View allAll Photos Tagged Comment
Comments always appreciated, as long as you keep it clean - I love to hear your feedback! xx
Seems I have got a little bit out of sync - I should have posted these before the last lot. Not to worry!
Back at home, a couple of days after Pride and still feeling the afterglow.
Comments always appreciated, as long as you keep it clean - I love to hear your feedback! xx
A couple of workwear photos - one of my jobs is messier than the other - can you tell which is which? Ha ha.
The note on the front appears to read:
"Cartref" [see comment below] Cowper Road Hanwell.
I picked this up from a little antiques fair in Lymington, Hampshire, yet the address is just 500 meters from where I live.
I have had a look at the 1911 census and whilst there are named houses on this road none seem to be even a rough match for the name here. But also, from what I can see there are a large number of house numbers missing from the sequence, which is strange. I wonder if they were unoccupied? The houses, like my own, were probably built in the first decade of the 20th century.
So I then turned to Google Street View and amazingly I think I've nailed it to what is now 80 Cowper Road. The reason that I can be so sure is that there appears to be just one row with architectural details that match, and this one looks to be the one at the end of the short terrace, to the left (though sadly those very details are now practically obliterated by the rendering). See maps.google.co.uk/maps?q=80+cowper+road&hl=en&ll=...
The reverse has the handwritten message:
"Dear Pollie
Our kindest wishes for a very happy Christmas and a bright & prosperous New Year.
Maggie".
It's a standard real photo postcard back, unposted, with no indication of photographer.
So, was this house not occupied by the time of the 1911 census? Is there any other way of confirming the locations, or indeed finding out who Maggie was? And was she the girl, or the girl's mother?
Thank you my friends for 1000+ comments!
Have a great week my friends!
Hope you guys enjoy the Day Lily!
Please consider joining my new group Flickr's Bronze Trophy Group and try getting up to all of the 3 levels!
Here is the link..
Comments always appreciated - I love to hear your feedback! xx
I do love the design of this Aztec print bodycon dress.
Comments always appreciated, as long as you keep it clean - I love to hear your feedback! xx
I love the neckline on this dress.
One says that beautiful people have more options wheter in private life ,work or career..But they forget also that beauty can be like a curse as "bad eyes" are allways watching them...
Model:Leoness Magic
Photography:Leoness Magic
Comment naissent les buildings?
Ils émergent d'une mer de brume.
How buildings are born?
They emerge from a sea of mist.
Comments from the designer:
The 'flower' kind of has the look of a pinwheel... when the wind blows, it spins merrily away.
See comments for suggested species. Not a great piccie but the only one I could quickly snap before it scuttled under the leaf.
Comments and critiques welcomed.
A quick shoot in the park using daylight only.
Strobist:
Ambient only. Sun CL behind subject providing rim light.
iso100,50mm,f/2.8,1/250
Comment Box ..CLOSED..
but will be returning faves "Share + Look"
All best wish happy and take care 2021
Aber Lin
Feb/19/2021
2 Likes on Instagram
3 Comments on Instagram:
kidwyn23: My favorite movie
chrizzycurls: @kidwyn23 I found it on YouTube it's an awesome movie!
kidwyn23: I know every word to it!
Canon EOS 5D Mark II met EF 16-35 f/2.8L II USM
18mm, f/8.0, 1/20, 1/5, 0.3, 0.8, 1.3 en 5 sec op 100 ISO
6-RAW shot, Photomatix Pro 4.0 en Adobe Photoshop CS5
Thank you all for your comments.
View my most interesting photos on Flickriver:www.flickriver.com/photos/molair/popular-interesting/
© All rights reserved. Do not use my images for any purpose, including on websites or blogs, without my explicit permission.
Een Belgisch zwembad, “Den Ouden Dok”
Afgelopen weekend weer eens wat tijd gevonden voor urbex fotografie in Belgie. We hadden van te voren drie locaties op ons verlanglijstje staan, allemaal op een half uur rijden van elkaar dus goed te doen op één dag, alhoewel, met de heen en terugreis erbij toch zo’n dikke 400 kilometer rijden. Maar het was het waard.
De eerste locatie is het alom bekende zwembad “Den Ouden Dok” ook wel "La Crachoir", of in gewoon Nederlands, “de spuwbak” genoemd. Die laatste namen heeft het waarschijnlijk te danken aan de spuwbakjes die op regelmatige afstand in de rand van het zwembad tussen de tegels van fabrikant Gillot uit Hemiksem, zijn aangebracht. De spuwbakjes hebben afwisselend een Vlaams en Frans opschrift: “Crachoir” en “Spuwbak”.
Bij binnenkomst in de stad, parkeren we eerst even bij McDonald’s voor een bakje koffie en een bezoekje aan het toilet. Tot onze verbazing hoeven we daarna niet verder te rijden. Het zwembad dat we willen bezoeken ligt verloren tussen de winkels, de parking en deze bekende fastfoodketen. Een trots en parmantig wit gebouw. Een overblijfsel uit 1915. Met zijn bolle toren en klassieke uiterlijk trekt het nog steeds de aandacht in dit lelijke stukje stad.
De auto hadden we, zonder het te merken, direct voor het zwembad geparkeerd. Met een glimlach nog op het gezicht gaan we het pand inspecteren op toegankelijkheid. We zien wel open ramen maar die zitten te hoog (voor mij). We controleren de deuren. Alles is goed afgesloten. Een deel van het pand blijkt in gebruik door de politie. Een soort schietbaan.
Het gaat er steeds meer op lijken dat we voor niets zijn gekomen. Net als ik het begin op te geven loopt mijn urbexpartner nog even de hoek om naar de eerste deur waar we langs zijn gekomen. Dat is namelijk de enige deur die we nog niet hebben geprobeerd. Hij komt blij teruglopen en vertelt een ingang gevonden te hebben. Zul je net zien, die eerste deur is dus wel open. Erachter ligt een stalen buis schuin tegen de wand. Door wat kracht te gebruiken schuift de stang naar achter en gaat de deur steeds verder open. Snel stappen we naar binnen. We zijn terecht gekomen in, wat later blijkt, het oudste deel van het zwembad. Een groengekleurd trappenhuis met een trapbekleding van rode en witte bloemetjes…
Van hieruit is het gehele zwembad te bereiken dus we gaan terug naar de auto om de fotoapparatuur op te halen. Het blijft oppassen want het is zaterdag ochtend en het zwembad ligt midden in een druk winkelgebied. Overal mensen die, gelukkig voor ons, veel te druk bezig zijn met boodschappen inladen. Snel het pand weer ingeslopen en de tocht begint door de catacomben van het zwembad.
In het begin is het wel even wennen aan de geluiden die je daar allemaal hoort. We zijn er heilig van overtuigd dat er nog andere mensen in het pand rondlopen. Later blijkt dat het geluid wordt veroorzaakt door de vele duiven die daar overal rondscharrelen. Ook door de geluiden die van buiten in het pand doordringen lijkt het er vaak op dat we niet alleen zijn dus voor de zekerheid besluiten we niet teveel geluid te maken en op onze hoede te blijven.
We slaan rechtsaf en vrijwel direct komen we in de machinekamer terecht. Een werkplaats met boven de werkbank een schoolbord met vele namen van urbexers die ons voor zijn gegaan. We zijn daar duidelijk niet de eerste urbexbezoekers… De vloer ligt bezaaid met duivenpoep en dode duiven. Bij elke beweging die we maken ontstaat er veel gefladder en lawaai als er weer een duif ergens onder vandaan wegvlucht. Na wat foto’s gemaakt te hebben lopen we door naar de stookkamer, die de ketels, buizen, druk- en andere meters, ventielen, draaikranen en loopbruggen bevat. Hier werd het zwembadwater op de juiste temperatuur gebracht en hier werd het vuil uit het water gefilterd. Alles staat al jaren stil en is behoorlijk toegetakeld. Half gesloopte ketels en overal losse buizen en electriciteitskasten.
Wel vreemd dat de ketelruimte verlicht is door een brandende lamp… is er iemand aan het werk? We horen een zoemer waardoor het lijkt alsof iemand aanbelt en ons verzoekt de deur open te doen. Een gevoel bekruipt me dat ik in de film Lost terecht ben gekomen.
Via de ketelruimte is er een doorgang naar een soort binnentuintje. Een hok met een toilet, een ladder tegen de muur en varens die overal doorheen groeien, meer is er niet te zien. Door een zijraam met matglas zien we dat in een aangrenzende ruimte ook een lamp brand. Waarschijnlijk is dat de ruimte van de Politie schutters kring of van een van de sportclubs die hier momenteel nog gehuisvest zijn.
Steeds verder lopen we door de gangen van het zwembad. Overal kamertjes met in elk ervan een gietijzeren badkuip. In de tijd dat dit zwembad een badhuis was had het gewone volk nog geen douche of bad in huis. De ingang van het badhuis was toen strikt gescheiden. Een ingang voor de mannen en een ingang voor de vrouwen. Wanneer men het gebouw binnentrad werd het gewone volk gewezen op reinheid. "Orde, reinheid en beleefdheid zijn een een kroon voor elke leeftijd." Ook de toen heersende standenverschillen komen tot uiting op de gevel. "Door reinheid kunnen arm en rijken met dezelfde schoonheid prijken”. Voor enkele centen kon men hier dus een stortbad nemen, wel niet zo comfortabel als de rijkeren uit de stad, die langs de vooringang naar binnen mochten en voor meer geld in de genoemde kamertjes in een gietijzeren bad kon baden.
Rijen met badkuipkamertjes, daarna rijen met kleedhokjes en allerlei opslagruimtes. En dan, als je het eigenlijk niet meer verwacht, staan we ineens aan de rand van het eigenlijke zwembad. Niet erg groot, naar schatting 25 meter lang en gevuld met slechts een klein laagje water in alleen het diepste deel van de bak. Of het echt water is wat daar in staat is niet goed te zien. Een bruingroene soep, goed gevuld met duivenlijken en duivenpoep. Hier en daar wat oude zwemattributen en een verdwaalde kano. De stank die we in de machinekamer roken is ook hier duidelijk aanwezig. Langs de badrand zien we de restanten van wat eens de startblokken en de hoge duikplank zijn geweest. De tribunes aan de zijkant van het bad staan nog overeind. Het plafond is gemaakt van kunststof schroten die nu deels afgebroken op de grond liggen. De hele ruimte ziet er, vergeleken met het eerste deel van het gebouw waar we doorheen kwamen, modern uit. Hier heeft duidelijk een renovatie plaatsgevonden.
De dakconstructie bestond ooit uit glas, geplaatst in een sierlijk metalen kadergewelf. Ook waren er langs beide zijden van het dok verdiepingen aangebracht ondersteund door ijzeren pilasters. Zo'n massieve constructie, was alleen “met man en macht'' te realiseren. Werkloze stedelingen begonnen in 1915 aan de bouw in het kader van een tewerkstellingsproject. Dat waren meteen twee vliegen in een klap: inwoners die meebouwden aan het zwembad, moesten niet werken in de Duitse oorlogsindustrie. Er werden kosten, moeite, noch tijd bespaard. Hoe langer de constructie duurde, hoe beter. Eénmaal voltooid in 1924, was het de badkamer van het volk. De achtergevel bevatte toen ook ramen.
Door enkele technische mankementen in het ontwerp, werd het zwembad meermaals verbouwd. De meest drastische ingreep gebeurde in 1953. Toen werd het art-nouveau-interieur vervangen door een sober ontwerp, typerend voor die tijd. Door de inwerking van de vochtige dampen heeft men helaas de glazen hemel moeten afbreken en moeten vervangen door het huidige nietszeggend kunststof plafond. Er is op die manier heel wat pracht verdwenen. Sinds 1997 is het zwembad erkend als monument.
Aan de andere, korte, kant van het zwembad herkennen we de hoofdingang. Twee glazen deuren die zicht geven op het parkeerterrein voor de deur. Met een beetje moeite kan ik zelfs mijn eigen auto voor de deur zien staan. Betekent overigens dat wij vanaf de buitenkant ook zichtbaar zijn. We hebben donkere kleding aan dus steeds zorgen voor een donkere achtergrond en goed opletten bij het passeren van de ingang. Aan diezelfde kant staat een groot standbeeld. Het is het beeld van de "redder". Het beeld stelt Petrus Leopold Janssens, bijgenaamd "Petrus den Ulleklont", voor. Vóór 1914 reeds had Petrus 21 decoraties "Eerste Klas" gekregen voor het redden van niet minder dan 44 drenkelingen. Ondanks zijn uitstekende zwemcapaciteiten heeft Petrus nooit officieel redder in dit stedelijke zwemdok willen worden. Een "vaste job" beviel hem niet.
We laten de zwembadzaal voor wat het is en gaan door met onze speurtocht in het oudere gedeelte van het pand. Opnieuw vinden we wasruimtes versiert met wandtegels, afgesloten met geverniste houten deuren en versleten sierlijke deurknopen. De douches bevinden zich in cellen met witte tegels. Opslagplaatsen met allerlei soorten badmateriaal. Ook dozen vol met prijsbekers. Bekers die we overigens overal verspreid door het zwembad op de grond zien liggen. In een werkplaats vinden we de sleutels van de kledingkastjes. Niet een paar sleutels, nee, een berg van ongeveer een meter breed en vijf centimerer dik. Allemaal verroest. Langs de groen gekleurde muren staan nog de originele oude, eveneens groene, radiatoren.
Het dak van de gang heeft om de paar meter een dakraam met glas in lood en een gebeeldhouwde rand. Beeldhouwwerk waar deze Belgische stad beroemd om is.
Vanaf het begin van de tocht ben ik benieuwd wat er op de bovenste etages te zien is. Waar we zijn binnengekomen is een trappenhuis. Langzaam gaan we via de trap naar boven. Steeds goed in de gaten houden of de treden en de tussenvloeren sterk genoeg zijn om ons gewicht te dragen. Bij elke etage eerst even luisteren en voorzichtig rondkijken of we wel alleen zijn. We komen door een soort huiskamer. De raampartij geeft uitzicht op het dak van McDonald’s.
Verder is de etage leeg. De trap gaat echter nog verder omhoog, naar een tweede etage en uiteindelijk de zolder. Alles is leeg. Totdat… op zolder aangekomen loop ik van de ene naar de andere ruimte en zie vanuit mijn linker ooghoek een manshoge figuur naast me staan. Je bent op alles voorbereid, de hele tijd al, en dan toch, ineens die schrik. Het blijkt loos alarm. Het is een standbeeld. Wel een bijzondere want de mansfiguur heeft zijn hoofd verloren, dat ligt op de grond ernaast. Zijn voeten liggen een eindje verderop. Met een glimlach om mijn eigen schrikreactie maak ik er toch maar even dit plaatje van.
Tijdens het maken van deze foto zie ik op de grond stukjes asbest liggen. Ik maak hierover een opmerking tegen mijn urbexpartner. Droog reageert hij met de opmerking: “met die chemische lucht van al die duivenpoep maak ik me nog het minst zorgen over asbest wat gewoon ergens ligt”. Wel van belang is te weten dat Den Dok in 2001 is ontruimd wegens 'asbestgevaar'. Dit ondanks het gegeven dat de asbest toen veilig verpakt zat. Toen nog wel…
Onderweg terug naar beneden komen we nog meer, moderne, kleedhokjes tegen. Aan de muur knippert het rode ledje van de noodverlichting. Accu is dus bijna leeg. Net als onze accu. Na twee uren rondgelopen te hebben beginnen we flink honger te krijgen. Het idee van de McDonald’s voor de deur maakt dat we besluiten deze urbextocht te beëindigen.
Buiten bekijken we de buitenkant van het zwembad nog eens van een afstandje. Volgens ons is het nog best de moeite waard om het pand op te knappen. Dat is ook de mening van de Stad. De schutterij van de politie heeft al te horen gekregen in de vergadering met de Schepenen en de Burgemeester dat ze nog in de huidige lokalen kunnen blijven tot ongeveer eind 2013. Den Ouwen Dok krijgt dan haar nieuwe bestemming. Een jury heeft twee projecten goedgekeurd. Daarbij wordt rekening gehouden met de historische waarde van het gebouw. Zo moeten zowel de zwemkom als de kleedhokjes intact blijven. Gedacht wordt enerzijds aan moderne appartementen rond de zwemkom die dan als vijver in een grote binnentuin zou dienen. Anderzijds kan gekozen worden voor de horeca, vergaderfaciliteiten en kantoren met als thema innovatie rond meubels en design. De ruimte rond de zwemkom zou dan als ontmoetingsruimte dienen. In ieder geval heeft het als urbexpand de langste tijd wel gehad. Urbexers die het nog willen bezoeken moeten dus opschieten.
Please don't use this image on websites, blogs or other media without my explicit permission. © All rights reserved
Comments always appreciated, as long as you keep it clean - I love to hear your feedback! xx
My first weekend in Milton Keynes since September 2017. Pink Punters has changed a lot since I was last there - the attic bar is now a swanky cocktail bar and it looks great!
It was our good friend Melissa's birthday so we had a meal and a birthday cake presentation in TGI Fridays.
We also helped Helen out for her first real outing in public too. And saw some friends I haven't seen in ages!
And the next day I had Ikea meatballs for the first time and they were delicious!
Bathroom selfies.
Any comments and favs are very much appreciated
If you like my creative work, please follow the tracking or other social networking sites below
如果喜歡我的創作與拍攝,歡迎追蹤
非常感激
Follow me:
Facebook｜Instagran | 500px | 圖蟲網
聯絡方式
Contact information :
Line id : kelvin9925
WeChat ID: Kelvin9925
email : iwakuma.kelvin@gmail.com
Photo © Tristan Savatier - All Rights Reserved - License this photo on Getty Images
Share this photo on: facebook • twitter • more...
Mariana and Andrea with their beautiful and elaborate Sugar Skull makeup and flower headdress.
Photo taken at the Dia de los Muertos procession in the Mission (San Francisco) on Nov 2, 2015.
For more photos and more info on this event, please check out my Dia de los Muertos series.
If you like this photo, follow me on instagram (tristan_sf) and don't hesitate to leave a comment or email me.