View allAll Photos Tagged su
Chỉ là vì em yêu anh thôi, cho dù anh có tồi tệ thế nào đi nữa. Em yêu anh, yêu nhiều lắm.
Anh nói anh yêu em, không muốn chia tay em vậy tại sao anh vẫn để em ra đi ? - Anh thừa biết em không muốn xa anh mà.
Anh nói anh yêu em, sao lại vô tâm như vậy ? Đừng nói vì tính cách anh như thế, đừng nói vì anh yêu theo kiểu cách của anh. Dù có thế nào em cũng chỉ muốn anh biết, những lí do đó chưa hề chính đáng vì khi yêu anh phải có 1 sự quan tâm đặc biệt dành cho " người yêu " của anh chứ.
Em muốn được bên anh thôi, đủ lắm rồi. Không nhất thiết sau này anh sẽ lấy em, mình chưa đủ lớn để nghĩ những việc đấy mà.
Anh à, em thật sự không muốn mất anh tí nào. Đừng vô tâm thế nữa, em đau lắm.. thật sự đau lắm :-) Vì em yêu anh nên em phải đau thế này, em cũng đồng ý. Chỉ muốn được bên anh thôi :-)
Hola, Agregar a mi flickr, gracias
Jorge Vergara Moraga / Asesor y Gestor Financiero / Móvil En
jorge.vergara.moraga@gmail.com
DESCUBRE LO QUE PUEDES LOGRAR
Descripción: Kokes
.……………………………….
“The Cross is not a Roman pole, but the wood on which God wrote his gospel”.
“La Croce non è un palo dei romani, ma il legno su cui Dio ha scritto il suo vangelo.
(Alda Merini)
-----------------------------------------------------------------
click to activate the icon of slideshow: the small triangle inscribed in the small rectangle, at the top right, in the photostream;
or…. Press the “L” button to zoom in the image;
clicca sulla piccola icona per attivare lo slideshow: sulla facciata principale del photostream, in alto a destra c'è un piccolo rettangolo (rappresenta il monitor) con dentro un piccolo triangolo nero;
oppure…. premi il tasto “L” per ingrandire l'immagine;
www.worldphoto.org/sony-world-photography-awards/winners-...
www.fotografidigitali.it/gallery/2726/opere-italiane-segn...
…………………………………………………………………
Good Friday is an anniversary which in Sicily acquires a cathartic meaning for those who are searching, not only photographically, for popular traditions (we find them widespread throughout Sicily), which are nothing other than a social, cultural event, which merge into a single past and present; from the web "popular traditions are a historical memory linked to customs and rituals that have given shape to the values and beliefs of that culture". Easter in Sicily can be a source of research, it can appear not without contradictions, citing the thoughts of that great Sicilian thinker Leonardo Sciascia, for him Sicily cannot be called Christian referring to the Sicilian festivals, at most it is only in appearance, in those properly pagan explosions tolerated by the Church; Sciascia addresses the topic as an introductory essay in the book "Religious celebrations in Sicily", illustrated with photographs of a young and still unknown Ferdinando Scianna, a book that did not fail to raise some controversy due to the Sicilian thinker's introductory note, thus being in open controversy with the sacredness of that popular Sicilian devotion (the book was criticized by the Holy See newspaper, the Osservatore Romano), Sciascia writes: “what is a religious festival in Sicily? It would be easy to answer that it is anything but a religious holiday. It is, first of all, an existential explosion; the explosion of the collective id, where the collectivity exists only at the level of the id. Since it is only during the celebration that the Sicilian emerges from his condition of a single man, which is the condition of his vigilant and painful superego, to find himself part of a class, of a class, of a city". Another Sicilian thinker, writer and poet, Gesualdo Bufalino, provides interesting indications on the meaning that Sicilians give to these traditional popular events, he says "during Easter every Sicilian feels not only a spectator, but an actor, first sorrowful and then exultant , for a Mystery that is its very existence. The time of the event is that of Spring, the season of metamorphosis, just as the very nature of the rite is metamorphic in which, as in a story from the Puppet Opera, the battle of Good against Evil is fought. Deception, Pain and Triumph, Passion, Death and Resurrection of Christ are present."
In short, Easter in Sicily is a deeply felt anniversary throughout the island since ancient times, it has always had as its fulcrum the emotional participation of the people, with representations and processions which have become rites and traditions which unequivocally characterize numerous Sicilian centres, which they recall the most salient moments narrated in the Gospels and which recall the Passion, Death and Resurrection of Jesus Christ, with processions formed by the various brotherhoods (sometimes with theatrical re-enactments) which have within them contents and symbols often coming from the Spanish domination, which took place in Sicily between the 16th and 17th centuries. This year, on the occasion of Good Friday I went to the pretty town of Licodia Eubea (in the province of Catania), I'll start by saying that in this procession a unique character comes to life in statue form that cannot be found anywhere else place in Sicily, it is called "Ciurciddu" (translated "Circello"), he pulls Christ with a rope tied around his neck while he carries the Cross, this bad character has a profound symbolic-allegorical meaning, he represents "the Evil that exists in the world, the refusal towards the Truth announced by Christ", causing him suffering by pulling him with the rope tied around his neck. The boys and men "carriers of the floats" gather together, preparing for the moment when, once the procession has begun, the "'a Giunta" will take place around 10:00 a.m., or rather the very painful "encounter" between Christ ( who carries the Cross, linked to Ciurciddu) and His Mother of Sorrows (with her heart pierced by a sword, an iconic image of Spanish origin), during the meeting "the bow or greeting takes place" between the two floats, it is the Greeting that Mother and Son do in one of the most characteristic moments of this procession. While the two vares are brought to an ancient church, another event takes place which strongly characterizes this tradition, the "auction of the Cross" takes place, the ability to carry the Cross, weighing 70 kg, on one's shoulder, up to Churc of Calvary (a long uphill journey to reach the upper part of the town), is put up for auction, the highest bidder wins this possibility, after which an extraordinary event occurs: the devotee who wins the auction is embraced by numerous villagers, with great transport and affection, this is because those who participate in the auction certainly do so out of devotion but also possibly because they have had someone in their family with more or less serious health problems, and this is why people hug them and encourage them by showing their closeness . In the afternoon the procession resumes, now the Christ is dead, he is in the vara with the Urn, and is called "'u Signuri' a cascia" (by which term means "the Lord in the coffin"), the two vare (the dead Christ and His Mother of Sorrows) are carried in procession up to the Church of Calvary, where the heavy and ancient Cross carried on the shoulder by the devotee was hoisted; here, even if Christ is dead, the Crucifixion takes place , the mystical moment is accompanied by ancient songs-lamentations by the singers of the SS association. Crucifix; subsequently Christ is placed from the Cross in the urn, and descends back into the center of the town, where in the church of the Capuchin Fathers the devout people "make peace with the Lord", an act of reconciliation and request for forgiveness before the figure of Christ Died. Subsequently, late in the evening, Christ and his Mother are led into the Mother Church.
……………………………………………..
Il Venerdì Santo è una ricorrenza che in Sicilia acquista un significato catartico per chi è alla ricerca, non solo fotografica, delle tradizioni popolari (le troviamo diffuse in tutta la Sicilia), che altro non sono che un evento sociale, culturale, che fondono in un tutt’uno passato e presente; dal web “le tradizioni popolari sono una memoria storica legata ad usanze e ritualità che hanno dato forma ai valori e alle credenze di quella cultura”. La Pasqua in Sicilia può essere fonte di ricerca, essa può apparire non priva di contraddizioni, citando il pensiero di quel grande pensatore Siciliano che fu Leonardo Sciascia, per lui la Sicilia non può dirsi cristiana riferendosi alle feste Siciliane, al massimo lo è solo in apparenza, in quelle esplosioni propriamente pagane, tollerate dalla Chiesa; Sciascia affronta l’argomento come saggio introduttivo nel libro “Feste religiose in Sicilia”, illustrato con fotografie di un giovane ed ancora sconosciuto Ferdinando Scianna, libro che non mancò di sollevare qualche polemica per la nota introduttiva del pensatore Siciliano, essendo così in aperta polemica con la sacralità di quella devozione popolare Siciliana (il libro fu oggetto di una stroncatura da parte del quotidiano della Santa Sede, l’Osservatore Romano), Sciascia scrive: “che cos’ è una festa religiosa in Sicilia? Sarebbe facile rispondere che è tutto, tranne che una festa religiosa. E’, innanzi tutto, un’esplosione esistenziale; l’esplosione dell’es collettivo, dove la collettività esiste soltanto a livello dell’es. Poiché e soltanto nella festa che il siciliano esce dalla sua condizione di uomo solo, che è poi la condizione del suo vigile e doloroso super io, per ritrovarsi parte di un ceto, di una classe, di una città ”. Altro pensatore, scrittore e poeta Siciliano, Gesualdo Bufalino, fornisce indicazioni interessanti sul senso che i Siciliani danno a questi eventi popolari tradizionali, egli dice “durante la Pasqua ogni siciliano si sente non solo uno spettatore, ma un attore, prima dolente e poi esultante, per un Mistero che è la sua stessa esistenza. Il tempo dell’evento è quello della Primavera, la stagione della metamorfosi, così come metamorfica è la natura stessa del rito nel quale, come in un racconto dell’Opera dei Pupi, si combatte la lotta del Bene contro il Male. Sono presenti l’Inganno, il Dolore e il Trionfo, la Passione, la Morte e la Resurrezione di Cristo”.
In breve, la Pasqua in Sicilia è una ricorrenza profondamente sentita in tutta l’isola fin dall’antichità, essa ha sempre avuto come fulcro la commossa partecipazione del popolo, con rappresentazioni e processioni divenuti riti e tradizioni che caratterizzano inequivocabilmente numerosissimi centri Siciliani, che rievocano i momenti più salienti narrati nei Vangeli e che ricordano la Passione, la Morte e la Resurrezione di Gesù Cristo, con cortei formati dalle varie confraternite (a volte con rievocazioni teatrali) che hanno in se contenuti e simbologie spesso provenienti dalla dominazione Spagnola, avvenuta in Sicilia tra il XVI ed il XVII secolo.
Quest’anno, in occasione del Venerdì Santo mi sono recato nel grazioso paese di Licodia Eubea (in provincia di Catania), inizio col dire che in questa processione prende vita, in forma statuaria, un personaggio unico che non si trova in nessun’altro luogo della Sicilia, si chiama “Ciurciddu” (tradotto “Circello”), egli tira con una corda legata al collo il Cristo mentre porta la Croce, questo tristo personaggio ha un profondo significato simbolico-allegorico, egli rappresenta “il Male che c’è nel mondo, il rifuto verso al Verità annunciata dal Cristo”, creandogli sofferenza tirandolo con la corda legata al collo. I ragazzi e gli uomini “portatori delle vare” si riuniscono tra loro, preparandosi al momento in cui, iniziata la processione, si realizzerà attorno alle ore 10:00 “ ‘a Giunta”, ovvero “l’incontro” dolorosissimo tra il Cristo (che porta la Croce, legato a Ciurciddu) e Sua Madre l’Addolorata (col cuore trafitto da una spada, immagine iconica di origine spagnola), durante l’incontro “avviene l’inchino o saluto” tra le due vare, è il Saluto che Madre e Figlio si fanno in uno dei momenti più caratteristici di questa processione. Mentre le due vare vengono portate in una antica chiesa, avviene un altro evento che caratterizza fortemente questa tradizione, ha luogo “l’asta della Croce”, il poter portare in spalla la Croce, del peso di 70 kg, fino alla Chiesa del Calvario (un lungo percorso in salita a raggiungere la parte alta del paese), viene messo all’asta, il maggiore offerente si aggiudica questa possibilità, dopodiché avviene un fatto straordinario: il devoto che si è aggiudicato l’asta viene abbracciato da numerosissimi paesani, con grande trasporto ed affetto, questo perché chi partecipa all’asta lo fa certamente per devozione ma anche possibilmente perché in famiglia ha avuto qualcuno con problemi più o meno gravi di salute, ed è per questo che le persone lo abbracciano e lo incoraggiano mostrandogli la loro vicinanza. Nel pomeriggio riprende la processione, adesso il Cristo è morto, si trova nella vara con l’Urna, ed è chiamato “ ‘ u Signuri ‘ a cascia” (col quale termine si intende “il Signore nella cassa da morto”), le due vare (il Cristo morto e Sua Madre l’Addolorata) vengono portate in processione fin sopra la Chiesa del Calvario, dove la pesante ed antica Croce portata in spalla dal devoto è stata issata, qui, anche se il Cristo è morto, avviene la Crocifissione, il mistico momento è accompagnato da antichi canti-lamentazioni ad opera dei cantori dell’associazione SS. Crocifisso; successivamente il Cristo viene deposto dalla Croce nell’urna, e ridiscende nel centro del paese, ove nella chiesa dei Padri Cappuccini il popolo dei devoti “ fa ‘ a Paci co’ Signuri”, atto di riconciliazione e richiesta di perdono innanzi la figura del Cristo Morto. Successivamente, in tarda serata, il Cristo e Sua Madre vengono condotti nella Chiesa Madre.
……………………………………….
D-ABOL Boeing 757-300 ex Condor (left), N563AZ (ex SU-GFF) Airbus A220-300 ex Egyptair (centre) & G-GATJ Airbus A320 ex British Airways (right) undergoing scrapping at St Athan 6/12/25
·Destacó alto nivel de capacitación de militares peruanos en materia tecnológica y académica.
De fructífera calificó su visita oficial al Perú el ministro de Defensa de Paraguay, Diógenes Martínez, quien en su segundo y último día en nuestro país visitó las instalaciones del Servicio Industrial de la Marina (SIMA) comparándolo con el intenso movimiento y laboriosidad existente en los astilleros chinos.
“Todo lo que he visto ha sido positivo, desde la tecnología aplicada hasta el nivel académico de los militares de los institutos armados del Perú”, señaló Martínez, quien agradeció el ofrecimiento, colaboración y apoyo de las fuerzas militares peruanas a Paraguay en materia de capacitación y entrenamiento.
El ministro de Defensa de Paraguay fue informado por el Director Ejecutivo de SIMA PERÚ Contralmirante Silvio Alva, sobre los trabajos que realiza la institución para el Estado y otros clientes.
En la exposición se destacó el trabajo que desarrollan el Buque Escuela BAP “Unión”, las Plataformas Itinerantes de Acción Social (PIAS) en la Amazonia, las patrulleras de la Marina en Costa y Selva, así como la construcción del buque multipropósito, además de observar el proyecto de ampliación de arsenal naval que incluye el proyecto de modernización para la flota de submarinos de la Marina de Guerra.
Asimismo, visitó la patrullera BAP Río Cañete donde constató la tecnología usada por esta nueva embarcación construida íntegramente en el SIMA.
Al término de su visita recorrió los diferentes compartimentos del Buque Escuela BAP “Unión” junto a su homólogo peruano Jakke Valakivi, el Comandante General de la Marina, Almirante Edmundo Deville del Campo y el embajador de Paraguay acreditado en nuestro país, Julio Duarte Van Humbeck.
Oficina de Prensa
Ministerio de Defensa
209 8530 anexo 4152
El Zarrón de Almazán por San Pascual Bailón
VÍDEOS en www.youtube.com/playlist?list=PLhOGO1Wd2-SooCZEJO_U2KjL8X...
Con motivo de la festividad de San Pascual Bailón, el día 17 de mayo, se organiza la celebración conocida como El Zarrón.
San Pascual Bailón (1540-1592) fue un fraile franciscano, nacido en Torrehermosa (Zaragoza) a 54 km de Almazán (Soria), que de niño había sido pastor. Se cuenta que cuando oraba en algunas ocasiones se ponía a bailar de júbilo, de ahí que exista la teoría de que su apellido fuera en realidad un apodo. Pascual fue canonizado por el papa Alejandro VIII en 1690.
La Fiesta del Zarrón está vinculada a la fundación de la Cofradía de San Pascual Bailón, en 1816. Originalmente los miembros de la cofradía eran pastores y también ganaderos y eligieron al Santo como patrono. La Cofradía instituyó originalmente una celebración solemne el 17 de mayo, día del Santo, con vísperas, misa y sermón y el día 18, día de San Pascualillo, con un Oficio de Difuntos.
La fiesta tiene un simbolismo relacionado con las actividad pastoril muy ligada a la vida de la provincia de Soria. El personaje del Zarrón se ha ido haciendo cada vez más popular hasta convertirse en el protagonista. Su función original era la de controlar a los jóvenes que molestaban a los cofrades en la procesión pero su aspecto fiero y su comportamiento violento lo ha convertido curiosamente en una figura provocativa de la que hay que cuidarse. Los personajes principales que intervienen en la fiesta son:
El Palillero es quien dirige el Baile del paloteo, acompasando con una gran castañuela, el ritmo de la música. Porta un saco a la espalda con los palillos o palitroques utilizados en la danza. Se requiere que antes haya sido danzante.
Los Danzantes, grupo compuesto originalmente sólo por hombres, simbolizan al rebaño y visten los trajes típicos de la Ribera del Duero. El atuendo femenino o piñorra consiste en un justillo de terciopelo, una falda roja con galones negros, un delantal de picote (tela áspera y basta de pelo de cabra), medias blancas de lino o algodón y un mantillo o mantón de Manila, todo ello ricamente adornado con encajes, puntillas y bordados y realzado con pendientes, broches y otras joyas. El hombre viste chaqueta corta de terciopelo negro, con cuello vuelto y botones de plata o bronce, y calzón corto, también de terciopelo, con medias de punto blancas, y alpargatas o albarcas de cuero y lleva castañuelas.
Los Zarrones representan a los pastores que cuidan el rebaño y visten recordando a los antiguos pastores de la zona: zamarra de piel, zahones o calzones de cuero marrón, polainas y albarcas. Un sombrero ancho cubre su cabeza, tocado con plumas de buitre o águila y rabos de zorro colgando por la parte posterior. En la mano llevan una zambomba o garrote unido por una cuerda a una funda alargada de lona o de cuero rellena de lana. Portan también una colodra, (cuerno de buey con tapadera de plata), en la que lleva la soparra (pan remojado en vino con azúcar y canela).
Los zarrones son voluntarios de la Cofradía de San Pascual. Para ser zarrón hay que tener unas buenas condiciones físicas ya que a lo largo de la fiesta realizan muchas carreras persiguiendo a los jóvenes y pegándolos con sus zambombas. Los zarrones también danzan, en torno al grupo de danzantes, protegiendo el baile a la vez que despejan la calle. Todos llevan barba recordando la figura del pastor que se afeitaba cuando llegaba a sus casa, después temporadas fuera de ella. Acabada la fiesta, y según la tradición, acuden al barbero quien les afeita a cambio de un poco de soparra.
Mayordomos. El entrante acompaña y ayuda a zarrones y danzantes y ofrece su casa o un local a todos ellos. Asiste a todos los actos, junto con el Mayordomo saliente. El primero también es quien lanza al suelo los caramelos que los jóvenes intentan coger a pesar de los zarrones. Conserva durante un año su cargo.
Las fiestas, que discurren durante dos días y cuentan con un gran arraigo popular, han sido declaradas de Interés Turístico Regional. Arrancan la víspera del 17 con el anuncio del toque de las campanas de la Iglesia de San Pedro Apóstol y un ensayo general de Danzantes.
El día 17 de mayo
A las ocho de la mañana un pasacalle acompañado por una charanga de jóvenes que forman parte de la banda municipal, recorre las calles desde el domicilio del mayordomo hasta las viviendas de los danzantes y de los zarrones.
Hacia las 10:30 los Zarrones se dirigen a la casa del Mayordomo entrante donde preparan la soparra a la vez que realizan unos ejercicios de calentamiento. Los danzantes también acuden. Una hora después sale el cortejo, presidido por el pendón de la Cofradía de San Pascual Baylón seguido de grupos de danzantes formando parejas y tocando castañuelas, dirigidos por el Palillero, encaminados hacia la Iglesia de San Pedro. Distintos instrumentos interpretan “La danza del tío Zarrón”, de autor desconocido. A las dulzainas, tamboril, bombo y platillos se unen también las gaitas. Detrás desfilan los dos mayordomos, entrante y saliente, con las varas de la Cofradía. La Mayordoma y otra joven portan roscas y rollos de masa, aceitados y anisados según la tradición. Incorporadas las autoridades al cortejo en la Plaza Mayor, cesa la música al entrar en la Iglesia de San Pedro cuando tiene lugar la Misa en honor de San Pascual Baylón.
Acabada la ceremonia, sale a las calles la Procesión. El Santo, portado por cuatro cofrades, es escoltado por los mayordomos. Delante se sitúan los danzantes que danzan de cara a San Pascual, acompañados por el palillero, y los zarrones que deben escoltar la comitiva, acompañados por el grupo de músico habitual “Los Soplagaitas”.
Hacia las tres de la tarde se organiza, en La Arboleda, una comida comunitaria. Los miembros de la Cofradía preparan el fuego para los guisos y se reparte vino entre los presentes. Por la tarde a las siete, se celebrará un baile infantil en la casa del mayordomo. En los últimos años han surgido niños zarrones que al igual que los niños y niñas danzantes actúan en procesiones infantiles. No puede faltar, a partir de las nueve de la noche, la verbena amenizada por una orquesta hasta las cuatro de la madrugada.
El día 18 de mayo, San Pascualillo, se repetirá la misma diana floreada o pasacalle matinal y a media mañana se celebra la Misa por los Difuntos. No hay procesión pero los danzantes recorren las calles de la ciudad sin dejar de bailar y, por supuesto, los zarrones no cesan en sus carreras.
Autor: José-María Moreno García. Fotógrafo humanista y documentalista. Cronista Oficial de la Villa de Madridejos.
Una de las mejores formas de conocer la historia de un pueblo es a través de sus imágenes; en ellas se conserva no sólo su realidad tangible, calles, plazas, monumentos, sino también sus costumbres, fiestas, tradiciones, lenguaje, indumentaria, gestos y miradas, que nos dicen sin palabras como se vivía, cuales eran sus esperanzas y temores, qué había en su pasado, qué esperaban del futuro. Uno de los objetivos más ambiciosos es recuperar y catalogar todo el material gráfico existente en nuestra familia desde 1.915, para después ponerlo a disposición de vosotros, que la historia volviera a sus protagonistas, y los que aún siguen con nosotros pudieran disfrutar con ello. VISITA La colección "CIEN AÑOS DE FOTOGRAFÍA FAMILIA MORENO (1915-2015)" en www.josemariamorenogarcia.es y www.madridejos.net
SI ALGUIEN NO DESEA APARECER EN EL ÁLBUM POR FAVOR COMUNÍCALO A josemariamorenogarcia@gmail.com
Despues de tantos años,prestando servicio,la pobre 031 VLD-PAC 32 y de llevar muchos colores de Renfe en su vida operativa,fue desguazada en Granollers por el soplete
Suhoj Su-27 (NATO naziv: "Flanker") je mlazni borbeni lovac koji se prvotno proizvodio u SSSR-u a dizajnirala ga je tvrtka Suhoj. Razvijan je kako bi SSSR imao zrakoplov koji se mogao nositi s novim američkim lovcima i presretačima (F-15 Eagle, F-16 Fighting Falcon, F/A-18 Hornet)a to je trebao činiti pomoću svog velikog dometa, jakog naoružanja i velike sposobnosti manevriranja.Su-27 je bio kompliciran zrakoplov koji je dosta zahtijevao od pilota, stoga je tijekom razvoja T10 i T10S prototipa, Suhoj radio i na izradi dvosjeda za preobuku pilota. Zbog problema i nesreća s prethodnim prototipovima, razvoj dvosjeda je odgođen sve do ulasaka operativnog jednosjeda u proizvodnju. Prvi prototip dvosjed, T10U, je poletio tek u ožujku 1985. te je u proizvodnju i službu (pod oznakom Su-27UB) ušao dvije godine kasnije; pritom mu je NATO dodijelio oznaku Flanker-C. Osim prvih prototipova koji su izrađeni u Suhojevim pogonima u Moskvi, serijska proizvodnja se odvijala u državnoj tvornici u Irkutsku. Su-27UB je imao sjedala u tandemu ispod jednodijelnog poklopca kabine.Novi zrakoplov je s misijama presretanja zapadnih zrakoplova iznad Barentsovog mora započeo 1987. iz početka, držeći se na većoj udaljenosti, no Norveški F-16 piloti su ga uskoro uspjeli fotografirati. U rujnu 1987. se zbio i incident kada se Su-27 previše približio Norveškom P-3 Orionu te repom zahvatio njegov propeler; oba zrakoplova su se uspješno prizemljila. Su-27S je formalno prezentiran zapadu na Pariškom zrakoplovnom sajmu 1989. kada je pilot Viktor Pugačev tom prigodom izveo danas poznati "kobra" manevar. Iako kobra manevar i nije imao neki poseban značaj u borbi, zapadni promatrači su bili iznenađeni manevarskim sposobnostima Su-27. Kako je bio dizajniran kao dalekometni lovac/presretač za sovjetsku protu-zračnu obranu, naoružanje je uglavnom činilo šest BVR raketa (za dijelovanje izvan vizualnog kontakta) i dvije ili četiri rakete kratkog dometa za neposredni dvoboj. Iako je imao dobar IRST sustav i radar dobrog dometa, njegova elektronika je smatrana inferiornijom u odnosu na zapadne zrakoplove, a često se dovodila u pitanje i njena pouzdanost.
Prvi probni let obavljen je 20.5.1977. u uveden je u borbenu uporabu tijekom 1984.Maksimalna brzina koju razvija pri visini leta od 18000 metara je 2,35 macha a dolet oko 3500 km.Zrakoplov je jos u aktivnoj uporabi u Ruskim zracnim snagama kao i u Ukrajini i kini koja ima vlastitu inacicu.
Modelo: Suzan Regina
www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=12534700452088170161
Assistente de fotografia: Nilson Junior - www.shablemga.com/
Strobist study with Mako DC 3003.
Contrate Gustavo Penteado - 81 9282.2241
Music for this photo: www.youtube.com/watch?v=WM1RChZk1EU
SB-800 Camera right elevated on top of a monopod held by voice activated light stand. Nikon D3 24-70 @ f2.8 1/500th (-3EV with flash +2EV). SU-800 to trigger.
Post processed with DxO Pro V6 and then Photoshop. Used Stuart Little's free workflow essential actions, followed by the vignette actions (Oval 170px).
Location: Brooklands Retreat, Garstang.
The Central Museum of the Great Patriotic War in Victory Park on Poklonnaya Hill in Moscow on August 19, 2009. Former Soviet Air Force Sukhoi Su-17UM3 Fitter-G "81 Red" (cn 17532372510). This aircraft has been painted in a non-autentic colour-scheme by the museum staff and later repainted once more.
PACMA Madrid, en campaña por los animales, el medio ambiente y la justicia social. El 24 de mayo...
¡¡Su Voz, Tu Voto!!
Model: Hnin Su Htet
Photographer: αdelmendozα
Location: Clark Quay
My Portfolio
adelmendoza.wix.com/amphotography
Me at #STREETFASHION #MAGAZINE
streetfashion-magzzine.weebly.com/zz-photographer-feature
My Facebook page
www.facebook.com/pages/Adelmendoza-Photography/9183313715...