View allAll Photos Tagged Rode
Kasteel van Horst
Het kasteel van Horst is een kasteel in Sint-Pieters-Rode (deelgemeente van Holsbeek in Vlaanderen). Het kasteel is goed bewaard en heeft nog de traditionele slotgracht. Het kasteel bezit een zeer grote vijver annex slotgracht. Buiten de slotgracht is er ook een koetshuis, dat in de jaren 90 van de 20e eeuw werd gerestaureerd en verbouwd tot taverne. Herita vzw beheert het kasteel en zorgt voor de restauratie en ontsluiting. Prominent aanwezig in het gebouw is het stucwerk van de 17e-eeuwse kunstenaar Jan Hansche. Het kasteeldomein is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Valleien van de Winge en de Motte met valleihellingen'
De oudste bekende heren van Horst zijn Jan van Horst en zijn zoon Arnold (13e eeuw). Jan van Horst behoort samen met zijn zonen Arnold en Adam van Landwijk tot de familie Van Thunen. Later, toen ze zich definitief in Horst vestigden, ging de familie zich 'van Horst' noemen.
In 1369 werd de heerlijkheid Horst verkocht aan Amelric Boote. Toen Amelric in 1405 overleed, erfde zijn dochter Elisabeth de heerlijkheid en verkocht het aan haar neef Amelric Pynnock. Pynnock bouwde de versterkte hoeve om tot een waterburcht. Tijdens de opstand van 1488-1489 tegen Maximiliaan van Oostenrijk werd het kasteel verwoest. De toenmalige eigenaar, Lodewijk III Pynnock, bouwde het kasteel weer op met een lening van Maximiliaan van Oostenrijk maar raakte toch in financiële moeilijkheden. Daarom moest hij in augustus 1500 Horst afstaan aan Ivan van Cortenbach.
Aan het eind van de 15e eeuw werden ook de vierkante donjon, de aula en de camera gebouwd, die nu nog altijd bestaan. Onder Franchoys van Busleyden (1545-1555) werden de grote kruisramen aan de grachtkant aangebracht waardoor het kasteel zijn versterkt karakter kwijtraakte. In 1587 werd Horst verwoest door de geuzen. Het bos, kort bij het kasteel (de huidige Horststraat) werd toen de ketterije genoemd. In de 17e eeuw werden de twee westelijke vleugels met dienstvertrekken beneden en pronkzalen boven bijgebouwd door Olivier van Schoonhoven. In die tijd werd ook de kapel toegevoegd. Maria-Anne van den Tympel, de laatste kasteelvrouwe, liet in 1655 de stucplafonds in de grote zalen van de westelijke vleugel aanbrengen.
Er worden elk jaar Kasteelfeesten gehouden, waarbij er ridderspelen in scène worden gezet. In oktober 2007 verkocht gravin de Hemricourt de Grunne het kasteeldomein samen met de 113 hectare grond eromheen aan het Vlaams Gewest. Er was geen geld meer om de erfpacht te verlengen.
Located in the Winge valley to the east of Leuven, Horst Castle has remained largely untouched since the middle of the 17th century.
To get the most out of a visit to Horst Castle, you should know what not to expect. There are no works of art hanging from the walls; no ancient tapestries in the bedrooms. The living rooms are empty of tables and chairs; the kitchen devoid of pots and pans. In fact, Horst Castle is empty and unlived in, and has been for over three hundred years. And that’s precisely why it’s worth visiting.
Horst Castle is special because it’s authentic. Most of the castles in Flanders were renovated or rebuilt in the eighteenth or nineteenth centuries, but at Horst nothing happened; everything stood still after 1658.
The castle was built in the mid 14th century by Amelric Boote, described in local records as a wealthy money-changer. By 1482 it had come into the hands of Lodewijk Pynnock, Bailiff of Leuven. Being bailiff has always been an unpopular profession, and residents of Leuven expressed their displeasure at Pynnock by burning down part of the castle. However, he rebuilt it and re-started his feasts and tournaments – until his money ran out in 1500 when he was forced to sell the castle.
In 1650 a remarkable woman came on the scene, when widow Maria-Anna van den Tympel inherited the estate. She fell in love with Horst, and carried out major work on the property. A deeply religious woman, she built a new chapel. Three living rooms were decorated with superb stuccos. A servants’ wing was added. Outside the main gate, a coach house was constructed. This was a particularly forward-thinking decision as the horse-drawn carriage had not yet become a common mode of transport. However, the coach house never realised its full potential; the lady of the castle died in 1658 and Horst has been uninhabited ever since.
So what can you expect to see at Horst Castle? Entering the courtyard across the wooden bridge you can see the original medieval perimeter wall and the slot where the portcullis would have been. From the courtyard you get a good view of the traditional Brabantine brick and sandstone wall with stepped gables and cruciform windows. Note the difference between the plain servants’ windows and the ornate windows of the floors above.
The biggest room is the Ovid Hall, where feasts were held and dances organised, with its haut-relief stucco work on the ceiling, including six scenes from the Metamorphoses by Ovid, the impressive work of Jan-Christian Hansche.
The walls of the 600-year-old keep certainly have some stories to tell. The first floor is the reception area where visitors were received. The entrance door dates back to 1422. Today’s visitors can examine the cramped privy and tiny washbasin. The faded pictures and emblems on the walls can still be seen – red, blue and gold, reflecting the wealth of the owners.
The narrow stairs take you up to the living quarters and the bedroom. Occupants would have slept sitting on the wide window ledges (lying down was for the dead). Higher up would have been the barracks and finally the battlements with their crenellations and throwing holes. From here you get a good view of the lake in which the castle stands. Maria-Anna van den Tympel would have had a different view. The lake was dug in the early 20th century and stocked with fish, although the castle always had a moat.
Drainage channel. Rode Hall is an RHS 'partner' garden so if you're up to date with your subs you get in for 'free' - big attractions: snowdrop walks in February/March, walled vegetable garden [ - until recently held world record for heaviest gooseberry ! ]
My Canon EOS Rebel T3i records some pretty good HD video, as I found out at work. The built-in mic isn't that great, though. My office has an expensive Sennheiser lavalier mic, but I needed to buy a mic if I planned on recording any video on my own.
The consensus in the photography and DSLR video community is that the Rode VideoMic Pro is the way to go.
Also, I remember seeing a reporter on Nightline using a Rode on his DSLR while filming a story. Good enough for Nightline is probably good enough for me.
The windmill at Aythorpe Roding, the largest post mill remaining in Essex. The mill was built before 1770 and worked until 1932 and was restored to working order by Essex County Council in 1981.
Premiera 15 listopada 2008
Dyrygent premiery - Evgeny Volynsky
Choreografia - Alexei Ratmansky
Scenografia - Mikael Melbye
Fot. Krzysztof Bieliński
Premiere 15 November 2008
Conductor of the premiere - Evgeny Volynsky
Choreography - Alexei Ratmansky
Designer - Mikael Melbye
Photo - Krzysztof Bieliński
Rode vogelmijt (Dermanyssus gallinae), ook gekend als "bloedluis", verstopt aan de onderkant van een zitstok.
Rode Duivels ontvangst op het Koninklijk Paleis door koning Filip en koningin Mathilde. Marouane Fellaini's stropdas wordt even recht gezet
Zone 4 Tube station on the Hainault Loop of the Central Line. Roding Valley Station on the Randomness Guide to London.
natuurgebied Gelderse Poort, Gendt, Gelderland - in a nature area near the river, Holland
by courtesy of Annemijn Kersten
Om tegemoet te komen aan de eisen van de Nederlandse beheerders van natuurgebieden in zelfredzaamheid van runderen, heeft de Stichting Ark-natuurontwikkeling een nieuwe kruising ontwikkeld, de Rode Geus. Brandrode runderen worden daarbij gemengd met het Franse Salers vee uit het Centraal Massief van Frankrijk. De Salers is éénkleurig rood, heeft grotere hoorns en een krullende vacht. Het resultaat, de Rode Geus, is een vriendelijk, zelfredzaam dier.
In order to meet the requirement of the Dutch authorities in nature regarding self-reliance of cattle, the Ark Nature Development Foundation has developed a new crossbreed, the Rode Geus. To create them, Brandrood cattle are mixed with the French Salers cattle from the Massif Central of France. The Salers is unicoloured red, has larger horns and a curly coat. The result, the Rode Geus, is a friendly, self-reliant animal
Das Kalksandsteinwerk am Rodinger Bahnhof produzierte schon vor dem Ersten Weltkrieg. Im Jahr 2000 wurde der Betrieb endgültig eingestellt.