View allAll Photos Tagged immer
Plongeon huard
Common Loon - Gavia immer
Parc national de la Mauricie, Qc
Avant d'aller a Magog, nous avions étés en Mauricie, sur un lac il y avait un couple de huard avec un bébé, il n'y avait pas de location d'embarcation a ce lac, et l'on observais le petit de loin, ca commençais a m'agacé de voir les huards de loin, après avoir été a Magog, on retourne au parc de la Mauricie , avant on va acheter un petit bateau pneumatique en spécial a 15 dollars dans un magasin a rayon lollll je voulais aller a leur rencontre, embarque le bonhomme dans le petit bateau avec sa caméra et bien entendu une ceinture de sécurité, me voila parti sur le lac, un ptit peu de vent, pas grave go, go, pagaille je m'approche d'eux en prenant mes photos, ca va bien, ce que j'ignorais ils ne sont pas trop habituer de voir des humains sur ce lac, a comparer a Orford, je m'approche encore un peu, et le parent c'est surement dit c'est assez, lollll il plonge il cri ce met a courir sur l'eau, my god, je vais m'éloigner, il est a 20 pieds de moi il plonge et viens vers moi (j'ai déjà vu un huard frappé sur un kayak) heyyyy cé pas le temps qu'il vienne picossé le pneumatique, lollllll , il a fait ce manège plusieurs fois, j'ai vite compris qu'il était temps que je m'éloigne, oufff un ti peu agacant loll quand tu l'aperçois en dessous du pneumatique lolll, ca été une cocasse expérience, compte tenu des circonstances j'ai pris mes photos pas trop près, un bateau rigide est recommender loll, j'ai enfin vu un bébé,
Great Northern Diver, Gavia immer
Thank you to all that take the time to look at my photographs and comment or like them. It really is appreciated. To see more please visit www.kevinagar.uk
Immer am ersten Wochenende im September findet "Terug naar Toen" (Zurück nach damals) bei der VSM in Beekbergen bei Apeldoorn statt. Insgesamt 10 Dampfloks sind am Wochenende zwischen Apeldoorn und Dieren mit verschiedenen Zügen eingesetzt. 23 023 der SSN zieht einen Personenzug von Loenen nach Eerbeek.
Plongeon huard
Common Loon - Gavia immer
Parc national de la Mauricie, Qc
Avant d'aller a Magog, nous avions étés en Mauricie, sur un lac il y avait un couple de huard avec un bébé, il n'y avait pas de location d'embarcation a ce lac, et l'on observais le petit de loin, ca commençais a m'agacé de voir les huards de loin, après avoir été a Magog, on retourne au parc de la Mauricie , avant on va acheter un petit bateau pneumatique en spécial a 15 dollars dans un magasin a rayon lollll je voulais aller a leur rencontre, embarque le bonhomme dans le petit bateau avec sa caméra et bien entendu une ceinture de sécurité, me voila parti sur le lac, un ptit peu de vent, pas grave go, go, pagaille je m'approche d'eux en prenant mes photos, ca va bien, ce que j'ignorais ils ne sont pas trop habituer de voir des humains sur ce lac, a comparer a Orford, je m'approche encore un peu, et le parent c'est surement dit c'est assez, lollll il plonge il cri ce met a courir sur l'eau, my god, je vais m'éloigner, il est a 20 pieds de moi il plonge et viens vers moi (j'ai déjà vu un huard frappé sur un kayak) heyyyy cé pas le temps qu'il vienne picossé le pneumatique, lollllll , il a fait ce manège plusieurs fois, j'ai vite compris qu'il était temps que je m'éloigne, oufff un ti peu agacant loll quand tu l'aperçois en dessous du pneumatique lolll, ca été une cocasse expérience, compte tenu des circonstances j'ai pris mes photos pas trop près, un bateau rigide est recommender loll, j'ai enfin vu un bébé,
immer wieder schön anzuschauen, die gepflegten Maschinen von Delta Rail. 243 (143) 650 und Schwesterchen sind mit einem Containerzug unterwegs als DGS 98840 Mannheim Rheinau - Frankfurt (Oder). Leider hatte der Zug Verspätung, so dass an meinem Hausbahnhof die Sonne schon zu weit rum war.
Always nice to see: Delta Rail series 243 (143) elctric locos, sporting the old DR (Deutsche Reichsbahn) livery. Train DGS 98840 is in transit from Mannheim Rheinau to Frankfurt (Oder). Regrettably, the train was delayed, so the front of the leading loco lies already in the shade.
Hailer-Meerholz, 26. März 2020
Common loon (Gavia immer)_0660
Mecosta County, Mi
This photo was taken in Mecosta County, Mi. on a 2014 John Dykstra Loon Photography tour.
~ immer wenn ich mit meiner Kamera unterwegs bin, besuche ich meinen speziellen Baum, es schenkt mir Ruhe und Energie. Dieser Baum begleitet mein Leben, egal zu welcher Jahreszeit.... und es ist mir ein Bedürfnis, diese Energie mit Euch zu teilen....und es werden noch ganz viele Fotos von diesem Baum ....ob Ihr wollt oder nicht ;-))
~ Whenever I'm on the way with my cam, I visit my special tree, he gives me rest and energy..... This tree accompanies my life, regardless of the season .... and it is my desire, to share this energy with you .... and there are still quite a lot of photos of this tree.... if you like or not ;-))
Joe always gets to see interesting animals when I am at work and he goes out alone ;-)
Red fox.
Seen in the nature-sanctuary "Breites Wasser" near Worpswede - Niedersachsen - Germany.
Jörg sieht immer so interessante Tiere, wenn ich arbeiten muss und er alleine rausgeht ;-)
Rotfuchs.
Gesehen im Naturschutzgebiet "Breites Wasser" bei Worpswede - Niedersachsen
..deshalb für den Kreislauf die Kenya Airways gehörende, aber für Turkish Airlines fliegende TC-LKB beim Line Up auf die 05.
De immer nog fraaie 189 096 van Husa Transportation mocht op zondag 5 februari 2012 naar Rheydt Gbf om de aldoor door Crossrail aangebrachte Mortara-shuttle op te halen. Met de start van de Milaan-shuttle reist het Cabooter-gedeelte niet meer met de Mortara mee en is de inzet van een meersysteem-E-lok mogelijk. In een uiterst fraai winterlicht passeert het geheel ter hoogte van Lind gelegen tussen Dülken en Boisheim aan een van de drie enkelsporige trajecten tussen Viersen en Venlo. In de verte zorgt een localo voor wat opwarming door een kampvuurtje te stoken.
DEU: Auf circa dreißig Metern Straßenfront sehen wir hier zwei, vielleicht vier Nachkriegswiederaufbauten und tatsächlich noch vier notdürftig hergerichtete Kriegsschäden, bei denen nur die Ruine versäubert und ein Notdach drauf gesetzt wurde.
Die beiden Restgebäude im Hintergrund könnten sogar potemkin'sche Fake-Etagen erhalten haben, was in den Fünfzigern ein beliebtes Mittel war, ein bisschen den Himmel aus den Innenstädten zu nehmen und etwas Wuseligkeit zu schaffen.
Befinden wir uns in einer der wenigen noch vorhanden Veedel-Einkaufsstraßen Kölns? Nein - diesen Anblick bietet Köln seinen Besuchern in einer der vier innerstädtischen Einkaufsstraßen(-zügen) namens Hohe Straße, etwa 100 m vom Dom entfernt.
Nicht, dass ich falsch verstanden werde: Es ist bei mir immer wieder pure Verwunderung, warum Köln - und ich werde demnächst noch mehr Fotos dazu einstellen - immer noch so viele Kriegsprovisorien hat.
ENG: On about thirty meters of street frontage(façade), we see two, maybe four post-war reconstructions and actually four hastily repaired war damages, where only the ruins were cleaned up and a temporary roof was put on top.
The two remaining buildings in the background may even have been given Potemkin's false floors, which was a popular way in the fifties to reduce the view of the open sky in Germany's downtowns and create some hustle and bustle.
Are we in one of the few remaining neighborhood shopping streets in Cologne? No - this is the sight Cologne offers its visitors in one of the four inner-city shopping streets called Hohe Straße, about 100 meters away from the famous Cologne cathedral.
Don't get me wrong: I'm always amazed why Cologne - and I'll post more photos soon - still has so many provisional buildings from the post-war period.
[Kopie von 23-05-19 (2) 2]
Gavia immer
One of the birds that is always a big hit on our New England trips is the Common Loon. The breeding plumage is so fancy compared to the dull plumage we see down in Texas during the winter. It is also quite a treat to hear them call.
_MG_6966-web
I watched a family of Common Loons and was in awe of their beauty. This young one has been bugging his mother for food. Now finally he sees the response from his parents.
Common Loon on Gillies Lake in the Gillies Lake Conservation Area in Timmins in Tisdale Township in the City of Timmins in Northeastern Ontario Canada
©Copyright Notice
This photograph and all those within my photostream are protected by copyright. The photos may not be reproduced, copied, transmitted or manipulated without my written permission.
Achter de goederentrein zat ook nog personentrein 56 uit Dieren en deze reed met de 52 3879 schoorsteen voor richting Loenen. Deze werd dan ook op dezelfde stek afgwacht. We stonden er immers toch, dus mooi meegenomen. Het werd nog even spannend met de wolken, die al aardig in aantallen toegenomen waren. De zon scheen gelukkig tijdens passage van de fraaie 52er die langs de fotografen rijdt onderweg naar Loenen.
I watched a family of Common Loons and was in awe of their beauty. This young one is bugging his mother for food. Every mother has pretended to ignore their baby's cry to be fed. Nature has always made that difficult and babies know from birth that if you just get right in mum's face.....she will respond. This kid has resorted to biting mum’s beak.
Immer wieder schön 🍃🍁🍃
Vielen herzlichen Dank für eure freundlichen Kommentare und Favs 🍁
Thank you very much for all your nice comments and favs 🍁
Das Füchschen schleicht immer noch über die Wiesen in der Nähe des Wohngebietes. Heute war er schon fast an den Häusern. Ich habe ihn beobachtet und er hat auch mich gesehen. Er lief nicht weg, sondern kam langsam die Wiese herunter im meine Richtung. Ich habe schnell einige Fotos gemacht und dann den Rückzug angetreten. Ich hatte ja meinen Hund wieder dabei.
The little fox is still creeping over the meadows near the residential area. Today he was almost at the houses. I was watching him, and he saw me too. He didn't run away, but slowly came down the meadow in my direction. I quickly took some photos and then withdrew. I had my dog back with me.
Wel, nu de eerste foto van een SM42 een feit was, werd de achtervolging onverwijld ingezet, we wensten immers een tweede foto van de TLK 'Barnim' naar Kołobrzeg te maken. Zo kwamen we voor onze tweede foto uit in Stary Borek, een klein plaatsje vlak voor Kołobrzeg. Ook hier was het weer net zo bewolkt als in Goleniów, ofschoon de rondlopende koeien nog voor enig vertier zorgen. Bij gebrek aan hoogte werd ditmaal van het dak van de auto gebruik gemaakt, dit alles natuurlijk onder het motto 'don't be gentle, it's a rental' ;-) Terwijl de trein de weg naar de badplaats vervolgde, reden wij ook naar die kant op, overigens niet voordat we onderweg in Grzybowo nog even wat te eten hadden gehaald. Tijdens de kering van de TLK 'Barnim' konden wij het overige treinverkeer in Kołobrzeg aanschouwen, aldaar bleek een andere groene SM42 actief te zijn. De SM42-2619 van de private firma NKN rangeerde namelijk met EIC 'Posejdon', waardoor we gedrieën van het gepruttel beider SM42's konden genieten. Tevens zagen we voor de eerste maal deze dag volle zon, als die nu even bleef schijnen... Een weinig later was het tijd om het eindpunt van onze TLK te verlaten, we zouden immers nog enkele foto's van de terugrit naar Szczecin maken.
Voor de terugrit had Maarten eveneens twee fotopunten uitgezocht, de eerste bevond zich in het station van Głowaczewo. Wel, dat betoonde waarlijk een typisch Pools station in de periferie te zijn. Een begroeid perron en een vervallen stationsgebouw, dat evenwel nog altijd bewoond wordt. Gelijkerwijs wij vorig jaar een soortgelijk station tegenkwamen in Lędziechowo, kregen we nu andermaal eenzelfde sfeervolle stationsomgeving te zien. Ofschoon het station zeer sfeervol was, was het weer dat niet echt. Waar de heenrit reeds in de bewolking geschiedde, waren de lichtomstandigheden voor de terugrit nog rampzaliger. In de verte zagen we namelijk opklaringen, doch bij ons was er nog een donkere lucht, hetgeen spijtig genoeg voor een lelijk contrast zorgde toen de trein passeerde. We gaven de hoop nog niet op, we zouden namelijk nog een tweede foto maken in het stadje Płoty. Het mooie van het gelijknamige station is dat de uitrit aan de zijde van Kołobrzeg nog altijd voorzien is van armseinen, een van de weinige op dit traject. Na onze aankomst in Płoty was het eventjes de vraag waar we TLK 'Barnim' precies op de foto wilden zetten. Het was helaas wat minder mooi als we dicht bij de armseinen stonden, zodat we ervoor kozen om even verderop een foto te maken. Nadat we daar de trein op de foto hadden gezet, reden we snel door naar de uitrit van het station om de trein bij vertrek een tweede maal vast te leggen. Ook hier was het nog steeds bewolkt, doch het resultaat van onze opname hebt U reeds bij Maarten kunnen zien. Als U zijn foto overigens goed bekijkt, kunt U links achteraan nog een armsein ontwaren. Wel, hiermede was de achtervolging van het TLK-treinpaar 'Barnim' afgerond, ondanks de wat slechtere weersomstandigheden hadden we nog diverse foto's kunnen maken.
Voor het vervolg van de dag stond er nog een leuk toeristisch uitstapje op het programma, we zouden namelijk een ritje maken met een Poolse smalspoortrein. Het is wellicht een wat onbekend onderwerp, doch in het westen van Polen lag vroeger een uitgebreid smalspoornet. De Duitsers waren namelijk - in tegenstelling tot de Russen - meer geneigd tot het aanleggen van spoorlijn, zodat ter ontsluiting van de perifere gebieden smalspoorlijnen werden aangelegd. Dikwijls was er onderweg aansluiting op een station aan een normaalspoorlijn, zodat de reizigers eenvoudig vanuit het platteland richting de grote steden konden reizen. Nevens de functie van personenvervoer vervulde het smalspoornet ook de functie van goederenvervoer, zo konden kolen bijvoorbeeld door het ganse land worden vervoerd. Sedert de val van de Sovjet-Unie is het smalspoornet helaas in rap tempo gekrompen, het commerciële personenvervoer is middelerwijl verdwenen. Gelukkig wordt ook in Polen de betekenis van het smalspoornet onderkend, zodat verscheidene lijnen bewaard zijn gebleven als museumlijn. Ook in de contreien waar wij ons ophielden is zo een voorbeeld te vinden, namelijk de smalspoorlijn van Gryfice naar de zee, meer bepaald naar Pogorzelica. Hier wordt gedurende het zomerseizoen dagelijks gereden, waarbij de opzet der dienstregeling enigszins merkwaardig is. Daar het depot in Gryfice is gevestigd, vangt men aldaar aan en wordt er naar Trzęsacz gereden. Vervolgens volgt men de kust tot aan Pogorzelica om vervolgens viermaal tussen Pogorzelica en Trzęsacz op en neer te rijden. Om het materieel aan het eind van de dag terug in het depot te krijgen, volgt na afloop weer de lange rit naar Gryfice. Dankzij de ongunstige ligging van het depot moet men dus tweemaal daags ruim vijf kwartier rijden om op het aantrekkelijkste deel van de lijn te komen... Enfin, voor ons kwam dit eigenlijk wel mooi uit. Wij konden namelijk gebruik maken van de laatste slag naar Pogorzelica en weer terug, waarna we de laatste rit van de dag naar Gryfice per auto zouden achtervolgen. Op deze wijze hadden we enerzijds een mooi ritje met een smalspoortrein en konden we anderzijds ook nog wat foto's maken. Na vertrek uit Płoty reden we dus naar Trzęsacz toe, alwaar de auto werd geparkeerd. Onderweg maakten we nog wel een grappige situatie mee op een der vele doorgaande N-wegen in Polen waar de maximumsnelheid 90 km/h bedraagt. Door het ontbreken van een fijnmazig net van snelwegen worden veel lokale doorgaande wegen in feite als snelweg gebruikt, hetgeen ook uit de snelheid blijkt. Het is zelfs de uitzondering als iemand wel 90 rijdt, zodat wij ook dikwijls de gemiddelde snelheid van 110 à 120 km/h aanhielden. Zelfs dat blijkt echter niet hard genoeg te zijn, onderweg werden wij - terwijl we 120 km/h reden - ingehaald door iemand die 150 km/h reed... De Poolse mentaliteit op de wegen blijft toch wel bijzonder ;-) De toeristentrein bleek een leuke samenstelling te hebben, achter de bruine Roemeense locomotief van het type Lxd2 hingen zowel enkele gesloten alsook open rijtuigen, wij namen natuurlijk in het open rijtuig plaats. Overigens was ook hier bijzonder weinig van corona te merken, op een enkele reiziger in de gesloten rijtuigen na droeg werkelijk niemand een mondmasker. Na vertrek volgde een mooie rit achter de diesellocomotief door het Poolse landschap, zo reden we door verscheidene bossen heen richting de kust toe. Het was een leuke rit en de kering in Pogorzelica konden we niet louter voor een sanitaire stop gebruiken, doch ook om nog een foto van onze trein te maken.
Nadat de trein gereed stond voor vertrek, was het alweer snel tijd om terug naar Trzęsacz te rijden. Zodoende volgde wederom een leuke rit door de bossen heen, het ritje met de smalspoortrein beviel ons wel goed. Spijtig genoeg was de rit na een halfuur ten einde gekomen, we hadden onze eindbestemming namelijk bereikt. We maakten in Trzęsacz nog even een foto van de trein en vervolgens was het tijd om de trein te achtervolgen, de lange rit naar Gryfice zou namelijk volgen. Door het lage tempo van de trein was het gelukkig niet moeilijk om de trein in te halen, uiteindelijk kwamen we bij de overweg in de DW105 nabij het dorpje Wilczkowo uit. De zon deed zowaar verwoede pogingen om enigszins door het wolkendek heen te prikken, waardoor de lichtomstandigheden al ietwat verbeterd waren toen we de trein uit de bossen zagen komen. Voor onze volgende foto volgden we de weg naar Popiele, waar ondanks de begroeide sporen nog een in- en uitstaphalte is voorzien alsmede een kruisingsmogelijkheid. Hier konden we de museumtrein ten laatsten male op de foto zetten, waarna ook wij naar Gryfice reden. Zo ongeveer gelijktijdig met de trein kwamen we aan, waardoor we het afrangeren nog konden aanschouwen. Gelijk geschreven is er in Gryfice aansluiting op de treinen van Polregio, we konden derhalve nog een stoptrein naar Szczecin op de foto zetten.
Middelerwijl was het half acht geworden, tijd om de fotodag te beëindigen en eens een restaurantje op te zoeken. Op een steenworp afstand van het station zou volgens Google Maps een etenszaak genaamd 'Mr. Kebab' zitten, daar reden we dus eens heen. Ofschoon de etenszaak open zou moeten zijn, zag het er verdacht donker uit toen we langsreden, doch ik wilde nog wel even kijken voor de zekerheid. En warempel, het zag er vrij duister uit, zou de kebabtent nu werkelijk gesloten zijn? Ik tuurde nog eenmaal door het raam en eensklaps zag ik een lampje branden, blijkbaar was men nog wel geopend. Bruno en Maarten parkeerden de auto en kwamen naar me toe en zo traden we de kebabtent binnen. Het was een wat bijzonder restaurantje, als gevolg van de coronamaatregelen stonden er in de grote ruimte slechts twee ronde tafels in het midden en de eetgelegenheid was slechts spaarzaam verlicht, gelukkig was het personeel er niet minder vriendelijk om. We konden weer eens genieten van de lage Poolse prijzen, zo kostte mijn pizza met kip slechts €4,25. Na het heerlijke avondeten was het tijd om ons hotel op te zoeken, deze avond zouden we in de badplaats Kołobrzeg overnachten.
Na een rit van omtrent drie kwartier kwamen we des avonds voor de tweede maal die dag in Kołobrzeg aan. Bij de zoektocht naar potentiële overnachtingen was een accommodatie in Kołobrzeg reeds vlug gevonden, we stuitten namelijk op Kompleks Milenium, dat niet slechts een hotel, doch ook over een zwembad bleek te beschikken. Welnu, we hadden eigenlijk wel lust in een zwembad, weshalve we onverwijld een overnachting boekten, wederom inclusief ontbijt overigens. De naam van ons hotel bleek overigens ook op de toegankelijkheid van het gebouw te slaan, het was namelijk bijzonder complex om de ingang te vinden. Ofschoon we aanvankelijk op een parkeerplaats stonden, bleken we aan de achterzijde van het gebouw te staan. De volgende poging ging gelukkig beter, ditmaal kwamen we aan de voorzijde van het gebouw uit. Hoewel... nergens zagen we de aanduiding dat hier een hotel zat, we zagen slechts verwijzingen naar sportaccommodaties. Ten langen leste besloot ik maar eens naar binnen te stappen en warempel, hier bleek inderdaad ook ons hotel gevestigd te zijn. Bij nader inzien bleken we niet bij een hotel met een zwembad te zijn, doch veeleer bij een gigantisch sportcentrum inclusief zwembad, waar toevallig ook nog enige hotelkamers waren ondergebracht. Enfin, we begaven ons naar de receptie toe om ons aan te melden. Alhoewel wij de afgelopen dagen steevast een bijzonder soepele omgang met de coronamaatregelen opmerkten in Polen, was het ditmaal anders. De receptioniste was namelijk zeer strikt en wilde elk onzer identiteitskaarten zien, opdat onze gegevens goed genoteerd werden. Derhalve duurde het enige tijd, doch uiteindelijk bleek alles in orde te zijn en ontvingen we de sleutel van onze hotelkamer. Nadat de douche nog even uitgeprobeerd was, was het tijd om te gaan slapen, onze tweede vakantiedag was ten einde gekomen.
De volgende ochtend ging zeer vroeg, te weten om vijf uur, de wekker, zodat we op tijd uit bed stapten. Vanuit de hotelkamer hoorden we reeds het geluid der zeemeeuwen, we konden goed merken dat we aan de kust zaten. Het vroege opstaan werd verklaard door een zekere foto die we wensten te maken, Maarten had namelijk een bijzonder plaatje in gedachte. Vanuit Kołobrzeg vertrekt namelijk verscheidene malen per dag een ED250 als EIP richting het zuiden. EIP, hetwelk staat voor Express InterCity Premium, is de hoogste treincategorie van Polen en omvat de treinen dewelke onderweg de hogesnelheidslijn van Warschau naar Krakau nemen. De treinen uit de categorie EIP worden tevens allemaal gereden door treinstellen ED250, zevendelige hogesnelheidstreinen van het type New Pendolino. De elektrische lijn vanuit Kołobrzeg naar Koszalin is echter allesbehalve een hogesnelheidslijn, de lijn kronkelt immers naar het zuiden toe en passeert zelfs mechanisch beveiligde stations. Met name het contrast tussen een hypermoderne hogesnelheidslijn en een oude spoorlijn met armseinen was wel erg leuk, zodat een foto van een ED250 op deze lijn op het programma stond. Zeer vroeg in de ochtend, namelijk om 5.35, zou vanuit Kołobrzeg EIP 8300 naar Kraków Główny vertrekken, die wij bij het mechanische inrijsein van Ustronie Morskie gingen vastleggen. Zeker in het aangename ochtendlicht beloofde dat een mooie foto te gaan worden...
Zodoende vertrokken we bijtijds uit het hotel en reden we een stukje het binnenland in om aan de rand van Ustronie Morskie uit te komen. Voor de foto klom ik nog een stukje een hoogspanningsmast in, doch de foto zelve was helaas dramatisch te noemen. Het was reeds bewolkt, doch vlak voor de passage kleurde de lucht nog blauwer, waardoor de foto eigenlijk direct verwijderd kon worden. Aansluitend namen we nog een foto van de stoptrein naar Słupsk in het station zelve, waarna we terugreden naar het hotel. Alvorens onze fotodag verder te zetten, zouden we namelijk lekker ontspannen in het zwembad. Gelukkig opende het zwembad reeds om half zeven, tot onze verbazing stond er zelfs op het vroege tijdstip al een rij bezoekers te wachten om toegelaten te worden. Na het omkleden was het dan tijd om lekker het water in te gaan, iets waar elk onzer veel zin in had. De keuze was gelukkig groot, nevens een bad om baantjes te trekken was er ook nog een bad met warmer water, waren er verscheidene bubbelbaden en waren er zelfs nog twee glijbanen aanwezig. Aanvankelijk waren die nog uitgeschakeld, doch na enige tijd stroomde ook daar het water zodat de beide glijbanen vele malen gebruikt konden worden. Waarlijk, het was een genot om nevens de hotelovernachting ook toegang tot het zwembad te hebben. Des avonds was het nog een aparte gewaarwording om in een sportcentrum te overnachten, doch inmiddels waren we er zeer tevreden over.
Nadat we een uurtje gezwommen hadden, was het tijd om te douchen en om te kleden, waarna we terug naar onze hotelkamer gingen. Na een kort verblijf op de kamer was het tijd om naar het restaurant te gaan, alwaar we zouden ontbijten. Ook daar maakten we andermaal kennis met de enigszins merkwaardige Poolse omgang met de coronamaatregelen. Gelijk geschreven was een mondmasker een zeldzaam gezicht in Polen, doch de dame achter de buffettafel droeg wel een masker. Evenwel kon ook daar het effect van betwijfeld worden, het masker werd namelijk enkel over de mond en niet over de neus gedragen. De dame bleek eigenlijk symbool te staan voor de mondmaskerplicht in Polen: zeer dikwijls wordt er simpelweg geen masker gedragen, doch áls er een wordt gedragen is dat enkel over de mond. Daarenboven was ook de omgang met de regels bij het ontbijt enigszins merkwaardig. We mochten namelijk niet zelf het drinken inschenken, doch juist omdat we telkens onze bekers aan de serveerster moesten geven, nam het aantal contactmomenten eigenlijk eerder toe dan af... Wel, het ontbijt was gelukkig goed, ook deze ochtend aten we weer een lekker roerei op. Het was overigens bijzonder rustig, we waren de enige gasten in het restaurant toen wij ons ontbijt nuttigden. Nadat we door het ontbijt aangesterkt waren, keerden we terug naar onze kamer om de spullen in te pakken, waarna we Kompleks Milenium verlieten, we zouden deze dag namelijk onze reis naar het oosten vervolgen. Voordat we Kołobrzeg verlieten, maakten we eerst nog even een tussenstop bij de Kaufland om daar het proviand van deze woensdag in te slaan. Gewend als ik was aan onze supermarktbezoekjes de dagen ervoor droeg ik geen masker, doch eensklaps bleek ik de enige te zijn zonder masker. Niet dat iemand daar moeilijk over deed, maar blijkbaar was de omgang met de coronaregels toch ietwat genuanceerder. In de kleine winkels wordt kennelijk geen masker gedragen, maar in de grotere winkels wel. Het was toch wel wennen op deze wijze ;-)
Nu we voldoende proviand hadden om deze donderdag door te komen, lieten we de badplaats definitief achter ons en reden we ten tweeden male naar Ustronie Morskie toe. Normaal gesproken was de zon wat gedraaid, waardoor je een goede foto in het station zelve kon maken met de armseinen in beeld. Ondanks een knappe trein - TLK 81114 'Pobrzeże' naar Łódź Fabryczna bestond uit een EP07 met maar liefst twaalf rijtuigen - zat het ook ditmaal niet echt mee, de zon kwam wederom niet tevoorschijn. Met deze foto besloten we ons bezoek aan de spoorlijn vanuit Kołobrzeg richting Koszalin, we zouden andermaal wat naar het oosten trekken. Wel, deze rit bleek een van de mooiste ritten van de ganse vakantie te reizen, we reden namelijk vlak langs de kust. Toen Bruno de navigatie instelde voor het volgende fotopunt konden we wel de snelste weg volgen - de DK11 - doch eigenlijk was het veel leuker om langs de kust te rijden, weshalve we de route door de vele badplaatsen volgden. Het was reeds een mooie rit door de gezellig drukke badplaatsen zoals Paprotno, doch eensklaps werd het wel heel leuk. Vlak na het verlaten van het voornoemde dorp reden we zo dicht langs de kust, dat we ter linkerzijde de zee zelfs zagen. Nu moesten en zouden we ook even gaan stoppen om naar het strand te gaan... We parkeerden vlug de auto en ach, welk een idyllische wandeling naar de zee volgde er nu. Vanaf de weg liepen we namelijk eerst nog een stukje door het bos, doch plotsklaps volgde een schitterend uitzicht: er was een kleine opening tussen de duinen in, waardoor je een prachtig doorkijkje op het strand en de zee had. Door het smalle pad tussen de duinen te volgen daalden we af naar het strand en zo waren we aangekomen op het strand van Gąski. Waarlijk, zo een mooie strandtoegang had geen onzer ooit gezien in zijn leven. Daarenboven kleurde het zand haast parelwit en was de zee bijkans azuurblauw, zodat we ons echt eventjes op een tropisch eiland waren. Ten slotte was de zon ook eindelijk gaan schijnen, waardoor het zeer aangenaam toeven was op het strand - dat was nog eens een mooie tussenstop van onze autorit!
Na het verkwikkende oponthoud aan het strand van Gąski liepen we terug door de duinen naar de auto om onze weg te vervolgen, we zouden namelijk de volgende kustspoorlijn bezoeken. Gelijkerwijs bij de spoorlijn naar Łeba het geval is, wordt ook op de dieselspoorlijn van Mścice naar Mielno slechts in het zomerseizoen gereden. Waar er op de lijn naar Łeba ook langeafstandstreinen rijden, komen er op de lijn naar Mielno slechts railbussen die tussen Mielno en Koszalin pendelen. Men tracht desondanks om deze spoorlijn wat te promoten, opdat het vele autoverkeer naar de kust enigszins gestopt worde. Zodoende kwamen we in Mielno aan, waar we nog even bij het station keken. Het was leuk om te zien dat er ook nog een loket geopend was voor de toeristen, dat had men goed aangepakt. We zouden de tweede stoptrein van de dag fotograferen, dewelke omtrent elf uur uit Mielno vertrok. Hiertoe begaven we ons naar de overweg in de DK11, waar Bruno en ik op de overwegkeet klommen om zo een wat hoger zicht op het spoor te hebben. De zon was nog altijd blijven schijnen, waardoor de SA103 de eerste trein werd die we in de zon konden vastleggen - eindelijk, de eerste zonfoto was binnen!
We kregen eindelijk wat goede moed, na zovele foto's met slecht licht hadden we eindelijk eens een zonfoto, nu was het nog te hopen dat dit ook bij de volgende foto's het geval zouden zijn... Enfin, we reden daartoe wederom een stuk naar het oosten toe, ditmaal naar de wat grotere badplaats Ustka. Vanuit Słupsk, gelegen aan de hoofdspoorlijn van Gdynia naar Szczecin, takt er een geëlektrificeerde lijn naar Ustka af en vormt deze zo een belangrijke aanvoerlijn voor vele toeristen. Overigens is het in dezen nog wel interessant om de Duitse plaatsnamen te vermelden, Słupsk is in het Duits Stolp, terwijl Ustka Stolpmünde heet. Dit komt doordat de rivier Słupia (Stolpe in het Duits) bij Ustka in de zee uitmondt, zodat Stolpmünde eigenlijk een mooie weergave is van een geografisch feit. Om in Ustka te komen, dienden we een rit van anderhalf uur langs de kust te maken, waarbij we tevens van het woiwodschap West-Pommeren naar Pommeren zouden gaan. Het eerste deel van de route was overigens ook nog wel interessant, dewijl ten oosten van Mielno verscheidene meren aan de kust liggen. Deze zijn ontstaan doordat een landtong de inham uiteindelijk heeft afgescheiden van de Oostzee, waardoor er tegenwoordig een smalle strook land is tussen de zee en het meer, een schoorwal genaamd. Doordat de Oostzee een binnenzee is, bestaan er vele schoorwallen, met name de schoorwallen tussen Gdańsk, Kaliningrad en Litouwen zijn qua omvang erg indrukwekkend. Tijdens onze rit over de schoorwal ten oosten van Mielno kwamen we trouwens nog langs de plaats met de grappige naam Łazy, waar we natuurlijk even stopten voor een foto ;-) Nadat we onderweg nog even gestopt waren om lunch te halen, kwamen we door Ustka heen, de zoveelste badplaats die we vandaag doorkruisten. Om half twee zou uit Ustka TLK 84150 'Gwarek' naar Katowice vertrekken, dewelke wij onderweg in Charnowo gingen fotograferen. Het was hier echt een wolkenlotto, die ditmaal verkeerd uitpakte, toen de trein ons passeerde was de zon achter een wolk verdwenen. Hopend op een beter resultaat reden we derhalve verder naar Słupsk, dit station is namelijk nog voorzien van mechanische seinen. Het onderwerp op de foto zou ditmaal TLK 81104 'Rybak' van Szczecin naar Białystok zijn, bestaande uit de mooie samenstelling van een EP07 voorop met oude getrokken rijtuigen. Ook nu hadden we pech, toen we aankwamen scheen de zon, doch uiteraard was zij weer verdwenen toen de trein aankwam. Zou het nu werkelijk niet lukken om eens een knappe TLK mooi in de zon op de foto te zetten? We waren immers bijna drie dagen in Polen en op een simpele railbus na hadden we nog geen enkele foto in de zon kunnen maken. De weersvoorspellingen bleken helaas toch wel te kloppen eigenlijk...
Edoch ging ook hier het bekende spreekwoord op: als de nood het hoogst is, is de redding nabij. De volgende TLK uit Ustka, genaamd 'Rowokól', was in aantocht en deze zouden we vanaf het viaduct van de DK21 vastleggen. Ook deze trein bestond uit een EP07 met getrokken rijtuigen en wonder boven wonder, de zon scheen toen we aankwamen én bleef ook schijnen toen de trein passeerde. We maakten haast een vreugdesprong, na drie dagen hadden we eindelijk een getrokken trein in de zon op de foto! Met deze TLK sloten we ons bezoek aan deze kustspoorlijn af, voor de volgende foto's zouden we langs de hoofdspoorlijn van Gdynia naar Szczecin verpozen. Voor de eerste foto reden we naar een station ongeveer halverwege Słupsk en Lębork, genaamd Strzyżyno. Het mooie van dit traject is dat de spoorlijn nog ongemoderniseerd is en derhalve over oude betonnen of verroeste ijzeren portalen beschikt alsmede ongerenoveerde haltes met lage perrons. Maarten had daarom een stop bij dit station ingepland om een TLK te fotograferen met de oude infrastructuur in beeld, hiervoor was TLK 'Pobrzeże' naar Kołobrzeg het geschikte object. Warempel, ook ditmaal passeerde de trein mooi in de zon - het geluk bevond zich deze middag echt aan onze zijde.
Met deze mooie foto op zak konden we weer naar de auto terugkeren om naar Lębork te rijden, hier zouden we verscheidene treinen op de foto zetten. Overmits onze focus des avonds op de TLK's tussen Lębork en Łeba lag, gingen we alvast een kijkje nemen in Lębork om te zien welke locomotieven de TLK's zouden verzekeren. Daar weldra de eerste trein leeg uit Lębork naar Łeba zou vertrekken, stelden we ons aan de westzijde van het station op. Al snel konden we de eerste trein op de foto zetten, een dubbele vernieuwde EN57 van SKM rangeerde namelijk naar een kopspoortje aan de westzijde van het station toe. De treinstellen waren nauwelijks aangekomen, toen we het wissel werd omgelegd. Aangaande de tractie van de lege trein naar Łeba hadden we helaas minder geluk, een gemoderniseerde SM42 van PKPIC werd hiervoor ingezet. We konden de trein gelukkig wel in de zon vastleggen en reden daarna nog naar het station toe, de tweede trein was namelijk ook al gereed voor vertrek naar Łeba. Hier hadden we meer geluk, een mooie oude witte SM42 werd hiervoor ingezet.
Dewijl het nog enige tijd zou duren vooraleer deze TLK naar Łeba ging vertrekken, hadden we nog wat tijd over om een andere trein vast te leggen. Een blik in de app leerde ons dat we veel geluk hadden, IC 58106 'Gryf' van Olsztyn naar Szczecin was blijkbaar met een vertraging van omtrent twintig minuten onderweg en deze zou perfect passen in de resterende tijd. Derhalve volgden we de DK6 een stukje naar het westen en kwamen we bij het plaatsje Leśnice terecht, alwaar ten oosten van het station een bruggetje over het spoor was. Welnu, dat bleek eigenlijk echt een fantastisch fotopunt te zijn, links op de achtergrond zagen we nog net Lębork terwijl rechts naast de DK6 een majestueus woud op een heuvel lag. Daarenboven was er een mooie wolkenlucht, hetgeen tesamen met het beginnende avondlicht voor een schitterende sfeer zorgde. Waarlijk, indien deze foto zou lukken, zou het mijn mooie foto van een elektrische getrokken trein in Polen zijn geweest tot op heden. Nadat een IC vanuit de andere richting passeerde, was het nog even wachten tot onze IC doorkwam. Aanvankelijk leek het nog spannend te worden toen de zon verdween, doch tot onze grote opluchting kwam de zon op tijd terug en was het zo zonnig dat ook het ganse woud met het zonlicht bestraald was. Toen de IC vanuit de verte opdoemde, zagen we tegelijk de grond voor de vertraging van circa vijftien minuten: in Ostróda was de EP07-1008 defect gegaan, zodat de EP07-339 als vervanger werd gestuurd. Met twee mooie EP07's voorop werden de vier rijtuigen naar Szczecin getrokken en passeert de IC de drie fotografen in het heerlijke avondlicht. Met deze foto was de vakantie nu echt geslaagd, ofschoon er nog meer leuks zou volgen...