View allAll Photos Tagged immer
Immer wieder haben mich Lightshow und die Pyroeffekte begeistert. Und später .. als es dann dunkel wurde .. .. ihr werdet es sehen .. 😎👍
I was always amazed by the light show and the pyrotechnic effects. And later... when it got dark... you'll see... 😎👍
Immer noch am großen Naturschutzgebiet Hauke-Haien-Koog
Still on the North Sea at the large nature reserve Hauke-Haien-Koog
Common Loon, Plongeon huard (Gavia immer)
The eerie calls of Common Loons echo across clear lakes of the northern wilderness. Summer adults are regally patterned in black and white. In winter, they are plain gray above and white below, and you’ll find them close to shore on most seacoasts and a good many inland reservoirs and lakes. Common Loons are powerful, agile divers that catch small fish in fast underwater chases. They are less suited to land, and typically come ashore only to nest.
Size & Shape
Common Loons are large, diving waterbirds with rounded heads and dagger-like bills. They have long bodies and short tails that are usually not visible. In flight, they look stretched out, with a long, flat body and long neck and bill. Their feet stick out beyond the tail (unlike ducks and cormorants), looking like wedges.
Color Pattern
In summer, adults have a black head and bill, a black-and-white spotted back, and a white breast. From September to March, adults are plain gray on the back and head with a white throat. The bill also fades to gray. Juveniles look similar, but with more pronounced scalloping on the back.
Behavior
Common Loons are stealthy divers, submerging without a splash to catch fish. Pairs and groups often call to each other at night. In flight, notice their shallow wingbeats and unwavering, bee-lined flight path.
Habitat
Common Loons breed on quiet, remote freshwater lakes of the northern U.S. and Canada, and they are sensitive to human disturbance. In winter and during migration, look for them on lakes, rivers, estuaries, and coastlines.
www.allaboutbirds.org/guide/common_loon/id
Le Plongeon huard (Gavia immer),
Aussi appelé le Plongeon imbrin en Europe, le Huart à collier au Canada ou le Richepaume en Acadie, est une espèce de gaviidé de grande taille, bien qu’un peu plus petit que le Plongeon à bec blanc auquel il ressemble fort. Il est plus grand, plus rare et plus septentrional que le Plongeon arctique.
Cet oiseau, aussi gros qu'une oie, mesure de 68 à 88 cm de longueur et pèse en moyenne 3 700 g pour les femelles, et 4 200 g pour les mâles.
Son envergure est de 117 à 150 cm. Les autres dimensions sont 330 à 385 mm pour l'aile pliée, 54 à 73 mm pour la queue et 76 à 98 mm pour le tarse.
Les pattes (qui mesurent environ 13 cm) sont sombres puisque noires et gris clair. Les iris sont rouge brun.
Son bec gris noir à pointe blanchâtre assez fort, en forme de poignard, le distingue du Plongeon à bec blanc ou du Plongeon arctique.
Contrairement au Plongeon catmarin, le bec est tenu horizontalement.
En plumage nuptial acquis lors d'une mue pré-nuptiale complète (les rémiges tombant simultanément, l'oiseau ne peut plus alors voler) de février à avril, les adultes ont la tête et le collier noirs avec des reflets verts et bleus, la gorge blanche présente des rayures longitudinales noires, de même que le croissant clair situé entre la tête et le collier.
Le ventre est blanc et le dos orné d’un dessin en damier noir et blanc.
Le plumage d’hiver, acquis lors de la mue post-nuptiale partielle entre fin juillet et janvier, est plus terne, d'un gris assez clair, la nuque plus sombre que le dos ; le menton et l’avant du cou sont blancs.
On peut alors confondre ce plongeon avec des juvéniles de Grand cormoran, mais ces derniers ont le cou nettement plus long et n'ont pas le bec en poignard1. À cette époque, le bec présente une teinte gris pâle.
Les juvéniles du Plongeon huard sont plus brunâtres que les adultes avec des iris brun rouge et un bec blanc bleuâtre. Les plumes des parties supérieures sont largement bordées de gris clair.
Ils muent partiellement en décembre et janvier. Ils arborent alors un plumage intermédiaire. Le plumage nuptial complet n'est acquis qu'en février à la fin de leur deuxième hiver.
Vol
Le plongeon huard a un décollage lourd, sa masse exigeant un élan important. Il vole avec le cou tendu, légèrement vers le bas, jusqu'à 40 km/h.
Alimentation
Cette espèce, comme tous les plongeons, est essentiellement piscivore, capturant ses proies sous l’eau à une profondeur de 10 à 12 m (certains auteurs citent des records allant jusqu’à une profondeur de 70 mètres). Il peut avaler des poissons dont la taille peut atteindre 28 cm. Il consomme aussi bien des espèces marines (morue, hareng, sprat, aiglefin, merlan, grondin tel le grondin gris, flet, etc.) que des espèces d'eau douce (épinoche, anguille, perche, gardon, poisson-chat, truite de lac, saumon de fontaine par exemple). Il peut aussi se nourrir de petitsmollusques, crustacés et céphalopodes, voire d'annélides. On a aussi retrouvé dans son estomac des végétaux aquatiques en quantité telle qu'il ne peut s'agir d'une absorption fortuite.
Relations intra et interspécifiques
Cri
Cet oiseau est plutôt silencieux en hiver. Quand il vole, il peut pousser un "kvouk" glapissant. Sur l'aire de nidification au printemps, il émet des rires bruyants formés de 7 ou 8 notes et répétés plusieurs fois. Il lance aussi de longs cris plaintifs et hululants. Ces derniers sont souvent utilisé dans les films pour illustrer le mystère (au même titre que le hurlement du loup ou le hululement de la chouette).
La suite… fr.wikipedia.org/wiki/Plongeon_huard
Hauswurzen (Sempervivum) sind eine Gattung in der Familie der Dickblattgewächse (Crassulaceae). Der botanische Name der Gattung leitet sich von den lateinischen Worten semper für ‚immer‘ und vivus für ‚lebend‘ ab und bedeutet soviel wie „Immerlebend“. Der deutsche Trivialname Hauswurz hat seinen Ursprung im althochdeutschen Begriff Wurz, der damals für ‚Wurzel‘ oder ‚Pflanze‘ verwendet wurde.
Sempervivum is a genus of about 40 species of flowering plants in the Crassulaceae family, known as houseleeks. Other common names include liveforever and hen and chicks. They are succulent perennials forming mats composed of tufted leaves in rosettes. In favourable conditions they spread rapidly via offsets, and several species are valued in cultivation as groundcover for dry, sunny spots.
(Wikipedia)
Paris, eine bezaubernde Stadt; immer eine Reise wert.
--
Paris, une ville admirable ; toujours un voyage digne.
-
Paris, a wonderful city; always a journey worth.
---
##01 Seine in the foreground: with green trees and ships
The Seine is a slow-flowing major river and commercial waterway within the regions of Île-de-France and Haute-Normandie in France and famous as a romantic backdrop in photographs of Paris, France
---
##02 The Basilica of the Sacred Heart of Jesus of Paris,
commonly known as
Sacré-Cœur Basilica
(French: Basilique du Sacré-Cœur,)
-
Architectural style: Romano-Byzantine
-
www.sacre-coeur-montmartre.com/
- Click -
-----on Black --------->>
© The Best of Today ©
Better © View
-
##03
Montmartre
is a hill (the butte Montmartre) which is 130 meters high, giving its name to the surrounding district, in the north of Paris in the 18th arrondissement, a part of the Right Bank. Montmartre is primarily known for the white-domed Basilica of the Sacré Cœur on its summit and as a nightclub district.
The other, older, church on the hill is Saint Pierre de Montmartre, which claims to be the location at which the Jesuit order of priests was founded.
Many artists had studios or worked around the community of Montmartre such as Salvador Dalí, Modigliani, Claude Monet, Pablo Picasso and Vincent van Gogh.
Montmartre is also the setting for several hit films.
This site is served by metro line 2 stations of Anvers, Pigalle and Blanche and the line 12 stations of Pigalle, Abbesses, Lamarck - Caulaincourt and Jules Joffrin.
Zytglogge Turm während der Museumsnacht in der Altstadt - Stadt Bern im Kanton Bern der Schweiz
.
.
.
***************************************************************************************************************
***************************************************************************************************************
Z y t g l o g g e - T u r m
***************************************************************************************************************
***************************************************************************************************************
.
.
.
Der Zytgloggeturm ( Zeitglockenturm - Zytglogge - Zeitglocke ) bildete das alte westliche
Stadttor der Berner Altstadt in der Stadt Bern im Kanton Bern in der Schweiz
.
.
.
Erbaut im Jahr 1191 war er bis 1.2.5.6 das erste Westtor und bildete einst den Abschluss
der ersten Stadterweiterung. Er änderte im Laufe der Jahre sein Aussehen sehr stark,
im Zytgloggeturm sind M.odelle aus den verschiedenen Epochen ausgestellt
Durch die Entwicklung der Stadt rückte der Turm mit jeder Erweiterung immer mehr ins
Zentrum der Stadt.
Für einige Zeit ist der Turm gar als F.rauengefängnis genutzt worden - Pfaffendirnen-
gefängnis
Nach dem grossen B.rand von 1.4. M.ai 1.4.0.5, der nahezu die gesamte Stadt in S.chutt
und A.sche legte, wurde er zum „ Zytglogge “ umfunktioniert.
.
.
.
In seiner Chronik schildert der C.hronist C.onrad J.ustinger das Ausmass der K.atastrophe :
Also verbrann die alt kebie, do die zitglogge inne hanget, darinne verbrunnen siben pfaffen-
dirnen. ... Also verbrunnen bi sechshundert hüsern, gros und klein, und gros guot darinne
und me denne hundert mönschen.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Z y t g l o g g e
***************************************************************************************************************
.
.
.
Die Zytglogge, die G.locke, die seither im neuen Turm die Stunden verkündet, wurde noch
im gleichen Jahr durch J.ohann R.eber aus A.arau gegossen. Sie war es, die dem Turm
den heutigen Namen gab : Zytglogge.
.
.
.
Ihre Inschrift lautet:
.
.
.
+ anno d[omi]ni mccccv mense octobris fusa sum a ma[gi]stro ioh[ann]e d[i]c[t]o reber de
arow sum vas et cer[a] et cunctis [...] gero diei horas.
.
.
.
( Im Jahre 1.4.0.5 im Monat O.ktober wurde ich von M.eister J.ohannes genannt R.eber aus
A.arau gegossen. Ich bin G.efäss und W.achs (?) ...und allen verkünde ich die Stunden
des Tages ).
.
.
.
***************************************************************************************************************
U.hrwerk
***************************************************************************************************************
.
.
.
Zur Zeitmessung gehörte natürlich auch ein U.hrwerk. Gleichzeitig mit der G.locke, wurde
also auch eine U.hr mit einem Stundenschlagwerk eingebaut. Über den Erbauer und über
die Ausmasse der U.hr ist leider nichts bekannt.
Hingegen wissen wir, dass das noch heute vorhandene A.strolabium bereits damals den
Turm zierte. Wie bei andern K.unstuhren diente es vorwiegend als Repräsentationsobjekt.
Es gehörte zum Ansehen einer Stadt, technische Spitzenleistungen öffentlich zur Schau
zu stellen und damit Bewunderung auszulösen.
Nebst vielen astronomischen Indikationen konnte man beiläufig auch noch die Zeit ab-
lesen. Dies war aber schwierig und überhaupt nicht das Ziel. Wichtig war die akustische
Zeitangabe durch die G.locke.
Zu Beginn des 16. Jahrhunderts häuften sich die Reparaturen am bereits über 100
jährigen Uhrwerk. Es wurde immer offensichtlicher, dass das Werk ausgedient hatte.
1.5.2.7 erhielt der damalige W.affenschlosser und Zeitglockenrichter, K.aspar B.runner,
den Auftrag, ein neues U.hrwerk zu bauen. Es stand von Anfang an fest, dass die Uhr
grösser, schöner und kunstvoller sein musste als die alte von 1.4.0.5.
1.5.3.0 präsentierte B.runner den Bernern eine M.onumentaluhr mit kunstreichem Figuren-
spiel und einem R.äderwerk von gewaltigem Ausmass, wie es bis jetzt noch nicht ge-
baut wurde. Von Brunner sind keine weiteren Uhrwerke bekannt, dieses scheint sein
einziges zu sein.
Die Ausmasse, die Robustheit und die kunstvolle Bauweise ( Räder mit einzeln einge-
setzten Zähnen, massive Wellen, die Gewehrläufen ähneln ) zeugen vom Meister, der
sich im Bau von Waffen und Geschützen auskannte, aber auch in der Lage war, eine
aussergewöhnliche Uhr zu realisieren.
.
.
An der O.stseite des Zytgloggeturms ist ein sehr schönes G.lockenspiel angebracht, unter
anderem mit B.ärenfiguren und, hoch oben im D.ach des Turms, der S.tatue von H.ans
T.hann, einem R.itter in voller R.üstung.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Das F.igurenspiel - G.lockenspiel
***************************************************************************************************************
.
.
.
Jede volle Stunde läuft das beliebte und vor allem von T.ouristen viel beachtete F.igurenspiel
ab :
.
.
.
Ca. 3 Minuten vor dem Stundenschlag kräht der H.ahn und eröffnet das Spiel.
Kurz darauf kreist der B.ärenreigen, er symbolisiert die S.tadtwache, die pflichtbewusst ihre
Runden dreht. Dazu schlägt der N.arr die Stunde an seine zwei G.löcklein. ( Zu früh, aber
das ist Narrenfreiheit )
Nun kräht der H.ahn zum zweiten Mal.
Sobald die volle Stunde erreicht ist, schlägt die Viertelstundenglocke vier Viertel, mitten
im Spielerker auf seinem T.hron dreht C.hronos, der G.ott der Zeit, die S.anduhr; dann
hebt er das Z.epter in seiner linken H.and und gibt den Auftakt zum Stundenschlag.
Nun schwingt H.ans von T.hann, der goldene G.lockenschläger, seinen H.ammer und führt
die erforderliche Anzahl Schläge aus. C.hronos hört aufmerksam zu und zählt die Schläge,
indem er seinen M.und öffnet und schliesst.
Der L.öwe, Symbol des Stadtgründers, H.erzog B.erchtold V. von Z.ähringen, quittiert jeden
Schlag mit einer leichten Kopfdrehung. Zum Schluss schlägt der H.ahn ein drittes Mal
und kündet damit den Beginn einer neuen Stunde an.
.
.
.
Es ist ein wahres Meisterwerk der mittelalterlichen Uhrmacherkunst.
.
.
.
***************************************************************************************************************
A.stronomische U.hr
***************************************************************************************************************
.
.
.
Unter dem großen Z.ifferblatt ist eine astronomische Uhr aus dem 15. Jahrhundert zu be-
wundern.
.
.
.
Es handelt sich um ein A.strolabium mit südlicher Projektion, wie sie vorwiegend an
Kunstuhren bis in die erste Hälfte des 15. Jahrhundert gebaut wurden.
Der S.tundenzeiger zeigt mit der g.oldenen H.and die modernen Stunden und mit dem
S.onnenemblem den S.onnenstand gegenüber dem aufgemalten P.lanisphärium, wobei
links der S.onnenaufgang im O.sten, oben der S.onnenhöchststand im S.üden und rechts
der S.onnenuntergang im W.esten dargestellt ist.
Die K.ugel ( mit einer goldenen und einer schwarzen Hälfte ) zeigt die aktuelle M.ondphase
an.
Auch der aktuelle M.ondstand kann aufgrund der relativen Position zum S.onnenzeiger ab-
gelesen werden. Auf der beweglichen exzentrischen S.cheibe der E.kliptik zeigt die S.onne
das aktuelle T.ierkreiszeichen an.
.
.
.
Der Turm und das U.hrwerk können mit einer Führung besichtigt werden.
.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Siehe auch :
***************************************************************************************************************
.
.
.
.
bern-altstadt.ch/htm/zytgloggeturm.htm
www.berninfo.com/de/page.cfm/CityToursAusfluege/Stadtfueh...
.
.
.
.
( BeschriebZytglogge BeschriebZeitglocke BeschriebZytgloggeturm BeschriebZeitglockenturm AlbumZytgloggeturm AlbumStadtBern Bern Berne Berna Bärn Stadt City Ville kaupunki città シティ
stad ciudad Stadtturm Turm torre tower torni tour tårn wieża torn Mittelalter Geschichte History
Wehrbau Frühgeschichte Burganlage Festung Schweiz Suisse Switzerland Svizzera Suissa
Swiss Sveitsi Sviss スイス Zwitserland Sveits Szwajcaria Suíça Suiza UNESCO Weltkulturerbe
Unesco World Heritage )
.
.
.
.
******************************************************************************************************************
.
.
Museumsnacht Bern am Freitag den 18. März 2016
.
.
******************************************************************************************************************
.
.
Kamera : Canon EOS 550D Neu
Objektiv : -
Modus : P
Zeit in Sekunden : -
ISO : Auto
B.litz : Nein
.
.
******************************************************************************************************************
Hurni160318 KantonBern AlbumStadtBern StadtBern
E - Mail : chrigu.hurni@bluemail.ch
******************************************************************************************************************
Letzte Aktualisierung - Ergänzung des Textes : 210316
******************************************************************************************************************
NIF
Jan Breydel & Pieter De Coninck
Jan Breydel :
Jan Breydel was een 14de-eeuwse Vlaamse slager en verzetsstrijder uit Brugge. Dankzij Hendrik Conscience's boek De Leeuw van Vlaanderen is zijn rol uitvergroot en is hij uitgegroeid tot een icoon voor alle Vlamingen.
Over Breydel is in feite weinig bekend. Noch zijn geboortedatum noch zijn sterfdatum zijn met zekerheid bekend. Zijn naam wordt in de kronieken ook vermeld als Jehans Breydel. Hij was een beenhouwer, maar niet de deken van het beenhouwersambacht van Brugge.
Op 1 mei 1302 voerde hij, samen met de Brugse wever Pieter de Coninck, Willem van Gulik (kleinzoon van de graaf van Vlaanderen) en hospitaalridder Willem van Boenhem, een groep gewapende ambachtslieden uit Brugge aan die het kasteel van Male bestormden. Hij was er betrokken bij het uitmoorden van het Franse garnizoen van 12 man onder leiding van Michel du Mans en de aanwezige Leliaards, die er een toevlucht hadden gezocht. Hij vertrok er met een rijke buit. Op dezelfde dag hadden de opstandelingen het kasteel van de heer van Sijsele geplunderd en in brand gestoken.
Mogelijk leidde Breydel samen met Pieter de Coninck de Brugse Metten, een opstand tegen Filips IV de Schone die leidde tot de Guldensporenslag, maar van beiden is dit zelfs zeer twijfelachtig. Twee weken voordien immers was Pieter de Coninck met de dood bedreigd geweest door de Bruggelingen en moest hij vluchten naar Zeeland. Hij kwam pas terug, samen met Willem van Gulik, op 23 mei 1302, dus ná de Brugse Metten van 18 mei, en werd nu triomfantelijk in Brugge ingehaald. Van Jan Breydel was er zelfs in de kronieken aangaande de gebeurtenis geen sprake.
Brugse stadsrekeningen tonen aan dat Jan Breydel op 8, 9 en 10 juli 1302 aanwezig was in Kortrijk, waar hij, zoals diverse andere beenhouwers, een paar varkens en wat varkensvlees aan de troepen leverde. Op basis hiervan nemen sommigen aan dat hij op 11 juli ook daadwerkelijk heeft meegevochten in de Guldensporenslag. Anderen betwijfelen dit. Het Vlaamse leger bestond voor een groot deel uit ambachtslieden en boeren die in de mate van het mogelijke tijdens de maandenlange krijgstochten hun beroep verder uitoefenden om hun gezinnen te onderhouden.
Op een dag in november 1308 hielp Breydel samen met een tachtigtal Bruggelingen, onder wie een zoon van Pieter de Coninck, mee om de lekenbroeder Willem van Saeftinghe, die meegevochten had in de Guldensporenslag, te doen ontsnappen uit de handen van de vrienden van de abt van de abdij Ter Doest, die hem belegerden in de kerk van Lissewege, waar hij zich had verschanst in de toren. Willem van Saeftinghe had die Fransgezinde abt dodelijk verwond en de keldermeester doodgeslagen tijdens een opstand van lekenbroeders.
Op 26 maart 1309 leidde Jan Breydel samen met Pieter de Coninck en Jan Heem een oproer in Brugge, gericht tegen de nadelige gevolgen van het vredesverdrag van Athis-sur-Orge (1305). Een maand eerder had Jan Breydel reeds Gilles de Clerck, een van de drie vervangers van de graaf van Vlaanderen, vermoord.
De rebelse Jan Breydel was getrouwd met de dochter van een beenhouwer, Kathelijne Berout, dochter van Heinric. Het echtpaar had vijf kinderen: Jacob, Jan, Kerstine (non in Spermalie), Margriet en Agnete. Ook familieleden van Jan Breydel deden mee aan de opstand: zijn vader (of broer) Lauwers (ook beenhouwer van beroep), zijn schoonvader Heinric Berout en schoonbroer Clais Berout (ook een beenhouwer) werden bestraft voor hun aandeel tijdens de opstand. Clais Berout was op 5 juli 1302 aanwezig in het Vlaamse legerkamp in Kortrijk, en vocht bijgevolg zeer waarschijnlijk ook mee in de Guldensporenslag.
In 1319 hadden Jan Breydel en zijn vrouw minstens vier kinderen onder wie een dochter, Kerstine, die toen al non in Spermalie was.
In latere eeuwen werden de daden van de Bruggelingen opgehemeld, zoals in de "Chronyke van Vlaenderen" uit 1728, met woorden als "vrydom", "Fransche slaevernye", "dwingelandye", "al vegtende te sterven". De "Jaer-boecken der stadt Brugge" uit 1738 en 1765 van Karel Frans Custis vermeldden eveneens Breydel en de Coninck die "Vlaenderen in sijne voorgaende privilegien te herstellen, ofte voor het vaderland vechtende met eere te sterven". In 1790 schref Pieter J. de Borchgrave een "Ode aen de Vryheid" waarin Jan Breydel en Pieter de Conink voorgesteld werden als nationale helden (dit op een ogenblik dat de Zuidelijke Nederlanden, tijdens de Brabantse Omwenteling, kortstondig onafhankelijk waren).
In de 19de eeuw groeide Breydel door Hendrik Consciences boek "De Leeuw van Vlaanderen" (1838) uit tot een held uit de vaderlandse geschiedenis, die een hoofdrol speelde gedurende de Guldensporenslag (terwijl hij er in werkelijkheid waarschijnlijk niet eens aanwezig was). De wijze waarop veel mensen zich Breydel voorstellen is gebaseerd op Consciences boek. Hij wordt er omschreven als een heldhaftige, maar opvliegende man die opkwam voor de rechten van de Vlamingen. Dankzij Consciences levendige, maar geromantiseerde beschrijving, is Breydel uitgegroeid tot een van de bekendste Vlaamse historische figuren. Hij is bij het grote publiek beter bekend dan zijn compagnon Pieter De Coninck.
In 1867 werd in Brugge de "Breydelcommissie" opgericht met als doel fondsen in te zamelen voor het oprichten van een standbeeld van Jan Breydel en Pieter de Coninck op de Grote Markt. Men benoemde Hendrik Conscience tot erevoorzitter, maar de echte organisator was Julius Sabbe. Het door Paul de Vigne gemaakte beeld werd opgericht in 1887.
Pieter De Coninck :
Pieter de Coninck (Brugge, tussen 1250 en 1260 - aldaar?, 1332 of 1333) was een Brugs wever die bekend was om zijn welsprekendheid.
Hij stond samen met Jan Breydel aan de basis van de volksopstand die leidde tot de Guldensporenslag. Vlak voor het begin van die slag werd hij tot ridder geslagen, zo ook twee van zijn zonen.
Voor het Brugs stadsbestuur van vóór de Guldensporenslag was hij een gevaarlijke oproerkraaier en hij werd dan ook gevangengezet in juni 1301. Het volk kwam hem bevrijden en de Liebaards namen het bestuur van de stad over. Landvoogd Jacques de Châtillon trok daarop met een kleine legermacht de stad binnen en De Coninck werd verbannen.
Onder impuls van Jan I van Namen herstelde De Coninck zijn gezag in Brugge in december 1301. Hij probeerde de Gentenaren aan zijn kant te krijgen, maar dat mislukte. Op 1 mei 1302 was hij een van de leiders van een bende opstandelingen die de kastelen van Sijsele en Male veroverden. In Male werden alle Franse garnizoenssoldaten vermoord. Als de Châtillon opnieuw met een leger van 800 man naar Brugge optrekt, om de daders van de moordpartij in Male te straffen, wordt De Coninck nog maar eens de stad uitgejaagd. De Châtillon trok met zijn leger in volle wapenuitrusting (tegen de afspraken) de stad in waardoor de Bruggelingen voor een bloedige afstraffing vreesden. Om zich te beschermen lieten ze 's nachts De Coninck met zijn aanhangers opnieuw de stad binnen. Op 18 mei 1302 kregen de Fransen en de Fransgezinden te maken met de Brugse Metten als aanloop tot de Guldensporenslag. De Châtillon kon op het nippertje ontsnappen.
Pieter de Coninck was een van de aanvoerders van een Brugs leger dat na deze Brugse Metten (18 mei) de kuststreek bevrijdde van de Franse bezetters. Nadat ze tevergeefs het kasteel van Kassel hadden belegerd, trokken deze troepen naar Kortrijk waar alle Vlaamse strijders zich verzamelden om een Frans leger onder leiding van Robert II van Artesië tot staan te brengen. In 1309 leidde hij samen met Jan Breydel en Jan Heem een oproer in Brugge, gericht tegen de nadelige gevolgen van het Verdrag van Athis-sur-Orge (1305). In 1321 nam hij opnieuw deel aan een opstand in Brugge. Als straf werden zijn bezittingen geconfisqueerd en verkocht. Ook de volder Jan Heem, die tijdens de opstand in 1302 tot burgemeester van Brugge was benoemd, was opnieuw van de partij.
Pieter de Coninck was tweemaal gehuwd. Hij overleed in 1332 of 1333.
Samen met Jan Breydel heeft Pieter de Coninck nu een standbeeld op de Grote Markt van Brugge. Het werd in 1887 opgericht door Paul de Vigne.
Jan Breydel :
Jan Breydel (born in Bruges in the 13th century) is credited with leading the Bruges Matins (Brugse Metten), a violent uprising against Philip the Fair.
Breydel, who was by trade a butcher, led the Bruges Matins together with Pieter de Coninck, a weaver, in May 1302. About three weeks before, on 1 May that year, they had participated in an attack on the castle of Male and the complete annihilation of the French garrison there. The city archives of Bruges show that Jan Breydel was present from 8 July until 10 July 1302, in Kortrijk, as a supplier of meat for the troops. On the basis of this record, it is generally accepted that he had fought on 11 July 1302 in the Battle of the Golden Spurs.
In 1308, he helped to disengage Willem van Saeftinghe, who had fought on the same side at Kortrijk six years earlier, from the church of Lissewege where Willem had barricaded himself during an uprising.
In 1309, Breydel, together with Pieter de Coninck and Jan Heem, again led an uprising in Bruges, aimed against the Treaty of Athis-sur-Orge (1305) forced upon Flanders by the French; he killed the substitute of the Count of Flanders the same year.
Jan Breydel and Pieter de Coninck have often been portrayed as patriotic heroes in Belgium because of their passion for Flemish identity. Belgian nationalists (like the historian Henri Pirenne) used to claim they and the actions of their militia prevented Belgium from becoming an integral part of France early on. Flemish nationalists credit them with ensuring the survival of the Dutch language in the northern part of Belgium. Jan Breydel himself always regretted that the retrieval of Flemish autonomy meant giving up the French-speaking but culturally Flemish town of Lille, which was later reconquered by the Burgundians, but lost for good as a result of Louis XIV's annexation wars. The statue Jan Breydel shares with Pieter de Coninck has decorated the Market Place in Bruges ever since 1887.
Pieter De Coninck :
Pieter de Coninck (died 1332 or 1333) was a weaver from Bruges well known for his role in the events surrounding the Battle of the Golden Spurs. He was not the head of the weavers' guild as is popularly believed (mostly because he was portrayed as such in the novel The Lion of Flanders by Hendrik Conscience). Together with Jan Breydel, a butcher, he was in the forefront of the popular uprising that led to the Battle of the Golden Spurs. Right before that battle he was knighted together with two of his sons.
Before the Battle of the Golden Spurs began he was seen by the city government of Bruges as a dangerous agitator and was imprisoned in June 1301. He was freed by the people of Bruges. Afterwards, the Leliaarts, a political faction supporting French rule, took over control of the city. Jacques de Châtillon, the then appointed governor of County of Flanders, entered Bruges with a small force and de Coninck was banished.
Urged on by John I, Marquis of Namur, de Coninck restored his authority in Bruges in December 1301. He tried to align the people of Ghent on the same side but failed. On 1 May 1302 he was one of the leaders of a gang of rebels who took the castle of Sijsele and Male. At Male, the rebels killed the entire French garrison. De Châtillon responded by again marching on Bruges with a force of 800 men, and again expelling de Coninck from the city. De Châtillon marched into the city with his army fully clad and battle-ready (against established agreements with the city magistrates) The people of Bruges, fearing bloody preprisals, and in order to protect themselves helped de Coninck to enter the city with his followers during the night. On 18 May 1302, during the so-called Bruges Matins or "Brugse Metten", nearly all the French present in Bruges and their Leliaart supporters were killed. De Châtillon barely managed to escape.
After the Bruges Matins, de Coninck was one of the leaders of the Bruges militia that cleared the coastal area from Leliaart insurgents and French stragglers. After they failed to take the besieged castle of Cassel, they marched onto Kortrijk (Courtrai) where a Flemish makeshift army was gathering to stop a French army under the command of Robert II of Artois. This battle, won by a motley alliance of Flemish and Namur petty nobles and many commoners, was later famously called the Battle of the Golden Spurs.
In 1309, together with Jan Breydel and Jan Heem, he led a new uprising in Bruges, this time against the adverse effects (for Flanders) of the peace of Athis-sur-Orge (1305). In 1321 he again took part in an uprising in Bruges. As a punishment all his possessions were confiscated and sold.
Pieter de Coninck was married twice. He died in 1332 or 1333. Together with Jan Breydel he has a statue on the market of Bruges. It was put up in 1887.
Immer wieder haben mich Lightshow und die Pyroeffekte begeistert. Und später .. als es dann dunkel wurde .. .. ihr werdet es sehen .. 😎👍
I was always amazed by the light show and the pyrotechnic effects. And later... when it got dark... you'll see... 😎👍
Had fun playing around with my Cannondale Super V 900 last weekend and giving it the complete bike portrait treatment. A real class defining classic!
TIG-welded 6061 T6 aluminum frame handmade in USA in the famous viper red, full suspension with the marquee Cannondale Headshock DD60 fork providing 60 mm Travel via the suspension and dampening in and directly below the head tube. You could lock it with a simple twist of the stem cap. Great technology and far ahead of it’s time.
The groupset is a mix of a 8 Speed Shimano Deore XT Rear Derailleur and a Shimano Deore LX Front Derailleur shifting a triple chainring CODA crankset with 22/32/42 teeth. Also many other components like the hubs, handlebar, grips and saddle are Coda parts which was the component branch for Cannondale at that time.
The bike is still in its original setup I purchased it many years ago I think somewhere around between 1995 an 1997. True to its era it’s equipped with bar ends (a must at that time) and nice Lizardskins neopren protecting sleeves for the rear shock and the chain stay.
--
Hatte letztes Wochenende viel Spaß, mit meinem Cannondale Super V 900 das volle Bike Portrait durchzuführen. Ein echter Klassen definierender Klassiker!
TIG-geschweisster 6061 T6 Aluminum Rahmen, handgemacht in den USA im berühmten Viper Red. Vollgefedert mit der Headshock DD60, die 60 mm Federweg rein im (und unter) dem Steuerrohr bereitstellt. Man konnte sie mit einem einfachen Dreh der Vorbaukappe verriegeln und öffnen. Tolle Technik und weit ihrer Zeit voraus.
Die Gruppe ist eine Mischung eines 8fach Shimano Deore XT Schaltwerks und eines Shimano Deore LX Umwerfers, der eine Dreifach-Kurbel mit 22/32/42 Zähnen. Die Kurbel ist, wie auch viele andere Komponenten (Naben, Lenker, Griffe und Sattel etc.) von CODA, welches die Komponenten Tochter-Firma von Cannondale zu der Zeit war.
Das Rad ist immer noch im originalen Setup in dem ich es viele Jahre zuvor erworben und dann angepasst habe.
Das muss irgendwann zwischen 1995 und 1997 gewesen sein. Epochengerecht ist es mit Lenkerhörnchen (ein Muss zu dieser Zeit) und schicken Lizardskins Neopren Schützern für den Hinter-Dämpfer und die Kettenstrebe ausgerüstet.
Immer wieder haben mich Lightshow und die Pyroeffekte begeistert. Für die Bühnenschow hatte ich sicherlich nicht den besten Platz, aber der Blick auf das Ganze war unbeschreiblich. 😎👍
I was always amazed by the light show and the pyrotechnic effects. I certainly didn't have the best seat for the stage show, but the view of the whole thing was indescribable. 😎👍
Common Loon, Plongeon huard (Gavia immer)
The eerie calls of Common Loons echo across clear lakes of the northern wilderness. Summer adults are regally patterned in black and white. In winter, they are plain gray above and white below, and you’ll find them close to shore on most seacoasts and a good many inland reservoirs and lakes. Common Loons are powerful, agile divers that catch small fish in fast underwater chases. They are less suited to land, and typically come ashore only to nest.
Size & Shape
Common Loons are large, diving waterbirds with rounded heads and dagger-like bills. They have long bodies and short tails that are usually not visible. In flight, they look stretched out, with a long, flat body and long neck and bill. Their feet stick out beyond the tail (unlike ducks and cormorants), looking like wedges.
Color Pattern
In summer, adults have a black head and bill, a black-and-white spotted back, and a white breast. From September to March, adults are plain gray on the back and head with a white throat. The bill also fades to gray. Juveniles look similar, but with more pronounced scalloping on the back.
Behavior
Common Loons are stealthy divers, submerging without a splash to catch fish. Pairs and groups often call to each other at night. In flight, notice their shallow wingbeats and unwavering, bee-lined flight path.
Habitat
Common Loons breed on quiet, remote freshwater lakes of the northern U.S. and Canada, and they are sensitive to human disturbance. In winter and during migration, look for them on lakes, rivers, estuaries, and coastlines.
www.allaboutbirds.org/guide/common_loon/id
Le Plongeon huard (Gavia immer),
Aussi appelé le Plongeon imbrin en Europe, le Huart à collier au Canada ou le Richepaume en Acadie, est une espèce de gaviidé de grande taille, bien qu’un peu plus petit que le Plongeon à bec blanc auquel il ressemble fort. Il est plus grand, plus rare et plus septentrional que le Plongeon arctique.
Cet oiseau, aussi gros qu'une oie, mesure de 68 à 88 cm de longueur et pèse en moyenne 3 700 g pour les femelles, et 4 200 g pour les mâles.
Son envergure est de 117 à 150 cm. Les autres dimensions sont 330 à 385 mm pour l'aile pliée, 54 à 73 mm pour la queue et 76 à 98 mm pour le tarse.
Les pattes (qui mesurent environ 13 cm) sont sombres puisque noires et gris clair. Les iris sont rouge brun.
Son bec gris noir à pointe blanchâtre assez fort, en forme de poignard, le distingue du Plongeon à bec blanc ou du Plongeon arctique.
Contrairement au Plongeon catmarin, le bec est tenu horizontalement.
En plumage nuptial acquis lors d'une mue pré-nuptiale complète (les rémiges tombant simultanément, l'oiseau ne peut plus alors voler) de février à avril, les adultes ont la tête et le collier noirs avec des reflets verts et bleus, la gorge blanche présente des rayures longitudinales noires, de même que le croissant clair situé entre la tête et le collier.
Le ventre est blanc et le dos orné d’un dessin en damier noir et blanc.
Le plumage d’hiver, acquis lors de la mue post-nuptiale partielle entre fin juillet et janvier, est plus terne, d'un gris assez clair, la nuque plus sombre que le dos ; le menton et l’avant du cou sont blancs.
On peut alors confondre ce plongeon avec des juvéniles de Grand cormoran, mais ces derniers ont le cou nettement plus long et n'ont pas le bec en poignard1. À cette époque, le bec présente une teinte gris pâle.
Les juvéniles du Plongeon huard sont plus brunâtres que les adultes avec des iris brun rouge et un bec blanc bleuâtre. Les plumes des parties supérieures sont largement bordées de gris clair.
Ils muent partiellement en décembre et janvier. Ils arborent alors un plumage intermédiaire. Le plumage nuptial complet n'est acquis qu'en février à la fin de leur deuxième hiver.
Vol
Le plongeon huard a un décollage lourd, sa masse exigeant un élan important. Il vole avec le cou tendu, légèrement vers le bas, jusqu'à 40 km/h.
Alimentation
Cette espèce, comme tous les plongeons, est essentiellement piscivore, capturant ses proies sous l’eau à une profondeur de 10 à 12 m (certains auteurs citent des records allant jusqu’à une profondeur de 70 mètres). Il peut avaler des poissons dont la taille peut atteindre 28 cm. Il consomme aussi bien des espèces marines (morue, hareng, sprat, aiglefin, merlan, grondin tel le grondin gris, flet, etc.) que des espèces d'eau douce (épinoche, anguille, perche, gardon, poisson-chat, truite de lac, saumon de fontaine par exemple). Il peut aussi se nourrir de petitsmollusques, crustacés et céphalopodes, voire d'annélides. On a aussi retrouvé dans son estomac des végétaux aquatiques en quantité telle qu'il ne peut s'agir d'une absorption fortuite.
Relations intra et interspécifiques
Cri
Cet oiseau est plutôt silencieux en hiver. Quand il vole, il peut pousser un "kvouk" glapissant. Sur l'aire de nidification au printemps, il émet des rires bruyants formés de 7 ou 8 notes et répétés plusieurs fois. Il lance aussi de longs cris plaintifs et hululants. Ces derniers sont souvent utilisé dans les films pour illustrer le mystère (au même titre que le hurlement du loup ou le hululement de la chouette).
La suite… fr.wikipedia.org/wiki/Plongeon_huard
Thanks for your visit… Any comment you make on my photographs is greatly appreciated and encouraging! But please do not use this image without permission.
While i was fishing the other day I noticed this Great northern Loon and he was really close. I later found his nest close by which explains why he didn't take off...
Great northern loon or Common loon in North America, juvenile.
A lousy photo, I know. But my brother has pressurized me into sharing this. Anyhow, a record shot and a lifer for me.
Ameriikanjääkuikka, nuori yksilö.
Ekkeröya, Finnmark, Norway, June 2014.
Immer wieder erfreue ich mich an dem 100mm und dem "extremen" DOF-Bereich :)
---------------------------------------------------------------------------
Artilleriewerk A155 Fort Cindey ( A0155 - Felswerk - Alpenfestung - Artillerie - Baujahr 1941 - 1946 - Heute Museum ) der Festungsbrigade 10 aus dem zweiten Weltkrieg in den Felsen ob St. Maurice im Rhônetal im Kanton Wallis - Valais der Schweiz
.
.
.
x
.
.
.
***************************************************************************************************************
***************************************************************************************************************
Fort Cindy
***************************************************************************************************************
***************************************************************************************************************
.
.
.
Die Festung Fort von Cindey befindet sich im Rhônetal bei St. Maurice in den Alpen -
Alps im Kanton Wallis - Valais in der Schweiz
.
.
.
***************************************************************************************************************
Warum eine Festung ?
***************************************************************************************************************
.
.
.
St-Maurice ist das Nordportal der Alpentransversale auf der direkten europäischen Durch-
gangsstrasse zwischen der F.ranche - C.ompté und dem P.iemont. Dies war auch der
Grund, dass dieser Ort militärisch gesehen immer wieder für Festungsbauten interessant
war.
.
.
.
Im Engnis bestand gegen Ende des 1.5. Jahrhunderts nur ein einfaches befestigtes
S.chloss. Später wurden die Festungen in die Höhe verlegt und waren immer tiefer
gestaffelt, bis sie im 20. Jahrhundert vom G.enfersee bis zum G.rossen S.ankt B.ernhard
und hinauf zum S.implon reichten.
Schlussendlich bestanden mehrere hundert Forts und Bunker, mit einer starken durch
Fels geschützten Artillerie. Mit S.argans im O.sten, dem S.ankt G.otthard im Z.entrum
und St-Maurice im W.esten war letztere eine der drei grossen Landesbefestigungen der
Schweiz.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Drei Generationen von Festungen im Engnis von St-Maurice
***************************************************************************************************************
.
.
.
Das S.chloss von St-Maurice wurde ab 1.4.7.6 während der B.urgunderkriege in Etappen
gebaut, und lag, nachdem die O.berwalliser St-Maurice erobert hatten, an der Grenze zu
S.avoyen und B.ern.
.
.
.
1.8.3.1 unter dem Eindruck des Risikos eines europäischen Konflikts bereitete sich die
Schweiz darauf vor, die Verteidigung dieses Durchganges zu gewährleisten. Das Engnis
wurde mit Festungen verstärkt und gemäss den Plänen des künftigen Generals Henry
Dufour war vorgesehen, die B.rücke über die R.hone zu halten.
.
.
Das Fort Cindey wurde während des 2. Weltkrieges zwischen 1941 und 1946 erbaut. In
einem gewissen Sinne übernahm es die frühere Aufgabe des S.chlosses von St-Maurice
und der D.ufour - B.efestigung.
Cindey war Teil eines zusammenhängenden Festungskomplexes, bestehend aus den
grossen Forts von D.ailly, S.avatan und S.cex, welche ab 1.8.9.2 gebaut worden waren.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Einige Angaben über das Fort Cindey
***************************************************************************************************************
.
.
.
Der Festungsplaner hatte folgende Absicht: Zusammen mit den Forts S.avatan und
T.oveyre - P.etit M.ont auf dem rechten R.honeufer und den Abschnittstruppen, sollte
das Fort Cindey ein vordringen von N.orden nach St-Maurice verhindern und die
P.anzersperren, bestehend aus dem R.hone - K.anal und dem B.ach "Le C.ourset",
sowie die für die S.trassen und E.isenbahnlinien vorbereitete Sperren, verteidigen.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Daten
***************************************************************************************************************
.
.
.
- Bau von 1941 - 1946
- Weiterausrüstung von 1.9.4.8 - 1.9.5.2 ( 2 Kan 10,5 cm L 52 1.9.3.8 / 46 )
- Ausserbetriebsetzung 1995
.
.
.
***************************************************************************************************************
Besatzung
***************************************************************************************************************
.
.
.
- 1 Festungskompanie mit 173 Wehrmännern ( 8 Offiziere, 28 Unteroffiziere, 137 Soldaten )
.
.
.
***************************************************************************************************************
Festungswaffen
***************************************************************************************************************
.
.
.
- 2 K.anonen 10,5 cm L 52 1.9.3.8 / 46
- 4 P.anzerabwehrkanonen 9 cm 1.9.5.0 / 57
- 3 F.estungsmaschinengewehre 1.9.5.1 / 80
.
.
.
***************************************************************************************************************
Mobile Waffen
***************************************************************************************************************
.
.
.
- 4 Minenwerfer (Mörser) 8,1 cm 1.9.3.3
.
.
.
******************************************************************************************************************
Besonderes
******************************************************************************************************************
.
.
.
Cindey ist mit dem 1 km südlich gelegenen Fort S.cex durch eine natürliche G.rotte,
der sogenannten " G.rotte aux F.ées ", die durch einen künstlichen Tunnel erweitert
wurde, verbunden.
Das F.ort S.cex liefert dem Fort Cindey den elektrischen Strom und die Übermittlungs-
mittel.
.
.
.
.
.
.
.
***************************************************************************************************************
***************************************************************************************************************
Fort Cindy
***************************************************************************************************************
***************************************************************************************************************
.
.
.
***************************************************************************************************************
Why is there a fortress here ?
***************************************************************************************************************
.
.
St-Maurice is the n.orthern portal of the principal alpine transit routes between the F.ranche-
C.ompté and the P.iemont. This determined the military importance of the place and the
constant interest of erecting fortifications there.
At the end of the 15th century there was only a simple fortified c.astle here.Subsequently
the fortifications were extended in height and depth until, in the 20th century, they stretched
from the L.ake of G.eneva to the G.reat St - B.ernard and S.implon passes.
Finally, several hundred forts and bunkers existed, with powerful artillery protected by the
rocks. With S.argans in the east and the G.otthard in the centre, St - Maurice in the west
was one of the three Swiss national fortresses.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Three generations of fortresses in the St-Maurice gap
***************************************************************************************************************
.
.
.
The c.astle of St - Maurice was built in stages, during the Burgundy Wars, starting in
1.4.7.6, after St - Maurice, having been conquered by the 'Hauts-Valaisans' lay at the
border to S.avoy and B.ern.
.
.
In 1.8.3.1, under the threat of a possible new European conflict, Switzerland prepared to
defend the passage. Fortifications were built around it in order to defend the bridge over
the R.iver R.hone, according to the plans of the future General G-H D.ufour.
Fort Cindey was built during the Second World War, between 1941 and 1946. To a certain
extent it took over the former task of the St - Maurice C.astle and the D.ufour Fortress.
Cindey was part of a system of connecting fortifications, consisting notably of the larger
forts of D.ailly, S.avatan, S.cex, built from 1.8.9.2 onwards.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Some details about the Fort Cindey
***************************************************************************************************************
.
.
.
The planners' intention was that Cindey, together with the S.avatan, and forts T.oveyre-
P.etit M.ont on the right bank of the R.hone and the troops, would block access to
St-Maurice from the n.orth, and defend the anti-t.ank obstacles constituted by the R.hone-
Canal and the 'Le C.ourset' r.iver, as well as those obstacles prepared on the roads and
r.ailway l.ines.
.
.
.
***************************************************************************************************************
Dates
***************************************************************************************************************
.
.
.
- construction 1941 - 1946
- rearmament 1.9.4.8 - 1.9.5.2 ( 2 guns 10,5 cm L 52 1.9.3.8 / 46 )
- taken out of service 1995
.
.
.
***************************************************************************************************************
Garrison
***************************************************************************************************************
.
.
.
- 1 fortress company with 173 men
- ( 8 officers, 28 non-commissioned officers, 137 soldiers )
.
.
.
***************************************************************************************************************
Fortress weapons
***************************************************************************************************************
.
.
.
- 2 g.uns 10,5 cm L 52 1.9.3.8 / 46
- 4 a.ntitank g.uns 9 cm 1.9.5.0 / 57
- 3 fortress machine g.uns 1.9.5.1 / 80
.
.
.
***************************************************************************************************************
Mobile weapons
***************************************************************************************************************
.
.
.
- 4 m.ortars 8,1 cm 1.9.3.3
.
.
.
***************************************************************************************************************
Points of special
***************************************************************************************************************
.
.
.
Cindey is connected to the Fort of S.cex, situated 1 km further south, by a natural g.allery
called 'G.rotte aux F.ées' which is prolonged by an artificial gallery.
The Fort S.cex supplies Cindey with electricity and means of communication.
.
.
.
.
( BeschriebFortCindey FortCindey KantonWallis KantonValais fortaleza Festung fortress
AlbumSchweizimZweitenWeltkrieg AlbumMilitär-BunkerderSchweiz Stronghold stronghold
linnake roccaforte 牙城 bolwerk twierdza fortress fortaleza fortaleza Zweiter Weltkrieg
Anden verdenskrig Toinen maailmansota Seconde guerre mondiale Seconda Guerra Alpi
Mondiale 第二次世界大戦 Tweede wereld oorlog Druga wojna światowa Segunda guerra
mundial Andra världskriget Segunda Guerra Mundial war Alps Alpit Alpes アルプス山脈
Alpene Alpy Alperna Alpen Alperne Berg vuori Montagne montagna 山 góra montanha
munte гора montaña Schweiz Suisse Switzerland Svizzera Suissa Swiss Sveitsi Sviss
スイス Zwitserland Sveits Szwajcaria Suíça Suiza Landesverteidung Verteidigung AlbumKleinesStachelschweinFestungsbrigade10 )
.
.
.
.
***************************************************************************************************************
.
.
A.usflug mit V.ater nach S.aint - M.aurice am Donnerstag den 25. August 2011
.
.
Mit dem Z.ug von B.ern über T.hun - V.isp nach S.aint - M.aurice
.
.
Besichtigung der G.rotte aux F.ées und und der A.lpenf.estung F.ort von C.indey
.
.
Mit dem Z.ug von S.aint - M.aurice über V.isp - T.hun wieder zurück nach B.ern
.
.
***************************************************************************************************************
Hurni110825 AlbumZZZZ110825AusflugS.tM.aurice KantonWallis KantonValais
E - Mail : chrigu.hurni@bluemail.ch
***************************************************************************************************************
Letzte Aktualisierung - Ergänzung des Textes : 130322
***************************************************************************************************************
NIF