View allAll Photos Tagged ColdWeather
photo rights reserved by Ben
On 7 January 2026, the Netherlands lies beneath a thick blanket of snow. Code Orange is in effect, and its impact is felt everywhere. Yet this weather also brings something rare. Silence. Slowing down. A city that pauses to breathe. Normally, the centre of Amsterdam is always just a little warmer. Because of buildings, water and urban heat, snow here usually disappears quickly — wet, grey, gone. But not today. On the Herengracht, near the Roomolenstraat, snow falls without pause. Large, soft flakes settle on the quay, the steps and along the façades. As this stretch of the canal is largely free of parked cars, the snow has unusually ample space to accumulate. The path beside the water slowly turns into a quiet, white passage.
A single car moves cautiously through the winter scene, leaving tracks in the fresh snow. The old street lanterns are lit, casting a warm, almost golden glow that contrasts sharply with the winter white. Bicycles stand abandoned along the edge, half lost beneath a soft layer of snow. Behind windows, lights glow — small, warm and familiar — while outside, everything slows. Snow causes disruption, but it also changes the view. On this winter’s day, the white remains even here, in Mokum — something that rarely happens.
A quiet winter moment on the Herengracht near Roomolenstraat, where fresh snow briefly softened the heart of Amsterdam.
Op 7 januari 2026 ligt Nederland onder een dikke laag sneeuw. Code Oranje is van kracht en dat is overal merkbaar. Toch brengt dit weer ook iets zeldzaams. Stilte. Vertraging. Een stad die even ademhaalt. Normaal gesproken is het centrum van Amsterdam altijd nét iets warmer. Door bebouwing, water en stedelijke warmte verdwijnt sneeuw hier meestal snel — nat, grijs, opgelost. Maar vandaag niet. Op de Herengracht, ter hoogte van de Roomolenstraat, valt de sneeuw onafgebroken. Grote, zachte vlokken blijven liggen op de kade, de trappen en langs de gevels. Omdat dit deel van de gracht grotendeels vrij is van geparkeerde auto’s, krijgt de sneeuw hier opvallend veel ruimte om zich op te stapelen. Het pad langs het water verandert langzaam in een stille, witte doorgang. Een enkele auto beweegt zich voorzichtig door het winterdecor, sporen trekkend door het verse wit. De oude straatlantaarns branden en werpen een warm, bijna goudkleurig licht dat scherp afsteekt tegen het winterwit. Fietsen staan verlaten langs de kant, half verdwenen onder een zachte laag sneeuw. Achter ramen brandt licht — klein, warm en vertrouwd — terwijl buiten alles vertraagt. Sneeuw zorgt voor hinder, maar verandert tegelijk het beeld. Op deze winterse dag blijft het wit zelfs in Mokum liggen — iets wat hier zelden gebeurt.
The garden in winter with frost in the shadows at Dyrham House in Gloucestershire UK.
A National Trust property.
At the end of its slackened leash of thick steel links, the icicles grin, baring teeth of menacing frozen spikes.
A night time photograph of icicles from the recent ice storm we had here in Eugene, Oregon USA.
Thank you for your visits. Have a great day!
photo rights reserved by Ben
On 7 January 2026, the Netherlands is covered by a thick blanket of snow. Code Orange is in effect, and its impact is felt everywhere: flights are cancelled, trains and buses are barely running—if at all—and the daily rhythm comes to an abrupt halt. Roads turn into white ribbons, calendars are wiped clean, and the country is forced to slow down. Yet this weather also brings something special. Silence. Slowness. A landscape that feels as if it has been briefly reset in time. Normally, the centre of Amsterdam is always just a few degrees warmer. Because of dense buildings, water, and urban heat, snow rarely lasts here. It usually turns wet, grey, and disappears quickly. But not today. Along the Brouwersgracht, snow falls steadily. The flakes drift down thick and soft, settling on the wide street, along the quay, and against the façades of the canal houses. The row of buildings forms a long, calm perspective—dark brick, light window frames, subtly dusted with snow. The street looks unusually empty. No cars, hardly any movement. Only footprints slowly fading beneath a fresh layer of white. An occasional cyclist walks their bike forward, while street lamps cast a warm glow onto the snow, softening the cold winter light. Behind the windows, small, quiet lights shine—signs of life within an otherwise hushed city. The openness of the Brouwersgracht deepens the sense of space and calm, as if Amsterdam is pausing to breathe. With traffic almost entirely absent, the snow is given time to remain. Sound is muffled, lines become simpler, and the pace slows naturally. People walk more slowly, look around, pause for a moment. There is disruption, without doubt—but also wonder. On this winter day, Amsterdam feels smaller, quieter, and almost timeless. And even here, along the Brouwersgracht, the snow remains: rare, fragile, and precisely for that reason, so special.
A beautiful winter moment along the Brouwersgracht, Amsterdam, where heavy snowfall transforms the normally busy street into a quiet, almost timeless scene. Soft snow blankets the canal houses and street, while warm streetlights and window glow add a sense of calm to the frozen city.
Op 7 januari 2026 ligt Nederland onder een dik pak sneeuw. Code Oranje is van kracht en dat is overal voelbaar: vluchten zijn geannuleerd, treinen en bussen rijden nauwelijks of helemaal niet, en het dagelijkse ritme valt abrupt stil. Wegen veranderen in witte linten, agenda’s worden leeg geveegd en het land schakelt ongewild een versnelling terug. Tegelijkertijd heeft dit weer ook iets bijzonders. Stilte. Vertraging. Een landschap dat even lijkt te zijn teruggezet in de tijd. Normaal gesproken is het centrum van Amsterdam altijd nét een paar graden warmer. Door bebouwing, water en stedelijke warmte blijft sneeuw hier zelden liggen. Meestal wordt het snel nat, grijs en verdwenen. Maar vandaag niet. Op de Brouwersgracht sneeuwt het onafgebroken. De vlokken vallen dicht en zacht en blijven liggen op de brede straat, langs de kade en tegen de gevels van de grachtenpanden. De rij huizen vormt een lang, rustig perspectief — donker baksteen, lichte kozijnen, subtiel bedekt met sneeuw. De straat oogt ongewoon leeg. Geen auto’s, nauwelijks beweging. Alleen voetstappen die langzaam verdwijnen onder een nieuwe laag wit. Een enkele fietser duwt zijn fiets voort, lantaarns werpen een warme gloed over de sneeuw en verzachten het winterlicht. Achter ramen brandt licht, klein en stil, als teken van leven in een verder verstilde stad. De openheid van de Brouwersgracht versterkt het gevoel van ruimte en rust — alsof Amsterdam even ademhaalt. Doordat het verkeer vrijwel ontbreekt, krijgt de sneeuw hier de kans om te blijven liggen. Geluid wordt gedempt, lijnen worden eenvoudiger, het tempo zakt vanzelf. Mensen lopen langzamer, kijken om zich heen, blijven even staan. Er is overlast, zonder twijfel — maar ook verwondering. Op deze winterdag voelt Amsterdam kleiner, stiller en bijna tijdloos. En zelfs hier, op de Brouwersgracht, blijft de sneeuw liggen: zeldzaam, kwetsbaar en precies daarom zo bijzonder.
The small bird, a flash of orange against the somber greens and browns of the dormant wood, waits. Your lens has captured a moment of still vigilance. The Robin is plumped against the cold, its bright breast a deceptive sign of warmth in the chill air. It perches on a lichen-draped branch—a fragile stronghold in a season that demands constant resilience.
For this tiny creature, winter is an unforgiving marathon. The days are short, and the nights are long, dark envelopes of intense cold that demand every calorie stored throughout the day. The very act of survival is a full-time job. The forest floor, once teeming with easily accessible worms and insects, is now cold and often frozen, turning the simple need for food into a fierce, desperate hunt.
Le petit oiseau, une tache orange sur le fond vert et brun sombre du bois endormi, attend. Votre objectif a capturé un instant de vigilance immobile. Le rouge-gorge est bien dodu pour se protéger du froid, sa poitrine éclatante offrant une illusion de chaleur dans l'air glacial. Il se perche sur une branche drapée de lichen – un refuge fragile en cette saison qui exige une résilience constante.
Pour cette minuscule créature, l'hiver est un marathon impitoyable. Les jours sont courts et les nuits longues, de sombres enveloppes de froid intense qui puisent dans ses réserves chaque calorie accumulée durant la journée. La survie est un travail à plein temps. Le sol forestier, jadis grouillant de vers et d'insectes facilement accessibles, est désormais froid et souvent gelé, transformant le simple besoin de se nourrir en une chasse acharnée et désespérée.
A snow-covered laneway west of Yonge Street, south of Woodlawn Avenue, in Midtown Toronto. Packed snow narrows the passage between brick buildings after a winter storm.
More on the blog: www.agreatcapture.com/blog/2026/1/16/january-15th-walk-af...
Press “L” to see this image larger.
Icicles
#roberteede #icicles #photooftheday #photo #photography #blue #bluewinter #winter #moody #mood #icy #ice #cold #coldweather #jessopsmoment
С Новым годом! Пусть новый год принесет вам здоровья, радости и удачи во всех делах.
Wishing everyone a happy, peaceful, and prosperous New Year.
Midtown Toronto on January 15th, 2026
More snow is coming tomorrow
More on the blog: www.agreatcapture.com/blog/2026/1/16/january-15th-walk-af...
Hessian Hill,Cornish, Maine.
Panorama;
A progression of (4) panoramas of today's snow shower sunset.
We had a rather windy and cold day with snow showers off and on throughout the day, that is not virga falling from the clouds but ice pellets and or snow.
Close-up of a black beetle perched on frost-covered grass in a natural outdoor setting during winter.
A green-winged teal lifts from the winter marsh, its wings briefly mirrored in the still water below. For a moment, sky and reflection become one — motion suspended between what is and what is remembered.
A serene winter scene with city skyscrapers bathed in soft sunset light. Footprints trail across the snowy expanse, capturing moments of tranquility amidst urban life.
Hessian Hill,Cornish, Maine.
Panorama;
A progression of (4) panoramas of today's snow shower sunset.
We had a rather windy and cold day with snow showers off and on throughout the day, that is not virga falling from the clouds but ice pellets and or snow.
Night photography of a heavy linked-steel chain, and its hanging icicles reflecting the soulless green lighting of this forgotten frozen space I have mistakenly encroached on.
Have a wonderful evening..
photo rights reserved by Ben
The Peace Monument also known as the Friendship Monument or the Russia-Georgia Friendship Monument at the Jvari Pass in Georgia is a striking structure erected in 1983 to commemorate the 200th anniversary of the Georgian-Russian Treaty of Georgievsk 1783. This treaty marked the beginning of a closer political and military alliance between the Kingdom of Kartli-Kakheti (in present-day Georgia) and the Russian Empire. Its purpose was to protect Georgia from invasions by hostile powers. The monument is built in the form of a semicircular stone structure and is located at a panoramic point along the Jvari Pass, a mountain pass on the Georgian Military Road. This area is located in the Caucasus Mountains and offers spectacular views of the surrounding mountains and valleys. The monument consists of colorful mosaics depicting scenes from Georgian history and culture, as well as the theme of peace and unity. Although the monument was intended as a symbol of friendship between Georgia and Russia, it has attracted controversy in later years due to the complex historical and political relations between the two countries, particularly after Georgia's independence in 1991 and subsequent conflicts. Today, it is seen more as a tourist attraction than a political symbol. The monument is a popular stop for travelers exploring the Georgian Military Road due to its impressive views and historical significance.
This photograph shows a section of the Peace Monument at the Jvari Pass in Georgia. The colorful mosaic, which is prominently placed on the stone arch structure, illustrates themes such as history, culture, and the connection between Georgia and Russia. The artwork features figures, symbols, and scenes that reference both traditional Georgian and Russian elements. These dates refer to the 200th anniversary of the Treaty of Georgievsk (1783). This treaty established an alliance between Georgia and the Russian Empire, which at the time was intended to protect Georgia from foreign threats. In the center is a large central figure. This appears to be a woman holding a child, symbolizing peace, motherland, or protection. On either side are scenes of knights and horses. These images emphasize the fighting spirit and heroism, as well as the historical stories that connect both nations. The three arches below the artwork are part of the semi-circular construction of the monument. In the background is a snow-covered landscape, representing the rugged and scenic terrain of the Jvari Pass.
Het Peace Monument ook bekend als het Friendship Monument of het Russia-Georgia Friendship Monument bij de Jvari-pas in Georgië is een opvallend bouwwerk dat in 1983 werd opgericht om het 200-jarige jubileum van het Georgisch-Russische Verdrag van Georgievsk 1783 te herdenken. Dit verdrag markeerde het begin van een nauwere politieke en militaire alliantie tussen het Koninkrijk Kartli-Kachetië (in het huidige Georgië) en het Russische Rijk. Het doel was om Georgië te beschermen tegen invallen van vijandige mogendheden. Het monument is gebouwd in de vorm van een halfronde stenen structuur en bevindt zich op een panoramisch punt langs de Jvari-pas, een bergpas op de Georgische Militaire Weg. Dit gebied ligt in het Kaukasusgebergte en biedt spectaculaire uitzichten op de omliggende bergen en valleien. Het monument bestaat uit kleurrijke mozaïeken die scènes uit de Georgische geschiedenis en cultuur uitbeelden, evenals het thema van vrede en eenheid. Hoewel het monument bedoeld was als symbool van vriendschap tussen Georgië en Rusland, heeft het in latere jaren controverse opgeroepen vanwege de complexe historische en politieke relaties tussen de twee landen, met name na de onafhankelijkheid van Georgië in 1991 en de daaropvolgende conflicten. Tegenwoordig wordt het meer gezien als een toeristische trekpleister dan als een politiek symbool. Het monument is een populaire stop voor reizigers die de Georgische Militaire Weg verkennen vanwege het indrukwekkende uitzicht en de historische betekenis.
A biting –19°C winter day in Hjerdalen, where the sun pushes through frost‑laden birch trees and turns the deep cold into something strangely warm. Soft shadows stretch across untouched snow, and every branch glows like it’s holding its own quiet ember. A perfect moment from the slopes above Sollia, captured in the golden calm of a Telemark winter.
Fun fact: In very cold and dry air—typically below –15°C—sunlight often creates stronger golden hues because tiny ice crystals scatter and reflect light more efficiently, giving winter scenes a surprisingly warm color palette.
Snowflakes dance quietly from the sky and settle like a soft veil over the landscape. Everything is quiet, almost magical—as if the world has stopped breathing for a moment.
In the middle of winter, she stands wrapped up warm in the snow, holding her cuddly bear tightly in her arms.
A gift from her dear friend Raija.
Not a real animal, not a little creature with a heartbeat – but a stuffed animal that invites you to cuddle.
The snow continues to fall, the wooden house in the background looks like something out of a winter fairy tale, and at this moment, only one thing matters: this little piece of warmth in her arms.
Sometimes you don't need a fireplace.
Just a cuddly bear and inner peace.