View allAll Photos Tagged Simula
(27 Hulyo 1873-8 Abril 1898)
Si León Kilát ang maalamat na pinunò ng paghihimagsik sa Cebu noong 1898. Walang gaanong ulat hinggil sa kaniyang búhay. Pantaleon Villegas ang kaniyang tunay na pangalan ngunit binansagan siyáng “Leon Kilat” (ibig sabihin ay “mabangis at mabilis” bilang leon at kidlat) dahil sa kaniyang katapangan. Sinasabing may anting-anting siyá kayâ hindi maaaring mamatay sa labanan. Isinilang siya sa isang angkang magsasaka noong 27 Hulyo 1873 sa Bacong, Negros Oriental kina Policarpio Villegas at Ursula Soldi. Naging empleado siyá ng isang botika sa Cebu bago mapabilang sa isang sirkus na pag-aari ng isang Katipunerong Tagalog. Hindi nagtagal ay napabilang na rin siyá sa lihim na samahan.
Naging mahalaga ang kaniyang tungkulin sa paglusob ng mga manghihimagsik sa Lungsod Cebu noong Abril 1898. Noon pa mang Pebrero ng taóng iyon ay nagtatag na ng kilusang rebolusyonaryo ang mga Sebwano kaugnay ng Himagsikang Filipino. Nag-umpisa ang pag-aalsa noong 1 Abril 1898, araw ng Biyernes, nang salakayin ng mga manghihimagsik ang garisong Espanyol sa bayan ng Talisay. Pagdating ng Abril 3, araw ng Linggo at simula ng Mahal na Araw, nása paligid na ng Lungsod Cebu ang mga manghihimagsik sa ilalim ng tinatawag nilang “Heneral Leon Kilat.”
Samantala, ang mga Espanyol sa ilalim ni Heneral Adolfo Montero ay nakahanda at nakahingi ng tulong sa Iloilo at Maynila. Inihudyat ni Kilat ang paglusob sa hápon ng Abril 3. Bago dumilim ay napaatras nila ang mga Espanyol patungo sa kuta ng San Felipe. Pagsapit ng Abril 6 ay unti-unti nang nakapasok ang mga manghihimagsik sa lungsod bagama’t naghihirap lusubin ang kuta. Noong Abril 7 ay dumating ang mga bapor pandigma mula sa Iloilo at Maynila. Matapos ang madugong labanan, umurong ang hukbo ni Kilat. Nagtago ang mga rebolusyonaryo sa kabundukan at naglunsad ng kilusang gerilya hanggang sa dumating ang mga Amerikano sa pulo.
Namatay si Kilat noong 8 Abril 1898, araw ng Biyernes Santo, sa kamay ng isang nagtaksil na katuwang. Noong 2008, isang panandang pangkasaysayan ang inialay sa kaniya sa kaniyang tinubuang bayan ng Bacong. (PKJ) (ed VSA)
Kuvien käyttöehdot - Villkor för att använda bilderna - Use and rights
© Lauri Heikkinen, valtioneuvoston kanslia
Maa- ja metsätalousjaosto
Kuvassa vasemmalta oikealle: Juha Mäenpää, Jenna Simula
Congratulations to ME for the her first time joined in the 16th Alay Kay Maria Grand Marian Exhibit and Procession
Maraming Salamat po sa mga sumusunod na tumulong para maisakatuparan ang lahat ng ito para kay LITTLE FRANCINE:
Bryan Anievas (who give extra funds)
Jomai Josef (in making her vestments)
Emil Estanislao (makakasama na sa Tiendesitas next year!!!!)
Dindo dela Paz (mini caroza)
Jay Sadiang-abay
Arjay Francisco
Polo Antonio
Shan De Guzman
Bernard Santos
Lance Eli Silva (para sa picture na ito)
at sa iba pang taong tumulong para maisakatuparan ang lahat ng ito.
MALIIT MAN ANG NAGING SIMULA NGUNIT MALAKI DIN ANG NAIBUNGA NG LAHAT NG ITO.
Lubos na pasasalamat po sa inyong lahat! May the God bless us all! Ad Majorem Dei gloriam!
VIVA LA VIRGEN DE PEÑAFRANCIA! VIVA LA GRAN MADRE DE BICOLANDIA!
(16 Nobyembre 1890-20 Pebrero 1856)
Pumalit na pangulo ng Republika ng Filipinas si Elpidio R. Quirino (El·píd·yo Ar Ki·rí·no) noong 17 Abril 1948 nang biglang mamatay si Pangulong Manuel A. Roxas. Ipinagpatuloy niya ang mga sinimulang gawaing pambansa ni Roxas, bukod sa inasikaso ang mga industriya. Tinagurian siyáng “Ama ng Industriyalisasyong Pambansa” dahil sa mga ipinatayô niyang planta, gaya ng NASSCo drydock, planta ng abono, Iligan Steel, hydro-electric sa Lanao at sa Ambuklao, Benguet, pabrika ng semento sa Bacnotan, La Union, at marami pa. Gayunman, malaking problema ng kaniyang administrasyon ang Pag-aalsang Huk at ang maalingasngas na dayaan sa eleksiyon ng 1949.
Isinilang si Quirino noong 16 Nobyembre 1890 sa Vigan, Ilocos Sur kina Mariano Quirino at Gregoria Rivera. Naglingkod muna siyáng klerk sa Senado bago kumandidatong kinatawan at nanalo noong 1919. Ikinasal siyá kay Alicia Syquia ng Vigan noong 16 Enero 1921. Tatlo sa mga anak niya at si Alicia ang pinatay ng mga Hapones noong 1945.
Sa unang kandidatura niya bílang senador ay tinálo siyá ni Isabelo de los Reyes. Muli siyáng kumandidato noong 1925 at nagwagi. Muli siyáng nagwaging senador noong 1931 ngunit nagbitiw upang kumandidatong delegado sa Kumbensiyong Konstitusyonal. Napiit siyá sa panahon ng Pananakop ng mga Hapones. Noong Hunyo 1945 ay nagmiting ang Kongreso at nahalal si Roxas na pangulo ng Senado at si Quirino bílang protempore. Ito ang simula ng kombinasyon nilá na nagwagi sa halalang pampanguluhan noong 1946. Dahil hindi malinaw ang tungkuling ng pangalawang-pangulo, nahirang siyang kalihim ng pananalapi at sakâ kalihim ng suliraning panlabas.
Dahil sa Pag-aalsang Huk ay hinirang niyang kalihim ng tanggulan si Ramon Magsaysay. Nagtagumpay ito sa pagpapahupa ng rebelyon ngunit lubhang naging popular kayâ inamuki ng Partido Nacionalista na maging kandidatong pangulo sa halalang 10 Nobyembre 1953. Nang matálo sa halalan, namahinga si Quirino sa bahay sa Novaliches at doon namatay noong 20 Pebrero 1956. (VSA)
Questo è il piedistallo montato. Mary-Lou appoggerà i piedi sulla base verde che simula il prato e appoggerà le gambe contro la parte alta. Questa semplicissima forma può già bastare a sorreggere saldamente la dollina: se le gambe vengono posizionate in modo che stringano il piedistallo e poi c’è il sottogonna elastico che assicura ulteriormente la bambola, Mary-Lou sarà saldissima! Se però si prevede di spostare la Ooak spesso, allora si può legare la dollina al piedistallo con un nastro o un elastico (magari trasparente) che verrà nascosto dalla gonna.
This is the stand when it’s mounted. Mary-Lou will put her feet on the green basement that simulates the meadow and she will put her legs against the higher part of the stand. This very simple shape can be already enough to hold firmly the little doll: if the legs are put in a way they block the stand and then the elasic petticoat assures her even more, Mary-Lou will stand very firmly! But if you have the intention to move her very often, then you can fasten the dolly to the stand by using a ribbon or an elastic band (better if transparent) that will be hidden under the skirt.
Heto yung mga Jeep na pang-Rizal. (Morales, Crissan, Sanlor, LGS, Cocoy, Melford, Mel Motors, Doctor) Patok na patok ang mga ito lalo na kung babaybay ka sa kahabaan ng Aurora Blvd simula sa Stop n Shop hanggang Marikina, sila ang naghahari sa karsada, kalimitan sa mga driver ng mga ganitong jeep is bata. Nakikipagkarera sa kapwang patok na jeep, karamihan sumasakay rito is mga bagets na nagaaral sa Sta Mesa or sa U-Belt. Kung hindi patok ang jeep mo gaya nito, kawawa ka
"Isang Pagkakataon"
04-01-10
4 cornered world
Ilang buwan pa lang ang nakakalipas simula ng matigil magkita si Valerie at James. At sa di inaasahang pagkakataon ay nagkasama ang dalawa at ang bagong katipan ni James na si Kassandra.
Magkasama ng mga oras na 'yon si James at Kassandra. Habang si Kassandra ay may inaasikaso sa event nila, si James ay nasa labas ng bar at kasalukuyang tinatawagan si Valerie. Kailangan balitaan ni James si Valerie tungkol sa dati nilang kliyente na pumayag na sa dati nilang proposal. Sakto ang tawag na 'yon ni James dahil nasa alanganing sitwasyon si Valerie ng mga oras na 'yon at ito'y nangangailangan ng tulong.
Nadamay sa isang banggaan ang sasakyan ni Valerie at hindi nito malaman ang gagawin.
Di alam ni Valerie na naroon si Kassandra kaya nagtaka ito kung bakit sa likuran siya pina-upo ni James.
Saglit na nagkaron ng katahimikan sa loob ng sasakyan, at si Kassandra and bumasag nito ng pansinin at batiin niya si Valerie.
"Pasensya ka na kung natagalan ang pagdating namin. May event pa kasi ako kanina." Sabi ni Kassandra kay Valerie.
"Hindi, okay lang 'yon. Pasensya na din sa abala ha?" pagpapaumanhin ni Valerie.
Habang nag-uusap ang dalawa, kitang-kita sa mata at kilos ni James ang pagka-ilang nito sa sitwasyon nila.
Hinatid na muna nila si Valerie sa bahay nito sa Makati bago tuluyang umuwi ng Manila.
Kinabukasan, nasa iisang meeting si Valerie at James. Maaga nilang natapos ang meeting na iyon tungkol sa kanilang proposal, at halatang natuwa ang kliyente dito.
Nakaalis na ang kliyente nila ng maiwan sila sa isang cafe sa Roxas Boulevard at nagaayos ng mga gamit nila. Habang tahimik na nagliligpit ay tumugtog sa loob ng cafe na iyon ang...
"I can't fight this feeling any longer. And yet I'm still afraid to let it flow. What started out as friendship, Has grown stronger. I only wish I had the strength to let it show...
My life has been such a whirlwind since I saw you. I've been running round in circles in my mind. And it always seems that I'm following you, Cause you take me to the places,
That alone I'd never find...
And even as I wander, I'm keeping you in sight. You're a candle in the wind,
On a cold, dark winter's night..."
Hanggang sa mga oras na iyon ay nasasaktan parin si Valerie sa nangyari sa kanila ni James. Binalewala na lang ni Valerie and awiting iyon kahit alam niyang kumakalabit ito sa naisantabing damdamin niya. Isang damdamin na mas higit na gustong ilabas ni Valerie nung nag-uumpisa pa lang ang problema nila ni James.
Dahil sa sakit na naramdaman ni Valerie ay mas ninais na lamang nito na manahimik at lumayo sa mga kaibigan nilang dalawa, kung saan madalas silang magkasama...
Nagpaalam na si Valerie kay James at dali-dali itong sumakay sa kanyang Asul na kotse.
Wala ng nagawa si James ng magpaalam si Valerie kahit sa loob nito'y gusto niyang yayain si Valerie na kumain muna sa labas.
Nasa Taft Avenue na si Valerie ng may sumagi sa isip niya at may naalala... at namutawi na nga sa labi niya kung ano ang nais iparating kay James...
Humiling ako sa'yo ng isang pagkakataon na sana magkausap tayo. Importante sa akin 'yun dahil gusto ko maintindihan mo ako. Ayoko magalit ka sa akin ng 'di mo nalalaman kung bakit ako nagkakaganito...
Saglit na oras lang naman ang gusto ko hiramin sa kanila, at kapalit nito ay kalayaan ng sarili ko sa nararamdaman ko para sa iyo..."
Tuluyan ng umagos ang luha sa mga mata ni Valerie haang patuloy itong nagmamaneho. Naisip na lang ni Valerie na sabihin sa hangin ang nais niya iparating kay James na may pag-asang makakarating ito...
Isa lang naman ang gusto ko sabihin sa iyo at ito rin ang natatanging dahilan kung bakit mas ninais ko na lang din lumayo...
James, hindi ko man ito nasabi bago tayo tuluyang nagkahiwalay, gusto ko malaman mo na sa sandaling pagsasama natin ay natutunan kita mahalin ng buong puso ko. Naramdaman ko na palagay ang loob natin sa isa't-isa, tanggap mo kung sino ako, at napapasaya mo ako sa tuwing magkasama tayo...
MAHAL NA MAHAL KITA at isa ka sa mga tauhan na bumubuo ng istorya ng buhay ko. Kahit nasaktan ako, di ko nanaisin na mawala o burahin ang naranasan ko kasama ka. Nais ko maging kaibigan ka hanggang sa ako'y mawala na...
Sa ngayon hiling ko na intindihin mo na lamang ako kung bakit iniiwasan kita, di ko nais makita ka, di kita kinakausap sa cellphone o ang makasama ka kasama ng ating mga kaibigan.
Nakukunsensya na kasi ako, nasasaktan at nagagalit tuwing nasisilayan ka ng mata ko...
Nais ko din malaman mo na miss na miss na kita. Isang mahigpit na yakap ang gusto ko gawin sa iyo sa muling pagkikita natin.
Sana, habang nasa loob pa ako ng sarili kong mundo ay nariyan lang ang James na naging kaibigan ko.
Isa ka sa nagpapatunay na spoiled ako ng Ama. Dahil nung matapos yung araw na una tayong nagkakilala ang sabi ko sa sarili ko ay magiging kaibigan kita at higit pa nga roon ang nangyari.
Kahit hindi na magkaka-pareho ang kalsadang nilalakaran natin ngayon, 'wag ka mag-alala okay lang ako at sana kayo din...
Paglabas ko sa mundong ginagalawaan ko, haharap akong muli sa iyo at ngingiti ng parang walang nangyari...
Napabuntong hininga si Valerie ng makarating siya sa tapat ng condo na kanyang tinutuluyan... Nakatulong sa kanya ang ginawa niyang iyon para lumuwag ang kanyang dibdib... Ngayon, kahit hindi niya nasabi ng personal kay James ang tagong damdamin na ito, alam niya para sa kanilang dalawa bilang magkaibigan ay meron pang isang pagkakataon...
ESPAÑOL:
MERCHANDISING OFICIAL DE LA PELICULA TWISTER:
Es un cilindro cerrado que en su interior contiene agua con detergente o jabon. Al batirlo hace espuma y luego si se lo gira en circulos sobre un eje simula un tornado que persigue a los protagonistas (sticker) en la parte exterior.
ENGLISH:
OFFICIAL MERCHANDISING OF FILM TWISTER: It is a closed cylinder that in its inerior contains water with detergent or soap. When beating it makes it foam soon and if the tour in circles on an axis simulates a twister that it persecutes to the protagonists (to sticker) in the outer part.
EPISCOPAL BLESSING na iginawad ng Lubhang Kagalang-galang Luis Antonio Gokim-Tagle, Obispo ng Diyosesis ng Imus na sumasakop sa buong Lalawigan ng Kabite.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Maybe you are already somehow familiar with that magical blue light that dentists use to initiate the polymerization reaction of all kinds of filling and adhesive materials. :D
I'm a bit surprised as there has been quite much traffic to that photo of braces I posted last week. It collected 100 views at the first day and is stil dailyl the most watched photo in my stream, recently most of the viewers appear to come from the "7 days of interestigness" page. This series is from the same session of making those braces. A bit different editing experimentation this time too. (:
Simula na ng uwian..
Bus No: 188
Year released: 2006
Capacity: 61; 2x3 seating configuration
Route: Cubao- Bolinao via Camiling/Tarlac/Dau/Alaminos/Mangatarem/Socony
Body: Pilipinas Hino Bus Body
Engine: Hino RK
Fare: Ordinary Fare
Aircon System: n/a
Transmission System: M/T
Plate No.: DXN-435
Taken on: April 8, 2009
Location: Romulo Highway, Brgy. Malacampa, Cailing, Tarlac
Aquest santuari està ubicat al lloc conegut antigament com les Morisques. Segons Emili Morera en el seu llibre "Tarragona Antigua y Moderna", podria ser que el nom vingués des de el temps de la reconquesta de Tarragona de la dominació àrab i que al trobar restes de construccions romanes, aquestes foren atribuïdes als àrabs.
Per el que es desprèn de documentació que consta al Arxiu Històric Municipal, al segle XIV ja hi havien ermitans en aquest lloc, doncs en 1385 aquest demanen ajuda a la ciutat per arranjar el petit edifici que habitaven, donat el seu precari estat, la qual els hi va ser concedida segons partida anotada pel Clavari:
En Ffrancesch Çabater.... Dat als tres ermitans qui estan en la muntanya damunt la font de les Morisques xxx s(ou)s barchinonensis en aiuda e reparació del porxo que fan en la casa en que ells estan e a obs de teules quen han menester. Recobrats de ells albará de rebuda scrit a iiii de setembre.
Aquell indret va anar prenent força com a centre de peregrinació doncs en el any 1402 consten partides al llibre del Clavari del Consolat de despeses per la celebració d'una processó a dit lloc.
A mitjans del segle XVI, després d'un viatje a Genova, el prevere Pere Mir introduí a Tarragona la devoció a la Verge del Loreto i patrocinà la construcció d'una capella. Per aixó va adreçar a la ciutat una súplica demanant la cessió d'un terreny sobre la font de les Morisques per construir una capella a Ntra. Sra. de Loreto. Li va ser concedit amb l'expressa condició de que la ciutat fos patrona de la capella, tota vegada que aquell lloc era de la seva propietat.
Sobre la supplicacio en dies passats presentada per mº Pere Mir prevere sobre la terra que demane li sia stablida per la capella de Na. Sra. de Lorito sobre la font de les Morisques segons en dita supplicació largament se conté. Ffonch determenat que sia remès als mag(nifi)chs senyors de Consols ab tal pacte empero que la Ciutat sia patrona de dita capella puys la terra ahont se ediffique és de la Ciutat y no en altre manera se pugue stablir.
Alguns propietaris veïns varen voler aprofitar-se de la situació, tota vegada que les terres pujaven de valor, i començaren a al·legar drets sobre el lloc i els seus accessos. Tot aixó va endarrerir la construcció de la capella fins el 1553.
Aquesta primera capella va ser construïda seguin les línies generals de la italiana Santa Casa de Loreto, i la imatge de la Verge va ser portada per Mir d'aquell indret. L'ermita va quedar a càrrec de ermitans, els noms del quals consten als registres del Arxiu Històric Arxidiocesà de Tarragona. El primer que trobem es un tal Buada, pagés, seguit de Miquel Basseda, paleta, etc.
La devoció a la Mare de Deu de Loreto va anar creixen i foren moltes les processons quès feren a aquest santuari en rogatives, quasi sempre per demanar pluja.
El 1740, essent arquebisbe Pere de Copons i de Copons, l'ermita passa a ser propietat de la Mitra, i aixó porta una època d'esplendor. El 1779 l'arquebisbe Joaquim Santiyan i Valdivieso pren possessió de la Mitra i en una visita al Santuari, queda tan captivat pel lloc que decideix fer construir-se una residencia que al desembre de 178o ja estava enllestida. Tot aixó fou destruït el 1823 per l'exercit dels Cent Mil Fills de Sant Lluis, enviat per la Santa Aliança per restaurar la monarquía absoluta de Ferran VII.
L'any 1904 per part d'alguns membres de la "Congregación Universal de la Casa Santa de Loreto", sorgí la idea de reedificar l'ermita i tot i que el arquitecte Josep Mª Pujol va completar disseny i plànols corresponents, així com que anava creixent la recaptació de fons per dur-la a terme, la cosa no va arribar a bon terme, no quedant clar el motiu de la seva suspensió ni el destí dels cabdals arreplegats.
Ja al 1954 el "Centro de Graduados de Hombres de Acción Católica" pren la decisió de adquirir els terreny on estava edificada l'antiga ermita, tota vegada que la muntanya de Loreto havia passat a ser de propietat estatal. Treta a subhast, va ser adjudicada a D. Josep Adserá, president del Centro de Graduados, el qual la va cedir a favor de l'Arquebisbat.
El projecte de l'ermita va ser realitzat per l'arquitecte D. Joan Zaragona Albi i donat que la Verge de Loreto es la patrona de l'Aviació, simula un hangar i la torre un far de guía per els avions. El 5 de maig de 1957 es va fer solemnement la benedicció i col·locació de la primera pedra i va ver beneïda el 1964. Anys més tard s'aplegà al seu voltant una comunitat dels Pares Rogacionistes.
Empuriabrava, Girona (Spain).
ENGLISH
Tandem skydiving refers to a type of skydiving where a novice skydiver ("student" or "passenger") is connected via a harness to an experienced skydiver ("tandem master" or "tandem instructor"). The instructor controls the whole jump from exit through freefall, piloting the canopy, and landing. The student needs only minimal instruction before making a tandem jump.
Tandem skydiving is a popular training method for first time skydivers, but it is more expensive than a static line skydive. It exposes first-time jumpers to the skydiving routine with minimal expectations from the student. Some training programs instruct first-time jumpers on how and when to deploy the main canopy themselves. In these programs, about half of the first-jump students succeed. However, the tandem master remains primarily responsible for safe and timely parachute deployment.
More info: en.wikipedia.org/wiki/Tandem_skydiving
-----------------------------
CASTELLANO
El Salto Tándem es una variación del paracaidismo convencional, en donde saltan dos personas. Necesita una corta capacitación de parte del novato, donde se cubren más que nada aspectos de la seguridad. Se usa un arnés especial de tándem, casco y lentes especiales para el salto.
Al momento del salto, uno está unido al instructor por medio del arnés.
Durante la caída libre se alcanzan 200Km/h, lo que simula la sensación de estar flotando en el cielo.
El aterrizaje se realiza en una zona previamente acordada y el impacto es equivalente a saltar de un metro de altura.
Ang pinakamalaking pag-asam nating mga naniniwala sa Panginoon ay ang makapasok sa kaharian ng langit, kaya madalas nating iniisip kung gaano ba kaganda roon. Siyempre, kompyansa rin tayo tungkol sa ating pagpasok sa langit, dahil sinasabi sa Biblia: “Na siyang kinaroroonan ng ating katubusan, na siyang kapatawaran ng ating mga kasalanan” (Colosas 1:14). Samakatuwid naniniwala tayo na ang mga kasalanan natin ay pinatawad na matapos tayong magkaro’n ng pananampalataya sa Panginoon, at hindi na tayo makasalanan. Naniniwala rin tayo na, pagdating ng Panginoon, iaangat tayo kaagad sa kaharian ng langit. Ang pag-iisip sa mga bagay na ito ang labis na nakakapagpasabik sa atin, at inaasam natin na magmadali na sa atin ang Panginoon. Ito rin ang inaasam ko noon. Pero kinalaunan, matapos makipagbahagi at makipagtalakayan tungkol sa bagay na ito kasama ang aking mga kapatid, meron akong bagong natuklasan, at gusto kong ibahagi sa inyo rito kung ano ang nakamit ko …
Ang Tunay na Kahulugan ng Mapatawad ang Ating mga Kasalanan
Una sa lahat, kailangan nating maunawaan ang isang bagay: Ano ba ang eksaktong kahulugan mapatawad ang ating mga kasalanan? Pagdating sa bagay na ito, alam nating lahat na inihayag ng Diyos ang Kanyang mga batas at kautusan sa pamamagitan ni Moises sa Kapanahunan ng Kautusan. Sa pamamagitan ng mga batas, ipinaalam Niya sa mga tao ang kasalanan, at pinahintulutan Niya ang mga tao ng panahong ‘yon na malaman kung paano mamuhay sa lupa, paano mamuhay kasama ng iba at kung, nagkasala sila, dadanasin nila ang parusa ng Diyos. Tanging sa pag-aalay ng sakripisyo sa Diyos na Jehova maaaring mapatawad ang kanilang mga kasalanan. Kagaya ng sinasabi sa Biblia, “Salitain mo sa mga anak ni Israel, na iyong sabihin, Kung ang sinoman ay magkakasala ng hindi sinasadya sa alin man sa mga bagay na iniutos ni Jehova na huwag gawin, at gagawin ng sinoman sa kanila; Kung ang pinahirang saserdote ang magkasala ng gayon na magdala ng sala sa bayan, ay maghahandog nga siya kay Jehova dahil sa kaniyang kasalanan na ipinagkasala, ng isang guyang toro, na walang kapintasan, na pinakahandog dahil sa kasalanan” (Levitico 4:2–3). Kahit maaaring mapatawad ang mga kasalanan ng sangkatauhan sa paggawa ng handog para sa kasalanan, sa katapusan ng Kapanahunan ng Kautusan, mas lalo pang nagiging tiwali ang sangkatauhan dahil kay Satanas, kaya hindi nila nasunod ang mga batas ng Diyos, wala nang ano mang handog para sa kasalanan ang magagawa nila na makakapagtubos sa kanila, at nasa panganib silang lahat na mapatay ng mga batas.
Ayaw ng Diyos na makita tayong lahat na pinapatay ng mga batas, kaya naging laman Siya at gumawa sa gitna ng tao sa anyo ng Panginoong Jesus. Pinangaral Niya ang ebanghelyo ng kaharian ng langit at hiniling Niya sa mga tao na magsisi at ikumpisal ang kanilang mga kasalanan, hanggang sa wakas ay ipinako Siya sa krus at naging handog para sa kasalanan para sa lahat ng sangkatauhan. Gaya ito ng sinasabi sa Biblia, “Sa kaloobang yaon tayo'y pinapaging-banal, sa pamamagitan ng pagkahandog ng katawan ni Cristo na minsan magpakailan man. At katotohanang ang bawa't saserdote na araw-araw ay nangangasiwa ng patayo at naghahandog na madalas ng gayon ding mga hain, na hindi makaalis kailan pa man ng mga kasalanan” (Mga Hebreo 10:10–11). Dahil sa pagtubos ng Panginoon, pinatawad ang ating mga kasalanan, at natakasan natin ang panganib na mapatay ng mga batas. Sa tuwing inaalala natin ang mga gawaing ito, nakakaramdam tayo ng hindi kapani-paniwalang pakiramdam ng sigla sa ating mga puso, dahil ang awa at kaluwagan ng Diyos ang nagpahintulot sa atin, sa sangkatauhan, na makaligtas hanggang sa mismong araw na ‘to. Sinasabi ng Biblia, “Na sa kaniya'y mayroon tayo ng ating katubusan sa pamamagitan ng kaniyang dugo, na kapatawaran ng ating mga kasalanan, ayon sa mga kayamanan ng kaniyang biyaya” (Efeso 1:7). Malinaw na pinatawad ang ating mga kasalanan dahil tinubos tayo ng Panginoong Jesus sa pamamagitan ng pagpapapako alang-alang sa atin. Hindi na tayo pinarusahan ng mga batas ng Diyos at hindi na tayo tinangi bilang makasalanan, at sa wakas ay naging angkop na tayong lumapit sa Diyos at manalangin sa Kanya, para aminin ang ating mga kasalanan at magsisi, at tamasahin ang kasaganaan ng biyaya na ipinagkaloob sa atin ng Diyos. Ito ang tunay na kahulugan ng mapatawad ang ating mga kasalanan.
Ang Mapatawad ba ang Ating mga Kasalanan ay Nangangahulugang Makakapasok tayo sa Kaharian ng Langit?
Pinatawad ng Panginoon ang mga kasalanan natin at hindi na tayo kinikilala ng Diyos bilang makasalanan. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugan na malaya na tayo sa kasalanan at karumihan. Kung iisipin natin itong mabuti, kahit naniniwala tayo sa Panginoon, nakakagawa at nakakapagsikap para sa Panginoon at nakikitang kumikilos tayo nang maayos sa panlabas, namumuhay pa rin tayo kung saan nagkakasala tayo sa araw at nagkukumpisal ng ating mga kasalanan sa gabi—hindi pa natin naitatakwil ang katiwalian ng ating laman o napapalaya ang ating mga sarili mula sa impluwensya ni Satanas. Upang itala ang ilan lang sa mga halimbawa: Kapag gumagawa ang ibang tao ng isang bagay na laban sa ating mga interes, palagi nating inuuna ang sarili nating mga interes dahil sa ating makasarili at napakasamang kalikasan, at maaaring lumitaw ang poot sa atin para sa ibang tao, at hindi natin nagagawang mahalin ang ating kapwa gaya ng pagmamahal natin sa ating mga sarili; kapag gusto nating isagawa ang mga salita ng Diyos at maging mga tapat na tao, tinatangka nating linlangin at lokohin ang iba nang hindi sinasadya alang-alang sa sarili nating mga interes; alam nating lubos na hinihiling sa atin ng Panginoon na maging mapagkumbaba, pero madalas pa rin tayong mapagmataas at mayabang, at hindi tayo nakikinig kanino man; alam nating lubos na sinabi ng Panginoong Jesus na hindi tayo makakapaglingkod sa parehong Panginoon at Mammon, pero naghahari pa rin sa atin ang kayamanan at mga kasiyahang materyal, minsan hindi tayo palaging nananalangin o dumadalo sa mga pagpupulong, at ilang mga kapatid ang sumusunod sa mga kalakaran ng mundo at nagiging mga maling mananampalataya na mga Kristiyano sa pangalan lamang…. Hindi ba pinatutunayan ng mga pag-uugaling ito na nabubuhay pa rin tayo sa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas, at nabubuhay sa gitna ng katiwalian at kasalanan? Paano tayo, na nababalot ng karumihan sa kabuuan, ay makakatingin sa mukha ng Diyos? Sinasabi sa Biblia: “Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo, Ang bawa't nagkakasala ay alipin ng kasalanan. At ang alipin ay hindi nananahan sa bahay magpakailan man: ang anak ang nananahan magpakailan man” (Juan 8:34–35). Malinaw na nagsasalita rito ang Panginoon. Nabubuhay tayo sa isang masamang ikot ng pagkakasala at pangungumpisal, mga lingkod tayo ng kasalanan, at hindi tayo papapasukin ng Diyos sa Kanyang kaharian.
Kaya Paano Tayo Makakapasok sa Kaharian ng Diyos?
Sinasabi ng Diyos, “Kayo'y mangagpakabanal; sapagka't ako'y banal” (1 Pedro 1:16). Sinasabi sa Pahayag 14:5: “At sa kanikaniyang bibig ay walang nasumpungang kasinungalingan: sila'y mga walang dungis.” At sinasabi sa Pahayag 3:18: “Ipinapayo ko sa iyo na ikaw ay bumili sa akin ng gintong dinalisay ng apoy, upang ikaw ay yumaman: at ng mapuputing damit, upang iyong maisuot, at upang huwag mahayag ang iyong kahiyahiyang kahubaran; at ng pangpahid sa mata, na ipahid sa iyong mga mata, upang ikaw ay makakita.” Nakikita natin mula sa mga salita ng Diyos at mula sa mga propesiya sa Pahayag na banal ang Diyos, at ang mga dinalisay lang ng Diyos at nagtanggal ng lahat ng karumihan at katiwalian ang makakapasok sa kaharian ng Diyos. Katulad nito, alam natin bilang katotohanan na imposible para sa atin na itakwil ang pagkaalipin ng kasalanan sa pag-asa lang sa ating mga sarili. Maaari ko bang itanong, sino ba sa atin mga kapatid sa Panginoon ang nais mabuhay sa kasalanan? Ayon sa ating sariling mga personal na kagustuhan, walang kahit isa sa atin ang nagnanais na mabuhay sa kasalanan. Pero palagi tayong gumagawa ng kasalanan nang hindi sinasadya at kinukumpisal ‘yon at nakakaramdam ng sakit at kahinaan. Samakatuwid, kung gusto nating maalis ang ating mga sarili sa mga gapos at pagpigil ng kasalanan at madalisay, kailangan natin ang higit pang pagliligtas ng Diyos.
Sa pamamagitan ng isang maingat na pagsusuri sa Biblia, nakikita natin na iprinopesiya sa maraming lugar na magsasagawa ang Panginoon ng gawain ng paghatol sa mga huling araw para iligtas ang sangkatauhan, halimbawa sa Unang Sulat sa Pedro 4:17, sinasabing: “Sapagka't dumating na ang panahon ng pasimula ng paghuhukom sa bahay ng Dios.” Sinasabi sa Juan 12:47-48: “At kung ang sinomang tao'y nakikinig sa aking mga pananalita, at hindi ingatan, ay hindi ko siya hinahatulan: sapagka't hindi ako naparito upang humatol sa sanglibutan, kundi upang iligtas ang sanglibutan. Ang nagtatakuwil sa akin, at hindi tumatanggap sa aking mga pananalita, ay mayroong isang hahatol sa kaniya: ang salitang aking sinalita, ay siyang sa kaniya'y hahatol sa huling araw.” At sa Juan 16:8, sinasabing: “At siya, pagparito niya, ay kaniyang susumbatan ang sanglibutan tungkol sa kasalanan, at sa katuwiran, at sa paghatol.” Mula sa mga kasulatang ito, nakikita natin na ang gawain ng paghatol simula sa tahanan ng Diyos sa mga huling araw ay gagawin ng nagbalik na Panginoong Jesus, at ang mga ugat ng kasalanan at makasalanang kalikasang dinadala natin sa loob natin ay dapat sumailalim sa paghatol at pagdalisay ng Diyos bago ‘yon lubos na maalis.
Pero paano isasagawa ng Diyos ang Kanyang gawain ng paghatol at pagdadalisay, at paano natin ‘yon dapat maranasan? Hindi malinaw na sinasabi sa Biblia ang mga sagot sa mga tanong na ito, pero iprinopesiya ng Panginoon noong unang panahon: “Ang nagtatakuwil sa akin, at hindi tumatanggap sa aking mga pananalita, ay mayroong isang hahatol sa kaniya: ang salitang aking sinalita, ay siyang sa kaniya'y hahatol sa huling araw” (Juan 12:48). “Mayroon pa akong maraming bagay na sa inyo ay sasabihin, nguni't ngayon ay hindi ninyo mangatitiis. Gayon ma'y kung siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan niya kayo sa buong katotohanan: sapagka't hindi siya magsasalita ng mula sa kaniyang sarili; kundi ang anomang bagay na kaniyang marinig, ang mga ito ang kaniyang sasalitain: at kaniyang ipahahayag sa inyo ang mga bagay na magsisidating” (Juan 16:12–13). “Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia” (Pahayag 2:11). Nakikita natin mula sa mga propesiyang ito na marami pang mga sasabihin sa atin ang Panginoon, at ang Espiritu ng katotohanan at darating sa mga huling araw para sabihin sa atin ang lahat ng mga katotohanan at misteryo, para hatulan ang ating mga kasalanan at ipakita sa atin ang paraan para makalaya sa kasalanan. Ang dapat nating gawin sa mahalagang panahong ito ay makinig sa mga salitang sinabi ng Diyos at hanapin at pag-aralan ang gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw, dahil sa paggawa lang nito tayo magiging gaya ng mga matatalinong dalaga at masasalubong ang pagdating ng Panginoon, makakapagpiging kasama ang Panginoon, at madadalisay ng Diyos at maaakay sa kaharian ng Diyos.
Mahal na mga kapatid, sabihin natin ang panalanging ito sa Panginoon:
“O Panginoon! Hinihiling kong gabayan Niyo kami at pahintulutan kaming marinig ang mga salitang Inyong binibigkas at salubungin ang Iyong pagbabalik sa mga huling araw …”
Rekomendasyon:
Alam Mo Ba Kung Nasaan ang kaharian ng Diyos?
Ano ang Pananampalataya at Paano Patibayin ang Pananampalataya
Paano naghahanda ang mga Kristiyano upang masalubong ang pagbabalik ng Panginoon?
Ⅰ. Paghahanda ng espirituwal na mga tainga upang makinig sa tinig ng Panginoon
Ⅱ. Paghahanda ng isang puso na mapagpakumbabang naghahanap ng katotohanan
Nawa'y tayong lahat ay magawa ang paghahanda sa pagdating ng panginoon at masalubong ang pagpapakita ng Panginoon!
Image Source: The Church of Almighty God
Terms of Use: tl.godfootsteps.org/disclaimer.html
In the tradition of exhibitions past given to wordplay, Lopez Museum presents Grounded broadly suggestive as it is of a stretch of phrases: failure to launch, electronic misfires, immobilized states, rootedness. Fittingly enough, this latest exhibition poses Lopez Museum as it emerges from its fairly recent coming of age (having gone public in 1960) and as it prepares for a big move to Rockwell Makati making this as good a time as any to take stock and push itself through time and space.
As Lopez Museum is still associated with its trove of Lunas, Hidalgos and not insignificant assembly of Filipino modernists’ work, Grounded asks: how is that art can be seen as a means to take flight while remaining anchored at the same time? How can a sacralized space like a museum turn into a site that hosts such contradictions? How can this dis-ease, of straining forward while staying entrenched make for a productive place, of navigated distress?
The exhibition frames these queries through pieces that have long been accessioned into Lopez Museum archives such as Amorsolos, Lunas, Hidalgos, along with Manuel Blanco’s Floras de Filipinas, and period images from the Ambassador Jose Teodoro bequest, among others.
These questions are brought to the here and now too through contemporary works commissioned and/or invited unto the exhibition: Alma Quinto’s Jutay research project drawing upon insight from Pasig River warriors among other parties with a stake in our privations in education; Eric Zamucos’ dually poetic and physically engaging Not of Water installative suspension; Goldie Poblador’s tauntingly fragile glass piece sculpture, Ang Simula ng Pagsibol; Barbara Hlali’s achingly stark video Revolution Contra Revolution; Ahmad Al Shaer’s game pun on Charles Darwin’s setting off gene-spurred politics; Toym Imao’s alliterative constructions riffing off news and classical art references; Khaled Hafez’s object spin on undelivered revolutionary promise; and Josephine Turalba’s clunky floorpieces, Scandals.
The exhibit will be punctuated by works of National Artists Jose Joya and Federico Alcuaz, Juan Arellano, Roberto Chabet, Brenda Fajardo, Juvenal Sanso, Nena Saguil, and Pacita Abad, Grounded is a visual simulation of layered conversations emanating from a cacophony of sensibilities and diverse bases.
Grounded is curated by Back to Square Juan artistic director Claro Ramirez. It will run until August 3, 2013. Lopez Museum and Library is at the G/F Benpres Bldg., Meralco cor. Exchange Rd., Ortigas Center, Pasig City. Museum hours are 8-5pm Mondays through Saturdays except Sundays and holidays.
Manhã movimentada no Lago Paranoá. O Grupamento de Proteção Ambiental (GPRAM) do Corpo de Bombeiros promoveu, nesta terça-feira (6), um exercício simulado de vazamento de produtos perigosos em meio aquático. O treinamento ministrado nas proximidades da Ponte JK contou com a participação de aproximadamente 100 militares e agentes públicos de diversas instituições, como Defesa Civil, Brasília Ambiental e Polícia Militar, entre outras. Foto: Lúcio Bernardo Jr/Agência Brasília. Foto: Lúcio Bernardo Jr/Agência Brasília
ESPAÑOL:
MERCHANDISING OFICIAL DE LA PELICULA TWISTER:
Es un cilindro cerrado que en su interior contiene agua con detergente o jabon. Al batirlo hace espuma y luego si se lo gira en circulos sobre un eje simula un tornado que persigue a los protagonistas (sticker) en la parte exterior.
ENGLISH:
OFFICIAL MERCHANDISING OF FILM TWISTER: It is a closed cylinder that in its inerior contains water with detergent or soap. When beating it makes it foam soon and if the tour in circles on an axis simulates a twister that it persecutes to the protagonists (to sticker) in the outer part.
Water Baptism
Ano ang kahalagahan nito?
Sumagi ba sa isip mo kung may mga nabautismuhan sa tubig subalit may mga katanungang nananatiling walang katugunan sa kanila?
Umaasa akong sa pamamagitan nito ay maliwanagan ka kahit papaano at makatulong sa simulain mo patungo sa landas ng Panginoong Jesus.
Layunin.
Ang water baptism ay kilala bilang "bautismo ng pagsisisi" sapagkat ito ay hinahayag sa publiko ng isang taong nagsisisi ng kanyang mga nagawang kasalanan. Si Juan Bautista ay nakilala sa pagbabautismo ng mga mananampalataya sa Jordan River at maging ang Panginoong Jesus ay kanyang bininyagan sa pagsisimula ng ministry nito - ang simula ng paghahayag ng Mabuting Balita, paggawa ng mga himala sa harapan ng mga tao at pagpapagaling ng mga may karamdaman ng mga taong nananalig sa Kanya.
Sa totohanan, hindi sumagi sa isip ko ang mga bagay na ito noong nagdesisyon akong magpabaustismo. Ang desire ng puso koy ang mapunan ang kahungkagan ng aking kaluluwa. Ninais kong magpabuatismo upang mas maranasan ang presensya ng Panginoong Jesus at maging ganap ang aking pagiging kristyano. Dinalangin ko sa Lord na mapangyari nya ito sa Kanyang time. At nang tinipon ng aming Pastor ang mga leaders kasama ang mag bagong myembro (kabilang ako) upang pag-usapang ang nalalapit na water baptism namin ay labis labis ang pagpapasalamat ko sa Diyos at nasabi kong, "this is it Lord". Di ko inaasahan na magkakaroon ako ng pasok sa araw na itinakda ng aming Pastor. Muli akong dumalangin sa Lord ilang araw bago ang araw na iyon, "Lord show me your wisdom in this time of uncertainty". I pray during my shift, free time and while on my way home. Buo ang paniniwala kong tutugunin ako ng Lord dahil alam kong kalulugudan Nya ang aking hangarin.Subalit hindi naging madali ang pagkamit ko nito. Ako ay dumaan muna sa pagsubok at emotional distress. Buong pagpapakababa akong humingi ng tulong sa mga taong alam kong makakatulong sa kagayan ko subalit - naging bigo ako. Hindi sumagi sa isip kong umabsent noon, hindi yun kalooban ng Lord. Pikit mata akong pumasok ng araw na iyon at lubhang nadudurog ang puso ko. Masaya ako para sa mga kasama ko na naranasan na nila baptism, isang panibagong simulain para sa kanila ng paglago sa paglilingkod sa Lord. Ako, hindi ko ikakaila, nabalot ako ng kalungkutan. Lihim na sumama ang aking loob sa mga taong nilapitan ko dahil hindi nila ako pinakinggan. Natanong ko tuloy ang sarili ko, bakit sa mga bagay na hindi makabuluhan ay nagagawa nilang magpaunlak? Ngunit hindi ako tumigil sa pananalangin sa Lord, nagmamakaawa ako na bigyan nya muli ako ng pagkakataon. Lumipas ang mga araw, buwan at taon nanumbalik ang aking sigla ngunit hindi pa rin nawawala sa puso ko ang pag asa na pauunlakan ng Lord ang kahilingan ko. Hanggang sa dinala ako ng Lord sa sitwasyong pamilyar sa akin ngunit sa pagkakataong iyon ang taong nilapitan ko noon ang syang lumalapit at humihingi ang tulong, parehas na pabor, ang makipagpalit ng shift. Gusto kong sabihin sa kanya na "alam mo ba yung pagkakataong nawala sa akin dahil hindi mo ako napagbigyan?". Pinigil ko ang luha ko na gustong-gusto nang kumawala, nanatili akong tahimik habang pinakikinggan ang tao iyon. Matindi ang pangangailangan nila ng pamilya kaya mahalangang makuha nya rest day ko kapalit ng pagpasok sa shift nya. Tumugon ako sa kanya ng ganio, bigyan mo ako ng ilang oras, meron lang akong kukumpirmahin at pumayag naman sya. Sa loob ng banyo ay saka bumugso ang aking luha sa Lord. Ngayon ay inilagay ako ng Lord sa sitwasyong pinagdaanan ko noon subalit sa aking mga kamay nakasalalay ang pagpapasya. Gusto kong tumanggi at sabihin ang parehas ng sinabi nya noon, "Naku may gagawin din kami eh sorry ha". Pero alam kong hindi ikalulugod ng Panginoon iyon. Batid kong dumadaan ako sa pagtutuwid ng Lord ng mga oras na iyon - isang mahirap at napaka-emotional na pagtutuwid. Pumayag akong makipagpalit ng shift sa taong iyon, hindi para sa kanya kundi para sa aking sarili. Nagpasya ako bigyan sya ng habag kagaya ng pagkakaloob sa aking ng Panginoon ng kahabagan sa lahat ng aking mga kasalanana at mga kasalanan sa hinaharap. Pansamantalang nawaglit sa aking isipang ang water baptism at nagpatuloy ako sa pakikinig at pagbabasa ng Banal na Salita ng Lord. Nagpatuloy ako sa aking pagsamba sa Kanya. Marahil ay tinatama ng Lord ang puso ko patungkol sa pagpapabautismo sapagakat Sya bagamat Diyos at walang bahid ng anumang kasalanan ay buong pusong nagpakababa na nagpabinyag kay Juan. At dumating nga ang araw na pinakahihintay ko, sa aking ika-32 na kaarawan ay lubos kong natanggap ang biyayang matagal kong dinadalangin sa Panginoon. Sa harap ng mga taong malalapit sa akin ay kanilang nasaksihan ang isa sa pinaka-mahalagang bahagi ng aking buhay.
Nais ko namang ibahagi sa inyo ang isa sa mga mahahalagang kaganapan sa daigdig patungkol sa pagbabautismo.
Marcos 1:9-13 RTPV05
Nang panahong iyon, dumating si Jesus mula sa Nazaret sa Galilea, at siya'y binautismuhan ni Juan sa Ilog Jordan. Pagkaahung-pagkaahon ni Jesus sa tubig, nakita niyang bumukas ang kalangitan at bumababa sa kanya ang Espiritu na tulad ng isang kalapati. Narinig niya ang isang tinig na mula sa langit at nagsasabing, “Ikaw ang minamahal kong Anak; lubos kitang kinalulugdan.” Pagkatapos, sa kapangyarihan ng Espiritu, si Jesus ay pumunta sa ilang. Nanatili siya roon nang apatnapung araw, at doo'y tinukso siya ni Satanas. Doon ay may mababangis na hayop ngunit si Jesus ay pinaglingkuran ng mga anghel.
Fact: Si Jesus ay 30 years old nang mabautismuhan sa Jordan River.
Ang bautismo sa tubig ay hindi kinakailangan ng kaligtasan. Ang totoong pananampalataya sa natapos na gawain ni Hesus sa krus ay sapat na para sa kaligtasan at hindi nangangailangan ng anumang karagdagang "mga gawa" natin (Mga Taga-Efeso 2: 8-9). Hindi man nabinyagan, hindi nangangahulugang hindi mo mararating ang langit, ang pangunahing halimbawa nito ay ang magnanakaw sa krus kasama si Jesus, ipinangako sa paraiso kahit walang bautismo.
Efeso 2:8-9
Dahil sa kagandahang loob ng Diyos, ay naligtas kayo sa pamamagitan ng inyong pananalig kay Cristo. At ang kaligtasang ito'y kaloob ng Diyos, hindi mula sa inyo. Hindi ito dahil sa inyong mga gawa kaya't walang dapat ipagmalaki ang sinuman.
God bless beautiful souls.
Google Translate: translate.google.com/?sl=tl&tl=en&op=translate&am...
Sagot: Mahalaga ang tinanong ninyo. Alam nating lahat na nabubuhay tayo sa dulong yugto ng mga huling araw. Iprinopesiya noon ng Panginoong Jesus: “At dahil sa pagsagana ng katampalasanan, ang pagibig ng marami ay lalamig” (Mateo 24:12). Dumarami ang katampalasanan sa mundo ng relihiyon. Hindi sinusunod ng mga pinuno ng relihiyon ang mga utos ng Panginoon, sinusunod lang nila ang mga tradisyon ng tao. Ipinangangaral lang nila ang kaalaman sa biblia para magyabang at magpatotoo sa kanilang mga sarili. Hindi talaga sila nagpapatotoo sa Diyos o nagpaparangal sa Diyos, at lubos na humiwalay sa daan ng Panginoon, kaya tinatanggihan at inaalis sila ng Diyos. Ito ang pangunahing dahilan kung bakit nawala ng mundo ng relihiyon ang gawain ng Banal na Espiritu. At dahil din sa nagbalik sa katawang-tao ang Panginoong Jesus, at sinimulan ang gawain ng “paghatol simula sa bahay ng Diyos” sa mga huling araw. Tulad ng pagpapahayag ni Cristo ng mga huling araw-Makapangyarihang Diyos sa buong katotohanan ng pagliligtas sa sangkatauhan para dalisayin ang lahat ng tumatanggap sa gawain ng Diyos ng mga huling araw, ang gawain ng Banal na Espiritu ay nagiging gawain ng Diyos ng mga huling araw. Tatanggapin ng mga tumatanggap sa gawaing paghatol ng Makapangyarihang Diyos sa mga huling araw ang gawain ng Banal na Espiritu, at tatanggapin ang pagtutustos at pagdidilig ng tubig na buhay. Gagawin ng Diyos na mananagumpay ang mga bumabalik sa harapan ng Kanyang trono, at dadalhin sila alinsunod sa Kanyang kalooban, habang ang mga humihinto sa lugar ng relihiyon, at tumatangging tanggapin ang gawain ng Diyos ng mga huling araw, ay maiiwan sa madilim na kalungkutan. Pinatutunayan nito ang isang propesiya sa biblia: “At akin namang pinigil ang ulan sa inyo, nang tatlong buwan na lamang at pagaani na; at aking pinaulan sa isang bayan, at hindi ko pinaulan sa kabilang bayan: isang bahagi ay inulanan, at ang bahagi na hindi inulanan ay natuyo. Sa gayo’y dalawa o tatlong bayan ay nagsigala sa isang bayan upang magsiinom ng tubig, at hindi nangapawi ang uhaw: gayon ma’y hindi kayo nanganumbalik sa akin, sabi ni Jehova” (Amos 4:7–8). Dito, ang “isang bahagi ay inulanan” ay tumutukoy sa mga iglesiang tumatanggap at sumusunod sa gawain ng paghatol ng Diyos sa mga huling araw. Tinanggap nila ang presensiya ng mga Salita ng Diyos, at tinamasa ang panustos ng tubig na buhay na dumadaloy mula sa trono. “… at ang bahagi na hindi inulanan ay natuyo.” ay tumutukoy sa mga pastor at elder ng relihiyon na tumatangging isagawa ang mga salita ng Panginoon at sumusuway sa Kanyang mga utos, at tinatanggihan, tinututulan, at kinokondena ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw, na dahilan para tanggihan at isumpa ng Diyos ang mundo ng relihiyon, para ganap na mawala ang gawain ng Banal na Espiritu at paraang makuha ang tubig na buhay, at makulong sa kalungkutan. Parang sa katapusan ng Kapanahunan ng Kautusan, noong naging malungkot ang templo na dati'y puno ng kaluwalhatian ng Jehovah na Diyos, Hindi sinunod ng mga Hudyo ang mga kautusan ng Diyos, nag-alay ng mga hindi nararapat na sakripisyo, at naging lugar ng kalakalan, lungga ng mga magnanakaw ang templo. Bakit nangyari ito? Pangunahin dahil hindi sinunod ng mga Hudyong pinuno ng relihiyon ang mga kautusan ng Jehovah na Diyos, at hindi natakot sa Diyos sa kanilang mga puso. Sinunod nila ang mga tradisyon ng mga tao, pero tinanggihan ang mga utos ng Diyos. Lubos silang lumayo sa daan ng Diyos, kaya isinumpa sila ng Diyos. Pero isa pang dahilan ay nagkatawang-tao ang Diyos para tubusin ang sangkatauan sa Kapanahunan ng Biyaya. Nagbago na ang gawain ng Diyos. Natanggap ng kahat ng tumanggap sa gawaing mapantubos ng Panginoong Jesus ang gawain ng Banal na Espiritu, at nagkaroon ng bagong paraan para isagawa ang kanilang pananampalataya, pero ang mga tumanggi at tumutol sa gawain ng Panginoong Jesus ay inalis ng gawain ng Diyos, at nahulog sa madilim na kalungkutan. Kung gusto ninyong matanggap ang gawain ng Banal na Espiritu, at makamit ang pagtustos ng tubig na buhay, ang pinakamahalagang bagay na kailangan ninyong gawin ay hanapin at siyasatin ang gawain ng Makapangyarihang Diyos ng mga huling araw. Lulutasin nito ang ugat ng problema sa kadiliman sa mga espiritu ninyo at kalungkutan sa iglesia ninyo. Sang-ayon ba kayo?
mula sa iskrip ng pelikulang Dumadaloy ang Tubig ng Buhay Mula sa Trono
tl.kingdomsalvation.org/sects-and-denominations-suffering...
#Daily_Devotion #Patotoo_ng_Isang_Kristiyano #Buhay_sa_Iglesia #Kaligtasan
Image Source: The Church of Almighty God
Terms of Use: tl.kingdomsalvation.org/disclaimer.html
Kung gusto mong matuto nang higit pa, maaari kang makipag-ugnay sa amin sa pamamagitan ng messenger anumang oras!
Taong 1857, isang kastilang barko na nakabase sa Cavite ang inabutan ng bagyo sa baybayin ng Rawis, Legaspi na naging sanhi upang mapadpad sa mabatong lugar at di makausad sa loob ng 22 araw. Isang tripolante ang nanalangin sa larawan ng Soledad. Nang gabing yaon, nagpakita ang Mahal na Birheng Maria sa kalangitan. Tumaas ang tubig at lumakas ang ihip ng hangin na nagsilbing dahilan upang makaalis sa mabatong lugar at makapagpatuloy ng paglalayag.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Pentecost (Acts 2:1-13)
Science and Technology Connection
Lenses and the Image of a Candle
Optics Simulation contrib.pbslearningmedia.org/WGBH/arct15/SimBucket/Simula...
Shown in photo:
Cherished Teddies from “Across the Seas” Collection by Enesco.
Orange (Amber) LED battery-operated lights
In the tradition of exhibitions past given to wordplay, Lopez Museum presents Grounded broadly suggestive as it is of a stretch of phrases: failure to launch, electronic misfires, immobilized states, rootedness. Fittingly enough, this latest exhibition poses Lopez Museum as it emerges from its fairly recent coming of age (having gone public in 1960) and as it prepares for a big move to Rockwell Makati making this as good a time as any to take stock and push itself through time and space.
As Lopez Museum is still associated with its trove of Lunas, Hidalgos and not insignificant assembly of Filipino modernists’ work, Grounded asks: how is that art can be seen as a means to take flight while remaining anchored at the same time? How can a sacralized space like a museum turn into a site that hosts such contradictions? How can this dis-ease, of straining forward while staying entrenched make for a productive place, of navigated distress?
The exhibition frames these queries through pieces that have long been accessioned into Lopez Museum archives such as Amorsolos, Lunas, Hidalgos, along with Manuel Blanco’s Floras de Filipinas, and period images from the Ambassador Jose Teodoro bequest, among others.
These questions are brought to the here and now too through contemporary works commissioned and/or invited unto the exhibition: Alma Quinto’s Jutay research project drawing upon insight from Pasig River warriors among other parties with a stake in our privations in education; Eric Zamucos’ dually poetic and physically engaging Not of Water installative suspension; Goldie Poblador’s tauntingly fragile glass piece sculpture, Ang Simula ng Pagsibol; Barbara Hlali’s achingly stark video Revolution Contra Revolution; Ahmad Al Shaer’s game pun on Charles Darwin’s setting off gene-spurred politics; Toym Imao’s alliterative constructions riffing off news and classical art references; Khaled Hafez’s object spin on undelivered revolutionary promise; and Josephine Turalba’s clunky floorpieces, Scandals.
The exhibit will be punctuated by works of National Artists Jose Joya and Federico Alcuaz, Juan Arellano, Roberto Chabet, Brenda Fajardo, Juvenal Sanso, Nena Saguil, and Pacita Abad, Grounded is a visual simulation of layered conversations emanating from a cacophony of sensibilities and diverse bases.
Grounded is curated by Back to Square Juan artistic director Claro Ramirez. It will run until August 3, 2013. Lopez Museum and Library is at the G/F Benpres Bldg., Meralco cor. Exchange Rd., Ortigas Center, Pasig City. Museum hours are 8-5pm Mondays through Saturdays except Sundays and holidays.
20230628 Täysistunto 28. kesäkuuta 2023. Luottamuslause ministeri Vilhelm Junnilalle / Hanna Holopaisen ehdotus. Ministeri Junnila nauttii eduskunnan luottamusta. Kuvassa vasemmalta Lulu Ranne (ps), Mauri Peltokangas (ps), Vilhelm Junnila (ps), Jenna Simula (ps) ja Petri Huru (ps).
Kuva: Hanne Salonen / Eduskunta
18th century print of the Virgen de la Soledad which used to be in the Jesuit College of Cavite. This was given as a gift of the Jesuits to then Bishop of Imus, Bishop Felix Perez on the occasion of the inauguration of the Tahanan ng Mabuting Pastol seminary. He declared this icon as the official Patroness of this Diocesan Seminary in 1975.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Aquest santuari està ubicat al lloc conegut antigament com les Morisques. Segons Emili Morera en el seu llibre "Tarragona Antigua y Moderna", podria ser que el nom vingués des de el temps de la reconquesta de Tarragona de la dominació àrab i que al trobar restes de construccions romanes, aquestes foren atribuïdes als àrabs.
Per el que es desprèn de documentació que consta al Arxiu Històric Municipal, al segle XIV ja hi havien ermitans en aquest lloc, doncs en 1385 aquest demanen ajuda a la ciutat per arranjar el petit edifici que habitaven, donat el seu precari estat, la qual els hi va ser concedida segons partida anotada pel Clavari:
En Ffrancesch Çabater.... Dat als tres ermitans qui estan en la muntanya damunt la font de les Morisques xxx s(ou)s barchinonensis en aiuda e reparació del porxo que fan en la casa en que ells estan e a obs de teules quen han menester. Recobrats de ells albará de rebuda scrit a iiii de setembre.
Aquell indret va anar prenent força com a centre de peregrinació doncs en el any 1402 consten partides al llibre del Clavari del Consolat de despeses per la celebració d'una processó a dit lloc.
A mitjans del segle XVI, després d'un viatje a Genova, el prevere Pere Mir introduí a Tarragona la devoció a la Verge del Loreto i patrocinà la construcció d'una capella. Per aixó va adreçar a la ciutat una súplica demanant la cessió d'un terreny sobre la font de les Morisques per construir una capella a Ntra. Sra. de Loreto. Li va ser concedit amb l'expressa condició de que la ciutat fos patrona de la capella, tota vegada que aquell lloc era de la seva propietat.
Sobre la supplicacio en dies passats presentada per mº Pere Mir prevere sobre la terra que demane li sia stablida per la capella de Na. Sra. de Lorito sobre la font de les Morisques segons en dita supplicació largament se conté. Ffonch determenat que sia remès als mag(nifi)chs senyors de Consols ab tal pacte empero que la Ciutat sia patrona de dita capella puys la terra ahont se ediffique és de la Ciutat y no en altre manera se pugue stablir.
Alguns propietaris veïns varen voler aprofitar-se de la situació, tota vegada que les terres pujaven de valor, i començaren a al·legar drets sobre el lloc i els seus accessos. Tot aixó va endarrerir la construcció de la capella fins el 1553.
Aquesta primera capella va ser construïda seguin les línies generals de la italiana Santa Casa de Loreto, i la imatge de la Verge va ser portada per Mir d'aquell indret. L'ermita va quedar a càrrec de ermitans, els noms del quals consten als registres del Arxiu Històric Arxidiocesà de Tarragona. El primer que trobem es un tal Buada, pagés, seguit de Miquel Basseda, paleta, etc.
La devoció a la Mare de Deu de Loreto va anar creixen i foren moltes les processons quès feren a aquest santuari en rogatives, quasi sempre per demanar pluja.
El 1740, essent arquebisbe Pere de Copons i de Copons, l'ermita passa a ser propietat de la Mitra, i aixó porta una època d'esplendor. El 1779 l'arquebisbe Joaquim Santiyan i Valdivieso pren possessió de la Mitra i en una visita al Santuari, queda tan captivat pel lloc que decideix fer construir-se una residencia que al desembre de 178o ja estava enllestida. Tot aixó fou destruït el 1823 per l'exercit dels Cent Mil Fills de Sant Lluis, enviat per la Santa Aliança per restaurar la monarquía absoluta de Ferran VII.
L'any 1904 per part d'alguns membres de la "Congregación Universal de la Casa Santa de Loreto", sorgí la idea de reedificar l'ermita i tot i que el arquitecte Josep Mª Pujol va completar disseny i plànols corresponents, així com que anava creixent la recaptació de fons per dur-la a terme, la cosa no va arribar a bon terme, no quedant clar el motiu de la seva suspensió ni el destí dels cabdals arreplegats.
Ja al 1954 el "Centro de Graduados de Hombres de Acción Católica" pren la decisió de adquirir els terreny on estava edificada l'antiga ermita, tota vegada que la muntanya de Loreto havia passat a ser de propietat estatal. Treta a subhast, va ser adjudicada a D. Josep Adserá, president del Centro de Graduados, el qual la va cedir a favor de l'Arquebisbat.
El projecte de l'ermita va ser realitzat per l'arquitecte D. Joan Zaragona Albi i donat que la Verge de Loreto és la patrona de l'Aviació, simula un hangar i la torre un far de guía per els avions. El 5 de maig de 1957 es va fer solemnement la benedicció i col·locació de la primera pedra i va ver beneïda el 1964. Anys més tard s'aplegà al seu voltant una comunitat dels Pares Rogacionistes.
Ang magarbo at napakarangyang pagdiriwang ng kapistahan sa Cavite ay impluwensiya ng mga mayroong katungkulang kastila na naninirahan sa lumang Puerto.
Ayon sa matatandang Caviteño, ang karilagan at pinakamarangyang pagdiriwang ng kapistahan sa Cavite ay naganap noong panahon ng panunungkulan ni Don Juan Salcedo Y Mantilla de los Rios (1880-1886). Ang epidemya na naganap noong Oktubre 1882 ay napakatindi na nagging dahilan upang ipaantala ng Gobernador ang kapistahan hangga’t hindi nakakaahon ang Puerto sa pangyayari. At noong ika-20-21 ng Enero 1883, bilang pasasalamat sa Mahal na Birhen, ipinagutos ng Gobernador na ipagdiwang ang kapistahan ng buong dingal. Nagpadala ng liham sa lahat ng mga nanunungkulan sa buong lalawigan at ipanag-uutos ang pakikilahok sa nasabing pagdiriwang.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
This isn't HDR, though it looks a bit one. It's a single RAW image edited with Lightroom2. No tonemapping.
Gawa ni Mary, Estados Unidos
Noong una akong dumating sa Estados Unidos, dahil sa hadlang sa wika, inabot nang matagal bago ako nakahanap ng trabaho sa isang restawran. Pero napakarahas ng pagiging magagalitin ng amok o. Sa parehong bago at lumang mga empleyadoo, kapag may nakita siyang mali sa sino man, o kung may nagawang hindi niya gusto ang empleyado, sisigaw siya, o sisisantehin niya ang mga tao doon din mismo. Noong una akong dumating, madalas din niya akong masigawan.
Sa restawran, ako ang pinagkakatiwalaan sa ilang mga pinggan. Minsan, para subukin ako, tinanong ako ng amo ko, “Mary, ano ang mga sangkap ng sweet and sour pork ribs?” Lubos akong kinabahan, medyo mahina ang boses ko, at nakalimutan ko ang isa sa mga sangkap, kung saan agad na ibinato ng amo ko ang hawak niyang espatula, sumigaw ng, “Bakit ako kumuha ng isang napakatangang tao. …” Labis akong nasaktan sa akusasyon ng amo ko, at hindi ako nangahas na magsalita ng ano man. Sa aming anim na nasa kusina, may ilan sa ‘ming napapagalitan araw-araw, at tatlo sa kanila ang nasisante dahil sa mga pagkakamali nila sa trabaho o sa paggawa ng mga bagay na hindi ayon sa gusto ng amo. Lubos akong nag-aalala tungkol dito. Araw-araw pagpasok ko sa trabaho, ninenerbyos ako, at nag-iingat ako sa lahat ng ginagawa ko, dahil takot akong mapagalitan ng amo ko sa harap ng lahat dahil sa paggawa ng maling mga bagay, o masisante.
Isang araw, maglalagay ako sa estante ng isang bandeha ng bagong hugas na mga pinggan, pero nadulas ako, kaya bumagsak sa sahig yung bandeha ng mga pinggan na hawak ko. Natigian ako habang tinitingnan ang dose-dosenang mga basag na pinggan. Naisip ko, “Ito na, tapos na, ang dami kong nabasag na pinggan, pag nalaman ‘to ng amo, siguradong sisisantehin niya ako! May mga kasamahan na akong nasisante noon dahil sa ganito ring pagkakamali.” Nakakatakot isipin ‘yon, at hindi ko alam ang gagawin ko. Nang marinig ng iba kong kasamahan ang nagawa ko, sabi ng ilan, “Bakit hindi ka nag-iingat? Wala akong ideya kung gaano kalaking pera ang ibabayad mo diyan.” Sabi ng iba, “Naku, ‘yan na ‘yon. Siguradong masisisante si Mary.” Lalo akong natakot nang marinig ko ang sinabi ng lahat. Mahirap mahanap ang trabahong ito, at kapag sinisante talaga ako ng amo ko, ano’ng gagawin ko para masuportahan ang sarili ko? Alam kong hindi ako magaling sa lenggwahe, na wala na akong ibang kakayahan, at hindi ako makakahanap ng ibang trabaho. … Sabi ng isa sa mga kasamahan ko, “Tara, linisin natin ‘to. Huwag nating ipaalam kay boss, kung hindi hindi natin alam kung pa’no ka niya pahihirapan, Mary.” Nagmamadali ring lumapit ang head chef at sinabing, “Bilis mga kasama, tumulong kayo sa paglilinis. Hindi ‘to dapat malaman ni boss!” Kumilos ang lahat ng mga katrabaho ko. Habang nagwawalis ng sahig yung ilan, at nagpupulot ng mga basag na pinggan yung iba, parehong takot at pagkalito ang naramdaman ko, at tumulong din ako sa mga kasamahan ko sa paglilinis, iniisip na sisikapin kong pagtakpan ‘yon.
Pero ko simulan ang ilang minutong paglilinis ng sahig, naramdaman kong hindi ako komportable sa loob. Isa akong Kristiyano. Maliwanag na nabasag ko ang mga plato, at gusto kong magsinungaling sa amo ko. Isa ‘tong panlilinlang. Hindi ito naaayon sa kalooban ng Diyos! Naisip ko ang mga salita ng Diyos: “Ang umaasal kagaya ng isang normal na tao ay ang makipag-usap nang may pagkakaugnay-ugnay. Ang ibig sabihin ng oo ay oo, ang hindi ay nangangahulugang hindi. Maging tapat sa katotohanan at magsalita nang akma. Huwag mandadaya, huwag magsinungaling.” “Sa bawa’t hakbang ng paggawa ng Diyos sa kalooban ng mga tao, sa panlabas, mukha itong pag-uugnayan sa pagitan ng mga tao, na parang mula sa pagsasaayos ng tao, o mula sa panghihimasok ng tao. Nguni’t sa likod ng mga eksena, bawa’t hakbang ng gawain, at lahat ng nangyayari, ay isang pakikipagtawaran na ginawa ni Satanas sa harap ng Diyos, at humihinging manindigan ang mga tao sa kanilang testimonya sa Diyos. … Walang malaking pangyayari sa iyo sa sandaling ito, at hindi ka nagdadala ng dakilang testimonya, nguni’t ang bawa’t detalye ng iyong pang araw-araw na buhay ay kaugnay sa testimonya sa Diyos. Kung kaya mong makamit ang paghanga ng iyong mga kapatid, mga miyembro ng iyong pamilya, at lahat ng tao sa iyong paligid.”
Yamang tinimbang ko ang mga salita ng Diyos, natanto kong: Isa akong Kristiyano, at ang pagiging tapat at hindi pagsisinungalig ay inaatas sa atin ng Diyos. Kung gumawa ako ng mali, dapat maging matapang ako at pasanin ang responsibilidad, dahil tanging sa pamumuhay sa ganitong paraan lang ako magkakaro’n ng pagkakahawig sa tao at magkakaro’n ng dignidad! Bagaman ang panlabas na itsura ng pangyayaring ito ay binasag ko ang mga pinggan, isang pagsubok para sa ‘kin ang pangyayaring ito. Nasa tabi ko ang Diyos para tingnan kung maisasabuhay ko ang katotohanan at magiging tapat, at pinapanood din ako ni Satanas at naghihintay na makita kung ano ang pipiliin ko. Kung sinubukan kong protektahan ang sarili kong mga interes, natakot na mapagalitan ng amo, o natakot na masisante, aaksyunan ko ito nang may panloloko, at mawawalan ng patunay. Paparatangan ako ni Satanas sa harap ng Diyos, na manghihiya sa ngalan ng Diyos. Ipapakita rin no’n na hindi ako isang taong tunay na sumasampalataya sa Diyos. Matapos kong isipin ito, lumiwanag ang puso ko. Kailangan kong maging matatag at magpatotoo para sa Diyos. Pagdating ng amo ko, handa na akong aminin sa kanya ang pagkakamali ko.
Sa sandaling ito, bumagal ang galaw ng mga kamay ko, at nang makita ‘yon ng head chef, sabi niya, “Mary, bilisan mo at linisin mo na ‘to! Malapit nang dumating si boss.” Nang marinig kong sabihin ‘yon ng chef, may ilang takot pa ako sa puso ko, pero nagpasya akong gusto ko pa ring kumilos ayon sa salita ng Diyos at maging tapat. Kahit pa masisante o mapagalitan ako, hindi ako magrereklamo.
Nang matapos kami sa paglilinis, nakita ko yung head chef na tinatago yung mga basag na piraso sa ilalim ng basurahan. Sabi ko, “Huwag mong itago ‘yan. Pagdating ni boss, sasabihin ko sa kanya ang totoo, at babayaran ko ‘yan kahit magkano ang halaga….” Bago ako matapos, balisang sumabat ang chef, “Mary, ano ba’ng nangyayari sa ‘yo? Gusto mong malaman ni boss? Para mo na ring hininging sisantehin ka! Ayaw mo ba sa trabahong ito? Hindi mo ba alam kung gaano kahirap maghanap ng trabaho ngayon? Tutulungan ka naming itago ‘to kay boss, para hindi ka niya bigyan ng problema.” Hindi ako sumagot, dahil determinado pa rin akong magsabi sa amo ko.
Mabagal na lumipas ang oras, 10 minuto, 20 minuto…. Nakikita ko na sa isip ko ang galit na galit na itsura ng amo ko, at nagsimula akong kabahan at matakot uli. Kahit alam ko ang kautusan ng Diyos na maging tapat tayong mga tao, at gusto ko talagang sabihin sa amo ko na nakabasag ako ng napakaraming pinggan, nag-alala ako na masisisante ako. Pa’no ko ba masasabi ito nang mabuti sa amo ko? Kung hindi ko ‘to sasabihin agad, siguradong magagalit din siya, o ang mas malala, lalo pa siyang magagalit! Habang lalo ko ‘yong iniisip, lalo akong nalilito. Mabilis na lumipas ang isang oras, at hindi magtatagal babalik na sa trabaho ang amo ko, pero hindi ko pa rin naiisip kung pa’no ako magsasabi sa kanya. Ang magagawa ko lang ay magdasal sa puso ko, “Diyos ko, natatakot ako. Alam kong ngayon, para maisabuhay ang katotohanan, dapat akong magbukas at maging tapat sa amo ko, pero pag haharap na ‘ko sa katotohanan, nag-aalala pa rin ako na masisante. Diyos ko, hinihiling ko lang na bigyan Mo ako ng kompyansa at lakas, at huwag Mong hayaang isipin ko ang sarili kong mga interes sa halip magawang isabuhay ang katotohanan upang mapasiya Ka.” Matapos ang panalangin ko, isang sipi ng salita ng Diyos ang biglang lumitaw sa isip ko, “Ang puso at espiritu ng tao ay tangan ng kamay ng Diyos, at lahat ng buhay ng tao ay nakikita ng mga mata ng Diyos. Ikaw man ay naniniwala rito o hindi, anuman at lahat ng mga bagay, buhay o patay, ay magpapalipat-lipat, magbabago, manunumbalik, at maglalaho ayon sa mga saloobin ng Diyos. Ganito mamahala sa lahat ng bagay ang Diyos.” Sa gabay at liwanag ng salita ng Diyos, nakaramdam ng kaliwanagan ang puso ko. Oo, pinahaharian ng Diyos ang lahat ng bagay, at mga tao, kaya ang isip ng amo ko at ang trabaho ko ay parehong nasa mga kamay ng Diyos. Kung papayagan ako ng Diyos na manatili, hindi ako sisisantehin ng amo ko, at pag nasisante naman ako, pinahintulutan din ‘yon ng Diyos, kaya dapat sumunod na lang ako sa mga pagsasaayos ng Diyos. Nang matanto ko ‘yon, naramdaman kong naging kalmado at matatag ang puso ko.
Matapos ang isang oras, dumating ang amo ko, at patuloy akong nanalangin sa Diyos sa puso ko para humingi ng lakas na malagpasan ang madilim na kapangyarihan ni Satanas at isabuhay ang katotohanan. Salamat sa Diyos. Matapos kong makita ang amo ko, hindi ko alam kung sa’n nagmula ang lakas ko, pero sinabi kong, “Boss, may nagawa akong mali ngayong araw.” Nang marinig ako ng amo ko, hindi lang siya hindi nagalit, may bakas pa ng ngiti sa mukha niya nang tinanong niya ako, “Ano’ng nagawa mong mali?” Binuksan ko yung basurahan at sinabi kong, “Aksidente kong nabasag yung maraming plato, nandito ‘yon sa loob, tapos sinabi niya sa normal na tono ng boses, “Hindi mo na kailangang magbayad, mga basag na pinggan lang ‘yan, hindi ‘yan mahalaga. Sana lang hindi nasugatan ang kamay mo. Mas mag-ingat ka na simula ngayon.” Tapos tinanong niya uli ako kung meron ba akong mga sugat. Nagulat ako at sumaya nang marinig ang mga salita ng amo ko. Hindi kapani-paniwalang makakapagsalita ng mga gano’ng bagay matapos akong makagawa ng mali ang isang among may marahas na pagkatao.
Nung sandaling ‘yon, tiningnan ako ng lahat ng mga kasamahan ko na may nagulat na ekspresyon sa kanilang mukha. Hindi nila inakalang kusa kong aaminin sa amo ko ang pagkakamali ko, at hindi ko inasahang hindi ako parurusahan ng amo ko, at kakausapin niya ako nang mahinahon. Habang tinatapon namin ng head chef ang basura sa labas, tinanong niya ako habang naglalakad kami: “Hindi ko alam kung ano’ng iniisip mo. Hindi mo kailangang sabihin kay boss ang tungkol dito. Tutulungan ka sana naming lahat, dahil alam naming napakalupit niya sa ‘yo. Nag-alala ka bang magsusumbong kami kay boss?” Seryoso kong sinabi, “Hindi, alam kong gusto niyo talaga akong tulungan, pero isa akong Kristiyano, at sinabi ng Diyos na maging tapat tayo, praktikal na gawin ang mga bagay, at at huwag gagawa ng panlilinlang. Pag nakagawa tayo ng mali, dapat maging matapang tayo na harapin at pasanin ‘yon. ‘Yon ang prinsipyo na pinamumuhay ng mga Kristiyano.” Nagulat ang head chef, at sinabing, “Isa ka ngang Kristiyano! Kaya pala matapos kitang makasama nang matagal, lagi kong naiisip na isa kang mabuting tao, iba ka sa iba! Hinahangaan talaga kita. Mabuting bagay ang paniniwala sa Diyos, at sa hinaharap hinahangad kong magkaro’n ako ng pagkakataon na mas matutunan ‘yon mula sa ‘yo.” Matapos kong marinig na sabihin ‘yon ng head chef, naging napakasaya ko, at taos-pusong nagpasalanat sa Diyos. Ito ang epekto sa ‘kin ng salita ng Diyos, hindi dahil sa mabuti akong tao.
Ang mas lalo kong ikinagulat ay simula no’n, hindi na ako sinigawan ng amo ko, at sa tuwing naghahanap ng mga bagong empleyado ang tindahan, kinakausap niya ako tungkol do’n at isinasaalang-alang niya ang mga opinyon ko. Tinaasan niya rin ang sweldo ko. Ang insidenteng ito ang nagpaintindi sa ‘kin na lahat ng sitwasyong nakakaharap ko at lahat ng tao, usapin, at bagay na nakakatagpo ko ay naglalaman ng kalooban ng Diyos, at ginagamit ng Diyos ang mga kapaligirang ito para bigyan tayo ng mas maraming katotohanan. Pag kumikilos tayo ayon sa mga hinihiling ng Diyos, makikita natin ang paggabay at mga biyaya ng Diyos. Salamat sa Diyos!
Paano Maging Malapit sa Diyos upang magkaroon ng normal na relasyon sa Diyos sa abalang buhay?
Mayroong 3 mga paraan ng pagsasagawa. Mangyaring I-click upang basahin ito.
Rekomendasyon:
Paano Mapapalakas ang Pananampalataya sa Diyos sa Abalang Trabaho
2020 Short personal testimony tagalog
Image Source: The Church of Almighty God
Terms of Use: tl.godfootsteps.org/disclaimer.html
University of Maryland, College Park's first place rover "Frigg" had a capable rover and disciplined mission control team teleoperating it.
PHOTO DATE:06-04-15
LOCATION: JSC Rock Yard
SUBJECT: RASC-AL 2015 Robo-Ops Challenge
PHOTOGRAPHER: BILL STAFFORD
At the NASA Johnson Space Center rock yard, where obstacle course meets scavenger hunt, eight student-built robots competed in the 2015 Robo-Ops Challenge, a joint venture sponsored and managed by the National Institute of Aerospace (NIA) and NASA.
Out of nearly 30 teams, the eight were selected in November 2014 and awarded $10,000 each in seed funds to develop their robots, although many teams secured additional funding and in-kind support. The teams were: California State University Long Beach, Massachusetts Institute of Technology, Cambridge; San Jose State University in California; University of Buffalo in New York; University of Maryland, College Park; University of Utah, Salt Lake City; Virginia Polytechnic Institute and State University in Blacksburg; and West Virginia University, Morgantown.
www.nasa.gov/feature/5th-annual-robo-ops-challenge-simula...
I posted the picture to remember that he saved us from original sin:)
I will Post here my LENTEN BLOG ENTRY:)
"ANG AKING MGA ALAGA"
Mahirap, Masaya, Nakakapagod, Nakakaligaga,Nakakataba ng puso, Magastos
-ilan lang yan sa mga salitang naririnig ko sa aking mga ninuno kapag simula na ng mahal na araw o "Holy Week" sa salitang Ingles. Marahil dahil malapit na ang isang linggo na magsisilbi tayo sa ating mahal ng diyos sa pamamagitan ng pagaalala natin sa ating mahal na BRO(sabi nga ni santino) o ng ating panginoong hesukristo. Siyempre Naman, Kailngan Naten maramdaman ang paghihirap ni hesus sa krus. Binigay niya ang buhay niya para saatin,para masagip TAYO.
Nakakalungkot dahil karamahan ay binabaliwala ang mahal na araw. Ginagawang party mode ang mahal na araw dahil walang pasok, nagbeachbeach at nagpapakasarap samantalang Patay ang panginoon. Sana naman ay kahit paano naalala niyo na magsakripisyo man lang.
PERO SUBALIT DATAPWAT, MAS NAKAKARAMI naman ang nakakaalala at nabibigyang edukasyon tungkol sa mahalagang araw sa katolikong Kalendaryo.
Unang una na doon ay ang kaalaman sa kasantohan o mga imahe ng mga santo.
Masayang masaya ako at nagkaroon ng flickr.com at nabibigyang edukasayon ang mga tao tungkol sa mga santo.
Maliit pa lang ako ay nasisiyahan na ako pag malapit na ang kaarawan ng kapatid ko dahil ibig sabihin ay mahal na araw na!(Ipinanganak ang ate ko ng holy week)
Hindi lang dahil maraming pagkain pero uuwi na kami sa binangonan at para nang
fiesta. Oo, noong bata ako akala ko, fiesta ang mahal na araw. Nakakatawa ako noon, Ang Lola at Lola ko ay naghihiwalay kapag mahal na araw. Hindi sila nagdidivorce ah, HAHA! naghihiwalay lang sila dahil ang lola ko ay inaasikaso ang tres caidas na santo namin at ang aking lolo naman ay sa panalangin na santo din namin.Masaya ang childhood experiences ko pag abril at hanggang ngayon ay pakiramdam ko ay bata ulit ako dahil malapit na muli ang mahal na araw!
Sana nga lang ay manatili ang tradisyon na Ito.
Andyaan ang mga santo dahil inaalala natin kung ano ang ginawa ng ating mahal na ama at hindi dahil sa ibang rason, tulad ng Pabonggahan.
Hindi pa ako pinapanganak buhay na ang tradisyon ng aming pamilya.(18th century pa) Mayroon kaming mga santo at sinusumpa ko na kahit anong mangyari ay ipagpapatuloy ko ito. (in layman's term "SA ABOT NG AKING MAKAKAYA:) ") Namulatan ko na ang pagiging isang tagapagalaga ng mga santo at maswerte ako at nagbigyan ako ng ganitong oportunidad at responsibilidad.
OO, RESPONSIBILIDAD. Aba siymepre, Hindi madaling maging isang enkargador o tagapag-alaga ng santo. Kailangan handa kang ibuhos ang buong puso mo sa papasukan mo. Hindi ito isang laruan na pag nagsawa ka na ay isasawalang bahala mo na. Hindi isang cellphone na pag naluma na ay papalitan na, Hindi isang kotse na ipagmamayabang mo na meron ka. Ito ay isang SAKRIPISYO at dapat handa ka sa lahat ng kailangan mong gawin.
Kailangan mo talaga ng pera PERO wag naman sa pagmamalabis. Dapat ay kung ano lang ang tama dahil mahirap ang buhay ngayon. Hindi yung magyayabang ka pero wala ka naman pera:) Dapat praktikal. Magastos pero dapat alam kung up to what extent.
kailangan din ay handa ka na habang buhay na ito. Hanggang kamatayan. Ang aking Lola namatay siya ng Biyernes santo. Kahit may cancer na siya at pinagbawalan na magbiyahe ay nagpumilit paring umuwi at ituloy ang mahal na araw dahil responsibilidad niya nga daw yun at hindi siya mapapalagay sa bahay. Ayun, Binawian siya ng Buhay sa mismong araw ng pagkamatay ni hesus.
Doon sa pangyayaring iyon, Ipinangako ko na sa lola ko na hindi ko pababayaan ang mga santo namin. Magsisikap akong maituloy ang tradisyon namin at doon ko napatunayan na ang diyos talaga ang pinakamahalaga kahit sa huling sandali ng buhay ng isang tao.
Marami rami akong aalagaan na santo, at kahit mahirap, masaya at kakayanin kong alagan lahat ito. Pagyayamanin ko pa ang mga ito.
Malapit nanaman ang mahal na araw, kailangan ko nang ayusin at ihanda ang aking mga alaga.
-END-
Sana po kung hindi kayo naniniwala sa mga santo ay respetuhin niyo nalang po ang sumulat. Wala po sanag magkomento ng masama tungkol sa aming paniniwala. Salamat po.
Leaf size approx 4cm.
Superdomain: Neomura
Domain: Eukaryota
(unranked): Archaeplastida
Kingdom: Plantae
Subkingdom: Tracheobionta
Superdivision: Spermatophyta
Division: Magnoliophyta
Class: Liliopsida
Subclass: Liliidae
Superorder: Lilianae
Order: Asparagales
Family: Orchidaceae
Subfamily: Epidendroideae
Tribe: Epidendreae
Subtribe: Pleurothallidinae
Genus: Dryadella
Species: D. simula
Ang katedral ng Tuguegarao.
Ang mga Paring Dominiko ay Dumating sa Cagayan VAlley noong 1600 at sinimulan ang kanilang misyon sa tuguegarao noong 9 Mayo 1604. Unang Bikaryo Si P. Tomas Villa, O.P. Ang simbahan na may kampanaryo ay Ipinagawa ni Reb. Antonio Lobato, O.P. Simula noong 1761 Hanggang 1767 sa tulong ng mga Mananampalataya. Ito ang Pinakamalaking Simbahan sa Cagayan.
Ang diyosesis ay itinatag ng Papa Pio X noong 10 Abril, 1910 at Itinalaga si Mons. Mauricio P. Foley Bilang Unang Obispo nito Noong 6 Disyembre 1911.
Nagiba Noong Panahon ng Pagpapalaya nong 1945, Ang Katedral ay Muling ipinatayo ni Mons. Constance Jurgens. Ang Nasirang Kampanaryo at mga Kampana Ay Muling Isinaayos ng mga Mananampalataya at ng Knights of Columbus. (national historical institute)
Aquest santuari està ubicat al lloc conegut antigament com les Morisques. Segons Emili Morera en el seu llibre "Tarragona Antigua y Moderna", podria ser que el nom vingués des de el temps de la reconquesta de Tarragona de la dominació àrab i que al trobar restes de construccions romanes, aquestes foren atribuïdes als àrabs.
Per el que es desprèn de documentació que consta al Arxiu Històric Municipal, al segle XIV ja hi havien ermitans en aquest lloc, doncs en 1385 aquest demanen ajuda a la ciutat per arranjar el petit edifici que habitaven, donat el seu precari estat, la qual els hi va ser concedida segons partida anotada pel Clavari:
En Ffrancesch Çabater.... Dat als tres ermitans qui estan en la muntanya damunt la font de les Morisques xxx s(ou)s barchinonensis en aiuda e reparació del porxo que fan en la casa en que ells estan e a obs de teules quen han menester. Recobrats de ells albará de rebuda scrit a iiii de setembre.
Aquell indret va anar prenent força com a centre de peregrinació doncs en el any 1402 consten partides al llibre del Clavari del Consolat de despeses per la celebració d'una processó a dit lloc.
A mitjans del segle XVI, després d'un viatje a Genova, el prevere Pere Mir introduí a Tarragona la devoció a la Verge del Loreto i patrocinà la construcció d'una capella. Per aixó va adreçar a la ciutat una súplica demanant la cessió d'un terreny sobre la font de les Morisques per construir una capella a Ntra. Sra. de Loreto. Li va ser concedit amb l'expressa condició de que la ciutat fos patrona de la capella, tota vegada que aquell lloc era de la seva propietat.
Sobre la supplicacio en dies passats presentada per mº Pere Mir prevere sobre la terra que demane li sia stablida per la capella de Na. Sra. de Lorito sobre la font de les Morisques segons en dita supplicació largament se conté. Ffonch determenat que sia remès als mag(nifi)chs senyors de Consols ab tal pacte empero que la Ciutat sia patrona de dita capella puys la terra ahont se ediffique és de la Ciutat y no en altre manera se pugue stablir.
Alguns propietaris veïns varen voler aprofitar-se de la situació, tota vegada que les terres pujaven de valor, i començaren a al·legar drets sobre el lloc i els seus accessos. Tot aixó va endarrerir la construcció de la capella fins el 1553.
Aquesta primera capella va ser construïda seguin les línies generals de la italiana Santa Casa de Loreto, i la imatge de la Verge va ser portada per Mir d'aquell indret. L'ermita va quedar a càrrec de ermitans, els noms del quals consten als registres del Arxiu Històric Arxidiocesà de Tarragona. El primer que trobem es un tal Buada, pagés, seguit de Miquel Basseda, paleta, etc.
La devoció a la Mare de Deu de Loreto va anar creixen i foren moltes les processons quès feren a aquest santuari en rogatives, quasi sempre per demanar pluja.
El 1740, essent arquebisbe Pere de Copons i de Copons, l'ermita passa a ser propietat de la Mitra, i aixó porta una època d'esplendor. El 1779 l'arquebisbe Joaquim Santiyan i Valdivieso pren possessió de la Mitra i en una visita al Santuari, queda tan captivat pel lloc que decideix fer construir-se una residencia que al desembre de 178o ja estava enllestida. Tot aixó fou destruït el 1823 per l'exercit dels Cent Mil Fills de Sant Lluis, enviat per la Santa Aliança per restaurar la monarquía absoluta de Ferran VII.
L'any 1904 per part d'alguns membres de la "Congregación Universal de la Casa Santa de Loreto", sorgí la idea de reedificar l'ermita i tot i que el arquitecte Josep Mª Pujol va completar disseny i plànols corresponents, així com que anava creixent la recaptació de fons per dur-la a terme, la cosa no va arribar a bon terme, no quedant clar el motiu de la seva suspensió ni el destí dels cabdals arreplegats.
Ja al 1954 el "Centro de Graduados de Hombres de Acción Católica" pren la decisió de adquirir els terreny on estava edificada l'antiga ermita, tota vegada que la muntanya de Loreto havia passat a ser de propietat estatal. Treta a subhast, va ser adjudicada a D. Josep Adserá, president del Centro de Graduados, el qual la va cedir a favor de l'Arquebisbat.
El projecte de l'ermita va ser realitzat per l'arquitecte D. Joan Zaragona Albi i donat que la Verge de Loreto es la patrona de l'Aviació, simula un hangar i la torre un far de guía per els avions. El 5 de maig de 1957 es va fer solemnement la benedicció i col·locació de la primera pedra i va ver beneïda el 1964. Anys més tard s'aplegà al seu voltant una comunitat dels Pares Rogacionistes.
Esta es la flor de la zanahoria silvestre, el tallo floral crece alrededor de 1 m con una umbela de flores blancas en el ápice. La raíz comestible suele ser de color naranja, es la zanahoria .
La zanahoria, pertenece a la familia de las umbelíferas, también denominadas apiáceas. Es la hortaliza más importante y de mayor consumo de la familia.
Es una hierba normalmente bienal, muy común en prados y bordes de caminos.
En fase de floración las umbelas son planas y extendidas, coronadas por una multitud de pequeñas flores blancas de pétalos asimétricos, tanto mayores cuanto más al exterior de la umbela están situados.
En el centro de la umbela suele aparecer una única flor de color caoba o negro, estéril, que simula un insecto para atraer a otros.
En invierno, la zanahoria silvestre se seca totalmente.
El primer año sólo tienen hojas, y se pueden confundir con las de la Cicuta.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
This is the wild carrot flower, the flowering stem grows to about 1 m with an umbel of white flowers at the apex. The edible root is usually orange, is the carrot.
The carrot belongs to the family Umbelliferae, Apiaceae also called. It is the most important vegetables and increased consumption of the family.
It is usually biennial herb, common in meadows and roadsides.
At flowering stage umbels are flat and extended, crowned by a multitude of small white flowers with petals asymmetric, the greater the further outside of the umbel are located.
In the center of the umbel usually see a single flower mahogany or black, sterile, which simulates an insect to attract others.
In winter, wild carrot dries completely.
The first year only have leaves and can be confused with the hemlock.
iba palang tunog ng makina nito. buti nalang, walang pasok nung monday (october 25, 2010) kaya, ito nalang jinoyride ko simula sa Ayala mrt hanggang guadalupe.....
isa lamang pangarap noon para kay paulo ang imaheng ito, noong panahong nagaaral pa siya ay nais na niyang magpagawa ng imaheng pang mahal na araw na noon ay aglipay pa lamang sila, taon taon ay kinukulit niya ang kanyang mga magulang para magpagawa ng imahen, na kasawiang palad ay hindi matuloy tuloy dahil sa kakapusan ng pinansyal, taong 1999 - 2000 ay nag OJT si paulo sa isang kumpanya at sa pagnanais nya na makapagpagawa, ang unang sweldo nya ay ibinili niya ng kahoy upang mapatuyo at maipalilok na, noong panahon na yun ay sadyang may kahirapan ang pamumuhay, ngunit sa kabila ng kahirapan ay nanaig pa din ang pananampalataya sa kanya, madalas siya tanungin kung bakit nais nya ipagawa ang imahen, at madalas ang sagot niya ay pasasalamat sa mga biyaya sa pamilya niya, taong 2000 ay dalawa lamang ang imahen ang jesus at si lazaro, ang carossa ay hinihiram lamang at nagsolicit para sa unang damit nya. simula ipagawa ang imahen ng pagbuhay kay lazaro ay sunod sunod na ang biyaya na dumadating sa araw araw na pamumuhay, taong 2002 nang magdesisyong kumpletuhin ang apat na imahen at isa isa ngang naganap sa tulong ng pananampalataya at pagsusumikap.ang lahat ng bagay ay naging magaan na simula gawin ang imahen lahat ng problema ay kay gaan masulusyunan, ang mga hinihiling ay nagkakatotoo, sa pananalangin ng may ari ng imahen, ang tanging panalangin ay ang mailabas ng maayos at matiwasay ang imahen twing mahal na araw, muling binuhay si san lazaro, ginawa noong taong 2000, ang original na ulo ay inukit ni ginoong leonardo chokoy limlengco ang kristo ay nililok ni ginoong justino paloy cagayat, ang santa martha ay ginawa rin ni mang paloy at ang maria bethania, ang unang andas ay ginawa ni ginoong jose cagayat, ang bagong andas ay ginawa ni ginoong jose cagayat na ang ginamit na kahoy ay KULIMANOK isang uri ng kahoy na sadyang kay tigas,ang imahen po ay kasalukuyang nasa pangangalaga ni ginoong catalino, filipina,Paul at jonah pagalanan, simula gawin ang imahen ay marami na ang dumadagsa taon taon upang mamanata at magbahagi ng kanilang oras para sa imaheng ito.ang mga alahas o metal works ay sadya kay mang ben torres sa maynila, ang mga engkarna ay gawa din ng kapatid ng tanyag na manglililok na si justino cagayat o mas kilala sa pangalang bansag na MANG PALOY, wala pang himala na naitatala ang imahen subalit sapat na ang biyaya sa pang araw araw at pananatiling malakas ng mga nag aalaga sa kanya,para sa mga nag aalaga isang malaking himala na ang pagmulat ng kanilang mata araw araw.
Fragment en marbre d'una Verge de Loreto, pertenyent a l'ermita (relleu del segle XVIII)
Peça cedida per l'Excm. Ajuntament de Tarragona)
Aquest santuari està ubicat al lloc conegut antigament com les Morisques. Segons Emili Morera en el seu llibre "Tarragona Antigua y Moderna", podria ser que el nom vingués des de el temps de la reconquesta de Tarragona de la dominació àrab i que al trobar restes de construccions romanes, aquestes foren atribuïdes als àrabs.
Per el que es desprèn de documentació que consta al Arxiu Històric Municipal, al segle XIV ja hi havien ermitans en aquest lloc, doncs en 1385 aquest demanen ajuda a la ciutat per arranjar el petit edifici que habitaven, donat el seu precari estat, la qual els hi va ser concedida segons partida anotada pel Clavari:
En Ffrancesch Çabater.... Dat als tres ermitans qui estan en la muntanya damunt la font de les Morisques xxx s(ou)s barchinonensis en aiuda e reparació del porxo que fan en la casa en que ells estan e a obs de teules quen han menester. Recobrats de ells albará de rebuda scrit a iiii de setembre.
Aquell indret va anar prenent força com a centre de peregrinació doncs en el any 1402 consten partides al llibre del Clavari del Consolat de despeses per la celebració d'una processó a dit lloc.
A mitjans del segle XVI, després d'un viatje a Genova, el prevere Pere Mir introduí a Tarragona la devoció a la Verge del Loreto i patrocinà la construcció d'una capella. Per aixó va adreçar a la ciutat una súplica demanant la cessió d'un terreny sobre la font de les Morisques per construir una capella a Ntra. Sra. de Loreto. Li va ser concedit amb l'expressa condició de que la ciutat fos patrona de la capella, tota vegada que aquell lloc era de la seva propietat.
Sobre la supplicacio en dies passats presentada per mº Pere Mir prevere sobre la terra que demane li sia stablida per la capella de Na. Sra. de Lorito sobre la font de les Morisques segons en dita supplicació largament se conté. Ffonch determenat que sia remès als mag(nifi)chs senyors de Consols ab tal pacte empero que la Ciutat sia patrona de dita capella puys la terra ahont se ediffique és de la Ciutat y no en altre manera se pugue stablir.
Alguns propietaris veïns varen voler aprofitar-se de la situació, tota vegada que les terres pujaven de valor, i començaren a al·legar drets sobre el lloc i els seus accessos. Tot aixó va endarrerir la construcció de la capella fins el 1553.
Aquesta primera capella va ser construïda seguin les línies generals de la italiana Santa Casa de Loreto, i la imatge de la Verge va ser portada per Mir d'aquell indret. L'ermita va quedar a càrrec de ermitans, els noms del quals consten als registres del Arxiu Històric Arxidiocesà de Tarragona. El primer que trobem es un tal Buada, pagés, seguit de Miquel Basseda, paleta, etc.
La devoció a la Mare de Deu de Loreto va anar creixen i foren moltes les processons quès feren a aquest santuari en rogatives, quasi sempre per demanar pluja.
El 1740, essent arquebisbe Pere de Copons i de Copons, l'ermita passa a ser propietat de la Mitra, i aixó porta una època d'esplendor. El 1779 l'arquebisbe Joaquim Santiyan i Valdivieso pren possessió de la Mitra i en una visita al Santuari, queda tan captivat pel lloc que decideix fer construir-se una residencia que al desembre de 178o ja estava enllestida. Tot aixó fou destruït el 1823 per l'exercit dels Cent Mil Fills de Sant Lluis, enviat per la Santa Aliança per restaurar la monarquía absoluta de Ferran VII.
L'any 1904 per part d'alguns membres de la "Congregación Universal de la Casa Santa de Loreto", sorgí la idea de reedificar l'ermita i tot i que el arquitecte Josep Mª Pujol va completar disseny i plànols corresponents, així com que anava creixent la recaptació de fons per dur-la a terme, la cosa no va arribar a bon terme, no quedant clar el motiu de la seva suspensió ni el destí dels cabdals arreplegats.
Ja al 1954 el "Centro de Graduados de Hombres de Acción Católica" pren la decisió de adquirir els terreny on estava edificada l'antiga ermita, tota vegada que la muntanya de Loreto havia passat a ser de propietat estatal. Treta a subhast, va ser adjudicada a D. Josep Adserá, president del Centro de Graduados, el qual la va cedir a favor de l'Arquebisbat.
El projecte de l'ermita va ser realitzat per l'arquitecte D. Joan Zaragona Albi i donat que la Verge de Loreto es la patrona de l'Aviació, simula un hangar i la torre un far de guía per els avions. El 5 de maig de 1957 es va fer solemnement la benedicció i col·locació de la primera pedra i va ver beneïda el 1964. Anys més tard s'aplegà al seu voltant una comunitat dels Pares Rogacionistes.
Reconstrucció idealitzada de la Verge de Loreto
Obra dels escultors Magí Barenys i Rosa Maria Barenys
Any 1993
Aquest santuari està ubicat al lloc conegut antigament com les Morisques. Segons Emili Morera en el seu llibre "Tarragona Antigua y Moderna", podria ser que el nom vingués des de el temps de la reconquesta de Tarragona de la dominació àrab i que al trobar restes de construccions romanes, aquestes foren atribuïdes als àrabs.
Per el que es desprèn de documentació que consta al Arxiu Històric Municipal, al segle XIV ja hi havien ermitans en aquest lloc, doncs en 1385 aquest demanen ajuda a la ciutat per arranjar el petit edifici que habitaven, donat el seu precari estat, la qual els hi va ser concedida segons partida anotada pel Clavari:
En Ffrancesch Çabater.... Dat als tres ermitans qui estan en la muntanya damunt la font de les Morisques xxx s(ou)s barchinonensis en aiuda e reparació del porxo que fan en la casa en que ells estan e a obs de teules quen han menester. Recobrats de ells albará de rebuda scrit a iiii de setembre.
Aquell indret va anar prenent força com a centre de peregrinació doncs en el any 1402 consten partides al llibre del Clavari del Consolat de despeses per la celebració d'una processó a dit lloc.
A mitjans del segle XVI, després d'un viatje a Genova, el prevere Pere Mir introduí a Tarragona la devoció a la Verge del Loreto i patrocinà la construcció d'una capella. Per aixó va adreçar a la ciutat una súplica demanant la cessió d'un terreny sobre la font de les Morisques per construir una capella a Ntra. Sra. de Loreto. Li va ser concedit amb l'expressa condició de que la ciutat fos patrona de la capella, tota vegada que aquell lloc era de la seva propietat.
Sobre la supplicacio en dies passats presentada per mº Pere Mir prevere sobre la terra que demane li sia stablida per la capella de Na. Sra. de Lorito sobre la font de les Morisques segons en dita supplicació largament se conté. Ffonch determenat que sia remès als mag(nifi)chs senyors de Consols ab tal pacte empero que la Ciutat sia patrona de dita capella puys la terra ahont se ediffique és de la Ciutat y no en altre manera se pugue stablir.
Alguns propietaris veïns varen voler aprofitar-se de la situació, tota vegada que les terres pujaven de valor, i començaren a al·legar drets sobre el lloc i els seus accessos. Tot aixó va endarrerir la construcció de la capella fins el 1553.
Aquesta primera capella va ser construïda seguin les línies generals de la italiana Santa Casa de Loreto, i la imatge de la Verge va ser portada per Mir d'aquell indret. L'ermita va quedar a càrrec de ermitans, els noms del quals consten als registres del Arxiu Històric Arxidiocesà de Tarragona. El primer que trobem es un tal Buada, pagés, seguit de Miquel Basseda, paleta, etc.
La devoció a la Mare de Deu de Loreto va anar creixen i foren moltes les processons quès feren a aquest santuari en rogatives, quasi sempre per demanar pluja.
El 1740, essent arquebisbe Pere de Copons i de Copons, l'ermita passa a ser propietat de la Mitra, i aixó porta una època d'esplendor. El 1779 l'arquebisbe Joaquim Santiyan i Valdivieso pren possessió de la Mitra i en una visita al Santuari, queda tan captivat pel lloc que decideix fer construir-se una residencia que al desembre de 178o ja estava enllestida. Tot aixó fou destruït el 1823 per l'exercit dels Cent Mil Fills de Sant Lluis, enviat per la Santa Aliança per restaurar la monarquía absoluta de Ferran VII.
L'any 1904 per part d'alguns membres de la "Congregación Universal de la Casa Santa de Loreto", sorgí la idea de reedificar l'ermita i tot i que el arquitecte Josep Mª Pujol va completar disseny i plànols corresponents, així com que anava creixent la recaptació de fons per dur-la a terme, la cosa no va arribar a bon terme, no quedant clar el motiu de la seva suspensió ni el destí dels cabdals arreplegats.
Ja al 1954 el "Centro de Graduados de Hombres de Acción Católica" pren la decisió de adquirir els terreny on estava edificada l'antiga ermita, tota vegada que la muntanya de Loreto havia passat a ser de propietat estatal. Treta a subhast, va ser adjudicada a D. Josep Adserá, president del Centro de Graduados, el qual la va cedir a favor de l'Arquebisbat.
El projecte de l'ermita va ser realitzat per l'arquitecte D. Joan Zaragona Albi i donat que la Verge de Loreto es la patrona de l'Aviació, simula un hangar i la torre un far de guía per els avions. El 5 de maig de 1957 es va fer solemnement la benedicció i col·locació de la primera pedra i va ver beneïda el 1964. Anys més tard s'aplegà al seu voltant una comunitat dels Pares Rogacionistes.
Aquest santuari està ubicat al lloc conegut antigament com les Morisques. Segons Emili Morera en el seu llibre "Tarragona Antigua y Moderna", podria ser que el nom vingués des de el temps de la reconquesta de Tarragona de la dominació àrab i que al trobar restes de construccions romanes, aquestes foren atribuïdes als àrabs.
Per el que es desprèn de documentació que consta al Arxiu Històric Municipal, al segle XIV ja hi havien ermitans en aquest lloc, doncs en 1385 aquest demanen ajuda a la ciutat per arranjar el petit edifici que habitaven, donat el seu precari estat, la qual els hi va ser concedida segons partida anotada pel Clavari:
En Ffrancesch Çabater.... Dat als tres ermitans qui estan en la muntanya damunt la font de les Morisques xxx s(ou)s barchinonensis en aiuda e reparació del porxo que fan en la casa en que ells estan e a obs de teules quen han menester. Recobrats de ells albará de rebuda scrit a iiii de setembre.
Aquell indret va anar prenent força com a centre de peregrinació doncs en el any 1402 consten partides al llibre del Clavari del Consolat de despeses per la celebració d'una processó a dit lloc.
A mitjans del segle XVI, després d'un viatje a Genova, el prevere Pere Mir introduí a Tarragona la devoció a la Verge del Loreto i patrocinà la construcció d'una capella. Per aixó va adreçar a la ciutat una súplica demanant la cessió d'un terreny sobre la font de les Morisques per construir una capella a Ntra. Sra. de Loreto. Li va ser concedit amb l'expressa condició de que la ciutat fos patrona de la capella, tota vegada que aquell lloc era de la seva propietat.
Sobre la supplicacio en dies passats presentada per mº Pere Mir prevere sobre la terra que demane li sia stablida per la capella de Na. Sra. de Lorito sobre la font de les Morisques segons en dita supplicació largament se conté. Ffonch determenat que sia remès als mag(nifi)chs senyors de Consols ab tal pacte empero que la Ciutat sia patrona de dita capella puys la terra ahont se ediffique és de la Ciutat y no en altre manera se pugue stablir.
Alguns propietaris veïns varen voler aprofitar-se de la situació, tota vegada que les terres pujaven de valor, i començaren a al·legar drets sobre el lloc i els seus accessos. Tot aixó va endarrerir la construcció de la capella fins el 1553.
Aquesta primera capella va ser construïda seguin les línies generals de la italiana Santa Casa de Loreto, i la imatge de la Verge va ser portada per Mir d'aquell indret. L'ermita va quedar a càrrec de ermitans, els noms del quals consten als registres del Arxiu Històric Arxidiocesà de Tarragona. El primer que trobem es un tal Buada, pagés, seguit de Miquel Basseda, paleta, etc.
La devoció a la Mare de Deu de Loreto va anar creixen i foren moltes les processons quès feren a aquest santuari en rogatives, quasi sempre per demanar pluja.
El 1740, essent arquebisbe Pere de Copons i de Copons, l'ermita passa a ser propietat de la Mitra, i aixó porta una època d'esplendor. El 1779 l'arquebisbe Joaquim Santiyan i Valdivieso pren possessió de la Mitra i en una visita al Santuari, queda tan captivat pel lloc que decideix fer construir-se una residencia que al desembre de 178o ja estava enllestida. Tot aixó fou destruït el 1823 per l'exercit dels Cent Mil Fills de Sant Lluis, enviat per la Santa Aliança per restaurar la monarquía absoluta de Ferran VII.
L'any 1904 per part d'alguns membres de la "Congregación Universal de la Casa Santa de Loreto", sorgí la idea de reedificar l'ermita i tot i que el arquitecte Josep Mª Pujol va completar disseny i plànols corresponents, així com que anava creixent la recaptació de fons per dur-la a terme, la cosa no va arribar a bon terme, no quedant clar el motiu de la seva suspensió ni el destí dels cabdals arreplegats.
Ja al 1954 el "Centro de Graduados de Hombres de Acción Católica" pren la decisió de adquirir els terreny on estava edificada l'antiga ermita, tota vegada que la muntanya de Loreto havia passat a ser de propietat estatal. Treta a subhast, va ser adjudicada a D. Josep Adserá, president del Centro de Graduados, el qual la va cedir a favor de l'Arquebisbat.
El projecte de l'ermita va ser realitzat per l'arquitecte D. Joan Zaragona Albi i donat que la Verge de Loreto es la patrona de l'Aviació, simula un hangar i la torre un far de guía per els avions. El 5 de maig de 1957 es va fer solemnement la benedicció i col·locació de la primera pedra i va ver beneïda el 1964. Anys més tard s'aplegà al seu voltant una comunitat dels Pares Rogacionistes.
Noong 1856, isang napakalakas na unos ang naging sanhi ng pagbaha sa mga kabahayan, simbahan at paaralan sa loob ng Puerto maliban sa Ermita ng Porta Vaga at ng kapaligiran nito. Ito ay natagpuang tuyo, kung kaya’t sa nasabing kapilya sumilong ang mga tao.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Congratulations to ME for the her first time joined in the 16th Alay Kay Maria Grand Marian Exhibit and Procession
Maraming Salamat po sa mga sumusunod na tumulong para maisakatuparan ang lahat ng ito para kay FRANCINE:
Bryan Anievas (who give extra funds)
Jomai Josef (in making her vestments)
Emil Estanislao (makakasama na sa Tiendesitas next year!!!!)
Dindo dela Paz (mini caroza)
Jay Sadiang-abay
Arjay Francisco
Polo Antonio
Shan De Guzman
Bernard Santos
at sa lahat ng taong tumulong para maisakatuparan ang lahat ng ito.
MALIIT MAN ANG NAGING SIMULA NGUNIT MALAKI DIN ANG NAIBUNGA NG LAHAT NG ITO.
Lubos na pasasalamat po sa inyong lahat! May the God bless us all! Ad Majorem Dei gloriam!
VIVA LA VIRGEN DE PEÑAFRANCIA! VIVA LA GRAN MADRE DE BICOLANDIA!