View allAll Photos Tagged SS
Olmax Fabrication LLC debut their production version of the SS Trike at the 2009 AMD Official World Championship of Custom Bike Building located at Champions Park in Sturgis, SD. The SS Trike resembles the classic “Big Wheel” Chopper-style design that we all rode as a kid, which is sure to put a smile on your face no matter how old of a kid you are.
Builder Jason Nieman is entered in the Production Class at the World Championships and will be competing for the gold with other storied manufacturers like Brass Balls Bobbers and Choppers, OCC Motorcycles, Big Bear Choppers and Big Dog Motorcycles just to name a few.
The SS Trike comes with a long list of race-breed features including composite body, a 24-inch Olmax Fabrication polished front rim wrapped in a Metzler, American Racing 14-inch rear wheels and digital speedometer. In addition, the trike sports American Suspension front end, 6 speed or automatic transmission, and a choice of power from Ultima, S&S or TP.
The popular automatic transmission option features a bullet-proof design lifted from automotive racing applications, which met Olmax Fabrication LLC reduced weight and packaging requirements. The design is sourced from a General Motors Powerglide system that is a current racing standard, which delivers smooth and consistent shifts.
Extending in the race inspired theme is a custom 2 into 1 performance pipe that connects into a chambered muffler. The dual exhaust pipe at the rear of the trike delivers a healthy rumble that is a cross between a muscle car and a sweet-stroking Harley.
The SS Trike is designed to comfortably accommodate a variety of enthusiasts from 5’ to 6’2” tall in fewer than 5 minutes. Selecting two different seat heights and three different foot control locations is a snap and easy to do.
The SS Trike is available in all primary colors. Additional options include graphics, Wire-Plus digital speedo, air-ride suspension, a solo seat with enclosed trunk, multiple trim treatments and a black or polished engine.
To see the SS Trike in Sturgis check out the production class at the World Championships located at Champions Park in Sturgis, SD. To speak with builder Jason Nieman in Sturgis, call him at 715-630-9090.
About Olmax Fabrication LLC
Olmax is a design company that is expanding its ability into manufacturing of its products. Our goal is to design and manufacture different products, some say out of the box. We do what many innovative businesses do, look for what is not being done or what hasn't been done and then we do that. We try to create a tasteful product with wide appeal.
Steamship SS Dicky which was washed ashore in 1893 during a cyclone with a crew of 11 and 40 tonnes of Sand. Attempts to relaunch it proved unsuccessful so it was used for local dances until someone knocked over a kerosene lamp and it was burnt out. SS Dicky is a photographic delight! The skeleton rests on a 800m long pristine beach stretch extending from low rocks at the northern end to a bluff and rock platform at the southern end.
In this totally ill-conceived picture taken by a 15 year old 'Renown' is a steam ship with which I was fortunate enough to have first hand knowledge.
The 'Peninsular & Oriental Steam Navigation Co' (P&O) had acquired the SS Uganda with the business of 'British India line' (BI), but the ship continued to wear the latter's black and white livery. The near 17,000 ton twin turbine powered 'Uganda' was kitted out as an educational cruise ship for the benefit of students, and it was in that guise that I was fortunate to sample it for a fortnight in 1975 around the Mediterranean and the Middle East. To be honest, I hadn't realised it was steam powered until with a deafening long blast on it's melodious deep toned chime whistle, we left Dubrovnik!
The vessel continued this existence until the Falkland's War of 1982 where she was hastily configured into a hospital ship. Returning from the conflict, a brief spell back in the world of educational cruising again for her until being laid up in the River Fal, Cornwall. In spite of efforts to save her too (see previous posting), her last voyage (Re named SS Triton) was to Taiwan where she became beached by a hurricane... scrapping followed in 1992.
In better times, the tidy looking vessel is seen shortly before our departure to one of the Greek Islands. The picture was taken against the advice of the ship's crew as the Yugoslavian authorities of the time took a dim view of people photographing ports and railways. ... now where's that picture of a train in these docks?!
Het ss West Aleta in betere tijden.
Gegevens West Aleta
scheepsnaam - West Aleta
nationaliteit - Amerikaans
vergaan - 12-02-1920
positie - 53-24,50 Noord; 05-06,80 Oost - Oostzijde ingang oude Thomas Smitgat
soort schip - vrachtschip
bouwjaar - 1919
afmeting - 142 x 18 meter
tonnage - 5720 bruto register ton
gezagvoerder - George Hyller Ewart
rederij - United States Shipping Board
thuishaven - San Francisco
lading - 15.000 vaten wijn, balen rijst, kisten haring, grenen balken, spiritus en andere stukgoederen
Onder het verhaal over de ondergang van de West Aleta
De stranding
Op 12 februari 1920 verging ter hoogte van de Noordergronden het schip de West Aleta. Dit splinternieuwe schip, dat in 1919 gebouwd was in San Francisco, maakte een reis van Seattle naar Hamburg en voer met een volle lading die bestond uit 35.000 vaten rode en witte port, geconcentreerde whisky en tafelwijnen. Verder was er aan boord: balen rijst en bonen, kisten met spek, boter, zeep, nootmuskaat, melk, vlees, haring, vaten talk, spiritus, sojaolie, een partij planken en rollen rubber slangen.
Maar het is vooral de lading spiritualiën die tot op de dag van vandaag nog in de herinnering van de Terschellingers voortleeft. De kustwacht van Terschelling kreeg ’s morgens om 5.45 uur bericht dat de West Aleta in moeilijkheden verkeerde. Hierop voer de reddingboot Brandaris, onder bevel van schipper Jan Cupido (die later door zijn zeemanschap en moedig optreden de erenaam ‘de reus der gronden’ kreeg) uit en bereikte om zeven uur het schip dat inmiddels al gestrand was. Met grote moeite werden de 46 opvarenden gered en hoe zwaar die redding was bleek later uit het feit dat de Brandaris vol deuken en met een ontzette voorsteven en opgelicht dek de haven van West-Terschelling binnenvoer. Evenwel met de vlag in top, omdat alle opvarenden gered waren.
Het bergen van de lading
Enkele uren na de stranding brak het schip in tweeën en moest het als verloren worden beschouwd. Echter niet de kostbare lading! De gezagvoerder, kapitein Eward, sloot namens de eigenaar een contract met Bergingsmaatschappij Dirkzwager uit Maassluis om de lading op basis van ‘no cure, no pay’ te bergen en de Terschellinger rederij Doeksen werd gecontracteerd voor de nodige sleepboothulp. Tegelijkertijd werden er op West Terschelling al op 14 februari vijf pakhuizen afgehuurd en met het oog op diefstal, vooral van wijn kwam het douanevaartuig Prins Hendrik patrouilleren. (Had men een vooruitziende blik, of kende men de aard van een ware jutter?)
Bij het begin van de berging hielden veel zogenaamde blazers het wrak in de gaten, maar vanwege de hoge zeegang kon men onmogelijk verbinding maken. Evengoed probeerden enkele eilander jutters toch om in alle vroegte het wrak te bezetten, maar de aanwezigheid van twee sleepboten stuurde hun plannen in de war. Van Texel waren ook vijf blazers gearriveerd, maar onder bedreiging van hun Terschellinger collega’s werden de schippers gedwongen hun contracten ongedaan te maken! Op maandag 16 februari werd begonnen met de berging van de lading en er werden op die dag honderden balen rijst, vaten haring, honderd vaten wijn, een grote hoeveelheid bevroren vlees en vier scheepsboten aan wal gebracht. Een zwaar karwei, want alles zat onder de stookolie waardoor de werklui moeite hadden om op de been te blijven.
Staking
De volgende dag brak er een staking uit omdat men de afgesproken prijs van ƒ 250,00 per afgeladen blazer te weinig vond. Men dreigde zelfs met moord en doodslag als er andere schepen werden ingehuurd. Dit bleek echter in de praktijk onmogelijk want alle vissers van Urk, Enkhuizen en andere plaatsen werden door de Terschellingers bedreigd als zij zouden laden op andere condities dan door de Terschellinger Bond was vastgesteld. Ook het werkvolk aan de wal staakte, en het eiland was in een bolsjewistische stemming, aldus een rapport van de fa. Dirkzwager. Men eiste 50% van het bergloon, of anders ƒ 500,00 per vaartuig. De bergers durfden niet meer over straat en vroegen bescherming aan de burgemeester. Uiteindelijk zwichtte de firma Dirkzwager voor de ‘chantage’ en betaalde ƒ 450,00 per afgeladen blazer.
Wijn op het strand!
Na een noordwester storm op 27 februari spoelden er zowel op Terschelling als Vlieland uit het gebroken en langzaam wegzakkende schip honderden vaten wijn aan op het strand. De jutters boorden die ter plekke aan en testten ze op hun inhoud. De portwijn was favoriet, de rode tafelwijn vond men te zuur en de sojaolie werd geheel met rust gelaten.
Na nog vele problemen tussen bergers en vissers/jutters - waarbij zelfs gedreigd werd met messen, bijlen en haken- en tussenkomst van de officier van justitie, keerde in de loop van maart de rust op het eiland terug. Wat had men genoten en gezopen! Als ’s avonds de wijnvloot binnenkwam liep het hele dorp West-Terschelling uit. Zingend werden de mannen van boord gesjouwd en de handkarren stonden klaar om hen naar huis te vervoeren.
Uit klompen of lege sardineblikjes
Honderden vaten wijn waren op Vlieland en Terschelling van de stranden naar de (burgemeester) strandvonder gebracht. Tientallen vaten vonden een andere weg. Vrouwen en kinderen sjouwden met kannen en emmers portwijn. De bevolking had wijn gedronken, zoveel en zodanig als wel nooit meer voor zal komen. Ze dronken het uit de klomp en uit de hoed, zelfs uit lege sardineblikjes. Er waren jutters die twee laarzen om hun nek bonden om deze gevuld met port mee naar huis te nemen. Ze gingen echter zo vaak onderuit dat de laarzen bij aankomst natuurlijk leeg waren. Eén van de jutters vertelde: ‘Zelfs een paar streng-christelijke vrouwen zeiden tegen hen dat ze er maar veel van moesten drinken, want het was nachtmaalswijn’. Op alle mogelijke plaatsen was de drank verstopt. Nergens was nog een lege emmer of fles te bemachtigen. Er werden huiszoekingen gedaan en natuurlijk vielen er diverse bekeuringen. Hoe kon het ook anders: bij sommige huizen kwam de dranklucht de deuren uit…..
De woning van Jan Kooyman is genoemd naar het schip. De kozijnen van dit huis zijn gemaakt van grenenhout dat tot de lading van het schip behoorde.
Bron: In Storm En Mijnenveld, de geschiedenis van de reddingboot Brandaris, door Hille van Dieren
Uitgeverij De Boer Maritiem, ISBN 90 228 1845 4
Duiken
Vanaf 1977 is er door Terschellinger duikers met grote regelmaat op het wrak gedoken. Voor en achterschip liggen ongeveer 80 meter uit elkaar. In de zomer van 2000 was goed te zien hoe het wrak in 25 jaar achteruit gegaan was. Bijna alle opstaande delen waren inmiddels doorgeroest en omgevallen. In 1989 werden in het achterruim nog wijnvaten gevonden, helaas niet meer gevuld met wijn maar met zand. Door de geringe duikdiepte is het nog altijd een schitterend duikwrak.
In het Wrakkenmuseum van Hille van Dieren in Formerum is veel te zien over de West Aleta en andere schepen die in de buurt van Terschelling zijn vergaan.
Foto uit 'Bergers van het eerste uur' - De geschiedenis van de Nieuwe Berging Maatschappij te Maassluis Dirkzwager Salvage Company.
This is one of the larger trucks, which often had bikes as freight. This one is really good conserved :)
Strobist:
Nikonos SB 105 @ 1/2 cam left
Subtronic Gamma @ 1/4 cam right
The SS Peagus is a 1950s Tudor Rose tugboat. Bought for me by my grandmother in the early 1990s it has travelled with me wherever there was a pool. It has sailed to the USA, Ghana and most recently Cyprus. It has quite a high sentimental value attached, considering it must have been bought for about £3.99!
A custom Nazi sniper, with printed CitizenBrick splinter camo helmet, and Brickarms USMC Springfield hand-painted by myself. This was before the scoped Kar-98 was available, so I improvised :)
In 1959 the SS Rotterdam was one of the last new ships built for transatlantic line services. From 1968 onwards it was used as a cruise ship. After Holland America Line sold the ship it was renamed Rembrandt in 1997. After a multi million euro's restoration project the ship is moored in Rotterdam and serves as a hotel and a museum now.
This image is more about the story of the SS Atlantic, a White Star Liner that sank off of Nova Scotia, click on the link to learn more about the story.
tepatitlán, mexico
1976
young woman, circo osorio
(slide 05 of 16)
part of an archival project, featuring the photographs of nick dewolf
© the Nick DeWolf Foundation
Image-use requests are welcome via flickrmail or nickdewolfphotoarchive [at] gmail [dot] com
The SS Shieldhall now based in Southampton. She was one of the sludge boats used by Glasgow Corporation and operated from 1956 - 1977 in that role.
[May 04, 2016 at 10:04AM] 드디어 들을 노래가 생겼다😍 자랑스러운춤추는미영이💃 5월 11일 00시 같이기다려요 노래너무좋아서턱아픔🙀 #IJustWannaDance #tiffany 👍👍👍👍👍 ift.tt/1X7D00h ift.tt/1NUkWEE
SS Great Britain passenger steamship museum ship.
Built and designed by isambard kingdom brunel
Taken with an Iphone 6