unterirdisch sind, sondern die Särge in oberirdischen Grüften aufgestellt sind. Oft sind in diesen Familiengräbern 4-6 Särge gestapelt, was man von außen auch gut durch die verglasten Türen der Gruft erkennen kann. Die Särge selbst sind übrigens innen mit Blei verkleidet um Gerüche nicht nach außen dringen zu lassen.
Der Friedhof ist heute eine bedeutende Sehenswürdigkeit, Fotografen finden hier zahllose reizvolle Motive. Ich war an einem nebelfeuchten, stimmungsvollen Morgen fast alleine, zumindest hatte ich das Gefühl alleine dort zu sein, bis dann Schüsse gefallen sind....
.
Please darken your room and
turn the brightness of your display all the way up,
lay back, press L button and
enjoy this picture in full screen size ;-)
. . . . . . . . . . . . . . looks muuuch better. PROMISE !
.
.
Thanks for your visit, 1000 thanks for commenting
Thanks for watching the picture before FAVing 😉
Laat ons nog eens terugkeren naar de zomervakantie. Sommigen stelden me de vraag of het wel veilig was om eind juli op vakantie te vertrekken. Terwijl ik de ernst van de situatie half maart al inzag, begon het voor vele mensen pas tegen de zomer door te dringen. Bij de regering zal het hopelijk ook nog eens zo ver zijn. Nu, in Portugal waren er minder gevallen en vooral minder toeristen! Veel veiliger dan Noord-Italië of België in dezelfde periode... al is het nu niet veel beter.
Eind juli kwam ik dus aan in Portugal. Ik was niet zo lang op voorhand te weten gekomen dat er opnieuw gesleept materieel zou gaan rijden in het noorden. Ik toonde hier eerder al een foto van. Veel goederenverkeer rijdt er niet over deze lijn maar gelukkig rijdt het wel op vaste tijden en dagen! Eigenlijk is er maar 1 soort bediening te zien hier. Zowel op woensdag als op zondag wordt de de goederenterminal van Godim door Medway (het ex-CP Carga) bediend. De aansluiting herbergt een cementlaad- en -los installatie en een goederenkoer. Het is gelegen langs de enkelsporige Douro lijn, u raadt het al... te midden in de Dourovallei!
Ik ben er niet helemaal zeker van maar voor zo ver ik denk, komt de trein beladen met cement aan in Godim en vertrekt deze terug met klinkers.
De samenstelling van deze trein is dan ook best opvallend te noemen. Net na de loc hangen er cement wagens en langs achter bollen er gesloten wagentypes mee. Deze laatste hebben wel iets weg van de druivenwagons die het TSP inzet op de Bocq en eigenlijk vind ik het ook nog toepasselijk ook. Druivenwagons in de ruime omgeving van Porto... Ja? Nee, laat maar...
Jammer genoeg zitten deze wagons vaak onder de graffiti en vond ik het dus zeker niet erg dat de mooie cementwagons vooraan zaten.
Op een zeer zonnige 29ste raakte ik maar zeer moeilijk weg vanuit de B&B. De zeer gastvrije maar bemoeizuchtige man bleef maar vertellen over de geschiedenis van de streek en waar we die dag zeker heen moesten gaan. Als ik zijn wens had ingevuld, was vandaag nog bezig met musea te bezoeken. Gelukkig verliep alles anders wel vlot. Het fotopunt werd snel bereikt en onmiddellijk goedgekeurd. Het fotopunt was zelfs vrij van sparren, en zo kon ik wat verder naar achter gaan staan. Het leek wel alsof (nee, het was gewoon zo) hier mensen het fotopunt hadden kaal gesnoeid. Een grote dankjewel aan die Portugezen is dan wel op zijn plaats. Ik hoefde eigenlijk niet zo zot lang te wachten op deze cementtrein, gesleept door een stoere Euro4000 die de naam Adriana draagt.
Later op de dag bleken er problemen te zijn op de lijn, waardoor de volledige dienstregeling van het vervolg van de dag in de war raakte. De volledige lijn is namelijk enkelsporig, op enkele kruispunten in stations na dan. Aangezien alles bijna vlekkeloos moet verlopen, kan een vertraging van 1 trein snel een ramp worden. Zo kon de cementtrein pas meer dan een uur later de terugrit aanvatten. De zon zat toen op haar hoogste punt en samen met een zwarte loc is dat niet altijd de ideale combinatie. Maar zoals hier in het ochtendlicht vind ik deze locs wel stoer ogen!
The city or giant hornet hoverfly (Volucella zonaria), seems at first sight to a wasp but is actually an innocent glider. Most are gliding into 2cm wide, the city comes out with its giant 2.6cm a head above the rest.
City Giants are anything but aggressive animals. The city is alive like all giant gliding, nectar and pollen from flowers and thus plays an important role in pollination.
Particularly, the development of the larva. Most types of gliding larvae eat aphids, but the larvae of these species lives on the bottom of a wasp nest inhabited. Here the larva feeds mainly on waste such as dead wasp larvae and dying wasps and therefore not harmful. How an adult giant city gets it done to be slain as intruder and invade the nest to lay her eggs, is not known.
Differences between the sexes are the eyes. In males, the compound eyes are against each other, with the females there is a partition between the eyes. The city giant in the picture was actually a female.
De stadsreus of hoornaarzweefvlieg (Volucella zonaria), lijkt op het eerste zicht op een wesp maar is eigenlijk een onschuldige zweefvlieg. De meeste zweefvliegen worden tot 2cm groot, de stadsreus steekt er met zijn 2,6cm een kop bovenuit.
Stadsreuzen zijn allesbehalve agressieve dieren. De stadsreus leeft zoals alle zweefvliegen, van nectar en stuifmeel van bloemen en speelt dus een belangrijke rol in de bestuiving.
Bijzonder is de ontwikkeling van de larve. De meeste soorten zweefvliegenlarven eten bladluizen, maar de larve van deze soort leeft op de bodem van een bewoond wespennest. Hier voedt de larve zich voornamelijk met afval zoals dode wespenlarven en stervende wespen en is dus helemaal niet schadelijk. Hoe een adulte stadsreus het voor elkaar krijgt om niet als indringer gedood te worden en het nest binnen te dringen om haar eitjes te leggen, is niet bekend.
Een verschil tussen de geslachten zijn de ogen. Bij de mannetjes staan de facetogen tegen elkaar aan, bij de vrouwtjes zit er een tussenschot tussen de ogen. De stadsreus op de foto was dus eigenlijk een stadsreuzin.
Many thanks to everyone who chooses to leave a comment or who adds this image to their favorites, it is much appreciated.
Cor
All Rights Reserved ©
Location: Peninsular Malaysia.
Previously Rhacophorus norhayatii, now Rhacophorus norhayatiae.
The specific epithet norhayatiae honours Professor Dr Norhayati Ahmad of the National University of Malaysia (UKM) (Chan & Grismer, 2010).
Location: Peninsular Malaysia.
Distribution: Across Peninsular Malaysia, it also occurs in the extreme south and a small area of west-central Thailand, near the border with Myanmar (Dring, 1979; Chan-ard, 2003).
Habitat: Lowland pristine rainforest and hill forests up to 550 m elevation (Chan et al. 2010b; Dring 1979; Grandison 1972; Norhayati et al. 2005; Wood et al. 2008b). Living on trees up to 7 m above the forest floor,
Vanwege zijn hoge giftigheid (een paar gram is dodelijk voor de mens) werd de plant opgenomen in De Materia Medica Pura waarin Hahnemann een 67-tal stoffen en de daardoor veroorzaakte symptomen beschrijft. De blauwe monnikskap werd vroeger weleens aan ter dood veroordeelden gegeven. Kleine kinderen kunnen beter niet aan de plant komen. Na het aanraken van de plant/stam/blad en/of wortel dient men de handen te wassen, omdat de gifstof door de huid kan dringen.
2021-05-28_05-08-42 01053730
fotowedstrijd Columbus 2021
Een vouwfiets geeft niet alle comfort, maar brengt je waar je wezen wilt, in mijn geval van de haven naar de Mokbaai op Texel. We rijden via binnenwegen met bloemige bermen en velden waar stoom op het land lijkt te staan. Bij het vogeluitkijkpunt maken we een eerste stop. De drukte doet ons besluiten om aan de andere kant van de weg neer te strijken. Op de top van een duintje heb je mooi uitzicht over de baai, een prachtplek om onze lunch te eten. Over een pad aan de voet van het duin lopen mensen. Aan de overkant van de drooggevallen vlakte ligt ook een wandelpad. Het opstappunt waren we op de heenweg gepasseerd, maar op de terugweg zetten we de fietsjes daar tegen de vangrail. Het pad is niet favoriet bij automobilisten. Het is er rustig lopen met een mooi uitzicht. Ter hoogte van vogelreservaat de Petten is ons keerpunt, maar niet voordat we even vanaf de dijk het vogelrijke meertje hebben gezien. Schapen dringen zich op, hoe kan het ook anders. We zijn op Texel. Op de terugweg doen we een verrassende ontdekking. In een van de schapenboeten die we passeren worden geen lammeren geboren of hooi opgeslagen, maar is een oesterzwam kwekerij. Ze zijn te koop, maar dan moet je wel cash geld hebben om in het daarvoor bestemde doosje achter te laten. In tijden van Corona is cash betalen alleen wat op de achtergrond geraakt. Geen oesterzwam voor ons, helaas.
1. Sacred gift, 2. . cherished ., 3. 4:30 Thankful, 4. Soaking up the light in the pages of my book..., 5. Dreary, 6. a mirror for trees, 7. November Light, 8. Untitled, 9. Dring!, 10. everyday darkness, 11. ..., 12. 30 days of gratitude...25/30, 13. Untitled, 14. fence friday ~, 15. last leaf, 16. Lumière d'automne
Op 7 januari werd er bij de Miljoenenlijn een fotorit georganiseerd t.b.v. het afscheid van de 1040, dit met een goederentrein. De loc gaat komende tijd als reserve dienen, en zal dus ook weinig te zien meer zijn voor zij in onderhoud zal gaan. De deelnemers van de fotorit werden op bijzondere wijze vervoerd, in een goederenwagen. Na de opstart van de dag in Simpelveld werd er koers gezet naar Schin op Geul. Hier kon, net zoals bij de opstart in Simpelveld een foto van de trein gemaakt worden met lange sluitertijd, ditmaal wel met ketel voor. Aangezien we een stukje de sporen in mochten voor de foto, was het dringen voor een goed plekje vooraan, uiteindelijk werd er afgewisseld en kon iedereen zijn gewilde plaatje maken. Het is 10 voor half 9, de zon moet dus nog even wachten met schijnen, toch zou hij pas rond een uur of half 10 écht doorbreken. Voor mij persoonlijk maakt de sluier van stoom het plaatje helemaal af.
Clathrus archeri (M.J. Berkeley) Dring, 1980 = Anthurus archeri (M.J. Berkeley) E. Fischer, 1886 = Anthurus aseroeformis E. Fischer, 1897 = Anthurus aseroeformis ou aseroiformis var. brevipes R. Maire, 1930 = Anthurus aseroeformis ou aseroiformis var. longipes R. Maire, 1930 = Anthurus macowanii Marloth, 1913 = Anthurus muellerianus Kalchbrenner, 1880 = Anthurus muellerianus var. aseroeformis (E. Fischer) Saccardo, 1910 = Anthurus sepioides McAlpine, 1904 = Aserophallus archeri (M.J. Berkeley) Kuntze, 1891 = Aserophallus muellerianus (Kalchbrenner) Kuntze, 1891 = Ithyphallus muellerianus (Kalchbrenner) E. Fischer, 1893 = Lysurus archeri M.J. Berkeley, 1859 (1860) = Lysurus muellerianus (Kalchbrenner) Henn., 1902 = Lysurus pentactinus M.J. Berkeley, 1859 = Phallus muellerianus (Kalchbrenner) Lloyd, 1909 = Pseudocolus archeri (M.J. Berkeley) Lloyd, 1913 = Schizmaturus archeri (M.J. Berkeley) Locquin, 1977 = Schizmaturus muellerianus (Kalchbrenner) Locquin, 1977, l'anthurus d'Archer ou anthurus en forme d'Aseroé, clathre d’Archer.
Panorama aus 5 Hochkantaufnahmen in perspektivischer Projektion mit Microsoft Image Composite Editor erstellt. Die Brennweite einer Einzelaufnahme entsprach ca. 40mm im KB-Format.
Kamera: Fuji GFX 50S II
Objektiv: Fuji GF 50mm
Blende: F11
ISO: 100
-----
...
Der U-Bahnhof befindet sich 19½ Meter unter Geländeniveau, also 14 Meter unter NHN. Die Bahnsteighalle in west-östlicher Ausrichtung und mit etwa 8 Metern Deckenhöhe ist 17,6 Meter breit, wovon 10,8 Meter auf den Mittelbahnsteig entfallen. Der Zugang erfolgt über zwei Treppenanlagen an der Westseite bzw. drei an der Ostseite. Ein Aufzug mit Zwischenhalt in der östlichen Zwischenebene führt zur Bahnsteigmitte. Die Gestaltung nach einem Entwurf des Büros „netzwerkarchitekten“ aus Darmstadt sieht eine Verkleidung der Wände mit blauen, keramisch beschichteten Glasfliesen vor, die nach unten hin dunkler werden und an Unterwasserwelten erinnern sollen. Silberne Bleche an der Decke sollen den Eindruck einer über der Haltestelle liegenden Wasseroberfläche erwecken.
...
Als permanente Kunstinstallation befinden sich neben den Rolltreppen bei jeder Lampe eckige Lautsprecher, aus denen Meeresrauschen und andere maritime Geräusche dringen, was den optischen „Unterwasser-Eindruck“ der mit zunehmender Tiefe dunkler werdenden Wandverkleidung akustisch verstärken soll.
[aus: Seite „U-Bahnhof Überseequartier“. In: Wikipedia – Die freie Enzyklopädie. Bearbeitungsstand: 10. April 2024, 21:33 UTC. URL: de.wikipedia.org/w/index.php?title=U-Bahnhof_%C3%9Cbersee... (Abgerufen: 29. September 2024, 07:30 UTC)]
Het zal weinig mensen ontgaan zijn, vandaag was het Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar.
Ik heb daar persoonlijk geen last van gehad, vooral omdat de dag een prachtig begin had.
Op de foto is de Rug van het Veen in beeld gebracht, het duingebied ten noorden van de Lange-Paal met daarin de sporen en looppaden van het vee dat daar rond loopt.
Met uitzondering van het dorp is het hele eiland in beheer bij Staatsbosbeheer.
Het Rug van het Veen ligt in het begrazingsgebied, het deel van Vlieland waar de schotse hooglanders en soayschapen rond lopen
Deze dieren doen daar dienst als natuurlijke maaimachines en dringen daarbij de verruiging van het landschap terug.
Hiermee hoopt Staatsbosbeheer dat het duinlandschap meer het beeld krijgt van een 50 jaar geleden.
Hier beeld van dezelfde kuil in 1930, een tijd dat de duinen van Vlieland nog vele blanke toppen had en het Rug van het Veen nog een actief stuivend duin was.
Uit de foto uit 1930 blijkt dat het Rug van het Veen in die tijd een actief paraboolduin was, nu in 2016 is het helemaal gestabiliseerd.
De dynamiek van paraboolduinen wordt bepaald door een ingewikkeld evenwicht tussen klimaat (met name wind en neerslag), beschikbaarheid van zand, en plantengroei. Bij een te grote dynamiek is de plantengroei niet in staat de bedekking door zand bij te houden, en ontstaat een loopduin. Wanneer beschikbaarheid van zand of hoeveelheid windenergie afnemen, zal de dynamiek in een paraboolduin afnemen, en zal vegetatiebedekking toenemen. Na verloop van tijd zal het duin stabiliseren. Het is mogelijk dat paraboolduinen in de huidige configuratie van klimaat, zandbeschikbaarheid, plantengroei en verhoogde stikstofdepositie niet actief kunnen zijn, hoewel stikstof in het kalkrijke duin niet limiterend is.
----------------------------------------------------------------
The dune landscape of the western part of the Frisian island Vlieland.
Vlieland lies off the north coast of the Netherlands.
De naam 'snuitvlieg' duidt op het kegelvormige, gepunte uitsteeksel vooraan de kop dat bruin van kleur is. Hieraan heeft de vlieg vele bijnamen te danken, met als opmerkelijkste naam Heineken fly in de Engelse taal. Dit uitsteeksel dient niet om mee te steken, maar om nog dieper in de bloem door te dringen om zo meer nectar op te kunnen zuigen. Veel andere soorten zweefvliegen eten zowel nectar als stuifmeel, maar deze soort heeft geen stuifmeel nodig als voedsel. Onder de verlenging van de kop zit de eigenlijke zuigsnuit; een zwarte, nog veel langere gelede 'snuit', die als de snuitvlieg niet eet opgevouwen wordt en dan niet zichtbaar is.
Die Winterwellen unterspülten im Laufe der Jahre die Trockenmauern und dringen immer weiter ins Land vor.
Zoals ik in het onderschrift van deze foto al vertelde trok ik 10 augustus met Abdon naar België om hier wat treinen vast te leggen. Voordat we elkaar tegemoetkwamen in Lier maakte ik een tussenstop in Essen om een slag van de IC naar Charleroi vast te leggen. Al een aantal jaren rijden een aantal slagen van de IC Essen - Charleroi gepland met HLE 27 en M6. Aangezien de toch wel mooie locs niet lang meer hebben op het Belgische spoornetwerk slaat de dring om ze vast te leggen toch steeds harder aan.
Hoewel de temperatuur wel wat lager mocht waren de lichtomstandigheden wel fraai en liet de zon zich duidelijk zien. Omdat de IC slechts een kwartiertje achter de stopper uit Roosendaal zit was ik redelijk beperkt in stekkeuzes, maar omdat ik het hoogstatief meehad kon er een plek geïmproviseerd worden. Ik zette het statief op en niet veel later kon ik de trein al zien vertrekken uit het station. Zo passeert de net aan zijn reis begonnen IC 2033 met HLE 2745 als trekkracht. De loc was gelukkig vrij schoon en er hoefden achteraf slechts een paar tags digitaal verwijderd te worden. De fotograaf kon hierna zijn reis voortzetten naar Lier waar er nog enkele leuke treinen op de plaat werden gezet :)
Zoals gezegd had ik iets in mijn ooghoek gezien, wat in mijn ogen leek op een koppeltje 218's. Op de kaart had ik al gezien dat er vanuit Helmstedt een diesellijntje naar het noorden liep, waar waarschijnlijk geen reizigersverkeer meer was. Dit kon niets anders betekenen dat als het loccen waren die ik had gezien, die vast iets gingen halen ergens. Snel werd alles ingepakt en richting de lijn naar Grasleben gereden. Op de luchtfoto vonden wij in Grasleben een Kieswerk, dus werd hier heen gereden, maar de sporen ter plaatse zaten zwaar in de roest. Omdat de tijd begon te dringen werd niet verder gezocht maar gekeken of er ergens nog een "goed voor de zon" stek kon worden gevonden. Bij het dorpje Mariental werd uiteindelijk deze open plek gevonden en begon het wachten op iets dat misschien zou gaan komen. Na ca een kwartier wachten en enigzins getemperd enthousiasme meenden we in de verte ineens een toeter te horen! Bingo? Al snel klonk er nog iets wat duidelijk een loktoeter was en het kwam dichterbij en bleek ik het goed te hebben gezien. In helaas al een flinke kopse zon passeerde hier de twee euforische fotografen uiteindelijk de bij LWC rijdende 225101 samen met de 218451 met 21 beladen Eaos'n met zand richting Helmstedt! Waar de wagens vandaan kwamen wisten we op dat moment nog niet. (inmiddels wel :-) ) Na de klik werd nog richting Helmstedt gereden voor een tweede klik, maar helaas stond de zon verder overal al fout. Zeer tevreden werd vervolgens weer naar de hoofdlijn gereden om te kijken of er nog meer gescoord kon worden, aangezien het inmiddels zo goed als onbewolkt was geworden.
[Deutsch]
Die Nebenbahnstrecke Helmstedt-Weferlingen hat kein Personenverkehr mehr. Aber unregelmasig fahrt die LWC an dieser Strecke miet Quarzzuge. Mit zufall hatte ich 2x V160 als Lz in richtung Grasleben gesehen. Und mit gluck wurde eine stelle gefunden und kam der BR225-101 in Doppeltraction mit BR218-451 den Berg runter mit einem beladen Quarzzug gen Helmstedt am 31. Juli 2018.
For #MacroMondays -- this is a trinket from where I worked before retiring fully (The Emmes Corporation in Rockville, Maryland). A little blue metal D-ring with a keychain. I experimented today with my cell phone -- the overall length is 2 3/4 inches. The light was from the window (indirect) and the background was a very expensive paper napkin. So, just for fun. Processed in Snapseed on my phone. Not publication grade but it worked! The Emmes Corporation is a biostatistics company conducting medical research. The symbols are the delta (change) and sigma (variance), perfect for a company that does advanced statistical analysis. Hope you enjoy -- HMM!
#MacroMondays #Trinkets
Olympus mju 9010 - f/10 - 1/100sec - 7 mm - ISO 100
+ some photoshop
Calystegia sepium (larger bindweed, hedge bindweed, Rutland beauty, bugle vine, heavenly trumpets, bellbind, pisspot) (formerly Convolvulus sepium) is a species of bindweed, with a subcosmopolitan distribution throughout the temperate Northern and Southern hemispheres.
It is an herbaceous perennial that twines around other plants, in a counter-clockwise direction, to a height of up to 2–4 m, rarely 5 m. The pale matte green leaves are arranged spirally, simple, pointed at the tip and arrowhead shaped, 5–10 cm long and 3–7 cm broad.
The flowers are produced from late spring to the end of summer. In the bud, they are covered by large bracts which remain and continue to cover sepals. The open flowers are trumpet-shaped, 3–7 cm diameter, white, or pale pink with white stripes. After flowering the fruit develops as an almost spherical capsule 1 cm diameter containing two to four large, black seeds that are shaped like quartered oranges. The seeds disperse and thrive in fields, borders, roadsides and open woods.
Calystegia sepium is a plant with showy white flowers. However, because of its quick growth, clinging vines and broad leaves, it can overwhelm and pull down cultivated plants including shrubs and small trees. Its aggressive self-seeding (seeds can remain viable as long as 30 years) and the success of its creeping roots (they can be as long as 3–4 m) cause it to be a persistent weed and have led to its classification as a noxious weed.
---------------------------------------------------------------------
De haagwinde (Convolvulus sepium, synoniem: Calystegia sepium) is een vaste plant die behoort tot de windefamilie (Convolvulaceae)
De plant vraagt een natte tot vochtige, voedselrijke grond waar flink wat zonlicht komt. Bovendien groeit de haagwinde graag omhoog naar het licht toe. De plant vormt ondergrondse wortelstokken. De stengels van de plant zijn rechtswindend en winden zich om andere planten of palen en omheiningen. De niet-windende stengel kan met de top in de grond dringen en daar een knolletje vormen, dat kan overwinteren en tot een nieuwe plant kan uitgroeien. De plant kan een hoogte van 1,5-3 m bereiken.
De bloeitijd is van juni tot de herfst. De bloemen bloeien maar een dag en sluiten zich als het donker wordt of als het gaat regenen. De bloemkroon is wit en varieert in grootte van 5-7 cm. De bloemkroon is vijfslippig. De vijf meeldraden zijn tot 25 mm lang en de helmknoppen 4-6 mm. Het vruchtbeginsel is bovenstandig en tweehokkig. De vrucht is een doosvrucht met één tot vier zaden.
De haagwinde onderscheidt zich van de akkerwinde doordat de steelbladen groot zijn en de kelk bedekken. Bij de haagwinde zitten geen en bij de akkerwinde wel twee korte, smalle (draadvormige) schutblaadjes halverwege de bloemsteel. Ze geuren iets naar vanille. Verder is de bloemkroon van de akkerwinde vijf of meer keer langer dan de kelk.
Komt voor op natte tot vochtige, voedselrijke grond in rietlanden en ruigten, aan de rand van moerasbossen, in akkers, plantsoenen en tuinen. De haagwinde is een hardnekkig onkruid. Vooral in stedelijke gebieden is de plant zonder herbiciden moeilijk te bestrijden doordat de plant steeds terugkomt uit de wortelstokken. In Nederland wordt de haagwinde ook wel pispotje genoemd naar de vorm van de bloem. Aan de andere kant zijn er duidelijk ook altijd liefhebbers van deze sierlijke plant geweest, die er de lieflijke naam lievevrouweglazeke aan gegeven hebben.
"Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee
Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan…"
*Frans Halsema*
Wetenschappelijk: Sarcophaga carnaria
Scientific name: Sarcophaga carnaria
Kantje boord
Living on the edge
Lengte 13-15 mm, april-oktober.
Kenmerken
Grote, grijze vlieg met donkere lengtestrepen op het borststuk en met afwisselend lichte en donker vlekken als op een dambord op het achterlijf.
Voorkomen
Overal heel algemeen in allerlei biotopen.
Levenswijze
De vlieg is vaak op bloemen te vinden om met de stempel vormige zuigsnuit nectar en stuifmeel op te nemen. Anders dan men vroeger dacht zijn de larven van Sarcophagidae (ca. 50 soorten in Nederland) geen aaseters, maar carnivoor of parasitair. Die van de dambordvlieg ontwikkelen zich waarschijnlijk uitsluitend op regenwormen. Het vrouwtje legt haar eieren bij de ingang van de kruipgangen van regenwormen. De uitgekomen larven gaan dan op zoek naar de worm en dringen in diens lichaam naar binnen. Ze doden de regenworm en zijn binnen enkele dagen al volgroeid.
Soortenbank
Months seen: All year round. More frequently seen in summer months.
Habitat: Gardens and around buildings
Food: Larvae feed on carrion/dung. Adults feed on just about any liquid they can soak up with their spongey mouthparts
Special features: Flesh-flies have black and gray longitudinal stripes on the thorax and black and white checker markings along the abdomen.
The eggs are laid on rotting carcasses, or dung in some species. The larvae (maggots) reach their full size in just a few days, then burrow into the soil to pupate through the winter. They emerge as adult flies in the summer.
Newly restored by a good natured friend, this 104 year old fiddle is playing music sweetly again. Thank you John Dring, you are truly a legend!
Happy Macro Monday all
We at We're Here are exploring Alleyways .
They were called trips where I was brought up and drings where OH lived. The alleyways here follow the paths that the miners used to use to get to the collieries.
An der örtlichen Hauptstrasse der 380-Seelen-Gemeinde Grosswetzdorf (GM Heldenberg, HL) steht im Ortszentrum diese etwa 4,6m hohe barocke Figurensäule aus Zogelsdorfer Sandstein, eine Pestsäule. Sie ruht in 220m SH im Ried "Eben" auf einem neu errichteten quadratischen Grundfundament auf dem sich ein quaderförmiger Sockelstein befindet. Auf diesen eine leicht vorkragende Deckplatte die unterhalb gestuft ist. Darauf eine eine leicht bombierte sich nach obenhin leicht verjüngende toskanische Säule. Sie hat unterhalb einen Basalring, oberhalb einen leicht gestuften Echinus. Unterhalb noch ein Zwischenring mit einem kurzen Halsstück dazwischen. Auf der Säule ein quadratischer, nach untenhin gestufter Abakus (Figurensockel) auf dem sich die barocke Figur der zum Himmel blickenden Maria Dolorosa (Schmerzhafte Muttergottes) mit einem goldfarbenen Schwert in ihrer Brust befindet. Diese Schmerzensmutter ist eine im Rahmen der Marienverehrung gebrauchte Bezeichnung für Darstellungen der Schmerzen Mariens, der lebenslange Sorge Marias um ihren Sohn Jesus Christus. Die biblische Grundlage dazu war das Seherwort Simeons an Maria im Tempel von Jerusalem: "Dir selbst aber wird ein Schwert durch deine Seele dringen". Diese Weissagung wird oft auch mit sieben Schwerten in Mariens Brust dargestellt. Die sieben Schwerter symbolisieren: die Weissagung, Flucht nach Ägypten, Jesus im Tempel, der Kreuzweg, Kreuzigung Christi, Kreuzabnahme und die Grablegung Christi. Diese Mariendarstellung wurde gerne nach Pestperioden als Dankessäulen aufgestellt - Maria als oberste Fürbitterin der leidenden Menschheit bei Gott. Ursprünglich stand die Säule nördlich des Ortes am halben Weg zum benachbarten Rohrbach im sumpfigen Wirndl-Graben. Nachdem sie dort bereits tief im Morast eingesunken war versetzte die Gemeinde die Statue nach der Bachregulierung an seinen heutigen Standort. Am alten Standort sollen zur Pestzeit Opfer von ansteckenden Krankheiten dort begraben worden sein. Ein bekanntes Restaurierungsdatum ist 1955, restauriert durch den bekannten Bildhauer Marinko aus dem nahen Radlbrunn, der unterdessen leider verstorben ist.
Standort 2000: GPS 48.501931, 15.957726
Standort 1730: GPS 48.511265, 15.956850
Denkmalschutz OID 12286 nach § 2a
Result of a little bored evening during christmas holiday. 50mm, f5.6, ISO 100, 1/ 160s.
Green paper card for the background. SB25 from underneath the camera at 1/16 power is lighting the green card and the wall around. White reflections in the glass are coming from the white wall.
Inspired by Light: Science and Magic.
Learn how to light at www.strobist.com
Bergamot is a plant that produces a type of citrus fruit. Oil from the peel of the fruit, and extract from the fruit juice, are used to make medicine.
Bergamot is used for high levels of cholesterol or other fats (lipids) in the blood (hyperlipidemia). It is also used for other conditions, often as aromatherapy, but there is no good scientific evidence to support these other uses.
In foods, bergamot oil is widely used as a citrus flavoring agent, especially in gelatins and puddings.
In manufacturing, bergamot oil is used in perfumes, creams, lotions, soaps, and suntan oils.
Coffee in Taunton, Somerset UK.
Van 23 t/m 26 juli 2023 stond alweer de volgende reis op de planning, namelijk een vierdaagse trip naar Frankrijk. Het hoofddoel waren de Nez Cassé locomotieven in de omgeving Lille en Maubeuge. Aangezien deze fraaie machines ook in Frankrijk steeds meer verdwijnen begon de tijd te dringen om hier nog eens aandacht aan te kunnen besteden. Gelukkig zouden we deze zomer hier nog net op tijd voor zijn in deze regio.
In de regio Maubeuge worden de fraaie Nez Cassé's op twee diensten ingezet: op de stoptreindienst tussen Lille Flandres - Jeumont (loc + dubbeldekkerstam) en op de Intercitydienst tussen Maubeuge en Paris Gare du Nord (loc + Corail rijtuigen). Echter kregen wij ruim voordat onze reis zou beginnen al de eerste tegenvaller. De 'nieuwe' Omneo treinstellen zouden per juni 2023 langzaam de TER Maubeuge - Paris Nord overnemen. Alsof dat nog niet genoeg was kregen we een week voordat we naar Frankrijk gingen ook nog eens te horen dat er door de zomerdienstregeling geen Nez Cassé met dubbeldekkers ingezet worden op de lijn tussen Jeumont en Lille Flandres. Hierdoor moesten we onze volledige planning omgooien en werd het dus een vakantie die voornamelijk gericht was op de TER Paris Nord - Maubeuge. Ook bij deze lijn was het enige wat we konden doen hopen dat de Nez Cassé's gewoon nog reden.
Na een flinke reis door Nederland en België kwamen we dan eindelijk aan in Lille. Onze eerste geplande tussenstop was iets verderop nabij Fretin langs de HSL. Nadat ons doel daar was gelukt hervatten we onze reis weer naar ons hotel.
De volgende ochtend besloten we om even rustig op te starten. Als eerst werd de SNCF Connect reisplanner erbij gepakt om te kijken of er Nez Cassé met Corail ingepland stond. Dit was gelukkig het geval, er bleek maar op 1 omloop een Omneo treinstel te zitten en voor de rest overal Nez Cassé. Na ontbeten te hebben vertrokken we richting het industrieterrein van Hautmont waar een aantal stekken bij elkaar zaten. Hier konden we uiteindelijk na veel wisselvallig weer de dag zeer positief afsluiten (waar uiteraard later foto's van volgen) en maakten we ons klaar voor de 2e dag.
De volgende dag stonden we maar weer wat eerder op voor de verandering. Het plan voor deze dag was om met de Omneo mee te reizen naar Aulnoye-Aymeries waarna we richting Sassegnies zouden gaan fietsen. Hier zaten wederom een aantal stekken bij elkaar wat ervoor zorgde dat we hier ongeveer de hele dag waren. Qua weersomstandigheden leek de dag zo goed als hetzelfde als de dag ervoor. 's Morgens bleef het dichtbewolkt, terwijl het 's middags juist open trok. Na een heleboel gelukte foto's, waaronder een testrit van een Omneo met ATO, begon het dus inderdaad open te breken wat wel eens positief zou kunnen uitpakken voor onze laatste geplande foto te Sassegnies.
Ongeveer een half uur voordat de BB22321 met de set Corail rijtuigen door zou moeten komen kregen we alvast een voorproefje met een zonplaat van de ATO Omneo. Wat dan toch wel weer anders was dan de dag ervoor is dat het openbreken maar van korte duur was en de zongaten vrij klein waren. Het was dus gewoon hopen dat de trein op het juiste moment zou komen. Precies op het moment dat de trein uit Aulnoye-Aymeries zou moeten vertrekken kwam de zon door de wolken en aangezien het maar een redelijk klein zongaatje was zou het toch wel heel erg spannend gaan worden. Ongeveer anderhalve minuut na vertrek uit het bovengenoemde station sloten de overwegbomen en zagen we de trein in de verte aankomen. na nog snel een korte blik naar boven te hebben gemaakt was mij wel duidelijk dat dit een zonplaatje zou gaan worden, wat het dus ook geworden is!
Het is 15:56 als de SNCF BB22321 met 6 Corail rijtuigen als TER 16458 Sassegnies passeert richting Paris Gare du Nord.
Kommt vor allem in lichten Laubwäldern vor.
Interessant ist die Bestäubung durch Insekten. Der braune Kolben sendet Aasgeruch aus, der kleine Fliegen anlockt. Die dringen in den Trichter ein, nehmen dabei männliche Pollen auf und bestäuben damit die im unteren Kessel sitzenden weiblichen Blüten.Diese Einrichtung nennt man auch Fliegenkesselfalle. Durch nach unten gebogene Borsten wird das schnelle Entweichen der Insekten verhindert und die Wahrscheinlichkeit der Bestäubung durch Pollen erhöht.
Mai 2026
#Ukraine Will Resist, Berlin 22.02.2022
Rund tausend Menschen aus Berlin, v.a. viele Ukrainer:innen versammelten sich zu einer kurzfristig geplanten Protestkundgebung vor der russischen Botschaft in Berlin (Unter den Linden).
Sie protestierten gegen die beginnende Invasion der Ostukraine durch russische Truppen und für die uneingeschränkte Souveränität der Ukraine. In der Nacht vom 21. auf den 22. Februar 2022 hatte der russische Präsident Wladimir Putin in einer Fernsehansprache erklärt, Russland würde die von russischen Separatisten seit 2014 teilweise eroberten Gebiete in der Ostukraine (Donetsk + Luhansk) als unabhängige Republiken anerkennen und dorthin auch russische Truppe zu entsenden. Einen Vertrag darüber hat er kurz darauf mit den Separatisten-Führern aus dem Donbass (Ostukraine) unterzeichnet. Damit hat Putin der Ukraine defacto die Souveränität abgesprochen. Russische Truppen dringen aktuell in die Ostukraine ein. In der Ukraine befürchtet man sogar, dass Putin die gesamte Ukraine erobern wolle, da er die Ukraine als Teil Russlands betrachtet…
© Bernd Sauer-Diete
#StandWithUkraine #UkraineWillResist