View allAll Photos Tagged immer
It was fun to watch this pair of Loons. The youngster kept nudging his/her dad and it appeared this was a loving couple, male and female. I have since been corrected in my assumption and the little brown one is actually a juvenile.
Mama hat nicht immer Lust und Zeit mit uns zu spielen aber Tante Emma ist immer gut drauf und lässt einiges über sich ergehen!!!
Unsere Website:
Unsere Videos auf YouTube
www.youtube.com/user/KemtinsBlack
Andere Links zu unseren Seiten:
Afbeelding Screenshot van top van artikel "Die jüngste Entwicklung der Konzernfusionen Nestlé, Unilever, Wal-Mart; Immer mächtiger," op untergrund-blttle-2qb.ch, 02.02.2017 met grote illustratie, een uitsnede van eigen foto van het Unilever hoofdkantoor uit 2009. Afbeelding is hier toegevoegd als beeldcitaat.
ILLUSTRATIE VAN UNILEVER IN ZWITSERS UNDERGROUND FANZINE UNTERGRUND-BlAETTLE
Door Marcel Douwe Dekker, eerste versie 10 mei 2020
Over digitalisering - De laatste tijd heb ik enige afbeeldingen geupload op Flickr om tekst en uitleg te geven van m'n bijdragen op Wikipedia. Hieronder volgt een verhaal hoe een eigen afbeelding via Wikipedia weer een eigen leven ging leiden op het net.
In 2017 verscheen in het Zwitserse Untergrund-Blättle een kritisch artikel over de monopoliepositie van bedrijven als Nestlé, Unilever en Wal-Mart. Het artikel begon met een paginabrede illustratie, een afbeelding van de bovenrand van het Unilever hoofdkantoor in Rotterdam.
Het Untergrund-Blättle magazine
Het online magazine Untergrund-Blättle presenteert zich als underground fanzine blad, geschreven door en voor liefhebbers. Het tijdschrift zelf heeft een breed aanbod van politieke onderwerpen, kunst en cultuur. Undergroundartiesten publiceren er kunstvideo's, experimentele liedjes, strips en tekeningen. Er zijn ook wetenschappers, die bijdragen leveren zoals de Duitse filosoof Walter G. Neumann (1947) en vakgenoten.
In het betreffende artikel wordt melding gemaakt van kartelvorming in de levensmiddelenbranche met enige voorbeelden uit de industrie en detailhandel. Verschillende Duitstalige organisaties volgen dit met argusogen, zoals Germanwatch, Oxfam, de Bund für Umwelt und Naturschutz en de Heinrich-Böll-Stiftung. In dat jaar, in 2017, was een gemeenschappelijke Konzernatlas 2017 uitgegeven onder een CC-licentie, waarin vele overzichten zijn gegeven.
Het blad Untergrund Blättle schijnt wel enige status te hebben. Er was in 2010 een Duits Wikipedia artikel aangemaakt, wat sindsdien elders op het web online staat op marjorie-wiki.de. Toch staat de naam van het blad nog in een tiental artikelen op de Duitse en Engelse Wikipedia vermeld als referentie, en evenzo in enige wetenschappelijke artikelen.
De foto van het Unilever hoofdkantoor
Nu over de illustratie van het Unilever hoofdkantoor. Daar heb ik zelf een speciale band mee. In 1999 gaf ik achter een van de ramen een presentatie van m'n posterwerk, zie ook hier, aan de afdeling van de deal-desk. Ze hadden er daar wel oren naar, maar het was er niet van gekomen. Tien jaar later heb ik eens een foto gemaakt van dat gebouw op een tochtige middag voor vrijgave op Wikipedia. Die foto staat sindsdien op het Wikipedia artikel van de Nederlandse Wikipedia, en stond ook een tijd lang elders. Die is daar onder een CC licentie vrijgegeven, zodat andere deze ook kunnen gebruiken.
Zo is de foto in Zwitserland terecht gekomen, waar ze een uitsnede hebben genomen van het beeld. Het beeld van het Unilevergebouw, waarboven het Nationale Nederlanden gebouw nog uitsteekt. Dit is ergens wel symbolisch voor de verwevenheid van dergelijke grootmachten. Ik heb ooit overwogen dat deel eruit te retoucheren. Maar ieder die op de Weena het gebouw passeert, ervaart het ook zo in de foto. Daar wilde ik niet van afwijken.
Het gebruik
De toepassing van deze foto in zo'n context vervult me toch met enige trots. Er gaat daar een organisatie aan het werk met deze foto, die zelf niet zo draagkrachtig is. Dergelijk fotowerk onder een CC-licentie biedt dan uitkomst. Met de uitsnede zelf heeft de foto ook een heel monumentaal karakter gekregen. Dat maakt ook best indruk en helpt wellicht ook in het artikel om de stellingname te ondersteunen.
Bronnen
- Untergrund-Blättle op marjorie-wiki.de, 2010-19
- Konzernatlas 2017 op bund.net
- Mdd Posterbook 1999, losbladige presentatie uit 1999
- Wikipedia artikel over Unilever op Nederlandse Wikipedia
- Historie van Wikipedia artikel over Unilever op Engelse Wikipedia
Common Name: Common Loon
Scientific Name: Gavia immer
Taxonomy: Gaviiformes / Gaviidae (Loons)
Scioto River below Griggs Reservoir, Columbus, Franklin Co., Ohio. Sunday 25 Jan 2014.
This bird was found in driveway in Nelsonville, OH (Athens County) and transported to the Wildlife Center north of Columbus, due to the lack of open water and very low temps in the region. It remained here overnight, may have flow up river to the Kiwanas River Park later in the day (low flyover loon report by Irina Shulgina), but was found here again on the 27th.
eBird Checklist: ebird.org/ebird/view/checklist?subID=S16515764
Tijdens Kom in de Kas! Is “Kom Op! (voor komkommertelers)” van start gegaan en heeft Lex Immers samen met initiatiefnemer Wouter de Heij de eerste komkommersmoothie in Pijnacker gedronken.
Kom Op! Is een initiatief om telers die onder vuur liggen door het dreigende EHEC bacterie een hart onder de riem te steken middels een ludieke actie: de komkommersmoothie.
Naast deze actie werd er natuurlijk informatie verschaft over de waar- en onwaarheden over de EHEC bacterie en vraagt men tevens aandacht voor de aankomende dreigende HBO laboranten tekorten in de tuinbouw door de bezuinigingen in deze opleidingstak in het hogeronderwijs.
Ik moet zeggen: komkommersmoothie!?! een beetje vreemd, maar wel lekker. Doorgaans ken ik alleen smoothies gemaakt van fruit, maar een smoothie van groente….jawel. Rode bieten, wortels, spinazie: wie weet?! Meer info www.komop.net
Lex Immers ('s-Gravenhage, 8 juni 1986) is een Nederlands profvoetballer die momenteel onder contract staat bij eredivisionist ADO Den Haag.
Borrekenskasteel
Monumentale kasteel dat dateert uit de jaren 1270.
Het is meer dan waarschijnlijk dat het kasteel van Vorselaar in de vroege Middeleeuwen ontstaan is als versterkte vesting om de bevolking van de heerlijkheid te beschermen voor invallen van buitenaf. Na de inval van de Noormannen in onze streken, rees immers overal de betrachting om plunderingen in de toekomst te voorkomen. Op de ‘vadsige’ (luie) koningen moest het volk niet rekenen. Zij lieten het bestuur immers volledig over aan de plaatselijke hofmeiers. Die lieten ter verdediging hoeven optrekken, die omgeven werden door grachten van waarachter de vijand op een afstand kon gehouden worden. De laatste hofmeier van Vorselaar verliet de hoeve omstreeks 1270, toen Arnolf van Rotselaer, die het goed in leen kreeg van Hertog Jan I van Brabant, in Vorselaar aankwam. Hij besefte dat de houten omrastering niet bestand was tegen brandende pijlen en liet een toren in steen bouwen. Het eerste gedaante van het kasteel rijst op wanneer in 1356 de ‘meestertoren’ gebouwd werd, vooral bestemd voor versterking.
Over de concrete uitbouw van het kasteel is weinig geweten. In de Middeleeuwen werd het kasteel bewoond door de heer van Vorselaar, in de vroegste tijden de heren van Rotselaar. Hun welstand steeg van jaar tot jaar door inkomsten die zij haalden uit heerlijke rechtspraak (een opgelegde straf kon afgekocht worden), allerhande belastingen en accijnzen en het verwerven van bezittingen van hen die zonder erfgenamen waren overleden. Bovendien waren de pachters in dienst van de heer en knapten zij voor hem allerlei karweitjes gratis op. In ruil hiervoor zorgde de heer voor bescherming. Tot in het begin van de 16e eeuw bleef het kasteel in handen van de heren van Rotselaar. Toen de laatste van Rotselaar stierf, werd alles nagelaten aan Cornelis van Bergen, een neef van de familie. Hij liet het kasteel op zijn beurt na aan zijn neef Jean de Ligne, die gehuwd was met de dochter van de graaf van Arenberg. Door hun huwelijkscontract kregen de zonen, die uit dit huwelijk werden geboren, de naam ‘Arenberg’. Onder de volgende generaties van Arenberg ging het van kwaad naar erger. Karel Eugeen, achterkleinzoon van Jean de Ligne, verkeerde in zulke geldnood dat zelfs een lening hem niet meer kon redden. Hij verkocht het kasteel aan Jan Proost, onderkanselier van Brabant, die, nadat hij in de adelstand werd verheven, Jan de Proost werd genoemd. Hij was een zeer ondernemend man. Zo legde hij de beplanting rond het kasteel aan en trok een eikendreef dwars door het kreupelhout, waarvan het kerkbos nog een overblijfsel is. Ook legde hij de moerassen in het binnenbos droog en zorgde voor de restauratie van de burcht, die door het wanbeheer van de Arenbergs erg vervallen was.
De restauratie van het kasteel kostte fortuinen en na de dood van Jan de Proost bleven zijn weduwe en kinderen met schulden achter. In 1716 werd het kasteel verkocht aan de heer de Pret. Deze had slechts een dochter, gehuwd met een van de Werve van Schilde. Deze familie liet het kasteel verder herstellen en maakte het werk van de Proost af om het kasteel om te vormen tot een woonkasteel, een ‘huys de plaisance’. Karel van de Werve liet het poortgebouw en de ophaalbrug slopen. De verdedigingsmuren werden aan de zijkanten verlaagd en de ruime binnenplaats werd aangelegd. In deze tijd werden ook de bijgebouwen met stallen gebouwd.
De twee arduinen poorten bij de ingang van de binnenkoer en de vaste brug werden aangelegd in 1818 op initiatief van Louis van de Werve. Een derde grote verbouwingsgolf vond plaats in de laatste helft van de 19e eeuw (1850 – 1860) door Philippe van de Werve. Hierdoor kreeg het kasteel zijn huidig uitzicht met allerlei gotische stijlkenmerken, zoals de torentjes, schouwen en kantelen. Het gevierendeeld schild van de familie van de Werve werd bij Koninklijk Besluit van 24 maart 1841 aan Vorselaar toegekend als gemeentewapen. Philippe werd opgevolgd door René van de Werve, grootvader van Raymond baron de Borrekens. Sinds 1911 is het kasteel in het bezit gekomen van de familie de Borrekens, om enkele jaren geleden in erfpacht te zijn gegeven aan een vennootschap.
Borrekens Castle, known also as Vorselaar Castle or Kasteel de Borrekens, is a castle within the municipality of Vorselaar, in the Belgian province of Antwerp.
The first feudal castle was built at the end of the 13th century by a member of the Van Rotselaar family. It is surrounded by a moat, and guarded by fortified towers at the entrance, to make it difficult for the attackers, surrounded the stronghold.
The family still lives today, and comes form an old important line of nobles: the noble house of Borrkens descents form Laurent de Borrekens, grand Almoner of Brussels, married to Magdalen de Vielleuze. His grandson Englebert de Borrkens was Grans Almoner of Antwerp. Their descendants were incorporated in the Holy empire and knighted.
Day 4, Back to Bolsa
Common Loon (Gavia immer) at Bolsa Chica Ecological Reserve, near Huntington Beach California USA
Impressionen BarCamp Köln 2018 (01.-02.09.18, Köln) Quellenangabe bei Verwendung (Bitte Lizenz beachten): "Foto: Katja Evertz"
I already posted this - without any photoshop on it - now I like it better - and this little guy is so cute!
Vor einem Jahr habe ich dieses Bild schon gepostet - ohne jede Bearbeitung, viel mehr Ahnung habe ich von dem Programm immer noch nicht, aber so gefällt es mir besser
Impressionen BarCamp Köln 2018 (01.-02.09.18, Köln) Quellenangabe bei Verwendung (Bitte Lizenz beachten): "Foto: Katja Evertz"
Auf Anfrage stellen wir den Content auch in höherer/hoher Qualität, zur anderen als hier angegebenen Nutzung zur Verfügung. Dieses Material ist frei Verfügbar unter Berücksichtigung der Creative Commons Lizenz unter folgendem Link (Fotos) ge.tt/1nDZGaj1
Het is natuurlijk de schuld van Ilse, dat weet ik ook wel. Zij had immers die ochtend dat brood op het aanrecht laten liggen, terwijl ze wist wat die beesten daarmee doen. Maar toch.
Toen ik beneden kwam, lag het brood door de hele kamer. En de schuldigen liepen parmantig rond te stappen met zo’n blik van: wij weten werkelijk niet hoe dat brood uit de broodzak is geraakt. Zal wel vanzelf zijn gegaan, denk je ook niet, baas!
De dag daarvoor sneuvelde een kopje dat op de vensterbank stond. Een vaas moest er ook al aan geloven. Om niet te spreken van de vele meubels, die langzaam maar zeker door een subtiele guerrilla beginnen af te takelen. Ja zeker, ik heb een krabmatje aan de muur gehangen en er zelfs spul op gespoten wat katten extra lekker vinden ruiken. Maar als je denkt dat ze dan de meubels met rust laten, heb je het mis. Je hoort me verder niet klagen over de lelijke plekken op de houten vloer waar ze per ongeluk hebben gepiest of gekotst. ‘Onherstelbaar,’ oordeelde onze poetsvrouw hoofdschuddend.
En dan die stank, de kattenbak staat vrijwel recht onder mijn neus. Twee meter van de plek waar ik de hele dag zit te werken. Jezus, wat kunnen die beesten stinken. Daar kunnen vijf volwassen bouwvakkers die de dag ervoor ieder twee kilo chili con carne hebben gegeten, niet tegen op. Ik overdrijf niet.
Ik moest voer voor ze kopen. Dat moet dan Whiskas Junior zijn. Iets anders is volgens dochter Tamar dodelijk voor katten. Ik kijk achter op het pak. Daar staat hoe Whiskas denkt dat de kat zich voelt. Bij 6-10 maanden staat: ‘Ik word wel groter, maar van binnen ben ik nog maar klein’. Jezus, moet ik nu medelijden krijgen. Dat is pertinent onjuist. Het moet zijn: ‘Ik word groter en kan daardoor steeds meer kattenkwaad uithalen en mijn baasje tot waanzin drijven. Hahaha wat hebben we toch een lol.’
Ik loop met het pak naar de kassa van de dierenwinkel. Een oudere vrouw is bezig af te rekenen en zegt: ‘Ja, het mag wat kosten, ik ben nu eenmaal een dierenvriend.’ ‘Speak for yourself,’ denk ik, gooi het pak kattenvoer op de toonbank en zeg nors: ‘Dit graag, voor die klotenbeesten!’ De oude vrouw kijkt verschrikt op en maakt zich uit de voeten. De verkoper begint te lachen en zegt begripvol: ‘Ik heb het ook niet zo op katten.’ Huilend stort ik me in zijn armen.
PS Tess en Noa zijn vandaag gesteriliseerd. 'Nou ja, gecastreerd,' zei de dierenarts, want ze halen alles weg. Best wel zielig eigenlijk. Ze kijken me ook beschuldigend aan alsof ze willen zeggen: 'Moesten we met jou eens doen!' Brrrr.
(Foto gemaakt door Tamar Jansen, 12 jaar)
Impressionen BarCamp Köln 2018 (01.-02.09.18, Köln) Quellenangabe bei Verwendung (Bitte Lizenz beachten): "Foto: Katja Evertz"
Die tosenden Wasserfälle und die reißenden Wassermassen haben sich über Jahrtausende immer tiefer in die Schlucht geschnitten. Die Felsen stehen nun stellenweise so eng und hoch, dass der Himmel nur mehr als kleiner Streifen zu erkennen ist. Bereits 1875 faszinierte dieses Naturschauspiel die Menschen so sehr, dass die Schlucht, durch eine Spende von Fürst Liechtenstein, für die breite Öffentlichkeit mit Brücken und Stegen zugänglich gemacht wurde. Inzwischen haben rund 7 Millionen Menschen aus aller Welt die sagenumwobene Liechtensteinklamm besucht. Kaum ein Besucher ist nicht fasziniert von dem gewaltigen Eindruck und dem fast geisterhaft anmutenden Licht- und Schattenspiel in der Tiefe und Enge der Klamm. Wenn zur Mittagszeit die Sonne zwischen die Felswände auf den feinen, staubartigen Sprühregen des Schleierfalls leuchtet, bietet sich dem Beschauer ein zauberhaftes Bild in Regenbogenfarben.
It took thousands of years until the roaring waterfalls and the current of the river cut themselves into the ground. In some parts of the canyon the rock walls stand up 300m( 900 feet ) tall and sometimes so narrow, that the visitor can only catch a small glimpse of the sky. An overwhelming sight for nature lovers. Already back in 1875 people were fascinated by the beauty of the Canyon. A donation from Fürst Liechtenstein II made it possible to build a footpath and small bridges to open the Canyon to the public. Until today about seven million people from all over the world have visited the Liechtensteinklamm. Rarely a visitor is not fascinated by the enormous impression of the ghost likely light and shadow play in the depth of the Canyon. When at noon the sunlight shines in-between the rock walls, the fine drizzle from the fall lightens up and offers the visitors a beautiful picture in rainbow colours.
Het vergde duizenden jaren tot de watervallen en de stroom van de rivier zich in de grond sneden. In sommige delen van de klamm zijn de rotsmuren 300m hoog en soms zo smal dat de bezoeker slechts een kleine glimp van de hemel kan zien. Een overweldigend gezicht voor natuurliefhebbers. Reeds in 1875 werden de mensen gefascineerd door de schoonheid van de klamm. Een schenking van Fürst Liechtenstein II maakte het mogelijk om trappen en kleine bruggen te bouwen om de klamm voor het publiek open te stellen. Tot vandaag de dag hebben meer dan zeven miljoen mensen van over de hele wereld de Liechtensteinklamm bezocht. Zelden wordt een bezoeker niet gefascineerd door de enorme indruk van het licht en schaduw spel in de diepte van de klamm. Wanneer s’middags het zonlicht tussen de rotsmuren glanst, verlicht het de fijne motregen van de daling en biedt het de bezoekers een mooi beeld in regenboogkleuren.
even een stuk rots tegen houden