View allAll Photos Tagged tiktok...
The quality of followers is essential when purchasing real Tik Tok followers. Buying followers with incomplete profiles, weird usernames, or no profile picture can harm your reputation on Tik Tok.
Contact Us : +1 (646) 786-5060
Official Website : www.rapidlikes.com/
My Profile : www.flickr.com/people/rapidlikes/
More Images :
New on TikTok: عنوان الحلقة: لمّ شمل الوالدين الذين تجاوزوا الخامسة والستين ووجود الأبناء الآخرين في بلد الأصل: محكمة روما توضّح الشروط بودكاست – قانون الهجرة صباح الخير، أنا المحامي فابيو لوسيربو، وهذه حلقة جديدة من بودكاست قانون الهجرة. نناقش اليوم حُكمًا مهمًا يتناول مسألة كثيرًا ما تكون حاسمة في إجراءات لمّ الشمل العائلي: وضع الوالدين الذين تجاوزوا الخامسة والستين من العمر، ودور الأبناء الآخرين الذين ما زالوا مقيمين في بلد الأصل. يدور الحديث عن قرار محكمة روما، دائرة حقوق الشخص والهجرة، الصادر في 20 نوفمبر 2025، في الدعوى المسجّلة بالـ رقم 27916 لسنة 2025. كانت الدعوى مقدّمة من مواطن مغربي يحمل تصريح إقامة طويل الأمد في الاتحاد الأوروبي، وكان قد حصل من المكتب الموحّد للهجرة في محافظة روفيغو على إذن لمّ الشمل لوالديه معًا. ومع ذلك، رفضت السفارة الإيطالية في المغرب إصدار تأشيرة الدخول لوالدته، بحجة عدم توافر المتطلبات المنصوص عليها في المادة 29 من قانون الهجرة. وقد أيّدت المحكمة قرار الرفض، موضّحة نقطة غالبًا ما تُسبّب التباسًا: التمييز بين صفة "الوالد المُعال" وصفة "الوالد الذي تجاوز الخامسة والستين"، وهما صفتان بديلتان وليستا متلازمتين. فعندما يتجاوز الوالد الخامسة والستين، لا ينظر المشرّع إلى وضعه المالي، بل إلى وجود أبناء آخرين في بلد الأصل قادرين على رعايته. وفي القضية محل البحث، كان للوالدة ثمانية أبناء، كما ظهر من "دفتر العائلة" المرفق بالأوراق. وفي مثل هذه الحالة، تشترط القواعد القانونية تقديم إثباتات واضحة: يجب على مقدّم الطلب أن يثبت أنّ الأبناء الآخرين لا يقيمون في المغرب، أو أنّهم—حتى لو كانوا مقيمين هناك—غير قادرين على رعاية والدتهم بسبب ظروف صحية خطيرة ومثبتة. أما شهادة الإعالة العائلية التي قدّمها صاحب الطلب، فلم تُعتبر كافية، لأنها تُظهر الجانب المالي فقط، ولا تُبيّن القدرة الفعلية على تقديم الرعاية. فالنص القانوني لا يقوم على معيار اقتصادي بحت، بل يأخذ بعين الاعتبار إمكانية الأبناء الآخرين توفير الرعاية الكاملة للوالد المتقدّم في السن. وبغياب هذه الأدلة المطلوبة، قررت المحكمة رفض الدعوى. شكرًا على الاستماع. كانت هذه حلقة جديدة من بودكاست قانون الهجرة. إلى اللقاء. ift.tt/4ymP9WV عنوان الحلقة: لمّ شمل الوالدين الذين تجاوزوا الخامسة والستين ووجود الأبناء الآخرين في بلد الأصل: محكمة روما توضّح الشروط بودكاست – قانون الهجرة صباح الخير، أنا المحامي فابيو لوسيربو، وهذه حلقة جديدة من بودكاست قانون الهجرة. نناقش اليوم حُكمًا مهمًا يتناول مسألة كثيرًا ما تكون حاسمة في إجراءات لمّ الشمل العائلي: وضع الوالدين الذين تجاوزوا الخامسة والستين من العمر، ودور الأبناء الآخرين الذين ما زالوا مقيمين في بلد الأصل. يدور الحديث عن قرار محكمة روما، دائرة حقوق الشخص والهجرة، الصادر في 20 نوفمبر 2025، في الدعوى المسجّلة بالـ رقم 27916 لسنة 2025. كانت الدعوى مقدّمة من مواطن مغربي يحمل تصريح إقامة طويل الأمد في الاتحاد الأوروبي، وكان قد حصل من المكتب الموحّد للهجرة في محافظة روفيغو على إذن لمّ الشمل لوالديه معًا. ومع ذلك، رفضت السفارة الإيطالية في المغرب إصدار تأشيرة الدخول لوالدته، بحجة عدم توافر المتطلبات المنصوص عليها في المادة 29 من قانون الهجرة. وقد أيّدت المحكمة قرار الرفض، موضّحة نقطة غالبًا ما تُسبّب التباسًا: التمييز بين صفة "الوالد المُعال" وصفة "الوالد الذي تجاوز الخامسة والستين"، وهما صفتان بديلتان وليستا متلازمتين. فعندما يتجاوز الوالد الخامسة والستين، لا ينظر المشرّع إلى وضعه المالي، بل إلى وجود أبناء آخرين في بلد الأصل قادرين على رعايته. وفي القضية محل البحث، كان للوالدة ثمانية أبناء، كما ظهر من "دفتر العائلة" المرفق بالأوراق. وفي مثل هذه الحالة، تشترط القواعد القانونية تقديم إثباتات واضحة: يجب على مقدّم الطلب أن يثبت أنّ الأبناء الآخرين لا يقيمون في المغرب، أو أنّهم—حتى لو كانوا مقيمين هناك—غير قادرين على رعاية والدتهم بسبب ظروف صحية خطيرة ومثبتة. أما شهادة الإعالة العائلية التي قدّمها صاحب الطلب، فلم تُعتبر كافية، لأنها تُظهر الجانب المالي فقط، ولا تُبيّن القدرة الفعلية على تقديم الرعاية. فالنص القانوني لا يقوم على معيار اقتصادي بحت، بل يأخذ بعين الاعتبار إمكانية الأبناء الآخرين توفير الرعاية الكاملة للوالد المتقدّم في السن. وبغياب هذه الأدلة المطلوبة، قررت المحكمة رفض الدعوى. شكرًا على الاستماع. كانت هذه حلقة جديدة من بودكاست قانون الهجرة. إلى اللقاء.
New on TikTok: ️ TÍTULO: “¿Error tipográfico o título incorrecto? Cuando el permiso de residencia no puede renovarse” Soy el abogado Fabio Loscerbo, y este es un nuevo episodio del pódcast Derecho de Inmigración. Hoy analizamos una decisión importante del Tribunal Administrativo Regional de Véneto, que ayuda a comprender mejor la normativa sobre los permisos de residencia emitidos por “casos especiales” según el artículo 27 del Texto Único de Inmigración italiano. El caso se refería a un ciudadano extranjero que había entrado legalmente en Italia con una autorización de trabajo para desempeñarse en un circo, una de las categorías específicas previstas en el artículo 27, párrafo 1, letra l) del Decreto Legislativo n.º 286 de 1998. Tras la finalización de ese contrato, la persona encontró un nuevo empleo como almacenero y solicitó la renovación de su permiso, que anteriormente se había expedido con la indicación “trabajo subordinado”. La Jefatura de Policía denegó la renovación, argumentando que el permiso en realidad había sido otorgado por “casos especiales de trabajo en el espectáculo”, y que, por tanto, no podía renovarse ni convertirse una vez finalizada la relación laboral original. El solicitante recurrió la decisión ante el TAR, alegando que la Policía había anulado ilegalmente un título válido y que la Administración debía haber considerado su integración laboral y familiar en Italia. El Tribunal, mediante la sentencia número 1846 de 2025, rechazó el recurso. Aclaró que la naturaleza del permiso no depende de la simple frase impresa en el documento, sino del conjunto del procedimiento administrativo: la autorización de trabajo, el visado y el marco normativo correspondiente. Aunque el permiso decía “trabajo subordinado”, la entrada había sido autorizada como trabajo en el espectáculo, por lo que se aplicaba la normativa especial del artículo 40 del Reglamento de aplicación, el Decreto del Presidente de la República n.º 394 de 1999. Según el Tribunal, el error tipográfico no cambia la sustancia del título. En estos casos, el permiso solo puede renovarse mientras subsista la misma relación laboral y no puede convertirse en otro tipo. Además, la confianza legítima del extranjero no puede prevalecer cuando contradice una prohibición legal expresa. Por último, la protección de la vida privada y familiar —prevista en el artículo 8 del Convenio Europeo de Derechos Humanos y en el artículo 19 del Texto Único— no puede invocarse en ausencia de una orden de expulsión, ni utilizarse para eludir el sistema legal de cuotas de entrada. La sentencia también reafirma el principio de buena fe recíproca entre el ciudadano extranjero y la administración pública, subrayando que este principio no puede superar los límites establecidos por la normativa sobre inmigración y flujos laborales. Soy el abogado Fabio Loscerbo, y este fue un nuevo episodio del pódcast Derecho de Inmigración. Nos escuchamos pronto con un nuevo análisis sobre una sentencia que incide directamente en la vida de los extranjeros en Italia. ift.tt/RE8Htou ️ TÍTULO: “¿Error tipográfico o título incorrecto? Cuando el permiso de residencia no puede renovarse” Soy el abogado Fabio Loscerbo, y este es un nuevo episodio del pódcast Derecho de Inmigración. Hoy analizamos una decisión importante del Tribunal Administrativo Regional de Véneto, que ayuda a comprender mejor la normativa sobre los permisos de residencia emitidos por “casos especiales” según el artículo 27 del Texto Único de Inmigración italiano. El caso se refería a un ciudadano extranjero que había entrado legalmente en Italia con una autorización de trabajo para desempeñarse en un circo, una de las categorías específicas previstas en el artículo 27, párrafo 1, letra l) del Decreto Legislativo n.º 286 de 1998. Tras la finalización de ese contrato, la persona encontró un nuevo empleo como almacenero y solicitó la renovación de su permiso, que anteriormente se había expedido con la indicación “trabajo subordinado”. La Jefatura de Policía denegó la renovación, argumentando que el permiso en realidad había sido otorgado por “casos especiales de trabajo en el espectáculo”, y que, por tanto, no podía renovarse ni convertirse una vez finalizada la relación laboral original. El solicitante recurrió la decisión ante el TAR, alegando que la Policía había anulado ilegalmente un título válido y que la Administración debía haber considerado su integración laboral y familiar en Italia. El Tribunal, mediante la sentencia número 1846 de 2025, rechazó el recurso. Aclaró que la naturaleza del permiso no depende de la simple frase impresa en el documento, sino del conjunto del procedimiento administrativo: la autorización de trabajo, el visado y el marco normativo correspondiente. Aunque el permiso decía “trabajo subordinado”, la entrada había sido autorizada como trabajo en el espectáculo, por lo que se aplicaba la normativa especial del artículo 40 del Reglamento de aplicación, el Decreto del Presidente de la República n.º 394 de 1999. Según el Tribunal, el error tipográfico no cambia la sustancia del título. En estos casos, el permiso solo puede renovarse mientras subsista la misma relación laboral y no puede convertirse en otro tipo. Además, la confianza legítima del extranjero no puede prevalecer cuando contradice una prohibición legal expresa. Por último, la protección de la vida privada y familiar —prevista en el artículo 8 del Convenio Europeo de Derechos Humanos y en el artículo 19 del Texto Único— no puede invocarse en ausencia de una orden de expulsión, ni utilizarse para eludir el sistema legal de cuotas de entrada. La sentencia también reafirma el principio de buena fe recíproca entre el ciudadano extranjero y la administración pública, subrayando que este principio no puede superar los límites establecidos por la normativa sobre inmigración y flujos laborales. Soy el abogado Fabio Loscerbo, y este fue un nuevo episodio del pódcast Derecho de Inmigración. Nos escuchamos pronto con un nuevo análisis sobre una sentencia que incide directamente en la vida de los extranjeros en Italia.
New on TikTok: ️ Titolo: Revoca del permesso di lungo periodo e assenza prolungata: quando la malattia giustifica il rientro tardi in Italia Io sono l’avvocato Fabio Loscerbo, e questo è un nuovo episodio del podcast Diritto dell’Immigrazione. Oggi parliamo di una sentenza del Tribunale Amministrativo Regionale per il Friuli Venezia Giulia, Sezione Prima, numero 381 del 2025, pubblicata il 13 settembre 2025, che affronta un tema cruciale: la revoca del permesso di soggiorno di lungo periodo per assenza dal territorio dell’Unione Europea superiore a dodici mesi. Il caso riguarda un cittadino tunisino, residente in Italia dal 2001, titolare di un permesso di soggiorno di lungo periodo per motivi di lavoro subordinato. La Questura di Pordenone aveva disposto la revoca del suo titolo di soggiorno, sostenendo che l’interessato fosse rimasto in Tunisia per oltre un anno consecutivo, tra il 2017 e il 2019. Contestualmente, la Questura aveva respinto la richiesta di aggiornamento del permesso, ritenendo irrilevante la documentazione medica presentata per giustificare l’assenza, dovuta a una grave malattia che aveva richiesto cure prolungate. Il ricorrente ha impugnato il provvedimento, sostenendo che l’amministrazione non avesse tenuto conto delle sue giustificazioni e che la decisione violasse i principi di proporzionalità, ragionevolezza e tutela della vita privata e familiare, oltre ai diritti fondamentali garantiti dalla Costituzione e dalle convenzioni internazionali. Il TAR Friuli Venezia Giulia, con la sentenza numero 381 del 2025, ha accolto il ricorso e annullato il provvedimento della Questura. Il Tribunale ha chiarito che l’articolo 9, comma 7, lettera d), del decreto legislativo 286 del 1998 — che prevede la revoca del permesso di lungo periodo in caso di assenza dall’Unione per più di dodici mesi — non può essere applicato automaticamente. L’amministrazione, infatti, ha l’obbligo di valutare se esistano gravi e documentati motivi, come le condizioni di salute, che possano giustificare l’assenza prolungata. Il giudice ha sottolineato che un’interpretazione rigida della norma contrasterebbe con il principio di uguaglianza sostanziale e con l’impianto inclusivo che caratterizza lo statuto giuridico dello straniero. Inoltre, applicare la revoca in modo meccanico significherebbe ignorare il diritto alla vita privata e familiare, che merita una tutela effettiva anche per chi risiede legalmente in Italia da lungo tempo. Per questi motivi, il TAR ha annullato la revoca e ordinato all’amministrazione di rivalutare la posizione del ricorrente, esaminando nel merito la documentazione sanitaria e verificando se le condizioni di salute possano legittimamente giustificare il periodo trascorso all’estero. Le spese di giudizio sono state compensate in ragione del contrasto giurisprudenziale esistente sul tema. Questa decisione ribadisce un principio fondamentale: il permesso di soggiorno di lungo periodo non può essere revocato in modo automatico. Ogni caso deve essere valutato nella sua specificità, soprattutto quando sono in gioco malattie gravi o altre circostanze eccezionali che giustificano l’assenza temporanea dal territorio nazionale. Questo era Diritto dell’Immigrazione. Io sono l’avvocato Fabio Loscerbo, e vi invito a seguire le prossime puntate. ift.tt/NPcSBL7 ️ Titolo: Revoca del permesso di lungo periodo e assenza prolungata: quando la malattia giustifica il rientro tardi in Italia Io sono l’avvocato Fabio Loscerbo, e questo è un nuovo episodio del podcast Diritto dell’Immigrazione. Oggi parliamo di una sentenza del Tribunale Amministrativo Regionale per il Friuli Venezia Giulia, Sezione Prima, numero 381 del 2025, pubblicata il 13 settembre 2025, che affronta un tema cruciale: la revoca del permesso di soggiorno di lungo periodo per assenza dal territorio dell’Unione Europea superiore a dodici mesi. Il caso riguarda un cittadino tunisino, residente in Italia dal 2001, titolare di un permesso di soggiorno di lungo periodo per motivi di lavoro subordinato. La Questura di Pordenone aveva disposto la revoca del suo titolo di soggiorno, sostenendo che l’interessato fosse rimasto in Tunisia per oltre un anno consecutivo, tra il 2017 e il 2019. Contestualmente, la Questura aveva respinto la richiesta di aggiornamento del permesso, ritenendo irrilevante la documentazione medica presentata per giustificare l’assenza, dovuta a una grave malattia che aveva richiesto cure prolungate. Il ricorrente ha impugnato il provvedimento, sostenendo che l’amministrazione non avesse tenuto conto delle sue giustificazioni e che la decisione violasse i principi di proporzionalità, ragionevolezza e tutela della vita privata e familiare, oltre ai diritti fondamentali garantiti dalla Costituzione e dalle convenzioni internazionali. Il TAR Friuli Venezia Giulia, con la sentenza numero 381 del 2025, ha accolto il ricorso e annullato il provvedimento della Questura. Il Tribunale ha chiarito che l’articolo 9, comma 7, lettera d), del decreto legislativo 286 del 1998 — che prevede la revoca del permesso di lungo periodo in caso di assenza dall’Unione per più di dodici mesi — non può essere applicato automaticamente. L’amministrazione, infatti, ha l’obbligo di valutare se esistano gravi e documentati motivi, come le condizioni di salute, che possano giustificare l’assenza prolungata. Il giudice ha sottolineato che un’interpretazione rigida della norma contrasterebbe con il principio di uguaglianza sostanziale e con l’impianto inclusivo che caratterizza lo statuto giuridico dello straniero. Inoltre, applicare la revoca in modo meccanico significherebbe ignorare il diritto alla vita privata e familiare, che merita una tutela effettiva anche per chi risiede legalmente in Italia da lungo tempo. Per questi motivi, il TAR ha annullato la revoca e ordinato all’amministrazione di rivalutare la posizione del ricorrente, esaminando nel merito la documentazione sanitaria e verificando se le condizioni di salute possano legittimamente giustificare il periodo trascorso all’estero. Le spese di giudizio sono state compensate in ragione del contrasto giurisprudenziale esistente sul tema. Questa decisione ribadisce un principio fondamentale: il permesso di soggiorno di lungo periodo non può essere revocato in modo automatico. Ogni caso deve essere valutato nella sua specificità, soprattutto quando sono in gioco malattie gravi o altre circostanze eccezionali che giustificano l’assenza temporanea dal territorio nazionale. Questo era Diritto dell’Immigrazione. Io sono l’avvocato Fabio Loscerbo, e vi invito a seguire le prossime puntate.
New on TikTok: Bölüm başlığı: Altmış beş yaş üstü ebeveynlerin aile birleşimi ve diğer çocukların anavatanında bulunması: Roma Mahkemesi şartları açıklıyor Podcast – Göç Hukuku Günaydın, ben avukat Fabio Loscerbo ve bu, Göç Hukuku podcastimin yeni bir bölümü. Bugün, aile birleşimi prosedürlerinde çoğu zaman belirleyici olan bir konuyu ele alan önemli bir kararı inceliyoruz: altmış beş yaşını geçmiş ebeveynlerin durumu ve anavatanlarında kalan diğer çocukların rolü. Bu değerlendirme, Roma Mahkemesi’nin Kişi Hakları ve Göç Dairesi tarafından 20 Kasım 2025 tarihinde verilen ve 2025 yılı 27916 numarasıyla kayıtlı olan karara ilişkindir. Dava, Avrupa Birliği uzun dönem ikamet izni sahibi bir Fas vatandaşının, Rovigo Valiliği Göç Bürosu tarafından her iki ebeveyni için aile birleşimi izni almasına rağmen, İtalya’nın Fas Büyükelçiliğinin annesine vize vermeyi reddetmesi üzerine açılmıştı. Büyükelçilik, Göç Kanunu’nun 29. maddesinde öngörülen şartların kanıtlanmadığını ileri sürmüştü. Mahkeme, ret işleminin hukuka uygun olduğunu belirterek sıkça karışıklığa yol açan bir noktayı netleştirdi: “bakmakla yükümlü olunan ebeveyn” statüsü ile “altmış beş yaş üstü ebeveyn” statüsü birbirinin alternatifi olup birlikte aranmaz. Ebeveyn altmış beş yaşını geçtiğinde kanun koyucu, ebeveynin gelir durumuna değil, anavatanında diğer çocukların bulunup bulunmadığına ve bakım sağlayıp sağlayamayacaklarına bakar. Somut olayda, başvurucunun annesinin toplam sekiz çocuğu olduğu, dosyaya sunulan aile kütüğünden anlaşılmaktaydı. Bu durumda kanun, kesin ve somut beyanları zorunlu kılar: başvurucu, diğer çocukların Fas’ta yaşamadığını veya orada yaşıyorlarsa ciddi ve belgelenmiş sağlık sorunları nedeniyle ebeveyne bakamayacak durumda olduklarını kanıtlamak zorundadır. Başvurucu tarafından sunulan aile yükümlülük belgesi yeterli görülmedi, çünkü yalnızca ekonomik desteği gösteriyor, ancak fiilî bakım kapasitesine ilişkin hiçbir değerlendirme içermiyordu. Mevzuat, salt ekonomik bir bakış açısına dayanmaz; diğer çocukların yaşlı ebeveyne bakım sağlama imkanını bütüncül şekilde dikkate alır. Gerekli kanıtlar sunulmadığından Mahkeme davayı reddetti. Dinlediğiniz için teşekkür ederim. Bu, Göç Hukuku podcastimin yeni bir bölümüydü. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. ift.tt/j0YJ5Nd Bölüm başlığı: Altmış beş yaş üstü ebeveynlerin aile birleşimi ve diğer çocukların anavatanında bulunması: Roma Mahkemesi şartları açıklıyor Podcast – Göç Hukuku Günaydın, ben avukat Fabio Loscerbo ve bu, Göç Hukuku podcastimin yeni bir bölümü. Bugün, aile birleşimi prosedürlerinde çoğu zaman belirleyici olan bir konuyu ele alan önemli bir kararı inceliyoruz: altmış beş yaşını geçmiş ebeveynlerin durumu ve anavatanlarında kalan diğer çocukların rolü. Bu değerlendirme, Roma Mahkemesi’nin Kişi Hakları ve Göç Dairesi tarafından 20 Kasım 2025 tarihinde verilen ve 2025 yılı 27916 numarasıyla kayıtlı olan karara ilişkindir. Dava, Avrupa Birliği uzun dönem ikamet izni sahibi bir Fas vatandaşının, Rovigo Valiliği Göç Bürosu tarafından her iki ebeveyni için aile birleşimi izni almasına rağmen, İtalya’nın Fas Büyükelçiliğinin annesine vize vermeyi reddetmesi üzerine açılmıştı. Büyükelçilik, Göç Kanunu’nun 29. maddesinde öngörülen şartların kanıtlanmadığını ileri sürmüştü. Mahkeme, ret işleminin hukuka uygun olduğunu belirterek sıkça karışıklığa yol açan bir noktayı netleştirdi: “bakmakla yükümlü olunan ebeveyn” statüsü ile “altmış beş yaş üstü ebeveyn” statüsü birbirinin alternatifi olup birlikte aranmaz. Ebeveyn altmış beş yaşını geçtiğinde kanun koyucu, ebeveynin gelir durumuna değil, anavatanında diğer çocukların bulunup bulunmadığına ve bakım sağlayıp sağlayamayacaklarına bakar. Somut olayda, başvurucunun annesinin toplam sekiz çocuğu olduğu, dosyaya sunulan aile kütüğünden anlaşılmaktaydı. Bu durumda kanun, kesin ve somut beyanları zorunlu kılar: başvurucu, diğer çocukların Fas’ta yaşamadığını veya orada yaşıyorlarsa ciddi ve belgelenmiş sağlık sorunları nedeniyle ebeveyne bakamayacak durumda olduklarını kanıtlamak zorundadır. Başvurucu tarafından sunulan aile yükümlülük belgesi yeterli görülmedi, çünkü yalnızca ekonomik desteği gösteriyor, ancak fiilî bakım kapasitesine ilişkin hiçbir değerlendirme içermiyordu. Mevzuat, salt ekonomik bir bakış açısına dayanmaz; diğer çocukların yaşlı ebeveyne bakım sağlama imkanını bütüncül şekilde dikkate alır. Gerekli kanıtlar sunulmadığından Mahkeme davayı reddetti. Dinlediğiniz için teşekkür ederim. Bu, Göç Hukuku podcastimin yeni bir bölümüydü. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.
25/10/23, SESI Lab, Brasília.
Evento que marcou assinatura do acordo de cooperação entre a plataforma e o museu contou com presença de Fátima Bernardes, host do evento; Paulo Mól, diretor de Operações do SESI, e Fernando Gallo, diretor de Políticas Públicas do TikTok no Brasil. Também foram convidados para apresentar cases sobre usos inovadores da plataforma os influenciadores Taís e Roberta Bento, do perfil SOS Educação, e Kelvin Almeida, do perfil Senhores Bacanas.
Foto: Lucas Costa/SESI
New on TikTok: Bölümün Başlığı: Dublin transferleri ve bilgilendirme yükümlülükleri: Roma Mahkemesi Slovenya’ya transferi iptal ediyor (Genel Esas Numarası 37474 – 2025) Günaydın, ben avukat Fabio Loscerbo ve bu, “Göç Hukuku” podcastinin yeni bir bölümüdür. Bugün, Roma Mahkemesi’nin Kişi Hakları ve Göç Bölümü tarafından on sekiz Kasım iki bin yirmi beş tarihinde verilen ve Genel Esas Numarası 37474 – 2025 ile kayıtlı olan bir kararı inceliyorum. Karar, İçişleri Bakanlığı’na bağlı Dublin Birimi tarafından verilen ve başvuru sahibinin Slovenya’ya transferini öngören işleme karşı yapılan itirazla ilgilidir. Mahkeme, itirazı kabul etmiş ve Avrupa Birliği’nin 2013 tarihli 604 sayılı Dublin Tüzüğü’nün dördüncü ve beşinci maddelerinde düzenlenen bilgilendirme yükümlülüklerine uyulmadığını tespit etmiştir. Dosyanın merkezi noktası, kişisel mülakattır. Avrupa Birliği Adalet Divanı, otuz Kasım iki bin yirmi üç tarihli kararında, mülakatın vazgeçilmez bir güvence olduğunu açıkça belirtmiştir: Mülakat, transfer kararından önce yapılmalı, başvuru sahibinin anlayabileceği bir dilde gerçekleştirilmelidir, mahremiyet şartları sağlanmalı ve başvuru sahibine kendi durumuyla ilgili önemli kişisel unsurları açıklama imkânı tanımalıdır. Ayrıca, üye devletin mülakat sırasında verilen başlıca bilgileri içeren yazılı bir özet hazırlaması zorunludur. Roma Mahkemesi’nin incelediği dosyada böyle bir özet bulunmamaktadır. İdare tarafından sunulan formda yalnızca başvuru sahibinin kimlik bilgileri ve adresi yer almakta olup, mülakatın içeriğine, sorulan sorulara veya verilen yanıtlara dair hiçbir bilgi bulunmamaktadır. Bu durumda mülakat usule uygun yapılmış sayılmaz ve transfer kararının otomatik olarak iptal edilmesi gerekir. Bu sonuç hem Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın hem de İtalya Yargıtayının yakın tarihli içtihatlarıyla uyumludur. Mahkeme ayrıca, bu eksikliğin yargısal bir dinleme ile telafi edilemeyeceğini, çünkü bunun Dublin prosedürünün gerektirdiği hızla bağdaşmadığını belirtmiştir. Bu nedenle başvuru sahibinin uluslararası koruma talebini değerlendirme yetkisinin İtalya’ya ait olduğu sonucuna varılmıştır. “Göç Hukuku” podcastinin bir sonraki bölümünde görüşmek üzere. ift.tt/0UFMEtk Bölümün Başlığı: Dublin transferleri ve bilgilendirme yükümlülükleri: Roma Mahkemesi Slovenya’ya transferi iptal ediyor (Genel Esas Numarası 37474 – 2025) Günaydın, ben avukat Fabio Loscerbo ve bu, “Göç Hukuku” podcastinin yeni bir bölümüdür. Bugün, Roma Mahkemesi’nin Kişi Hakları ve Göç Bölümü tarafından on sekiz Kasım iki bin yirmi beş tarihinde verilen ve Genel Esas Numarası 37474 – 2025 ile kayıtlı olan bir kararı inceliyorum. Karar, İçişleri Bakanlığı’na bağlı Dublin Birimi tarafından verilen ve başvuru sahibinin Slovenya’ya transferini öngören işleme karşı yapılan itirazla ilgilidir. Mahkeme, itirazı kabul etmiş ve Avrupa Birliği’nin 2013 tarihli 604 sayılı Dublin Tüzüğü’nün dördüncü ve beşinci maddelerinde düzenlenen bilgilendirme yükümlülüklerine uyulmadığını tespit etmiştir. Dosyanın merkezi noktası, kişisel mülakattır. Avrupa Birliği Adalet Divanı, otuz Kasım iki bin yirmi üç tarihli kararında, mülakatın vazgeçilmez bir güvence olduğunu açıkça belirtmiştir: Mülakat, transfer kararından önce yapılmalı, başvuru sahibinin anlayabileceği bir dilde gerçekleştirilmelidir, mahremiyet şartları sağlanmalı ve başvuru sahibine kendi durumuyla ilgili önemli kişisel unsurları açıklama imkânı tanımalıdır. Ayrıca, üye devletin mülakat sırasında verilen başlıca bilgileri içeren yazılı bir özet hazırlaması zorunludur. Roma Mahkemesi’nin incelediği dosyada böyle bir özet bulunmamaktadır. İdare tarafından sunulan formda yalnızca başvuru sahibinin kimlik bilgileri ve adresi yer almakta olup, mülakatın içeriğine, sorulan sorulara veya verilen yanıtlara dair hiçbir bilgi bulunmamaktadır. Bu durumda mülakat usule uygun yapılmış sayılmaz ve transfer kararının otomatik olarak iptal edilmesi gerekir. Bu sonuç hem Avrupa Birliği Adalet Divanı’nın hem de İtalya Yargıtayının yakın tarihli içtihatlarıyla uyumludur. Mahkeme ayrıca, bu eksikliğin yargısal bir dinleme ile telafi edilemeyeceğini, çünkü bunun Dublin prosedürünün gerektirdiği hızla bağdaşmadığını belirtmiştir. Bu nedenle başvuru sahibinin uluslararası koruma talebini değerlendirme yetkisinin İtalya’ya ait olduğu sonucuna varılmıştır. “Göç Hukuku” podcastinin bir sonraki bölümünde görüşmek üzere.
Venezia Per Sempre
m.facebook.com/story.php?stor…
#tiktok @charliechange8 #specialeffect
vm.tiktok.com/ZNdJxnSPk/
New on TikTok: 🎧 عنوان الحلقة: عندما لا تكفي وعود العمل: المحكمة الإدارية في لاتسيو توضّح حدود تصريح الإقامة انتظارًا للعمل أنا المحامي فابيو لوسيربو، وهذه حلقة جديدة من بودكاست “قانون الهجرة”. اليوم سنتحدث عن حكم حديث صادر عن المحكمة الإدارية الإقليمية في لاتسيو، القرار رقم 19426 لعام 2025، والذي يتناول موضوعًا مهمًا جدًا للعديد من المهاجرين: تصريح الإقامة في انتظار العمل. كثير من الأجانب، بعد فقدان عملهم أو انتهاء عقودهم، يتساءلون عمّا إذا كان بإمكانهم البقاء في إيطاليا بانتظار فرصة عمل جديدة. الإجابة جاءت في هذا الحكم الذي أوضح مبدأً أساسيًا: تصريح الإقامة في انتظار العمل لا يُمنح إلا لمن كان يعمل فعليًا وفقد وظيفته بعد ذلك، وليس لمن لديه وعد عمل فقط. بدأت القضية من طلب لتسوية الوضع قدّم وفقًا للمادة 103 من ما يُعرف بـ“مرسوم الإنعاش الاقتصادي” الصادر عام 2020، والذي سمح بتقنين علاقات العمل غير النظامية. وفي هذه الحالة، رأت محافظة روما أن علاقة العمل المعلنة لم تبدأ أصلًا، وأيّدت المحكمة قرار الرفض. وأوضح القضاة أن دفع الاشتراكات الاجتماعية أو وجود اتفاق شفهي لا يكفي لإثبات وجود علاقة عمل، إذ يجب تقديم أدلة ملموسة مثل الإشعار الإجباري لوزارة العمل، والتسجيل لدى المعهد الوطني للتأمين ضد حوادث العمل (INAIL)، وتوقيع عقد الإقامة. فقط عند توفّر هذه العناصر، وبعد انتهاء علاقة العمل فعليًا، يمكن للعامل أن يطلب تصريح الإقامة في انتظار العمل. كما أشارت المحكمة إلى حكمين سابقين مهمّين: قرار مجلس الدولة رقم 6979 لعام 2021، وقرار المحكمة الإدارية في لاتسيو رقم 7458 لعام 2021، واللذان أكّدا المبدأ نفسه. وبالتالي، فإن تصريح الإقامة في انتظار العمل ليس مخصصًا لمن يبحث عن وظيفة، بل هو حماية قانونية لمن فقد عملًا نظاميًا. ويؤكد هذا الحكم توجّهًا قضائيًا مستقرًا في إيطاليا يهدف إلى منع إساءة استخدام إجراءات التسوية وضمان الالتزام بالشروط القانونية الموضوعية. وفي الختام، فإن رسالة المحكمة الإدارية في لاتسيو واضحة: من أجل الحصول على تصريح الإقامة في انتظار العمل، لا تكفي الوعود أو الالتزامات — يجب أن يكون هناك عمل حقيقي، بدأ ثم انتهى. ift.tt/8cVDzTv 🎧 عنوان الحلقة: عندما لا تكفي وعود العمل: المحكمة الإدارية في لاتسيو توضّح حدود تصريح الإقامة انتظارًا للعمل أنا المحامي فابيو لوسيربو، وهذه حلقة جديدة من بودكاست “قانون الهجرة”. اليوم سنتحدث عن حكم حديث صادر عن المحكمة الإدارية الإقليمية في لاتسيو، القرار رقم 19426 لعام 2025، والذي يتناول موضوعًا مهمًا جدًا للعديد من المهاجرين: تصريح الإقامة في انتظار العمل. كثير من الأجانب، بعد فقدان عملهم أو انتهاء عقودهم، يتساءلون عمّا إذا كان بإمكانهم البقاء في إيطاليا بانتظار فرصة عمل جديدة. الإجابة جاءت في هذا الحكم الذي أوضح مبدأً أساسيًا: تصريح الإقامة في انتظار العمل لا يُمنح إلا لمن كان يعمل فعليًا وفقد وظيفته بعد ذلك، وليس لمن لديه وعد عمل فقط. بدأت القضية من طلب لتسوية الوضع قدّم وفقًا للمادة 103 من ما يُعرف بـ“مرسوم الإنعاش الاقتصادي” الصادر عام 2020، والذي سمح بتقنين علاقات العمل غير النظامية. وفي هذه الحالة، رأت محافظة روما أن علاقة العمل المعلنة لم تبدأ أصلًا، وأيّدت المحكمة قرار الرفض. وأوضح القضاة أن دفع الاشتراكات الاجتماعية أو وجود اتفاق شفهي لا يكفي لإثبات وجود علاقة عمل، إذ يجب تقديم أدلة ملموسة مثل الإشعار الإجباري لوزارة العمل، والتسجيل لدى المعهد الوطني للتأمين ضد حوادث العمل (INAIL)، وتوقيع عقد الإقامة. فقط عند توفّر هذه العناصر، وبعد انتهاء علاقة العمل فعليًا، يمكن للعامل أن يطلب تصريح الإقامة في انتظار العمل. كما أشارت المحكمة إلى حكمين سابقين مهمّين: قرار مجلس الدولة رقم 6979 لعام 2021، وقرار المحكمة الإدارية في لاتسيو رقم 7458 لعام 2021، واللذان أكّدا المبدأ نفسه. وبالتالي، فإن تصريح الإقامة في انتظار العمل ليس مخصصًا لمن يبحث عن وظيفة، بل هو حماية قانونية لمن فقد عملًا نظاميًا. ويؤكد هذا الحكم توجّهًا قضائيًا مستقرًا في إيطاليا يهدف إلى منع إساءة استخدام إجراءات التسوية وضمان الالتزام بالشروط القانونية الموضوعية. وفي الختام، فإن رسالة المحكمة الإدارية في لاتسيو واضحة: من أجل الحصول على تصريح الإقامة في انتظار العمل، لا تكفي الوعود أو الالتزامات — يجب أن يكون هناك عمل حقيقي، بدأ ثم انتهى.