View allAll Photos Tagged van
The Dutch jazz guitarist Jesse van Ruller, who has established an international reputation since winning the Thelonious Monk Award, playing with the Jasper Blom Quartet in Museum Beelden aan zee, Scheveningen. For upcoming concerts at the museum check www.prospero.nu.
Someone has spent many hours keeping this looking so imaculate, seen at Carrington Steam & Vintage rally.
In Santa Barbara, California.
The dude who owned/created this van is an old hippy - I'm not sure what the van is called, the love van sure sounds good though.
Canadian market Fargo A108 van. The Dodge variant isn't exactly common as vans tend to get used up then scrapped but the Fargo must be very rare. Found in the parking lot at the Lethbridge Street Wheelers show and shine.
1988 Freight Rover Sherpa 350 - E887XGN
1992 Vauxhall Midi Van - K729FVW
1987 Talbot Express 1500 - D521SNK
Wall advertisement in Utrecht (The Netherlands), dating from 1911 and repainted in 1990, five years before the building was demolished.
Als treinreiziger zag je deze muurreclame even ten zuiden van Utrecht CS. Nu staat hier de nieuwe rechtbank
Two eras of Van Hool bodywork are seen here side by side at Filer's Stanton Wick yard on 23rd June 2022. M822 HNS had been new as LSK 501 to Parks of Hamilton while T105 JBA had started life with Shearings.
Van Hise (1967) is the tallest building on the UW-Madison campus at 19 stories. It houses a variety of departments and offices, including many foreign languages. No, you don't see how tall it is in this image. I am consistently fascinated by the geometry of that whole complex.
PWN Duingebied Bakkum
Tot 1976 was de Wei van Brasser nog landbouwgrond. Nu is deze natte duinvallei een bewijs van een geslaagd natuurherstelproject. Steltlopers, snippen en orchideeen zijn hier te zien.
4 september 1996:
de Wei van Brasser in Bakkum. Eens werden op dit met pijn en
moeite ontgonnen gebied aardappels en granen verbouwd. Hoewel in de jaren 80 teruggegeven aan de natuur is het nog steeds een vreemd ogend vlak en ruig begroeid duinterrein. Dat gaat veranderen. PWN is van plan de weide af te graven tot aan het kale zand opdat nieuwe stuifduinen ontstaan. Ook moet een
perceel bos verdwijnen.
De duinbeheerders van het PWN zien het helemaal voor zich: een glooiend terrein, stuifduinen met blanke toppen, stuifketels
en natte plekken waar de wind het zand tot het grondwater
wegblaast. Maar voor het zover is, is het nodig om de natuur
een helpende hand te bieden. Immers, de wind krijgt vanwege
de hechte begroeiing geen vat op de 10 hectare grote weide.
Enig machinegeweld moet er aan te pas komen om de elementen hun werk te kunnen laten doen. ,,Wij leggen de basis voor een natuurontwikkeling'', aldus beheerder H. Posthuma.
De Wei van Brasser, vernoemd naar een van de laatste gebruikers, is onderdeel van het voormalige koninklijke landgoed in Bakkum: het Koningsduin van koning Willem I. Het ligt ingeklemd tussen de Melkvlakweg en de Vlakkeweg, ten westen van de boerderij Zeeveld. Koning Willem I honoreerde hier begin vorige eeuw een ambitieus ontginningsproject. Volgens een idee van jonkheer Gevers zouden deze woeste gronden ten goede kunnen komen aan de veeteelt, bos- en landbouw. De koning zag wel brood in dit project.
Ontginning
De ontginning werd ondanks alle inspanning geen succes. Maar
de herinneringen aan de 19e eeuwse ingrepen zijn nog steeds
te zien in het landschap. Allereerst de duinboerderijen zoals
Zeeveld en en de Brabantse Landbouw. Verder zijn er de
ontwateringskanalen en de restanten van boomkwekerijen. Ook in het oog springend zijn de uitgevlakte terreinen die geschikt
waren gemaakt voor de landbouw (granen, aardappelen) en om
koeien en schapen te laten grazen. De Wei van Brasser is er
één van.
PWN gaf de Wei van Brasser zogezegd terug aan de natuur in de hoop dat de natuur het terrein zou heroveren. Maar dat lukt
niet, legt beheerder Posthuma uit. De laatste teelt was maïs.
Toen is veel mest uitgereden. Het gevolg is dat de oorspronkelijk
arme grond zeer voedselrijk is. Ook de zure regen (stikstof)
levert voedingstoffen. PWN heeft geprobeerd door maaien de bodem te verschralen. Het resultaat is nihil. Vandaar dat PWN de natuur nu een handje wil helpen door de toplaag af te graven.
De plannen van PWN zijn als volgt. Eerst moet de hechte plak gras (duinriet, zandzegge) verwijderd worden zodat het blonde duinzand bloot komt te liggen. Het terrein is dan nog steeds vlak. Daar komt een einde aan zodra de shovels een eerste aanzet maken voor de nieuwe duinen. In totaal wordt zo'n 25.000 kubieke meter grond verzet. Dan neemt de natuur het heft in eigen hand. Het gaat stuiven. Windschermen laten de duinen groeien. Op de luwe en natte
delen vestigen zich vanzelf oorspronkelijke plantjes zoals
parnassia en duizendguldenkruid.
Posthuma heeft hoge verwachtingen. Het gebied is zo groot
dat de wind er vrij spel heeft. Om de wind een optimale
'strijklengte' te bieden, wordt bovendien een belendend
perceel van 2,5 hectare naaldbos gekapt dat in de jaren 30 is
aangeplant. Zo ontstaat een open verbinding met het
laagbegroeide middenduin. Een ander onderdeel van het plan is
het omleggen van een fietspad (Melkvlakweg). Die voert straks
iets noordelijker door een bos. PWN begint met de omzetting
van de Wei van Brasser zodra (1997) de vergunningen voor dit
natuurproject binnen zijn.
Krantenartikel
Dagblad Kennemerland
El norteamericano Christopher Van Dine en la competencia de descenso AQ Brothers, Reñaca, Viña del Mar, Chile.
Fondo negro y en grande AQUI.
--
This has to be one of the most beautiful brasses in Western Europe. The detail is extraordinary and the engraving has been done with the utmost craftmanship.
Gerard van Heers probably commissioned the monument for himself and his uncle Johannes around 1393, the year he made up his will wherein he mentions the desire to be buried in the church of Heers.
Note that Gerard's date of death has been added later in a somewhat different style ('XCVIII').
Stylistically a date of around 1393 is also almost spot on.