Determinasyon at lakas ng loob ang kailangan

Upang harapin ang aking kinabukasan

Ako ay titindig, aking sisimulan

Ang pagbabago ay isang desisyong dapat kong gampanan

Ang Lungsod ng Maynila (Opisyal: City of Manila), kilala bilang Maynila, ay ang kabiserang lungsod ng Pilipinas na isa sa 17 lungsod at munisipalidad na bumubuo ng kalakhang Maynila. Matatagpuan ang lungsod sa baybayin ng look ng Maynila na nasa kanlurang bahagi ng pambansang punong rehiyon na matatagpuan sa kanlurang bahagi ng Luzon, isa ito sa mga sentro ng negosyo ng umuunlad na kalakhang pook na tinitirahan ng humigit sa 19 na milyong katao.

Ang Maynila, na sumasakop ng 38.55 na kuwadrado ng kilometro,ay ang pangalawang pinakamalaking lungsod ng Pilipinas, na may humigit-kumulang na 1.6 milyong kataong naninirahan. Mas matao nga lang ang lungsod Quezon, ang dating kabisera ng bansa. Ang kalakhang pook ay ang pangalawang pinakamalaki sa Timog-silangang Asya.

Ang Maynila ay may 900 na kilometro ang layo mula sa Hongkong, 2,400 na kilometro ang layo mula sa Singgapur at mas marami ng 2,100 na kilometro ang layo sa hilagang-silangan mula sa Kuala Lumpur. Ang ilog Pasig ang humahati sa lungsod ng dalawa. Sa depositong alubyal ng ilog Pasig at look ng Maynila nakapwesto ang nakakaraming sinasakupan ng lungsod na gawa mula sa tubig.

Noong kapanahunan ng mga Hispano, itinaguyod ang lungsod na may umpok-umpok na pamayanan na pumapalibot sa nagsasanggalang pader ng Intramuros (napapaderan), ang orihinal na Maynila. Ang Intramuros ay isa sa mga pinakalumang nagsasanggalang na pader sa Gitnang Silangan, ay ginawa at dinisenyohan ng mga misyonaryong Heswita para hindi masakop ng mga Tsino ang pamayanan at mailigtas ang mga mamamayan. Noong kapanahunan ng Amerikano, ilang pagsasaayos ang isinagawa sa katimugang bahagi ng lungsod at ginamit ang arkitekturang disenyo ni Daniel Burnham.

Ang Maynila ay tinatabihan ng ilang lungsod sa kalakhang Maynila katulad ng lungsod ng Navotas at lungsod ng Kalookan sa hilaga, lungsod Quezon sa hilagang-silangan, lungsod ng San Juan at lungsod ng Mandaluyong sa silangan, lungsod ng Makati sa timog-silangan at lungsod ng Pasay sa timog.

Noong ika-13 siglo, ang lungsod ay binubuo ng mga tindahan at opisinang tagatanggap sa may tabi ng baybayin ng ilog Pasig, na nasa hilaga ng mga makalumang pamayanan. Ang opisyal na pangalan na binigay ng mga Malay sa lungsod ay Seludong/Selurung, na ginamit din sa isang rehiyon sa pulo ng Luzon, at inimumungkahi na ito ang kabisera ng Kaharian ng Tondo. Ang lungsod ay nakilala rin sa pangalan na binigay ng mga pangkat etnikong mga Tagalog, ang Maynila, unang nakilala bilang Maynilad. Ang pangalan ay mula sa salitang nila, isang uri ng halamang mabulaklak na tumutubo sa baybayin ng look, na ginagamit para gumawa ng sabon para sa pakikipagkalakalan; nanggaling ito sa salitang may mila, na may unlaping ma- na tumutukoy kung saan ang isang lugar ay mayroong isang malagong bagay (ang nila ay pwedeng Sanskrit na nila "punong indigo").(Ang sinasabing naging pangalan ng halaman ay nilad ay kathang isip lamang.) Ang lungsod ay may humigit sa 100 mga parke na nakakalat sa buong lungsod.

Ang Maynila ang naging upuang kolonyal na pamahalaan ng Espanya noong opisyal na pinamahalaan ang mga isla ng Pilipinas ng tatlong siglo simula 1565 hanggang 1898. Noong inokyupa ng Britanya ang Pilipinas, ang lungsod ay pinamahalaan ng Gran Britanya ng dalawang taon simula 1762 hanggang 1764 na naging parte sa Pitong Taong Digmaan. Ang lungsod ay nanatiling kabisera ng Pilipinas sa pamamahala ng pamahalaang probisyonal ng mga Briton, na kumikilos sa pamamagitan ng mga arsobispo ng Maynila at ng Real Audiencia. Nasa Pampanga ang kuta ng mga armadong rebelde laban sa mga Briton.

Ang Maynila ay nakilala noong may kalakalang Maynila-Acapulco na tumagal ng tatlong siglo at nakapaghatid ng mga kagamitan simula sa Mehiko papunta ng Timog-silangang Asya. Noong 1899, binili ng Estados Unidos ang Pilipinas sa mga Espanyol at pinamahalaan ang buong arkipelago ng hanggang 1946. Noong ikalawang digmaang pandaigdig, nawasak ang malaking parte ng lungsod. Ang lungsod ay ang pangalawang pinakawasak na lungsod na sumusunod sa Varsovia, Polonya noong ikalawang digmaang pandaigdig. Ang rehiyon ng kalakhang Maynila ay gumanap na entidad na may kasarinlan noong 1975.

Isang pandaigdigan lungsod ang Maynila at kilala bilang "Beta+" ayon sa Globalization and World Cities Study Group and Network noong 2008.

Lennon Mattila, Pastor Wickstrom, Richard Harry

Chuck Keranen, Shelly Tapani, ? , Linda Bowden, Joanne Raffaelli, Mike Simula

Dianne Raffaelli, ? , Diane Outinen

Ang Lungsod ng Maynila (Opisyal: City of Manila), kilala bilang Maynila, ay ang kabiserang lungsod ng Pilipinas na isa sa 17 lungsod at munisipalidad na bumubuo ng kalakhang Maynila. Matatagpuan ang lungsod sa baybayin ng look ng Maynila na nasa kanlurang bahagi ng pambansang punong rehiyon na matatagpuan sa kanlurang bahagi ng Luzon, isa ito sa mga sentro ng negosyo ng umuunlad na kalakhang pook na tinitirahan ng humigit sa 19 na milyong katao.

Ang Maynila, na sumasakop ng 38.55 na kuwadrado ng kilometro,ay ang pangalawang pinakamalaking lungsod ng Pilipinas, na may humigit-kumulang na 1.6 milyong kataong naninirahan. Mas matao nga lang ang lungsod Quezon, ang dating kabisera ng bansa. Ang kalakhang pook ay ang pangalawang pinakamalaki sa Timog-silangang Asya.

Ang Maynila ay may 900 na kilometro ang layo mula sa Hongkong, 2,400 na kilometro ang layo mula sa Singgapur at mas marami ng 2,100 na kilometro ang layo sa hilagang-silangan mula sa Kuala Lumpur. Ang ilog Pasig ang humahati sa lungsod ng dalawa. Sa depositong alubyal ng ilog Pasig at look ng Maynila nakapwesto ang nakakaraming sinasakupan ng lungsod na gawa mula sa tubig.

Noong kapanahunan ng mga Hispano, itinaguyod ang lungsod na may umpok-umpok na pamayanan na pumapalibot sa nagsasanggalang pader ng Intramuros (napapaderan), ang orihinal na Maynila. Ang Intramuros ay isa sa mga pinakalumang nagsasanggalang na pader sa Gitnang Silangan, ay ginawa at dinisenyohan ng mga misyonaryong Heswita para hindi masakop ng mga Tsino ang pamayanan at mailigtas ang mga mamamayan. Noong kapanahunan ng Amerikano, ilang pagsasaayos ang isinagawa sa katimugang bahagi ng lungsod at ginamit ang arkitekturang disenyo ni Daniel Burnham.

Ang Maynila ay tinatabihan ng ilang lungsod sa kalakhang Maynila katulad ng lungsod ng Navotas at lungsod ng Kalookan sa hilaga, lungsod Quezon sa hilagang-silangan, lungsod ng San Juan at lungsod ng Mandaluyong sa silangan, lungsod ng Makati sa timog-silangan at lungsod ng Pasay sa timog.

Noong ika-13 siglo, ang lungsod ay binubuo ng mga tindahan at opisinang tagatanggap sa may tabi ng baybayin ng ilog Pasig, na nasa hilaga ng mga makalumang pamayanan. Ang opisyal na pangalan na binigay ng mga Malay sa lungsod ay Seludong/Selurung, na ginamit din sa isang rehiyon sa pulo ng Luzon, at inimumungkahi na ito ang kabisera ng Kaharian ng Tondo. Ang lungsod ay nakilala rin sa pangalan na binigay ng mga pangkat etnikong mga Tagalog, ang Maynila, unang nakilala bilang Maynilad. Ang pangalan ay mula sa salitang nila, isang uri ng halamang mabulaklak na tumutubo sa baybayin ng look, na ginagamit para gumawa ng sabon para sa pakikipagkalakalan; nanggaling ito sa salitang may mila, na may unlaping ma- na tumutukoy kung saan ang isang lugar ay mayroong isang malagong bagay (ang nila ay pwedeng Sanskrit na nila "punong indigo").(Ang sinasabing naging pangalan ng halaman ay nilad ay kathang isip lamang.) Ang lungsod ay may humigit sa 100 mga parke na nakakalat sa buong lungsod.

Ang Maynila ang naging upuang kolonyal na pamahalaan ng Espanya noong opisyal na pinamahalaan ang mga isla ng Pilipinas ng tatlong siglo simula 1565 hanggang 1898. Noong inokyupa ng Britanya ang Pilipinas, ang lungsod ay pinamahalaan ng Gran Britanya ng dalawang taon simula 1762 hanggang 1764 na naging parte sa Pitong Taong Digmaan. Ang lungsod ay nanatiling kabisera ng Pilipinas sa pamamahala ng pamahalaang probisyonal ng mga Briton, na kumikilos sa pamamagitan ng mga arsobispo ng Maynila at ng Real Audiencia. Nasa Pampanga ang kuta ng mga armadong rebelde laban sa mga Briton.

Ang Maynila ay nakilala noong may kalakalang Maynila-Acapulco na tumagal ng tatlong siglo at nakapaghatid ng mga kagamitan simula sa Mehiko papunta ng Timog-silangang Asya. Noong 1899, binili ng Estados Unidos ang Pilipinas sa mga Espanyol at pinamahalaan ang buong arkipelago ng hanggang 1946. Noong ikalawang digmaang pandaigdig, nawasak ang malaking parte ng lungsod. Ang lungsod ay ang pangalawang pinakawasak na lungsod na sumusunod sa Varsovia, Polonya noong ikalawang digmaang pandaigdig. Ang rehiyon ng kalakhang Maynila ay gumanap na entidad na may kasarinlan noong 1975.

Isang pandaigdigan lungsod ang Maynila at kilala bilang "Beta+" ayon sa Globalization and World Cities Study Group and Network noong 2008.

La parròquia de Ciutadilla és un edifici de planta gòtica d'una sola nau de creueria i envoltada per una cornisa amb permòdols esculpits. La nau té tres trams de volta de creueria, dos dels quals conserven les seves respectives claus de volta. La primera clau de volta és un anyell místic i a la segona hi ha un sant Miquel Psicopompo pesant les ànimes amb la balança. Les nerviacions del sostre desemboquen en unes mènsules als murs laterals on hi ha alts relleus d'escuts heràldics dels Guimerà. A la primera capella lateral dreta s'hi accedeix per un arc apuntat de factura contemporània. A la segona capella lateral dreta s'hi accedeix per una porta d'estil neoclàssic. L'altar principal és recte i darrera s'hi localitza la sagristia. Al lateral esquerre de l'església es troba la capella de la Mare de Déu de Montserrat.

Sepulcre de Gispert de Guimerà

Sepulcre que consta de caixa de sarcòfag amb la seva corresponent coberta. Ambdues parts són monolítiques. La caixa de sarcòfag es troba recolzada sobre sengles lleons i ostenta al frontal les armes de la família, un total de set arcs de format gòtic que aixopluguen els escuts amb les faixes característiques de la família dels Guimerà. Han perdut la seva policromia original. La part superior, la de la tapa, es troba presidida per la imatge del jacent que simula el llit mortuori. El cavaller va abillat amb la cota de malla i perpunt encoixinat i capmall. Com a armes porta l'escut i, a sobre, les mans entrecreuades sobre l'espasa. El cap es recolza còmodament sobre dos coixins sobreposats i al superior hi apareixen com a motius decoratius símbols d'heràldica familiar. Tota l'espasa és plena d'escuts dels Guimerà. El rostre es resol amb formes molt esquemàtiques i als peus hi ha el cos d'un lleó.

Durant anys, les parts d'aquest sarcòfag es trobaven separades: la caixa era a l'altar major i la tapa a la capella actual.

1165: Consta en un document de deixa de Benet d'Oluja, castlà de Ciutadilla, cap a l'església de Ciutadilla anteriorment consagrada a Santa Maria. No es coneix la cronologia del canvi d'advocació.

L'altar major fou bastit al 1788 i destruït l'any 1936.

La façana i el campanar són fruit d'una remodelació del segle XVIII.

invarquit.cultura.gencat.cat/Cerca/Fitxa?index=0&cons...

Situada gairebé al cim del poble, al peu del castell. L’edifici data del s.XVII, però hi ha documents de l’any 1165 que ja parlen d’una primitiva església dedicada a Santa Maria. L’interior es caracteritza per una gran sobrietat amb una sola nau amb voltes de creuria i sense absis.Pobles Urgell07 268.jpg

Una arcada lateral guarda un sarcòfag gòtic amb estàtua jacent del segle XVI que pertanyia a la família dels Guimerà. Encara que ha perdut la seva policromia original s'hi pot apreciar l'escut i l'espasa que era de Gispert de Guimerà. El cap del senyor reposa sobre dos coixins amb els símbols de l’heràldica familiar. L’espasa és plena d’escuts dels Guimerà. Als peus hi ha el cos d’un lleó que significa valentia.

Tot l'edifici exterior i interior és vestit amb carreus ben escairats. A l'exterior és interessant observar la rosassa, els contraforts, les petites mènsules de la cornisa de la façana sud amb quatre relleus (dues cares d'home i dues d'animals), les marques dels picapedrers i, si es puja una mica pel camí del castell, es pot tornar a contemplar la teulada de l'absis, coberta amb les antigues lloses de pedra.

També hi destaquen les dues capelles laterals, el terra enllosat i les rosasses que donen llum a l’interior.

www.ciutadilla.cat/el-municipi/turisme

"ANG AKING MGA ALAGA"

Mahirap, Masaya, Nakakapagod, Nakakaligaga,Nakakataba ng puso, Magastos

-ilan lang yan sa mga salitang naririnig ko sa aking mga ninuno kapag simula na ng mahal na araw o "Holy Week" sa salitang Ingles. Marahil dahil malapit na ang isang linggo na magsisilbi tayo sa ating mahal ng diyos sa pamamagitan ng pagaalala natin sa ating mahal na BRO(sabi nga ni santino) o ng ating panginoong hesukristo. Siyempre Naman, Kailngan Naten maramdaman ang paghihirap ni hesus sa krus. Binigay niya ang buhay niya para saatin,para masagip TAYO.

Nakakalungkot dahil karamahan ay binabaliwala ang mahal na araw. Ginagawang party mode ang mahal na araw dahil walang pasok, nagbeachbeach at nagpapakasarap samantalang Patay ang panginoon. Sana naman ay kahit paano naalala niyo na magsakripisyo man lang.

PERO SUBALIT DATAPWAT, MAS NAKAKARAMI naman ang nakakaalala at nabibigyang edukasyon tungkol sa mahalagang araw sa katolikong Kalendaryo.

Unang una na doon ay ang kaalaman sa kasantohan o mga imahe ng mga santo.

Masayang masaya ako at nagkaroon ng flickr.com at nabibigyang edukasayon ang mga tao tungkol sa mga santo.

Maliit pa lang ako ay nasisiyahan na ako pag malapit na ang kaarawan ng kapatid ko dahil ibig sabihin ay mahal na araw na!(Ipinanganak ang ate ko ng holy week)

Hindi lang dahil maraming pagkain pero uuwi na kami sa binangonan at para nang

fiesta. Oo, noong bata ako akala ko, fiesta ang mahal na araw. Nakakatawa ako noon, Ang Lola at Lola ko ay naghihiwalay kapag mahal na araw. Hindi sila nagdidivorce ah, HAHA! naghihiwalay lang sila dahil ang lola ko ay inaasikaso ang tres caidas na santo namin at ang aking lolo naman ay sa panalangin na santo din namin.Masaya ang childhood experiences ko pag abril at hanggang ngayon ay pakiramdam ko ay bata ulit ako dahil malapit na muli ang mahal na araw!

Sana nga lang ay manatili ang tradisyon na Ito.

Andyaan ang mga santo dahil inaalala natin kung ano ang ginawa ng ating mahal na ama at hindi dahil sa ibang rason, tulad ng Pabonggahan.

Hindi pa ako pinapanganak buhay na ang tradisyon ng aming pamilya.(18th century pa) Mayroon kaming mga santo at sinusumpa ko na kahit anong mangyari ay ipagpapatuloy ko ito. (in layman's term "SA ABOT NG AKING MAKAKAYA:) ") Namulatan ko na ang pagiging isang tagapagalaga ng mga santo at maswerte ako at nagbigyan ako ng ganitong oportunidad at responsibilidad.

OO, RESPONSIBILIDAD. Aba siymepre, Hindi madaling maging isang enkargador o tagapag-alaga ng santo. Kailangan handa kang ibuhos ang buong puso mo sa papasukan mo. Hindi ito isang laruan na pag nagsawa ka na ay isasawalang bahala mo na. Hindi isang cellphone na pag naluma na ay papalitan na, Hindi isang kotse na ipagmamayabang mo na meron ka. Ito ay isang SAKRIPISYO at dapat handa ka sa lahat ng kailangan mong gawin.

Kailangan mo talaga ng pera PERO wag naman sa pagmamalabis. Dapat ay kung ano lang ang tama dahil mahirap ang buhay ngayon. Hindi yung magyayabang ka pero wala ka naman pera:) Dapat praktikal. Magastos pero dapat alam kung up to what extent.

kailangan din ay handa ka na habang buhay na ito. Hanggang kamatayan. Ang aking Lola namatay siya ng Biyernes santo. Kahit may cancer na siya at pinagbawalan na magbiyahe ay nagpumilit paring umuwi at ituloy ang mahal na araw dahil responsibilidad niya nga daw yun at hindi siya mapapalagay sa bahay. Ayun, Binawian siya ng Buhay sa mismong araw ng pagkamatay ni hesus.

Doon sa pangyayaring iyon, Ipinangako ko na sa lola ko na hindi ko pababayaan ang mga santo namin. Magsisikap akong maituloy ang tradisyon namin at doon ko napatunayan na ang diyos talaga ang pinakamahalaga kahit sa huling sandali ng buhay ng isang tao.

Marami rami akong aalagaan na santo, at kahit mahirap, masaya at kakayanin kong alagan lahat ito. Pagyayamanin ko pa ang mga ito.

Malapit nanaman ang mahal na araw, kailangan ko nang ayusin at ihanda ang aking mga alaga.

-END-

Sana po kung hindi kayo naniniwala sa mga santo ay respetuhin niyo nalang po ang sumulat. Wala po sanag magkomento ng masama tungkol sa aming paniniwala. Salamat po.

570-5

Some extraction forceps...

FHDR-image from a single RAW file.

David Simula speaks to group leaders

3d creation with Real3D

I build up this tyre "by hand." Even rubberp wheel include 280 pieces+ rim's 17 pieces. Holes and shape of rim need lot of operations.

Then need greate enviroment (what you see and what you dont see) example objects must reflect something. This case's you don't see reflection only feel. Almost all materials in real worid reflect something. Lightning it's importan part to. it's simula than real world. This case I using mild diffused light as you can see on shadow (soft edges).

Icon design Giuseppe Bavuso (english text below)

Icon è emozione concreta. Concreta come il suo design, caratterizzato da pulizia estetica e prestazioni tecniche. Concreta come le sue finiture di pregio, tra le quali l’esclusivo materiale ICONcrete per i piani di lavoro, che simula l’effetto cemento e le dona forte carattere. Eccola in versione rovere termotrattato e Corian® glacier white.

www.ernestomeda.com/icon

The Icon project is characterized by clean aesthetics, technical performance, and exclusive finishes such as ICONcrete which brings to mind the look and feel of concrete. The iconcrete worktop, food-tested, has an excellent resistance to scratching, liquids and heat.

www.ernestomeda.com/icon

Ang galadgád ay isang kasangkapang pangisda na may lambat na hugis kono o apa na gawa sa dalawa, apat, o higit pang panel na hinahatak ng isa o dalawang bangka sa ilalim o gitna ng dagat. Ang dulo na hugis kono ay may bag at doon naiipon ang isda o hipong nahuhúli. Hábang ang lambat ay binabatak, pinananatili ang pahalang na bukasan sa pamamagitan ng balangkas na yari sa bakal o kayâ ay sa pagitan ng dalawang bangkang bumabatak.

Iba’t iba ang bilis ng paghatak at ito ay ayon sa klase ng galadgad at isdang tinatarget hulihin. May iba’t ibang aparato na nagbibigay ng puwersa para ang lambat ay mapanatiling nakabukás nang pahalang at patayô. Ito ay ang pampalutang at pampabigat. Ang laki ng matá ng lambat sa dulo ay ginagamit upang kontrolin ang laki at espesye ng isda na nahuhúli. Ang prinsipyo ng paghúli ay ang pagsalà ng tubig.

Tinatawag na trawl sa Ingles, may dalawang klase ng galadgád: maliliit (hindi hihigit sa 3 tonelada ang bangka) na ginagamit ng mga maliliit na mangingisda at ang malalaki (higit sa 3 tonelada ang bangka) na ginagamit ng mga komersiyal na mangingisda. Ang galadagad na ginagamit sa gitna ng dagat ay nakakahúli ng mga isdang karaniwan ay nagsasáma-sáma tulad ng dilis, sardinas, alumahan, at hipon. Ang madalas mahúli naman ng galadgad na nása ilalim ng dagat ay sapsap, isdang lapad, bisugo at mga isda sa tangrib.

Sa kasalukuyan ang galadgad ay ginagamit sa halos lahat ng karagatan sa buong mundo. Pero sa Filipinas ang paggamit nitó ay nagsimula noong 1945 1946. Simula nang gamitin ang galadgad, marami nang naiulat tungkol sa hindi magandang dulot nitó, lalo na kapag ginagamit sa may baybayin. Ang dahilan ay hindi ito namimilì ng laki at espesye ng isdang hinuhúli. Lahat ng lamang-dagat na madaanan ng galadgad ay hinuhúli nitó, kahit maliit o malaki, maibebenta o hindi. Sa Filipinas, ipinagbabawal ng batas ang paggamit ng galadgad sa tubig na nasasakupan ng isang munisipyo o hanggang 15 kilometro. (MA) ed VSA

Year: 1982

Guide Name: Eric Simula

Guide Erik Simula with a big fish from East Bearskin Lake

Sayang, di ko nakunan si Maltc 718 dahil nasira ang loob ng kambyo simula nung kumanan cxa sa cubao megatren, naging segunda ang kambyo nun kaya nakita namin agad si 733 sa santolan, so transfer kami sa 733. Galing pang anonas itong si 733.

Date Taken: July 08, 2011

Esta imagem simula o momento em que a ponta de uma caneta esferográfica toca um papel. Técnica utilizada: macro reversa.

This image simulates the moment at which the tip of a ballpoint pen plays a role. Technique used: reverse macro.

Lubhang kagalang-galang Luis Antonio G. Tagle, DD, Obispo ng Diyosesis ng Imus na sumasakop sa buong lalawigan ng Kabite.

Sa kadahilanang tutungo ang Mahal na Obispo sa Roma para sa kanyang taunang "ad lumina",minarapat nyang idaos ang kanyang Misa Konselebrada sa tradisyunal na "MISA DE GRACIA" na gumugunita sa muling pagkakabalik sa Orihinal na Larawan ng Patrona ng Lalawigan. Sa Misang ito, muling pinarangalan ng Mahal na Obispo ang mayamang kasaysayan ng debosyon sa Mahal na Birhen ng Soledad.

INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE

Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.

Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.

REINA DE CAVITE,

LUZ DE FILIPINAS,

Tunay kang tanglaw namin!

Larawang kuha ni Kathy Cuadrante

(23 Hulyo 1864-13 Mayo 1903)

Madalas bansagan si Apolinario Mabini (A·po·li·nár·yo Ma·bí·ni) bilang “Utak ng Himagsikang Filipino” at “Dakilang Lumpo” dahil sa kaniyang mga akda at naging mahalagang tungkulin noong panahon ng Himagsikang Filipino.

Isinilang siyá noong 23 Hulyo 1864 sa Talaga, Tanauan, Batangas. Ikalawa siyá sa walong anak nina Inocencio Mabini, isang maralita, at Dionisia Maranan, isang tindera sa palengke. Namasukan siyá bago natanggap na iskolar sa Colegio de San Juan de Letran noong 1881 at nakapagtapos ng abogasya sa Unibersidad ng Santo Tomas noong 1894. Sumapi siyá sa La Liga Filipina at naging aktibo sa Kilusang Propaganda. Nang itatag ang Katipunan, hindi siya sumali dito. Nagkasakit siyá at naging lumpo makaraan ang dalawang taon. Sa pagsiklab ng Himagsikang 1896, pinaghinalaan siyáng Katipunero ng mga Espanyol at dinakip. Dahil maysakit, hindi siyá ibinilanggo kundi ipinadala sa ospital ng San Juan de Dios at nanatili roon hanggang mabigyan ng amnestiya. Nakita niya pagkaraan ang kabuluhan ng layunin ng Katipunan na ibagsak ang pamahalaang Espanyol.

Nabalitaan ni Heneral Emilio Aguinaldo ang galíng niya sa batas kayâ’t hinirang siyáng punòng ministro ng rebolusyonaryong Kongresong Malolos. Siyá ang sumulat ng mga dekreto, manipesto, at iba pang kasulatan para kay Aguinaldo kayâ naituring na “Utak ng Himagsikang Filipino.” Noong Digmaang Espanyol-Amerikano, agad niyang naisip ang epekto nito sa Filipinas at hinulaan niyang sasakupin tayo ng mga Amerikano.

Sa panahon ng Digmaang Filipino-Amerikano, kahit isang lumpo ay hindi siyá sumuko. Nahúli man noong 1899, hindi siyá napilit manumpa sa bandila ng Estados Unidos at sa halip ay ipinagpatuloy ang pagsulat laban sa pananatili ng mga Amerikano sa Filipinas. Muli siyáng hinuli at ipinatapon sa Guam. Doon niya natapos ang La Revolucion Filipina, isang pagsusuri sa simula at kasaysayan ng Himagsikang Filipino. Pinayagan siyáng makabalik sa bansa makaraan ang halos dalawang taon. Pagdating niya sa Maynila noong 1903, tinanggihan niya ang alok na trabaho sa itinatayông gobyernong sibil ng Amerikano. Namatay siya sa sakít na kolera noong 13 Mayo 1903 sa Maynila. (PKJ) (ed VSA)

"ANG AKING MGA ALAGA"

Mahirap, Masaya, Nakakapagod, Nakakaligaga,Nakakataba ng puso, Magastos

-ilan lang yan sa mga salitang naririnig ko sa aking mga ninuno kapag simula na ng mahal na araw o "Holy Week" sa salitang Ingles. Marahil dahil malapit na ang isang linggo na magsisilbi tayo sa ating mahal ng diyos sa pamamagitan ng pagaalala natin sa ating mahal na BRO(sabi nga ni santino) o ng ating panginoong hesukristo. Siyempre Naman, Kailngan Naten maramdaman ang paghihirap ni hesus sa krus. Binigay niya ang buhay niya para saatin,para masagip TAYO.

Nakakalungkot dahil karamahan ay binabaliwala ang mahal na araw. Ginagawang party mode ang mahal na araw dahil walang pasok, nagbeachbeach at nagpapakasarap samantalang Patay ang panginoon. Sana naman ay kahit paano naalala niyo na magsakripisyo man lang.

PERO SUBALIT DATAPWAT, MAS NAKAKARAMI naman ang nakakaalala at nabibigyang edukasyon tungkol sa mahalagang araw sa katolikong Kalendaryo.

Unang una na doon ay ang kaalaman sa kasantohan o mga imahe ng mga santo.

Masayang masaya ako at nagkaroon ng flickr.com at nabibigyang edukasayon ang mga tao tungkol sa mga santo.

Maliit pa lang ako ay nasisiyahan na ako pag malapit na ang kaarawan ng kapatid ko dahil ibig sabihin ay mahal na araw na!(Ipinanganak ang ate ko ng holy week)

Hindi lang dahil maraming pagkain pero uuwi na kami sa binangonan at para nang

fiesta. Oo, noong bata ako akala ko, fiesta ang mahal na araw. Nakakatawa ako noon, Ang Lola at Lola ko ay naghihiwalay kapag mahal na araw. Hindi sila nagdidivorce ah, HAHA! naghihiwalay lang sila dahil ang lola ko ay inaasikaso ang tres caidas na santo namin at ang aking lolo naman ay sa panalangin na santo din namin.Masaya ang childhood experiences ko pag abril at hanggang ngayon ay pakiramdam ko ay bata ulit ako dahil malapit na muli ang mahal na araw!

Sana nga lang ay manatili ang tradisyon na Ito.

Andyaan ang mga santo dahil inaalala natin kung ano ang ginawa ng ating mahal na ama at hindi dahil sa ibang rason, tulad ng Pabonggahan.

Hindi pa ako pinapanganak buhay na ang tradisyon ng aming pamilya.(18th century pa) Mayroon kaming mga santo at sinusumpa ko na kahit anong mangyari ay ipagpapatuloy ko ito. (in layman's term "SA ABOT NG AKING MAKAKAYA:) ") Namulatan ko na ang pagiging isang tagapagalaga ng mga santo at maswerte ako at nagbigyan ako ng ganitong oportunidad at responsibilidad.

OO, RESPONSIBILIDAD. Aba siymepre, Hindi madaling maging isang enkargador o tagapag-alaga ng santo. Kailangan handa kang ibuhos ang buong puso mo sa papasukan mo. Hindi ito isang laruan na pag nagsawa ka na ay isasawalang bahala mo na. Hindi isang cellphone na pag naluma na ay papalitan na, Hindi isang kotse na ipagmamayabang mo na meron ka. Ito ay isang SAKRIPISYO at dapat handa ka sa lahat ng kailangan mong gawin.

Kailangan mo talaga ng pera PERO wag naman sa pagmamalabis. Dapat ay kung ano lang ang tama dahil mahirap ang buhay ngayon. Hindi yung magyayabang ka pero wala ka naman pera:) Dapat praktikal. Magastos pero dapat alam kung up to what extent.

kailangan din ay handa ka na habang buhay na ito. Hanggang kamatayan. Ang aking Lola namatay siya ng Biyernes santo. Kahit may cancer na siya at pinagbawalan na magbiyahe ay nagpumilit paring umuwi at ituloy ang mahal na araw dahil responsibilidad niya nga daw yun at hindi siya mapapalagay sa bahay. Ayun, Binawian siya ng Buhay sa mismong araw ng pagkamatay ni hesus.

Doon sa pangyayaring iyon, Ipinangako ko na sa lola ko na hindi ko pababayaan ang mga santo namin. Magsisikap akong maituloy ang tradisyon namin at doon ko napatunayan na ang diyos talaga ang pinakamahalaga kahit sa huling sandali ng buhay ng isang tao.

Marami rami akong aalagaan na santo, at kahit mahirap, masaya at kakayanin kong alagan lahat ito. Pagyayamanin ko pa ang mga ito.

Malapit nanaman ang mahal na araw, kailangan ko nang ayusin at ihanda ang aking mga alaga.

-END-

Sana po kung hindi kayo naniniwala sa mga santo ay respetuhin niyo nalang po ang sumulat. Wala po sanag magkomento ng masama tungkol sa aming paniniwala. Salamat po.

Part 1 of 3 of the Ang Magtanim Ay 'Di Biro series.

Farmers need to carry all the things that they need in the middle of the field before they actually begin. It saves them the hassle of going back to the sides of the rice field since everything's already prepared.

10:23 AM February 17, 2007

Aliaga, Nueva Ecija

Shot using Olympus FE-170. Post-processed in Adobe Photoshop CS.

570-9

Day 108 - 8/7/2009

Rambling Voyageur Vern Simula (my dad) holds canoe for loading.

INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE

Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.

Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.

REINA DE CAVITE,

LUZ DE FILIPINAS,

Tunay kang tanglaw namin!

570-2

570-7

Ang halálan ay isang pagpapasiya hinggil sa isang usapin o sa pagpilì ng mga pinunò sa pamamagitan ng bóto. Ang bóto ay isang pormal na pagpapahayag ng pagsang-ayon, pasiya, o hatol sa pamamagitan ng balota, pagtataas ng kamay, at katulad.

Sa panahon ng Espanyol, limitado ang pakikilahok sa halalan sa kalalakihang edukado at may ari-arian; nilalahukan lamang ito ng mga principales at silá ring maaaring tumakbo bilang gobernadorcillo. Ipinakilala ng mga Amerikano ang pagbuo ng partidong politikal at halalan para sa mahahalagang posisyon sa pamahalaan. Naganap ang unang pambansang eleksiyon noong Setyembre 1935 at naging unang halal na pangulo si Manuel Quezon. Sa panahong ito pinalawak ang pakikilahok sa eleksiyon; Abril 1937 nang iginawad sa kababaihan ang karapatang bumoto. Sinasabing ang eleksiyon ng 1949 ang simula ng isang maduming eleksyon dahil sa manipulasyon at pagbilí ng mga boto habang ang eleksiyon ng 1961 ang naging pinakamagastos. Nang magdeklara ng Batas Militar noong 1972, nasuspinde ang eleksiyon sa bansa at muli lámang ibinalik noong 1981. Mas kilala bilang snap election ang naganap na halalan ng 1986 nang maagang magpatawag si Ferdinand Marcos ng eleksiyon dahil sa kaguluhan sa lipunan na dulot ng kritisismo ng mga tao sa kaniyang lehitimidad. Naging kontrobersiyal ang halalan ng 2004 dahil sa eskandalong “Hello Garci,” isang pag-uusap diumano ni Gloria Macapagal Arroyo at ng noon ay election commissioner Virgilio Garcillano sa telepono hinggil sa pagdadagdag ng boto pabor kay GMA.

Ang eleksiyon ngayon ay ipinatutupad alinsunod sa Konstitusyong 1987 at ng Omnibus Election Code. Ayon dito, walang pamantayang nakapagdudulot ng diskriminasyon—gaya ng edukasyon, ari-arian, at iba pa—na maglilimita sa karapatang bumoto. Naging automated ang eleksiyon sa bansa noong 2010. Ang Commission on Election (COMELEC) at National Citizens’ Movement for Free Elections (NAMFREL) ang mga organisasyong nangangasiwa para isang malaya at malinis na halalan. (KLL)

570-8

Maybe, just maybe

Is it reality what my eyes see in the mirror

or maybe is just my brain being confused by my desires.

Is it the feeling I have the true

or is it maybe a result of my confussion

Is it a reason to be happy

or maybe just a placebo that puts a little joy.

Quiza, solo quiza

Es real lo que ven mis ojos en el espejo

o quiza solo es mi cerebro confundido por mis deseos

Es lo que siento la realidad

o quiza solo es el resultado de tanta confusion

Es realmente una razon para ser feliz

o quiza solo es un placebo que simula un poco de alegria.

Kisses

Jessica

The silliest girl

ni Mykel Andrada

Ligawin ako nung hayskul: maputi, makinis, balingkinitan, matapang – game sa anumang ipagawa, aktibo – laging may enerhiya, nakakaladkad kung saan-saan, matalino – nagpapakopya ng takdang aralin, mapagbigay – todo-bigay, matulungin – nagpapakopya sa eksam, madasalin – laging lumuluhod – sabi nga ng komersyal ng Revicon, nagsisimba kahit pagod.

Boy 1

‘Yung una kong manliligaw, nakipag-petting sa akin nung second year kami. Sa Jamboree Site sa Los Baños, Laguna, unang beses akong nakapagpadaop ng palad sa ari ng ibang lalaki. Natakot ako sa laki ng kaniya, parang boy scout talaga, laging handang manindigan. Mahaba, moreno, makinis; marami na siyang bulbol para sa edad namin. Nalilibugan ako habang isinusulat ko ito. Hanggang ngayon, natatandaan pa rin ng mga palad ko ang mga katangian ng kaniyang batuta.

Boy 2

‘Yung pangalawa kong manliligaw, matalik na kaibigan ng aking Boy Scout. Sa parehong Jamboree Site, sa parehong panahong sinasalsal ko ang aking Boy Scout, pinaglalaruan naman ng matalik na kaibigan ng aking Boy Scout ang aking baril. Papuputukin n’ya raw. Isipin ko raw siya. ‘Yung unang Boy Scout ang iniisip ko. Minemorya ko nang gabing iyon ang dulas at kinis ng aking Boy Scout. Minemorya ko ang mga ugat, ang sobrang balat, ang naiwang balat dahil sa pagkakatuli. Minemorya ng mga palad ko kung gaano kabilog ang kaniyang mga itlog, dalawang maseselan at mabubuhok na itlog na kumakalog-kalog sa pagkakakopa ng aking palad. Nalilibugan ako habang isinusulat ko ito.

Sapilitan ang kumpisal sa hayskul. Lahat kailangang sabihin sa paring nasa harapan namin. Hindi kami maaaring mangumunyon kung di kami hihingi ng kapatawaran sa aming mga kasalanan. Para kaming tatlong itlog na nagkumpulan sa isang tabi: ako, ang aking Boy Scout, at ang Matalik na Kaibigan ng aking Boy Scout. Pinag-uusapan namin kung ikukumpisal namin sa pari ang lahat. Sabi ng aking Boy Scout, oo raw, kailangan raw.

Ako ang pinakahuling nangumpisal sa aming tatlo: Bless me Father for I have sined. My last confession was last year. My sins are: I shout at my parents and friends, I hate my father because he has another family, I hate my tita because she treats us bad. Matagal na patlang. I masturbate almost everyday. Mas matagal na patlang. I had petting with two of my friends.

Itinanong ng pari kung kanino raw ako nakipaghawakan. Sa dalawang kaklase ko po na naunang nag-confess.

Itinanong ng pari kung saan namin ginawa. Sa kamping po sa Laguna.

Itinanong ng pari kung anu-ano raw ang ginawa namin. Idinetalye ko sa kaniya ang lahat. Memoryado ko ang lahat – ang haba, lapad, taba, kinis, dulas, ang mga ugat, ang mga itlog, ang masukal na bulbol. Nalibugan ako habang nangungumpisal.

Sinabi ng pari na huwag ko na raw uulitin iyon. Tumango lang ako at nahihiyang ngumiti, bumalik ako sa dalawang manliligaw ko, at hinayaan kong pareho nila akong akbayan.

Kinabukasan noon, nanood ako ng sine kasama ang dalawa kong kaibigang-manliligaw. Bodyguard ang pinili namin. Pinagitnaan nila ako, si Boy Scout sa kaliwa, at si Bespren ng Boy Scout sa kanan. Sasabog na ang utak ko sa dami ng namemorya ng palad, labi at dila ko nang gabing iyon.

Boy 3

Nung hayskul, puro lalaki lang kami, panlalaking hayskul, eksklusibong panlalaking hayskul. Pero may mga iskolar na babae, kaunting babae lang. Sa ekslusibong panlalaking hayskul na iyon, ‘pag sinabing “ligawin” ka, ibig sabihin “puta” ka. Kaya ako, ako ‘yung pokpok. Ako ‘yung laging lumuluhod sa mga manliligaw ko, ako ‘yung hinihila-hila lang sa banyo, ako ‘yung inihihiga sa mesa ng guro at kunwari’y gina-gang rape.

Ako ‘yung palad na handang tumulong.

Pero iba itong si Journalist. Ipinagbubuhat ako ng bag. Iginagawa ako ng proyekto sa Technology and Home Economics. Journalist na siya, handyman pa. tinuruan niya ako kung paano magsulat ng balita. Inihahatid niya ako sa sakayan pauwi. Hindi siya nagrereklamo ‘pag pinapapila ko siya sa napakahabang pila sa canteen tuwing recess at lunchbreak.

Tinutukso ko siya: dalisay ka pala! Napapangiti lang siya. Lagi ko siyang tinutukso: dalisay ka talaga! Umaabot sa tainga ang ngiti niya. Nang napalitan na ng “?” ang “!”: dalisay ka ba talaga? Nabura ang kaniyang ngiti at nagpanting ang kaniyang tainga.

At ang huling balitang aking naisulat sa isip ko: hindi na niya ako nabigyan ng pagkakataon para patunayang dalisay talaga siya. Simula noon, ako na ang pumipila sa napakahabang pila sa canteen.

Boy 4

Fourth year. Ilang buwan na lang high school graduation na. May Math exhibit kami. Calculus ang math kapag fourth year. Sa loob ng exhibit room, habang nag-aayos kami ng mga plate, higanteng sphere, higanteng pyramid, sketch ng plots, halimbawa ng postulates, at kung anu-ano pang kinahihindikan kong mga bagay, bigla akong naging agresibo kay Bad Boy.

Si Bad Boy ay varsity player. Matangkad, parang tangke ang kaha. Magaling magdala ng bola. Hanep sa jumpshot. Minsan lang pumaltos sa free throw. Higit sa lahat, naghuhubad ng t-shirt pagkatapos ng laro. Pink ang mga utong niya.

Magkatabi kaming nakatayo sa mesang punumpuno ng illustration boards. Sinapian ako ng kung anong espirito kaya binulungan ko siya: gusto mo ituloy ‘yung naudlot sa Retreat? Nagloloko lang naman ako, pero natuwa ako sa reaksyon niya: lalong nanlaki ang kaniyang malalaking mata – parang gusto akong kaninin. Parang batang atat na atat na kumain ng paboritong minindal.

Ka-lebel ng baywang niya ang mesa. Hanggang dibdib ko naman ang mesa. Nakapatong ang mga kamay ko sa gilid ng mesa, nang unti-unti niyang inilapit ang kaniyang ari sa aking kaliwang kamay. Binulungan pa niya ako: matigas na. Nang-aakit ang mga kaniyang mga mala-Tarsier na mga mata.

Dinala niya ako sa C.R. Sa pinakadulong cubicle ako pumasok. Nang masiguro niyang wala nang ibang tao, dali-dali siyang pumasok sa cubicle at ini-lock ang pinto. Nilamas niya ang mga pisngi ng puwet kong hapit na hapit sa pantalon ko. Namula ang tainga ko nang marinig ko ang gasgas na tinig ng kaniyang ngumangangang zipper.

Nadismaya ako sa liit ng kaniyang alaga. Mga dos lang ‘ata. Masuwerte na siya kung umabot ‘yun nang 2.5. Inches naman, siyempre. Akalain ko bang ganun ‘yun. Kung gaano siya katangkad, ganun naman kaliit ang kaniyang pototot. Nawala ang pagkadismaya ko nang patalikurin niya ako sa kaniya. Idinampi niya sa puwitan ko ang kaniyang ari, parang tinatakam-takam ang bunganga ng puwet ko. Matapos ang ilang saglit, ibinaba ko na ang pantalon at brief ko.

No entrance, sabi ko. Hindi ko gawain ang magpatira sa puwet. Sa kaniya ko unang naranasan ang matutukan ng baril sa puwet. Mabait naman siya, hindi niya ako pinuwersa. Ikiniskis lang niya ang kaniyang kahumindigan at bawat kiskis ay nagpapaalala sa akin ng mga watusi kapag Bagong Taon.

Matapos maupos ang kaniyang watusi, iniharap niya ako sa kaniya. Gusto raw niyang tingnan ang akin. Ayoko, sabi ko, ako ang masusunod. Sa loob-loob ko, ayaw ko lang siyang mapahiya. Gusto raw niya akong halikan sa labi, French Kiss daw, torrid daw. Ayoko. Ako ang masusunod. Pero ang totoo noon, hindi kasi ako marunong humalik. At ayoko siyang bigyan ng kahit anumang dahilan para mapahiya ako.

Nang marinig naming may pumasok sa banyo, nataranta kami. Tahimik naming itinaas ang aming mga pantalon. Sa laki ng mga mata niya, at sa tangkad niya, nakikita niya kung sinuman ang naglalabas-masok sa banyo. Janitor lang pala. Buti’t hindi titser o pari.

Habang naglalakad kami pabalik sa exhibit room, luminga-linga siya, at nang matiyak niyang walang nakakakita sa amin, dinaklot ng kanang palad niya ang kaliwang pisngi ng puwet ko. Binulungan niya ako: gawin nating regular ito. Idiniin pa niya ang kaniyang palad sabay dugtong ng: parang puwet ng babae.

Ang huling mga kataga niya ang umalimpuyo sa mga tainga ko hanggang sa makapasok kami sa exhibit room, hanggang sa ipamalita niya sa mga kaklase namin ang nangyari sa cubicle, hanggang sa magkolehiyo kami, hanggang sa magkita kami nang minsang mag-reunion. Pero nung reunion na iyon, nang yayain niya akong muli, nginaratan ko siya gamit ang aking hinliliit.

Boy 5

Kanina, ginising ako ng kanta ni Vanessa Williams. ‘Yung paborito nating kanta noon. ‘Yung “Colors of the Wind” sa soundtrack ng pelikulang-kartun na Pocahontas.

Nasa kotse mo tayo noon. Isinaksak mo ang binili nating soundtrack. Bago kumanta si Vanessa Williams, may sipi ng dayalog nina Pocahontas at Capt. John Smith. Sabi mo gayahin natin. Ikaw si John Smith at ako si Pocahontas. Habang lumalagok ka ng laway bilang paghahanda sa isang memorable na romantic moment, pinipigil ko naman ang pagtawa ko. May iba kasi akong plano.

Unang magsasalita si John Smith, sinabayan mo ang dilang ‘Kano ng nakarekord na tinig: “Hi! I’m John Smith. What’s your name?” Si Pocahontas na. Ako na. Mahinhin at pigil-tawa kong sinabing: “Pukehontas!” Hanggang sa bumulalas na ang pagiging bungisngis ko.

Hindi ko na matandaan kung sinampal mo ako. Pero ang naaalala ko ay inutusan mo akong lumabas ng kotse. Na-bad trip ka dahil sinira ko ang romantic moment natin. Natatawa pa rin ako noon. Ayokong lumabas. Tinulak-tulak mo ako habang inaabot mo ang seradura ng harap na kanang pinto ng kotse mo. Pinilit mo akong lumabas. Idinildil mo pa nga na kotse mo ‘yun. Kotse mo nga ‘yun. Parang binalibag na pinto ng kotse mo ang huling salitang “wind” sa kanta ni Vanessa. Tapos na ang kanta pero hanggang ngayon ay naririnig ko pa ang metalikong paglagapak ng pinto.

Madalas mo akong kuwentuhan noon tungkol sa kotse. Gusto mo rin akong turuang magmaneho noon pero ayaw mong ‘yung kotse mo ang gamitin ko sa pag-aaral. Kung gaano ako katalino sa Math, ganun naman ako kabobo sa kotse. Hindi ko matandaan kung alin ang pidal ng gasolina, alin ang break. Manibela at clutch lang ang alam ko. Minsan, nagdala ka ng sangkaterbang magasin – puro tungkol sa kotse. Tungkol sa pinakabagong modelo ng Honda, Mitsubishi, Benz, at iba pa. Wala talaga akong interes sa kotse. Hindi kasi ako tunay na lalaki, sabi mo.

Luma ang Lancer mo, pinaglumaan ng tatlong naunang mga kapatid mo. Bunso ka, at para sa akin, ikaw ang pinakaguwapo sa dalawa mo pang kapatid na lalaki. Parang babaeng ikaw ang sinundan mo. Gusto mo ng bagong kotse, pero ayaw ka pang bilhan ng tatay mong doktor at ng nanay mong medtech.

Sabi ko noon sa ‘yo, ewan ko kung matatandaan mo pa, kung ako ang papipiliin, hindi ko ipagpapalit ang kotse mo kahit sa Chedeng. Marami akong naimpok na alaala sa Lancer mo. Kung matatandaan mo pa, doon tayo unang nagtalik. Tinukso mo pa nga akong “fountain” dahil sa taas at lakas ng pagsirit ng katas ko. Bago tayo tuluyang umuwi nang madaling araw na iyon, matapos ang graduation ball natin, ilang araw bago ang pagtatapos natin sa hayskul, ininspeksiyon mong mabuti kung may tumilamsik na katas-buhay sa kisame ng kotse mo o di kaya’y sa manibela, sa clutch, sa upuan.

Inihatid mo ako pagkatapos ng lahat. Dahan-dahan pero masayang-masaya kong isinara ang harap na kanang pinto ng kotse mo. Alam kong hindi iyon ang huling beses na isasara ko ang pinto ng kotse. Sa isip ko, ang paglapat ng pinto ay paglalapat ng ating mga labi, at kailangang buksan para makahinga tayong muli. Pumasok ako sa bahay, humiga sa sopa, pumikit. Kiliting-kiliti ang isip ko hanggang sa makatulog ako. Pinagpapantasiyahan pa rin kita hanggang ngayon.

Madalas na sa kotseng iyon tayo nagpaplano, nag-aaral, nagmememorya ng mga bahagi ng katawan ng palaka. Doon rin tayo madalas magtalo. Doon mo ininsulto ang mga magulang ko. Nagtataka ka kung bakit matalino ako samantalang hamak na accountant lang ang nanay ko at hindi nakapagtapos ng pagka-inhinyero ang tatay ko.

Nang minsan naman, nagkulong tayo sa kotse mo. Ayaw mo at ayaw kong may makakita sa atin na nag-aaway. Baka kasi mabuking nila tayo. Marami pa namang babae ang may gusto sa atin. Marami ang may kumukursunada sa atin. Hindi naman natin maipaliwanag sa kanila kung ano ang pinagtatalunan natin. Hindi nila alam. Walang nakaaalam na babae ang pinagbubunuan natin ng braso.

###

Mykel. Revised. June 28, 2005. 10:57pm (but this is a very old story; one of the first stories I made in college)

Ex Colombia

25 flowers

Beautiful specimen in a 30mm tube

Statistics

Nikon D700 180mm Macro lens 70mm ext tubes 15 frames

Pima Air and Space Museum

Simula Safety Systems Inc

Applied Technologies Division

Forward Airbag Module Assy.

BELL OH-58D KIOWA WARRIOR

SERIAL NUMBER 93-0976

Current Markings: United States Army, 6th Squadron, 6th Cavalry Regiment, 10th Combat Aviation Brigade, Fort Drum, New York, 2015

The Bell OH-58D Kiowa was developed from the earlier OH-58A as a part of the U.S. Army's Helicopter Improvement Program in the early 1980s. The helicopter incorporated a more powerful engine and transmission as well as a four-bladed rotor which decreased the aircraft's noise level while improving low level performance. The distinctive Mast Mounted Sight above the main rotor allowed the helicopter to scout for targets without rising above trees or hills. In the late 1980s improvements to the helicopter's armament systems allowed the Kiowa to carry hellfire anti-tank missiles, unguided rockets and .50 caliber machine guns. This armed version was called the Kiowa Warrior. The Army deployed Kiowa Warriors extensively in both Iraq and Afghanistan. At least 35 were lost in combat. The last OH-58Ds were retired from Army service in 2016.

This helicopter was assigned to 6th Squadron, 6th Cavalry Regiment, 10th Combat Aviation Brigade, 10th Mountain Division, Ft. Drum, New York. During its service, it deployed to both Iraq and Afghanistan. In 2015 it retired to storage at Davis-Monthan AFB, Tucson, Arizona as part of the retirement of all the U.S. Army's Kiowa Warriors.

Technical Specifications:

Diameter of Main Rotor: 35ft

Fuselage Length: 42ft 2in

Height: 12ft 10 in

Weight: 5,500 pounds (loaded)

Maximum speed: 149mph

Service Ceiling: 15,000ft

Range: 161 miles

Engine: One Rolls-Royce T703-AD-700A turboshaft with 650 shaft horse power

Crew: 2

570-3

Santuari de la Mare de Déu del Mont

La Mare de Déu del Mont és un santuari marià del bisbat de Girona, sobre el pic culminant de la serra del Mont (també coneguda com el Mont o, popularment, la Mare de Déu del Mont), a l'extrem meridional de l'antic municipi de Bassegoda, actualment agregat al d'Albanyà (Alt Empordà). La seva Mare de Déu és considerada la patrona de l'Empordà i del Bisbat de Girona.

Accés

Tradicionalment, els pelegrins han accedit a peu al santuari de la Mare de Déu del Mont per diferents camins de la muntanya i aquest era, fins fa relativament poc, l'únic mitjà possible. Actualment, s'hi pot accedir també per carretera asfaltada, des dels dos vessants. Per l'est, la carretera (19 km) parteix de la A-26 de Figueres a Olot, al trencant del Restaurant Can Vilà, poc abans de la cruïlla de la carretera de Banyoles, i cal desviar-se a l'esquerra abans d'arribar al poble de Cabanelles en direcció a Sant Martí Sesserres. Pel sud, també s'hi pot accedir des del poblet de Segueró, on cal arribar des de Beuda o des de Maià de Montcal.

El 1940 es convertí l'antic camí de muntanya que s'hi enfilava per l'est en una pista forestal (però només fins a Sous), la qual fou asfaltada el 1971 quan s'instal·là al cim de la muntanya una estació repetidora de senyals de televisió i ràdio, que és visible des de molts punts. La pista que hi pujava pel sud fou asfaltada el 1996. Una i altra són, lògicament, carreteres de muntanya costerudes i amb molts giravolts.

Història

Any 1908

La imatge de la Mare de Déu que ha donat nom al santuari i, per extensió, a la muntanya és, en origen, una marededéu trobada, que ja era venerada, almenys des de 1222. L'evidència documental d'aquesta veneració i de l'existència de clergues per servir-la ha fet suposar erròniament l'existència primitiva, sobre el cim de la muntanya, d'un santuari previ a l'actual, quan el document es refereix al culte efectuat dintre del monestir de Sant Llorenç del Mont. Fou a principis del segle xiv, entre 1311 i 1318, que l'abat Bernat va fer construir un santuari per a la imatge fora del monestir, al punt més elevat de la muntanya. L'èxit de la iniciativa, amb gran atracció de pelegrins, provocà una disputa amb el bisbe de Girona, Guillem de Vilamarí, que senyorejava el monestir, per controlar-lo. El bisbe interposà un plet, que acabà el 1319 amb un conveni entre les parts, segons el qual l'abat en mantindria l'admninistració i el bisbe el dret de visitació i la jurisdicció, i a més rebria un cens anual 10 lliures de cera.

El 1461, en la vigília de la Guerra Civil Catalana, el bisbe hi va intentar prohibir el culte per considerar-lo un lloc on es reunien elements remences i antifeudals. El 1577 l'abat nomenà dos seglars com a administradors, amb facultats molt àmplies, que s'organitzaren en la confraria de sant Joan Baptista. Aquesta confraria és el precedent de la comissió per a la reconstrucció del santuari, creada el 1962 i transformada en Patronat del Santuari de la Mare de Déu del Mont el 1969, i de l'encara més recent Associació Amics del Mont.

Des de 1592 els abats de Sant Llorenç del Mont, molt minvat, van ser substituïts per priors, en ser agregat el monestir al de Sant Pere de Besalú. Des del 1833 el capellà custodi fou nomenat pel bisbe i, un cop suprimits tots dos monestirs el 1835, es feu càrrec també de la parròquia rural de Sant Llorenç de Sous instal·lada entre les ruïnes del monestir del Mont. El 1936, poc després de l'alçament feixista que desembocà en guerra civil, fou saquejat pels anarquistes.

Entre 1949 i 1957 s'hi establí una comunitat de caputxins, que no prosperà per les difícils comunicacions que encara hi havia, abans de la construcció de la carretera. Entre 1962 i 1964 el patronat del santuari emprengué obres de consolidació i restauració, especialment a l'església. A partir de 1997, el bisbat de Girona, l'Ajuntament d'Albanyà i la Generalitat de Catalunya han renovat totalment l'hostatgeria i el restaurant.

Des d'antic el santuari ha atret pelegrins i romeus, sobretot de les contrades del voltant. Molts pobles de l'Empordà, la Garrotxa i el Pla de l'Estany hi organitzen anualment romiatges. La Mare de Déu del Mont és patrona de l'Empordà.

Estades de Verdaguer

L'estiu del 1884 Jacint Verdaguer va fer una estada d'un mes i mig al santuari, on va trobar el mirador que cercava per contemplar el Canigó i tranquil·litat per a escriure. Durant la seva estada va escriure alguns fragments del poema Canigó, que ja tenia molt avançat, alguns poemes menors i un relat de gran interès sobre el santuari, la muntanya i la seva gent (L'ermita del Mont). L'any següent s'hi va tornar a estar pocs dies, i gestionà la compra, a Barcelona, d'un harmònium per a l'església, que encara s'hi conserva.

En la primera estada va escriure la Cobla a la Mare de Déu del Mont,[1] que ha substituït els antics goigs[2] (documentats al santuari des del segle xv):

Monument a Jacint Verdaguer a tocar del santuari de la Mare de Déu del Mont

A LA VERGE DEL MONT

Oh Mare de Déu del Mont,

¿Com tan alta en sou pujada,

en un trono de penyals

dalt al cim d'una muntanya?

¿És per sentir els Angelets,

o per rebre el bes de l'alba

o per abastar un estel

el més bell de l'estelada?

No és per sentir els Angelets,

puix us volten en garlanda;

ni per veure eixir el sol;

per Vós no s'és post encara;

ni per abastar un estel:

prou n'esteu ben coronada;

sinó sols per beneir

d'Empordà l'hermosa plana

que teniu a vostres peus

pregant-vos agenollada.

Des de 1998 el santuari acull una diada verdagueriana cada mes de juny.

Art

Interior de l'església

Arquitectura

L'església és d'una sola nau, d'estil romànic tardà, de principis del segle xiv, construïda amb carreus molt ben escairats i afilerats i coberta amb volta de canó apuntada. L'absis semicircular fou pràcticament eliminat en el segle xviii per a construir el cambril per a la Mare de Déu que presideix l'església; se'n veuen vestigis dins les dependències de l'hostatgeria. La façana, a ponent, és de gran sobrietat, dividida en dos cossos per una cornisa, que segueix també els laterals de l'església, per fora i per dintre. A la façana, el cos inferior té, al centre, la porta, a la qual s'accedeix per unes escales; té tres arcs de mig punt en gradació, llinda i timpà, originàriament esculpit. El cos superior està presidit per una alta i estreta finestra de mig punt de doble esqueixada, oberta sobre la porta. Davant de la façana i adossat al seu extrem NO hi ha un campanar, de planta lleugerament rectangular i obertures úniques a cada cara, de mig punt i apuntades.

Davant de l'església hi ha uns antics fogons utilitzats pels romeus i els excursionistes emmarcats per unes arcades. S'hi pot veure una placa de 1992 que commemora el 200 aniversari de l'ascensió al Mont dels científics Delambré i Méchain, pares del sistema mètric decimal.

L'hostatgeria i rectoria, construïda darrere l'església i adossada a aquesta, és un edifici dels segles xvii i xviii. S'hi conserva, molt restaurada, la cambra que ocupà Verdaguer amb el mobiliari de l'època. A l'est, davant d'aquest edifici, hi ha l'estació repetidora.

Al costat del santuari, on ara hi ha l'aparcament, hi havia la Santa Cova on, segons la tradició, fou trobada la marededéu. Es va ensorrar l'any 1971 quan s'acabaven les obres de l'aparcament i de la carretera.

Escultura

Mare de Déu del Mont. Imatge original en el Museu d'Art de Girona

Escultura "7 monjos", en record als benedictins del Monestir de Sous que van construir el Santuari. Autora: Duaita Prats.

La imatge de la Mare de Déu del Mont és una talla gòtica, del segle xiv, d'uns 80 cm d'alçada, feta en alabastre de Beuda. És una marededéu sedent, sobre una roca, amb el Nen a la falda. El 1936 els anarquistes l'estimbaren muntanya avall, però va poder ser recuperada i restaurada. La imatge original, després d'un intent de robatori el 1990, es conserva al Museu d'Art de Girona.

El santuari conserva una altra imatge mariana, la de la Mare de Déu de les Agulles, també gòtica, del segle xiv, tallada en pedra calcària. Representa Maria dempeus, amb el Nen carregat al braç esquerre i un món a la mà dreta. El nom li prové de les agulles que portava el seu vestit, que eren constantment canviades per altres de noves pels devots, els quals les empraven per a guarir ferides per l'ús d'agulles. Inicialment, es venerava a la Santa Cova.

El timpà de la porta de l'església estava decorat amb una escena del Judici Final de tradició romànica, de la qual es conservava un fragment lateral in situ amb la representació d'un arcàngel advocat dels fidels, que ha estat traslladat a l'interior del temple, que també posseeix una reixa de forja gòtica del segle xvi.

El cambril barroc de la Mare de Déu, del segle xviii, simula, en la façana a l'església, un retaule amb dues columnes corínties a costat i costat, que emmarquen la imatge, i amb la representació de l'Esperit Sant a l'extrem superior.

A l'església es conserva la làpida sepulcral de l'abat de Sant Llorenç del Mont Francesc Albanell († 1530).

El 2008 s'hi inaugurà un monument dedicat a Jacint Verdaguer, en commemoració del 175è aniversari de l'inici de la Renaixença catalana. És una escultura de bronze, obra de Joan Ferrés, que representa el poeta assegut, d'esquena al Canigó i en actitud d'escriure, col·locada a l'esplanada de davant del santuari, al N. Aquest monument s'afegeix a un monòlit commemoratiu del centenari de Canigó instal·lat el 1986.

El monument commemoratiu del VII centenari, "7 monjos", està situat a l'entrada i dona la benvinguda als visitants. A la dreta, el bisbe Francesc Pardo el dia de la inauguració, amb l'autora.

Posteriorment, tal com s'explica en la cronologia i en el capítol "Història" al seu web oficial, el 2011 es complia el VII centenari de la construcció del Santuari de la Mare de Déu del Mont dalt del cim. Per tal motiu, amb l'impuls del Rector custodi, Mn. Enric Sala, aquell estiu s'inaugurava el grup escultòric 7 monjos, obra de l'artista garrotxina Duaita Prats (Tau), en homenatge als 700 anys d'existència del recinte i als qui havien estat els seus fundadors.

L'escultura, feta en bronze sobre peanya de pedra, està instal·lada al repla superior de la façana de sol ixent i dona la benvinguda als visitants. Representa els set monjos que van ser els darrers habitants del Monestir de sant Llorenç de Sous, el 1332, abans de l'ensulsiament de la nau de l'església a causa dels terratrèmols dels anys 1427-1428. L'obra va ser beneïda pel bisbe Francesc Pardo enmig de nombrosos fidels que van compartir la celebració, i simbolitza, en si mateixa, els valors del Santuari: peregrinació, acolliment, pervivència, unió, tradició i modernitat.

Pintura

Arran de la supressió del monestir de Sant Llorenç del Mont, es traslladà el retaule renaixentista de la Mare de Déu, obra de Pere Mates, a l'església del santuari. Hi fou destruït durant el saqueig que hi efectuaren els anarquistes el 1936 i només se'n conserven descripcions antigues.

Llegendari

La principal tradició del santuari és la referent a la troballa de la Mare de Déu. Segons aquesta tradició, un pastor que conduïa un ramat de bous per la muntanya a fixar-se que un dels seus animals tossava amb insistència en un indret concret. Encuriosit, hi va retirar unes pedres i va descobrir una cova on hi havia una Mare de Déu, que seria traslladada al monestir i més tard al novell santuari.

Verdaguer va transmetre també una llegenda sobre la fundació del santuari de la Mare de Déu del Mont. Conta que l'abat de Sant Llorenç del Mont va rebre instruccions en somnis per a la construcció d'un santuari per a la imatge, ja tan venerada al monestir, en una altura. Va decidir construir-lo al pla de Solls, entre el monestir i l'actual santuari, però l'endemà del primer dia de feina es van trobar les eines al cim de la muntanya. Els obrers van tornar a treballar al mateix lloc, i es va repetir el fet, fins que van abandonar el primer projecte i van construir el santuari allà on el volia la Mare de Déu.

Species from Nicaragua, Costa Rica, Panama, Colombia, Ecuador and Peru

Antigong pilak na "Resplandor" ng Mahal na Birhen sa Cenaculo. Ang Resplandor ay sinusuot ng gumaganap na Birhen simula sa tagpo ng Pamamaalam ni Kristo hanggang sa tagpo ng Salubong.

Malibay Cenaculo

Iglesia Parroquial de San Juan Nepomuceno

Malibay, Ciudad de Pasay

View On Black

If you wonder where I am, here is the explanation. School takes a lot of time in following weeks as well. We have an exam pretty much every week. But studying is sometimes rewarding when you succeed in something.

(RPD = removable partial denture)

Isang matandang tradisyon sa bayan namen ng nasugbu batangas,tinatawag itong pasanto or santuhan...isang paraan ng pasasalamat ng isang pamilya sa mga biyayang natatanggap....taon ang binibilang bago makuha ang orihinal na san juan bautista na life size ang laki...kc maraming naka skedyul na kukuha sa kanya.araw araw.....ang bawat pamilya na kumukuha o humihiram sa mga poon para sa pasanto or santuhan ay gumagastos at pinaghahandaan ang pagdalaw ng mga poon sa kanilang tahanan.naghahanda sila ng marami para sa magdamag na kantahan, sayawan at pananalangin sa mga poon.sinusundo at kinakarakol ng banda or musiko ang mga poon kasama ng mga matatandang mananayaw,ang mga matatandanag mananayaw sa aming lugar ay tinatawag na mga salakot dancers......kinakarakol ang mga poon simula sa pinagkuhanang simbahan hanggang sa tahanan ng may pasanto......kinabukasan eksakto alas otso ng umaga ay ihahatid na ulet pauwe sa kani kanilang tahanan or parokya ang bawat poon.sapagkat naghihintay na ang susunod na hihiram at kukuhang pamilya para sa pasanto nila........napakasaya nitong tradisyon na ito .animoy fiesta sa saya...............................................................

Ærverdige Encyclopædia Britannica på biblioteket. Det så ikke ut til at noen av bindene noensinne var åpnet.

Ahora que anduve en Oaxaca desarrollé una aplicacion en Linux que simula una Rockola(Jukebox), esto ya que a mi papá rentó la licencia de un bar, y me pidió que configurara una PC para que ahí pusiera máquina, pero los reproductores multimedias no me parecieron muy aptos para simular una Rockola de fácil uso, por lo que decidí programarla.

phylevn.mexrom.net/index.php/blog/show/Desarrollando_Rock...

1º Batalhão de Defesa Química Biológica Radiológica e Nuclear (1º Btl DQBRN) simula exame de meios químicos por ocasião da Manobra Escolar 2016.

foto: Sd Mattos - CEP/FDC

watched "paano na kaya" with Highschool barkada Katie and Nerissa...

ate 3 slices of pizza while in the movie house.

harhar!

busog!

talk about typical Filipino love story...

well...

Bogs and Chua are bestfriends since birth. then the girl is secretly inlove with his bff.

but the insensitive bff guy doesn't notice til his gf broke up with him...

the so-called "rebound" relationship...

"more than 50% of rebound relationships ay masaya lang sa simula... "

uhm. well rebound man o hindi.

kung di uukol. di bubukol!.

nak ng. di tanga ang pag-ibig.

tanga lang yung nagmamahal kasi pinipili niya yon.

---- whew! where did that come from!? ---- haha!

and so the story as predicted ended as bogs and chua his bestfriend became his all around sarsa! (you know PA, lover, bestfriend, kapatid... etc etc etc!)

had fun with my girlfriends.. miss going out with them. hmm... :)

sana next time ulit!!! love et!

Ako ang Alpha at ang Omega, at ang una at ang huli, ang pasimula at ang wakas.

Pahayag 22:13

Batid ninyong lahat na hayagang naging tao ang Diyos

para sa layunin ng paghahatid ng isang bagong kapanahunan,

natapos na rin Niya ang naunang kapanahunan.

Tuwing gumagawa Siya Mismo sa gitna ng tao,

ito ay simula ng isang bagong labanan.

Kung walang pagsisimula ng bagong gawain,

natural na walang konklusyon ng luma.

At ang kawalang konklusyon ng luma

ang patunay na ang pakikipagdigma kay Satanas ay hindi pa natatapos.

Ang Diyos ay ang Simula at ang Katapusan.

Siya Mismo ang nagpapatakbo ng Kanyang gawain

at kaya dapat Siya Mismo ang tatapos sa naunang kapanahunan.

Iyon ang patunay na tinatalo Niya si Satanas

at nilulupig ang mundo.

Ako ang Tagahasik at ang Tagaani.

Ako ang Pasimula at ang Katapusan.

Tanging kung ang Diyos Mismo ay dumarating

at nagdadala ng bagong gawain sa gitna ng

tao na ganap na makakalaya ang tao mula sa sakop ni Satanas

at makakatamo ng isang bagong buhay at bagong simula.

Kung hindi, mamumuhay magpakailanman ang tao sa lumang kapanahunan

at mamumuhay magpakailanman sa ilalim ng lumang impluwensiya ni Satanas.

Sa bawa’t kapanahunan na pinangunahan ng Diyos,

ang isang bahagi ng tao ay napapalaya,

at sa gayon ay sumusulong ang tao kasama ng gawain ng Diyos

patungo sa bagong kapanahunan.

Ang tagumpay ng Diyos ay tagumpay

para sa lahat niyaong mga sumusunod sa Kanya.

Ang Diyos ay ang Simula at ang Katapusan.

Siya Mismo ang nagpapatakbo ng Kanyang gawain

at kaya dapat Siya Mismo ang tatapos sa naunang kapanahunan.

Iyon ang patunay na tinatalo Niya si Satanas

at nilulupig ang mundo.

Ako ang Tagahasik at ang Tagaani.

Ako ang Pasimula at ang Katapusan.

Ay sumusulong ang tao kasama ng gawain ng Diyos

patungo sa bagong kapanahunan.

Ang tagumpay ng Diyos ay tagumpay

para sa lahat niyaong mga sumusunod sa Kanya.

Ang Diyos ay ang Simula at ang Katapusan.

Siya Mismo ang nagpapatakbo ng Kanyang gawain

at kaya dapat Siya Mismo ang tatapos sa naunang kapanahunan.

Iyon ang patunay na tinatalo Niya si Satanas

at nilulupig ang mundo.

Ako ang Tagahasik at ang Tagaani.

Ako ang Pasimula at ang Katapusan.

mula sa Sumunod sa Cordero at Kumanta ng mga Bagong Awitin

Image Source: The Church of Almighty God

Terms of Use: tl.kingdomsalvation.org/disclaimer.html

Dapto's number one fan talks to Joel

São Paulo, 29 de Junho de 2017

Câmara Municipal de São Paulo.

Treinamento da PM simula ataque terrorista na Câmara Municipal de São Paulo.

Foto: André Bueno/CMSP

Confira a Matéria www.camara.sp.gov.br/blog/treinamento-simula-ataque-terro...

"Créditos Obrigatórios. Todos os direitos reservados conforme lei de direito Autoral Número 9.610"