View allAll Photos Tagged Composition
Compositionally Challenged week 30 is Landscape with Foreground Interest. For this shot, I had the camera on the edge of a boat dock, less than a foot above water. From this low POV, the choppy water is the foreground interest.
Opaque white ink on chipboard? Yes please!
These books are the result of the collective brainstorming of Andrea Raijer and Lindsay Arth, two of our fantastic Pinball team members.
The assignment for this fortnight in Studio 26 is triangles in composition. Part of that is analysis of photos we've already taken, or take for the assignment.
The original post for each of these assessments is linked in the comments, with all photos also in the set.
Composition 2.93
Gouache on paper
9.5 x 8.5 inches, 2011
Check out the book that documents all 100 studies, available from Blurb: www.blurb.com/bookstore/detail/2349094
During our second morning in Chernobyl's exclusion zone we explored one of the abandoned kolkhoz collective villages: Zymovyshche / Зимовище.
7.5"x 13" sharpie on canvas
I tried SOOOOOOOO hard to get my grandparents dog to sit still long enough for me to paint him, but he gets distracted easily. Frustrated, I turned to an old pair of pointe shoes that I saw laying around and got to doing those in sharpie. I feel as though the composition would be a lot cooler if I could crop it to be a triangle, but idk how to do that. I also wish I could've had someone pose for me so I could paint them, but no one is home for me to do that. There probably should've been more objects in the frame to fill the composition better too.
Πομπή φαντασμάτων ανόμoια όντα και άλογα αφηνιασμένα περνούν απέξω, και φοβούνται οι περισσότεροι ζώντας στα όνειρα τους πως έρχονται πως σε λίγο φτάνουν να τους πάρουν.
Το τι είχαν και τι μάζεψαν γενικότερα δεν φτάνει κι αν κουράστηκαν, θα κουραστούν περισσότερο μέχρι και να πεθάνουν αν η ώρα τους ορίσει το πότε θα γίνει τελικά.
Στο χωριό ξανά και κανείς δεν μιλάει τα μεσάνυχτα κι αν ακούσεις το οτιδήποτε άνθρωπος δεν θα είναι, μα ούτε από αυτά που ξέρουμε γενικότερα στα παραμύθια που μάθαμε μικροί.
Ο μοναδικός ήχος από το σπίτι στο κέντρο του χωριού με το βιολί να παίζει μόνο του όπως λένε, και αν κάποιος το χειραγωγεί γυναίκα θα είναι στοιχειωμένη ανάποδα κρεμασμένη.
Πάντως τα παιδιά το πρωί για το σχολείο δεν φοβούνται σαν περάσουν από εκεί, στο γυρισμό δεν μιλάνε και το βράδυ στο σπίτι παρακαλάνe για παγωτά και σοκολάτες.
Στο μπαλκόνι να ακούω το κάθετη και η δροσιά πολλά υποσχόμενη του Οκτώβρη σιωπή, με πεύκα και έλατα ακούνητα κι όλα ήσυχα βραδιάτικα να με περιτριγυρίζουν.
Μορφές που μαζεύονται λίγο πριν αποκοιμηθώ στην καρέκλα και κάπου ενδιάμεσα συναντώ τα πάντα, εκτός την γυναίκα που αγαπώ και χωρίς να φωνάζω σαν ντελάλης ακούγομαι.
Ημέρα δεύτερη η σημερινή και η πρώτη πριν από καιρό και το κορίτσι που αγαπώ, ξανά κρυμμένο να βρίσκεται στο στοιχειωμένο σπίτι και αλυσοδεμένο απ'την τρελή της μοίρα.
Έγχορδα τα όνειρα της έκαμε μαθαίνοντας απ΄την κυρά της πως να κρατά και πως να παίζει τα πάντα, που στο τέλος διπλώνονται πάνω της σαν φίδια και κατάρες της μουσικής.
Στο τέλος θα τρελαθεί που έμαθε όλα τούτα να κάνει και που δεν είναι τίποτα παραπάνω, από την συνείδηση που έχασε μικρό παιδί που ήταν όταν ονειροπολούσε διάφορα.
Όσο και να της φωνάζω λίγο πριν αποκοιμηθώ το βράδυ δεν μου απαντά παρά μόνο γυμνή κάθετε στο κρεβάτι της, και για ώρες γνέθει με το μυαλό της πράγματα και θάματα.
Υ.Γ...Κερασιά..."Ο Ντελάλης Μεσάνυχτα Της"