View allAll Photos Tagged Composition
I stood in the middle of a walkway with trees. The trees are the frame of the people riding the horses.
Nicolas de Staël (French, born Russia 1914-1955)
Composition / 1946
Oil on canvas
The Art Institute of Chicago
Ακουμπώντας το στήθος της εκεί που δεν υπάρχει τίποτα δηλαδή κι ακόμα ένας πλανήτης να καίγεται, μα κάπου μακριά όλο αυτό και το νερό να ισούται πλέον με το γάλα που ψάχνω από καιρό να βρώ.
Εκ γενετής η ζημιά του παρελθόντος παρόντος και του μέλλοντος ως μια φωνή που δεν ακούγεται πουθενά, και τίποτα δεν ζει έξω από τα νερά του όλος ο τόπος άφρισε ξαφρίζοντας τα παιδιά του.
Γάλα δεν είχε να τους δώσει και το νερό απέμεινε ως δηλητήριο να στέκεται μπροστά τους μα ως ένα αναπάντεχο καλό, πως θα πρέπει να φύγουν μακριά από εδώ δεν τους θέλουν θα τους διώξουν.
Μάντης γεγονότων από το πουθενά προσπαθώντας ξανά να ακουμπήσω το στήθος της μα τούτη τη φορά μαρμελάδα κόκκινη του αίματος θα βάλω ώστε να πιώ όσο περισσότερο μπορώ.
Τούτο το γάλα έπιναν για να ζήσουν στα δύσκολα χρόνια του παρόντος του παρελθόντος και του μέλλοντος, που όπως έχω ξαναγράψει το ίδιο είναι τι κι αν απίστευτο φαίνεται παράλογο.
Ύστερα γέλια και με πολλά κλάματα φυσικά και μπαλώνοντας παντού τα κορμιά τους, γιατί ξέφτησαν λέει πριν την ώρα τους τα χρόνια τους προσπέρασαν γρηγορότερα από το κανονικό τους.
Στο τέλος το σκοτάδι πάντα θα απομένει τι κι αν το Φώς λάμπει ως δια μαγείας μέσα του, μα καθώς τυφλωμένος είναι από αγάπη του τίποτα δεν βλέπει όσο κι αν προσπαθεί την ψυχή της ν'ακουμπήσει.
Προς ώρας αγνός και υπεριώδης κάτι σαν το πιο κοντινό άστρο και μέσα στο σκοτάδι του το Φώς διαφορετικό θα γίνει, ακόμα και η σελήνη λένε πως θα αποκλίνει ως μια τρελή του μέλλοντος.
Τα πεθερικά της ως οι πιο μακρινοί πλανήτες θα διαμορφωθούν κάπως παράξενα, κάπως διαφορετικά σαν το σύμπαν να ξεκίνησε απ΄την αρχή ξανά συζητώντας όμως επί του μέλλοντος και μόνο.
Πάνω στο καλάμι μου και σήμερα ταξιδεύοντας ως η κακιά μάγισσα του παραμυθιού που πολλά ξέρει μα για τα λίγα τους παραμιλάει, προσπαθώντας να πιάσει το στήθος της ξανά για τελευταία φορά.
Το στήθος δεν υπάρχει στη θέση του φυσικά και μάλλον θα πρέπει για το άλλο το παραδίπλα να ψάξω, μήπως έστω και στο τέλος το τελευταίο της παιδί βρεθεί τελικά κάπου έστω και ζωντανό.
Υ'Γ...Βεντάλιες..."Το Νεκρό Στήθος"