View allAll Photos Tagged ColdWeather
For Macro Mondays. This week’s theme: “Pick Two".
My Choice is "Speckled + Glass": frost crystals on the Cold Cellar Window.
Extreme cold warning for Southern Ontario Canada on Sunday as it was -25C and a wind chill values of -40 C.
HMM
♥ Thank you very much for your visits, faves, and kind comments ♥
Backyard birdbaths in Autumn...fallen Garry oak leaf on ice.
Photography: Nikon D750, Tokina 100mm f2.8.
photo rights reserved by Ben
On 7 January 2026, the Netherlands is covered by a thick blanket of snow. Code Orange is in effect, and its impact is unmistakable: flights are cancelled, trains and buses barely operate, and everyday life slows to a near standstill. Roads turn into pale, quiet ribbons, schedules are erased, and the country is forced—briefly—to move at a gentler pace. In the centre of Amsterdam, this is rare. Normally, the city stays just warm enough for snow to disappear quickly—melting into grey slush within hours. Dense buildings, water, and urban heat usually prevent winter from settling in. But not today. Along the Herengracht, near the corner of the Blauwburgwal, snow falls steadily and without interruption. Flakes drift softly through the air and settle on the quay, the moored boats, and the façades of the canal houses. The long row of historic buildings forms a calm, almost rhythmic perspective—dark brick, pale window frames, roofs lightly dusted with snow. The street feels unusually empty. There is no traffic, hardly any movement. Footsteps fade slowly beneath a fresh layer of snow. A single cyclist walks his bike along the canal edge. Street lanterns glow warmly, reflecting off the snow and softening the cold winter light. Behind a few windows, lights are on—quiet, modest signs of life within an otherwise stilled city. The open junction at the Blauwburgwal enhances the sense of space and calm, as if Amsterdam pauses here to breathe. With traffic largely absent, the snow is given time to remain. Sound is muted, lines become simpler, and movement slows naturally. People walk more carefully, look around, linger for a moment. There is disruption, without doubt—but also a quiet sense of wonder. On this winter day, Amsterdam feels smaller, quieter, and almost timeless. And even here, in the heart of the city, the snow remains—rare, fragile, and precisely for that reason, so special.
Fresh snowfall on the Herengracht, near the Blauwburgwal, during the winter storm of 7 January 2026 . A rare moment of stillness in the centre of Amsterdam.
Op 7 januari 2026 ligt Nederland onder een dik pak sneeuw. Code Oranje is van kracht en dat is overal voelbaar: vluchten zijn geannuleerd, treinen en bussen rijden nauwelijks, en het dagelijkse ritme komt vrijwel tot stilstand. Wegen veranderen in bleke, stille linten, agenda’s worden leeg geveegd en het land schakelt noodgedwongen een versnelling terug.
In het centrum van Amsterdam is dit uitzonderlijk. Normaal blijft de stad net warm genoeg om sneeuw snel te laten verdwijnen—binnen korte tijd verandert het in nat, grijs en weg. Bebouwing, water en stedelijke warmte laten winter hier zelden blijven. Maar vandaag niet. Langs de Herengracht, ter hoogte van de hoek met de Blauwburgwal, sneeuwt het onafgebroken. De vlokken dwarrelen zacht naar beneden en blijven liggen op de kade, op de aangemeerde boten en tegen de gevels van de grachtenpanden. De lange rij historische huizen vormt een rustig, bijna ritmisch perspectief—donker baksteen, lichte kozijnen, daken subtiel bestoven met sneeuw. De straat oogt ongewoon leeg. Geen verkeer, nauwelijks beweging. Voetstappen verdwijnen langzaam onder een nieuwe laag wit. Een enkele fietser duwt zijn fiets langs de gracht. Lantaarns werpen een warme gloed over de sneeuw en verzachten het koude winterlicht. Achter enkele ramen brandt licht—klein en stil—als teken van leven in een verder verstilde stad. De open kruising bij de Blauwburgwal versterkt het gevoel van ruimte en rust, alsof Amsterdam hier even ademhaalt. Doordat het verkeer vrijwel ontbreekt, krijgt de sneeuw de kans om te blijven liggen. Geluid wordt gedempt, lijnen worden eenvoudiger en het tempo zakt vanzelf. Mensen lopen langzamer, kijken om zich heen, blijven even staan. Er is overlast, zonder twijfel—maar ook verwondering. Op deze winterdag voelt Amsterdam kleiner, stiller en bijna tijdloos. En zelfs hier, in het hart van de stad, blijft de sneeuw liggen: zeldzaam, kwetsbaar en juist daarom zo bijzonder.
Walking Harvey long before the dawn avoids the problem of pheasant shooting (and his fear of gunfire)... but there's no light for my photography addiction. Except moonlight!
Shot taken beside the River Rother at Woolbeding.
This beaver was moving this big stick to repair its lodge but took the time to stop and pose for the camera before he moved on.
This photo was taken during a walk in a heavy snowstorm. The snowflakes drifting diagonally across the image show the force of the wind and lend a special dynamism to the scene at the crossroads. The contribution was made for the theme “Whispers of Nature” in the group “Our Daily Challenge.”
--------------------------------
Wegkreuz im Schneesturm
Dieses Foto wurde während eines Spaziergangs in einem heftigen Schneesturm aufgenommen. Die diagonal durchs Bild ziehenden Schneeflocken zeigen die Kraft des Windes und verleihen der Szene am Wegkreuz eine besondere Dynamik. Das Foto wurde für das Thema „Whispers of Nature” in der Gruppe „Our Daily Challenge” gemacht.
--------------------------------
WHISPERS OF NATURE is the topic for 3.- 9. January 2026, Group Our Daily Challenge
This photo is another one from a series of photos of “spiky hoarfrost” I took during a walk nearby. This event was the first ever "spiky" version I’ve seen here. All other times the hoarfrost was shorter and more rounded and the temperatures were about 10-20 degrees F colder. Both ways are exquisitely beautiful. I’m so grateful to have a lens that sees details I could never see! Fog had been present about six hours through the night and this frost descended on several plants. It was just below freezing, so as the fog lifted and the temperature began to rise, these spikes either dropped off the surfaces or softened to a version of slush.
Hamburg an einem Nebeligen Tag in der Großen Elbstraße. Hamburg on a foggy day in the Großer Elbstraße.
As the sun dips behind the bare trees, skaters move across the outdoor rink at Dieppe Park in East York. The low winter light reflects off the ice, catching skate marks as evening settles in.
More on the blog: www.agreatcapture.com/blog/2026/1/9/late-day-walk-in-east...
Winter evenings have a way of slowing everything down. The snow softens the city, the lamps glow a little warmer, and familiar places feel quietly transformed — a night like tonight, with even more snow falling now.
On a cold night in 2018, Allan Gardens glowed against the snow, a small pocket of warmth in the city. A passerby crossed the frame, adding scale and a sense of quiet movement to the garden's stillness.
This year marks 20 years of seeing here on Flickr, shaped by scenes like this one.
Thank you for being part of the journey.
A serene winter scene with city skyscrapers bathed in soft sunset light. Footprints trail across the snowy expanse, capturing moments of tranquility amidst urban life.
More from Jan 15th on the blog: www.agreatcapture.com/blog/2026/1/16/january-15th-walk-af...
Press “L” to see this image larger.
After spending an hour in the cozy coffee shop, catching up with friends, you find yourself standing at a crosswalk as everyone leaves. The temperature has dropped significantly to 36°F since you left home and you realize that perhaps you should have dressed more warmly. Based on your body language and expression, you understand the mistake. #streetphotography
Developed with Darktable 4.8.0.
A cold front moved through our area recently and brought a few, very few, sprinkles of snow. The next morning I found my remaining outdoor plants edged in frost. Morgan County, Alabama - 2020
wish everyone a sunny weekend !!
Oh, don't it hurt deep inside
To see someone do something to her
Oh, don't it pain
to see someone cry
Oh, especially when someone is her
Silence is golden, but my eyes still see
Silence is golden, golden
But my eyes still see........
photo rights reserved by Ben
On 7 January 2026, the Netherlands lies beneath a thick blanket of snow. Even in the heart of the city, the white lingers far longer than usual. Along the Prinsengracht, near the Brouwersgracht, large, soft flakes drift steadily down. They settle on the quay, on bridge railings, and on the abandoned terrace chairs by the water. At the edge of the canal, the warm glow of Café ’t Papeneiland shines through the snowfall. One of Amsterdam’s oldest cafés, tucked into a 17th-century corner building, its windows glow gently against the winter white. Outside, the terrace stands silent and deserted, almost completely buried in snow. Inside, warmth awaits. Café ’t Papeneiland is a classic brown café, cherished for its homely atmosphere and unhurried calm. No music, no rush—just conversation, the soft clink of glasses, and the muted sounds of the city absorbed by the snow. At the tables, locals and passing visitors sit side by side. Here you drink coffee with apple pie, a beer from the tap, or something stronger, as if time itself has briefly paused. While many brown cafés have faded from the streets, Papeneiland endures—precisely because of its simplicity, because of the feeling that you’re allowed to linger. On this winter’s day, in the heart of the Jordaan, Amsterdam feels older, quieter, and softer than usual. The snow muffles everything—even time. A rare moment. And that is exactly what makes it so special.
A winter scene on the Prinsengracht in Amsterdam, near the Brouwersgracht. Heavy snowfall covers the canal edge, benches, and bridge railings, while the warm glow of Café ’t Papeneiland lights up the snowy Jordaan on 7 January 2026.
Op 7 januari 2026 ligt Nederland onder een dikke laag sneeuw. Midden in de stad blijft het wit uitzonderlijk lang liggen. Op de Prinsengracht, ter hoogte van de Brouwersgracht, dwarrelen grote, zachte vlokken onafgebroken omlaag. Ze blijven liggen op de kade, op de brugleuningen en op de verlaten terrasstoelen langs het water. Aan de rand van de gracht brandt het warme licht van Café ’t Papeneiland. Een van de oudste cafés van Amsterdam, verscholen in een 17e-eeuws hoekpand, met ramen die zacht oplichten tegen het winterwit. Buiten staat het terras er stil en verlaten bij, bijna volledig ondergesneeuwd. Binnen wacht warmte. Café ’t Papeneiland is een klassiek oud-bruin café, bekend om zijn huiselijke sfeer en ongedwongen rust. Geen muziek, geen haast — alleen gesprekken, het zachte schuiven van glazen en het gedempte geluid van de stad dat door de sneeuw wordt ingeslikt. Aan de tafels zitten buurtbewoners en toevallige passanten door elkaar. Hier drink je koffie met appeltaart, een biertje van de tap of iets sterkers, alsof de tijd even stil is blijven staan. Waar veel bruine cafés uit het straatbeeld verdwijnen, blijft Papeneiland standhouden. Juist door die eenvoud. Door het gevoel dat je hier even mag blijven hangen. Op deze winterse dag, midden in de Jordaan, voelt Amsterdam ouder, stiller en zachter dan normaal. De sneeuw dempt alles — zelfs de tijd. Een zeldzaam moment. En precies daarom zo bijzonder.
As the arctic air freezes through Ontario, you can find the waterfowl hunkered down in somewhat more sheltered and slightly warmer spots. If you look, you will see a haze in the photo, which is the river water evaporating. When the warmer vapour meets the colder air, the vapour condenses into ice crystals. biologyinsights.com/why-do-lakes-steam-in-cold- weather/#google_vignette Environment Canada predicts this for tomorrow for my area: Bitterly cold conditions continue into Sunday morning:
"Wind chill values near minus 30 to minus 33.
Brisk winds gusting up to 50 km/h.
Continuing into Saturday morning.
Extreme cold puts everyone at risk."
The small bird, a flash of orange against the somber greens and browns of the dormant wood, waits. Your lens has captured a moment of still vigilance. The Robin is plumped against the cold, its bright breast a deceptive sign of warmth in the chill air. It perches on a lichen-draped branch—a fragile stronghold in a season that demands constant resilience.
For this tiny creature, winter is an unforgiving marathon. The days are short, and the nights are long, dark envelopes of intense cold that demand every calorie stored throughout the day. The very act of survival is a full-time job. The forest floor, once teeming with easily accessible worms and insects, is now cold and often frozen, turning the simple need for food into a fierce, desperate hunt.
Le petit oiseau, une tache orange sur le fond vert et brun sombre du bois endormi, attend. Votre objectif a capturé un instant de vigilance immobile. Le rouge-gorge est bien dodu pour se protéger du froid, sa poitrine éclatante offrant une illusion de chaleur dans l'air glacial. Il se perche sur une branche drapée de lichen – un refuge fragile en cette saison qui exige une résilience constante.
Pour cette minuscule créature, l'hiver est un marathon impitoyable. Les jours sont courts et les nuits longues, de sombres enveloppes de froid intense qui puisent dans ses réserves chaque calorie accumulée durant la journée. La survie est un travail à plein temps. Le sol forestier, jadis grouillant de vers et d'insectes facilement accessibles, est désormais froid et souvent gelé, transformant le simple besoin de se nourrir en une chasse acharnée et désespérée.
photo rights reserved by Ben
On 7 January 2026, the Netherlands is covered by a thick blanket of snow. Code Orange is in effect, and its impact is felt everywhere: flights are cancelled, trains and buses are barely running—if at all—and the daily rhythm comes to an abrupt halt. Roads turn into white ribbons, calendars are wiped clean, and the country is forced to slow down. Yet this weather also brings something special. Silence. Slowness. A landscape that feels as if it has been briefly reset in time. Normally, the centre of Amsterdam is always just a few degrees warmer. Because of dense buildings, water, and urban heat, snow rarely lasts here. It usually turns wet, grey, and disappears quickly. But not today. Along the Brouwersgracht, snow falls steadily. The flakes drift down thick and soft, settling on the wide street, along the quay, and against the façades of the canal houses. The row of buildings forms a long, calm perspective—dark brick, light window frames, subtly dusted with snow. The street looks unusually empty. No cars, hardly any movement. Only footprints slowly fading beneath a fresh layer of white. An occasional cyclist walks their bike forward, while street lamps cast a warm glow onto the snow, softening the cold winter light. Behind the windows, small, quiet lights shine—signs of life within an otherwise hushed city. The openness of the Brouwersgracht deepens the sense of space and calm, as if Amsterdam is pausing to breathe. With traffic almost entirely absent, the snow is given time to remain. Sound is muffled, lines become simpler, and the pace slows naturally. People walk more slowly, look around, pause for a moment. There is disruption, without doubt—but also wonder. On this winter day, Amsterdam feels smaller, quieter, and almost timeless. And even here, along the Brouwersgracht, the snow remains: rare, fragile, and precisely for that reason, so special.
A beautiful winter moment along the Brouwersgracht, Amsterdam, where heavy snowfall transforms the normally busy street into a quiet, almost timeless scene. Soft snow blankets the canal houses and street, while warm streetlights and window glow add a sense of calm to the frozen city.
Op 7 januari 2026 ligt Nederland onder een dik pak sneeuw. Code Oranje is van kracht en dat is overal voelbaar: vluchten zijn geannuleerd, treinen en bussen rijden nauwelijks of helemaal niet, en het dagelijkse ritme valt abrupt stil. Wegen veranderen in witte linten, agenda’s worden leeg geveegd en het land schakelt ongewild een versnelling terug. Tegelijkertijd heeft dit weer ook iets bijzonders. Stilte. Vertraging. Een landschap dat even lijkt te zijn teruggezet in de tijd. Normaal gesproken is het centrum van Amsterdam altijd nét een paar graden warmer. Door bebouwing, water en stedelijke warmte blijft sneeuw hier zelden liggen. Meestal wordt het snel nat, grijs en verdwenen. Maar vandaag niet. Op de Brouwersgracht sneeuwt het onafgebroken. De vlokken vallen dicht en zacht en blijven liggen op de brede straat, langs de kade en tegen de gevels van de grachtenpanden. De rij huizen vormt een lang, rustig perspectief — donker baksteen, lichte kozijnen, subtiel bedekt met sneeuw. De straat oogt ongewoon leeg. Geen auto’s, nauwelijks beweging. Alleen voetstappen die langzaam verdwijnen onder een nieuwe laag wit. Een enkele fietser duwt zijn fiets voort, lantaarns werpen een warme gloed over de sneeuw en verzachten het winterlicht. Achter ramen brandt licht, klein en stil, als teken van leven in een verder verstilde stad. De openheid van de Brouwersgracht versterkt het gevoel van ruimte en rust — alsof Amsterdam even ademhaalt. Doordat het verkeer vrijwel ontbreekt, krijgt de sneeuw hier de kans om te blijven liggen. Geluid wordt gedempt, lijnen worden eenvoudiger, het tempo zakt vanzelf. Mensen lopen langzamer, kijken om zich heen, blijven even staan. Er is overlast, zonder twijfel — maar ook verwondering. Op deze winterdag voelt Amsterdam kleiner, stiller en bijna tijdloos. En zelfs hier, op de Brouwersgracht, blijft de sneeuw liggen: zeldzaam, kwetsbaar en precies daarom zo bijzonder.
A snow-covered laneway west of Yonge Street, south of Woodlawn Avenue, in Midtown Toronto. Packed snow narrows the passage between brick buildings after a winter storm.
More on the blog: www.agreatcapture.com/blog/2026/1/16/january-15th-walk-af...
Press “L” to see this image larger.