View allAll Photos Tagged Normalizes
U.S. Secretary of State John Kerry examines a portrait – made of tiny colored stones, and commemorating the 20th anniversary of the normalization of diplomatic relations between the United States and Vietnam – which was presented to him on August 7, 2015, after he held a bilateral meeting with Vietnamese Deputy Prime Minister and Foreign Minister Pham Binh at the Vietnamese Ministry of Foreign Affairs Guesthouse in Hanoi, Vietnam. [State Department photo/ Public Domain]
This image shows the moment that Saturn starts to disappear behind the lunar limb as the nearly Full Moon occulted the planet. As seen next to the Full Moon, Saturn appears tiny in comparison, but one can still clearly see the globe and rings, with the rings appearing edge-on, and already partially hidden behind the shadowed lunar limb, near the terminator in the vicinity of Mare Orientale (lower left). The Moon was less than a day away from opposition with the Sun (indeed a partial lunar eclipse occurred some hours later) and Saturn is just over a week past its own opposition with the Sun. The image was captured on September 17, 2024 at 04:11:35 local time (PDT) from San Diego, CA. The image is a single exposure photograph (no compositing) that has been adjusted to normalize the brightness of Saturn and the Moon. The equipment used was a 6" Newtonian telescope (f/6 with focal length 916mm), coma corrector, and a Nikon D500 camera with an exposure setting of 1/250s at ISO 200.
Invisibility is so 20th Century. Thank you to the people at Lush Cosmetics for improving the health of the people we serve by normalizing their humanity. Allies need allies.
NCTE Showcase Event at Lush Tysons Corner, Virginia, USA, see: www.facebook.com/events/1762695184025567/
The Vagina Museum in London is the world's first bricks and mortar museum dedicated to vaginas, vulvas, and the gynaecological anatomy. According to their website their vision is a world where no one is ashamed of their bodies, everyone has bodily autonomy, and all of humanity works together to build a society that is free and equal. It aims to normalize conversations about gynaecological anatomy and health, challenging the taboos and stigmas surrounding these topics.
The museum first opened in Camden Market in 2019 but was forced to close that location in 2021. After a temporary opening in East London in 2022, it secured a new long-term location in Bethnal Green in 2023.
The Vagina Museum, Arch, 275-276 Poyser St, Cambridge Heath, London E2 9RF
Saudi Arabila Agriculture in Black and White
Date: 2019-01-29
Sentinel-2 L2A + modified normalized difference B11 and B04 index
Author: Monja Šebela
Contains modified Copernicus Sentinel data [2019], processed by Sentinel Hub
U.S. Secretary of State John Kerry thanks a Vietnamese artist – schooled at Boston University in his Massachusetts hometown – for making him a portrait tiny colored stones to commemorate the 20th anniversary of the normalization of diplomatic relations between the United States and Vietnam, which was presented to him on August 7, 2015, following a bilateral meeting with Vietnamese Deputy Prime Minister and Foreign Minister Pham Binh at the Vietnamese Ministry of Foreign Affairs Guesthouse in Hanoi, Vietnam. [State Department photo/ Public Domain]
U.S. Secretary of State John Kerry delivers a speech commemorating the 20th anniversary of the normalization of diplomatic relations between the United States and Vietnam, at the Daewoo Hotel in Hanoi, Vietnam, on August 7, 2015. State Department photo/ Public Domain]
Two eyes in Tibet denote the masculine and feminine principles in the world and the harmony between them. This is also the concept of Yin Yang in Feng Shui.
Many call it the "bead of LOVE". It is believed that the bead attracts love and partners, builds relationships. This is only partly true. First of all, the bead harmonizes the internal balance of male and female, then the surrounding space reacts accordingly. Thanks to inner harmony, existing relationships are normalized and what was previously empty is filled. Updates in life will not keep you waiting if you wear a 2-eyed Pure bead all the time.
Here is the second photo set for the Babes & Boobs project, a pro-public breastfeeding photo essay I wanted to personally start up in hopes of persuading society to normalize and not criticize breast feeding, as well as hoping to change the future for expecting moms.
Megan is a personal friend of mine (actually, she’s my future sister in law!) so I was proud for her to want to participate in the project. She’s one of the best moms I know, always instilling into her child, Eliana, to know what’s right and wrong, and to always be herself (and that she is!).
Megan: “I believe that the more normalized public breast feeding is, the less sexualized it will be. I know parents say ‘I don’t want my child/husband to see that’ but if they are taught at a young age what breast feeding is, and they see it for what it’s actually for, they won’t link a mom feeding her baby to something sexual.”
See more at:
The Traction was available in "Commerciale" version as from 1938, and exclusively in black, as such the beginning of a normalization of colours that would ever more "blacken" the range. The rear opens in two parts, in fact a "break" before its time.
1.911 cc
4 in-line
56 HP @ 3.800 rpm
Vmax : 115 km/h
Exposition : Citroën 100 Years
27/06/2019 - 03/09/2019
Autoworld
Brussels - Belgium
August 2019
La infermera d'atenció domiciliària del CASAP de Castelldefels mesura l'INR (International Normalized Ratio) pel control d'anticoagulants en sang. La enfermera de atención domiciliaria mide el INR (International Normalized Ratio) para el control de anticoagulantes en sangre.
Autoria: Ariadna Creus i Àngel García
La infermera d'atenció domiciliària del CASAP de Castelldefels mesura l'INR (International Normalized Ratio) pel control d'anticoagulants en sang. La enfermera de atención domiciliaria mide el INR (International Normalized Ratio) para el control de anticoagulantes en sangre.
Autoria: Ariadna Creus i Àngel García
Scenes from the launch of the 16 Days of Activism in Chongoene district, Gaza province in southern Mozambique. Participants wore orange to mark the International Day to Eliminate Violence against Women.
The occasion was celebrated with dancing drumming, poems by local women, a play, discussion, and a speech by the provincial governor.
Pictured: Mozambique Women Organization at the provincial level, perform songs and poems. Their performance spoke about experiences of normalized violence that women face regularly.
Photo: UN Women/Leovigildo Nhampule
Read More: www.unwomen.org/en/news/in-focus/end-violence-against-women
La infermera d'atenció domiciliària del CASAP de Castelldefels mesura l'INR (International Normalized Ratio) pel control d'anticoagulants en sang. La enfermera de atención domiciliaria mide el INR (International Normalized Ratio) para el control de anticoagulantes en sangre.
Autoria: Ariadna Creus i Àngel García
Created with RNI Films App / Kodak Portra Normalized
I posted a similar photo in the fall of 2017. This a closer look at the docked vessels than that photo.
www.youtube.com/watch?v=vt7PvTwYF3E&feature=share&...
Full Feature in 9 Parts
American International Pictures lived up to its name on this project. Terrore nello spazio was a Spanish/Italian/American effort. The American release title, Planet of the Vampires (PoV) suggests a campier film than it is. There actually aren't any vampires in the usual sense. Yet, it is still a horror/sci-fi hybrid. Director Mario Bava (famous for horror pictures) gives the dark screenplay by Ib Melchior a good presentation, despite a low budget.
Synopsis
Mysterious signals received from a distant planet named Aura suggest some intelligent life, perhaps a distress call. Two interplanetary space ships are sent to investigate. The Galliot goes in first, but seems to crash. The crew of the Argos go lower to check on them. A sudden increase of gravity pins everyone to the floors and the Argos seems to be doomed to crash. At the last minute, the gravity normalizes and Captain Mark Markary is able to land the Argos. When various members of the crew awaken, they go viciously homicidal temporarily. Captain Mark is able to restore order. The Galliot is found near by, perfectly intact. When a team of the Argos investigate, they find the entire crew of the Galliot dead. They killed each other. The Galliot's "Meteor Rejector" device is smashed, making the ship unspaceworthy. The Argos team return later to find no bodies. (They are rising from the dead, but the Argos crew don't know this yet.) A team from the Argos find a derelict alien ship with a huge alien skeleton out front. Mark and Sanya check it out and almost become trapped inside. Various crewmen, usually given lone sentry jobs, disappear one by one. Two Galliot crewmen appear with a story of being unconscious after the landing. They are taken aboard the Argos, but it was a trick. They were zombies who came to steal the Argos's "Meteor Rejector" device. One zombie explains that Aura is inhabited by a race of energy beings. The Auran sun is dying but they cannot construct spaceships. So, they lured other race's ships to Aura to hijack their bodies and flee. The takeover can be done willingly too. Captain Mark says "Never". Mark, Sanya and Wess steal back the Meteor Rejector and plant bombs aboard the Galliot. They take off in the Argos. Wess discovers that Mark and Sanya are possessed by the Aurans. He smashes the Meteor Rejector, thinking he's stopping the Aurans. He dies in the process. Possessed Mark and Sanya decide to set down on an obscure little planet: Earth. The End.
PoV has the quirky charm typical of Italian sci-fi, but also some visual fun via Bava's sense of art.
The American title is a misnomer, but probably deemed better (by A.I.P.) for marketing. The dead bodies, re-animated by the Auran energy beings, were more the classic zombie than the classic vampire. There is no sucking of blood or needing of human blood, etc. The whole rising-from-the-grave scene is clearly in the zombie idiom. Mixed into the zombie trope is the familiar 50s theme of alien-takeover.
Like many B movies, the production budget for PoV was very tight. Modern viewers could easily scoff at the modest special effects and simple sets. Yet, fans of B sci-fi can appreciate how much mileage Bava got from his shoestring budget. He made an entire alien planet out of a few "rock" props left over from a prior sword-and-sandal film, making use of lots of dry ice fog to disguise how sparse things were. The ship models were quite small (and therefore cheaper), but he manages to make them look larger. To save on matte art and optical effects, Bava used mirrors to put actors and small models into the same shot. Of course, having the Argos and Galliot be identical ships meant handy double use. The giant alien skeleton was probably his biggest expense, but well worth it.
Bava also made ample use of strong color to make things look "alien." Pairs of red-green, or red-blue, or green-orange lights add a vivid other-worldliness. The lighting is reminiscent of that used in the soviet film: Mechte Navstrechu ('62) ("A Dream Come True"). American audiences wouldn't get to see the soviet footage until 1966 when A.I.P. created another of their mash-ups, this one entitled: Queen of Blood.
Some viewers see an inspiration for Ridley Scott's famous Alien (1979). Certainly the scene in which Mark and Sanya discover and explore the derelict alien ship bears a strong resemblance. Even though this scene in PoV is more of a sidetrack than pivotal, it is certainly possible that Scott drew upon it as a portion of his story.
Screenwriter Ib Melchior was fond of the notion that alien planets harbored mysterious danger. His dark vision was quite the opposite of the almost glib notion that alien beings would be pretty women in short skirts. Melchior's Angry Red Planet ('60) featured ominous unseen Martians who tell the earthlings to get lost and never ever come back. Journey to the Seventh Planet ('62) featured a malicious intellect being that messed with the earthlings' minds and was trying to get off its cold, dark moon, to a better planet -- like earth.
The ending of PoV is decidedly un-hollywood. Most of the crew die. Even the last uncompromised humans (Wess) dies trying to stop the Aurans. He fails, despite his heroic sacrifice. Auran-Mark and Auran-Sanya fly down to an unsuspecting earth. The danger of the mind-controlling energy being Aurans was about to be loosed on our simple civilization. On its own, such an ending does have nihilist overtones. It also smacks of a potential sequel along the Body Snatchers line.
Bottom line? PoV will not impress modern viewers who rate movies by how lavish the effects are. It is still a budget film. It also suffers some of the usual pitfalls of foreign films repackaged for American release. There are almost too many characters who are easy to mix up (everyone wore identical leather suits) Nonetheless, it one of the better B movies of the 60s.
The second time I visited Guangzhou was in December 1978. My timing was perfect. The day we arrived (Saturday, December 16), the U.S. and China announced they were establishing normal relations and everyone we met, when they heard we were Americans, said to us: did you hear the good news?
Chuon Nath (Khmer: ជួន ណាត; 11 March 1883 – 25 September 1969) was a Cambodian monk and the late Gana Mahanikaya Supreme Patriarch of Cambodia. Amongst his achievements is his effort in conservation of the Khmer language in the form of the Khmer dictionary. His protection of Khmer identity and history in the form of the national anthem, "Nokor Reach" and "Pongsavotar Khmer" were also among his contributions to the country. His ashes were interred at Wat Ounalom in Phnom Penh. His full honorary title is Samdech Sangha Rāja Jhotañāno Chuon Nath (Khmer: សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ជោតញ្ញាណោ)
Nath was born in Kampong Speu Province to a family of farmers.
At the age of 12, Nath was brought to the temple to learn, as was typical for Khmer boys at the time. He became a novice monk in 1897 and was fully ordained in 1904 at the age of 21.
In 1913, Nath sat the Pali exam for monks, earning the highest score among the test-takers for that year. He passed the second exam two years later and was appointed professor at the Senior Pali High School (now the Preah Soramrith Buddhist High School) in Phnom Penh.
In 1922, he and another monk, Huot Tat, were invited by Louis Finot to study Sanskrit at the École française d’Extrême-Orient in Hanoi, French Indochina.
Nath was the head of a reformist movement in the Khmer Buddhist Sangha which developed a rationalist-scholastic model of Buddhism, rooted in linguistic studies of the Pali Canon. This new movement, known as Dhammayuttika Nikaya, influenced young Khmer monks in the early 20th century.[1] The new movement also cultivated Khmer-language identity and culture, giving rise to the notion of Cambodian nationalism.
Nath pushed for a series of innovations in the Khmer Sangha beginning in the early twentieth century: the use of print for sacred texts (rather than traditional methods of hand-inscribing palm-leaf manuscripts); a higher degree of expertise in Pali and Sanskrit studies among monks; a vision of orthodoxy based on teaching of Vinaya texts for both monks and lay-people; and modernization of teaching methods for Buddhist studies. He also oversaw the translation of the entire Buddhist Pali canon into Khmer language; and the creation of the first modern Khmer language dictionary.[2]
The French set up its protectorate over Cambodia and intended to replace the Khmer language with its own through the so-called "pseudo-French intellectuals." This intention rallied many Cambodian scholars to the course of conserving the Khmer language; one such scholar was Nath. Nath dedicated his life to upholding Buddhism and the conservation of Khmer language in the country that was highly influenced by French colonialism. He had an extensive knowledge of the Khmer language. He was probably the most famous and most knowledgeable monk Cambodia had ever had. A master in Buddha’s teaching, he was very well known around the Buddhism circle as well as very adept at languages. Throughout his life he encouraged the use of "Khmerization" in both public education and religions. What Nath meant by "Khmerization" was he wanted to derive new Khmer words from its ancestral roots, the Pali and Sanskrit languages. For example, when the train arrived first in Cambodia, there was no Khmer word for the train. Nath thus derived the word for train from Sanskrit and Pali word of Ayomoyo which means something that is made of metal. Together with the word Yana which means vehicle, came the Khmer word for train which we know today as Ayaksmeyana (អយស្ម័យយាន), pronounced Ayak-smey-yean.
However, Nath's Khmerization was not overall accepted by all Khmers. Scholars such as Keng Vannsak who were pro-French did not find the kind of Khmer words derived from Pali and Sanskrit to be convenient. They revolutionized another kind of derivation which they want to adopt normalized French word into Khmer vocabulary. The only major change was to use Khmer alphabet to write the word rather than using the Roman alphabets used by the French. But despite opposition, Nath's Khmerization succeeded. He was a member of the original committee granted royal order to compile a Khmer dictionary in 1915 and was credited as the founder of the dictionary as he pushed for and finally succeeded in printing the first edition of the current Khmer dictionary in 1938. In 1967, he was elevated to the rank of doctor.
Nath's other contribution to Cambodia include the current national anthem, "Nokor Reach", for which he composed both music and lyrics.[3] "Nokor Reach" was written to correspond to the motto of the nation, "Nation, Religion, King" as well as demonstrate the grandeur and the mighty past of the Khmer nation.
Phnom Penh is the capital and most populous city of Cambodia. It has been the national capital since the French protectorate of Cambodia and has grown to become the nation's primate city and its economic, industrial, and cultural centre. Before Phnom Penh became capital city, Oudong was the capital of the country.
Phnom Penh succeeded Angkor Thom as the capital of the Khmer nation but was abandoned several times before being reestablished in 1865 by King Norodom. The city formerly functioned as a processing center, with textiles, pharmaceuticals, machine manufacturing, and rice milling. Its chief assets, however, were cultural. Institutions of higher learning included the Royal University of Phnom Penh (established in 1960 as Royal Khmer University), with schools of engineering, fine arts, technology, and agricultural sciences, the latter at Chamkar Daung, a suburb. Also located in Phnom Penh were the Royal University of Agronomic Sciences and the Agricultural School of Prek Leap.
The city was nicknamed the "Pearl of Asia" for its early 20th century colonial French architecture, which included Art Deco works. Phnom Penh, along with Siem Reap and Sihanoukville, are significant global and domestic tourist destinations for Cambodia. Founded in 1372, the city is noted for its historical architecture and attractions. It became the national capital in 1434 following the fall of Angkor, and remained so until 1497. It regained its capital status during the French colonial era in 1865. There are a number of surviving colonial-era buildings scattered along the grand boulevards.
On the banks of the Tonlé Sap, Mekong, and Bassac Rivers, Phnom Penh is home to more than 2 million people, approximately 14% of the Cambodian population. The Greater Phnom Penh area includes the nearby Ta Khmau city and some districts of Kandal province.
The city has hosted numerous regional and international events, the most notable being the 2002, 2012, and 2022 ASEAN Summit, the 32nd Southeast Asian Games, and the 12th ASEAN Para Games. Phnom Penh will be the first Cambodian city and the second city in Southeast Asia to host the Asian Youth Games in 2029.
Etymology
Phnom Penh (lit. 'Penh's Hill') takes its name from the present Wat Phnom (lit. 'Hill Temple') or from the former Funan Kingdom, an ancient kingdom that existed from 1st to 7th century AD in Southeast Asia and the forerunner of the current Cambodian monarchy. Legend has it that in 1372, a wealthy widow named Penh found a Koki tree floating down the Tonlé Sap river after a storm.[14] Inside the tree were four bronze Buddha statues and a stone statue of Vishnu. Penh ordered villagers to raise the height of the hill northeast of her house and used the Koki wood to build a temple on the hill to house the four Buddha statues, and a shrine for the Vishnu image slightly lower down. The temple became known as Wat Phnom Daun Penh, which is now known as Wat Phnom, a small hill 27 metres (89 ft) in height.
Phnom Penh's former official name is Krong Chaktomuk Serei Mongkol (Khmer: ក្រុងចតុមុខសិរីមង្គល, lit. 'City of the Brahma's Faces'), in its short form as Krong Chaktomuk (lit. "City of Four Faces"). Krong Chaktomuk is an abbreviation of the full name which was given by King Ponhea Yat, Krong Chaktomuk Mongkol Sakal Kampuchea Thipadei Serei Theakreak Bavar Intabat Borei Roat Reach Seima Moha Nokor (Khmer: ក្រុងចតុមុខមង្គលសកលកម្ពុជាធិបតី សិរីធរបវរ ឥន្ទបត្តបុរី រដ្ឋរាជសីមាមហានគរ [kɾoŋ catomuk mɔŋkɔl sakɑl kampuciətʰəpaɗəj serəj tʰeareaɓɑːʋɑː ʔenteapat ɓorəj rɔətʰariəcsəjmaː mɔhaːnɔkɔː]). This loosely translates as "The place of four rivers that gives the happiness and success of the Khmer Kingdom, the highest leader as well as impregnable city of the God Indra of the great kingdom".
History
The initial settlement of Phnom Penh is believed to have been established since the 5th century AD, according to the discovery of ancient kiln site in Choeung Ek commune of Dangkao district, southern part of central Phnom Penh in the early 2000s. Choeung Ek archaeological site was one of the largest kiln pottery center in Cambodia and the earliest known kiln sites in Southeast Asia to produce the ceremonial vessels known as kendi from 5th to 13th century. Archaeologist stated that a large community is surrounded by a circular earthwork structure that is 740 metres in diameter and 4 metres high, built in the 11th century. In addition, there are remnants of other ancient village infrastructure, irrigation system, inscription, Shiva linga as well as an ancient brick temple foundation and its ornate remains which dated back to Funan era.
First recorded a century after it is said to have taken place, the legend of the founding of Phnom Penh tells of a local woman, Penh (commonly referred to as Daun Penh (Lady Penh in Khmer), living at Chaktomuk, the future Phnom Penh. It was the late 14th century, and the Khmer capital was still at Angkor near Siem Reap 350 km (217 mi) to the north. Gathering firewood along the banks of the river, Lady Penh spied a floating koki tree in the river and fished it from the water. Inside the tree she found four Buddha statues and one of Vishnu.
The discovery was taken as a divine blessing, and to some a sign that the Khmer capital was to be brought to Phnom Penh from Angkor.[citation needed] To house the new-found sacred objects, Penh raised a small hill on the west bank of the Tonle Sap River and crowned it with a shrine, now known as Wat Phnom at the north end of central Phnom Penh. "Phnom" is Khmer for "hill" and Penh's hill took on the name of the founder, and the area around it became known after the hill.
Phnom Penh first became the capital of Cambodia after Ponhea Yat, king of the Khmer Empire, moved the capital from Angkor Thom after it was captured and destroyed by Siam a few years earlier. There is a stupa behind Wat Phnom that houses the remains of Ponhea Yat and the royal family as well as the remaining Buddhist statues from the Angkorean era. In the 17th century, Japanese immigrants also settled on the outskirts of present-day Phnom Penh. A small Portuguese community survived in Phnom Penh until the 17th century, undertaking commercial and religious activity in the country.
Phnom Penh remained the royal capital for 73 years, from 1432 to 1505. It was abandoned for 360 years (from 1505 to 1865) by subsequent kings due to internal fighting between the royal pretenders. Later kings moved the capital several times and established their royal capitals at various locations in Tuol Basan (Srey Santhor), Pursat, Longvek, Lavear Em and Oudong.
It was not until 1866, under the reign of King Norodom I (1860–1904), the eldest son of King Ang Duong, who ruled on behalf of Siam, that Phnom Penh became the permanent seat of government and capital of Cambodia, and also where the current Royal Palace was built. Beginning in 1870, the French colonial authorities turned a riverside village into a city where they built hotels, schools, prisons, barracks, banks, public works offices, telegraph offices, law courts, and health services buildings. In 1872, the first glimpse of a modern city took shape when the colonial administration employed the services of French contractor Le Faucheur to construct the first 300 concrete houses for sale and rental to Chinese traders.
By the 1920s, Phnom Penh was known as the "Pearl of Asia", and over the next four decades, Phnom Penh continued to experience rapid growth with the building of railways to Sihanoukville and Pochentong International Airport (now Phnom Penh International Airport). Phnom Penh's infrastructure saw major modernisation under the rule of Sihanouk.
During the Vietnam War, Cambodia was used as a base by the People's Army of Vietnam and the Viet Cong, and thousands of refugees from across the country flooded the city to escape the fighting between their own government troops, the People's Army of Vietnam, the Viet Cong, the South Vietnamese and their allies, the Khmer Rouge, and American air strikes. By 1975, the population was 2–3 million, the bulk of whom were refugees from the fighting. The Khmer Rouge cut off supplies to the city for more than a year before it fell on April 17, 1975. Reports from journalists stated that the Khmer Rouge shelling "tortured the capital almost continuously", inflicting "random death and mutilation" on millions of trapped civilians. The Khmer Rouge forcibly evacuated the entire city after taking it, in what has been described as a death march: François Ponchaud wrote that "I shall never forget one cripple who had neither hands nor feet, writhing along the ground like a severed worm, or a weeping father carrying his ten-year old daughter wrapped in a sheet tied around his neck like a sling, or the man with his foot dangling at the end of a leg to which it was attached by nothing but skin"; Jon Swain recalled that the Khmer Rouge were "tipping out patients from the hospitals like garbage into the streets....In five years of war, this is the greatest caravan of human misery I have seen". All of its residents, including the wealthy and educated, were evacuated from the city and forced to do difficult labour on rural farms as "new people". Tuol Sleng High School was taken over by Pol Pot's forces and was turned into the S-21 prison camp, where people were detained and tortured. Pol Pot sought a return to an agrarian economy and therefore killed many people perceived as educated, "lazy", spies, or political enemies. Many others starved to death as a result of failure of the agrarian society and the sale of Cambodia's rice to China in exchange for bullets and weaponry. The former high school is now the Tuol Sleng Genocide Museum, where Khmer Rouge torture devices and photos of their victims are displayed. Choeung Ek (the Killing Fields), 15 kilometers (9 mi) away, where the Khmer Rouge marched prisoners from Tuol Sleng to be murdered and buried in shallow pits, is also now a memorial to those who were killed by the regime.
The Khmer Rouge were driven out of Phnom Penh by the People's Army of Vietnam in 1979, and people began to return to the city. Vietnam is historically a state with which Cambodia has had many conflicts, therefore this liberation was and is viewed with mixed emotions by the Cambodians. A period of reconstruction began, spurred by the continuing stability of government, attracting new foreign investment and aid by countries including France, Australia, and Japan. Loans were made from the Asian Development Bank and the World Bank to reinstate a clean water supply, roads and other infrastructure. The 1998 Census put Phnom Penh's population at 862,000; and the 2008 census was 1.3 million. By 2019, its population reached over 2.2 million, based on general population census.
Geography
Phnom Penh is in the south-central region of Cambodia, and is fully surrounded by the Kandal province. The municipality is on the banks of the Tonlé Sap, Mekong, and Bassac Rivers. These rivers provide freshwater and other natural resources to the city. Phnom Penh and the surrounding areas consist of a typical flood plain area for Cambodia. Although Phnom Penh is at 11.89 metres (39 ft) above the river, monsoon season flooding is a problem, and the river sometimes overflows its banks.
The city, at 11.55°N 104.91667°E (11°33' North, 104°55' East), covers an area of 678.46 square kilometres (262 sq mi), with some 11,401 hectares (28,172 acres) in the municipality and 26,106 ha (64,509 acres) of roads. The agricultural land in the municipality amounts to 34.685 km2 (13 sq mi) with some 1.476 km2 (365 acres) under irrigation.
Climate
Phnom Penh has a tropical wet and dry climate (Köppen climate classification Aw). The climate is hot year-round with only minor variations. Temperatures typically range from 22 to 35 °C (72 to 95 °F) and weather is subject to the tropical monsoons. The southwest monsoon blows inland bringing moisture-laden winds from the Gulf of Thailand and Indian Ocean from May May to November, sees high temperatures accompanied by high humidity. The dry season lasts from December to April; when overnight temperatures can drop to 22 °C (72 °F).
Cultural:
Phnom Penh also has its own dialect of Khmer. Speakers of the Phnom Penh dialect often elide syllables, which has earned it a reputation for being lazy speech. Phnom Penh is also known for its influence on New Khmer Architecture. Phnom Penh is notable for Ka tieu Phnom Penh, its variation on rice noodle soup, a dish available in sit-down cafes as well as street cafes.
The city hosts a number of music events throughout the city. Indie bands have grown in number due also in part to the emergence of private music schools such as SoundsKool Music (also operating in the city of Siem Reap), and Music Arts School (registered as a non-governmental organization). The Cambodian fishing dance originated in Phnom Penh at the Royal University of Fine Arts in the 1960s.
The two most visited museums in the city are the National Museum, which is the country's leading historical and archaeological museum, and Tuol Sleng Genocide Museum, a former Khmer Rouge prison. The National Museum hosts celebrations of Cambodian dance and music, including a popular classic Apsara dance show of traditional folk dances as well as original creations.
Architecture & Buildings.
The oldest structure is Wat Phnom from the founding days of the city, constructed in 1373. The main tourist attractions are the Royal Palace with the Silver Pagoda, and the National Museum, constructed during the French colonial era in the late-19th century in the classical Khmer style and hosting a vast collection of Khmer antiquities. The Independence Monument (Khmer: Vimean Akareach), although from the 1950s, is also constructed in the ancient Khmer style.
The French, who were the colonial masters from the 19th century to the 1940s, also left their mark, with various colonial villas, French churches, boulevards, and the Art Deco market Phsar Thom Thmei. A notable landmark of the colonial era is the Hotel Le Royal.
Starting with independence from the French in the 1950s and lasting until the era of the Khmer Rouge in the 1970s, Phnom Penh underwent tremendous growth as the capital city of a newly independent country. King Sihanouk was eager to present a new style of architecture and thus invigorate the process of nation building. A new golden era of architecture took off, with various projects and young Khmer architects, often educated in France, given opportunities to design and construct. This new movement was called "New Khmer Architecture" and was often characterised by a fusion of Bauhaus, European post-modern architecture, and traditional elements from Angkor. The most prominent architect was Vann Molyvann, who was nominated chief national architect by the king himself in 1956. Molyvann created landmark buildings such as the Preah Suramarit National Theatre or the Vann Molyvann House. Other architects helped construct the newly founded Royal Khmer University, the Institute of Foreign Languages, and the National Sports Centre. With the growth of the upper and entrepreneurial middle
Although these buildings survived the Khmer Rouge era and the civil war, today they are under threat due to economic development and financial speculation. Villas and gardens from that era are being destroyed and redeveloped to make place for bigger structures. The landmark National Theatre by Molyvann was razed in 2008. A movement is rising in Cambodia to preserve this modernist heritage. Old villas are sometimes being converted into boutique hotels, such as the Knai Bang Chatt.
Monuments and memorials to the genocide of the Khmer Rouge era in the 1970s are the Tuol Sleng Genocide Museum (a former high school used as a concentration camp) and, on the outskirts of the city, the Choeung Ek Genocide Center. The Cambodia-Vietnam Friendship Monument was commissioned by the Vietnamese communists as symbol of Khmer-Vietnamese friendship during the late-1970s following the liberation of Cambodia from the Khmer Rouge.
The population, foreign investment, and urban development in Phnom Penh grew dramatically during the 1990s and early-2000s. The rapid growth resulted in the city's infrastructure distinctly lacking (the drainage system is particularly notorious, and Phnom Penh frequently floods during the wet season), and a need for both residential and commercial spaces. The simultaneous demand for residential and commercial housing and the increase of international investment has led to the planning, if not construction, of several satellite cities. The largest of these cities are: Grand Phnom Penh International City, CamKo City, Diamond Island City, Boeung Kak Town, and Chruy Cangva City.
On the outskirts of the city, farmland has been developed into garment factories and housing for lower economic classes and those displaced by the new development in the city center.
Sport:
The martial arts of Bokator, Pradal Serey (Khmer kick boxing) and Khmer traditional wrestling have venues in Phnom Penh watched by dedicated spectators. Cambodia has increasingly become involved in modern sports over the last 30 years. As with the rest of the country, football and the martial arts are particularly popular. Ultimate fighting and freestyle boxing have also become more common in recent years.
The most prominent sporting venue in the city is the Phnom Penh National Olympic Stadium with a capacity of 50,000—although the country never hosted the Olympic Games due to disruption by the civil war and the Khmer Rouge in the 1970s. Built in 1964, it is home to the Cambodia national football team. On completion the stadium was one of the largest in Asia. Volleyball, basketball, and Tai-Kwon-Do games are often hosted at the stadium. The stadium closed in 2000, but was redeveloped and reopened.
In footballing ventures, Phnom Penh is formally represented by Phnom Penh Crown FC despite being home to numerous football teams who plays in the Cambodian League. Including Visakha, Nagaworld, Boeungket and the aforementioned Phnom Penh Crown, amongst many others.
The National Sports Centre of Cambodia hosts swimming, boxing, and volleyball competitions. Noted local football clubs include Phnom Penh Empire, Khemara Keila FC and Military Police. The city hosted the 2023 Southeast Asian Games and the 2023 ASEAN Para Games, this marked the first time that Cambodia has hosted a multi-sport event.
Notable people
George Groslier, French polymath, historian, archaeologist
Norodom Sihamoni, King of Cambodia
Patricia Hy-Boulais, professional tennis player
Preap Sovath, Cambodian singer
Theavy Mok (born 1963), first plastic surgeon in Cambodia
Phal Sophorn, champion pradal serey boxer
The goal of "SlutWalk" is to bring together people of all genders, ages, professions, religions, ethnicities, sexual orientations, and economic statuses to create a dialogue and bring an end to attitudes that normalize victim blaming and slut shaming and to ultimately put an end to rape culture.
U.S. Secretary of State John Kerry delivers a speech commemorating the 20th anniversary of the normalization of diplomatic relations between the United States and Vietnam, at the Daewoo Hotel in Hanoi, Vietnam, on August 7, 2015. State Department photo/ Public Domain]
"In the grand tradition of generals and surrealists, we have been playing games. People learn things better through the open-ended, empathetic participation in knowledge-making that games allow. Just dispensing information to people-- though at times enlightening-- can also encourage apathy or forgetfulness. Lately, we have been using games to critically examine the dynamics and assumptions of larger social givens.Our new game SET was inspired by toy collectors, tourists, and museum curators. Throughout the game, players "play" by intervening and reorganizing existing groups of objects, thus questioning categories by constructing and redrawing them. In foregrounding the player's relation to the categories, SET explores the value of one's authorship in the production of knowledge. While games often risk normalizing power relationships by setting social roles and rules in stone, we have tried here to do just the opposite."
People learn things better through the open-ended, empathetic participation in knowledge-making that games allow. Just dispensing information to people-- though at times enlightening-- can also encourage apathy or forgetfulness. A project developed by Erik Carver and Marisa Jahn, SET is a game that critically examines the dynamics and assumptions of larger social givens. It's a game inspired by toy collectors, tourists, and museum curators. Throughout the game, players "play" by intervening and reorganizing existing groups of objects, thus questioning categories by constructing and redrawing them. In foregrounding the player's relation to the categories, SET explores the value of one's authorship in the production of knowledge. While games often risk normalizing power relationships by setting social roles and rules in stone, SET tries to do just the opposite.
--
Erik Carver
Erik Carver is an architect and artist. He is a founder of the Institute for Advanced Architecture (advancedarchitecture.org)-- an organization dedicated to advancing architecture through research, exchange, and exhibition-- as well as the Common Room exhibition space (common-room.net) and the interdisciplinary art group Seru. He lives in Brooklyn and teaches architecture at Rensselaer Polytechnic Institute.
Erik has worked for the firms of Diller+Scofidio, Laura Kurgan, and Lyn Rice before starting his own practice. These designs have included a student center renovation, an art museum, apartment renovations, a vacation home, exhibitions, a performance space/bar, an expo pavilion, schools, offices and an interpretation center.
His work has appeared in Volume magazine, Art in America, and Nature, and he has shown work and lectured at venues including Exit Art, the Ise Foundation, and Columbia's Neiman Gallery, and the Storefront for Art and Architecture (NYC), The Institute of Contemporary Art (Philadelphia), CAVS (MIT), Basekamp (Philadelphia), the Contemporary Art Center (North Adams, MA), and Pond (San Francisco).
Marisa Jahn
Of Ecuadorian and Chinese descent, Marisa Jahn is an artist whose work explores, constructs, and intervenes natural and social systems. In 2000, Jahn has co-founded Pond: art, activism, and ideas (www.mucketymuck.org), a non-profit organization dedicated to showcasing experimental art. Jahn has presented and exhibited work in museums, galleries, and spaces at venues such as The Institute of Contemporary Art (Philadelphia), the Asian Art Museum of San Francisco, Yerba Buena Center for the Arts (San Francisco), ISEA/Zero One 06/08 (San Jose, CA), MoKS (Estonia), the Moore Space (Miami), the Museum of Contemporary Art (North Miami), in galleries and public places in Tokyo, Honduras, Estonia, Turkey, North America, and Taiwan. Jahn's work has been reviewed in Art in America, Frieze, Punk Planet, Clamor, San Francisco Chronicle, the Fader, Artweek, Metropolis, the Discovery Channel, and Canadian Broadcasting Corporation (CBC). She has received awards and grants such as the Robert & Colleen Haas Scholarship, MIT Department of Architecture Fellowship (2005-8), CEC Artslink, and is an artist in residence at the MIT Media Lab (2007-9) and at the Headlands Center for the Arts (2008). She received her BA from UC Berkeley and an MS from MIT's Visual Arts Program. She lives between Boston and New York, where she functions as the Immediator of art-activist campaigns for The Church of Stop Shopping/Reverend Billy. www.marisajahn.com, www.mucketymuck.org
El árbol de la manzana cuya caída inspiró a Isaac Newton
Este es uno de los dos manzanos que descienden de original, aquel cuya caída de uno de sus frutos habría inspirando a Isaac Newton la Ley de la Gravitación Universal, en el Trinity College de la Universidad de Cambridge en el año 1665. Un segundo árbol estaría en su casa natal en Woolsthorpe Manor, Lincolnshire.
Despertado de una siesta bajo el árbol por la caída de la manzana, o mirando caer una desde la ventana de su cuarto - en el centro de la foto- en el College, la única certeza de la veracidad del evento, es la confesión que el mismo hizo a un biógrafo de haberse inspirado en la contemplación de la caída de una, que lo condujo a preguntarse por la caída de la luna (The Newton Project).
Un ejemplar de la primera edición de su obra "Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica" se encuentra en una de las bibliotecas de este recinto. Una publicación científica de impacto no superado.
El formidable trabajo de este hombre - el científico más importante de la historia - puso, a partir de esos años, a la ciencia como la forma de conocimiento que cambió definitivamente el mundo, partiendo por la propia Revolución Industrial.
-------------------------------
THE ISAAC NEWTON'S APPLE TREE
This is one of the two apple trees that descended from the original, one whose fruit fall would inspire Isaac Newton's Law of Universal Gravitation, in the Trinity College. University of Cambridge in 1665.
A second tree would be in his birthplace at Woolsthorpe Manor , Lincolnshire.
Awakened from a nap under the tree by the falling apple , or looking down from the window of his room - in the center of the image in the College, the only certainty of the truth of that event, is the admission that the himself made to a biographer of being inspired by the sight of a falling , which led him to ask about the fall of the Moon (The Newton Project).
A copy of the first edition of his work "Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica" is found in one of the libraries of this site. The most impressive scientific publication of all time.
The great work of this man - the most important scientist in history - made , from those years, science as a form of knowledge that definitely changed the world, starting with the Industrial Revolution itself.
I carried boxes, bolts of fabric, curtain rods and cornices and drilled up into ceilings for several years, which caused me to have painful bursitis in both of my shoulders. I carried these things in ice and snow and sometimes for several New York City blocks.
To tell the story of the Bronx without examples of the affects of the context would be two-dimensional. Like many other communities of the time, the Bronx had its share of dysfunctionals and grief. It is a grief normalized in the 21st century, but in the mid-20th century, infidelity was unacceptable and male chauvinism was very acceptable. Our context, family and especially allegiance, must be focused and not divided. My family had to become those that shared what God was dispensing. I urged my family to join me on this journey, but they refused. I missed them and longed for them to come with me. I’d write when I did not see them and cajole when we were together. However, my father later converted and I always suspected that my mother did as well.
Math12:30 says, He that is not with me is against me; and he that gathereth not with me scattereth abroad.
So, I, too, believed I must be consequent and clear with “them.” People in my context considered me Pollyanna, impractical and out of touch as I was going through the eye of the needle. I was the epitome of stardust and its affects.
I considered them irrelevant, uncommitted, drifting, victims of flesh, world and circumstance. I was preparing to be a knight. I needed a king and a kingdom. Recently Barbara-Anne, the Klee’s daughter, asked my advice to encourage her son in his commitment to anything, including his studies and life itself. I suggested she not press him on any one thing except to support him to become a “knight.” If he does, he will somehow find his king and kingdom. In this way, I am very grateful to God for leading me so that I could become a knight and find Him, my King.
Perhaps they were caught up in the moment of an American fantasy, ideal and dream. I surely did not seem to last very long. I cannot recollect bright moments – only flashes of being together, but no affection and happy lives. Sometime in the early years, there are some recollections of laughter, doing things together. These were the years before my brother Saul was born, while we lived on Hoe Avenue and Home Street. I was less than four years old; I hardly remember, but it was very mixed. I clearly remember arguments and harsh words as I lie in bed in the living room on Home Street. Then very early on, something went wrong.
My mother was about 15 years my father’s senior, from a European/German work-ethic culture, while my father came from a Mediterranean and romantic culture. Both were distracted away from raising me by a failing economy and no business between them to earn. It was a dysfunctional family where there was neither intention, motivation, discipline nor will to behave. What they did was stay together hating, fighting, and avoiding each other. My mother would rant and rave and my father would escape. My mother would take out her hostilities on the “weakest link” – me. Otherwise, she was loving and caring.
One could not have a mother who was always there; mine was always cooking, cleaning, shopping, and taking me to doctors, school, beach, park. Her European work ethic and strong sense of duty and learned obedience made her the best caretaker that a child could ever have. The house was immaculate; I was totally clean, overdressed, and fed the most nutritious foods that God produced. She changed the sheets and towels daily. Our clothes were washed and cleaned; we never wore dirty and/or unwashed clothes.
Her reaction to anomic stress was to hold on to the status quo of the concept and fact of her marriage and work as hard as she could to create the form, if not the substance, of a marriage. And she did! At what a cost to her life’s happiness and well being, she gave her life for her children.
Her sense of responsibility overwhelmed her to the point of nagging and venting her frustrations. She was trying to do the right thing and for that I loved and worshiped her. She loved us and let us know that she loved us by telling us that she loved us and making sure our underwear was washed and ironed and all our clothes were in perfect condition. When I was old enough and before I met Christina, my mother was my best friend. She was intelligent and quick; we liked the same things – Chinese food, classical music, radio programs.
She was such fun, but not in these early years! Yet, there must have been a closeness and warm relationship between us, because I can only recall a kind and loving presence. I can recall being nurtured and cared for and surely I was dressed, weaned and bathed. My mother was there attentive and caring.
In my mother’s anomie, my father was immature, irresponsible, innocent and other directed. I assume she based her values on the standards and values of her parents and the norms of the day. It was an unwholesome combination that left us all separated and relieved to be separated.
My father was the most loving, kind and gentle man I have ever known. He was very diplomatic and wanted the best for his children. My brother seemed to know that he was amongst the wrong combination and soon found a way out in his early marriage to Francine.
My father and mother told me the story of how they met and his proposal of marriage, “Two can live as cheaply as one.” She was living in the Brooklyn shipyard district of Brooklyn, adjacent to Bedford Stuyvesant where Pratt Institute was located (in the building of an abandoned shoe factory); and my father lived in Harlem. They met and dated in a very popular dance hall called the Palladium (near Roseland and Birdland).
At 12, I learned at school that I needed to prepare myself. My parents were temporary; so I started to prepare myself. I needed discipline and I thought my parents did not realize this; I believed they only knew I misbehaved. My mother said I talked too much; I did. I asked too many questions; I did. I delved; I did. She predicted this would give me the most trouble in my life.
After I stopped smoking in 1977 (at age 40) and would enter a restaurant before smoking was banned in restaurants and the maitre’d would ask, “Do you smoke?” (implying, would you like to sit in the smoking or non-smoking section of the restaurant), I would answer, “I only smoke when I’m on fire.” I know, neither did anyone else laugh; however, I always thought it was very funny.
I started smoking in 1951 (at age 14), the first year I started attending high school, when I met Leon Goldstein on the bus commuting from our apartment on Simpson Street. He taught me how to smoke sitting on the black iron rail at the bus stop at Pelham Parkway at our destination before walking to school. After a long while of choking and coughing, I learned. Then I began what was years of taking a few cigarettes from my mother’s red pack of Pall Mall until I graduated, and then with the money I earned, I could buy my own. As much as I smoked, I never exceeded one pack per day. When my mother found out that I smoked I urged her not to tell my dad because I did not want to grow up. To me, smoking was growing up and I enjoyed being my father’s son. I thought that would all end once he knew I smoked. After a while, I would do the usual smoke after every meal, while driving, after sex and especially with coffee. My mother never missed the few cigarettes I took and in this way, I felt my mother and I bonded in a way I can never explain. We shared and she did keep a secret.
After smoking regularly for several years, Stanley Sommers bet me on one New Year’s Eve that I could not stop smoking and that whoever of us started first would pay the other $100. I won and Stanley paid me $100.
I am cosmopolitan and not rural or suburban. I don’t have any interest in baseball, football, soccer, popular rock stars, political candidates or fishing. Man can say that I’m not from around here. Even as a child, we moved often. I am overly traveled and am articulate, glib and conversant. I delve and invade subjects or withdraw and keep silent, concerned that I may overwhelm and offend.
Screen Capture.
www.youtube.com/watch?v=vt7PvTwYF3E&feature=share&...
Full Feature in 9 Parts
American International Pictures lived up to its name on this project. Terrore nello spazio was a Spanish/Italian/American effort. The American release title, Planet of the Vampires (PoV) suggests a campier film than it is. There actually aren't any vampires in the usual sense. Yet, it is still a horror/sci-fi hybrid. Director Mario Bava (famous for horror pictures) gives the dark screenplay by Ib Melchior a good presentation, despite a low budget.
Synopsis
Mysterious signals received from a distant planet named Aura suggest some intelligent life, perhaps a distress call. Two interplanetary space ships are sent to investigate. The Galliot goes in first, but seems to crash. The crew of the Argos go lower to check on them. A sudden increase of gravity pins everyone to the floors and the Argos seems to be doomed to crash. At the last minute, the gravity normalizes and Captain Mark Markary is able to land the Argos. When various members of the crew awaken, they go viciously homicidal temporarily. Captain Mark is able to restore order. The Galliot is found near by, perfectly intact. When a team of the Argos investigate, they find the entire crew of the Galliot dead. They killed each other. The Galliot's "Meteor Rejector" device is smashed, making the ship unspaceworthy. The Argos team return later to find no bodies. (They are rising from the dead, but the Argos crew don't know this yet.) A team from the Argos find a derelict alien ship with a huge alien skeleton out front. Mark and Sanya check it out and almost become trapped inside. Various crewmen, usually given lone sentry jobs, disappear one by one. Two Galliot crewmen appear with a story of being unconscious after the landing. They are taken aboard the Argos, but it was a trick. They were zombies who came to steal the Argos's "Meteor Rejector" device. One zombie explains that Aura is inhabited by a race of energy beings. The Auran sun is dying but they cannot construct spaceships. So, they lured other race's ships to Aura to hijack their bodies and flee. The takeover can be done willingly too. Captain Mark says "Never". Mark, Sanya and Wess steal back the Meteor Rejector and plant bombs aboard the Galliot. They take off in the Argos. Wess discovers that Mark and Sanya are possessed by the Aurans. He smashes the Meteor Rejector, thinking he's stopping the Aurans. He dies in the process. Possessed Mark and Sanya decide to set down on an obscure little planet: Earth. The End.
PoV has the quirky charm typical of Italian sci-fi, but also some visual fun via Bava's sense of art.
The American title is a misnomer, but probably deemed better (by A.I.P.) for marketing. The dead bodies, re-animated by the Auran energy beings, were more the classic zombie than the classic vampire. There is no sucking of blood or needing of human blood, etc. The whole rising-from-the-grave scene is clearly in the zombie idiom. Mixed into the zombie trope is the familiar 50s theme of alien-takeover.
Like many B movies, the production budget for PoV was very tight. Modern viewers could easily scoff at the modest special effects and simple sets. Yet, fans of B sci-fi can appreciate how much mileage Bava got from his shoestring budget. He made an entire alien planet out of a few "rock" props left over from a prior sword-and-sandal film, making use of lots of dry ice fog to disguise how sparse things were. The ship models were quite small (and therefore cheaper), but he manages to make them look larger. To save on matte art and optical effects, Bava used mirrors to put actors and small models into the same shot. Of course, having the Argos and Galliot be identical ships meant handy double use. The giant alien skeleton was probably his biggest expense, but well worth it.
Bava also made ample use of strong color to make things look "alien." Pairs of red-green, or red-blue, or green-orange lights add a vivid other-worldliness. The lighting is reminiscent of that used in the soviet film: Mechte Navstrechu ('62) ("A Dream Come True"). American audiences wouldn't get to see the soviet footage until 1966 when A.I.P. created another of their mash-ups, this one entitled: Queen of Blood.
Some viewers see an inspiration for Ridley Scott's famous Alien (1979). Certainly the scene in which Mark and Sanya discover and explore the derelict alien ship bears a strong resemblance. Even though this scene in PoV is more of a sidetrack than pivotal, it is certainly possible that Scott drew upon it as a portion of his story.
Screenwriter Ib Melchior was fond of the notion that alien planets harbored mysterious danger. His dark vision was quite the opposite of the almost glib notion that alien beings would be pretty women in short skirts. Melchior's Angry Red Planet ('60) featured ominous unseen Martians who tell the earthlings to get lost and never ever come back. Journey to the Seventh Planet ('62) featured a malicious intellect being that messed with the earthlings' minds and was trying to get off its cold, dark moon, to a better planet -- like earth.
The ending of PoV is decidedly un-hollywood. Most of the crew die. Even the last uncompromised humans (Wess) dies trying to stop the Aurans. He fails, despite his heroic sacrifice. Auran-Mark and Auran-Sanya fly down to an unsuspecting earth. The danger of the mind-controlling energy being Aurans was about to be loosed on our simple civilization. On its own, such an ending does have nihilist overtones. It also smacks of a potential sequel along the Body Snatchers line.
Bottom line? PoV will not impress modern viewers who rate movies by how lavish the effects are. It is still a budget film. It also suffers some of the usual pitfalls of foreign films repackaged for American release. There are almost too many characters who are easy to mix up (everyone wore identical leather suits) Nonetheless, it one of the better B movies of the 60s.
U.S. Secretary of State John Kerry; U.S. Ambassador to Vietnam Ted Osius; his husband, Clayton Bond; Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs Danny Russel; and National Security Council Director for Asian Affairs Daniel Kritenbrink listen as Vietnamese Deputy Prime Minister and Foreign Minister Pham Binh makes introductory remarks on August 7, 2015, at the Daewoo Hotel in Hanoi, Vietnam, before the Secretary delivered a speech commemorating the 20th anniversary of the normalization of diplomatic relations between the United States and Vietnam. [State Department photo/ Public Domain]
History
The church with the downed tower
History of joy and suffering of an old christian time witness of Vienna
The Minoritenkirche in Vienna is one of the oldest and most valuable artistic churches of the city. It is therefore not surprising that it also experienced a very eventful history. In all probability, the Franciscans were - how the Friars Minor (Thomas of Celano: "Ordo Friars Minor" ) also called on account of its founders personality, called by the Babenberg Duke Leopold VI the Glorious, in 1230 into the country. Here he gave them a lot, probably with a church (probably dedicated to St. Catherine of Alexandria), before the walls of the city, between the Scots Monastery (Schottenstift) and the ducal residence. It was not until 1237, and in 1271 the entire area was included in the extended boundary wall. The Minorite Barnabas Strasser says in his chronicle from 1766 that Leopold had asked on his return from the Holy Land in 1219 Francis in Assisi to the relocation of some brothers to Vienna, which was then carried out 1224. The Franciscans, however, are detectable only in 1234 by a bull of Gregory IX . to Frederick the Warlike, the last reigning Babenberg, by the year 1239 there was already the Austrian province. The above-mentioned chapel near the present Minoritenkirche the brothers have now expanded and dedicated it to the Holy Cross ("Santa Croce"). In 1251 the dedication was by the Bishop Berthold of Passau. In addition, the friars began to build a monastery, the 1234 is mentioned in a document (the monastery comprised finally the Ballhausplatz, Minoritenplatz and parts of the Hofburg and the Public Garden) . Of the original Romanesque building stock nothing has been preserved. Especially the great fire of 1276 has cremated large parts of the Convention.
However, the strong growth of the Friars Minor now living in Vienna made a new building of the church and monastery necessary. Already laid by King Otakar II of Bohemia in 1276 the foundation stone for the new building of that temple which was now already on the present site of the church, the monarch also promised tax exemption for all who had contributed to the building of the church.
First stage of construction (beginning in the third third of the 13th century.): So he decided to build new church and convent, but by the death in battle of Ottokar in 1278 at the March Field (Jedlespeigen close Dürnkrut) delayed the construction, thus only after the turn of the century it couldbe completed. The embalmed body of Ottokar remained 30 weeks in the chapter house of the monastery until it was transferred to Znojmo and finally to Prague. The king's heart is buried in the original Chapel of St. Catherine, which was now newly assigned this name because the appropriation should be reserved to the Holy Cross of Christ, the new church and the convent . This newly built house of God was given the shape of a two-aisled nave with zweijochigem (two-bay) long choir (chancel), which closed with the five sides of a decagon. This long choir, the one 1785/86 and changed into a five-storey residential building, was canceled in 1903. In connection with the subway construction (1984-86), although archaeological excavations took place, it also laid the foundations of the former free long-choir, but most of the foundations of the old presbytery were destroyed at the same time. - The first church had a rood screen, even at the turn of the 15th/16th Century the still resulting image of the Saint Francis was attached by an unknown artist. Just from this first phase, we know by the Baroque Minoritenchronik (chronicle) first mentioned the name of a builder, namely brother Hans Schimpffenpfeil .
Second stage of construction (after 1317-1328 ) Blanche (Blanche) of Valois, the wife of Duke Rudolf III . ( 1307) and daughter of Philip the Fair, in 1304 decreed in his will to build a chapel in honor of her grandfather, the Holy King Louis IX. of France (canonized in 1297) and introduced for this purpose in 1000 available books. However, the project was realized only under Isabella (Elizabeth ) of Aragon, wife of King Frederick the Fair (1330 ). The chapel dedicated to their relatives canonized in 1317, St . Louis of Anjou, son of Charles II of Naples, great-nephew of Louis IX . of France and Franciscan archbishop of Toulouse (1297 ); it was first a self- cultivation in the NE (north-east) of the two-aisled nave Minoritenkirche, until the third construction phase it was integrated into the nave (now the north aisle with Anthony's Chapel). In 1328 the chapel was apparently completed because in 1330 the founder - was buried in the chapel of Louis - in terms of her testamentary disposition. The tomb of Queen Isabella stood in the middle of the Kapellenjochs (chapel bay) in front of the apse. The tracery show similarity with those of the Albertine choir of St. Stephen (built by Duke Albrecht II [ 1358] ) as well as with that of the Sanctuary Strassengel near the Cistercian monastery Rein near Graz (around the middle of the 14th century.). Probably belonged to the tympanum with the donor portraits of Frederick the Fair and Isabella at the feet of the Mother of God, which was inserted in the third construction phase of the church in the secondary north portal, the original entrance to the Ludwig chapel. It must be mentioned that even the Duchess Blanche (1305 ) built around 1330 a high early gothic marble grave, which unfortunately disappeared in the course of the renovation of the church in the years 1784-86 by the court architect Johann Ferdinand Hetzendorf of Hohenberg. It would be in Vienna today the only work of art of this kind
Third stage of construction (from 1339 -1400): Construction of a three-aisled hall (originally nave chapel Ludwig). The north wall of the chapel was extended to the west and in the north portal installed a second yoke. In addition, it was built a new west facade, with especially the central portal - including was designed - with jamb - pompous like the French late Gothic - perhaps under South German mediation. In the obituary of the Friars Minor brother Jacob of Paris is called ( around 1340), the confessor Albrecht II as the creator of this work of art. The duke and his wife Johanna von Außenmauer MinoritenkirchePfirt have obviously significantly contributed to the emergence of Vienna undoubtedly unique late Gothic cathedrals three portal group, there is also a representation of Albrecht and his wife in the middle portal next to the cross of Christ. Together with the two for a rich Mendikantenkirche (Mendicity church) this equipment is also of French models (see Notre Dame Cathedral in Paris [after 1285] ) constructed in 1350-1370 with splendid rose windows (with "bright" and "rotating" tracery) to the south wall - unusually without a doubt. The workshop, which built the Ludwig chapel was also busy with the west facade ("Minoritenwerkstatt" (workshop)). 1350-60 or later today, finally, the bell tower was only partially built (as a builder is a lay brother Nicholas, 1385 or 1386 called ). The tower consists mainly of two parts, a lower part made of stone blocks to the height of the nave, and an upper, octagonal section of mixed masonry. Its crown had because of damage - especially been renewed several times and was eventually removed - during the Turkish wars . The consecration of the enlarged Minoritenkirche must have taken place about the year 1390. So that the church had received its valid look for the next time.
In 1529, during the first siege of the monastery and the church even more extensive damage suffering (launch of the spire). Since the monastery of the Observant (Franciscans) had been destroyed by the Turks, these sought to supplant the Franciscans in their convent, where John Capistrano, the founder of the "brown Franciscan" (Observant) in Vienna, lived some time in the Franciscan monastery and in the Church had preached, but eventually instructed the Emperor Ferdinand I the now homeless Observant buildings on Singerschen Platz. In fact, the number of Wiener Friars Minor has then shrunk to seven, so that they felt compelled to call Fathers from Italy. But that but could not prevent that the church from 1569-1620 war a Protestant church. Interestingly, originate numerous coats of arms on the balcony of this period. At that time the Conventual were only in the possession of Louis Chapel and the Chapel of St. Catherine. Also during the second Turkish siege in 1683 the tower served as an observation tower and the Minoritenkirche was accordingly fired by the Turks and severely damaged. In 1733 the tower is adorned with a copper dome, but because of the danger of collapse eventually had to be removed. It brought the church to that low pointed tiled roof, which still exists today .
More and more, the bands developed in the Minoritenkirche, especially Ludwig chapel and cemetery, grave sites of the nobility. Besides Blanche of Valois and Isabella of Aragon and Margaret, the last country Duchess of Tyrol, was named Maultasch ( 1369 ), is buried here, as well as members of Lichtsteiner, Ditrichsteins, Puchaimer, Hojo, Stauffenberger, Greifensteiner; Piccolomini, Medici, Cavalcanti, Montaldi, Valperga, etc. (many of them are listed in the "Libro d'Oro of the "Congregation Italiana"). It should also be mentioned that the Franciscans since the end of the 14th Century took lively interest in teaching at the University of Vienna, especially of course in the subjects of theology, but also the jurisprudence. At the beginning of the 18th Century lived in the Vienna alsoin the Viennese Convention the Venetian cosmographer Br Vincenzo Coronelli, which the Emperor Charles VI. appointed to head the regulation of the Danube and its famous globes are now in the globe collection of the National Library in Vienna.
It is worthnoting, finally, the fact that around 1543 on the Ballhausplatz near the Imperial Palace from parts of the monastery a small hospital was donated and that the Franciscans for 13 years did all the counseling in this new Hofspital, at this time was the newly restored Chapel of St. Catherine Hospital Church. Another wing of the former minority monastery was home to the Imperial Court Library, 1558-1613.
To Minoritenkirche the second half of the 18th Century brought drastic changes. This development was initiated by the fact that the naturalized Italians in Vienna founded an Italian congregation in 1625/26 under the guidance of the Jesuit priest and professor at the University of Vienna Wilhelm Lamormaini. By the year 1773, when the Jesuit Order was temporarily released their Italian trade fairs celebrated this "Congregation Italiana" in a chapel of the Jesuits at Bognergasse, near the old Jesuit church "Am Hof". But in 1773 that little church was by the imperial government requisited. Then the Italians found in St. Catherine Chapel at Ballhausplatz, which popularly still is referred as the Italian church - ie not only the Minoritenkirche - a new home. After a thorough restoration of the chapel was consecrated on 1 February 1775 ceremony in memory of the "Santa Maria Maggiore" to Rome in the name of "Madonna della Neve" (Mary Snow church'). The Holy Mass conducted Antonio Salieri (1750-1825), who was in 1774 chamber composer and conductor of the Italian opera in Vienna, from 1788-90 to 1824 Kapellmeister and Director of the Court Chapel. Pope Pius VI . visited during his stay in Vienna on Good Friday of 1782 the church "Maria Schnee" on the Ballhausplatz. But this state of the law was short-lived: in 1783 Emperor Joseph II shifted the Friars Minor in the former Trinitarian on Alserstrasse, and the Minoritenkirche was on the grounds that the chapel "p Maria della Neve" for about 7,000 Italians living in Vienna was too small, the Congregation italiana transferred to the condition that the Community had now to restore the Great Church (imperial decree of June 3, 1784). The richly decorated chapel "Madonna della Neve" went on an imperial property and was finally in the late 18th Century canceled. Also, the Franciscan monastery passed into state ownership: one is used for imperial and feudal law firms. The cemetery near the church was abandoned. With the greatest financial burdens now led the congregation from the imperial mission of the church renovation, the thorough repair of the church was entrusted to the court architect Johann Ferdinand Hetzendorf of Hohenberg (1784-1789). In order to cover the construction costs somewhat, were the old long choir (chancel) and the beginning of the 14th Century. (Consecrated in 1317 ) at the western end of the south side of the nave grown (and now defunct) St. John's Chapel (Chapel Puchaimische Kapelle ) converted into residences. The solemn consecration of the church under the name of "Madonna della Neve" took place on 16 April 1786, on Easter Sunday.
But soon was moving closer to the church the next hardship: In the years of the Napoleonic wars, the church should serve as a warehouse for straw, hay and for different equipment, so in 1809 also the forced evacuation of the building took place. Shortly after engaging the French eventually turned this into a provisions store. Two-thirds of the floor was smashed by the rolling of drums and by the retraction of cars. In the middle of the church a wide, tunnel-like cavity had been excavated and other parts of the floor destroyed a in God's house capped oven. Until 18 April 1810, the then Prefect of the Minoritenkirche received back the church keys. In 1825 died one of the most famous Kongregaten (congregats) of this century, namely, the composer Antonio Salieri, and on 22 June this year resounded in the Italian national church with the participation of the court chapel and the first Hofchores (court choir) the Verdi Requiem.
As the situation after the Napoleonic war turmoil in the mid-19th Century had normalized, Emperor Ferdinand the Good in 1845 donated to the "Congregation italiana" the according to the model of Leonardo da Vinci's famous fresco (1495-97) designed mosaic of the Last Supper, which the Roman Giacomo Raffaelli of 12 panels with a total weight of 20 tons by Napoleon's orders had made in the years 1806-1814, and was eventually bought by Emperor Franz for the Belvedere Palace. To that gave Emperor Ferdinand a considerable amount (8000 guilders) to allow the mounting of the work of art in the Minoritenkirche. The inauguration of the altar took place on 26nd in March 1847. In 1852 Emperor Franz Joseph came and soon the Crown Prince Franz Ferdinand in the "Congregation ". The former paid each year mostly coming from out of town fast preachers for the Church, in return he regularly received at the Festival of Lights (2 February) as well as on Palm Sunday the sacred candle or the olive branch.
The last major change in the church took place in the years 1892-1905 at the restructuring of the Minoritenplatz. Now two new courses, namely the Ballhausplatz and Minoritenplatz emerged, the houses adjacent to the church (former Long John's Chapel Choir and) were demolished. The former Franciscan monastery had to give way to the House, Court and State Archives. Even the church was given a new face, although the plans of the architect Viktor Luntz due to financial reasons only could be realized partially, there were clearly visible changes: Most noticeable to the viewer is undoubtedly the Gothic passage on the south side of the walled grave stones originated partly from the bands, and part of the adjacent once cemetery, as well as the above installed "Minoritenhaus". 1907 were placed in the tower four new bells cast in Trento, which is, however - with the exception of one, St. Anthony ordained, Bell - 1914 confiscated. The solemn consecration of the church took place on 4 Held in May 1909 in the presence of Emperor Franz Joseph. Due to the highly cooperative attitude of the Congregation towards the transformation plans of the City of Vienna Lueger, the mayor promised that the court should never be installed directly behind the church.
More important restoration work was carried out 1960-1962 (church affairs), in the last decade, as the outer walls have been restored.
About Minoritenplatz finally should be mentioned that the pastoral care of Italians after 1786 by each rectors appointed by the Archbishop was, from 1808 to 1813 was also here Clemens Maria Hofbauer who died 1820 and later was canonized working as a church rector. Therefore, there is also his monument on the north side of the church. Since the year 1953, and officially by the order of the archbishop Ordinariate of 1 December 1957 is the Friars Minor transmitted the pastoral care of the Italian community again, firstly the Fathers belonging to the Order of Padua Province while they are under the Austrian province today. In the year 2003, ie 50 years after the adoption of the pastoral care of Italians in the Minoritenkirche by the Conventual, that Francis statue was made, nowadays, it is located on the north side of the church, next to the Baroque cultivation.
(Text by Dr. Manfred Zips, Ital. Congregation )
Stability.
Stabiliteit van het evenwicht.
Construction material in the line of the forces.
Constructie materiaal in de lijn van de krachten.
Stable sailing is a building skill.
Spailboat levert zijn energie, ammoniak, en / of waterstof, LH2, af aan tankers die het naar havens brengen.
Men moet olie gebruiken om ermee te bouwen.
Spailboat is een naam. Er zit speed spailing in, uit het Engels, terwijl er ook spelevaren in zit. Spelevaren is een denigrerende term voor rijke lui die uit verveling niets anders kunnen doen dan doelloos varen, op hun omslaande jachten. De echte verwijzing is echter de letterlijke. Spelen. Toevallig ook met ai, de klank van Sail. Dus, de naam voor het nieuwe type zeilboot, respectievelijk, windsurfboot, of, kitesurfboot, is Speelboot, respectievelijk, Spailboat.
Een Spailboat, speed-sail-boat, is zeilboot die de lift normaal behandelt. Alle gewone -niet normaal- langsgetuigde zeilboten slaan om. Het is eigenlijk ongelofelijk maar, alle zeilboten zijn instabiel, ofwel, labiel, ofwel in mensentermen, een wankel gebeuren. En, levensgevaarlijk. Dus, een Speelboot is wel een zeilende boot, maar, het mag geen zeilboot heten, omdat zeilboot al bezet is door de gangbare. Maar kitesurfen is ook zeilen, maar toch geen zeilboot. Speelboot is een kitesurfboot, met de monoliete behandeling van een windsurfer.
Omdat speelboten niet omslaan. Sterker, speelboten gaan vliegen. De massa, echter, is veel te groot om te gaan vliegen, desalniettemin wil de tuigage het geheel dat deze vasthoudt, opliften. Dus, een speelboot lijkt op een kitesurfer. Want, een kite staat eigenlijk zoals speelbootzeilen staan opgesteld. Een nadere kijk leert ons namelijk dat vleugels die als kite staan, de behandelaars van die vleugels in staat stellen de overbrenging tussen de lift en de blokkade hierop te normaliseren. Ofwel, alleen en slechts dan als de vleugel staat opgesteld als een kite, maar ook windsurferzeil, werkt de lift opwaarts.
Logisch, als men bedenkt dat andere bekende vleugels, aan vogels of vliegtuigen, de lift ook omhoog werken. Heel onlogisch dus dat zeilboten eigenlijk van vliegende naar duikende evolueerden. Vikingschepen, Latijnse zeilboten, de eerste brikken en barken, de latere windjammers (volschepen, barken, brikken) hielden hun zeilen in feit ook al op als kite. Zeilen was aanvankelijk windsurfen. Toen kwamen er rond 1800 AD langsgetuigde zeilboten, en nu kon er wel hoger aan de wind worden gelopen.
Om energie op te wekken hoeven we nergens heen, zodat de "aan de windse koers" waardeloos wordt > weinig snelheid. We kunnen weer vliegen. Dus, een speelboot is geen windsurfer, omdat de zeilen ver weg staan. Wel lijkt een speelboot in alles op een windsurfer. Werkelijk, een speelboot is in feite een windsurfer. De zeilen worden volledig gemanipuleerd met als enige doelen de snelheid en, het vliegen. Dus, een speelboot lijkt het meeste op een kitesurfer, heeft de eigenschappen van een windsurfer, en valt onder de noemer: zeilboten. Maar, een speelboot lijkt in feite nergens op. Het is, zoals gezegd, geen zeilboot, terwijl het wel zeker een zeilboot is. Maar natuurlijk. Kort gezegd komt het erop neer dat een speelboot iets nieuws is.
Een speelboot vaart, net als windsurfers en kitesurfers, half wind en voor de wind, maar, een speelboot kan ook wel degelijk hoogte winnen. Een speelboot kan alles, als het komt tot zeilen. Windsurfen is eigenlijk super zeilen. Een windsurfer zeilt ook, en een kiter zeilt ook. Toch heet kitesurfen geen zeilen, maar kiten. Een windsurfer surft, terwijl surfen toch echt oorspronkelijk zonder zeil gebeurde. Een Spailboat spailt. Ofwel, een speelboot speelt. De link terug naar de actualiteit is spelen van de jeugd. Het leukste spel van allemaal is kiten. Als de jeugd heet voor het zeggen had, dan zouden ze altijd zeilen, als het waait. En dat noem ik spelen.
Een Spailboat is een robot die kan windsurfen. Massa, M, in kg, dat kan windsurfen. Windsurfen kenmerkt zich door de snelheid, v, in m/s en het surfen met de korte windgolven. Het surfen is het mooiste wat er is op aarde. We nemen een groot stuk water. We blazen er wind overheen. Er ontstaan golven. De golven lopen haaks op de wind. De half windse koers loopt parallel aan de golven.
We need stable wind surf machines with turbines.
The new riggings lead to stable sailing compositions. The already mentioned windsurfing, SB, is the wave riding version of the stable sailing compositions and; meant for usage at the windy waters near the both poles, in fact just outside the cargo shipping routes. Also the edges of overcoming hurricanes, especially the periodic appearing ones like, the ones in the Mexican Gulf during the so-called hurricane season, are goals. On both working grounds is room enough for a very large fleet. A “million” super sized, SB, can provide the worlds' hunger for energy, by means of the *provision of hydrogen and electricity. Imagine then an entering of an imaginary million super sized, SB: a tiny significant amount of energy will be sucked out of the hurricane, causing the hurricane to loose a bit of its ferocious strength and so, causing lesser devastating power when hitting land! The mentioned working grounds are characterized by high winds, making beautiful “water mountain chains”, or swell, and in between two “stretched hills” are long “valleys”. These valleys -tubes- can be considered as speedways, which make the ocean in high winds like an endlessly wide freeway, making enough room to spare for the earlier mentioned absurd sounding amount super sized, SB. Gaining maximum speed out of windsurfing is done perpendicular to the wind so that, the mentioned freeways are always windsurfed parallel with the wind front. Because, the wind sweeps the waves. The wave fronts on open sea run perfectly perpendicular to the wind because, here is no diffraction or, refraction of the waves!
In the fact of the matter happens now the coincidence that, both surfing the swell and the usage of the wind alone are done most economically in the same direction; parallel with the wave fronts, perpendicular to the wind. So, the both directions, in where for the two maximum speeds are reached, are the very same. It is therefor that the both speeds reinforce each other, leading towards better sail positions.
The hydrogen, LH2, can be stored on board in special tanks, with Indium.
Cavitation, air bubbles around the water appendages beacause of the high speed. So, SB has luxury problems in high winds, by means of the potential to go faster than the water can take without creating air bubbles around the swords, the water appendages. Windsurfers call this cavitation phenomena: “spin out”. It is therefor no wonder that the needed speed tempering force on the windsurfing, SB, in high winds is, logically, to be used to make passive working paddle wheels, or scoops, spin, in order to drive for instance a continuous current dynamo. There is, however, a major down side in keeping the speed down. More speed means more overall lift and more overall lift means more compulsion and more vertical lifting force. SB, definitely wants to get airborne in order to get rid of the water resistance on the hulls. Without the hulls dragging though water opens way to put the sails in a more economic way, flatter to the wind. This rotatory mechanism, in which the increasing speed then at some point leads towards the possible clear lifting of the windsurfing SB, out off the water -because of more lift and better sail positions-, is now suddenly stopped because of the spin outs, cavitation, around the through water dragging swords! In this rotatory mechanism, one must be aware that by doubling the speed, the lift force increases by a factor four, in other words, the speed and the lift are quadratically related! After all, for getting air born we only need the rotatory speed making boat lifting mechanism to go on for just a bit longer. If we walk around dragging problems in general, then we encounter, at some point of the walk, the replacement of slides by wheels, by firstly the Egyptians. Digging further into the context, in where dragging and cutting are combinations, we encounter the successful replacements of the slide-like dragging cutters, by cutting wheels; in for instance glass cutters and can openers. These cutting wheels spin, during the cutting, causing less cutting resistance. Even a side force can be taken by the cutting wheels, during the cut making! In fact, besides the lower cutting resistance, cutting wheels have the same characteristics as cutting knives. If we translate this cutting information back towards the drag related cavitation problems in the water, then we find that the air bubbles around the water appendages, might not necessary occur, when replacing the former used swords by spinning sword wheels. By dragging spinning wheels with the cutting edges through water, the speed of the windsurfing, SB, now differs from the dragging speed of the cutting edges of the cutting wheels through the water. In other words, the water now “feels” a lower dragging speed, allowing the water to keep its original form, because no cavitation is caused. By controlling the circular speed of the spinning sword wheels, by means of a gear box, the cavitation can be avoided at all times. But off course, cutting water differs from cutting glass and in order to create side ways blocking force on spinning sword wheels in water, these sword wheels must slip! The side ways blocking force in water is also quadratic related with the dragging speed. In order to let the sword wheels slip, for creating -more- side ways blocking force, there is a certain amount of resistance needed! Once again the gear box can regulate the resistance, and so, the spinning speed and once again the tempering force is, logically, to be used for making continuous current and with the surplus, hydrogen. Using sword wheels means most of all that the speed of the hull may now over top the former cavitation speed barrier. More speed implies, notably quadratically, more lift, clearing the way to allow the,SB, to get air born; now leading at once towards lesser water resistance, which now, also at once, speeds up the SB, importantly, resulting once more in better sail positions, et cetera. In other words, the earlier mentioned rotatory mechanism is with usage of swords wheels back in action. In facto, the, as the result of the mentioned rotatory mechanism, reachable speeds over water now have to be tempered for safety reasons, making it once again appropriate to use the speed tempering force on the spinning wheels for generating continuous current! For an optimum energy conversion, we need to solve a so-called differential equation, in where all the parameters are related to one and other. The versions of the composition, SB, for over land ride, or over asphalt, or over non-hardened ground -with then very big wheels under, SB-, or over a special track, rails. The last mentioned version of, SB, the so-called Spailtrains over a special track, might possibly reach speeds running up towards, 400km/hr; because these under carriers clamp their wheels around the rails, like the carriers on roller coaster tracks, increasing the massive control over the sails importantly. And again, these possibly reachable high speeds need to be tempered for safety reasons, making it obvious that again the tempering forces are used to drive continuous current dynamos. The continuous current might now directly be led towards the electricity network. Special tracks for Spailtrains are favorably moored on places where windmills are active, because the electricity transportation cables towards the main electricity networks are already installed. Also one may assume that windmills are placed in windy places on land, where the wind is blowing most of the time from one particular direction. The Spailtrains can be used next to the windmills, at the same time, and, in case the wind is over topping the maximum wind mill operating wind force, clearly additionally, and by doing so, widening the wind force window from, eight bfr, towards, ten, or even twelve bfr. SB, compositions operate, just like windmills, flat on the winds direction, for maximum benefit of the given sail areas. The ends of wind mill blades move, at maximum speed in wind force, eight bfr, up to, 250km/hr. The blade, towards the end, is indeed positioned almost perfectly flat, respectively perpendicular, on the wind. If only wind mills did not vibrate and if the positions at the ends of the blades should be hold in a stable and firm way, then the speed at the ends of the blades, in wind force, twelve bfr, might easily run towards the, 800km/hr, though circular. Steady in position hold transversally moving blades do not have the problem of vibrating caused by the turning motion. In other words, a transversal moving blade could reach, 800km/hr, without shaking to pieces. Spailtrains, clamping their selves around rails, are able to position wings in a stable way, making theoretical speeds of, 800km/hr, possible. SB, in general, widens the operating window of the wind force and, as a consequence, the working ground. Antarctica.
Because of the normalization of the lift transfer, SB can be made strong enough! The fact of the matter is that all stable constructions can be forced to the limit, in where the heaviest loaded parts of the structure firstly collapse. Stabilized towers out of rock, like pyramids or, church towers, are only limited in their heights by the strength of the rocks at the very bottoms. Within, SB, the lift transfer is normalized, making composition, SB, stable constructions, which therefor can be made strong enough and perfectly suitable to get sized -, respectively scaled, up. And then, next to the overall stability of the composition, SB, each mast in, SB, is also almost normally used itself; because the lift force, vector, 10, works only slightly outside the mast line. There are, in certain variations of the composition, SB, periods of time noticeable in where the masts are stressed out perfectly through the center of the so-called core of the mast cross section! In this case of pure stress on the mast, the maximum stress load, to be taken by the mast, is nothing more the product of material strength and the area of cross section. In this very case, we can use a massive mast, as well as a rope! However, SB, is not a kite surfer, it is a wind surfer, in where each towards the wings running mast take care of the first condition for the eventual monolith kind of control, the so-called massive trim, over the wings, 6. On, SB, the masts work the cumulated lift force, vector, 10, slightly outside the mast lines, in order to direct the lift at all times in a straight line towards the blocking force, in water created by the water appendages. SB, masts are mainly stressed out and at the same time loaded with bending forces. In this very case it is wise to use hollow masts; lesser material, same bending strength. Presume now a square hollow mast cross section, of twenty, by, twenty meters, with skin thickness, 1000mm, loaded with a, around a parallel with two sides of the square, working couple, respectively torque. Now, one side of the square cross section is stressed out towards the limit. If the used materials are of highly strong composite materials, which can withstand, 1000N, approximately 100Kg, per square mm, and if the torque then put, 25%, on top of the stress load, then follows for maximum amount of stress force in this mast cross section, approximately: average tension in the cross section, sigma, times the working area of the cross section, A, or: sigma = 0.25 x ((1 x 0.6) + (2 x 0.8)) x 10^3N/mm^2 = 0.8 x 10^3N/mm^2 , A = (10^3mm x 2 x 2 x 10^4mm + 10^3mm x 2 x 1.8 x 10^4mm) = 7.6 x 10^7mm^2. Maximum lift force, vector, 10 = sigma x A = 0.8 x 10^3 N/mm^2 x 7.6 x 10^7mm^2 = 6.08 x 10^10N. One square meter sail area, in 100km/hr, generates, approximately, 300N = 3 x 10^2N, so, on this mast might hang, 2.026 x 10^8m^2, sail area! The common maximum wing on three supporting points, is, 300m x 20m, or, about twice the width and the length of an Airbus380 wing. At a mast of, 300m, length, might, roughly, hang twenty wings, running from the size, 300m x 20m, towards, 50m x 10m. The total sail area the leads, to, approximately: 0.6 x 20 x 300m x 20m = 7.2 x 10^5m^2 = way below, factor, 400, the theoretical maximum applicable sail area. In reality there are dynamic forces working on, and in, the mast, leading,towards maximum mast lengths of, 200m, for safety reasons. In, 315km/hr, the lift per, m^2, is approximately, 3000N. 3 x 10^3N, times the maximum theoretical total sail area, at masts of, 200m; 7.2 x 10^5m^2, provides lift force: 2.26 x 10^9N is smaller than 6.08 x 10^10N, and in this extreme case, even a mast of 200m, length can be made strong enough! Round and oval mast are even better. Well, 200m, mast length, that is something else than regular masts on conventional capsizing sailboats. SB, with four masts, can be made up to a kilometer long! If such, SB, move along with, 100km/hr, over water, or, 300km/hr, over special tracks, it is easy to understand that there is a lot of kinetic energy, ready to be converted into continuous current and after, into hydrogen. Once in race course, the sail positions are not moving too much, with respect to each other and with respect to the under carrier, so that the hydraulic motors and jacks won't take a lot of continuous current; leading to an enormous surplus to drive the hydrogen reactors, in order to make hydrogen. Holding positions of the with respect to each other movable parts, is done by break mechanisms, which might only take from the continuous current during installation. Off course, making nuance differences takes off of the continuous current, but after all, once in race, SB, compositions are almost static compositions,. At the end of the song, SB, are to be considered as mass, M, running from an endlessly long hill, which then only need to steer occasionally. Ekin = 1/2 M v^2, with M as mass in kg and v as velocity in m/s. Super positioning leads towards the conclusion that Spailboat is a peace machine because, any nation in the world can build them; in order to provide them selves with hydrogen and fresh water. With the deliverance of shear endless amounts of clean energy ( hydrogen ), the need for making war over oil can be put to the past. Also nuclear power can be put back. Drinking water can be made and, transported, without any down sides. Even ecosystems can be purified. SB hits the ground running.
Why this picture and the ones after? Imagine wind, storm, and one side of the church will go. The flying butres hangs in there on the pulling side, that is incredible.
BOOK BOEK
vervolg hoofdstuk 9
intussen al twee jaar van voorbij. In dat opzicht is dat verlies. In mijn beleving mocht alles zo blijven zoals het was in, 1990. Zeker in het begin was het een zeldzaamheid, als een plectrum gericht naar iemand toe werd geschoten. Ronnie, kan het beter en dit zinde, Keith, niet. Op een gegeven moment leek het wel een wedstrijd tussen, Keith, en, Ronnie; wie het beste de plectrums naar de bestemde persoon kon schieten. Zoals kleine veranderingen tijdens en na een concert is dit er een van. Feitelijk hebben, Harry, David, Libgart, Ken, Dirk en ik een nieuwe manier van leven geïntroduceerd. David, vraagt vandaag de dag nog steeds hoe het gaat met mijn, “Trail of Terror”. Een leven dat een spoor van vernieling achterlaat, ja dat is mijn leven. Alle schepen heb ik verbrand, terwijl ik nieuwe schepen met succes enterde. Ik haalde mijn universiteit diploma in een werkelijk zeer turbulente tijd, en sleepte het diploma letterlijk uit het vuur. In het verbranden van schepen ben ik altijd goed geweest en, net als, Harry, woon ik nu in een andere stad. Van, Zaandam, ben ik verhuisd naar Delft. En nu woon ik sinds kort in, Den Haag. Als ik nu door de stad fiets, bekruipt me altijd het gevoel van vakantie. De sfeer van een grote stad is toch wel euforisch te noemen. Het doet me kortsluiting maken naar de ervaringen tijdens de Stones-tournee’s langs de wereldsteden van, Europa, en, Amerika. Ik kon bij wijze van spreken naakt op de fiets door het centrum van, Delft, rijden zonder dat mijn familie het te weten komt. Het verbrande schip heette, Zaandam, en door mijn wilde leven hoef ik nergens meer aan te kloppen. Ze hebben allemaal een beetje een hekel aan me gekregen. Ik denk omdat ik altijd blijf volhouden waar ik mee bezig ben en ook nog succes verhaal. Mensen zien niet graag de zweetdruppels, maar veroordelen me snel als ik weer eens naar Amerika ga, want dat valt dan wel in het oog. Je ziet de mensen denken: “Wat doet-ie nu?” Dat is ongehoord. Is ie wel wijs? Mijn leven speelde zich voornamelijk af in de, “frontrow”. Een leven vooraan tijdens een Stones show, waar dan ook ter wereld. In het begin krijg je geen respons van de band, omdat alles, ook voor de Stones zelf, in veel opzichten nieuw was en, vooral Keith had het veel te druk had met zijn nummers en de sound. Aan het einde van de Urban Jungle Tour herkenden ze met gemak Ken, mijn persoon, Libgart, Harry, David en Dirk. We waren er altijd en altijd op hetzelfde plekje aan de barrier. Later, tijdens de, Bridges To Babylon Tour, en verder werd het publiek dat de, Stones, overal volgde, groter en voor mij raakte de jus er een beetje af, omdat mensen hetzelfde trucje herhaalden van wat wij al eerder hadden gedaan. De eerste plectrum van, Keith, was een mijlpaal en een zeldzaam gebeuren. In, 2003, is het altijd hetzelfde vooraan en iedereen heeft wel een plectrum. Maar toen was een, door, Keith Richards, zelf, aangereikte plectrum, een schaars goed, en voor mij was duidelijk dat de, Stones, in, 1997, een gemeenschapsgoed was geworden, omdat er veel plectrums worden verschoten per show. Soms wel tien tussen de nummers door. Iedereen had alles. Het publiek is verwend en steevast nukkig en weinig inspirerend. Ze leven echt voor die ene glimp van Keith en dat is triest. Als de nieuwe helden, doorgezakte veertigers en vijftigers met geld als drek, dan van, Libgart, horen dat wij het al deden in, 1990, deinzen ze terug. Wij gingen het avontuur aan. Zonder veel geld en met veel inventiviteit. Zo stelde, Harry, zijn hagel-nieuwe motor ter beschikking aan, Dan Reed, die het voorprogramma verzorgde tijdens het tweede deel van de, Urban Jungle Tour. In ruil kreeg hij dan backstage-passes. Wij waren vaak ‘s middags al in het stadion. Deze generatie oude zakken koopt alles. Maar ze kunnen toch nooit de rehearsals zien, daar steken de, Stones, wel een stokje voor. Ze staan vooraan, a la, alles geregeld, maar kopen voor grof geld deze plaatsen, daar waar wij vroeger al, door geldgebrek, allerlei listen nodig hadden om telkens maar weer vooraan te kunnen staan. Er waren journalisten die ons volgden om ons verhaal te horen. In ruil kregen we dit en dat. Het spel rondom het stadion was een deel van ons leven geworden. En we werden dan ook steeds beter in het bereiken van ons doel. De eerste rij en backstage passes. Wij baarden in, 1990, nog opzien door overal op te duiken. Het felbegeerde zogenaamde, “all-access-laminate”, maakte en drukte Harry op een gegeven moment zelfs zelf in, 1994, en, 1995. Harry, is een art-director en geniaal op het gebied van ontwerpen en logo’s. Het namaken van de stickers resulteerde zelfs in het veranderen van rond naar ovale stickers, omdat, Harry, zijn stickers verkocht. Had ik al verteld dat hij ook joods bloed had. Zelfs de hologrammen waren niet van echt te onderscheiden. We kregen wel op ons kop van de, Stones, maar ze vonden het prachtig. Jaloezie tussen Stones-fans onderling is immer aanwezig en zo gemoedelijk als het was in, 1990, zou het niet meer worden. In de latere jaren van de jaren negentig en in, 2003, was er veel geld te verspillen voor complete stelletjes en idioten. Maar telkens denk ik dan: ”Waar waren jullie tijdens de Urban Jungle Tour?” Toen ze echt goed waren en snel speelden en het weer opnieuw ontdekten om de, Stones, te zijn. In, 2003, werden complete reizen gearrangeerd voor rijke Canadezen en Amerikanen, die vroegtijdig in het stadion werden binnen gelaten en zo zonder moeite vooraan konden staan. Dat is geen sport meer. Dit is vervlakking van het Stones-publiek. Als ik dan met veel moeite, door steeds weer andere manieren, aan het front kom wordt dat zelfs opgevat als, “vals spelen”, terwijl ik juist uit geldgebrek inventief ben. Vals spelen is wel degelijk een verhaal. Want met, “vals spelen”, kun je de sound-checks zien en in de keuken kijken van de, Stones. Ze zijn dan nog normaal. En ik heb veel sound-checks gezien en altijd is het een belevenis, want, sound-checken doen ze niet vaak. Eigenlijk zouden mensen dit moeten kunnen zien. Want de geadoreerde helden proberen net zoals iedereen een mooi kunstwerkje af te leveren. Net zoals de overdreven aandacht voor een gepoetste auto op zondagmiddag, zo wordt door de Stones de laatste hand gelegd aan een intermezzo of intro. Mensenwerk en burgerlijkheid tot in den treuren. Meerdere malen is het voor gekomen dat ik de helpende hand toesteek aan timmer werkzaamheden en het opruimen van het veld. Eenmaal binnen gedraag ik me als een werknemer, een zogenaamde rodie en omdat niemand, behalve, J.C, een compleet overzicht heeft over de genen op de vloer is het mogelijk de hele dag binnen in het stadion te blijven, zonder dat iemand vragen stelt. Een beetje opruimen hier en een beetje timmeren daar en de middag is zo om. Als dan de poorten opengaan is het chaos en in die chaos begeef ik me naar het front aan de barrière en sta dan weer vooraan. Intussen kostte het me een hele dag werken in het stadion. Zoals gezegd varieert dat van opruimen tot aan timmeren, en de helpende hand toesteken, waar maar kan, of is gewenst. Gratis naar binnen heeft een consequentie en die is dat je moet werken, anders wordt je gepakt en het stadion uit gegooid. Het schijnt heel moeilijk te zijn voor de moderne mens om zich te schikken in een knechtenrol waar je dan uiteindelijk zelf beter van wordt. Als ik met iemand anders in het stadion ben, en komt het erop aan, dan kijken ze vertwijfeld naar me en willen eigenlijk niet werken. Ze willen niet meehelpen en niet werken, maar juist dan val je op en word je eruit gegooid. Het is blijkbaar moeilijk voor nieuwste generatie in te zien dat de kost voor de baat uit gaat. Lang leve, Amsterdam. Op die manier lukt het me steeds weer opnieuw binnen te blijven. De laatste jaren is het steeds raak. In verhouding veel meer sound-checks ten opzichte van gevolgde concerten. In, 1990, was dat nog een op twintig nu loopt het op tot een op vier. Van de afgelopen concerten, vanaf, 1997, heb ik weinig sound-checks gemist. Een keer was ik een paar platen aan het zagen, vlakbij het mindden-podium, voor een paar hekken in de toren. Plotseling voelde ik ogen in me priemen en ik voelde een raar soort spanning. Niemand was meer op het veld, behalve de andere timmerman en ik. Ik voelde dat ik door moest zagen. Het was, Charlie, die met bewondering naar me stond te kijken, en wachtte totdat ik klaar was, want de sound-check ving aan. Dit was kenmerkend, omdat ik druk aan het werk was. Ik ben immers timmerman in hart en ziel. Mijn handigheid met timmergereedschap komt me dan goed uit. Met dank aan de werkplaats van mijn oom, waar ik ben opgeleid tot timmerman, meubelmaker. Het voordeel van binnen zijn is dat je de sound-checks mag meemaken, en daar is het me natuurlijk allemaal om te doen. Menigmaal verstopte ik me ergens in een kast of onder de tribune om niet op te vallen en rustig te genieten van de sound-check. sound-checks zijn de ultieme beloning voor een dag zweten om in het stadion te komen. De sound-checks vormen de basis van dit script. Niemand ziet dit namelijk. Het best bewaarde geheim van de, Stones, wordt hier geopenbaard.
Het resultaat van de rechtszaak volgde de volgende dag. Het vonnis was hard voor de hooligans. Het gerechtshof stuurde de hooligans naar de gevangenis en de vergoeding voor mij was tienduizend gulden. De rechtszaak zelf was een farce maar succesvol. De rechtzaak en het verblijf, destijds in, Engeland, bij, Harry, was een toppunt van het einde. Harry, was naar de klote door drugs, werk en, Mel, zijn beoogde vriendin. Bovendien was die periode voor, Harry, een bewogen tijd, omdat hij toen veel, zo niet al zijn schepen in Engeland, aan het verbranden was. Hij was duidelijk zoekende en zocht een weg om te emigreren naar Amerika; iets waar hij een paar maanden ook toe leek gedwongen, door de uitzichtloze situatie. In Amerika zal hij het wel gaan maken, en verdraaid, twaalf jaar later heeft hij het daar ook gemaakt! Ja, zijn, Rock ‘N Roll-leven, is hard. Feitelijk leeft, Harry, een veel te zwaar leven. Anders dan mijn gestel is zijn gestel van staal. Maar hij gaat elke dag over de schreef en predikt dan, dat dat nu juist de vrijheid is, om te doen waar je zin in hebt. En vrijheid biedt altijd de kans te schijnen. Harry, is en kunstenaar en laat zich niet sturen. Hij voelt zich waarschijnlijk als een strijder. Zijn kunst wordt gevormd door zijn talent en door de keuzes die hij maakt. Hij heeft een feilloos gevoel voor kleuren en zijn werk bestaat voor een groot deel uit inkleuren van voornamelijk mensen. De vlezige huidskleur van mensen op zwart-wit prentjes, moeten worden gevonden op het zogenaamde pallet, en Harry is daar een meester in. Hij heeft bovendien een gave om zich te kunnen uiten met behulp van computers. Naar eigen zeggen is de computer zijn enige echte vriend. Opdrachten volbrengt hij altijd binnen een paar dagen, om vervolgens een week bij te komen. Hij werkt achter elkaar door, als er een opdracht binnenkomt en verdient dan een paar duizend dollar per dag! Zijn inspiratie komt van reizen, motorrijden op zijn Harley Davidson, science-fiction-films en muziek. Zijn concurrenten bedienen zich van veel administratie en weinig talent. Hier is, Harry, door gegriefd. Hij weet dat hij op eenzame hoogte staat, maar de huidige maatschappij is vastgeroest en biedt weinig plaats voor kunstenaars. De reden, aangegrepen voor vertrek uit Engeland, herhaalt zich in Amerika en dat doet hem verdriet. Samen met een vriend, Colin, startten zij een bedrijf en investeerden in een drukkerij. Colin, is leider van de motorbende, maar een ongelooflijke aardige jongen. Hij heeft ook nog eens gestudeerd. Daarnaast is hij, Kunfu-Master, en werkelijk elke dag had hij een andere vriendin. Bende-leider zijn heeft zo zijn voordelen! Eenmaal geïnvesteerd en geïnstalleerd als grafisch bedrijf in, L.A., volgde toen precies de computerrace en hun aanschaf bleek binnen een paar jaar ouderwets en achterhaald. Ze konden niet meer concurreren met grotere bedrijven, die de vernieuwingsrace wel konden volhouden en het bedrijf heeft drie jaar bestaan en toen was het op. Intussen is zijn compagnon werkzaam bij een bouwbedrijf en, Harry, werkt thuis aan zijn ontwerpen en logo’s. Nu is hij dus letterlijk de eenzame strijder. Het onheil heeft hij over zichzelf afgeroepen, maar hij blijft vechten voor zijn bestaan. Het enige dat hem staande houdt is zijn geloof. Hij onderscheidt zich door prachtige ontwerpen, maar die worden verkocht in een commerciële markt en worden niet als kunst erkend, maar als een vervulling van een opdracht. Zijn opdrachten hielden hem lange tijd staande, maar ook, Harry, moest op zoek naar ander werk. Hij vond dit in de vorm van een muziek-bedrijf, MOD, Music On Demand, en is daar eindredacteur, niet slecht. Tussen al de troebelheden van de maatschappij biedt de, Rock ‘N Roll, voor het individu vertrouwen. Harry, laat zich nooit ontmoedigen en gelukkig voor hem leefde zijn muziek helemaal op in de jaren negentig. AC/DC, is zijn favoriete band en juist die deden het voorprogramma van de Stones. Intussen gaan de geruchten over, AC/DC, dat zanger, Brion Johnson, in, Moskou, gaat optreden, met het Russisch filharmonisch orkest. Harry regelt dit bijvoorbeeld. Harry, is een moderne zwerver, met altijd geld! In iedere donkere periode schijnt altijd het licht van de verwondering. De kanonnen, die altijd gepaard gaan met een optreden van concert van, AC/DC, worden vervangen door de echte kanonnen van het Russische leger. Tot zover de laatste geruchten in, April, 2005. Ik heb er weinig van gemerkt. Volgens mij is dit optereden nooit doorgegaan. Maar, Harry, was destijds zeer enthousiast. Hij ziet licht, in het pikkedonker. Ook zal, J.C., inmiddels zijn ontslagen door de, Stones, omdat hij kaartjes zou hebben verkocht. Voor, Harry, en mij betekent dit slecht nieuws. En inderdaad, na 2003, was het betalen om naar binnen te komen. Trouwens, na vier tournee's was mijn geld toch echt op. In, 2006, en, 2007, Bigger Bang Tour, stopte ik met het volgen van alle optredens. Harry, en ik, beseften heel goed dat onze tijd voorbij was. Harry is aan de grond, ging terug naar Engeland en ging zich nestelen. Het laatse wat ik van hem zag, voor mijn voordeur, was hoe hij op zijn motor stapte, met een grote tas op de tank, en me die blik gaf. Dit was goodbye, farewell. Harry, en ik hebben altijd al weinig woorden nodig gehad om punten duidelijk te maken. Harry ging naar huis, na zeventien jaar in L.A. te hebben gewoond. Ik wist het. Voelde het. Dit is het einde van een periode. Juni 2009, het einde, en een nieuw begin. Mijn vriendin heeft toen nog vier jaar met alle mogelijkheden geprobeerd mijn leven te bederven, en het lukte haar ook nog aardig. Harry maakte ook haar duidelijk dat ik niets waard was. Ja, ik heb slaapproblemen, en ben een wrak. In 2014 heeft ze een ander en ik vraag daarom af: hoelang heeft ze al een ander? U moet weten dat ik geen twee minuten weg mocht. Zij had besloten dat ik vreemd ging. En nu moest ik boeten. Harry woonde destijds bij me in, en vond dit helemaal prachtig. En dan ineens kwam er mailtje; kom je nog naar Hyde Park? Ik zei: Nee. Ik peins er niet over. Do you want to melt down on the field, I replied. En dat was het dan. De kunst is om de lichtpunten te zien en, Rock ‘N Roll, is een lichtpunt. Rock ‘N Roll, maakt je blij. Het laat mij zingen. Zomaar. Vooral als de omgeving zo somber is. Het biedt gewoon houvast, dat juist voor gitaristen, die door en door naar de klote zijn, toch nog hun talent de kans geven. De klank van een akoestische gitaar is vergelijkbaar mooi als de klank van een harp. Hun talent om de gitaar te spelen, zullen ze nooit verliezen. Een gitaar klinkt altijd, moe of niet. Zo moet ook, Harry, gedacht hebben. De heldere klanken van inspiratie klinken door en je vergeet de rest. Harry, wist dus zijn droom vast te houden. Ik zal dit van hem overnemen, als levensles. Achteraf is dit de les van de, Stones: “Nooit opgeven en altijd vertrouwen in jezelf houden. Er is op deze aarde ruimte genoeg voor ook jouw persoontje.” Als, Keith, inderdaad te weinig talent zou hebben, is dit nog meer waar.
In de periode van de rechtzaak was ik ook al gecrashed en woonde weer bij mijn ouders in, samen met mijn vriendin, Moniwi en dat ging ook helemaal niet goed. De trip naar, Engeland, bleek de relatie met, Moniwi, te breken, omdat ze niet mee mocht van mij en dus een week alleen bij mijn ouders woonde. Bij terugkomst begreep ik niets van de apathische liefde van, Moniwi, en op het vliegveld in, Amsterdam, vloog ze om mijn nek van blijdschap. Doordat ik niet in staat was dit te filteren, in wat voor, Moniwi, een laatste poging was, om toch nog iets van onze relatie te maken, heeft ze waarschijnlijk een keuze gemaakt. Ongelukkiger kon ze moeilijk worden; ik was weg en ze woonde bij mijn ouders in. Bij terugkomst was ik zo versleten, dat ik niets anders wilde dan met rust gelaten te worden. Stom rund, denk ik wel eens. Maar ja. Had ik maar van haar gehouden zoals ik nu van haar houd! Mmm, trouwens, niet getreurd, de aanspraak van mooie meisjes begint weer te komen. De ergste tijd van depressiviteit is voorbij! Het is niet voor niets, 2014, en de ellende ligt achter me, vandaar de kracht om dit op te schrijven. Daags voor de rechtzaak kwam ik aan in, Engeland. In, Londen, haalde, Harry, me op en we gingen naar zijn nieuwe flat. Wat een puinhoop, die flat met twee verdiepingen en grote kamers, maar donker en zeer groot. Ik kreeg een tablet in mijn mond geduwd, was nog niet eens binnen, en stapte toen over de drempel zijn flat binnen en werd linea recta naar de televisiekamer, met een tweepersoons bed, geleid. Harry, gaf me zijn kamer. Hij, en, Mel, waren overal door het huis. Het licht mocht niet aan van, Mel. Zijn kamer was zeer goed aangekleed voor verblijf. Perfect eigenlijk, met super-films als, Black Adder, en, David Bowie, en, Monty Pytons, “Quest for the Holy Grale”. U weet wel, die film die zich afspeelde ten tijde van, Koning Arthur, en ridders van de ronde tafel, die op zoek gaan naar de heilige graal. Ineens stond daar een politie korps, met wapenstok, de invasie van de ridders te verijdelen, en betekende hiermee het einde van de film. Verwoed zocht ik naar de oorzaak van het plotseling stoppen van de film. De video werkte wel. Na een poos ging ik, Harry, halen en die lachte het uit: ”Dat is juist de bedoeling van, John Cleese, dat je denkt dat de film doorgaat, maar door een paar agenten wordt, Koning Arthur, ingerekend en zodoende is de zoektocht naar de heilige graal afgebroken.” Jammer vond ik dat. Het begon net leuk te worden. Black Adder volgde, lang voordat hij werd ontdekt in Nederland en ik kon gewoon niet begrijpen dat er zulke goede humor bestaat. Black Adder, is, Rowan Atkinson, en belichaamt Britse humor. Niet te vertellen en dat probeer ik ook niet eens. En, Black Adder, is anderhalf uur achter elkaar proesten van het lachen. De volgende dag moesten we nog eventjes naar, Oxford, voor de rechtzaak, maar, na een paar uur voor de video, trippend en wel, maakte dat allemaal niets meer uit. Lachen. De dag zelf zou minder leuk worden, al was het resultaat van rechtzaak ongelooflijk.
De winter na de tournee van, 1990, dus de winter van, 1990 / 1991, was een ommekeer in mijn leven, Moniwi kwam terug. Niet in de laatste plaats omdat ik haar beste vriendinnen had gebruikt om haar jaloers te maken, en dat werkte. In, 1989, had Moniwi het uitgemaakt, nadat ze in de zomer in Spanje een Spaanse jongen ontmoette. Moniwi maakte het na de zomer uit en ik was zielsverloren. De naweeën ervan bestonden uit drugsgebruik en veel stappen, uitgaan dus, en zuipen. Hij, de Spaanse jongen, verlegen, mooi en perfect eigenlijk, stond voor de deur en ik liet, Moniwi, en hij een avond alleen. Urban Jungle-concerten. Dan krijg je tenminste wat je wilt en vergeet je even de realiteit. Mooier kan toch niet? Niets dan. Al het touren zou volgen. Bovendien trok ik tijdens de, Steel Wheels Tour, bij mijn oom en tante in, na de zomer van, 1989. De eerste paar maanden voelde de vrijheid goed aan. Vrijheid in doen en laten, uitslapen bijvoorbeeld. Thuis blijven, bij mijn vader en moeder bleek niet te kunnen. Mijn hoofd spookte en ik sliep niet. Ik voelde me teugelloos en moest weg. Bij mijn oom en tante sliep ik nog steeds slecht, maar omdat ze des morgens weggingen, kon ik toch overdag bij slapen en voelde me redelijk. Ik kon mijn eigen ritme gaan bepalen. Op een gegeven moment kreeg mijn oom in de gaten dat ik vooral overdag sliep en alleen leefde voor het voetbal. Op dat moment droomde ik nog van idealen, zoals het worden van een goede voetballer. Talent had ik, maar mijn lichamelijke gesteldheid werkte niet mee om door te breken. Zo kwam de marihuana van mijn oom en tante, langzaam in mijn leven als slaapmiddel, maar drank en drugs waren gelukkig, ook voor mijn oom en tante taboe. Want drank en drugs maakten je kapot. Weed niet? Nee, volgens hen kon weed geen kwaad. Want dan sliep ik lekker en was ik niet tot last. In de winter van, 1991, in, Februari, ging mijn opa dood en net voor die tijd werd ik het huis uitgezet, geplaatst in een kleine flat. Mijn oom en tante hadden deze flat geregeld, en ik kon mooi daar wonen. In die zes maanden tijdens mijn verblijf aldaar was ik verwend, letterlijk gedrogeerd en mijn baantje kwijt bij de catamaran-importeur, omdat ik voor mijn oom ging werken. Op school ging het slecht en ik bleef ook zitten dat jaar. Ik hunkerde naar weed en seks. Allebei was het op mij flatje in overvloed voorhanden. Moniwi, had altijd zin, en ik ook. Bovendien werkte ik toen voor een klein aannemertje die me grof betaalde. Geld was er gelukkig genoeg om de levensstijl te handhaven, voor een tijdje. Niemand kon werkelijk iets doen. Mijn grootste passie, voetballen ging ook niet meer en ik verspeelde mijn plaats in de selectie en ik moest nu gaan ploeteren in de zogenaamde B-selectie. We werden dat jaar wel kampioen, en het jaar daarop ook en ik heb gelukkig mooie wedstrijden gespeeld en bovendien kwam ik na een jaar in de, B-selectie, weer in aanmerking voor de, A-selectie. Direct tijdens de eerste training van de A-selectie ging het niet. Ik moest afwerken op doel. Mijn enkel was verrekt, mijn bovenbeenspieren waren verrekt, maar dat verzweeg ik natuurlijk. Ik leerde de regels van de straat. Ik moest vechten voor mijn vriendinnetje, ik moest vechten om de school te halen, ik moest vechten op mijn werk. Ik moest een huis bouwen en blijven functioneren. Kortom, ik was naar de klote, en dat voor iemand van, 21 jaar! Ik voelde me tachtig of nog veel ouder. Ik kon, tijdens die selectie-training niet aanzetten en niet schieten en precies die training ging het om felle sprints gevolgd door afwerken op doel. Ik was niet explosief en kon niet voluit schieten, kortom, raakte geen bal en de trainer keek me vertwijfeld aan. Ik kon goed voetballen, passeerde verdedigers met alle gemak, maar in deze training ging het niet om een mannetje te passeren, maar het kwam aan op kracht. De trainer was een Amsterdammer en had veel meegemaakt met zijn pupillen en spelers, maar hoe ik erbij liep was klaarblijkelijk voor hem zelfs deerniswekkend. Met spijt in zijn stem en handelen zei hij niet te begrijpen waarom juist de meest getalenteerde speler, linksbuiten nog wel, zo gebukt gaat onder spanningen. Het waren niet alleen spanningen trainer. De reden dat ik letterlijk steeds door mijn benen zakte was meer, plus het gevoel onbegrepen te zijn en zoals ik later begreep, geluk dat ik ontbeerde, daar waar ik zo gewend aanraakte in de Jaren Tachtig. Mijn bovendijbeen was gescheurd, maar ik zei dit niet. En, we moesten toen precies, natuurlijk, schieten van afstand, afwerken vanaf de tweede lijn, 20 meter van de goal. En bovendien kreeg ik in de grote partij, aan het einde, gewoonweg de bal niet toegespeeld, hoe vrij ik ook stond. Ik werd, “even”, door de, A-selectie, genegeerd en zo ontnamen ze me mijn kans iemand te passeren en een opening te vinden. Ook de plekjes in de kleedkamer zijn voor de grote jongens. Toen vond ik het opzienbarend en kinderachtig en vooral stom om zo opzichtig met de aanvoerders-band te lopen, alsof er nooit een andere zal komen. Werkelijk hilarisch wordt het toneel in de kleedkamer voor de wedstrijd of training als ze blijven staan en grapjes maken, en jou wegkijken, en ik me inderdaad zo gespannen voelde en ergens anders ging zitten. En ik vond dat niet erg. Met inderdaad spot verliet ik dan mijn stelling en zocht een andere kapstok uit, ver weg van de verwarming. De aanvoerder van het elftal was goed en had een perfect atletisch, halfbloedig en dus een aanstekelijk lijf voor de oudere heren, kon de bal goed raken, maar had tijd nodig in de aanname. Hij was ook een goede kickbokser en hier pronkte hij mee door middel van zijn hardheid. Maar met alleen een bal, dus zonder de lange bal, had hij geen kans in het korte spel. Als het eerste speelde, op zondag middag, liep de aanvoerder meer in de rondte als een lust-object, dan als een goede voetballer. Als ik maar eens de kans kreeg om te voetballen in het eerste en als ze me maar de bal toeschoven. Mijn moeder wilde dat ik op atletiek of een andere individuele sport ging, om zo maar niet afhankelijk te zijn van, “klootzakken”. Tijd gaf ik de aanvoerder niet en ik zou hem wel even laten zien wat er gebeurt in de kleine ruimte. Het korte spel en de bal slechts een keer raken en versnellen en hem passeren gebeurde niet in werkelijkheid, slechts in mijn dromen. Om in een eerste elftal te mogen spelen is een ieder afhankelijk van de wensen van de club. Klasse justitie, de zonen van de voorzitter en zo mogen wel meespelen en krijgen kans op kans. Mijn enige kans werd door die ene training vergooid; iets waarvoor ik leefde! De club stelde vervolgens vast, dat het wel plezierig was dat de B-selectie telkens kampioen werd. Voornamelijk door mijn doelpunten en assists. Het zat me wel en niet mee in die tijd op het voetbalveld. Toch heb ik mooie herinneringen, want ik speelde goed. Zo goed dat altijd iedereen bleef staan om me te zien spelen. Het nadeel van de, B-selectie, is dat je zondag om tien uur moet spelen. Voor iemand met slaap-problemen is dat niet een beetje vroeg, maar zeg maar gerust onmogelijk vroeg. Daarna zuipen in de kantine en verplicht naar het eerste kijken en daarna thuis aan de dope. Maandag kon ik niet naar school, punt. Dat was een ding dat zeker was. Dinsdag, donderdag en zaterdagmiddag trainen, alle energie naar het voetballen, terwijl ik die luttele energie nodig had om orde op zaken te stellen, in mijn gewone leven. Waarom zat mijn vader niet in het bestuur? En waarom deed mijn oom, die wel het een en ander te zeggen binnen de club, niet een goed woordje voor me. Oh ja, dat was natuurlijk omdat hij en mijn vader een levenslange ruzie met elkaar hadden, dat was ik even in mijn naïviteit vergeten. Maar voor mij onbegrijpelijk dat werkelijk middelmatige voetballers zich staande hielden in het eerste. Triviaal en kenmerkend voor de grootste club uit de, Zaanstreek, was het absurde lage niveau van het eerste. Ik wist intussen wel hoe dat kwam. Het leek wel een club uit het, Midden Oosten, waar de sheiks het voor het zeggen hebben en per definitie neefjes opstelden in het eerste en niet mijn persoontje, klein en mager maar toch echt wel een talent, de kans gaven om te groeien. Deze ontkenning van mijn voetbal-capaciteiten heeft mij zeer aangegrepen. Mijn neef, die bij een andere club speelde kreeg wel die kans en werd doodleuk uitgenodigd door een prof-club uit de regio, Volendam. Hij speelde daar met, Johan Steur. Helaas voor mijn neef; hij brak zijn enkel. Weg carrière. We voetbalden vaak samen en leerden elkaar trucjes en passeerbewegingen en we waren gewoon echt goede voetballers. Maar hij kreeg de kans en ik niet. Oververmoeid en letterlijk met een waas voor ramde ik steeds vaker zomaar, Moniwi, in elkaar. Steeds vaker uitte mijn agressie zich en op een gegeven moment leek ik gek te worden. Ook in het uitgaansleven heb ik veel ruzies uitgelokt. Mijn broer zal vaak zijn geramd en een enkele keer hard ook. Excuses, Bernard. Toen ik in 1994, zoals dat heet, op een blauwe maandag, nog eenmaal ging voetballen stond ik wel direct in het eerste. Ik was toch sterker en groter geworden en evenwichtiger en nu kon niemand meer om me heen. Maar de, Voodoo Lounge Tour, van, 1994, begon tegelijkertijd met het voetbalseizoen en na een paar weken zegde ik mijn lidmaatschap op en vertrok in, Oktober, naar, Amerika. Het was heel zoet om toch nog een keer in het eerste te spelen. Nog geen maand na de verhuizing, van mijn oom en tante naar de kleine flat, stond Moniwi met een grote koffer op de stoep en ze vroeg of ze bij me mocht wonen. Dit was een droom, maar die verstoorde ik dus zelf. Natuurlijk! De omstandigheden de komende vier jaar waren ook ongunstig. We verhuisden naar een oud huis waarvan zelfs de fundering en de gevels opnieuw opgetrokken dienden te worden. Niet echt een plek om rustig aan een relatie te bouwen. Toen had ik alles op alles moeten zetten om een gewoon leven te gaan leiden en niet domweg blind aan het huis werken om het daarna te verkopen, om Stones-concerten te zien, om maar niet de realiteit van het leven te hoeven zien. Sterker, ik overtuigde, Moniwi, dat het volgen van een Stones-tour geweldig is. En ik dacht echt dat de, Stones, niet meer gingen touren, na het geweldige succes van de, Steel Wheels -, en, Urban Jungle Tour. Dat konden ze onmogelijk overtoppen. Bovendien was het acht jaar stil geweest en ik verwachtte weer zo’n stilte. Dus ik kon makkelijk zoiets suggereren. Ik leefde met de dag. Het ongelooflijke nieuws van de, Voodoo Lounge Tour, deed me letterlijk verblinden. Ja, toen dacht ik echt dat ze nog een keer zouden gaan touren. In, 1994, was het huis klaar en ik zou naar, Amerika, gaan voor de, Voodoo Lounge Tour. Nogmaals, ik was ervan overtuigd dat dit de laatste keer zou worden. Ik vond het toen al gewaagd van de, Stones, om, in, 1994, al T-shirts te drukken met doodleuk de vermelding: 1994/1995 World Tour. Ik moest eerst nog zien dat ze, 1994, volmaakten. 1995, was nog zover weg. Maar ik was dom om te denken dat, Moniwi, altijd aan mijn zijde bleef. Ik heb daar geen minuut meer aan getwijfeld, hoewel, Moniwi, er toch anders over ging denken. Ze hield echt van me, dat bewees ze eigenlijk elke dag, maar op een gegeven moment heeft ze het opgegeven. Ik was gefocusseerd op alles, met name op de verrichtingen van de, Stones, en de voortgang van het huis, behalve op, Moniwi. Nu besef ik dat de ideale situatie er een is die je dagelijks moet onderhouden. Of te wel: ”Er moet gewerkt worden aan relaties, net zoals er gewerkt moet worden aan een huis.” En toch maakte de schoonheid van, Moniwi, me niet gelukkig. Ik was alleen maar met mezelf bezig, en vond de gevoelens van, Moniwi, ondergeschikt. Dit zou ze me terugbetalen, en letterlijk heb ik er tien jaar last van gehad. Mijn deel was verdriet en ongelukkigheid. Ik besloot te gaan studeren in, 1995, omdat ik bang was dat ik dood zou gaan van verdriet. Ik moest een doel hebben om te leven. Stones-concerten waren het enige dat me verroerde en, “over bewust”, lette ik thuis op de uitvoeringen van nummers en diepte ze uit tot in den treuren. Ik had niets beters te doen, lijkt wel. Maar bedenk dat ik geen televisie had gedurende de jaren 90 en altijd aan het werk of studeren was en muziek was mijn rustpunt. Nummers die mijn gehele jeugd hebben bepaald. Mijn steun en toeverlaat. Ik snapte werkelijk niets van de manier van spelen. Waarom zijn de Stones anders dan alle andere bands? Ik kon dan ook de veranderingen van de shows goed meemaken. Hoe is het mogelijk dat de band, in de, Jaren Negentig, dezelfde kleur en emoties kan oproepen als van, de Jaren Zestig. Geen andere band heeft die kleurechtheid. Under My Thumb, Let’s Spend The Night Together, Shattered, en, 19th Nervous Breakdown, klonken tijdens de, Voodoo Lounge Tour, ongehoord echt. Ongelooflijk vond ik dat. Bij het horen van de intro’s voel je dat ze de juiste snaar weten te raken en dat ze terugkeren naar vervlogen tijden. Mijn moeder zei altijd dat de, Beatles, en, Stones, tijdloos waren. En nu begrijp ik dit. Tijdens de, Bridges to Babylon Tour, 1997, en, 1998, en de, No Security Tour, van, 1999, waren de, Stones, weer ouderwets op elkaar ingespeeld en speelden, op verzoek, nummers. Een keer werd, Waiting on a Friend, aangevraagd, via voorkeurstemmen op de internet-site. Bill Gates, sponsorde die tournee en als tegenprestatie kon het publiek voorkeurstemmen uitbrengen, via de website. Ik heb al veel gehoord, maar toen, Waiting on a Friend, out of the blue werd ingezet, was het overduidelijk dat, Waiting on a Friend, en feitelijk alle andere nummers symfonietjes zijn. Nummers van, Keith, kunnen perfect worden geconserveerd. De lijnen en contouren bestaan uit basiselementen. Waarschijnlijk omdat elk Stones-nummer en zeker ook die van de, Beatles, bestaan uit losse elementen, is de kleur-echtheid gegarandeerd. Anders dan het gerommel en gehark en gegraaf, met als gevolg dat de muziek een brei wordt van bandjes die proberen, Rock’ N Roll, te spelen, speelt, Keith, sober en schoon en ontvouwt stalen brug waarop, Waiting on a Friend, leunt. En ook, 19th Nervous Breakdown, werd bijvoorbeeld gedragen door, Keith. De lijnen en de bas-loopjes zijn uitgekristalliseerd. Mijn voorlopige conclusie is dat een nummer eerst zijn vorm aanneemt als de bas-loop is uitgelegd. Om minimaal te spelen, zoals de, Stones, doen, moet de basis helder zijn. Omdat elk nummer bestaat uit basis-lijnen is het zaak te weten wat deze zijn. En omdat, Keith, de nummers zelf schrijft is het triviaal te vermelden, dat hij die gene is, die precies weet wat die basis elementen van zijn nummers zijn. Doordat het onmogelijk is om te spelen als, Keith, is het simpelweg onmogelijk voor bands om dit te kopiëren. En doordat de, Stones, zichzelf, tijdens de jaren negentig, in een levensecht oefenterrein begeven, is het niet verwonderlijk, dat met het verstrijken van de jaren, de klassieke nummers een voor een, klakkeloos, werden afgestoft. Verreweg hoogtepunten waren de versies van, When The Whip Comes Down, Some Girls, You Got The Silver, Sister Morphine, met een toen, uniek voor een Stones-concert, tweede toegift, tijdens de, No Security Tour: You Can’t Always Get What You Want, werd plotseling ingezet, als extra toegift, door, Keith, en volgens mij was dit niet gepland. Voor de liefhebber: Eerste show in, Houston, Februari, 1999. Tijdens de, No Security Tour, van, 1999, was, You Can’t Always Get What You Want, inmiddels uit het repertoire geschrapt, want de, No Security Tour, had een veel harder karakter dan alle voorgaande tournee’s. Mick had pijn. Er knaagde bovendien iets aan zijn geweten en werd zich bewust van zijn bovenmenselijke status, vergelijkbaar met Caesar of Alexander De Grote. Marianne Faithfull, vergelijkt hem met de Zonne-koning, Louis XIV. De grote, Mick Jagger, werd, naar mijn mening, voor het eerst in zijn leven aan de kant geschoven door een vrouw; Jerry Hall. Toen, Keith, You Can’t Always Get What You Want, inzette stond daar een duidelijk geëmotioneerde, Mick Jagger. Je kon het hoopje verdriet opvegen. Ik stond toen, in, Houston, in de, Compaq Centre, direct aan het podium en zag hoe, Keith, plotseling weer naar het midden van het podium liep en achteloos het nummer inzette. Eerder werd die avond ook al, Sister Morphine, op schrijnende wijze vertolkt. Mick, had pijn, dat was duidelijk en, Keith, hielp hem daar overheen. Net zoals bij de tweede toegift liep, Keith, gedurfd, tijdens de intro, naar de rand van het podium en was op dat moment de bliksemafleider. Natuurlijk is het normaal als, Mick, de show steelt, maar toen kon dat even niet. Mick, was een hoopje verdriet. Keith, nam de honeurs waar als voorman en, Mick, kon, na zichzelf weer te hebben hervonden, op hartverscheurende wijze, Sister Morphine, brengen. Inclusief de gebroken stem die precies bij het nummer past. De, No Security Tour, was geen doorsnee tour. De geluidsinstallatie had veel te veel vermogen en was bestemd voor stadions. En de, No Security Tour, had in, Amerika, plaats, in, kleine arena’s. Toen, Some Girls, op verbluffende wijze, authentiek, werd gebracht, met een werkelijk spectaculaire staande intro, waarbij binnen de seconde, alle instrumenten zich perfect mengden, was het duidelijk: Mick, moest weer zingen, iets anders zou hij niet kunnen op dat moment. Hij zou in het dagelijks leven worden uitgehold door verdriet en onmacht, ten gevolge van zijn scheiding. Anders zou hij sterven van verdriet. Wie nu nog durft te zeggen dat de, Stones, slechts voor het geld spelen is niet goed bij zijn hoofd. Die tournee van, 1999, was niet voor het geld. Die was er, om, Mick, te laten te overleven. Om hem zijn verdriet te laten uiten. En, wat is er beter, dan uiting door middel van muziek. Mijn broer was mee naar, Amerika, en zag het ook. Nog steeds verhaalt hij met ontzag de impact van de, Stones, als ze kwaad zijn. Hij vertelde dat de stoere Amerikaanse yuppies, met allemaal een prachtige vriendin aan hun zijde, inclusief een vlotte zonnebril, letterlijk verbleekten toen, Keith, en, Ronnie, bij wijze van hoge uitzondering, over gingen op, Trash Rock. Nogmaals, When the Whip Comes Down, Midnight Rambler, en, Star Fucker, gespeeld op het midden podium in de kleine arena’s, begin, 1999, in, Amerika, waren een zegen voor de diehard fans, maar een regelrechte kwelling voor mensen, die dachten, dat ze het hadden gemaakt in hun leven. Al hun zekerheden konden de prullenbak in. Hun vriendinnen vonden het plotseling geweldig, en vonden, Mick, en, Keith, nu ineens zeer aantrekkelijke beesten. De yuppies en de jetset, zo moet u zich voorstellen, kochten voor honderden dollars een plekje vooraan en probeerde natuurlijk indruk te maken met die plaatsen, op hun veel te mooie, “gekochte”, vriendinnen. De Amerikanen verwachten weer een, Stones-concert, zoals ze die kenden van de, Voodoo Lounge, en, Bridges to Babylon. Zo kenden ze de, Stones, niet, en zo zijn de, Stones, ook helemaal niet aardig voor hun publiek. Letterlijk niet wetende waar te zoeken en te kijken, om zich nog enigszins te profileren als vlotte veertiger, volgde vooral de vrouwelijke, en veel jongere aanhang, de wulpse bewegingen van, Mick. De jetset werd getrakteerd op primitieve omgangs-normen, waar zij dus zogenaamd ver boven dient te staan en er nu met hun neus werden ingewreven. De meisjes vonden dat prachtig en hadden plotseling geen oog meer, en zeker geen interesse voor hun welgemanierde partners. Ze wilden bruut worden aangerand en worden verkracht en als oud vuil worden behandeld. Ze wilden ook die primitieve manier van leven ondervinden. Ze wilden ook wel eens gillend en schreeuwend klaarkomen! Keith, en, Ronnie, gooiden het ene spervuur na het andere de zaal in. Met de veel te grote geluidsinstallatie in de kleine zalen, was het een ware geseling voor de genen, die nog niet uit de zaal waren gevlucht. In het oog van de orkaan stond daar plotseling weer een herboren, Mick Jagger, die zichtbaar opluchtte tijdens de storm. Mick, kwam tot rust en, Keith, lachte liefkozend naar hem. Alsjeblieft, maatje, hier heb je je verdriet, verwerk het maar lekker. Alles komt goed. Wat een band! Sentiment komt wel erg hard aan, maar dat is het leven! Ik sta altijd vooraan en was waar de, Stones, waren. Maniakaal volgde ik ze door heel, Europa, en later, in, 1994, en verder door de, USA. Tot mijn verbazing zag ik van dichtbij de oogcontacten tussen de bandleden en zag dat de, Stones, konden temporiseren en pieken, wanneer ze maar wilden. Zo waren ze instaat een menigte van honderdduizend man in slaap te sussen om ze daarna meedogenloos wakker te schudden. Als ze zin hadden in experimenten werd een gehele set aangepast om de experimenten in te kleden, met als vangnet opsluiting door gepaste nummers. Na bijvoorbeeld probeersels als, Factory Girl, en, I Just Want to Make Love to You, kwam een klassieker, een nummer met een voortstuwende kracht, als, Satisfaction. Dus al zou het experiment mislukken, de menigte zal dit snel vergeten. Klassieke Rock-nummers om de experimentele nummers maskeerden dit, bij voorbaat. De boodschap van dit alles is dat iedereen een kans moet krijgen om te schijnen. De Stones hebben zelf de regie in handen. Ze maken tijd en ruimte voor probeersels, om zo het spectrum op te rekken. Omdat ze omringd worden door zekerheden, de nummers, het stadion en de enorme geluidsinstallatie, mislukken experimenten niet! Het heeft even geduurd, maar toevallig geluk moet je afdwingen.
De Stones, hebben zich een weg gebaand door de tijd en steeds goed opgelet wat mogelijk is voor de tijd. En bekend is dat in deze tijd alles mogelijk is. De, Stones, hebben de tijd met glans naar hun hand gezet. Ik voelde me sterk verbonden met de kracht van de muziek van de, Stones, maar was verloren en zocht ongewild grip in de goede muziek en de entourage van de Stones-karavaan en kwam verder en zo kwam ik in contact met, Alan Dunn, eerst in, Birmingham, USA!, via de telefoon, via, Arend Jan van der Marel in, Amsterdam!, en later in levende lijve bij aanvang van het concert in, 1995, in, Wembley. Alan Dunn, grijnsde. Ik maakte zo goed als deel uit van het Stones-circus en werd zelfs herkend door fans, die me hadden gezien tijdens de, Stones-film, van, 1990, in het, IMAX-theater. Alan Dunn, en meerdere leden van de vaste kern van de Stones-administratie kenden me en in, Londen, in, 1995, zei, Alan Dunn, dat hij wel een vermoeden had, waarom ze elke keer beter gingen spelen en dat dit voor betrokkenen een eindeloze rit is geworden. De crew en de die-hard fans zitten gevangen en worden verblind door de voortgang van de grootste, Rock ‘N Roll-band, aller tijden. Zij worden beter en de fans, die het volgen, gaan langzaam stuk. Het wordt altijd beter, dus de mensen die het laatste goede concert hebben gezien weten net zoveel als de mensen die alle concerten volgen. De groep vaste bezoekers van de eerste rij werd zodoende steeds groter en eind jaren negentig, en tijdens de laatste, Licks Tour, namen zij met honderden mijn plaats in op de eerste rijen en ik distantieerde me ervan. Noodzakelijk, door geldgebrek. Maar ook omdat ik nu zeker wist dat de Stones zo groot zijn geworden door het afdwingen van inspanningen van anderen en als de lachende derde er van door te gaan, met de opgedane kennis. Kijk naar, bijvoorbeeld, Brian Jones, Mick Taylor, Billy Preston. Ik wist dat de, Stones, niet of nauwelijks acht slaan op mensen die hun eigen leven vergooien om, Rock ‘N Roll, te spelen en te zien. Weten ze wat ik weet? Zoeken ze wat? Billy Preston, weet nu dat zijn muziek is samengevat in een nummer, niet van hem zelf, maar van, Jagger / Richards, en heet, Hot Stuff. In dit nummer is de alle franje en tierelantijn afgeschud en wat overblijft is definiërende muziek. Uitgedroogd en sober, als een overblijfsel of relikwie van de muziek van, Preston, is de beat van, Hot Stuff, een belichaming van wat eens zijn muziek was. De, Stones, hebben in alle rust van dichtbij het kunstje afgekeken van, Billy. Hij verzorgde tijdens de, tour van, 1975, en, 1976, het voorprogramma en deed twee nummers tijdens het Stones-optreden. De, Stones, verloren destijds in rap tempo terrein aan met name, Led Zeppelin. De funky muziek van, Billy, was een uitgelezen mogelijkheid voor de, Stones, om zich aan te passen aan de tijd. Led Zeppelin, was onaantastbaar. De kracht waarmee, Led Zeppelin, de jaren zeventig binnen kwam zeilen was ontzagwekkend. De gitarist, Jimmie Page, was in topvorm en de zanger, Robert Plant was de nieuwe belichaming geworden van, Rock ‘N Roll. Voor zowel Jagger als Richards werd, Exile on Main Street, pijnlijk bewaarheid. Ze werden van de weg gereden door, Led Zeppelin, Pink Floyd, Dire Straits, en door de nieuwe funk muziek en wat later door de, Punk. Iggy Pop, voorop.
De jaren zestig waren definitief verleden tijd, halverwege de jaren zeventig. Er stonden nu al weer nieuwe soldaten aan het front. De episode met, Mick Taylor, die de band nog steeds en, steeds meer, voorzag van muzikale impulsen, tijdens de begin Jaren Zeventig, liep plotseling af. Hoewel, Mick Taylor, was verworden tot oud vuil leunden de, Stones, op hem; dit oude vuil. Mick Taylor, verliet de band, om de afgang van zijn lichaam te voorkomen. De situatie van de Stones was niets meer dan een stelletje zielepoten, die net hun kip met de gouden eieren, Mick Taylor, zagen verdwijnen. Terug aan de grond in, 1975. Het enige wat overeind bleef waren de geweldige nummers. Zo blijkt, Gimme Shelter, echt een heel goed nummer, dat juist in die periode helemaal werd gearrangeerd en tot in de puntjes werd uitgekauwd. Happy, het solo-nummer van, Keith, bleek zich ook uitstekend modern en vooruitstrevend te gedragen tijdens live-optredens. De tour van, 1975, gaat gepaard met verwoede pogingen van de, Stones, zich te revancheren, op volgens mij met name, Led Zeppelin. Op het podium komen de gebruikelijke bovennatuurlijke krachten nog steeds moeiteloos los. En dat is bij beide bands zo. Duidelijk is alleen dat, op het gebied van pure rock, de, Stones, de meerdere moeten erkennen in, Led Zeppelin, vergelijkbaar zoals de, Who, de, Stones, in, 1968, naar huis speelde.
Gezegend met, zoals hij zelf zegt een antenne heeft, Keith, de teloorgang van zijn band aangekeken. De massieve knetterende drum van, Led Zeppelin, was niet normaal en inderdaad, de drummer overleed in, 1980. Net als overigens de super-drummer van de, Who, Keith Moon, die, in, 1978, overleed. Pink Floyd, pakte de muziek weer anders aan en toverde het ene na het andere sublieme album uit de hoge hoed. Toch, eerlijk is eerlijk, live on stage, kon, Keith, zich nog steeds meten met de nieuwe orde. Keith, heeft gelukkig heel zijn leven geluisterd, hij moest wel. Een gouden kans voor jonge, Mister Richards. Eerst ontspon hij de, Blues, op een manier die de, Beatles, bijkans deed verbleken. Hij deed dit overigens niet alleen, want een zekere, Brian Jones, was toen zijn maatje, zelfs toen, Keith, nog een tiener was. Hij kwam samen met, Brian, tot een synthese van twee gitaren, die klonken als een eenheid. Met name de manier van spelen van, Keith, dwingend, bepalende en ruig vereiste een drummer die niet probeerde die gitaar, de zogenaamde rythem gitaar, te overstemmen. En feitelijk
This is a mean blend of the entire Lorde music video for "Tennis Court".
Blended using my normal averaging workflow for videos with G'MIC.
Final result normalized in GIMP.
My other music video blends can be found here: Video Amalgams on Flickr
Globular Cluster M 55 in the constellation Sagittarius consists of 100,000 stars. It is located at a distance of about 17,600 light-years away from Earth and has a mass of about 269,000 times that of the Sun.
Object: M 55
Optics: Lacerta Newton 12" F4 + 3" Wynne-Corrector
Mount: Sky-Watcher EQ8
Camera: ZWO ASI 183MM Pro @-20°C, Gain=53, Offset=10
Filter: ZWO EFW 7x36mm, ZWO 36mm Filters
Exposure: total ~0.5h, R 22x30sec, G 24x30sec, B 18x30sec, L (derived from RGB), 200 Bias, 40 Darks, 40 Flats per channel
Date: 2018-07-17
Location: ATHOS Centro Astronómico S.L., La Palma
Capture: Sequence Generator Pro
Guiding: Off-Axis, ASI120MM, PHD2
Image Acquisition: Stephan Schurig
Image Processing: Stephan Schurig
AstroPixelProcessor 1.062: Calibration, Registration, Normalization, Integration, Channel Combination, Background Flattening & Calibration, Star Colors Correction, Auto Digital Development
Photoshop 19.1.5: Levels, Curves, Exposure (Offset, Gamma), Masked Nik Dfine 2 Denoise, Masked Dynamic (Dynamic, Saturation), Star Shrink, Masked Curves, Masked Color Balance, Masked HighPass Sharpening, Masked Unsharp Masking
Remarks: Poor Seeing
The goal of "SlutWalk" is to bring together people of all genders, ages, professions, religions, ethnicities, sexual orientations, and economic statuses to create a dialogue and bring an end to attitudes that normalize victim blaming and slut shaming and to ultimately put an end to rape culture.
Feeds distinguishes between Fetchers that pull or push content into Drupal, parsers that normalize this content into a PHP array and processors that "do stuff" with this normalized data.
Here is a look at the processors that Feeds comes with out of the box.
The neon sign at the Motor Vu drive-in.
THE STORY OF THE PARMA MOTOR-VU
By Karen Dobbs Cornwell and Family
My parents, Bill and Gladys Dobbs, entered the theatre business in 1944 when they purchased the Pacific Northwest theatre circuit, which included locations in Parma, New Plymouth, and Wilder. Every night, my dad drove to Wilder while my mom and I spent our evenings at the Parma Theatre. Looking back, I’m amazed I managed to make it through second grade! As time went on, our routine normalized a bit, and we even stayed home on some school nights.
Those were golden years for the movie industry. During the war, people had become used to staying in town, and in Parma, the theatre was the only form of entertainment. This continued until 1952, when the movie industry experienced a sharp and sudden downturn in Parma. It hit almost overnight, just like flipping on a television for the first time. We went from long lines at the box office to just a handful of patrons. The word television wasn’t even spoken in our home.
The rise of TV brought another shift: the drive-in theatre. My father had great foresight and got the ball rolling. In June of 1953, we opened one of the valley’s first drive-ins—the Parma Motor-Vu. I was a freshman in high school, and as we danced to “Rock Around the Clock,” it was an incredibly exciting time in my life.
Those early years were good—but not great. In the 1960s, the major saving grace for us was Spanish-language films. They helped keep both the Parma Theatre and the Motor-Vu open. By the 1970s, my parents began to enjoy more prosperous times. They started thinking about retirement, but every time a potential buyer showed interest, my dad would send them packing. He just couldn’t let go of his dream.
In 1976, my husband, David Cornwell, and I entered into an arrangement that allowed my parents to semi-retire. Then, in 1977, came a major change—radio sound. Many of you may remember the old metal speakers that hung from the poles. You’d hook them onto your car window—hopefully remembering to remove them before you drove off! Many a car window was broken that way. My dad had to remove and repair each speaker every fall and reinstall them every spring. So when the radio sound arrived, we were more than ready. Sure, a few car batteries died each night, but we had a trusty charger and no complaints.
The 1980s were tough times for both drive-ins and indoor theatres. With movies readily available on TV and video, attendance declined. The Parma Theatre closed in 1985. Even the famous Motor-Vu marquee went dim—except for the letters "MO." We couldn’t afford to fix it, and the kids started calling it “The MO.” At first, it felt like a sad reminder of hard times, but eventually we all embraced the name. Two years later, we finally got the sign fixed—well, mostly. The “R” still didn’t light up, so it read “Moe Toe Voo.”
By the 1990s, things started looking up again. The few remaining drive-ins in the country were able to book more current films. Grandparents began bringing their grandkids to share the nostalgia, and business started to pick up. We focused on maintaining a clean, safe, family-friendly atmosphere—and serving the best popcorn in the valley, thanks to our 65-year-old Manley popcorn machine (still in use and going strong!).
In 1998, we modernized by installing a used platter film system, which allowed the whole program to be spliced onto a single platter. When it worked, it was a joy.
Then came digital cinema. As the 21st century approached, it became clear the film industry was changing again. By 2012, we were told that film distribution would end after 2013. Many drive-ins were forced to close due to the high cost of converting to digital. But we couldn’t give up. We opened the 2013 season with digital projection—and what a difference! The picture was stunning. That same year, we celebrated our 60th anniversary with a BBQ for employees (past and present), family, and friends. All but one of our four generations were there, including my mother, Gladys, who was 103 at the time. She passed away not long after, at nearly 105. We’re forever grateful to her and my father for creating this Idaho gem.
In 2014, we added DirecTV so we could present a live, closed-circuit Jimmy Buffet concert. It also allowed us to screen Boise State football games, which we plan to continue doing whenever possible—as long as it’s dark enough outside!
The Motor-Vu remains a true family business. All three of my children grew up here and still help out from time to time. Over the past decade, seven of my grandchildren have been on the payroll. Our employees become like family. We love what we do, and thanks to our loyal community, we plan to keep it going.
2022 “ A new chapter”: After nearly ten years, it is clear that an update to this story is in need. Yes, we are now a decade into the great digital phenomenon. I, somehow, survived that transistion with a lot of assistance from our internet tech. This has given us the opportunity to play DVD movies, which opened up a whole new venue. That is renting the place on off-nights to schools, organizations, churches, families and businesses for private parties. We gave up on Directv, too expensive to keep live for the occasional game. Many games air at 4:00, which is too early to be visible on our screen.
In 2018, my youngest daughter, Susan Haaheim, became the owner of the Parma Motor-Vu. I, however, have not gone away. I returned to my original job at the popcorn machine, which is yes, still popping at the age of 80.
Ofcourse, what is there to say about 2020 that hasn’t been hashed and re-hashed? For the Motor-Vu it was amazing. Here we are with cars lined up to Jackson’s, playing 30 year old movies.
This brings us to the big event in 2023 when the Parma Motor-Vu will turn 70 years old. We will have the decade celebration party with employees, old and new, and family in June.
I am so happy and proud to be able to still be a part of this great, family adventure, standing at my popper, visiting with all you wonderful patrons. Thank you for reading my story.
See you at the Motor-Vu.
—Karen Dobbs Cornwell and Family
World sage, scientist, thinker Fangruida (Smith) Lume.j
.未来世界100年的历史巨变和10件重大事件（Fangruida）
2018年9月15日
1.未来世界100年全球人口将达到100亿以上，地球资源日近枯竭。人口和资源矛盾日益尖锐。虽然科学技术，大规模的高技术高智能会给人类极大的发展空间，人口过多将会使世界更加拥挤不堪。倘若人口继续增长，几个世纪之后，地球的人口将达到200-300亿。资源和人口的矛盾更加尖锐复杂，难以应对。
2.未来世界100年之内，人类将开始进入月球-火星和其他宜居星球，开启人类历史发展的新纪元时代，星球时代星球世界逐步显现。人类移居月球，火星等星球，逐步成为现实的可能性极大。
3.未来世界人类社会科学技术高度发展，高技术高智能将引发社会的重大结构性变革，并引发人类社会的一系列变革和改变。
4.未来世界世界格局将发生重大变化，竞争和合作日益复杂，世界的无序-有序不断变化，各种模态和结构均在其中。
5.未来世界100年，战争和各种难以化解的争夺，冲突会引发战争，世界各种矛盾激化，政治，经济，军事，文化，宗教，种族，土地，资源，人口，等等都是诱因。各种竞争更加激烈。
6.未来100年或几千年，并不会发生“地球末日”，“世界末日”的大灾难。但是，宇宙和太阳系的发展变化将更加活跃，地球人类面临的危险和不测事件将会加剧。在某种意义上，地球的生死存亡并非空穴来风。那种误以为，地球毁灭宇宙毁灭仅仅是几百万年几千亿年才可能发生的事情，实际上是一种理性自杀，意识自杀。地球的演变，太阳系的演变，银河的演变，只不过是瞬间发生的事情，对于人类来说，似乎还十分遥远；而对于宇宙来说，并不是特例，十分普通，常态化，时序化。科学技术尽管发达迅猛，但科学技术也有许多不测性和不可预见性和未知性。地球，太阳系和银河的任何微妙变化，将直接影响人类甚至祸及人类，这绝非危言耸听。所谓超级大地震，超级大海啸，等等，尚不待言。地球之变，太阳系之变，宇宙结构之变，对于人类的生存演化更具有决定性的关联。不只是小行星撞击地球，陨石雨，星际物质嬗变，等等，更重要的是宇宙结构特别是太阳系银河系等的巨大变化，直接影响地球人类的生存与毁灭。而且，时间跨度并非几千万年，几百亿年之久，而是几百年几千年几万年之内。
7.人类在地球空间并非孤独，因为他有庞大的生物群始终伴生伴随，所以，他并不是孤独之类。而在地球之外，在太阳系，在银河，在广袤的宇宙，生命体和生命活性物质存在并不一概否认；但是，具有高度进化思维的生命人类物种，极其罕见甚至仅仅是偶发的孤类体。物质物种包括一切极端的生命大分子在宇宙普遍存在并不是悖论，但是诸如高智化的动物人类，却不是常项。生命就是自然的历史的不可逾越的自然程序，不论开始和结束，对于宇宙和自然界都无关紧要，甚至包括物质之类。
8.新的重大技术发明创造不断涌现。诸如高速重载复合型核动力火箭飞船，太空隧道，月球隧道，火星隧道，地球隧道，高智化生物机器人，复合性安全性核动力飞机，新型特质材料，大规模智能化机械制造技术，大规模作物优良培植培育技术，人类高能度教育培训技术等等将支持支撑世界的变革和模式改变。
9.世界政治，世界经济，世界文化，世界军事，世界宗教，等随之产生连锁反应。随着星球社会星球世界的来临，世界的传统模式和传统结构也将产生一系列变革和变化。世界的传统观念传统意识传统思维，也随之产生变异。星球社会的哲学理念和哲学思维结构，远远超出人们的一般想象和理解。
10.世界的宽泛化，一体化，组合化，耦合化，交融化，互补化，分格化，嵌套化逐步加深。
The 100-year history of the future world and 10 major events (Fangruida)
September 15, 2018 lume.J 2017
1. In the future world, the global population will reach more than 10 billion in the 100 years, and the earth resources will be nearly exhausted. The contradiction between population and resources is becoming increasingly acute. Although science and technology, large-scale high-tech and high intelligence will give people great room for development, and too much population will make the world more crowded. If the population continues to grow, the population of the planet will reach 20-30 billion after centuries. The contradiction between resources and population is more acute and complicated, and it is difficult to cope.
2. Within 100 years of the future world, mankind will begin to enter the moon-Mars and other livable planets, opening a new era of human history, and the world of planets in the planetary era will gradually emerge. It is highly probable that humans will move to the moon, planets such as Mars, and become a reality.
3. The future world's human social science and technology is highly developed. High technology and high intelligence will lead to major structural changes in society and trigger a series of changes and changes in human society.
4. The future world world will undergo major changes, competition and cooperation will become increasingly complex, the world will be disorderly and orderly changing, and various modalities and structures will be among them.
5. In the 100 years of the future world, wars and various difficult disputes, conflicts will lead to war, and various contradictions in the world will intensify. Politics, economy, military, culture, religion, race, land, resources, population, etc. are all incentives. . Various competitions are more intense.
6. In the next 100 years or thousands of years, there will be no catastrophe of "the end of the earth" or "the end of the world." However, the development of the universe and the solar system will be more active, and the dangers and unforeseen events facing the Earth's human beings will intensify. In a sense, the survival of the earth is not groundless. The misconception that the destruction of the universe by the earth is only a matter of millions of years, and it is actually a kind of rational suicide and suicide. The evolution of the earth, the evolution of the solar system, and the evolution of the Milky Way are just moments. For humans, it seems to be very far away. For the universe, it is not a special case, very common, normalized, and timed. Despite the rapid development of science and technology, science and technology also have many unpredictability and unpredictability and unknownness. Any subtle changes in the Earth, the solar system, and the Milky Way will directly affect humans and even humanity. This is by no means an alarmist. The so-called super earthquake, super tsunami, and so on, are not to be said. The change of the earth, the change of the solar system, and the change of the structure of the universe are more decisively related to the evolution of human beings. Not only do asteroids hit the Earth, meteorites, interstellar matter metamorphosis, etc., but more importantly, the tremendous changes in the structure of the universe, especially the solar system, directly affect the survival and destruction of human beings on Earth. Moreover, the time span is not tens of millions of years, tens of billions of years, but hundreds of thousands of years and thousands of years.
7. Human beings are not alone in the space of the earth, because he has a huge biological group that is always accompanied, so he is not alone. Outside the Earth, in the solar system, in the Milky Way, in the vast universe, the existence of living organisms and living active substances is not denied; however, living human species with highly evolved thinking are extremely rare or even just sporadic orphans. . It is not a paradox that material species, including all extreme life macromolecules, are prevalent in the universe, but animals such as highly intelligent animals are not regular. Life is an insurmountable natural process of natural history, no matter the beginning or the end, it does not matter to the universe and nature, even material.
8. New major technological inventions are constantly emerging. Such as high-speed heavy-duty composite nuclear-powered rocket spacecraft, space tunnel, lunar tunnel, Mars tunnel, earth tunnel, highly intelligent biological robot, composite safety nuclear power aircraft, new trait materials, large-scale intelligent machinery manufacturing technology, large-scale Excellent crop cultivation techniques, human high-energy education and training technologies, etc. will support changes and model changes that support the world.
9. World politics, the world economy, world culture, world military, world religion, etc. will have a chain reaction. With the advent of the planetary world of planets, the world's traditional models and traditional structures will also produce a series of changes and changes. The traditional concept of the world, the traditional sense of traditional thinking, also mutated. The philosophical philosophy and philosophical thinking structure of the planetary society far exceeds people's general imagination and understanding.
10. The world is broadened, integrated, combined, coupled, blended, complemented, divided, and gradually deepened.
L'histoire du monde futur centenaire et 10 événements majeurs (Fangruida)
15 septembre 2018
1. Dans le monde à venir, la population mondiale atteindra plus de 10 milliards de personnes d'ici 100 ans et les ressources de la Terre seront presque épuisées. La contradiction entre population et ressources devient de plus en plus aiguë. Bien que la science et la technologie, la haute technologie et l'intelligence à grande échelle laisseront aux gens une grande marge de développement, et trop de population rendra le monde plus peuplé. Si la population continue de croître, la population de la planète atteindra 20-30 milliards d’après des siècles. La contradiction entre les ressources et la population est plus aiguë et compliquée et il est difficile de faire face.
2. Dans 100 ans, l'humanité commencera à pénétrer dans la Lune-Mars et d'autres planètes habitables, ouvrant une nouvelle ère de l'histoire humaine, et le monde des planètes émergera progressivement. Il est hautement probable que les humains se déplaceront sur la Lune, des planètes telles que Mars, et deviendront une réalité.
3. Les sciences sociales et la technologie humaines dans le monde à venir sont très développées: une technologie de pointe et une intelligence élevée provoqueront des changements structurels majeurs dans la société ainsi qu'une série de changements et de transformations dans la société humaine.
4. Le monde futur subira de profonds changements, la concurrence et la coopération deviendront de plus en plus complexes, le monde évoluera de manière désordonnée et ordonnée, et diverses modalités et structures en feront partie.
5. Au cours des 100 années du monde à venir, les guerres et divers conflits difficiles mèneront à la guerre et les contradictions dans le monde vont s'intensifier: politique, économie, armée, culture, religion, race, territoire, ressources, population, etc. . Diverses compétitions sont plus intenses.
6. Dans les 100 prochaines années ou des milliers d'années, il n'y aura pas de catastrophe de "la fin de la terre" ou "de la fin du monde". Cependant, le développement de l'univers et du système solaire sera plus actif et les dangers et événements imprévus auxquels les êtres humains seront confrontés s'intensifieront. En un sens, la survie de la terre n’est pas sans fondement. L'idée fausse que la destruction de l'univers par la terre n'est qu'une affaire de millions d'années et qu'il s'agit en fait d'une sorte de suicide rationnel et de suicide. L'évolution de la Terre, du système solaire et de la Voie Lactée ne sont que des moments. Pour l'homme, cela semble très éloigné. Pour l'univers, ce n'est pas un cas particulier, très courant, normalisé et chronométré. En dépit du développement rapide de la science et de la technologie, celles-ci ont également de nombreuses imprévisibilité et imprévisibilité et incertitude. Toute modification subtile de la Terre, du système solaire et de la Voie lactée affectera directement les êtres humains et même l’humanité, ce qui n’est nullement alarmiste. Le soi-disant super tremblement de terre, super tsunami, etc., ne doit pas être dit. Le changement de la Terre, le changement du système solaire et le changement de la structure de l'univers sont liés de manière plus décisive à l'évolution des êtres humains. Non seulement les astéroïdes frappent la Terre, les météorites, la métamorphose de la matière interstellaire, etc., mais plus important encore, les énormes changements dans la structure de l'univers, en particulier le système solaire, affectent directement la survie et la destruction des êtres humains sur Terre. De plus, la période ne correspond pas à des dizaines de millions d’années, mais à des centaines de milliers et des milliers d’années.
7. Les êtres humains ne sont pas seuls dans l'espace terrestre, car ils possèdent un groupe biologique énorme toujours accompagné, de sorte qu'ils ne sont pas seuls. En dehors de la Terre, dans le système solaire, dans la Voie lactée, dans le vaste univers, l'existence d'organismes vivants et de substances actives vivantes n'est pas niée, mais les espèces humaines vivantes à la pensée très évoluée sont des orphelins extrêmement rares ou même simplement sporadiques. . Il n’est pas paradoxal que les espèces matérielles, y compris toutes les macromolécules de vie extrême, soient répandues dans l’univers, mais que des animaux tels que les animaux très intelligents ne sont pas réguliers. La vie est un processus naturel insurmontable de l'histoire naturelle, peu importe le début ou la fin, peu importe l'univers et la nature, même la moindre chose.
8. De nouvelles inventions technologiques majeures apparaissent constamment. Tels que les engins spatiaux de fusée à propulsion nucléaire à haute vitesse, tunnel spatial, tunnel lunaire, tunnel de Mars, tunnel terrestre, robot biologique extrêmement intelligent, avion à énergie nucléaire de sécurité composite, nouveaux matériaux de trait, technologie de fabrication de machines intelligentes à grande échelle, à grande échelle D'excellentes techniques culturales, les technologies d'éducation et de formation à haute énergie humaine, etc. soutiendront les changements et modéliseront les changements qui soutiennent le monde.
9. La politique mondiale, l'économie mondiale, la culture mondiale, l'armée mondiale, la religion mondiale, etc. auront une réaction en chaîne. Avec l'avènement du monde planétaire des planètes, les modèles et les structures traditionnels du monde produiront également une série de changements et de changements. Le concept traditionnel du monde, le sens traditionnel de la pensée traditionnelle, ont également muté. La philosophie philosophique et la structure de pensée philosophique de la société planétaire dépassent de loin l'imagination et la compréhension générales des gens.
10. Le monde est élargi, intégré, combiné, couplé, fondu, complété, divisé et approfondi progressivement.
100-летняя история будущего мира и 10 крупных событий (Фангруида)
15 сентября 2018 г.
1. В будущем мире население планеты достигнет более 10 миллиардов за 100 лет, а земные ресурсы будут почти исчерпаны. Противоречие между населением и ресурсами становится все более острым. Несмотря на то, что наука и технология, масштабные высокотехнологичные технологии и высокий интеллект предоставят людям большие возможности для развития, а слишком большое население сделает мир более тесным. Если население продолжит расти, население планеты через столетия достигнет 20-30 миллиардов. Противоречие между ресурсами и населением является более острым и сложным, и с ним трудно справиться.
2. В течение 100 лет будущего мира человечество начнет входить на Луну-Марс и другие пригодные для жизни планеты, открывая новую эру человеческой истории, и мир планет в планетарной эре будет постепенно возникать. Весьма вероятно, что люди переместятся на Луну, планеты, такие как Марс, и станут реальностью.
3. Социальная наука и технологии будущего человека высоко развиты: высокие технологии и высокий интеллект вызовут серьезные структурные изменения в обществе и вызовут серию изменений и изменений в человеческом обществе.
4. Будущий мир претерпит серьезные изменения, конкуренция и сотрудничество будут становиться все более сложными, мир будет беспорядочным и упорядоченным, и среди них будут различные формы и структуры.
5. В течение 100 лет будущего мира войны и различные сложные споры приводят к войнам, и в мире усиливаются различные противоречия: политика, экономика, военные, культура, религия, раса, земля, ресурсы, население и т. Д. Являются стимулами. , Различные соревнования являются более интенсивными.
6. В следующие 100 или тысячи лет не будет катастрофы «конца земли» или «конца света». Однако развитие Вселенной и Солнечной системы будет более активным, а опасности и непредвиденные события, с которыми сталкиваются люди Земли, будут усиливаться. В некотором смысле, выживание земли не является беспочвенным. Неправильное представление о том, что разрушение Вселенной Землей - это дело миллионов лет, и на самом деле это своего рода рациональное самоубийство и самоубийство. Эволюция Земли, эволюция Солнечной системы и эволюция Млечного Пути - всего лишь моменты. Для людей это, кажется, очень далеко. Для вселенной это не особый случай, очень распространенный, нормализованный и рассчитанный по времени. Несмотря на быстрое развитие науки и техники, у науки и техники также много непредсказуемости, непредсказуемости и неизвестности. Любые тонкие изменения на Земле, в Солнечной системе и Млечном Пути будут напрямую влиять на людей и даже человечество. Это ни в коем случае не паникер. О так называемом супер землетрясении, супер цунами и т. Д. Говорить не приходится. Изменение Земли, изменение Солнечной системы и изменение структуры Вселенной более решительно связаны с эволюцией людей. Мало того, что астероиды поражают Землю, метеориты, метаморфозы межзвездной материи и т. Д., Но, что более важно, огромные изменения в структуре Вселенной, особенно в Солнечной системе, напрямую влияют на выживание и разрушение людей на Земле. Более того, промежуток времени составляет не десятки миллионов лет, десятки миллиардов лет, а сотни тысяч лет и тысячи лет.
7. Человеческие существа не одиноки в космическом пространстве, потому что у него огромная биологическая группа, которая всегда сопровождается, поэтому он не одинок. За пределами Земли, в Солнечной системе, в Млечном Пути, в огромной вселенной существование живых организмов и живых активных веществ не отрицается, однако живые человеческие существа с высокоразвитым мышлением являются чрезвычайно редкими или даже спорадическими сиротами. , Не парадоксально, что материальные виды, включая все экстремальные макромолекулы жизни, распространены во вселенной, но животные, такие как очень умные животные, не являются регулярными. Жизнь - непреодолимый естественный процесс естественной истории, независимо от начала или конца, она не имеет значения для вселенной и природы, даже материальных.
8. Новые крупные технологические изобретения постоянно появляются. Такие как высокоскоростной сверхмощный композитный ракетный космический корабль с ядерной установкой, космический туннель, лунный туннель, туннель Марс, земляной туннель, высокоинтеллектуальный биологический робот, композитный безопасный ядерный энергетический летательный аппарат, новые материалы с характеристиками, технология производства крупномасштабных интеллектуальных машин, крупномасштабные Отличные методы выращивания сельскохозяйственных культур, высокоэнергетические технологии обучения и подготовки человека и т. Д. Будут поддерживать изменения и моделировать изменения, которые поддерживают мир.
9. Мировая политика, мировая экономика, мировая культура, мировая армия, мировая религия и т. Д. Будут иметь цепную реакцию. С появлением планетарного мира планет, традиционные модели мира и традиционные структуры также произведут ряд изменений и изменений. Традиционная концепция мира, традиционное чувство традиционного мышления также мутировали. Философская философия и структура философского мышления планетарного общества намного превосходят общее воображение и понимание людей.
10. Мир расширяется, интегрируется, объединяется, соединяется, смешивается, дополняется, разделяется и постепенно углубляется.
Los 100 años de historia del mundo futuro y 10 eventos importantes (Fangruida)
15 de septiembre de 2018
1. En el mundo futuro, la población mundial alcanzará más de 10 mil millones en los 100 años, y los recursos de la Tierra estarán casi agotados. La contradicción entre población y recursos es cada vez más aguda. Si bien la ciencia y la tecnología, la alta tecnología a gran escala y la alta inteligencia darán a las personas un gran espacio para el desarrollo, y demasiada población hará que el mundo esté más abarrotado. Si la población continúa creciendo, la población del planeta alcanzará los 20-30 mil millones después de siglos. La contradicción entre recursos y población es más aguda y complicada, y es difícil de manejar.
2. Dentro de los 100 años del mundo futuro, la humanidad comenzará a entrar en la Luna-Marte y otros planetas habitables, abriendo una nueva era de la historia humana, y el mundo de los planetas en la era planetaria emergerá gradualmente. Es muy probable que los humanos se muevan a la luna, planetas como Marte, y se conviertan en una realidad.
3. La ciencia y tecnología humanas humanas del mundo futuro están altamente desarrolladas. La alta tecnología y la alta inteligencia desencadenarán grandes cambios estructurales en la sociedad y desencadenarán una serie de cambios y cambios en la sociedad humana.
4. El mundo mundial futuro sufrirá cambios importantes, la competencia y la cooperación se volverán cada vez más complejas, el mundo cambiará de manera desordenada y ordenada, y varias modalidades y estructuras estarán entre ellas.
5. En los 100 años del mundo futuro, guerras y varias disputas difíciles, los conflictos conducirán a la guerra y se intensificarán varias contradicciones en el mundo. Todos los incentivos son política, economía, militar, cultura, religión, raza, tierra, recursos, población, etc. . Varias competiciones son más intensas.
6. En los próximos 100 años o miles de años, no habrá una catástrofe del "fin de la tierra" o "el fin del mundo". Sin embargo, el desarrollo del universo y el sistema solar será más activo, y los peligros y eventos imprevistos que enfrentan los seres humanos de la Tierra se intensificarán. En cierto sentido, la supervivencia de la tierra no es infundada. La idea errónea de que la destrucción del universo por la Tierra es solo una cuestión de millones de años, y en realidad es una especie de suicidio racional y suicidio. La evolución de la Tierra, la evolución del sistema solar y la evolución de la Vía Láctea son solo momentos. Para los humanos, parece estar muy lejos. Para el universo, no es un caso especial, muy común, normalizado y cronometrado. A pesar del rápido desarrollo de la ciencia y la tecnología, la ciencia y la tecnología también tienen muchas imprevisibilidad, imprevisibilidad y desconocimiento. Cualquier cambio sutil en la Tierra, el sistema solar y la Vía Láctea afectará directamente a los humanos e incluso a la humanidad. Esto no es de ninguna manera un alarmista. El llamado súper terremoto, el súper tsunami, etc., no se puede decir. El cambio de la tierra, el cambio del sistema solar y el cambio de la estructura del universo están relacionados más decisivamente con la evolución de los seres humanos. Los asteroides no solo golpean la Tierra, los meteoritos, la metamorfosis de la materia interestelar, etc., sino que lo más importante es que los tremendos cambios en la estructura del universo, especialmente el sistema solar, afectan directamente la supervivencia y la destrucción de los seres humanos en la Tierra. Además, el lapso de tiempo no es de decenas de millones de años, decenas de miles de millones de años, sino cientos de miles de años y miles de años.
7. Los seres humanos no están solos en el espacio de la tierra, porque tiene un grupo biológico enorme que siempre está acompañado, por lo que no está solo. Fuera de la Tierra, en el sistema solar, en la Vía Láctea, en el vasto universo, no se niega la existencia de organismos vivos y sustancias activas vivas, sin embargo, las especies humanas vivas con pensamiento altamente evolucionado son extremadamente raras o incluso huérfanas esporádicas. . No es una paradoja que las especies materiales, incluidas todas las macromoléculas de vida extrema, prevalecen en el universo, pero los animales como los animales altamente inteligentes no son regulares. La vida es un proceso natural insuperable de la historia natural, sin importar el principio o el final, no importa para el universo y la naturaleza, incluso lo material.
8. Nuevos inventos tecnológicos importantes están emergiendo constantemente. Tales como vehículos espaciales de cohetes de propulsión nuclear compuesta de alta velocidad, túnel espacial, túnel lunar, túnel de Marte, túnel de tierra, robot biológico altamente inteligente, avión de energía nuclear de seguridad compuesto, nuevos materiales de rasgo, tecnología de fabricación de maquinaria inteligente a gran escala, tecnología a gran escala Las excelentes técnicas de cultivo de cultivos, la educación humana de alta energía y las tecnologías de capacitación, etc., apoyarán los cambios y los cambios modelo que apoyan al mundo.
9. La política mundial, la economía mundial, la cultura mundial, el ejército mundial, la religión mundial, etc. tendrán una reacción en cadena. Con el advenimiento del mundo planetario de los planetas, los modelos tradicionales y las estructuras tradicionales del mundo también producirán una serie de cambios y modificaciones. El concepto tradicional del mundo, el sentido tradicional del pensamiento tradicional, también mutó. La filosofía filosófica y la estructura de pensamiento filosófico de la sociedad planetaria excede con mucho la imaginación y la comprensión general de las personas.
10. El mundo se amplía, se integra, se combina, se acopla, se mezcla, se complementa, se divide y se profundiza gradualmente.
تاريخ 100 عام لعالم المستقبل و 10 أحداث كبرى (Fangruida)
15 سبتمبر 2018
1. في العالم المستقبلي ، سيصل عدد سكان العالم إلى أكثر من 10 مليارات في المائة عام ، وستكون موارد الأرض قد استنفدت تقريبًا. أصبح التناقض بين السكان والموارد حادًا بشكل متزايد. على الرغم من أن العلم والتكنولوجيا ، فإن التكنولوجيا الفائقة والذكاء العالي على نطاق واسع سوف يمنحان الناس مساحة كبيرة للتنمية ، وسيجعل عدد كبير من السكان العالم أكثر ازدحاما. إذا استمر عدد السكان في النمو ، فسوف يصل عدد سكان الكوكب إلى 20-30 مليار بعد قرون. التناقض بين الموارد والسكان أكثر حدة وتعقيدًا ، ومن الصعب مواجهته.
2. في غضون 100 عام من عالم المستقبل ، ستبدأ البشرية في دخول القمر إلى المريخ وغيره من الكواكب الصالحة للعيش ، مما يفتح حقبة جديدة من تاريخ البشرية ، وسيظهر عالم الكواكب في عصر الكواكب تدريجياً. من المحتمل جدًا أن ينتقل البشر إلى القمر والكواكب مثل المريخ ويصبح حقيقة.
3. العلوم والتكنولوجيا البشرية في العالم في المستقبل متطورة للغاية ، التكنولوجيا العالية والذكاء العالي سوف تؤدي إلى تغييرات هيكلية كبيرة في المجتمع وتؤدي إلى سلسلة من التغييرات والتغيرات في المجتمع البشري.
4 - سيخضع العالم المستقبلي لتغييرات كبيرة ، وستصبح المنافسة والتعاون أكثر تعقيداً ، وسيصبح العالم غير منظم ومنظم ، وستكون الطرائق والهياكل المختلفة من بينها.
5. خلال 100 عام من العالم المستقبلي ، ستؤدي الحروب والنزاعات الصعبة المختلفة إلى نشوب الحروب ، وستزداد حدة التناقضات في العالم ، فالسياسات والاقتصاد والجيش والثقافة والدين والعرق والأراضي والموارد والسكان ، إلخ ، كلها حوافز. . المسابقات المختلفة هي أكثر كثافة.
6. في المائة عام أو آلاف السنين القادمة ، لن تكون هناك كارثة "نهاية الأرض" أو "نهاية العالم". ومع ذلك ، سيكون تطور الكون والنظام الشمسي أكثر نشاطًا ، وستزداد المخاطر والأحداث غير المتوقعة التي تواجه البشر على الأرض. بمعنى ما ، بقاء الأرض لا أساس له من الصحة. الاعتقاد الخاطئ بأن تدمير الكون من قبل الأرض هو فقط مسألة ملايين السنين ، بل هو في الواقع نوع من الانتحار والانتحار العقلاني. إن تطور الأرض ، وتطور النظام الشمسي ، وتطور درب التبانة ليست سوى لحظات ، وبالنسبة للبشر ، يبدو أنها بعيدة جدًا ، وبالنسبة للكون ، فهي ليست حالة خاصة ، شائعة جدًا ، وطبيعية ، وموقوتة. على الرغم من التطور السريع للعلوم والتكنولوجيا ، فإن العلم والتكنولوجيا لديها أيضًا العديد من عدم القدرة على التنبؤ وعدم القدرة على التنبؤ وعدم الكشف عن هويته. أي تغييرات طفيفة في الأرض ، والنظام الشمسي ، ودرب التبانة ستؤثر مباشرة على البشر وحتى البشرية ، وهذا ليس بأي حال من الأحوال مثيرا للقلق. لا ينبغي قول ما يسمى بالزلزال السوبر ومادة تسونامي الفائقة وما إلى ذلك. إن تغير الأرض ، وتغير النظام الشمسي ، وتغيير بنية الكون يرتبطان بشكل حاسم أكثر بتطور البشر. لا يقتصر الأمر على إصابة الكويكبات بالأرض والنيازك وتحول المادة بين النجوم وما إلى ذلك ، ولكن الأهم من ذلك أن التغييرات الهائلة في بنية الكون ، خاصة النظام الشمسي ، تؤثر بشكل مباشر على بقاء البشر وتدميرهم على الأرض. علاوة على ذلك ، فإن الفترة الزمنية ليست عشرات الملايين من السنين ، عشرات المليارات من السنين ، بل مئات الآلاف من السنين وآلاف السنين.
7. البشر ليسوا وحدهم في فضاء الأرض ، لأنه يمتلك مجموعة بيولوجية ضخمة مصاحبة دائمًا ، لذلك فهو ليس وحيدًا. خارج الأرض ، في النظام الشمسي ، في درب التبانة ، في الكون الشاسع ، لا ينكر وجود الكائنات الحية والمواد النشطة الحية ؛ ومع ذلك ، فإن الأنواع البشرية الحية ذات التفكير المتطور للغاية نادرة للغاية أو حتى مجرد أيتام متفرقة. . ليس من المفارقات أن الأنواع المادية ، بما في ذلك جميع الجزيئات الكبيرة الحياة ، منتشرة في الكون ، ولكن الحيوانات مثل الحيوانات شديدة الذكاء ليست منتظمة. الحياة هي عملية طبيعية لا يمكن التغلب عليها للتاريخ الطبيعي ، بغض النظر عن البداية أو النهاية ، ولا يهم الكون والطبيعة ، بل حتى المادية.
8. الاختراعات التكنولوجية الرئيسية الجديدة آخذة في الظهور باستمرار. مثل مركبة الصواريخ الصاروخية ذات القدرة العالية للخدمة الشاقة عالية السرعة ، النفق الفضائي ، النفق القمري ، نفق المريخ ، النفق الأرضي ، روبوت بيولوجي شديد الذكاء ، طائرات الطاقة النووية للأمان المركب ، مواد جديدة للسمات ، تكنولوجيا تصنيع الآلات الذكية على نطاق واسع تقنيات زراعة المحاصيل الممتازة ، تقنيات التعليم والتدريب البشرية عالية الطاقة ، إلخ. سوف تدعم التغييرات والتغييرات النموذجية التي تدعم العالم.
9. سيكون للسياسة العالمية والاقتصاد العالمي والثقافة العالمية والجيش العالمي والدين العالمي وما إلى ذلك سلسلة من ردود الفعل. مع ظهور عالم الكواكب من الكواكب ، سوف النماذج التقليدية في العالم والهياكل التقليدية أيضا إنتاج سلسلة من التغييرات والتغييرات. المفهوم التقليدي للعالم ، بالمعنى التقليدي للتفكير التقليدي ، تحور أيضا. إن الفلسفة الفلسفية وهيكل التفكير الفلسفي للمجتمع الكوكبي يتجاوز بكثير خيال الناس وتفهمهم.
10. العالم واسع ، متكامل ، مدمج ، مزدوج ، مختلط ، مكمل ، مقسم ، ومعمق بشكل تدريجي.
"In the grand tradition of generals and surrealists, we have been playing games. People learn things better through the open-ended, empathetic participation in knowledge-making that games allow. Just dispensing information to people-- though at times enlightening-- can also encourage apathy or forgetfulness. Lately, we have been using games to critically examine the dynamics and assumptions of larger social givens.Our new game SET was inspired by toy collectors, tourists, and museum curators. Throughout the game, players "play" by intervening and reorganizing existing groups of objects, thus questioning categories by constructing and redrawing them. In foregrounding the player's relation to the categories, SET explores the value of one's authorship in the production of knowledge. While games often risk normalizing power relationships by setting social roles and rules in stone, we have tried here to do just the opposite."
People learn things better through the open-ended, empathetic participation in knowledge-making that games allow. Just dispensing information to people-- though at times enlightening-- can also encourage apathy or forgetfulness. A project developed by Erik Carver and Marisa Jahn, SET is a game that critically examines the dynamics and assumptions of larger social givens. It's a game inspired by toy collectors, tourists, and museum curators. Throughout the game, players "play" by intervening and reorganizing existing groups of objects, thus questioning categories by constructing and redrawing them. In foregrounding the player's relation to the categories, SET explores the value of one's authorship in the production of knowledge. While games often risk normalizing power relationships by setting social roles and rules in stone, SET tries to do just the opposite.
--
Erik Carver
Erik Carver is an architect and artist. He is a founder of the Institute for Advanced Architecture (advancedarchitecture.org)-- an organization dedicated to advancing architecture through research, exchange, and exhibition-- as well as the Common Room exhibition space (common-room.net) and the interdisciplinary art group Seru. He lives in Brooklyn and teaches architecture at Rensselaer Polytechnic Institute.
Erik has worked for the firms of Diller+Scofidio, Laura Kurgan, and Lyn Rice before starting his own practice. These designs have included a student center renovation, an art museum, apartment renovations, a vacation home, exhibitions, a performance space/bar, an expo pavilion, schools, offices and an interpretation center.
His work has appeared in Volume magazine, Art in America, and Nature, and he has shown work and lectured at venues including Exit Art, the Ise Foundation, and Columbia's Neiman Gallery, and the Storefront for Art and Architecture (NYC), The Institute of Contemporary Art (Philadelphia), CAVS (MIT), Basekamp (Philadelphia), the Contemporary Art Center (North Adams, MA), and Pond (San Francisco).
Marisa Jahn
Of Ecuadorian and Chinese descent, Marisa Jahn is an artist whose work explores, constructs, and intervenes natural and social systems. In 2000, Jahn has co-founded Pond: art, activism, and ideas (www.mucketymuck.org), a non-profit organization dedicated to showcasing experimental art. Jahn has presented and exhibited work in museums, galleries, and spaces at venues such as The Institute of Contemporary Art (Philadelphia), the Asian Art Museum of San Francisco, Yerba Buena Center for the Arts (San Francisco), ISEA/Zero One 06/08 (San Jose, CA), MoKS (Estonia), the Moore Space (Miami), the Museum of Contemporary Art (North Miami), in galleries and public places in Tokyo, Honduras, Estonia, Turkey, North America, and Taiwan. Jahn's work has been reviewed in Art in America, Frieze, Punk Planet, Clamor, San Francisco Chronicle, the Fader, Artweek, Metropolis, the Discovery Channel, and Canadian Broadcasting Corporation (CBC). She has received awards and grants such as the Robert & Colleen Haas Scholarship, MIT Department of Architecture Fellowship (2005-8), CEC Artslink, and is an artist in residence at the MIT Media Lab (2007-9) and at the Headlands Center for the Arts (2008). She received her BA from UC Berkeley and an MS from MIT's Visual Arts Program. She lives between Boston and New York, where she functions as the Immediator of art-activist campaigns for The Church of Stop Shopping/Reverend Billy. www.marisajahn.com, www.mucketymuck.org
SIMPLE = T / file does conform to FITS standard
BITPIX = -32 / number of bits per data pixel
NAXIS = 3 / number of data axes
NAXIS1 = 2946 / length of data axis 1
NAXIS2 = 2922 / length of data axis 2
NAXIS3 = 3 / length of data axis 3
EXTEND = T / FITS dataset may contain extensions
COMMENT FITS (Flexible Image Transport System) format is defined in 'Astronomy
COMMENT and Astrophysics', volume 376, page 359; bibcode: 2001A&A...376..359H
BZERO = 0 / offset data range to that of unsigned short
BSCALE = 1 / default scaling factor
DATE = '2023-06-10T08:32:47' / UTC date that FITS file was created
DATE-OBS= '2023-06-09T21:18:54.655975' / YYYY-MM-DDThh🇲🇲ss observation start,
INSTRUME= 'ZWO ASI533MC Pro' / instrument name
OBSERVER= ' ' / observer name
TELESCOP= 'EQMod Mount' / telescope used to acquire this image
XPIXSZ = 3.76 / X pixel size microns
YPIXSZ = 3.76 / Y pixel size microns
XBINNING= 1 / Camera binning mode
YBINNING= 1 / Camera binning mode
FOCALLEN= 418.01 / Camera focal length
CCD-TEMP= -10 / CCD temp in C
EXPTIME = 300 / Exposure time [s]
STACKCNT= 30 / Stack frames
LIVETIME= 9000 / Exposure time after deadtime correction
EXPSTART= 2.46011e+06 / Exposure start time (standard Julian date)
EXPEND = 2.46011e+06 / Exposure end time (standard Julian date)
IMAGETYP= 'Light ' / Type of image
CVF = 1.0056 / Conversion factor (e-/adu)
GAIN = 100 / Camera gain
OFFSET = 70 / Camera offset
CTYPE1 = 'RA---TAN' / Coordinate type for the first axis
CTYPE2 = 'DEC--TAN' / Coordinate type for the second axis
CUNIT1 = 'deg ' / Unit of coordinates
CUNIT2 = 'deg ' / Unit of coordinates
EQUINOX = 2000 / Equatorial equinox
OBJCTRA = '11 14 8.604' / Image center Right Ascension (hms)
OBJCTDEC= '+55 14 2.140' / Image center Declination (dms)
RA = 168.536 / Image center Right Ascension (deg)
DEC = 55.2339 / Image center Declination (deg)
CRPIX1 = 1478 / Axis1 reference pixel
CRPIX2 = 1474 / Axis2 reference pixel
CRVAL1 = 168.536 / Axis1 reference value (deg)
CRVAL2 = 55.2339 / Axis2 reference value (deg)
CDELT1 = -0.000515346 / X pixel size (deg)
CDELT2 = 0.000515394 / Y pixel size (deg)
PC1_1 = 0.0696414 / Linear transformation matrix (1, 1)
PC1_2 = 0.997669 / Linear transformation matrix (1, 2)
PC2_1 = -0.997479 / Linear transformation matrix (2, 1)
PC2_2 = 0.0695879 / Linear transformation matrix (2, 2)
PLTSOLVD= T / Siril internal solve
HISTORY mean stacking with winsorized sigma clipping rejection (low=3.000 high=3
HISTORY .000), additive+scaling normalized input, normalized output, no image we
HISTORY ighting, unequalized RGB
HISTORY Sättigungsverbesserung (Menge=0.36)
HISTORY SCNR (Typ=Durchschnittlich neutral, Stärke=1.00, Erhaltung=true)
HISTORY Photometrie CC
HISTORY Beschneiden (x=26, y=56, w=2946, h=2922)
HISTORY Hintergrundextraktion (Korrektur: Subtraction)
HISTORY GHS Pivot: 0.003, Stärke: 10.50, Lokal: 15.00 [0.00 1.00]
HISTORY GHS Pivot: 0.110, Stärke: 1.81, Lokal: 15.00 [0.00 1.00]
HISTORY Histogramm-Übertragungen. (Mitte=0.500, lo=0.081, hi=1.000)
END