Dringen bij het boarden; Vliegveld Valencia, Spanje

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Aus Protest gegen Kohlekraft und wegen der in Bonn stattfindenden Weltklimakonferenz dringen Aktivisten der Initiative EndeGelände in den Tagebau Hambach ein und versuchen auf einen Bagger zu gelangen. Bild:

On Wednesday 8th May the beautiful refurbished chapel at St Luke’s Home was the venue for the presentation of Clinical Pastoral Education (CPE) Certificates by Dr Paul Colton, President of St Luke’s Home. The twelve–week training programme brought five participants from Wexford, Dublin, Waterford and Cork.

Mr Tony O’Brien (CEO, St Luke’s Charity, Cork) spoke of the centrality of pastoral care within the life of St Luke’s Home and how the CPE programme is viewed as integral part of the life of the home. This year two students, Hilary Dring and Virginia Giglio, undertook placements in St Luke’s Home and their contribution was celebrated by Dr Colton. Other institution placements were at Wexford Hospital, Waterford University Hospital, St Vincent’s University Hospital and Marymount University Hospital and Hospice. The centre appreciated the presence of three mentors: Canon Dr Daniel Nuzum (Cork), Ms Hilda Plant (Dublin) and the Rev Sarah Marry (Coordinator of Chaplaincy at St Luke’s Home).

It was a delight also to welcome Mr AJ McNamara (CEO of Cork University Hospital) who had just announced his retirement. The Rev Bruce Pierce (CPE Supervisor) paid tribute to Mr McNamara for his constant support of CPE and his unfailing attendance at the Annual St Luke’s Graduation.

For the first time the new Chapel made it possible for the residents of St Luke’s Home, together with staff, to attend the presentation ceremony and closing Service.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

PUBLICPRIVATE

The high visibility of the self in the 21st Century every-day, at times masked with fabrication, at others genuinely exposed, willfully sheds boundaries between what is submitted for public approval and reserved for personal reflection. On a mass scale, average citizens are compelled toward the digital strip-tease of their private selves or others – all the more comfortable with surveillance, the mass marketing of the photo op, the public defamation of rivals, the fierce cultural cling to childhood obsessions, the landscape portrait of a vacation experience, self personalization in all its forms – true or false. And during days of such exposition, what is concealed? Unspoken? Implied? How does this align with competing impulses within the artist practice? Self portraiture, windows into the intimate lives of self or others, the evolution of the ‘photo bomb’, digital spectatorship, jealous landscape photography, public confessional, criminal intent? Or does art subsist always on Wilde’s ethos of ultimately concealing the artist no matter what? Exposing only ‘beautiful things’ – concept, process, form. And then what are these pretenses at self-exposure, and where do artist’s hide, so to speak, in plain view? Under what false legacies, muddled academicisms, hall-of-mirrors conceits.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

deze poort is drie paarden breed, de escores rijden allemaal 4 paarden breed, dus dat is best dringen.

Hoe de poorten allemaal heten ???

www.htmfoto.net/algemeen/tonen2.php?pagina=1213872436

nl.wikipedia.org/wiki/Binnenhof_(Den_Haag)

historie.residentie.net/binnenhof.htm

Poorten

Het Binnenhof is via een aantal poorten bereikbaar: vanuit het westen, vanaf het Buitenhof, door de Stadhouderspoort, vanuit het zuiden, vanaf de hofsingel, door de Hofpoort en vanuit het oosten door de bij het Mauritshuis staande Mauritspoort. Op het Binnenhof zelf staat tegenwoordig nog de Binnen- (of Midden)poort, die de verbinding vormt tussen de bebouwing aan de noordzijde en de Ridderzaal. De Buitenhofzijde van de Stadhouderspoort is een kopie van de oorspronkelijke zandstenen poortboog uit 1550, die thans in de tuin van het Amsterdamse Rijksmuseum staat. De Maurits- en Binnenpoort stammen beide uit 1634, terwijl de Hofpoort van het einde van de 18e eeuw dateert. Tot circa 140 jaar geleden bevondt zich aan de zuid-oost zijde nog een prachtige toegangspoort, de zogenaamde Spuipoort, compleet met torens. Deze is echter in de jaren 60 van de 19e eeuw afgebroken. Ook een kleine poort naast de Ridderzaal bij de "keukenhof" is verdwenen.

U.S. Army Reserve combat engineer Soldiers from the 374th Engineer Company (Sapper), headquartered in Concord, Calif., wait for their turn to rappel a 100-foot tower, July 19, during a two-week field exercise known as a Sapper Leader Course Prerequisite Training at Camp San Luis Obispo Military Installation, Calif. The class was taught by three rappel masters from a Special Operations Response Team for the U.S. Department of Justice. The combat engineer company is grading its Soldiers on various events to determine which ones will earn a spot on a "merit list" to attend the Sapper Leader Course at Fort Leonard Wood, Mo. (U.S. Army photo by Master Sgt. Michel Sauret)

3FM Serious Request vaagt dit jaar aandacht voor de allerkleinsten. Elk jaar sterven er namelijk 5,5 miljoen baby's. Met jouw donatie hopen we dit cijfer terug te dringen!

Het 3FM Serious Request Glazen Huis staat dit jaar op de Oude Markt in Enschede.

Wil jij ook een donatie doen? 3fm.nl/doneren

De sapjes van donderdag-ochtend

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Sassy vintage necktie belt. In a perfect stripes of blues and grays.

Uses typical d-rings to cinch it around your waist. The best way to keep your pants up.

See my etsy shop @

suzannedesigns.etsy.com

An ordinairy capsizing sailing boat might be made endlessly strong, still, it capsizes so that, it is useless to make endlessly strong masts. A Spailboat however is stable and therefore Spailboat can be made big, very big, as big as ocean liners, with maybe 100 meters long masts. This is part of the windsurf formula. And remember, mass in motion is one of the two parameters in the kinetic energy. E_kinetic=1/2Mv^2 in joules, with M as Mass in kg and v as velocity in m/s.

We just need energy. For making fresh drinking water, for irrigation, for making electricity, making hydrogen, for moving cars, trains, planes and so on.

Remember: it is impossible to make energy! All we can do is to convert energy. We convert the wind into hydrogen. The energy is around. We have to go south! We need to understand that we are one. No borders. Mankind is a family. We were very stupid. We all want to live for ever.

The windsurf formula is here, for everyone to use in the world, It is free, for you, Africa, Asia, America, Europe, the south pacific continents and islands. Just have a look and run this show a few times. It is like the wheel itself, it is normal, revolutionary and it will change the world. No nuclear power is needed any longer, just usage of high winds and swell on the oceans. And the ORBIT est strai is, in fact, spin off, because these blades are in fact circular moving steady in positioned hold wind-surf-sails.

BOOK BOEK

vervolg hoofdstuk ( gechargeerd. Mister Richards is ABSOLUTELY not ( like ) HITLER.

geschiedenis te maken, avond na avond. Het lijkt niet op de hitparade en dan wordt het moeilijk voor de pop-journalisten zich daar een voorstelling van te maken. Laat staan enig idee hebben hoe het is om met, Keith Richards, te spelen. Toevallig de allerbeste gitarist. Tegenwoordig geven de Stones geen interviews meer omdat de vragen van de journalisten werkelijk nergens meer op slaan. Ronnie speelde met Bob Dylan. Hoe kan een recencent van in de twintig hier nu een gedegen oordeel over vellen? De heren van, Rock, Dylan, Richards, Jagger, Bowie, worstelen met een steeds grijzer wordend publiek. Zij zelf willen verder, maar het publiek vindt alles wel best. Als, Bowie, vooruit wil dan wordt dit niet eens meer begrepen door zijn duur betaalde band. De band haalt zijn neus op voor bovenmenselijke inspanningen. Inspanningen die de oude stempel zo kenmerkten. De tering naar de nering. Het is wat hoor, als je vrijheid als keuze hebt. Dat vergt hard werken. Zij we dat dus vergeten? Hard werken als genezing voor jezelf? Onlangs zei een goede vriend ook zoiets doms. Waarom ga je niet op je lauweren rusten? Kenmerkend voor de huidige mentaliteit. Mensen aan de top zijn strebers en dit wordt onder aan de ladder wel eens vergeten. Nu heb ik me opgewerkt van fabrieksarbeider tot ingenieur en besef nu dat ook aan de top hard wordt gewerkt.

En dat geldt zeker voor, Bowie, en, Jagger. Zij zich hebben opgewerkt tot nota benen koninklijke onderscheidingen en als dezelfde energie aan de dag wordt gelegd als in het gevecht naar de top wordt dit niet meer begrepen door veel mensen. Waarom zou je je druk maken is een veel gehoorde kreet. Maar, zonder hoop geen leven. Dus, veel mensen schakelen de drang naar meer uit en verzwakken zichzelf en hebben dus geen hoop meer en dus geen leven. En dat bedoel ik nu juist. Ze zitten in een vijvertje en denken dat het vijvertje de zee is. Journalisten bevestigen dit en ook de propaganda zal niet zo snel een revolutie willen ontketenen en bevestigen vaak de grijze massa. Journalisten en de propaganda en de multinationals verpesten hele volksstammen, door ze te stimuleren in afbraak. De, Rock ’N Roll, is vrijheid, maar wel een waarvoor erg hard is gevochten. De fans van, Robbie, zullen niet eens een concert van, U2, en de, Stones, kunnen begrijpen, omdat het, in vergelijk met een concert van, Williams, een ongeorganiseerd zooitje lijkt, dat maar wat aan rotzooit. Improviseren noemen we dat. Dat in werkelijkheid de limiet van het bespeelbare wordt opgerekt en dat een concerten-reeks meer dan honderd concerten bevat, die de aanloop vormen van weer een hoger niveau, wordt in het geheel niet meer begrepen. Het lijkt wel of investeren niet meer mag en zelfs wordt investeren ontmoedigd. We moeten grijze muizen worden die allemaal hetzelfde willen. Geld uitgeven aan onbenullige dingen wordt letterlijk gepropagandeerd. Dat alleen met hard werken de kleur in de muziek kan worden opgezocht wordt niet meer begrepen. En met name de kleur van de muziek is moeilijk op te roepen, maar voor talenten is dat geen probleem. Is het dus zo dat de vijver door de revolutie is vergroot tot de oceaan. Iedere golf heeft nu een plekje, zonder een andere golf in de weg te zitten of elkaar af te blaffen. De kracht van de muziek is eindeloos, als er maar met de gepaste eerbied aan wordt gewerkt, maar die eikels begrijpen helemaal niets van het leven. Ze bedriegen en doen alles wat God heeft verboden en claimen zo gelukkig te zijn!! Wat het ook is, het dient altijd met respect worden behandeld, zoals feitelijk alles met de nodige voorzichtigheid moet worden aangekeken, alvorens te oordelen. Niet zo zeer de pijn van het leven werd benadrukt, maar juist de zegening van het bestaan. Problemen over godsdienst en principes zijn een beetje misplaats. Geef dan geld om, Afrika, te voeden, denk ik dan en probeer niet via de muziek iemand een complex aan te praten, omtrent een burger oorlog tegen, Engeland. Een, Chrissie Hynde, daarentegen laat zich leiden door haar innerlijke en zingt met het grootste gemak en brengt een heel scala aan gevoelens met zich mee. Dan weer melancholiek en dan weer wulps en ga maar door. Ze zingt met gemak, omdat ze een goede stem heeft boven de band uit. Juist de kracht van een heldere stem, zonder er overdreven moeite voor te doen onderscheidt haar van andere zangeressen. De volgorde, heren journalisten. 1: talent, pure klasse en plezier, 2: mensen vermaken en, 3: boodschap doorgeven. Het toppunt van misplaatste energie kwam van, Bob Dylan. Ik vond het allemaal maar zielig. Maar, Chrissie, het idool van mijn oom, was anders. De lading en vooral mijn vooroordelen moest ik wel wegstoppen. Ik was wel degelijk beïnvloed door mijn oom en bij het aanschouwen van haar in levende lijve wist ik direct waarom. Chrissie, straalt. Zij bleek een voorproefje van het hoogtepunt die tournee. Een concert in, Oost-Duitsland maakt duidelijk wat ik bedoel. Leipzig, het Leipzig van Alex. Wel onbetaald werk. Geen geld, geen hoop alleen maar muziek. De euforie en de opkomende levensvreugde en hoop komen door en dringen tot in de diepste poriën. Hier zouden journalisten bij moeten zijn. De voorbereiding en contouren van de trip, naar het voormalige, Oost Duitsland, werden gezet tijdens een fiets-vakantie naar, Frankrijk. Het begon in, Frankrijk, in, Parijs. Ik ontmoette daar Alex, een jongen uit Leipzig en plotseling merkte hij op dat de, Stones, daar zouden optreden in de zomer. Het was vroeg in de lente en, Parijs, was prachtig. Ik was daar met de fiets en de reden daarvoor was dat ik even mijn hoofd moest leeg maken. Van, Delft, naar, Parijs, op een gewone fiets is, toch wel een onderneming. Het duurde vier dagen en een paar uur. In, Parijs, wist ik nog niets van het, tourschema en kon moeilijk geloven dat ze daar zouden spelen, maar, Alex, overtuigde. Ik beloofde te zullen komen, als de, Stones, inderdaad daar speelde. En ja, hoor bij terugkomst pakte ik het tourschema en na Berlijn, stond, Leipzig, op het programma. Intussen was, Alex, een goede vriend geworden en we wisselde informatie uit en ik begreep dat, Leipzig, op de grens lag, op doortocht naar het Oosten en nog net in de greep zat van het, Westen. Er was weinig werk daar en de bevolking is inderdaad zeer arm en toen we erheen reden hielden de grote snelwegen plotseling op en moesten we verder op oude wegen. kennelijk was het niet lucratief om, Leipzig, aan te sluiten op het nieuwe autobahn netwerk. Typerend vond ik dat. Dit vertelde ik later aan tafel in de, VIP-lounge, van de, Stones, aan, Blondie, Brion Johnson, en, Bernard Fowler. Ik was, net als de, Stones, afgepeigerd na de loodzware weken en de idiote autorit die ’s ochtends om zes uur begon en om acht uur ’s avonds eindigde. Harry, en ik zaten aan tafel te praten met enkele bandleden, die werkelijk te moe waren om zelfs maar wat te eten. Vlak voor dat ze op gingen was de stemming somber en afgemat. Toen ze waren uitgepraat en iedereen toch blij was dat de familie weer bij elkaar was zag ik mijn kans en verkondigde dat dit wel eens de belangrijkste van alle optredens was, omdat een heel continent staat te smachten. Leipzig, de poort is naar het oosten en ik vertelde dat dit Stones-concert misschien wel de belangrijkste zou zijn, sinds jaren, omdat hier geen geld is en de moed moet komen van de kracht van de muziek. Een heel continent, ik vertelde dat Rusland en Oekraïne, Letland, Estland en Litouwen hier ook naar keken, kijkt op jullie vingers. Intussen had Harry, een vriend van, AC/DC, en druk in gesprek met Brian Johnson, de zanger aan mij voorgesteld. Met het hart in mijn keel vertelde ik klinisch hoe belangrijk dit concert wel niet was. Oost Europa, crisis, geen hoop enzovoorts. Zelfs de zanger van, AC/DC, luisterde met verbazing naar me. Geen poespas, maar muziek wil ik horen vanavond! Toen kwam, Charlie Watts, binnen lopen en ik keek naar beneden. In de hoek zat, Chrissie Hynde, van de Pretenders na te genieten van haar optreden en knipoogde naar me. Uitdrukkelijk werd me verboden om op te staan en een praatje met haar te maken. Ze was immers Chrissie Hynde, van de, Pretenders, en mijn oom heeft het feitelijk zijn hele leven over dat mens gehad als ware zij de schepper zelf. In de Lounge werd de sfeer serieuzer. Nog tien minuten. Als, Charlie, verschijnt dan wordt iedereen stil. Het was nu tien minuten voor de show. Hij ging zitten naast de drummer van, AC/DC, en toen dat gesprek op gang kwam begon het geroezemoes weer in de zaal. Het was alsof een sein werd gegeven. Charlie, moet je weten is een beetje wereld vreemd en introvert en houdt niet van opzichtigheid. Deze en andere kennis wordt er in geramd door mensen die al jaren meegaan met de, Stones. Ik mocht dus nu voor het eerst meedoen met de grote jongens, maar daar horen gedragscodes bij. Zoals altijd stel ik zeer kritische vragen aan de bandleden en nu dus weer. De afgematte achtergrond-zanger luisterde met verbazing naar mijn betoog en probeerde zich naar de realiteit te worstelen. Hij was immers veel te stoned en veel te moe. Maar hij probeerde zichzelf wakker te krijgen om in vredesnaam maar te geven, wat dit arme publiek in Leipzig verdiende. Keith Richards, zag de situatie eigenhandig in en op het podium gaf hij direct vol gas. Ik kon de verschrikte blikken van de bandleden goed zien, vanaf de front rij. Zelfs, Mick Jagger, stond verbaasd naar, Keith, te kijken, terwijl, Blondie, en, Bernard, en, Lisa, alles eruit gooiden. Mick werd als het ware opgetild. De kracht was enorm. De interpretatie van de teksten en de muziek smolten samen en de band had de tijd stilgezet. Dit was, Rock ’N Roll. Dit was duidelijke taal. Dit was het leven zoals het geleefd kan worden. Alert, eindeloos enerverend et cetera. Ik deed mee vanuit het publiek en hitste het publiek op, dat werkelijk met open mond stond te kijken naar de verrichtingen van de, Rolling Stones: “Dit kon niet waar zijn.” Na tien minuten, na de eerste twee nummers pushte de band zich naar onmiskenbare hoogte. Keith Richards speelde zo hard en zo snel dat hij telkens een, “loop”, moest spelen om de andere leden op adem te laten komen. Op een gegeven moment speelde hij een paar keer een drie dubbele “loop“ en het nummer kwam plotseling in een ander daglicht, die niet alleen, Keith Richards, zelf verbaasde, maar ook de in slaap gesuste en afgematte bandleden en het achtergrondkoor. Blondie, die even daarvoor aan onze tafel zat gaf geen krimp en nam het voortouw. Zoals altijd uiterlijk onbewogen, maar, Bernard, en, Lisa, tekende enigszins mat bij aanvang. Niet lang overigens, want ook zij mengden zich in de strijd, aangedreven door Blondie en Keith. Een brede grijns van Richards en een oorverdovend achtergrond koor, ten gevolgen en zo hard als ze konden getuigden ze van het moment van herkenning van de ware aard van de, Rock ’N Roll. Na werkelijk, Tumblin’ Dice, meer dan duizend keren te hebben gespeeld, raakte, Richards, plotseling de snaar bij zichzelf en bij zijn bandleden, die op dat moment wel door hadden dat er iets los kwam. De uitwerking van dergelijke magische momenten zijn op een hand te tellen, maar doen de, Rock ’N Roll, voortleven. Charlie Watts, werd die avond overspeeld door, Keith, en, Ronnie. Charlie Watts, is normaal gesproken de vaste waarde. Tijdens, Street Fighting Man, zat ie er duidelijk naast en, Keith, attendeerde, Ronnie, en samen stonden ze, Charlie, te plagen met een steeds versnellend tempo. Arme, Charlie. Keith, kon zich niet inhouden en peperde het stevig in. Breed grijnzend en met zichtbaar geluk bleef hij voor, Charlie, staan en bleef pushen. Het kwam tijdens het nummer niet goed. Keith, bleef lachen. De volgende show was, Charlie, scherp en nam vervolgens, Street Fighting Man, in, Frankfurt, op de, Hockenheimring, op zijn beurt in de versnellingsbak en nu werd, Keith, aanvankelijk overspeeld. Samen speelden ze geweldig goed en het publiek, rondom de midden-stage begon te stomen. Eindelijk was ook dit nummer uitgespeeld en kwam de abstractie van, Keith Richards, die het nummer schreef naar boven en kon het vertaald worden aan het publiek. Dergelijke concerten duren altijd te kort. Later die, tournee, werd, Mick, ziek. Overbelast. De lengte van de tournee wreekte zich en de rekenende Jagger, wist dat de concerten in, Groot Brittannië, snel zouden volgen. Zoals gewoonlijk was hij weer topfit in, Schotland, Manchester, en als laatste, Londen. In Londen speelde ze in een, Rugby stadion, en ook dat concert was eerder afgelast door de stemproblemen en het virusje van, Jagger. Preventief ziek zijn en op tijd stoppen is professioneel. Nederland, stond te klagen als een klein kind, toen de, Stones, de, Amsterdam-Arena, show uitstelden. De, Stones, gingen evengoed, volgens plan naar, Engeland, en ook daar boden ze quasi gemeend hun excuses aan, omtrent het uitstel van het eerste concert. De hele tournee werd een beetje opgerekt. Het eerste concert in Londen werd doorgeschoven en zal doorgang vinden als het laatste concert en alles voegde zich perfect om niet uitgeblust te raken door oververmoeidheid. De, Stones, zijn professionals! Duidelijk onverschillig over de gevoelens van de snel aangebrande, Nederlanders, zaten ze lekker in, Londen, zich voor te bereiden op veel belangrijkere optredens, die in hun vaderland. Toen de, Stones, al lang en breed ons land hadden verlaten spraken de verbolgen, Nederlanders, een week lang schande van de actie van de, Stones, om zich niet te overwerken. Weer een teken van de eisende mentaliteit, die ons toch echt de das om gaat doen! Na een maand kwamen ze terug en niemand wist nog wat. Alles was allang vergeten en vergeven. De, Stones, stonden immers op Nederlandse aarde, dus wij, Nederlanders, hadden niets te klagen. Regeren is vooruit zien. Dat kan, Jagger. Keith zelf voelde zich nog wel enigszins verplicht het, Amsterdamse publiek, te vermaken en was opvallend veel te vinden aan de einden van het immense podium, om ook het publiek op de tribune te betrekken in de show. Jagger, bleef in, Amsterdam, rustig en liet, Keith, het publiek te bespelen. Zo doe je dat.

De, Stones, zijn een geval apart maar ook Bowie heeft die potentie om dingen te laten gebeuren, veel groter dan hemzelf. Steeds meer mensen weten naar welk doel wordt gestreefd in het leven en in de muziek. Dus de band van, Bowie, moet ook tegen dergelijke momenten, zoals de Stones dat deden in, Leipzig, aanlopen en, Bowie, weet dat dit gebeurt en het is al gebeurd, tijdens de bewuste sound-check van, 15 oktober, in, Rotterdam. Alleen had de band het zelf niet in de gaten, maar dat komt wel. Bowie, heeft een eigenaardige manier van doen en is ook een breekbaar mannetje. Totdat hij gaat zingen. De bassiste van, Bowie, laat zich niet in met de vunzige spelletjes, van bijvoorbeeld, Jagger. Bowie, vergreep zich, tijdens een concert, aan haar en ze maakte duidelijk daar niet van gediend te zijn. Ja maar, denk ik dan, je speelt wel met, Bowie, en dan moet je wel de taal van de, Rock ’N Roll, verstaan! Bowie, droop af en maakte zelfs excuus naar haar toe. Ik zag hoe erg hij het vond. Hij leeft niet meer in jaren zestig en zeventig, waarin dit soort hints tot een ware kunst werd verheven. Bikkelhard werd toen overgegooid. Om daarna snel een grap te plaatsen, om de situatie te sussen. Anno, 2005, kan dat dus niet meer. Het incasse-ringsvermogen lijkt verdwenen en zelfs gitaristen zijn burgers. Geen vrijgevochten schooiers, en dat vind ik jammer. De band bleef steken op het niveau waar, Bowie, zelf niet tevreden over is. Het kan beter, dus het moet beter. Vroeger werd alles op alles gezet en de drugs hielpen. Nu gebruikt niemand nog grote hoeveelheden drugs, dat is goed, maar, er moet dan wel een innerlijke kracht bovenkomen, die de plaats vervangt van de drugs. Adrenaline bijvoorbeeld. Vroeger was de, Rock ’N Roll, een raceauto en alle inzittenden stonden stijf van de troep, veelal natuurlijke adrenaline en gingen ervoor en bekommerden zich echt niet over een uithaal van de een op de ander. Ze wilden immers allemaal hetzelfde en de een uit zich zo en de ander weer zo. Nu handelt iedereen volgens zogenaamde normen, op basis van achterbaksheid en niemand duldt meer commentaar. Maar als niemand iemand mag aanspreken dan houdt het gauw op. Bowie, is inderdaad oververmoeid uitgestapt, na een klein jaar touren, maar tijdens de sound-check van die middag, toen was het er even. Bowie, kon wel janken, dat dit niet werd opgemerkt door zijn peperdure band en er brak iets in hem. Op deze manier kunnen we nog duizend jaar touren, zo zag je hem denken zonder dat er iets gebeurt. Want als je geen fikkie mag steken, dan komt er nooit een brand! Dat, Bowie, met zijn avances, hij greep haar na anderhalf uur spelen plotseling van achteren bij haar kont en borsten, haar probeerde op te sturen naar het volgende niveau werd niet als hint begrepen. Mismoedig ging het concert voort. Ergens leefde ik mee met de pijn van het onbegrip. Ja, had, Bowie, maar een band achter zich. De pedante bandleden van, Bowie, sterven niet meer voor de muziek. Dat doen de, Stones, en haar bandleden wel. Zij slikken alles van, Keith, en, Mick. Ze moeten wel, kijk maar, Matt Clifford, die is er, ondanks virtuoos spel, gewoon niet meer bij. Je moet kunnen slaven en het grote alles voorop blijven zetten en niet de schijnwerpers naar je toe willen trekken. Die zijn, natuurlijk binnen de, Stones, voor, Keith, en, Mick. Ook, Keith, en, Mick, kunnen dienen en nederig zijn en eisen dat gewoon van de rest van de band. Kun je niet dienen dan moet je oprotten. De eerste, Stones-tour, sinds, Still Life, 1982, in 1989 en 1990 was kraakhelder. Alles werd met overtuiging en met de nodige vertwijfeling gebracht. De tweede in 1994, en, 1995, een slap aftreksel. In ieder geval geldt dit voor de, Amerikaanse Tournee van, 1994. Tijdens dat gedeelte van de, Voodoo Lounge Tour, kwamen de gebreken van de, Stones, bloot te leggen. De gang was eruit, het publiek liep niet erg warm, de nummers afgezaagd en veel te langzaam, dus mislukt. Misschien verwachte ik te veel. In Kopenhagen zagen we de Stones voor het eerst in 1995. Ze deden de rehearsal zelf en speelden, Bob Dylans, Like a Rolling Stone, en, Fool to Cry. Het beloofde veel goeds. Maar ze speelden gewoon te langzaam. Het was duidelijk uitgebalanceerd en de, Stones, hoefden zich nu blijkbaar niet meer te bewijzen en speelden rustig de tour uit. Totdat er weer zo’n concert kwam dat alle vooroordelen naar de schroothoop verwijst.

Gedeelten van het concert in, El Paso, en het gehele middag-concert van, Gainsville, waren werkelijk magistrale concerten en dit kwam door de randvoorwaarden. In, El Paso, was het stadion in een natuurlijke rots-formatie gemaakt en het lag in een soort van vlakte waarbij de rots-formatie een tweede stadion achter het stadion op natuurlijke wijze omsloot. De arme mensen van, El Paso, en ook heel veel Mexicanen konden zo gratis meegenieten, weliswaar op een grote afstand, maar de mensenmassa en de omringende en totale sfeer waren niet te beschrijven. De rode rotsen aan de achtergrond, prachtig beschenen door het rode licht van de, Voodoo Lounge Tour-stage, waren prachtig. Iedereen was dronken en had een klein flesje sterke drank mee gesmokkeld. Geld is daar niet, dus de drank moest wel worden meegenomen. Brian Adams, verzorgde het voorprogramma, op zijn beurt voorafgegaan door een onbekende Mexicaanse band, die de sfeer goed aanvoelde en het startsein gaf voor een fantastische avond. Brian Adams, gooide vervolgens alles eruit. Het publiek was toen al murw. De taferelen zijn ook niet te beschrijven. Overal mensen. Van iedereen kreeg ik drank aangeboden en ook mijn kompaan, Mount, zag zijn grenzen, toch erg dicht nabij fatsoen verdwijnen als sneeuw voor de zon. De rode rotsen werden prachtig belicht en de rots-formatie achter en om het stadion vulde zich. De inwoners van, El Paso, leken massaal alsnog naar de show te gaan en toen de Stones opkwamen was de hele rots-formatie vol met mensen, die een gratis concert kregen voorgeschoteld. Keith, voelde zich thuis en zei dit ook, tot groot genoegen van de massa. Ik voelde me ook thuis en denk nog vaak terug aan dat concert en, El Paso, met zijn mensen. De, Stones, kwamen laat op die avond en dat was goed. Eerder had, U2, daar opgetreden en de mensen spraken met waardering en eerbied over dat concert. Dat moet iets heel bijzonders zijn geweest. De mensen van, El Paso, vertelden over de rotsen, toen vol met mensen. Toen de Stones op kwamen zat het weer vol in, El Paso. Gratis concerten zien is een legitieme bezigheid van arme mensen en dat vinden klaarblijkelijk ook de, Stones, want ze wachtten geduldig totdat de rotsformatie geheel was gevuld en gaven zo de mensen alle tijd zich een weg te banen naar het gebeuren. Gainsville, Ben Griffin Stadium, was anders dan alle andere. Het was ’s middags en de, Stones, zien tijdens klaarlichte dag is heel vreemd. Twee dagen ervoor speelden ze in, Miami, het inmiddels bekende, Pay Per View, Concert, op, Thanksgiving Day, met als gaste, Sheryl Crow. In, Gainsville, speelden ze ’s middags en volgens mij was dat omdat ze daarna naar Detroit gingen en dat was een lange reis en bedroeg meerdere uren langer dan de normale etappe tussen concerten. Gainsville-Detroit, is tweeduizend kilometer. Met de auto werden de langere etappes ook zwaarder voor ons. En zoals bekend gaat de hele karavaan na een concert naar een andere stad. Als, Gainsville, in de avond gespeeld zou worden dan zouden ze pas tegen de ochtend in, Detroit, zijn aankomen en zodoende zorgde de planning voor een uitzonderlijk concert. Het concert werd eigenlijk tussendoor geperst. De spanning die de hele tour merkbaar was in de aanloop naar het optreden in, Miami, was weg en daar stond Keith, om drie uur 's middags, of iets later, maar het was klaarlicht. Alles leek vanzelf te gaan. Daar waar in Miami nog werd geforceerd en de bout allang dolgedraaid was, al voor het concert goed en wel kon aanvangen. Live With Me, werd in, Miami, als tweede gespeeld en daarna was de koek al op. Een te groot moment werd de schroefdraad van de bout teveel en draaide dol. Daar in, Gainsville, was de schroefdraad hersteld. Alles lukte en de souplesse van een warmgedraaide machine bleek niet te stoppen. De mensen van, Gainsville, zullen het waarschijnlijk niet als zodanig hebben ervaren, maar ik vond het echt het allerbeste concert. Keith, en de, Stones, kunnen dan zo heerlijk nonchalant het doen voorkomen of deze sfeer er altijd is. In werkelijkheid was het een absolute topvertoning, maar de, Stones, hebben vaker zoiets meegemaakt en deze concerten versterken het gevoel, dat touren wel degelijk verdiepingen maakt. Het was een achterafje en de setlist was dramatisch ingekort, maar dit keer pakte dat goed uit, omdat ze in alle rust nummers konden vervolmaken zonder daar de prijs voor te behoeven te betalen. Zoals dat eigenlijk altijd het geval is, met de veel te lange set-lisen, in een vol tour-schema. Het tour-schema van de, Voodoo Lounge Tour, eind, Oktober, 1994, was vol. Te vol. In, 1989, werd voor het eerst sinds, 1982, weer getourd, en de set-lisen in, 1989, waren absurd lang. Voor de fans was dit geweldig. Deze lange set-lisen kwamen nog voort uit de periode 1980-1982. In de periode tot, 1972, waren de set-lisen al opgerekt tot veertien nummers, maar, destijds werden er nog vaak twee shows per dag gespeeld. Een zogenaamd middag-concert en een avond-concert. Het avond-concert begon ook vaak pas na midden-nacht, maar goed. Omdat het toen heel gewoon was, om twee keer per dag te spelen, waren de set-lisen natuurlijk veel korter. Aanvankelijk bestonden de set-lisen uit vier, tot, tien nummers, soms wat meer, maar dan spreek ik over de jaren zestig. Optredens voor tienduizenden tegelijk, veranderde de lengte van de set-lis, dramatisch kan men wel zeggen. Na, 1973, liepen de album-verkopen sterk terug. In, 1974, waren de, Stones, niet meer hot. Tot hun afgrijzen zagen ze plaat-verkopen dalen en gleden de, Stones, als warme boter van hun voetstuk. Het publiek is bikkelhard. Zo hard als de weg omhoog werd ingezet met de super-albums van eind jaren zestig, begin jaren zeventig, en de spetterende concert-reeksen van, 1972, zo snel was de val, na, 1973. Het is algemeen bekend dat, Keith, er in, 1973, niet best aan toe was, en de Europese concerten waren derhalve ook niet best. Mijn oom was in de, Rai, Amsterdam, en vertelde me dat, Keith, bijna omviel en nauwelijks wist dat hij op het podium stond. Hij speelde niet eens. Dat zou ietwat overdreven zijn, want er moet toch gespeeld worden zo zou je zeggen, maar, het was een teken aan de wand. Mijn oom is een beetje melodramatisch en moet met een korrel zout worden genomen. Desalniettemin filterde ik uit zijn boodschap, dat voor hem de, Stones, hadden afgedaan, na dat concert in, 1973. Mijn oom is wel een graadmeter, en een soort leider van een hele groep, zodat zijn mening destijds wel meetelde en veel fans met hem, afstand namen van de, Stones. Statistisch gezien kan ik dan bewijzen dat deze tendens wel eens aan de orde zou zijn geweest. Het verklaart in elk geval wel de val en de afkeer. Ik denk zelf dat, ook de verwaande, Mick Jagger, en zijn flirt met de rijken, veel Stonesfans in het verkeerde keelgat zijn geschoten. We zijn toch mensen en jaloezie en afgunst zijn ons niet vreemd. Via de studie aan de, TU-Delft, weet ik dat, statistisch gezien, het bewezen kan worden dat het resultaat van een doorsnede veelal gelijk is, met de uitkomst van het resultaat van alle fans. Deze theorie heet, bootstrappen. Ik bedoel te zeggen, dat als mijn oom en zijn vrienden zich afkeerden van de, Stones, door wanvertoningen, dit gevoel van teleurgesteldheid wel eens het algemene gevoel kan zijn geweest. Zeker in Europa. In, 1972, speelden ze nog in Amerika, en kwamen de concerten eigenlijk direct na de release van, Exile on Main Street. Ten gevolge waren ze toen nog welwillend om hun nieuwe plaat te ondersteunen en om hun nieuwe nummers te spelen. Een jaar later, wat dus keihard betekende dat, Keith, alweer een jaar langer aan de heroine zat, en dat, Mick, zich weer een jaar verder had ontwikkeld tot een soort een narcistische waanzinnige, waren de Stones niet meer hot. In, 1973, kwam, Goats Head Soup, uit, en inderdaad, er is zelfs slordig gespeeld op de definitieve studio-opnamen. Dit ging veel fans veel te ver. Dat er, live on stage, soms, of vaak, werd geprutst, kon nog wel worden geaccepteerd, maar dat er een album werd uitgebracht waar niet eens de moeite is genomen om slordigheden eruit te halen, niet. Ze hadden echter wel geluk, want, Angie, was een tussendoortje, niet eens echt een compositie of, nummer, maar slechts een slaapverwekkend liedje, volgens de, Stones, zelf, en aanvankelijk niet eens goed genoeg om zelfs maar te worden ingegroefd in het vinyl. Angie markeerde dus nog in, 1973, de naderde afgrond. Wel zijn er opnamen uit 1973, bijvoorbeeld te horen op, Brussels Affair, intussen een officieel album, waar Heart Breaker, geweldig is. Maar, 100 Years Ago, Mister D, Star Fucker Star, mislukten. Ook moet duidelijk zijn dat de, Stones, een moordenede concurrentie hadden in, 1973. Led Zeppelin en David Bowie speelden de pannen van het dak. Ten overvloede memoreer ik aan de portemonnee in, 1973. Het was niet zoals nu, waar alles maar gratis valt van het internet. Fans, muziekliefhebbers, moesten in, 1973, nog echt kiezen. Waar in, 1971, en, 1972, respectievelijk, Sticky Fingers, en, Exile On Main Street, vaste keuzen waren voor veel muziek liefhebbers, daar waren in, 1973, en, 1974, respectievelijk, Goats Head Soup, en, It's Only Rock 'N Roll, dat niet meer. Allang niet meer. The Who, maakte in, 1972, ook een fantastisch album. Who's Next? Ik denk zelf dat de, Stones, zich hadden verrekend. De ware invasie van nieuwe bands, en nieuwe sterren, sinds de Beatles waren gestopt, vormden in, 1974, een ongelijke strijd. Zowel live on stage, alsmede op studio-werk, behoorden de Stones niet meer bij de beste twee. Iets dat ze wel altijd waren geweest, naast de Beatles, en er feitelijk net onder. Met de Beatles afgevoerd dachten de Stones, volgens mij, dat ze alleenheersers waren. Daar dachten, The Who, Led Zeppelin, Bowie, en ook, Pink Floyd, en nog een hele reeks anderen, Neil Young, heel anders over. Ook, Ronnie Wood, maakte in die tijd geweldige Rock-muziek, en Keith was onderste boven van de kwaliteit van, Ronnie Wood. De concurrentie sliep niet, terwijl de Stones al twee jaar in coma lagen. In, 1975, moest er dus iets gebeuren. Het antwoord kwam in de vorm van bombastische concerten. In plaats van twee keer per dag spelen, werd er maar een keer gespeeld, en dus, kon de set-lis, in principe, twee keer zo lang worden. Mick, beantwoorde de vraag, gesteld door de ontwerper, zonder met de ogen knipperen, met ja. Deze vraag betrof of hij miljoenen dollars zou willen uitgeven voor de setup. Het gerucht gaat dat alle aanwezigen zich verslikten. Het zelfvertrouwen van, Mick, en zijn vertrouwen in, Keith, waren opzienbarend. Zeker gezien de staat waarin de Stones zich verkeerden. Mick Taylor, werd vervangen door, Ronnie Wood. Keith, zocht zekerheden, en, Ronnie, kan ook de leadgitaar spelen, in geval Keith een black out kreeg. Iets wat in die tijd nogal eens gebeurde. Keith was eerder namelijk hevig onder de indruk geraakt van Ronnie, en hamerde steeds maar op de kwaliteit van Ronnie's nummers. In, 1975, ontstonden zodoende de lange setlisten. Billy Preston, werd gebruikt. Achter, Charlie, stond nog een set drums. Percussie. Zo speelden de, Stones, met twee drummers, een nieuwe gitarist, die ook leadgitaar kon spelen en dezelfde kleur had als Keith, en, Funk. Keith, had haarfijn door, dat er met, Bowie, en, Led Zeppelin, in de, Rock, niet te concurreren viel, en dat er met kleur, de Funk, dit wel kon. De set-lis van de, Stones, of eigenlijk moet ik zeggen, een set-lis van de, Stones, kan niet bestaan zonder, Honky Tonk Women. Jonh Lennon, zei namelijk dat, dit een goed nummer was, en Mick, weet dan: Honky Tonk Women, is een goed nummer. Street Fightin' Man, heeft inderdaad geholpen bij een revolutie, en, dus, is dat een nummer voor de finale. Jumping Jack Flash, was een sleutelnummer, in, 1968, en, Brian, vond dit een goed nummer. Dus, Mick, zijn klassiekers kennende, weet dan: Jumping Jack Flash, is een goed nummer. Bovendien zijn deze twee nummers de favoriete composities van, Keith, en dus, zitten deze twee altijd in het repertoire. Midnight Rambler, en, Gimme Shelter, deden het altijd goed in voorgaande tournees, en zijn zekerheden. Met, Billy Preston, kan, You Got To Move, worden ontwikkeld, en ook speelde, Billy Preston, twee eigen nummers. Deze nummers vormden dan rust voor, Mick. Voor, Mick, was er een korte pauze, van een kwartier. In, 1975, veranderde, zodoende, de stijl. Melody, Hey Negrita, Hot Stuff, waren geen donkere rocknummers, en konden met de nieuwe band worden gespeeld. Star Fucker, deed het aardig, en kon weer. Mick, is slim, en promootte zo nog eens, Goats Head Soup, want het is en, blijft, een zakenman. Heart Breaker, mislukte, met, Ronnie, maar, promootte ook nog eens het vorige album, want, Mick is, en blijft, een zakenman. Na, Honky Tonk Women, de vaste opening, kwam, If You Can't Rock Me, met een overgang naar, Get Of Off My Cloud. De opening stond vast. De finale ook. Billy Preston, kreeg twee nummers, de finale aanvangende. Ronnie Wood, componeerde samen met, Mick, It's Only Rock 'N Roll, en stond in de finale, als eerbetoon aan, Ronnie. Midnight Rambler, kwam na de twee nummers van, Billy, gevolgd door de klassiek hits. De vrijheid in de set-lis bestond dus uit het stuk tussen de openingsnummer en de twee nummers van, Billy Preston. Het gevolg was een show van twee en een half uur. De kassa's rinkelden, want, de prijzen waren niet gering. De concerten waren weer groots, bombastisch zelfs, maar de album verkoop stagneerde nog steeds. Dus, in, 1977, moest er weer wat anders worden gevonden om te overleven. Overleven is het verkeerde woord, want de, Stones, moesten geld hebben voor hun luxe bestaan. Alle sessie-muzikanten werden eruit gegooid, en in, 1978, stonden Stones weer met zijn zessen op het podium. De set-lis werd, ten opzichte van, 1975-1976, weer ingekort, en er werd, om het maar te zeggen zoals het is, weer gerockt. When The Whip Comes Down, Respectable, Lies, Shattered, zijn sobere gitaar-rock-nummers. Daarnaast was het in, 1978, verschenen album, Some Girls, kleurrijk, door, Beast Of Burden, en, Miss You. Mick, en, Keith, beseften heel goed dat ze met deze nummers de sessie-muzikanten niet meer nodig hadden. Daar ze die wel nodig hadden tijdens de tournee's ter ondersteuning van, It's Only Only Rock 'N Roll, 1974, en, Black And Blue, uit, 1975-1976. In, 1978, werd er een sobere tour gespeeld, zodat er geen kosten wegvloeiden naar derden. Some Girls, sloeg aan bij het grote publiek, en de, Stones, waren terug! In 1980, werd getourd, met alle plussen van de afgelopen jaren. De setlisten waren weer langer dan die van de, Some Girls Tour, in 1978, en, 1979, en dit kwam natuurlijk omdat tijdens de Some Girls Tour er veel vaker werd opgetreden, en in kleinere zalen, niet zozeer in stadions, en er dus meer tijd nodig was om te reizen. In, 1980, bestond de set-lis uit, rond, 25, nummers, net zoveel als in, 1975, maar bovendien waren er sinds, 1978, weer goede live-nummers geschreven, zoals, Start Me Up, Let Me Go, When The Whip Comes Down, Shattered. Even terug in de tijd, naar, 1972, toen er voor het laatst, in feite, werd getourd met sterke nieuwe nummers, zoals Happy, Tumblin' Dice, Sweet Virginia. Maar destijds was ook, Bitch, vlammend, live. In, 1973, deden veel nummers van, Goats Head Soup, niet de verwachte truk. Want, Dancing With Mister D, en, 100 Years Ago, faalden. Na, Some Girls, zowel het album als de tour, die de Stones terugbracht aan het front, kwam, Emotional Rescue, en dat was een uitstekende plaat. Uitstekend, in die zin, dat dit de beste studioopnamen waren, ooit. Emotional Rescue, is, glad, netjes, commercieel, en gewoon goed. Na dit album kwam, Tattoo, met, Start me Up. En nu hoef ik niets meer te zeggen. Maar dat doe ik wel, want, de B-kant van, Tattoo, is van een heel andere kleur dan de, A-kant. De B-kant is prachtig, rustig. Worried About You, Heaven, Tops, geven prijs dat de, Stones, barstten van het zelfvertrouwen. Eerder werden rustige nummers geprobeerd op, Goats Head Soup, maar de, Stones, waren toen nog niet zover. De set-lis in, 1980-1981, kon worden aangevuld met nieuwe klasse nummers. Alle nummers van de laatste drie albums voldeden. Let's Spend The Night Together, is daarom een wapenfeit, en, in, 1989, borduurden de, Stones, daarom door op dit succes. In, 1990, kon het ook nog, maar, in, 1994, met de gladde studio muziek van het, Voodoo Lounge Album, niet meer. Simpel, de set-lis was te lang, de nieuwe nummers van, Voodoo Lounge, niet zo goed als die van de vorige glorie-periode, 1978-1982, zodat de set-lis, ten opzicht van, 1982, niet verder werd verbeterd. In, Oakland, tweeling-stad van San Francisco, eind, Oktober, 1994, was het te veel, vier concerten in een week. Een paar dagen ervoor was het benauwd, in Passedena, L.A., Rose-Bowl, en, de show verliep niet gladjes. Er is veel heisa om de shows van, L.A.. En er staat veel druk op. Hollywood, kijkt mee, de sterren kijken mee, de muziekindustrie kijkt mee en, bovendien zijn de, Stones, niet, Amerikaans, maar, Engels, zodat de genoemde vakgenoten, pers en sterren, het maar al te lekker vinden, als de, Stones, falen. In, L.A., is het altijd dubbel. De stadions zitten vol, maar een groot deel van het publiek is er om de afgang mee te maken. En dat vreet energie. Na de loodzware concerten in, L.A., Rose Bowl, voor, 100.000 mensen, speelden ze binnen een week vier keer in, Oakland, aanpalend aan, San Francisco. De set-lis, die tot aan dit concert in met succes werd gehanteerd, wreekte zich, Te lang, te zwaar, en de nummers van de, Voodoo Lounge, deden het niet als verwacht. I Go Wild, deed het niet. Sparks Will Fly, deed het aardig, maar het maakte niets los bij het neutrale publiek. Shattered bleef angen in een te traag tempo, zodat het een lijdensweg werd, die laatste twee maanden van de Voodoo Lounge Tour, in, Amerika. In, 1994, werd voor het eerst een set-lis met twintig procent ingekrompen. Om energie te sparen. In, Gainsville, December, 1994, lukte, als bij donderslag, wel weer alle gespeelde nummers. In de korte, maar kneppelhard gespeelde, set, zonder druk, zoals die wel heerste in, L.A., en in, Miami, speelden de, Stones, alle ellende van zich af. Een klein stadionnetje met rustige mensen. En, heel bijzonder, het was een concert in de middag, met daglicht. En dat is heel vreemd. Het publiek, gezapig, anders kan ik het omschrijven, zeker vergeleken met de zelfingenomen heethoofden in, L.A., Oakland, en, Miami, werden getrakteerd op een knallende show. Keith, genoot. Hij was zichtbaar opgelucht dat er eindelijk, na de malaise waar zijn band de afgelopen twee maanden in verkeerde, weer een goed concert kwam. Mick, was ook veel fitter dan in, Miami, en hij had blijkbaar, nadat de spanningen weg waren, een paar dagen goed geslapen, want, het leek wel een jonge hond in, Gainsville. Far Away Eyes, werd gespeeld, en dat was voor ons een verrassing. De set-lis werd dus omgegooid. Er moest wat veranderen in set-lis, want, ze waren vastgelopen. Mick, moest namelijk coke gebruiken om het concert in Miami te vervolmaken, en, dit, mocht nooit meet gebeuren. Keith, pushte en ging maar door en begreep dus ook, dat geluk niet eis-baar is; je moet het verdienen en er tegenaan lopen. Als dit concert zou worden uitgezonden op, Pay Per View, in plaats van die van, Miami, dan zou het direct een collectorsitem zijn. Voor mij een bevestiging dat meetouren loont, als Stonesfan. Tussen Oakland en Miami, met onder andere concerten in, El Paso, San Antonio, Little Rock, en, Atlanta, kwam, Miami. En als gezegd, de druk in Miami was immens. Sheryl Crow, deed dus een gast-optreden doen en moest hierdoor worden gelanceerd. Robert Gray, en, Bo Diddley deden ook gast-optredens, en zodoende stond er veel spanning op het concert. De, Voodoo Lounge Tour, had een te lange set-lis en de nieuwe nummers waren niet goed genoeg. De, Stones, waren eind, November, en begin, December, toch echt wel aan het einde van hun latijn. De druk op, Pay Per View, op thanksgiving, in, Miami, brak ze gewoon op en nooit kwam daar het los, ondanks de goede voornemens. Het lukte gewoon niet zonder hulpmiddelen. Die hulpmiddelen heten dan, drugs. Het lukte dus net wel, want, Miami, kan nog net, maar er moest worden gecamoufleerd door Mick. Mick viel. Ik zag hem vallen, en naar het einde van tour krabbelen. In Montreal, Toronto, Detroit, Minneapolis, Seattle, en, Vancouver, was de koek op. Daar waar in de rehearsals in, Miami, Bo Diddley, en, Robert Gray, een paradijs voor, Keith, en, Ronnie, vormden en een zielige bijrol vormend voor, Mick, daar viel Mick, live, voor Pay Per View, in, Miami, ten prooi aan de drugs. De revanche, een paar dagen later, voor een handje vol in Gainsville, waar wel weer alles lukte, volgde nog wel. Maar, de cirkel was rond. Mick is geen superman. Mick, is gewoon een mens. Mick, was gewoon een zanger van een, Rock 'N Roll-band, die oppeppende drugs nodig had, net als, Elvis, net als, Keith, net als, Brian, net als alle anderen. De druk en de lange set-lis werden, zelfs voor de Stones, de grote dooddoeners. Nadat, Sheryl Crow, Mick, van het podium vaagde, moest, Keith, vervolgens alle zeilen bijzetten in duel met, Robert Cray, en, Bo Didley. Na een half uurtje met gast-optredes in, Miami, speelden ze, I Go Wild, en daarna waren ze kapot, en, ze moesten nog anderhalf uur, voor live-televisie. Slechter konden ze het niet plannen. Ze gingen gebukt onder de spanning en de ontlading kwam in pas, Gainsville. Het gevecht in, Miami, stak af tegenover de souplesse en beheerste kracht in Gainsville, en dat binnen een paar dagen. Een contrast waaruit blijkt dat niets volledig is te plannen. Duidelijk is dat ze wilden vlammen in, Miami, maar uiteindelijk vlamden ze in het niemendalletje, Gainsville. Maar ze vonden het zelf ook leuk. De kracht die daar vrij kwam was werkelijk onbeschrijflijk. Ik weet wel dat dit de concerten zijn die ook bij de, Stones, blijven hangen. Dit was werkelijk ongelooflijk goed. Maar de magische momenten werden schaarser en zelfs betrapte ik mijzelf erop, dat de trip naar Amerika om de tournee te volgen toch een beetje waanzin was geweest. Het kostte me destijds een huis! Ik had meer verwacht. Achteraf besef ik dat een boog niet altijd gespannen kan zijn. In Europa, 1995, werd mijn voorgevoel bewaarheid. Op een gegeven moment zat de sleet erop bij de, Stones, en er werd gegokt op de verkeerde nummers. Naar mening dan. Ik wilde meer en meer. En vooral de onontgonnen werken, de onbekendere nummers, zoals die mooi zo klonken in, 1990. Evaluerend hebben ze toch meer dan honderd verschillende nummers gespeeld in veertien jaar. En dat is niet slecht. Het duurde voor mij alleen zo lang om alle concerten te zien om zo getuige te zijn van elke move. Kon ik maar van tevoren alles plannen. Maar dat zou in tegenstrijd zijn met de zojuist verkondigde filosofie. Ook ik mag niet eisen en moet mede van binnenuit, geduld betrachten om uiteindelijk niets te missen en in staat te zijn, om dit op te schrijven. Tijdens de, Licks Tour, van, 2002, en, 2003, werden negentien nummers opgevoerd, waarvan er minstens twaalf altijd worden gespeeld. Het publiek zit te wachten op spel. Maar ze kreeg een uitgebroed en afgekloven show. Ook het fenomeen werd verkocht. De truc leek mij allang uitgewerkt. Naar mijn beleving was het tijd voor andere nummers. De nummers van, Brian Jones, om maar wat te zeggen. De manier van werken van de, Stones, is een regelrechte ramp en heeft niets meer te maken met de spirit van de, Rock ’N Roll. Het leek wel decadente gevestigde orde, iets waartegen het begon! Zo mocht ik getuige zijn van het vernederen van meerdere bandleden. De gitaarspeler, Ronnie Wood, begon zo stralend aan de eerste tournee. Tijdens de laatste show op Nederlandse bodem was, Ronnie, een verschrompelde man, die letterlijk soms hele nummers niet meer speelde. Hij wachtte op instructies en op toestemming en telkens als hij probeerde te soleren, halverwege het, Europese deel, van, 2003, werd dit systematisch door, Mick Jagger, weg gezongen, letterlijk overstemd en door, Keith Richards, afgebroken. Maar, Ronnie, had ook andere, niet nader te benoemen ellende te verwerken en misschien had dat ook wel weerslag op zijn spel. Want na de donkere periode herstelde, Ronnie, zich kranig en werd tegen het einde van de tournee, zeg maar in het eindschot, toch een spil waarom de, Stones, draaien. Een anekdote daarover in een persoonlijk gesprek met, Mister Ronnie Wood, Leah Wood, en, toen nog, Misses Wood, in, London, tijdens een concert van, Charlie Watts, in, 2004. Mister Watts, betrad na de pauze, in zijn allerlaatste optreden van die reeks zijn toneel en sprak de waardering uit, of iets in die trant en maakte grapjes met zijn tented en moest lachen nadat hij net deed of hij ging zitten. Het tented pakte in een fractie de instrumenten en, “zaten”, klaar. De humor zat in het feit dat, Charlie, zich alleen maar berustte van het ene been op de ander. Een kwinkslag, zo te zeggen en een tiental blazers was klaar. Zo ongeveer moet je de, Stones, omschrijven. Losjes en dan de gedachte en op scherp. De selectie gebeurt dus als volgt: ten eerste moet de speler in de band de beste zijn van de wereld als het gaat om passen. En ten tweede moet hij gedachten kunnen lezen en eigenlijk dus de taal spreken. En ten derde en vierde en vijfde en zesde…………. Elke dag is de dag, die mentaliteit hebben, en doorgaan en afzien en leven voor de band als een….slaaf, van hun, omdat zij de muziek vasthouden. Maar voor hoe lang? Zij zelf zeggen, het te doen om, het door te geven. Ik geloof ze. Dat doe ik zelf ook. Maar de bijkomstigheden, van gewild zijn in elke stad en uitverkopen waar je komt levert ook geld op en sterallures. Misschien daarom dat, Matt Clifford, teveel de show naar zich toe trok en zich bovendien onderscheidde tot verreweg de beste muzikant en dat is om de een of de andere reden toch niet toegelaten in de, Stones. Kijk, de, Stones, zijn een karakter. Opzichtig flaneren van sessie muzikanten past niet. De tijdelijke schoonheid en dag-successen van, Matt Clifford, pasten niet in het karakter. Ook ongeveer zo verging het de zeer getalenteerde achtergrond zanger, Bernard Fowler. Zijn prachtige stem wordt hoogst persoonlijk door, Mick Jagger, misbruikt. Maar, ook kan gesteld worden dan, Bernard's, stem optimaal wordt benut. De bandleden worden gedegradeerd tot marionetten, die voor het grote alles moeten wijken. Het grote alles is dan de, Stonesshow. Met nummers die we kennen van de radio, de hits. Maar de, Stones, hebben feitelijk niet zo veel hits, omdat ze een live band zijn. Nu spelen ze alleen nog maar de hits. Juist de fans lopen uit voor de onontgonnen werken maar we kunnen er naar fluiten. Dat is niet helemaal waar, omdat wel degelijk niet vaak gehoorde nummers gespeeld zijn. Bijvoorbeeld: Parachute Women, Brand New Car, Dance Part One, No Expectations, Hand of Fate, Lovin’ Cup, That’s How Strong My Love Is, Worried About You, Everybody Needs Somebody To Love, Can’t You Hear Me Knocking, If You Can’t Rock Me, en ook, All Down The Line. Deze nummers werden tevoorschijn getoverd tijdens kleinere shows in, Boston, 2002, en, New York, en ook in, Utrecht, Rotterdam, Parijs, Manchester, en, Londen, in, 2003. Persoonlijk vind ik, All Down The Line, en, If You Can’t Rock Me, van, 2002, en, 2003, zeer goed gespeeld, uitmuntend zelfs, en ik hoop dat er nog veel verrassingen zullen volgen. Vooral, All Down The Line, van, 2003, stak af, was veel beter, vergeleken met de schrille uitvoering ervan, in, 1994, in, San Antonio. In, San Antonio, speelden binnen, terwijl het ook buiten kon, en het was slecht concert. De, voor mij, derde tournee, in, 1997, begon veelbelovend, maar na een evaluatie bleef het beproefde geraamte overeind. Nummers waar niemand meer op zit te wachten, we wachten op de band met dat onberekenbare karakter, met het prachtige kaatsen van de gitaar-muziek op de lopende bas en golvende drum. Telkens als de potentie van de band echt door lijkt te lichten, wordt er meedogenloos geknipt in de creativiteit van de leden. Het wordt vlakker en vlakker. De gitarist, Keith Richards, lijkt niets anders te zijn dan een verwaande idioot, die geen tegenspraak duldt en een eigen cultuur om zich heen heeft gebouwd met ja-knikkers. Elke vorm van kritiek versterkt zijn opvatting dat er platte rock moet worden gespeeld. De vergelijking van, Keith Richards, met, een dictator, gaat heel vaak op, maar dan is, Keith Richards, nog steeds, natuurlijk, een engeltje. Eerst bevrijden beide een bevolking om ze daarna eigenhandig te binden aan hun wil en wetten. Of is het zo dat, Keith, het Duitse volk laat zien, tijdens nota benen de opening van de, Europese tournee in, Neurenberg, U weet wel, daar waar, die dictator, zijn eerste grote, Nazi-Partij, bijeenkomst had, dat er wel degelijk heel zuinig is omgegaan met de vrijheid, die het, Britse Rijk, zich aan de, Duitsers, opdrongen. Keith, laat misschien zien dat het zo beter is. Vrijheid in creativiteit en gelijkwaardigheid onder de, Union Jack. In militair en koloniaal opzicht zijn de Stones een elite eenheid van de, Britse Kroon. Vrijheid wordt gevierd onder de Britse deken. Feit is dat, Ketih Richards, voor een, Engelsman, in, Duitsland, wel hel erg diep in de harten van, Duitsers zit. Wellicht is Keith zo geïnteresseerd in de, Duitse Nazi Periode, om zich eraan te blijven herinneren, dat decadentie onherroepelijk de ondergang betekent. Helaas moet ik zeggen dat een omgeving met keiharde gespeelde -,of gedraaide, Rock, van, AC/DC, en uit hun dak gaande fans van, AC/DC, en de, Stones, een zwarte sfeer oproepen, waarin nazi’s zich heerlijk voelen. Het totale gevoel van euforie onder een bepaalde groep leidt vanzelf tot versimpelende denkbeelden. In een feest lijkt alles beter. In een dronken wordende bende word je makkelijker geaccepteerd als je ook stom (dronken) bent! De pogingen tijdens de, Voodoo Lounge Tour, in de, VS, in, 1994, om, All Down the Line, te spelen leggen de problemen van een inspiratieloze band vast. All down the Line, kwam niet van de grond en dan is het een rot nummer, dat veel te lang duurt. Het volgend concert weer gewoon platte en makkelijke rock. De muziek is niet meer levendig, maar wordt zo hard over de boxen gestuurd dat het publiek feitelijk blij is als het voorbij is. In het arme gedeelte van, Texas, El Paso, en, San Antonio, werd door de, Stones, een beschamend laag niveau aan de dag gelegd. Toen het publiek zich afkeerde tegen de, Stones, greep, Keith, in en binnen een minuut zat iedereen genageld aan de vloer en in de greep van muziek. Keith, was beledigd door het geringe geduld van zijn publiek en besloot het te straffen met striemende riffs. De aandacht van het publiek was terug, maar de sfeer was van toen af aan niet gezond meer. Keith, begreep dat een groot deel van het publiek komt opdagen om het laatste kunstje van de, Stones, te zien en zijn niet op de hoogte van, Stones muziek. Met zichtbaar genoegen en een sinistere glimlach zag, Keith, vol trots hoe hij binnen een minuut de gedragingen en de gevoelens van vijftig duizend mensen kon beïnvloeden, zonder dat ze het werkelijk door hadden. Keith, de alleenheerser, staat in de kinderschoenen. De smaak van macht maakt hem gemeen. Verre van sympathiek. Hij gaat bekakt raten. Ronnie, is nu veel beter dan, Keith. Maar het publiek heeft niets door en laat zich als makke schapen naar de slachtbank leiden. Keith, neemt zijn publiek ook niet echt serieus, omdat veel mensen niet op de hoogte zijn van de structuur van zijn muziek, laat staan van de kern van het verhaal. Keith, haat het als mensen naar een circuspaard komen kijken. Een kunstje is voor, Micheal Jackson. Keith, maakt muziek. Hij is zichtbaar teleurgesteld als mensen niet door hebben wat de, Stones, eigenlijk te bieden hebben. Ze zien wel de show en de grootsheid van het podium, maar het grote publiek verliest de kern van de zaak uit het oog. Op het moment dat, Keith, zich distantieert van zijn fans, die volgens hem tekort schieten in het begrijpen van zijn belevingswereld dan is het gevaarlijk. De smaak van de machtigste man op aarde maakt ook van, Keith, een wankel gebeuren. Hij weet dat hij mensenmassa’s in zijn macht heeft en feitelijk on stage is hij de machtigste man ter wereld. Stones muziek is overheersend en niet gangbaar, omdat het pompende muziek is, waar je alleen van kan genieten als je zelf ook zin hebt en openstaat. Maar in de euforie onder het grote publiek is van objectiviteit geen spraken meer. Alles wat de, Stones, doen is goed. En dat is niet goed. In het moderne, Amerika, is zelfs een coryfee als de, Stones, niet meer heilig. In plaats van de band aan te moedigen gingen de, Texanen, dwars liggen. De mateloze zelfoverschatting van, Mick, en, Keith, als entertainers, en de kracht van hun muziek, leidt tot een doodbloeden van de band, die voortduurt. De kracht ligt in de stuwende muziek. snelle nummers worden vertraagd. Het publiek weet tegenwoordig wat hun te wachten staat en komt steeds weer trouw opdagen, uit een vorm van respect. Mensen kijken elkaar aan en vragen zich in hemelsnaam af wat er met de band is gebeurd, maar omdat de heren op leeftijd zijn worden er geen kritische noten gekraakt. Na tien jaar is de lust gedoofd en verwacht het publiek niet veel meer en is al blij dat er wat beweegt op het podium. De smekende blikken van weleer verdwijnen en in de plaats komen ja-knikkers, die alles wat de Stones doen geweldig vinden. Vroeger had je nummers als: Rock and a hard place, Can’t Be Seen, Mixed Emotions, Terrifying, en meer van dat. Nummers waarin je de, Stones, zag ploegen, denken en presteren. De kleur van de muziek werd ter degen opgezocht en de nummers werden gedragen, door het uitstekende rythem gevoel van de bassist en de drummer. Het was de tijd dat er gewacht werd totdat, Ronnie Wood, was uitgeraasd. Het was de tijd dat, Bernard Fowler, steeds beter werd en ook, Lisa Fisher, een stem kreeg. De eerste tien nummers in, 1989, en, 1990, stonden bol van spanning, temeer omdat de Stones acht jaar niet met elkaar hadden gespeeld en de eerste tien nummers een samenvatting vormden van wat de, Stones, waren en zijn: een super band die altijd en overal het beste uit zichzelf haalt en niet tevreden is met bijna goed. Dat is nu wel anders. Ze gaan op zeker. De kleuren zijn eruit. Het is vlak. De solo’s komen niet meer, Ronnie, is afgemaakt. De achtergrond-zangers zijn gevangenen van, Keith. De modernste, Rock ’N Roll, is een registratie van twee totaal verknipte mensen, die een wellust schijnen te hebben in het controleren en manipuleren en niet te vergeten kleineren van de mensen om zich heen. Het succes is vervlogen. Alleen zelf zien ze het nog niet. Ze denken dat voor de duizendste keer, Jumpin’ Jack Flash, nog steeds een goed finale is, terwijl de fans smachten naar het exotische, het onverwachte. We kunnen voor eeuwig wachten want de volgende, Stones show, begint met, Satisfaction, en eindigt met, Jumping Jack Flash, omdat, Mick, en, Keith, hebben ondervonden dat die nummers het meeste geld opleveren en de minste kritische vragen. Dat er tegenwoordig mensen in slaap vallen tijdens de show lijkt geen invloed meer uit te oefenen op de keuze van de nummers. Angie, was ooit zo mooi en fris, nu wordt het als een sardientje opgevoerd. De shows zijn een abstractie van wat ze vroeger waren. Vroeger bestond het grofweg uit drie etappen, waarbij het begin en het middenstuk mij bijkans weg voerden van de werkelijkheid en deed zweven van geluk. De emoties die los kwamen zijn niet te beschrijven. Dan weer dit en dan weer dat in een overigens wel strak staand schema, maar wel een die veel ruimte overlaat voor improvisatie en nieuwe nummers. Nu is er geen ruimte meer voor improvisatie en nieuwe nummers. Nu is het gedaan. Van de dertig nummers per concert gingen we terug naar negentien nummers. Geen plaats meer voor schommelingen en geen plaats meer voor lucht. De prijzen van een show zijn verdrievoudigd, de show gehalveerd. Het publiek van de, Stones, is niet kritisch meer. De mensen rond de, Stones, zijn het allemaal zat en verlangen naar het einde van de veel te lange tournee. Vroeger kon je rekenen op een glimp en op een oprechte lach en kon je meegaan in het avontuur, dat nieuwe nummers eenmaal met zich mee brengen. Ik schreeuwde ze woordelijk mee, samen met mijn buurman, we wisten ieder noot en ieder stukje tekst. Nu zie je ja knikkers zonder mee te zingen maar juichen alsof het automaten zijn. Ook de, Stones, zelf zijn het publiek zat. Ze zingen dingen verkeerd, maar niemand meer die het merkt. Ze vragen het publiek om mee te zingen en te anticiperen, maar niemand weet de teksten meer. Het wordt tegenwoordig angstvallig stil als, Mick, het publiek uitdaagt. Mick, en, Keith, kijken elkaar vertwijfeld aan: ”Ze zijn nog dommer dan varkens, ons publiek.” De nummers vervlakken hierdoor. De scherpte is er allang af. Na en showtje of vijfhonderd is het ze gelukt een sekte op te richten die ze overal volgt, geen vragen stelt en braaf wacht tot ze mogen juichen. De Stones gaan op de automatische piloot en het publiek laat het toe. Het publiek is veel van zijn scherpte verloren gedurende de afgelopen veertien jaar en dit hebben de Stones er niet beter op gemaakt. Met verachting betreden ze het podium in de wetenschap dat een stel boeren toch wel voor alles klappen. Toen ze nog werden afgerekend, althans toen de, Stones, zelf nog hebben gedacht dat er mensen waren die werkelijk alles over hun muziek wisten en weten en dus goed van slecht konden onderscheiden, waren ze scherp en onzeker. Nu zijn ze zelfverzekerd omdat ze gemerkt hebben dat niemand ze meer volgt in de trand van de muziek en de samenstelling van een show en niemand dus kan weten hoe het zou moeten of hoe het zou kunnen gaan. Ze kunnen beter, maar dan moet er nieuw publiek komen die ze afrekent op wangedrag. Het publiek vertoont zelf wangedrag dus ze krijgt wat ze verdient. Een stelletje ouwe zakken die hun zakken vullen en maar wat in de rondte springen en wat geluid maken en met mensen speelt alsof het ware hun eigendom. It is Only Rock ’N Roll, en ik houd er alleen nog van als, Bernard Fowler, de leadzang doet en als, Ronnie Wood, een hele lange solo maakt, mislukt of niet. Nadat, Charlie, ditmaal voor het echt, na de korte toespraak, van de voorkant van de stage naar de achterkant ervan liep en waarna zijn tented dus werkelijk in positie moest komen, vond ik het tijd om naar achteren te gaan om bier te drinken. In mijn weg naar de trap beneden naar de beneden bar zag ik Ronnie Wood, binnen komen en ik dacht nog: ”Die ken ik ergens van”. Ja, Ronnie Wood, ja, met……Jo Wood, natuurlijk en, Leah? En wie zijn dat? Niet thuis te brengen, in eerste instantie. Want die meneer kende ik wel in mijn diepste, maar kennelijk was het aanschouwen van, Ronnie Wood, toch verwarrend voor mijn geest. Heel snel herstelde mijn geest de situatie en ik besefte dat ik toevallig de entree van, Ronnie Wood, meemaakte, terwijl iedereen in de zaal strak door Charlie, werd geboeid. Ik sloop naar beneden en, Ronnie Wood, en consorten deden dat ook. En om backstage te kijken en te wachten op… Mister Watts. Beneden stonden wij en boven daverde, Charlie, door. Harder en harder. En toen ik tijdens het laatste nummer weer terug was op mijn stoel vooraan, met letterlijk de hoorn van de trombone tegen mijn oor, sloeg, Charlie, werkelijk knetterhard en deed dit zo subtiel en harmonieus dat iedereen van de blazers in een zwicht omkeerden en zich toen echt realiseerden, met een keihard slaande drummer te maken hebben. Charlie, doet dit ook altijd ter afsluiting van een nummer van de, Stones, maar moet dan nog de gitaar en de bass overstemmen. Klaarblijkelijk waren de blazers dit stukje geram niet gewend en denderden werkelijk terug in hun stoelen, nadat ze echt met z’n allen tegelijk, even omkeerden, en snel verder gingen met de finale. Daarna ging ik snel weer snel terug naar, Ronnie, maar die anderen, wie waren dat? Nu wist ik het: “Het was de geest van, John Lennon.” Alleen was het niet z’n geest, het was zoon, Adrian Lennon, met als vriendin de dochter van, Mick Jagger. Ze vormden een stel en waarschijnlijk vormden ze die avond voor het eerst een openbaar koppel en het zag er zeer ongedwongen uit. Bijna plausibel. Net als iedereen hadden zij het duidelijk naar hun zin en zoenden geregeld. Ik greep mijn kans en zei tegen Ronnie dat ik het tijd vond dat hij Keith en Mick, moest overstemmen en zich niet meer moest laten afpoeieren door, Keith, en, Mick. Ik beklaagde me erover dat Ronnie niet onder het juk van een vaak veel minder spelende Keith Richards vandaan kwam. Toen kwam er iets moois. Ronnie, keek rustig en ook, Jo, was in afwachting van de reactie van, Ronnie, en hij zei: ”Heb je de laatste tour gezien.” Waarop ik zei: ”Ja, maar dat is een beetje laat.” Ronnie Wood, had inderdaad een paar uitstekende solo’s. En zei: ”Het is nooit te laat, zoon” Ronnie, weet dus dat zijn tijd komt. Daarna vroeg ik aan Leah hoe het met, Bernard Fowler, ging en hoe het ging met haar zingen. Beiden goed. Maar van, Bernard, wist ze het niet zeker. Jo, en, Leah, waren duidelijk verguld met de herkenning van, Leah, en glommen van geluk toen ze aankondigde dat ze in het voorprogramma van, Bowie zit. Het concert boven was intussen afgelopen en, Charlie, kwam naar beneden en omhelsde Ronnie. Een blijk van waardering. De scene was compleet. De bloedmooie dochters van, Jagger, en, Wood, en de zoon van, Lennon. Charlie, stond daar, als een grootvader. In de luwte van, Charlie, voelden, Lennon, en, Jagger, zich de junioren , maar konden geheel vrij bewegen. Ik wist het altijd al, maar nu kon ik ertussen staan en bier drinken met mijn dromen. Adrian Lennon, onderzocht me en kon niets vinden. Ik was keurig in het pak, met daarboven een klassieke verlopen kop, met lang haar. Maar ik was wel dertig jaar jonger dan, Charlie, en hij begreep er niets van. Hoe kan iemand zonder geld en status zich zo vrij bewegen tussen de muziek-goden? Nou gewoon, door de kleur aan te nemen van de muziek van je vader, Adrian, gedurende mijn hele leven. Je vader was de allergrootste en jij moet die last verder dragen, maar ik zal je helpen. Hij keek me diep aan en ik acteerde, zoals hij heeft gehoord zoals zijn vader was. Ik nam hem dus een beetje in de maling, door het gedrag van zijn vader na te doen, met een overgave alsof het ook zo was. Op dat moment voelde ik me precies zoals ik wist dat de echte John Lennon zich moet hebben gevoeld. Door daden geaccepteerd door de rijken, maar tegelijk argwanend bekeken, omdat hij iets weet en kan waar de rijken en adel geen weet van kunnen hebben. Zij weten immers niet wat er op straat leeft. Ook ik kwam in vergelijk met het gezelschap van de straat, maar behield heel mijn waardigheid door mijn plaats te verdienen. Ik weet immers dat ik alles heb gegeven en verkocht om alleen muziek te horen. Hoe nu te zeggen hoe je terug kijkt in de ogen van de geest van, John Lennon? In ieder geval had ik niets te verbergen en dat maakte indruk op Adrian en hij ging feitelijk in hetzelfde ogenblik onverstoord verder met het zoenen en betasten van, Jagger. Leah, brengt een plaat uit en zingt in het voorprogramma van, David Bowie. Ook dat heb ik gezien, en of, Leah, moet kappen, of ze moet er helemaal voor gaan. Want het volgende voorprogramma van Bowie, Anouk, was overweldigend. Zingen moet een zangeres heden ten dage wel kunnen, in de arena’s. Tijdens die vooravond werd, Leah, met de grond gelijk gemaakt door Anouk. De stem van, Anouk, is niet normaal, zo krachtig. Een echte bitch van de, Rock ’N Roll. Het is bekend dat Hagenezen een obsessieve band hebben met, Amsterdam, en, Anouk, vocht dit persoonlijke duel uit, met het, Amsterdamse publiek. Als er binnen een land spraken is van concurrentie en tegengewicht, dan is het wel tussen de grote steden van ons Nederland. Amsterdammers tegen Hagenezen, Rotterdammers en Utrechtenaren. Het was meer een afstraffing van het Amsterdamse publiek en een blijk van superioriteit van, Den Haag, en een daad van destructie van, Anouk, dan een gezapige opvoering van een voorprogramma. Dit kon, Leah, natuurlijk niet weten en moet zeker zijn geschrokken van de kracht van, Anouk. Maar dit heeft ook weer een reden. Het was voor Anouk, zoals ze zelf zegt, nu…of nooit, na een rustjaar. Dit was haar eerste grote optreden, sinds lange tijd, en ze ging ervoor en strafte het publiek werkelijk, inclusief mijn persoon. Ik stond daar te vergelijken met Leah en zag in dat, Anouk, op dit moment van een andere planeet kwam. Ik hoop Leah er net zo voor gaat als Anouk en zich niet laat imponeren door dit alles of niets concert van Neerlands beste zangeres. De muziek is beter van, Leah´s band, en veel gevarieerder dan de band van, Anouk. Leah’s zang zal ontwikkelen en haar lichaamstaal ook, terwijl de prachtige ongeschondenheid van een werkelijk juweel, langzaam zal slijten en waarschijnlijk plaatsmaakt voor een zelfde emotioMele waarde als de breekbare kracht van, Marianne Faithfull. Leah, zal zich veel minder bekommeren om haar wonderschone lichaam. Haar uitstraling is uniek. Ze is geen bitch, daar is ze te lief voor. Maar het pakje wat ze droeg in de, Amsterdam-Arena, was doorzichtig en haast niet te zien. Haar lichaam des te meer en ze heeft dat niet nodig! Kom op, zeg. Het is geen porno show!

Fans Nick en Simon uitzinnig tijdens concert Serious Request. 3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Photo opportunity after the opening ceremony with some members of the band and representatives of the Sheffield Eagles

i'm happy about this walking lark!

Canon EOS 6D Mark II + Canon EF 24-70 1:4 LIS USM

Eric Corton zong samen met Demira en Michael Prins van DBSSW het nummer 'Fairytale Of New York'.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

Vollständiger Bericht bei: agu.li/Mo

Aprilwetter im Januar. Mal schafft es die Sonne beinahe durch die Wolken zu dringen, doch schon hinter der nächsten Kurve tanzen die Schneeflocken. Das GPS meint: 45.36 KM und 378 Höhenmeter.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Sushi, Sashimi Japanese Dining at Unkai Japanese Restaurant at Grand Hotel Wien, 5-star luxury hotel in Vienna, close to Vienna State Opera, Belvedere & Albertina Museums.

7 year old black Morgan mare. Pedigree here: www.allbreedpedigree.com/homeward+maryland

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Photo: Verzierung an den Bänken der evangelischen Kirche St. Laurentii in Süderende auf Föhr

++++++++++++++++++++++++++

Name über alle Namen

1.) Name über alle Namen:

Jesus, Seligmacher, du!

Allen, die noch zu dir kamen,

Gabst du Seligkeit und Ruh'.

O, wie viel hast du befreit

Von der Sünd' und Eitelkeit!

Gibst der Himmelsfreuden Fülle

Schon in dieser Erdenhülle.

2.) Jesus, süßer Name, dringe

Tief mir in das Herz hinein,

Dass er lieblich drin erklinge,

Immer klar und hell und rein!

Jesus hat auch mich versöhnt,

Ist m e i n Jesus. Himmlisch tönt

Dieser Klang dem frohen Glauben,

Niemand soll mir Jesum rauben! -

3.) Gib mir Teil an deinem Namen,

Jesu, komm, mich zu befrei'n!

Sprich nur dein allmächtig Amen!

So wird mit geholfen sein.

Gib mir Sieg im Sündenstreit,

Freiheit, Frieden, Seligkeit,

Dass auch ich im neuen Jahre

Deines Namens Kraft erfahre!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Autor: Karl August Döring

Melodie: Treuer Gott, ich muss dir klagen

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

gefunden in:

Karl August Dörings Leben und Lieder

Herausgegeben von Karl Pöls

Verlag W. Bertelsmann

Barmen, 1861

Liednummer 61

Thema: Epiphanias

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Karl August Döring (* 22. Januar 1783 in Mark Alvensleben bei Magdeburg; † 17. Januar 1844 in Elberfeld) war ein evangelisch-lutherischer Theologe und Kirchenlieddichter. Der Sohn eines Oberförsters besuchte das Pädagogium des Klosters 'Unserer Lieben Frauen' in Magdeburg studierte 1802 bis 1806 an der Universität Halle/Saale Theologie sowie Philologie und war darauf Hauslehrer zu Waldenburg in Schlesien, wo er Mitglieder der Brüdergemeine des Reichsgrafen Nikolaus Ludwig von Zinzendorf (1700-1760) kennenlernte, durch deren Einfluss er dem Pietismus nahe kam. Nach einer weiteren Beschäftigung 1813 als Hauslehrer in Helmsdorff bei Eisleben wurde er Herausgeber für religiöse Schriften in deutscher und französischer Sprache. Von Herbst 1814 bis Ostern 1815 war er Prediger bei der Petrigemeinde in Magdeburg, danach zweiter Pfarrer zu St. Andreas in Eisleben. Im Juni 1816 wurde er Pastor der lutherischen Gemeinde zu Elberfeld, in welcher Stellung er bis zu seinem Tode verblieb. Hier gab er auch das 'Christliche Taschenbuch' heraus, das eine Sammlung von Betrachtungen zu den Festen des Kirchenjahres darstellt und Lieder zur Erbauung enthielt. Aus seiner Feder stammen über eintausend Kirchenlieder, erwähnt seien das Weihnachtslied 'Nacht umhüllte rings die Erde' und das Lied 'Du bist mir nah mit deiner Gnade'.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

UKTI International Food and Drink Summit at the International Festival of Business held at Knowsley Hall on 3 July 2014.

In February 1981 I purchased a large Lister type 'N' stationary engine, this had previously been restored by Rod Dring in the early 1970s and then sold to Pam and Ray Saunders some years later. Pam and Ray found it was too large for them to take to rallies so offered it to me, an opportunity which I couldn't refuse. The Lister was stored in a garage at Dursley in Gloucestershire, near the factory where the engine had been built in 1925, so on the way home I couldn't resist driving past the main administrative entrance of the factory to take a few photographs.

This photo can never be replicated on a number of counts. Firstly I don't own the engine any more and haven't the faintest idea where it is now. Secondly the trailer belonged to a friend who has since passed away and even if the trailer still exists after 30 or more years is probably no longer roadworthy. Thirdly I guess my Bedford motor caravan in this shot has fallen to bits by now, it was pretty rusty when I sold it in 1982. Last registered in 1989 it's probably lying in a forgotten corner somewhere as it doesn't appear to have been scrapped. Finally, the building behind is no more as in July 1983 it was the subject of the largest fire ever recorded in the County of Gloucestershire and the whole factory was destroyed.

This image is the copyright of © Michael John Stokes; Any users, found to replicate, reproduce, circulate, distribute, download, manipulate or otherwise use my images without my written consent will be in breach of copyright laws. Please contact me at mjs@opobs.co.uk for permission to use any of my photographs.

PLEASE NOTE: Before adding any of my photographs to your 'Favorites", please check out my policy on this issue on my profile.

Photo: Kreuzdarstellung auf einem Grabmal auf dem Dotzheimer Friedhof, Wiesbaden

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Es ist vollbracht!' muss noch erschallen

1.) 'Es ist vollbracht!' muss noch erschallen

Durch meines Jesu blassen Mund.

Ach, dringe doch, du mattes Lallen,

In meiner Seelen tiefsten Grund.

Ja, kommt dir finstre Todesnacht,

Sei dies mein Licht: 'Es ist vollbracht!'

2.) Was ist vollbracht? - Die ganze Fülle

Von Jesu Welt- und Höllennot,

Was Gottes treuer Gnadenwille

Von unserm Heil durch Christi Tod

In seinem ew'gen Rat erdacht,

Davon spricht er: 'Es ist vollbracht!'

3.) Was uns des Geistes Lehren sagen,

Durch heiliger Propheten Mund,

Um unsre Schuld ist er geschlagen,

Um unsre Missetat verwundt'.

Er ist verfolgt, betrübt, veracht',

Davon erschallt: 'Es ist vollbracht!'

4.) Vollbracht des herben Kelches-Trinken,

Den bittre Leiden angefüllt,

Vollbracht der müden Knie Sinken,

Wenn Blutschweiß aus dem Körper quillt.

Von aller Sünd- und Höllennacht

Spricht Jesu Mund: 'Es ist vollbracht!'

5.) Geht nun das Licht der Heiden unter,

So hemmt sein Licht der Sonnen Lauf,

Die Toten selber werden munter,

Es schließen sich die Gräber auf,

Der Fels erbebet, springt und kracht,

Dies alles ruft: 'Es ist vollbracht!'

6.) Es sprechen, Jesu, deine Wunden,

Es spreche dein vergossnes Blut,

Und alle Pein, die du empfunden,

Da deiner Feinde wilde Wut

Dich, Gottes Lämmlein, abgeschlacht',

Durch Kraft an mir: 'Es ist vollbracht!'

7.) Ihr Freudentränen netzt die Wangen!

Der Glaube siehet offenbar

Die Handschrift an dem Kreuze hangen,

Die wider meine Seele war.

Wer ist, der nicht vor Wonne lacht?

Da so erschallt: 'Es ist vollbracht!'

8.) Es führe mich, von allen Orten,

Wo dieser Erden Wollust blüht,

Den Mund von allen bösen Worten,

Von argem Dichten (a) das Gemüt.

Das Herz von aller eitlen Pracht,

Dies Wort am Kreuz: 'Es ist vollbracht!'

9.) Doch steigt die Flamme deiner Liebe

Zu größrer Glut in meiner Brust,

Wenn rege Sehnsucht reiner Triebe

Des alten Adams (b) Fleischeslust

Zu kreuzigen, und töten tracht',

So heißt es auch: 'Es ist vollbracht!'

10.) Soll auch mein Haupt in vielen Schmerzen,

Gleich deinem, unter Dornen stehn.

Soll ich mit tränenvollem Herzen

Durch Trübsal ins Reich Gottes gehn,

Kommt's, dass mir Seel' und Leib verschmacht,

So sei mein Trost: 'Es ist vollbracht!'

11.) Schmeck ich in dieser Jammerhöhle

Mit dir des Todes Bitterkeit,

So sei die Tröstung meiner Seele

Dein frohes Leben, nach der Zeit,

Dass ich, wenn Glaub' und Hoffnung wacht,

Mit Freuden sprech: 'Es ist vollbracht!'

(a) Denken

(b) Nach christlicher Vorstellung unterliegt jeder Mensch der Erbsünde, die durch den Sündenfall Adams auf ihn gekommen ist und erst durch Jesus Christus und seinen Opfertod am Kreuz aufgehoben wurde. Adam oder Moses, zwei Personen des Alten Testaments, werden häufig als Personifizierungen der Erbsünde benannt. Der durch Christi Opfertod erlöste Mensch ist demgegenüber der neue Mensch, die neue Kreatur oder der neue Adam.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Autor: Tobias Heinrich Schubart

Melodie: Wer nur den lieben Gott lässt walten

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

gefunden in:

Vermehrtes Hannoverisches

[evangelisches] Kirchen-Gesang-Buch

Im Verlage seligen

Nicolai Försters und Sohnes Erben

Hannover, 1740

Liednummer 168

Thema: Passion

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Tobias Heinrich Schubart (auch: Theophilus Sincerus; * 14. Februar 1699 in Osterbruch (in kaiserlicher Landeshoheit; heute Landkreis Cuxhaven); † 22. Februar 1747 in Hamburg) war ein evangelisch-lutherischer Theologe und Liederdichter. Schubart wurde als Sohn von Heino Schubart (1667-1725) geboren, der seit 1694 Pfarrer in Osterbruch war. Tobias Heinrich Schubart besuchte ab 1716 das Johanneum und anschließend das Gymnasium in Hamburg, um ab 1720 Theologie in Jena zu studieren, wo er 1723 sein Kandidatenexamen ablegte. Im Anschluss erhielt er eine Pfarrstelle in Neuenkirchen und wechselte anschließend als Pfarrer zu einer Gemeinde seiner Vaterstadt. Im Jahr 1728 wurde er als Pfarrer an die Kirche St. Michaelis nach Hamburg berufen. In den Jahren zwischen 1733 und 1735 gab er Sammlungen geistlicher Lieder heraus und ließ Predigten und theologische Streitschriften verlegen. Seine Lieder sind dem Rationalismus seiner Zeit verpflichtet. 28 Titel übernahm Johann Jacob Gottschald in sein Universalgesangbuch von 1737, des weiteren befinden sich einige Lieder von Schubart auch in Gemeindegesangbüchern wieder.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Olympus mju 9010 - f/10 - 1/100sec - 7 mm - ISO 100

Calystegia sepium (larger bindweed, hedge bindweed, Rutland beauty, bugle vine, heavenly trumpets, bellbind) (formerly Convolvulus sepium) is a species of bindweed, with a subcosmopolitan distribution throughout the temperate Northern and Southern hemispheres.

It is an herbaceous perennial that twines around other plants, in a counter-clockwise direction, to a height of up to 2–4 m, rarely 5 m. The pale matte green leaves are arranged spirally, simple, pointed at the tip and arrowhead shaped, 5–10 cm long and 3–7 cm broad.

The flowers are produced from late spring to the end of summer. In the bud, they are covered by large bracts which remain and continue to cover sepals. The open flowers are trumpet-shaped, 3–7 cm diameter, white, or pale pink with white stripes. After flowering the fruit develops as an almost spherical capsule 1 cm diameter containing two to four large, black seeds that are shaped like quartered oranges. The seeds disperse and thrive in fields, borders, roadsides and open woods.

Calystegia sepium is a plant with showy white flowers. However, because of its quick growth, clinging vines and broad leaves, it can overwhelm and pull down cultivated plants including shrubs and small trees. Its aggressive self-seeding (seeds can remain viable as long as 30 years) and the success of its creeping roots (they can be as long as 3–4 m) cause it to be a persistent weed and have led to its classification as a noxious weed.

---------------------------------------------------------------------

De haagwinde (Convolvulus sepium, synoniem: Calystegia sepium) is een vaste plant die behoort tot de windefamilie (Convolvulaceae)

De plant vraagt een natte tot vochtige, voedselrijke grond waar flink wat zonlicht komt. Bovendien groeit de haagwinde graag omhoog naar het licht toe. De plant vormt ondergrondse wortelstokken. De stengels van de plant zijn rechtswindend en winden zich om andere planten of palen en omheiningen. De niet-windende stengel kan met de top in de grond dringen en daar een knolletje vormen, dat kan overwinteren en tot een nieuwe plant kan uitgroeien. De plant kan een hoogte van 1,5-3 m bereiken.

De bloeitijd is van juni tot de herfst. De bloemen bloeien maar een dag en sluiten zich als het donker wordt of als het gaat regenen. De bloemkroon is wit en varieert in grootte van 5-7 cm. De bloemkroon is vijfslippig. De vijf meeldraden zijn tot 25 mm lang en de helmknoppen 4-6 mm. Het vruchtbeginsel is bovenstandig en tweehokkig. De vrucht is een doosvrucht met één tot vier zaden.

De haagwinde onderscheidt zich van de akkerwinde doordat de steelbladen groot zijn en de kelk bedekken. Bij de haagwinde zitten geen en bij de akkerwinde wel twee korte, smalle (draadvormige) schutblaadjes halverwege de bloemsteel. Ze geuren iets naar vanille. Verder is de bloemkroon van de akkerwinde vijf of meer keer langer dan de kelk.

Komt voor op natte tot vochtige, voedselrijke grond in rietlanden en ruigten, aan de rand van moerasbossen, in akkers, plantsoenen en tuinen. De haagwinde is een hardnekkig onkruid. Vooral in stedelijke gebieden is de plant zonder herbiciden moeilijk te bestrijden doordat de plant steeds terugkomt uit de wortelstokken. In Nederland wordt de haagwinde ook wel pispotje genoemd naar de vorm van de bloem. Aan de andere kant zijn er duidelijk ook altijd liefhebbers van deze sierlijke plant geweest, die er de lieflijke naam lievevrouweglazeke aan gegeven hebben.

= Morganella subincarnata

YL3254 (CMMF).

Laval, 19 août 1998.

Habitat: sur du bois mort de feuillu, dans une chênaie-hêtraie.

Cette vesse-de-loup se reconnaît aisément à sa couleur et à sa venue sur le bois pourri.

Les spécimens ci-dessus sont très jeunes.

-----

Cette photo a d’abord été publiée dans le cédérom du CMM sous le synonyme Morganella subincarnata.

OUVRAGES CONSULTÉS

BOWERMAN, C. A., 1961. «Lycoperdon in eastern Canada with special reference to the Ottawa district.» Can. J. Bot., 39: 353-383.

DESPRÉS, J., Y. LAMOUREUX, R. BOYER, R. ARCHAMBAULT & A. JEAN, 2002. «Mille et un champignons du Québec.» (Cédérom). Cercle des mycologues de Montréal, Montréal. 1 disque au laser d'ordinateur; 4 3/4 po.

SMITH, A. H., 1951. «Puffballs and their allies in Michigan.» Univ. Mich. Press, Ann Arbor, 131 p.

YL

Foto's BZ | Aad Meijer

-----

Minister Ploumen schreef op haar Facebook-pagina:

Een handleiding om kinderarbeid terug te dringen. Voor ouders, onderwijzers, vakbonden, ngo’s, lokale autoriteiten, religieuze leiders en werkgevers. Als de hele gemeenschap er de schouders onder zet leidt dat tot mooie resultaten, zo bewijst de praktijk in Mali, Oeganda, Zimbabwe, Nicaragua, India en Turkije. Het staat allemaal in het boek ‘5x5 Stepping Stones for Creating Child Labour Free Zones’ dat ik vanmiddag kreeg overhandigd door een aantal Nederlandse organisaties die wij steunen bij deze aanpak.

Sommige mensen loopt het dun door de broek nu Samsom een nek aan nek race voert met Mark Rutte . Ze vinden Samsom een gevaar voor de samenlevimg Ze denken dat hij -PVDA in staat is geweld te gebruiken om hun idealen op te dringen..

Beetje vreemde gedachtengang ,Een totalitair regime zie ik Samsom-PVDA niet voeren

Samsom is wel een idealist en dat was te merken in de tijd dat hij bij Greenpeace werkte

Diverse malen is hij gearresteerd maar nog nooit veroordeelt Samsom,heeft nooit een geheim gemaakt van zijn actieverleden,

Spijt heeft Samsom niet van zijn Greenpeace-acties.

-----------------------------------------------------------------------------------

nl.wikipedia.org/wiki/Diederik_Samsom

Samsom studeerde van 1989 tot 1997 technische natuurkunde (afstudeerrichting kernfysica) aan de Technische Universiteit Delft, waar hij zijn ingenieurstitel behaalde. In zijn studententijd was hij lid bij OJV de Koornbeurs waar hij in 1990 tot 1991 vicevoorzitter van was. Voor hij in de Tweede Kamer belandde, was Samsom onder andere actief als actievoerder en campagneleider bij Greenpeace. Bij verschillende acties werd hij naar eigen zeggen in totaal tien keer aangehouden, zonder hieraan een strafblad over te houden.

Bron Wikipedia

- no texture -

Die wahre Schönheit manifestiert sich in den Strahlen, die aus dem Allerheiligsten der Seele dringen; ihr Leuchten bricht aus dem Innersten hervor, ebenso wie sich das Leben aus dem tiefsten Kern in Blumen und Blüten ergießt, denen es Farbe und Duft verleiht.

Khalil Gibran

Vroeg model. Early model. Mind the spine. Let op de ruggengraat. And then look at Dhows and kites. The lift lines up with the blocking force in the water.

BOOK BOEK

Hoofdstuk 8 Leipzig Frankfurt AC/DC

2003, ergens in Juni, Leipzig. AC/DC, het hoofd-voorprogramma, naast, en, na de sublieme opening van, Chrissie Hynde, and, the, Pretenders, zette zijn voorlaatste nummer in. We hadden de gehele dag in de auto gezeten, van, Leipzig, naar, Frankfurt, en weer terug naar, Leipzig. De dag ervoor waren we vanuit, Nederland, naar, Leipzig, gereden en nu gingen we die volgende morgen om, 6.00 uur, van bed, om kenissen van, Harry, op te halen van een klein vliegveld, net buiten, Frankfurt, en zodoende misten we, Chrissie, en, AC/DC, op de twee laatste nummers van, AC/DC, na. Alex, een bewoner van, Leipzig, had ik eerder ontmoet op een kamping in Parijs, in het voorjaar van, 2003. We raakten daar bevriend, en plotseling zei hij dat de, Stones in, Leipzig, zouden spelen. Ik beloofde hem daar op te zoeken. Dat deed ik dus ook en, Harry, en ik konden op zijn kamer in, Leipzig, slapen. De vriendin van, Alex, was hier niet van gecharmeerd. Ik dacht eerst nog dat we met zijn allen naar het concert zouden gaan, maar, Harry, bepaalde dat we die dag naar, Frankfurt, zouden rijden. Deze dag zal me lang heugen. We waren in, Leipzig, op de concertdag, en toch we reden die dag meer dan, 1000 kilometer. Harry, werkt zijn weg omhoog door mij te gebruiken. Het was wel mijn auto, maar hij vond zich de baas. Ik werd slachtoffer van complete absurditeit. Harry, was een monster geworden, iets dat vrienden al zagen, en ook aan mij vertelde, maar ik wilde de tijd zijn werk laten doen en vertrouwen houden in genezing van zijn waanzin. Onmogelijk is het om iemand midden in een cokeverslaving te corrigeren. Ik vertrouwde erop dat het ooit over zou gaan, en dan was hij weer een vriend. Ik zag wel wat coke doet en weet dan ook dat coke een belangrijke sloper is. Ik gebruik dat spul niet, maar, kennelijk veel van de hele mikmak om me heen wel. Mijn doel was het concert. Ik dacht altijd dat, Harry, wel weer normaal zou worden, maar, het werd steeds erger. In L.A. had hij een bende gemaakt van zijn leven, door de coke, maar ook, door het maniakaal volgen van de muziek. kennelijk was hij erin geslaagd om door te dringen tot in entourage, back stage, rondom de achtergrondzangers van de, Stones, en van de gitarist, Waddy Watchel, van de, Winos. Hij had zichzelf wijs gemaakt dat muziek zijn leven was. En, wat dat betreft had hij zijn doel bereikt. Hij zong zelfs mee in het achtergrond-koor tijdens een door de Waddy Watchel Band gecoverd nummer van, AC/DC. In, L.A., kon ik in, 2008, al duidelijk de contouren zien van een naar de klote gaande Westerse beschaving. Alles draait om geld. De huurprijzen waren door het dak gegaan. Voor de muziekindustrie en de muzikanten, die veelal in, Beverly Hills, woonden, was de bootleg-handel al funest geweest, en nu ook nog alles zomaar op, YouTube, stond, was het droog brood eten voor veel bands. Voor ons had dit aanvankelijk wel een voordeel, omdat onze bands, Waddy Watchel Band, en, de Stones zelf, veel optraden. Maar, een optreden kost geld, want muzikanten hebben veel van dat spul nodig voor hun candy, de drugs,en hun hofhouding. Kijk, het grote woord is eruit. De eens tegen het systeem aanschoppende rock was verworden tot het instand houden van de hoge levensstandaard. In, 1972, werd al verloren van systeem, en dus, was er geen andere mogelijk dan zelf het systeem te worden. Met uitbuiting van de fans, de vroegere boeren, die een deel van hun oogst moesten inleveren. En, natuurlijk, de man van de straat, het publiek, moet zorgen dat de muzikanten genoeg drugs krijgen. Voor, Harry, leidde het leiden van dat leven in, L.A., hierdoor tot zijn bankroet. Ik maakte het zelf mee. Ik volgde trouw alle concerten en toen mijn geld op was, werd ik afgedankt. De ijzeren wetten van ons systeem. Harry, dacht hij zich bij de groep hoorde, maar leefde in twee werelden. Hij was straatarm maar deed zich voor als een man van stand. Hij woonde namelijk ook in, Beverly Hills, op een klein kamertje, met een huur van meer dan, 1000 dollar, per maand. Absurd, maar, dat zei ik al vaker. Zijn werkzaamheden als impressionist, grafisch ontwerper en bouwer van websites, waarin hij al in, 1994, mee begon, bleek toch niet de vruchten te werpen die hij zich had voorgesteld. Aanvankelijk kon hij, nadat zijn bedrijf op de klippen liep, in, 1995, als computer-specialist-freelancer, 50 dollar, per uur, vragen, maar in, 2008, lag dat uurloon op zeven dollar. De economie was ingestort en hij was allang niet meer dat ene oog in het land van de blinden. Aanvankelijk was hij dat ene oog natuurlijk wel. Want, in, 1994, was hij een van de weinigen die met computers grafische impressies kon maken. Zoals bekend is de jeugd opgegroeid met de computer, en zodoende verloor hij op zijn vakgebied heel snel terrein. Met als dieptepunt dat hij, voor een tijdje, sliep op het dak van de drukkerij waar hij overdag werkte, omdat hij geen woonruimte meer had. Hij werkte daar voor tien dollar per uur en klaagde steen en been. Daar waar vroeger nog kon worden gepraat over de beloning daar rest nu alleen nog de mogelijkheid om het werk aan te nemen voor het lage uurloon. Harry, was verbitterd, want hij vond zichzelf uitmuntend. En ik wist dan, als degelijke, Hollander, met een ingenieurstitel, dat hij maar eerder had moeten opletten en een studie had moeten volgen om een vak te leren. Harry, was, volgens eigen zeggen, zo goed als een professor. Dit maakt dus duidelijk in wat voor een spagaat hij verkeerde. In werkelijkheid was zijn kunde ingehaald door de jeugd, die, zoals gezegd, is opgegroeid met de computer. Harry, nam me nooit serieus en dacht daarom, zo denk ik, dat ik zijn situatie niet kon doorgronden. Toen hij in, 2009, aankondigde naar, Nederland, te gaan, liet ik dat toe. Ik wist alles, maar liet hem toch zijn gang aan. Ik liet hem in zijn waarde, zoals dat heet. Dat hij in, 2008, aan de grond zat, werd natuurlijk verzwegen maar, deze wetenschap werd mij verteld door de hospita van de woning waar hij in, 2008, inwoonde. Ik heb hem nooit verteld dat ik wist hoe slecht hij eraan toe was. Hij was al niets meer, en ik vind het dan niet passend om een trap na te geven. In, 2008, ging ik hem opzoeken in, L.A.. En wat ik daar zag stemde me bedroefd. Santa Monica Beach, was niet meer het flitsende toneel, zoals dat nog het geval was geweest in, 1994. Het achtbaantje was hopeloos verouderd. De surfers waren er niet meer. Althans, ik heb ze niet gezien. In, 1994, was het bruisend, in, 2008, was het niet omschrijven zo triest en armoedig. Zwervers en Mexicanen maken toch een ander beeld. Veel panden waren niet onderhouden en overal zag ik achterstallig onderhoud. Ook waren er veel Mexicanen, en volgens de Amerikanen was dat een probleem. Als er al goedkoop werk was, bijvoorbeeld in de bouw, of in de renovatie, of waar dan ook, dan werd dat gedaan door Mexicanen die lange dagen maakten voor weinig. Het Westen, zo zag ik in, L.A., in, 2008, was klaar. Alleen de freeways en de radio klonken nog net zo als toen. De rest was vergane glorie. De eens zo goedkope brandstof, van minder dan een dollar voor een, Gallon, bijna vier liter, was vier keer zo duur geworden, zodat zelfs het auto-gebruik in Amerika een sluitpost op de begroting werd van de, Amerikaan. In de acht weken dat ik er was, in 2008, verhoogde de prijzen bijna een, Dollar, per, Gallon. Ik kwam eind, April, aan en toen was de prijs drie, Dollar. Toen ik acht weken later wegging was dat opgelopen tot meer dan vier. De Amerikanen spraken er schande van. Ik zorgde voor opschudding door te zeggen dat ze niet moesten zeuren, want, bij ons in Nederland ligt de prijs twee keer zo hoog. Wel zijn de huurprijzen hoger dan in Nederland. Veel hoger zelfs. De huurprijzen van appartementen waren schrikbarend hoog geworden en veel vrienden van Harry eindigden in Orange County, zo'n, 70 kilometer, van Beverly Hills. De prijs voor een kamer, in Beverly Hills, was drie tot, vier, keer zoveel als de prijs van een ruim appartement in Orange County. Ik was drie weken in Orange County en 'snachts hoorde ik dan schoten. De volgende morgen kreeg ik doodleuk te horen dat het hier altijd gevaarlijk was, met de ene na de andere afrekening in het crimiMele circuit. Goedkoop wonen in, L.A., is gevaarlijk. Ook de supermarkten waren vreselijk duur geworden. Verse groenten waren duur. Ik vond het toen al triest om uit geldnood naar goedkope fastfood-ketens te gaan voor een snelle vette hap. Harry, zag er toen ook slecht uit. Heel fatsig en dik, met een spierwit gezicht. Zijn ogen diep, en heel wild staand. De coke had hem gesloopt. Zijn haren waren lang, dun en grijs, en zijn oogopslag was zelfs gevaarlijk te noemen. Ik moest acht weken met een aan lager wal geraakte, in zijn midlife crisis aanbelande, man gaan samenwonen. Ik schrok. De jaren telden zwaar voor, Harry, en ik was blij dat ik een Nederlander was, maar vooral dat ik in Nederland woonde. Toen ik van de weg af raakte, in Nederland, was er opvang, en daarna een minimale bijstandsuitkering. Zo kon ik onbezorgd blijven leven en zelfstandig blijven wonen. Harry, kon dat duidelijk niet en sliep dus op een gegeven moment perioden op een dak. Harry, was in zijn goede tijd al onberekenbaar en aggressief, en daarom schrok ik nu. De situatie waarin ik hem aantrof was ronduit explosief, en inderdaad, na nog geen twee weken dreigde hij met uitzetting. Hij was zogenaamd nog aan het werk, maar, dat werk bestond uit het stelen van namen van het internet, welke hij in een database opsloeg, om dan vervolgens de database te verkopen aan grotere bedrijven. Ik vond het in en in triest, maar, ik hielp hem wel met het vullenvan zijn database. In drie weken hadden we, 60.000, namen in de database opgeslagen, en daarmee was het werk op gemaakt. Gelukkig kreeg hij in die tijd een opdracht uit Australië, voor het ontwerp van een menukaart voor een Mexicaans restaurant in Australië; want connecties had, Harry, wel. Hij pakte die klus aan, en binnen vier dagen was er geld overgemaakt. Hij was trots als een pauw. Mijn werk noemde hij altijd niet echt, en natuurlijk, het werk wat hij deed was wel het echte werk. Ik ging naar Amerika met de oplossing voor het energie-probleem, maar dit ter zijde. Bij aankomst vroeg hij direct hoeveel geld ik mee had. Ik zei, 2000 Euro, voor acht weken. Harry, keek afkeurend. Dat is niets, zie hij. Wel betaalde ik nog een deel van zijn maandelijkse huur en kocht het eten. In, L.A ., is, 2000 Euro, niets. Ik vond het tijd worden om hem een toontje lager te laten zingen, maar, dat zou me opbreken. Ik zat klem, en moest alles verduren. En ik dacht dan bij mijzelf: wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Mijn kracht is om te zwijgen. Iets dat ik heb geleerd in mijn jeugd. Ik zag alles aan, en dacht het het mijne van. Dat geschreeuw en op de voorgrond treden vond ik toen al zielig. Er ging geen dag voorbij of, Harry, tierde en na vijf weken schopte hij me zijn kamer uit. Zijn database was klaar, zijn klus voor het Mexicaanse restaurant liep nog en ik denk dat hij toen de beslissing had genomen, L.A., te verlaten zodra die kans zich voordeed. We liepen namelijk in de dagen vlak voordat hij me eruit schopte over de straten van, Beverly Hills, en Harry, begon te vertellen. Zeventien jaar, zei hij. Dat is genoeg. Harry, kan namelijk plotseling heel sentimenteel worden. En dan waren we als broers, volgens hem. We zijn vrienden en zullen dat altijd blijven. Hij zat aan de grond, en, conform de wetten van het, Westen, moest ik vervolgens de grond in worden getrapt. Zo werkt het namelijk. Ik begreep dit wel, had derhalve diepe meelijden met hem en nam hem daarom een jaar later op in mijn huis. Ik zorgde ervoor dat hij weer een legale burger werd. Want, zoals U al had begrepen, was hij illegaal in, L.A.. Hij wilde zich groot houden en had zichzelf ook voorgehouden dat hij nog steeds de zaken onder controle had. Toen ik met geld aankwam in, 2008, ging, Harry, wel naar de supermarkt en ook kookte hij maaltijden. Af en toe kwam de oude, Harry, weer naar boven, met die lach en ontwapende blik. Het moet gezegd, Harry, is wel een figuur die sfeer kan maken. Het was in, 1990, gewoon fantastisch om met, Harry, te touren. Wel viel het mij toen al op dat, waar ik met de trein reisde, hij met het vliegtuig ging. Daar waar ik een reeks volgde, daar volgde hij slechts concerten in grote steden. Hij vloog naar, Berlijn, terwijl ik uit, Scandinavië, kwam met de trein. Ik zag wat er aan de hand was, maar dacht toen nog dat die idioterie wel over zou gaan. Niet dus. De menselijke geest werkt heel anders. De geest versterkt blijkbaar superioritiets-waanzin, leidende tot schizofrenie. Hij voelde zich toen al meer dan ik. Ik wist dit, maar, zoals gezegd, ik had een ander leven. Harry, is een gangmaker en tijdens de, Urban Jungle Tour, kwam dat mooi uit. Elke dag naar de pub, en altijd druk doende met van alles. Vol met plannen, en mij waarschuwende voor de doodsheid en vervlakking. Wel wist ik toen al dat, Harry, een andere werkelijkheid voor zichzelf schiep, eentje waarin hij in, 2008, hopeloos was verdwaald. Want, de gewone burgerman was hem voorbij gestreefd. Harry, vond zichzelf een goede coureur, om maar een voorbeeld te noemen. Een goede coureur, zo had ik geleerd van mijn neef, kon terug schakelen, zonder het koppelingspedaal in te drukken. De techniek die erbij hoort vergt jaren training maar ook, de kennis van wat er gebeurt met de tandwielen in de schakelkast, respectievelijk, de versnellingsbak. Om tussengas te kunnen geven, tijdens het remmen voor een bocht, moet de rechtervoet dus remmen, maar tegelijkertijd ook een beetje gas geven. Deze hoeveelheid gas moet dan precies de toeren, rpm's, van de motor, synchroon laten draaien met de tandwielen van de lagere versnelling. Ik kan U verzekeren dat tussengas geven niet makkelijk is. En altijd als ik met iemand in de auto stap let ik hierop. Ik heb nog nooit iemand gezien die kon terugschakelen, met het noodzakelijk precies afgemeten tussengas, en dus, zonder de koppelingspedaal in te duwen. Harry, kon dit dus ook niet. Daarom wist ik al in, 1990, dat hij zichzelf grotendeels ten ontenrechte superieur voelde ten opzichte van de gewone burgers. En, ik weet inmiddels ook dat deze veronderstelde superioriteits-waanzin een gevolg is van hoe het systeem is opgebouwd. Daar komt bij dat mijn neef en ik drie jaar lang de beste catamaran-zeilers ter wereld waren, en dus had ik niet zo'n behoefte in het dagelijkse leven om me te profileren. Ik wist hoe goed ik was. Daarnaast volgde ik een moeilijke technische opleiding, op eerst de, HTS, en later aan de, TU-Delft, en dus was mijn omgeving anders dan die van de straat, waarin, Harry, opgroeide. Op straat is het werken met de ellebogen heel gewoon. Voor mij telden alleen het doorgronden van de studiestof en het halen van tentamens. Als dan na twee jaar meer dan helft is afgehaakt krijgt een vanzelf respect van de medestudenten. Succes en status werden beoordeeld door de score. En mijn scores waren gewoon goed. Dus hoefde ik niet met de ellebogen te werken. Wel vond ik het vreemd dat, Harry, zo zelfingenomen was. Onzekerheid, natuurlijk. Ik wil zelfs verder gaan en dit schizofrenie noemen. Want, zo kunnen we straks een veel grotere groep daartoe bestempelen. Het systeem bestaat uit selecties. Al heel vroeg worden wij in het, Westen, doordrenkt met selecties en dus, met het in stelling brengen van de ellebogen. In, 1990, was het gedrag van, Harry, nog onschuldig, en ook in, 1994, en in, 1997, was hij nog een plezierig individu. Vandaar ook dat hij is opgenomen in de groep van de band. Harry, stond nog steeds in de schijnwerpers in the Joint, waar, Waddy, speelt op, Maandag, maar, buiten de concert-dagen was hij een arme stakker. En ik denk niet dat ze dat wisten, want, Harry, hield de zaken strikt gescheiden. Alleen de drugs-dealer wist waar hij woonde, en ook de drugs-dealer zelf scheidde zijn twee levens strikt. In de schijnwerpers waren hij en, Harry, nog steeds onbezorgde goed boerende mensen. Daarom was het ook zo confronterend voor hem, dat ik, Harry, zag zoals hij er voor stond. In, L.A., komt de waardering voor onze verzorgingsstaat op. In Nederland zou dat soort armoede niet kunnen bestaan. In, 2009, trok hij zich terug uit, L.A., en ging in, Schotland, wonen, met als tussenstop, mijn huis in Nederland. Ik liet hem officieel bij me inwonen en zo werd hij weer een legaal burger, met een, BSN, en een bankrekening. Het was duidelijk dat hij aan het afkicken was van de coke, en er was zodoende niet hem mee te praten. Ik zag dus wat coke doet. Wel kickte hij af toen hij bij me inwoonde en vervolgde zijn leven in, Engeland, om daarna door te gaan naar, Schotland, als legaal burger. Ik liet het toe, omdat dat zo hoort. Ik had al genoeg mensen verloren. Wat hij toen allemaal deed was pure overleving. Hij pakte zichzelf op en ging aanvankelijk eerst terug naar Engeland, en daarna naar, Schotland. Volgens hemzelf had hij wederom getriomfeerd. Ik herinnerde hem eraan dat ik degene was die voor hem een basis vormde, voor zijn vlucht uit, L.A., naar, Europa. Hij was kennelijk zo ver van de werkelijkheid afgedreven dat hij dit niet meer zag. Volgens hem was ik niets meer dan zijn slaaf. En dat paste dus geheel in mijn werkzaamheden, waarin ik de oplossing breng voor alle problemen in de wereld, die natuurlijk, allemaal worden ingegeven door de waanzin van mensen die denken dat de een meer is dan de ander. Slavernij doordrenkte de geschiedenis, en nog steeds vinden de mensen het niets meer dan logisch dat er op commando bewegingen worden uitgevoerd. Neem alleen maar een auto. De aarde wordt leeggeslurpt voor olie, en is dus de slaaf van de moderne mens. Dan wordt de aarde vervolgens boos, in de vorm van orkanen, cylonen, en verhoging van de zeespiegel. Dat weet ik. Daarom moet er van harde wind gebruik worden gemaakt, voor energie. De waanzin uitbannen, wordt waanzin genoemd. Waanzin, maar ja, dit hele boek gaat over waanzin. Het volgen van de, Urban Jungle Tour, mondde uit in een leven gevuld met tournees. Meer dan vijftien jaar ons geld inleveren. Waanzin, ja. Maar, toch, dit boek zet wel de muziek van de, Stones, centraal. Inhoudelijk worden de optredens en de nummers beschreven. Harry, nam het voortouw in, 1990, vol gas, en zijn leven werd overhoop gegooid door de maar door gaande Stones-industrie. Harry, nam feitelijk direct na aankomst in, Amsterdam, de regie in handen en bepaalde wat we gingen doen en ook, welke concerten we zouden volgen. Ook bepaalde hij, niet geheel ten onrechte, zo bleek later, dat, we via een vriendendienst, aan het einde van die dag in de VIP-lounge konden vertoeven en ook nog eens als beloning in hetzelfde vijfsterrenhotel konden slapen als de, Stones. Harry, heeft dit op zijn manier uitgenut. Hij feestte tot vroeg in de ochtend met de band en dikte de vriendschap aan met, J.C., hoofd beveiliging. Volgens Harry, werkt, J.C., nu als beveiligings-hoofd voor Metallica. Hij werd door de Stones helaas, voor ons, ontslagen wegens, “scalping”. J.C., kende ons, en liet ons met rust, omdat hij bevriend was met, Harry. Ik ging na het concert meteen naar bed en op die heerlijke bedden viel ik in slaap. Een wonder. Goede bedden werken dus wel zeker! Die bedden zijn een halve meter dik en je ligt in een perfecte mal. Ik viel, bij wijze van wonder in slaap. Beba, we hebben een nieuw bed nodig! De volgende dag liep, Bernard, het hotel uit van Leipzig, richting bus, en ik sprak hem toevallig. Hij liep rustig naar de bus. Hij verbaasde zich over me. “Hey, you look just the same”, waarop ik zei: “You Too”. We praatten wat en ik vroeg of ze, Lady Jane, wilde spelen. “I’ll ask”, zie hij. Toen ik doordramde met, Stray Cat Blues, deed hij moeilijk, keek tijdens het weglopen nog hoofdschuddend om. Alweer was ik te vrij. Maar, Bernard, had het wel gevraagd. In, Parijs, speelden de Stones, Stray Cat Blues, en het was groots, en zelfs een hoogtepunt. Zie, YouTube. Vele jaren jaren verdiepte ik me nog eens in de Licks Tour, op, YouTube, en kwam er tot mijn verbazing achter dat, Stray Cat Blues, voorafgaande aan de, Licks Tour, was geoefend. De, Stones, speelden een week later, inderdaad, Stray Cat Blues, in de bekende klassieke zaal, Olympia. Ik bemoeide me dus in, 2003, actief met het repertoire. Wat overigens zeer triviaal is, tijdens het tripje naar, Leipzig, is, dat wij al eerder naar, Frankfurt, reden, om de kennissen van, Harry, op te halen en dat we die dag weer naar, Frankfurt, reden voor het volgende concert. De kennissen van, Harry, reden mee naar, Frankfurt, en ik bracht ze naar het hotel. Toen ze er waren werd ik bedankt en kon ik gaan. Harry, en ik gingen naar een camping vlak achter de, Hockenheim-Ring. Wat een bende was het op de camping. Ongelooflijk werkelijk. Sommige Duitsers hadden aanhangers met aggregaten die dan de muziek versterkten. kennelijk waren het vooral fans van, AC/DC, en de hele nacht hoorde ik keiharde muziek van, AC/DC. Wat een leven, en ik dacht nog, de hel, die ziet er zo uit. Harry en ik reden letterlijk naar de overkant van, Duitsland, om zijn kennissen op te halen. Dus, eerst naar, Leipzig. Ik had daar al in, April, de afspraak over gemaakt met, Alex, een lithografisch kunstenaar en levens-verbeteraar. Die avond zag ik op het grote plein van, Leipzig, overal vuurwerk. Het was geen vuurwerk, maar de sterretjes die ik zag van vermoeidheid. En aan de tafels zat, AC/DC. Overal zaten mensen. Ik posteerde me vlakbij, AC/DC, en mocht van, Harry, niet kijken. Maar we maakten wel de scene. Harry, werd herkend door, AC/DC, en maakte duidelijk dat we stonden te wachten. Na een stief kwartiertje kwam, Alex, opdagen en we omhelsden elkaar uitbundig. Nog steeds overal vuurwerk. Harry, was in zijn nopjes. Dit maakte indruk op het plein. Geen van de vele westerse volgers van, AC/DC, in, Duitsland, waren thuis in, Leipzig, maar wij wel. We gingen pontificaal aan de bar, naast, AC/DC, staan en maakte daar nog een feestje. We vierden de avonden en dagen in, Parijs, met ons weerzien. Het klikte in, Parijs, op de camping aldaar, vroeg in, April, van, 2003. Na een omzwerving kwam ik zonder wat dan ook, behalve een gitaar en een pak en wat kleren en een slaapzak op de fiets aan bij, Claire. Ze keek verbaasd en hielp me. Ze waste mijn kleren en gaf me vijftig Euro. Eerst sliep ik onderweg vier dagen onder een boom, met een tent gemaakt van dekzeil. Daarvoor had ik nog twintig Euro gekregen van, Bas, die ik nooit meer terug zag, maar mijn geld was echt op, omdat mijn baas niet betaalde. Het wachten was op April, de lente en de zon. In de bossen sliep ik lekker op de bladeren en het mos. Het was overdag lekker en ik had wind mee. Diep in België en ergens onderweg ging ik te ruste naast een stapel boshout, keurig afgebonden en bedekt met een dekzeil. De volgende ochtend sneed ik een stuk af om mee te nemen. Mijn tas was vol. De gitaar op het stuur bemoeilijkt fietsen. Hoe groot moest het zeil worden. Niet te groot, dat was gewicht, niet te klein en natuurlijk nam ik een iets te groot stuk mee, dat ik onderweg halveerde, afgesneden met mijn beitel. Na een paar dagen op de camping ontmoette ik, Alan. Een man uit Leeds met een perfect Frans accent. We aten druiven samen met een hamburger en koffie op een terras van, Mc Donald. Op de tafel aan de overkant zat ene prachtige dame. Lekker wiebelend met haar blote benen. En, het was lente in, Parijs. U mag bedenken wat ik dacht. De dame ging weg, en ik richtte me weer tot, Alan, van wie ik eten kreeg. Alan, attendeerde me op een leegstaande tent. Hij lekte wel een beetje, maar het bleef voorlopig droog. Midden in de nacht zocht ik de tent op en stootte daar tegen de eigenaar, die enigszins bleek werd bij het aanschouwen van zijn inmiddels ingenomen tweede tent. Maar zowel hij als ik verontschuldigden ons voor de interruptie. Wellicht kwam, Alan, nog ter sprake, maar al die nacht vierden we onze vriendschap met een kampvuur. Voor kampvuren is hout nodig. Het zoeken naar hout duurde vier uur. Dus het werd vijf uur voordat we naar onze tenten gingen. Alleen, Alex stond gewoon op om half acht. Aan het einde van de twee weken niet meer, en toen was ik weg op een ochtend, meegenomen door iemand uit, Delft. We sliepen in Leipzig dus in de kamer van, Alex. Harry wilde geen “commitments”, maar ik vond het wel logisch om daar te slapen. Maar de volgende dag bleek mijn logica een illusie. Harry, belde en belde en wierp zich op om vrienden van de, Stones, te halen. Eerst moest ik de auto al geruime tijd missen wegens een ongeluk, waarbij de motor totall-loss ging. Mijn moeder betaalde, 3300 euro, maar ik moest de onkosten wel verdienen. Alle kaarten op tafel en de auto kon ons naar Duitsland brengen, voor respectievelijk, Berlijn, Leipzig, en, Frankfurt. Oberhausen deden we aan per trein, omdat ik toen nog geen auto had. De Duiste trein was mooi. The bullit. Zoals, Harry, hem noemde. We waren dus in, Leipzig, met de auto, nadat we, Oberhausen, nog met trein aandeden. De dag van het concert reden we om even na zes uur in de morgen richting, Frankfurt, daar waar dus, zo triviaal, het volgend concert plaats zou vinden. Eerst kwamen we aan bij het grote vliegveld. De verkeerde. We moesten naar een klein vliegveld. Daar aangekomen zag ik twee, werkelijk op professioMele wijze, doorgefreakte mensen. Hij rookte weed achter in de auto, de hele weg, zo’n zeshonderd kilometer, zware joints en ik nam een paar hijsen. Ik stond perplex. Hij had dus weed meegesmokkeld in het vliegtuig, en nu rookte hij, zonder te vragen, weed achter in de auto. Ik was niets meer de chauffeur van de, Engelsen. Mijn kijk tegenover, Engelsen, en, Engeland, is daarom allang niet meer zo rooskleurig. Engelsen, voelen zich superieur. Het is dan ook dubbel leuk om een uitvinding te hebben die, Nederland, weer bovenaan zet, als het gaat om energie. De, Engelsen, verdreven de Nederlandse windmolens met de stoommachine en nu heb ik storm-ringen, Eringen, die weer beter zijn dan stoommachines. Een kerncentrale is ook nog steeds een stoommachine, dat U weet, en ook kolen- en gasgestookte elektriciteitscentrales zijn nog immer stoommachines. Doordat alles tegen zat die dag reden we de ruim duizend kilometer in veertien uur. File in het laatste stuk naar, Leipzig, nekte ons. Harry, miste hierdoor, AC/DC. En eenmaal aangekomen in de VIP-lounge, glipte, Harry, langs de privéverblijven, respectievelijk, de persoonlijke kleedkamers van onder andere, Mick, en, Keith, en wurmde zich een baan, via de backstage, tot aan de, “frontrow”, en kwam direct na het optreden weer terug in de, VIP-lounge. Hij had toch nog twee nummers van, AC/DC, gezien en was opgetogen. AC/DC, is, live on stage, gewoon goed. Overweldigend. Leipzig, was zodoende speciaal omdat de voorprogramma’s werkelijk fantastisch waren rond die tijd. Daarbij komt dat de, Stones, in, Leipzig, een van hun allerbeste concerten gaven. Het lijkt wel of de, Stones, voor een arm publiek, meer geven dan bijvoorbeeld voor het rijke publiek in, Nederland. Ik weet dit eigenlijk wel zeker. Want, in, El Paso, speelden ze ook met die drang, terwijl ze in, Los Angeles, en, San Francisco, duidelijk gedoseerder speelden. In, Leipzig, heb ik, Chrissie Hynde, niet zien optreden, omdat we, zoals gezegd, toen nog op de snelweg reden om de kennissen van, Harry, en van, J.C., op te halen. Maar de gezichtsuitdrukking van de dame, in de, VIP-lounge, sprak boekdelen; ze was kennelijk opgelucht en tevreden gesteld over het afgeleverde optreden en ik kon duidelijk van haar uitdrukking aflezen dat ze zeer tevreden was. Het volgende optreden was in, Frankfurt, op de, Hockenheimring, en daar bracht ze een fantastische show. kennelijk voelde, Chrissie, zich helemaal thuis in de Rock ’n Roll wereld, die in stand wordt gehouden en wordt geconserveerd, als een relikwie, door de Stones. De entourage rondom de Stones wordt gekenmerkt door de gezelligheid en de droomwereld duurt en duurt. Het blijkt dat deze sfeer niet alleen, Keith, Ronnie, en, Mick, ten goede komt, maar ook juist zeer goed blijkt te zijn voor, met name, iemand als, Chrissie Hynde. In deze sfeer voel je niets. En dat had ze kennelijk nodig. De sfeer van er alleen maar zijn, paste haar. Keith, is gek op, Chrissie Hynde, en liet dat merken ook. Chrissie, beweegt zich in de wereld van de, Stones, als een vis in het water. Wat mij namelijk altijd opvalt, is de onwennigheid van de bandleden van eigenlijk alle andere voorprogramma’s, in de lounge. Chrissie Hynde, is, Rock ’N Roll, en daarom paste ze zo goed. Het respect van, Keith, deed haar zichtbaar goed. In de lounge hoeft ze alleen maar zichzelf te zijn en alles voegt zich om haar heen. Een soort magie omsluit haar. Mick, en, Keith, steken bijkans af als schooljongens, tegenover de pure schoonheid en bijna aristocratische houding van de, “dame”, van de, Rock ’N Roll. Ze kan haast niet meer lopen. Ze is, naar eigen zeggen versleten. Maar eenmaal on stage, onder de paraplu van ‘s werelds beste band, leeft ze zichtbaar op en vlamt ze als vanouds. Ik zag haar niet optreden die dag, maar wel enkele dagen later in, Frankfurt, en ik was hevig onder de indruk. Ik sprak luide aanmoedigen uit in een pauze van rust tussen twee nummers in en, Chrissie, herkende me op de eerste rij en begroette me. Vandaar ook dit boek. Kijk, tijdens een concert voor, 60.000, mensen, is het belangrijk dat de vlam in de pan slaat, en het liefste gebeurt dit ontvlammen zo snel mogelijk. Nu is gebleken dat ik daadwerkelijk mee heb geholpen om concerten te laten ontvlammen. De lach van, Chrissie, als antwoord op mijn kreten, deed de mensenmassa ontwaken. Het Stones-publiek maar, zeker ook het publiek van, AC/DC, zijn wat dat betreft eenkennig. Chrissie, stond daar tussen die een-kennigen, en dus was het zaak de mensenmassa te overtuigen. De mensenmassa was niet gekomen voor, Chrissie, en verzette zich aanvankelijk, maar, na een klein duwtje niet meer en gaf zich gewonnen. Zo was het concert van, Chrissie, in, Frankfurt, al na een paar nummers vol vuur en ook, gewoon goed. Mede door deze gebeurtenis heb ik vertrouwen in de goede afloop van de mensheid als geheel. Want, daar waar nu nog olie wordt gebruikt, daar wordt straks zeewater als de grondstof voor de brandstof, waterstof, gebruikt. Zeewater wordt dan met behulp van storm-energie omgezet naar waterstof. De nieuwe generatie ring-wind-turbines, Eringen, ondervinden nu nog veel weerstand, maar, er is kennelijk maar een heel klein zetje nodig om de publieke opinie om te krijgen, zo heb ik geleerd. Juist het gegeven van dit kleine duwtje, op het juiste moment, leerde ik tijdens de concerten. Chrissie, pakte de direct de energie van de massa op en hield de spanning vast. Zonder mijn oom had ik nooit de snaar bij haar weten te raken. Mijn oom, dezelfde waarbij ik tijdelijk inwoonde, was eigenlijk zijn hele leven idolaat van en een beetje verliefd op, Chrissie. Dit bleek telkens als ze ter spraken kwam, tijdens verjaardagen of feesten. Ik begreep er toen nog niets van. Trouwens, ik zat toch al in een vacuüm De jaren tachtig werden gekenmerkt door de opstanding van nieuwe bands en tegelijk met de doorbraak van nieuwe bands werden de ouden weggeveegd en niet meer belicht. Mijn wereld, die van een puber, werd beheerst door de mode en de hitlijsten van de dag, en in de jaren tachtig werden de hitlijsten gevuld met andere namen, dan de namen van de jaren zestig en zeventig. In dat daglicht pasten, Chrissie Hynde, Eric Clapton, Bob Dylan, Iggy Pop, David Bowie, Led Zeppelin, niet. Feitelijk kom ik nu op de kern van het verhaal. De beleving en zwaartepunten worden bepaald door andere dingen dan pure kwaliteit. Mijn belevingswereld en natuurlijk ook die van mijn tijdgenoten, toen nog, de jeugd, werd in de jaren tachtig voor een zeer groot deel bepaald door de, T.V., en de radio. Mijn leven als puber en dus ook die van mijn leeftijdgenoten, werd zodoende gestuurd door de commercie en modetrents. De jeugd wordt overspoeld met nieuwe trends, mode en ook muziek. De, Stones, waren absent in de tweede helft van de jaren tachtig en na, Under Cover, in, 1983, kwam er niet zoveel meer uit. Dirty work, uit, 1985, was niet goed genoeg. Ook niet volgens de eigen maatstaven van de, Stones, zelf, getuige het weerwoord, Keith, op die plaat: Dit is wat we zijn, anno, 1985. Er zat niet meer in. Mick, en, Keith, vormden geen eenheid meer, bekend onder de naam, de, Glimmer Twins, en dus werd het afmixen van, Dirty Work, voor een groot deel verzorgd door, Ronnie Wood. Dirty Work, werd een zware bevalling en sprak de jeugd helemaal niet aan. Mick, besloot, na dit debacle, als solo-artiest door te gaan, maar dat werd een regelrecht fiasco. In mijn jeugd zag ik de commerciële shit de hitlijsten bestormen. Maar, Chrissie Hynde, had daar niet onder te lijden, omdat zij in leven werd gehouden door mijn oom. Ik had wel van haar gehoord, maar, zoals gezegd, was ik toch ook gevoelig voor de hitlijsten. Als tijdens het werk op de radio dan toch, Chrissie, werd gedraaid, dan moest de radio harder van mijn oom. Zo moest ik telkens wel luisteren naar haar muziek. Als we bijvoorbeeld samen in de auto zaten en, Chrissie, kwam op, dan keek ik naar mijn oom, en besefte toen dat, Chrissie, wel iets had gepresteerd. Ik voelde inderdaad wel wat, maar kon onmogelijk de lading plaatsen. Mijn oom zwijmelde bij het horen van haar stem. En plotseling, bijna twintig jaar later, zag ik haar in levende lijve en ze maakte precies die indruk, waarvan ik wist, dat juist die indruk en uitstraling de gevoelige snaar bij mijn oom raakten. Met andere ogen keek ik naar haar, door de ogen van mijn oom. En ik zag daar in de lounge haar schoonheid en pure kracht. De ontwapende blik en het tedere dat alleen vrouwen kunnen oproepen. De eerste concerten in, Duitsland, werden gesteund door de, Cranberry’s, en, AC/DC. En de Cranberry’s waren Iers en de zangeres was een felle tante. Het leek wel of ze sadomasochistisch was, die zangeres van de, Cranberry’s. En, Harry, wist haarfijn te vertellen dat dat bij Ierland past. Oh ja, Mel, zijn vroegere vriendin, en tegenwoordig de bron van zijn ongeluk, was Iers. Maar, met alle respect voor de Ieren, het leven is niet alleen maar kommer en kwel. Kom op zeg. We hebben allemaal te eten, hier in het westen, dus ook in Ierland. Maar het minderwaardigheidscomplex van de Ieren schijnt hun voedingsbodem te zijn voor de, Rock ’N Roll. Daarnaast is het immer durende gevecht tussen protestanten en katholieken een groot probleem. Engeland is de grootste vijand. De Ieren zitten blijkbaar in een spiraal van onvrede en geweld en geven iedereen en alles de schuld en komen hartverscheurend over en iedereen moet mee grieven en pijn lijden. Het verschil met, Chrissie, en de zangeres van de, Cranberry’s is duidelijk. Chrissie, maakt muziek omdat ze goed kan zingen en een podium-beest is. Ze geeft mensen, al is het maar voor even, die hoop, maar bovenal geeft ze de kracht aan mensen die twijfelen of ze goede beslissingen hebben genomen in het leven. Chrissie, laat zien dat er niet veel te kiezen is. Je bent wie je bent en je doet wat je doet. Voor Chrissie is het duidelijk dat ze een zangeres is en daarom zingt ze. Ze geeft vertrouwen en een kijkje in een wereld vol mooie dingen. De, Cranberry’s, blijven op een hartverscheurende manier mensen betrekken in het ongeluk, felle ruzies en vetes. Er kan dan ook geen lachje af, ja, als de band hem even raakt en het publiek geeft een blijk van opluchting, dan lacht ze nog wel. Maar het verschil met, Chrissie, is de vreugde en het ontembare, als ze eenmaal op het podium staat. Bij het opkomen is de show al gestolen. Ze draagt een krappe spijkerbroek en ziet er wellustig uit. Ze loopt dan tegen de zestig maar geen vezel aan haar is ouder dan achttien. Ze weerspiegelt pure kracht en geeft dit door. Ze laat zien hoe men zich dient te gedragen in het paradijs, dat nu eenmaal om ons is geschapen. En ze laat zien wat er mogelijk is een perfecte wereld. Haar perfecte omgeving is het podium en honderdduizenden mensen. Ze stal de show. Ze zong en pushte haar band tot nieuwe hoogten en duidelijk was dit haar leven. Eerder al kwam het respect ter spraken. Iets dat de, Rock 'N Roll, eerder omver wierp, in de jaren zestig, maar nu herstelt de, Rock ’N Roll, dat respect zelf. Het is zo ongelooflijk mooi om te zien hoe de, Stones, zich een weg banen door de geschiedenis. Eerder, in de jaren zestig en zeventig, was de populaire muziek, feitelijk voor een groot deel, Rock ’N Roll. De verschillende artiesten verkeerden in verschillende kampen en werden afgeschilderd, door de pers en in de hitlijsten, als concurrenten, en ook de fans beconcurreerden elkaar en probeerden elkaar af te troeven en elkaar te overtuigen van de diepgang en de klasse van hun bands. En dat waren er nogal wat. Nu, in de jaren, 2000, zijn de vroegere kemphanen gerangschikt onder dezelfde noemer. Rock, is klassiek. De, Rock, is een tegenhanger geworden van de nieuwe stromingen: “House, Techno, en, Rap”. Daar waar vroeger gehele assembles elke avond steeds weer hetzelfde uitgekauwde deuntje oplepelden en hiermee de voedingsbodem vormde voor de, Rock ’N Roll, en eerder de, Jazz, zo wordt tegenwoordig de sfeer verpest door vergelijkbare assembles. Toegegeven, housefeesten zijn fantastisch maar als de muziek stopt is iedereen is naar de klote op de dansvloer, en alleen voor degenen die zich volgooien met drugs volgen er nog afterparties. In de jaren tachtig was er crisis in, Nederland. De broekriem moest aangehaald worden. Als voorbeeld haal ik de scheepsbouw naar voren. In plaats van te versoberen, gooiden de vakbonden de deur dicht. Links was groot in de jaren zeventig. In begin jaren tachtig ging de scheepsbouw alsnog ten onder. De hoofdreden lag elders. Landen met lagere lonen trokken de scheepsbouw naar zich toe. Zowel de leiding als de arbeiders waren veel te duur geworden om nog te kunnen concurreren. Overheidshalve werden er allerlei kunstgrepen gedaan. Scheepsbouw was cultureel erfgoed en moest worden behouden. Na de samenvoeging van scheepswerven, kwam er een ander twistpunt. Onderling beschuldigden de scheepswerven elkaar van wanvertoningen. Zo had Amsterdam een slechte naam bij andere scheepsbouwers. In plaats van samen op te staan en de schouders eronder te zetten, verzandde de scheepsbouw in twisten. Nederland stond met lege handen. De arbeiders wisten zich gesteund door de vakbonden en staakten alles kapot. De oplossing, die eind jaren zeventig klip en klaar op tafel lag, was kostenbeheersing. Hierdoor gaan de leidinggevenden ook niet vrijuit. De cultuur in de scheepsbouw vertoonde, net als in de luchtvaart, destijds nog een scherp onderscheid tussen arbeiders en leidinggevenden. De arbeiders wezen naar de directie, en de directie wees naar de arbeiders. Daarbovenop was cultuur, omtrent het binnen halen van orders, geldverslindend, en zonder meer, decadent. Dit wrong natuurlijk bij de arbeiders, die in het stof beten. Het ene schandaal, na het andere, volgden. De linkse regering begreep niets van de decadente cultuur om orders binnen te halen en steunde de arbeiders. De ondergang van de scheepsbouw was een dreun voor de Nederlandse economie. De grond om gastarbeiders binnen te halen was weggeslagen. Het werd krap op de arbeidsmarkt. Begin jaren tachtig was het dringen voor een baan. In zulk een tijd groeide ik op. Mijn familie werkte bijna allemaal in de bouw, van huizen en gebouwen, en was zeer zuinig. In de bouw is het vroeg dag. Om, 7.00 uur, begint het, en dus werd er voor zessen opgestaan. In mijn familie was het vak timmerman, magisch. Want, dat verdient aanzien. Goed kunnen timmeren was heel erg belangrijk. Timmeren is een wijd begrip. Het is feitelijk de naam voor de beheersing van het ambacht. De beheersing van dit ambacht vergt tijd. Van jongs af aan werden mijn neven en ik gedrild tot goede timmerlieden. Deze opvoeding ging er niet zachtzinnig aan toe. Tot jankens toe. Het maakte niet uit welk stuk gereedschap er werd gebruikt of er bleek een heel leertraject bij te horen. Een spijker in een plank slaan was natuurlijk het eerste dat opkomt bij het vak, timmeren. Nu, dat is toch niet gemakkelijk als ik eerst dacht. De plank mocht niet scheuren, dus, er moest eerst met de kop van de spijker een ster worden gemaakt. Dan moest er een klap worden gegeven die de spijker vast zet, en vervolgens moet de hamer aan het einde van de steel worden vastgehouden voor de goede zwiepslagen. Dan, zagen. De wijsvinger moet gestrekt langs de handgreep van de zaag worden gehouden, om zo te kunnen richten, en om zo gevoel met de zaag te hebben. Vervolgens moet de zaagsnede de plank of, balk, haaks afzagen, of, in geval van een verstek, precies loodrecht. Om dit te doen, moest de potloodstreep, die de zaagsnede aangeeft, niet alleen aan bovenkant worden aangebracht, maar ook aan de zijkanten en onderkant. Haaks en loodrecht zagen was de kunst. Een spijker inslaan, met hooguit drie klappen, was de kunst van het hanteren van een hamer. Ik dacht eerst dat dit timmeren was, maar, timmeren bestaat uit ook het bedienen van de machines die hout bewerken. En, uiteindelijk, is timmeren het bouwen van een huis. Ik kan U verzekeren dat zagen en timmeren zeer moeilijk zijn. Om dit te leren werkten mijn neven en ik op zaterdag. Op mijn tiende verdiende ik een gulden per dag. Eerst moest ik jaren lang vegen en opruimen. Na een paar jaar mocht ik schuren, met schuurmachines. En ook dit, het schuren is een vak apart. Het klinkt absurd, en zo is het ook, maar, schuren is zeer gecompliceerd. De schuurstof mag bijvoorbeeld niet cumuleren onder het schuurpapier. Er moet over het gehele vlak even diep worden geschuurd, zodat schuren feitelijk een memorie-spelletje is. Dit houdt in er overal precies evenveel wordt afgeschuurd. Schuren is, mede door het onthouden van de afgeschuurde laag, moeilijk. En, zoals ook het geval was bij het timmeren en zagen, werd er hard opgetreden als het fout ging. Schuren leek me leuk, totdat bleek dat mijn ooms verdraaid goed luisterden. Vanuit het kantoor konden zij horen wanneer het schuren niet evenredig ging. Toen ik zestien was, mocht ik met in machinale. Dit is het gedeelte van de werkplaats, gescheiden door een brandwerende schuifdeur, met het gedeelte van de werkplaats waar werd geassembleerd, waar de machines staan. De vlak-bank, de van-dikte bank, de kortzaag-machine, de tafel-zaag-machine, de lintzaag, de boormachines, de freesmachines, de schuur-band machines en de kant-plak-machine. Het begon met vlakken op de vlak-bank. Het hout moet daartoe eerst worden onderzocht. Dat wil zeggen dat de holle zijde opgezocht moest worden. Op de vlakbank wordt de balk of, plank, vlak gemaakt en als de plank of, balk vlak, is, dan kan de plank, of balk, door de van-dikte bank. Vlakken is moeilijk. Maar, ik had dit snel door. Er zat een logica in. eerst de uiteinden over de vlak-bank, en dan de freeshoogte minimaal instellen om zo de hel plank, of balk, eroverheen te duwen. Mijn ooms waren vakmensen, en hadden het ambacht op dezelfde strenge manier geleerd. Er werd geen tegenspraak geduld. Na tien jaar was ik een vakman. Mijn ooms konden aan het geluid horen of er met respect met de machines en het hout werd omgegaan. Ik werkte zodoende mijn jeugd in de werkplaats van mijn oom, voor aanvankelijk een gulden per dag. Altijd werd er gehamerd op het feit dat ik blij mocht zijn een vak te leren en dus werd er nooit geklaagd over de schaMele beloning. Mijn loon liep op tot een rijksdaalder per dag. Daarna een gulden per uur, tot aan drie gulden per uur. Ik was zeventien, en verdiende drie gulden per uur. Op mijn achttiende was dat vijf gulden. Ik verdiende dus vrijwel niets en werd volgens de oude stempel opgeleid tot een ambachtsman. De cultuur die heerste was dat er vakwerk geleverd moest worden zodat de familienaam werd geëerd. Het maakte niet uit welk van de gereedschappen werd aangeleerd, door mijn ooms; het moest zo. Eerlijk is eerlijk, mijn familie kan zeer goed timmeren. Als gevolg hadden zij wel werk in de crisis van begin jaren tachtig. Toen ik op de universiteit in, Delft, zat, kwam ik in aanraking met mensen uit een ander milieu. Mijn studiegenoten hadden niet zo'n harde opleiding omtrent het hanteren van gereedschap en het vakmanschap gehad. Ergens is het natuurlijk heel vreemd dat veel ingenieurs niet met gereedschap om kunnen gaan en het bouw-ambacht niet beheersen, dan later toch bepalend zijn. Dit is de brug naar de commerciële shit, van de moderne eendagsvliegen, met ondiepe en nietszeggende liedjes, wat zijzelf rustig muziek noemen, tegenover het ambacht, dat de, Stones, en, Chrissie, beheersen. De klasse is verdwenen en de hapklare brokken zijn alom aanwezig. In de jaren negentig was Nederland weer rijk en kwam er een vracht aan gelukzoekers, vluchtelingen en gastarbeiders. Het is dus logisch dat geen van deze mensen iets weet van de beheersing van een ambacht. Nu, anno, 2012, weet schijnbaar niemand meer echte klasse te onderscheiden van troep. Als er met de oude maat wordt gemeten, dan is er ruzie. Het is niet meer mogelijk om met dezelfde opvoeding tot kwaliteit te komen. Dat wordt niet meer gepikt, en dus kunnen spreken van vervlakking van de maatschappij. In, 1995, was, Nederland, weer groot, door noest arbeid en offers. De moderne buitenlanders hebben alleen het licht zien schijnen boven Nederland, en profiteren. Als ze dan net als wij toen worden behandeld, voelen ze zich gediscrimineerd. Hun eigen land is armoedig en corrupt, en als dan de, Nederlandse, maatstaven worden gebruikt, dan wordt er gediscrimineerd. En, ik spreek uit ervaring. De buitenlanders vinden het heel normaal om elke dag boodschappen te doen, terwijl wij, Nederlanders, eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, elk dubbeltje moesten omdraaien, en gericht wekelijkse boodschappen deden. Naar de docter, of naar physio? Daar had we geen eens tijd voor. We moesten eht land uit de crisis helpen, en brachten offers. Daar hoorde en mentaliteit bij. Die mentaliteit bracht Nederland haar welvaart. De mentaliteit, die de buitenlanders mee brachten uit hun eigen land, lieten zien waarom het nog steeds een onderontwikkeld zooitje en corrupte bende het daar nog steeds was. Mijn familie heeft zich kapot gewerkt en wordt in de stad omver gereden door buitenlanders op scooters. De linkse regeringen van de jaren zeventig en tachtig werkten niet, maar gaven ons land weg. Als mijn vader iemand ter verantwoording roept, dan is hij een racist die geen respect heeft voor buitenlanders. Ik bedoel, de manier waarop ik ben opgevoed, met de harde hand, is gewoon zijn handelswijze om het beste uit iemand te halen. Opvoeden, noemen ze dat. Geen commentaar, en werken. Nederland, is zo groot, door juist de harde hand, zoals die van mijn vader. Dat gepruts, met egootjes, is niet Nederlands. Dat gepruts en de egootjes leiden namelijk tot onderontwikkelde landen. Wordt eentje ziek in, Marokko, dan sterft een. Wordt eentje ziek in, Nederland, dan redt een het, door juist de inspanningen en opvoeding van, bijvoorbeeld, mijn vader. Nooit zeuren, altijd presteren. Onopgevoede en onderontwikkelde mensen, die wel dezelfde rechten hebben als de hard werkenden, profiteren. Deze groep wordt het publiek genoemd, en het publiek krijgt wat ze verdient. Als de, Stones, komen, dan brengen ze weer klasse. Het publiek heeft nooit geleerd om te luisteren en dus weten ze niet eens waar ze naar moeten luisteren als de, Stones, komen. U2, en de, Stones, zijn voor een ander publiek. Bling Bling, is voor de onderontwikkeld publiek. Jezus kwam op zijn blote voeten. Rijk van geest zijnde mensen geven alles weg. De gelukzoekers hebben ons geld. En, er valt niet met die mensen te praten, want, dat is niet hun cultuur, Hun cultuur moet men dan respecteren. Kortom, Nederland is verloren. De rijken trekken weg. De harde werkers haten de buitenlanders. Telkens worden, “we”, volgegooid met troep. In dit daglicht is het prachtig dat een bedrijf als de Stones zich niets aantrekt van mode of wat dan ook. Als de Stones uittrekken dan volgt een wereld ze. Net zoals ik op zestienjarige leeftijd werd vergiftigd met, Madonna, zo wordt de huidige generatie vergiftigd met House, Hiphop, en, Marco Borsato, et cetera. De muziek is gestroomlijnd en gekunsteld. Dan komen de, Stones. Niemand, behalve de liefhebber en de kenner, weet er raad mee. De, Stones, prijken niet in de hitlijsten en worden niet gedraaid in de discotheken en zijn dus de grote onbekenden onder de jongeren. Altijd word er lacherig over gedaan en op neer gekeken. Chrissie Hynde, kennen ze waarschijnlijk niet eens. Dan komen de, Stones, in de stad. Een leger neemt over. Ineens staat daar, “state of the art”. Eerder hebben de jongeren aan de weg getimmerd en vullen twee keer per jaar de, Amsterdam-Arena, met house-feesten en ook, Robbie Williams, is koning in het land der blinden. De pers en de jeugd kijken met verbazing naar de Stones en de entourage. Ze weten niet wat ze ervan moeten vinden. Keith is cool, ala. Maar als dan een vrouw van tegen de zestig iedereen een oorwassing geeft met een kraakheldere stem en een overgave waar menig puber een puntje aan kan zuigen, dan is er spraken van twee werelden. De werkelijke wereld met, Stones, en, Chrissie Hynde, en de gemaakte wereld, waarin geen plaats is voor de, Stones, en, Chrissie, maar wel voor mode en trends. Het mooie is natuurlijk het contrast. Als de, Stones, komen is er haast geen reclame nodig, alleen al de afkondiging van een tournee staat garant voor een miljoenen publiek. De jeugd en de grijze massa, de bezoekers van Heineken´s, “Night of the Proms”, staan voor een raadsel. In hun belevingswereld telt groot, groter, grootst en willen overal bijhoren en roepen de een nog harder na dan de ander. Ze overtuigen zichzelf ervan dat wat ze doen goed is en dat ze luisteren naar goede muziek en dat ze kijken en gaan naar geweldige optredens. Image, status, egobevrediging, gezien worden en praten of ze de minister president zelf zijn, is wat hen drijft. Opsmuk is het woord. De, Stones, zijn wars van opsmuk en zien hun missie als noodzakelijk, om de mens te redden van vuilnis en troep. Als ze dan achteloos vier tot vijf concerten uitverkopen, alleen al Nederland, dan doet het wonderlijke feit zich voor dat de mode en de trends gewoon doorgaan en er dan, feitelijk, twee afzonderlijke werelden naast elkaar bestaan. De ene wereld wordt gevuld met klasse en genegenheid en liefde, en de andere, de kille commerciële wereld, wordt gevuld met zijn eendagsvliegen en loze beloften en kretologie. Het publiek krijgt wat ze verdient. Wat zo belangrijk is voor ze, hoeveelheden, hardheid, intensiteit en nog veel meer, worden met name door de, Stones, en, U2, tot een niveau verheven, waar de massa niet eens over kan dromen. Wat de massa maar niet door lijkt te hebben is, dat klasse zich nooit verlogend. Het maakt voor, U2, en de, Stones, niet meer uit of ze worden gepropagandeerd. Het maakt gelukkig niet meer uit wat de pers en de massa vinden. Het is niet de verantwoording van, Chrissie, om zich te verdedigen tegen de wansmaak van de massa en de pers. Het enige wat ze kan doen is de wedstrijd spelen. Op het podium tellen een paar dingen, en niet toevallig zijn de belangrijkste ingrediënten, zingen en show maken. Dat de, Stones, Chrissie, weer de kans geven om zichzelf te zijn wordt door haar met beide handen aangegrepen en de wisselwerking tussen, Mick, en, Chrissie, is hartverwarmend en laat overduidelijk zien wat respect en liefde betekenen. Het zit namelijk zo dat, Chrissie, een wezenlijk deel van de, Rock ’N Roll, belichaamt en nu kan ze eigenlijk in haar wereld optreden. Wij tegen hen, niet omdat wij dat willen, maar omdat ze, de pers en de smaak van massa, ons in de hoek hebben gedrukt. Een kat in het nauw maakt rare sprongen en als die kat dan, Rock ’N Roll, is, worden dat wel hele hoge sprongen. Mick, bedankte, Chrissie, oprecht voor haar uitmuntende set en putte duidelijk energie uit haar optreden en gebruikte die inspiratie weer voor de, Stones-show.

Show? Is het niet dat de, Rock ’N Roll, van de, Stones, allang geen show meer is, maar het symbool is voor vrijheid in expressie, een uiting van mening en vrijheid in doen en laten, los van de publieke opinie? Was, en is, juist dat keurslijf van de massa en de propaganda en de indoctrinatie niet de wortel van de, Jazz, en, Blues, en, latere, Rock. Is het nu niet net zo dat de Rock zich onderscheidt door passie, klasse en levensvreugde, met als boodschap het recht op een eigen toekomst? Was het niet zo dat, Brian Jones, Keith Richards, Charlie Parker, Gene Kruppa, Benny Goodman, David Bowie et cetera helemaal niets te vertellen hadden indien ze zich niet konden bedienen van hun passie? Was het juist niet de oeroude kreet, die hoorde bij het ingaan van de vrijheid. Het is toch werkelijk prachtig dat juist de kansarmen zich op deze manier van hun talenten konden bedienen en daarmee een hele generatie hoop geven? De generatie van de jaren zestig en eerder in de jaren dertig met, Jazz, putte hoop uit gitaar-loopjes en riedeltjes en iedereen kon voelen wat het betekende om werkelijk vrij te zijn en hoe prachtig het is, om te kunnen doen wat je zelf leuk vindt. De generatie van nu zit gevangen in het vacuüm van de commercie en dan zijn er gelukkig nog steeds de Stones en de heldinnen van weleer, die nog een keer voordoen hoe mooi het is om jezelf te kunnen zij en wat men er ook van zegt, het gaat erom dat jezelf echt tevreden bent, want alleen dan kun je wat voor de medemens betekenen. De huidige generatie gunt elkaar het licht niet in de ogen en is egoïstisch en dat uit zich in agressie en onverdraagzaamheid. We zitten feitelijk in hetzelfde schuitje als in de jaren dertig en zestig. We worden systematisch vergiftigd. De muziek op de radio en televisie wordt uitgekozen door platenbazen en feitelijk zijn dat producten van massa vertegenwoordigers als multinationals. En dat soort bedrijven willen helemaal niet dat je jezelf uit, ze willen alleen maar onderdrukken, indoctrineren en geld verdienen. De, Rock 'N Roll, van de jaren zestig ging gepaard met niets minder dan de schreeuw om revolutie en anno, 2004 / 2005, laait de schreeuw weer op naar de vrijheid en het pure. De, Cranberry’s, grijpen de muziek aan om de Ierse onafhankelijkheids-strijd te lichten, maar gaan voorbij aan het plezier en de zegening van het mogen bespelen van instrumenten in een toch boven alles nog steeds mooie wereld. Door, Chrissie, werd precies de juiste toon neergezet. Ze heeft een talent en mag dat benutten en was daar dankbaar voor. Mick, straalde toen hij haar zag schitteren en moest toch slikken. Hij stond achter de schermen en wij zagen hem. Zij staat gewoon op gelijke hoogte met, Mick, aangaande de kunst. Maar nu staat zij aan de kant van de, Stones, en niet meer ertegenover. Mick had bij voorbaat de slag al gewonnen. Chrissie, streed mee met de, Stones, in de strijd tegen vervlakking en indoctrinatie van de propaganda machines van multinationals en regeringen, die alleen maar het volk zoet houden. Weet U nog, brood en spelen? Op de eerste plaats komt verantwoording en dankbaarheid. Bij de, Cranberry’s, voelde je toch een inktzwarte stroming die niet gelukkig maakt, eerder verbittert. Het verschil met denken tussen nu en toen, is de verwerving en erkenning van de vrijheid van meningsuiting, tegen het eisen, alles te mogen zeggen, van nu. Toen mocht je je vrijvechten, maar iedereen wist dat je dan verantwoording moet dragen voor de daden. Nu wordt de vrijheid van uiting als gewoon ervaren en wordt de muziek gebruikt, eerder misbruikt om doelen te bereiken. Nog even en de Jihad gaat de muziek gebruiken als propaganda en dat is niet de bedoeling. Muziek is een uitingsvorm en kunst. Geen politiek middel en zeker geen middel om mensen uit te buiten en te onderdrukken. Hetgeen nu zo gewoon is in de hitlijsten, waarin steevast dezelfde muziek wordt gedraaid, sinds jaren en jaren. De Stones komen weer en eindelijk kan de muziek weer floreren. Drie uur lang genieten van een avontuur, in plaats van een video clip, of een korte set. In, 2005, komt, U2, gelukkig en ook zij beheersen de kunst. De, 150.000, gelukkigen, met een kaartje voor de show, laten zich niet van de wijs brengen door de hitlijsten en de houseparty’s. Ze laten zich niet beïnvloeden door de shit, maar wachten geduldig tot het hun tijd is. En gelukkig zijn er dus bands als, U2, en de, Stones. Niet alleen wat ze zeggen is belangrijk, ook de geweldige muzikaliteit van de bandleden is onovertroffen. Menig lid van Filharmonische orkesten is jaloers op het talent van The, EDGE, en, Keith Richards, en, Charlie Watts. Niet klassiek geschoold, wel lesgevende op het gebied van inmiddels klassieke muziek, Rock ‘N Roll. Geheel tegenstrijdig met de keiharde opvoeding en gedisciplineerde levensstijl van klarinettisten in filharmonische orkesten is de levenswijze van de, Rock ’N Roll. Brian Jones, wist wel raad met zijn talent en liet zich door niemand iets vertellen. Hij wist gewoon wat hij zocht. Ook hij, de losbol bij uitstek, had wat muziek betreft een discipline, die je niet achter zo’n iemand zoekt. Het ging bij, Brian, om het spelen en zo veel mogelijk spelen. Anders dan de gemaakte druk van buiten af, op orkesten daar kwam bij Brian de drang van binnenuit. En toen hij eindelijk zijn zin kreeg was dit het startsein voor de revolutie. Vrijheid in denken en kunstzinnigheid. Bij het bespelen van een instrument gaat het maar om een ding. Spelen. Die pure klasse en liefde omtrent muziek is niet afhankelijk van de komaf. Nu kwamen de, “skiff bandjes”, in Engeland en iedereen kreeg een gezicht. Wie kon schilderen ging schilderen. Iedereen kon ineens zonder schaamte dingen doen waar feitelijk iedereen van droomde. Vrije seks, alhoewel ik dat een uitwas vind en gelukkig is dit weer binnen de perken, was in eerste instantie een verademing. Maar bij de ontginning van nieuw terrein worden natuurlijk ook grenzen overschreden, die later weer in ere worden hersteld. Toch, de vrijheid om te kiezen voor jezelf was nieuw. Ook al ben je niet van adel en speel je niet de eerste viool. Nu, in, 2005, is er weer zo’n juk over ons. We zien alleen maar mooie mensen op, T.V., We worden gevoed met minderwaardigheidscomplexen. Want wie is er in werkelijkheid zo mooi als, Robbie Williams, en, Britney Spears? Ze brengen uitgekookte formules om het publiek voor in ieder geval een maand te boeien en dat is net lang genoeg om de zakken weer leeg te schudden van een niets wetende bevolking. De concerten van de, Stones, en, U2, laten niets heel van de hitlijsten. Gelukkig gerechtigheid. Kunt U zich voorstellen dat de, Stones, en, U2, niet zouden mogen optreden? Zijn de optredens niet steeds een geheugensteuntjes, omtrent de vrijheid in uiting? Toen waren het de regeringen en de gevestigde orde die alles censureerden en nu zijn dat de multinationals. En net als toen heeft de, Rock ’N Roll, daar schijt aan! De generatie krijgt nu tenminste om de paar jaar de kans zich te laven en te vergapen aan ongecensureerde muziek en krijgt een glimp mee van wat nu eigenlijk mogelijk voor zelfs een gewonde man. Bono, en, Mick, zijn immers gewone mensen, die het toch maar zover hebben geschopt! Als niet de, Rock ’N Roll, van de jaren zestig had mogen bestaan dan zouden we nu met zijn alleen nog maar, Robbie Williams, en, Britney Spears, mogen kijken. Dan zouden we net zo ver weg zijn van de vrijheid als, Rusland, in de vorige eeuw en, sarcastisch, als het Amerika van nu. Als het establishment het voor het zeggen heeft dan worden al onze kleuren weggezogen en veranderen we in kort levende grijze muizen, die elkaar afmaken. Want alleen als we hard werken zijn we wat waard en oud worden kost geld dus zullen ze ons voor die tijd wel hebben vergiftigd. Drank, drugs en wapens zijn de handelswaar waar we ons mee moeten bedienen en ons zelf mee moeten vernietigen. Zegt U het maar. Van alles op de wereld is dat altijd in overvloed aanwezig. Lees, Doctor Seuss! We zijn gezegend en muziek is daar een uitingsvorm van. Die uitingsvorm laten we ons niet afnemen. Nogmaals, het mooie van onze tijd, de tijd na de jaren zestig is dat mensen als, Andy Warhal, zich niet lieten keuren. Het publiek was de keurmeester! En dat is een zegen en laat nu vooral iedereen eens kijken wat deze heren te hebben vertellen. Ze zijn de allerbeste op hun gebied. Rock ’N Roll, is een middel en ondanks de vrijheid berust dit bolwerk op respect en klasse. Ronnie Wood, bijvoorbeeld speelt elke dag uren en uren. Waarom? Omdat hij de beste wil zijn, en bovendien, zegt hij, wat moet je anders als je de solo-gitarist bent in de beste band van de wereld? Vervolgens kijkt hij de interviewer meewarig aan en, Ronnie, knipoogt naar zijn fans. Onder het motto: ”Jullie weten het toch waarom ik zoveel speel?” Ja, wij weten hoeveel moeite de juiste interpretatie van Stones-nummers en de bijbehorende oefening van dergelijke solo’s kost. Mister Richards, zegt alleen maar: “Ik wil de beste zijn en daarom blijf ik spelen en omdat het mijn grootste liefde is om te spelen”. Hier is alles mee gezegd, maar journalisten willen een verhaal. Er is geen verhaal! Je moet gewoon doen wat je kunt! En niet zeuren en mokken, want is zonde van de tijd! Journalisten van de deze generatie kunnen zich niet eens meer voorstellen, wat het is om muziek te maken, die niet van tevoren is geprogrammeerd. Stones nummers staan niet vast, in tegenstelling tot de nummers van, Robbie Williams. Dat is voorgeprogrammeerde muziek en dat is waarschijnlijk de referentie waarop de, Stones, worden afgerekend bij het grote publiek. Het publiek op het veld leest die vuilnis niet eens en vindt wat ze er van vindt. Ook zo’n voorbeeld is, Feyenoord. Geen journalist neemt,Feyenoord, serieus en door de weeks is er geen journalist te vinden. Ze weten niets van de ondergrondse kracht en de enorme potentie van de club en het spelers-materiaal. Ze wonnen de, Europacup, maar rustig schrijven ze in de krant dat, Feyenoord, het niet heeft. Het heeft te maken subjectiviteit en macht. Straks gaan ze allemaal huilen en schrijven dan, dat, Feyenoord, wel heel erg veel geluk heeft gehad, om alles te winnen. Als, Feyenoord, kampioen wordt komt dit niet omdat, Feyenoord, zo sterk is, neen, het komt doordat Ajax zo slecht was, en, PSV, uit vorm. Nu vraag ik U? Kampioen is kampioen en de, Europacup, is de, Europacup, en als je die wint ben je de beste. Maar omdat journalisten zichzelf en dus ook het publiek dat beeld van een schlemielige club blijven voorhouden, krijgt de bevolking de verkeerde informatie. Het zou eigenlijk strafbaar moeten worden om leugens te vertellen en subjectieve meningen en vooroordelen te verkondigen. In de pers is het, Ajax, voor, Ajax na. Nu is, Feyenoord, al geruime tijd veel beter dan, Ajax, maar, Feyenoord, krijgt nooit dit krediet. Journalisten verdiepen zich niet in Feyenoord, maar wel in, Ajax. En nog mooier is dat de jeugd van Feyenoord beter is dan die van alle andere clubs. Het Feyenoord van na de crisistijd is jonger en sterker dan ooit. Ik denk zelfs dat ze voor, 2020, de, Champions League, winnen. Het feit dat de journalisten, Feyenoord, niet serieus nemen kan wel eens een groot voordeel worden voor, Feyenoord, omdat de jeugd zich in de schaduw kan ontwikkelen. Altijd is, De Kuip vol, en daarom blijft de honger altijd bestaan voor de jeugdspelers van, Feyenoord, ondanks het ontbreken van landelijke belangstelling. De jeugd van Varkenoord staat altijd op scherp. Gooi de kranten dus maar in vuilnisbak. Dat het publiek niet op de hoogte wordt gebracht van de werkelijke gang van zaken is nu wel duidelijk,. Feyenoord, loopt momenteel over van potentie en talent en vroeg of laat sorteert dit succes. Voor de Rotterdammers onder ons raad ik aan de kranten niet meer te lezen, maar lekker naar, De Kuip, en de trainingen te komen, want er staat wat moois te wachten. Beter is het om je te vergapen aan de werkelijk spectaculaire trainingen en wedstrijden, dan je te ergeren aan de krant. Goed voetbal, met het hart en met talent. Kortom, alle ingrediënten voor de top zitten erin, maar geen journalist die het ziet. De krant doet geloven dat het nergens op lijkt, wat ze in de Kuip doen. Ik stel daarom dat, Feyenoord, pech heeft en dat de nederlagen veelal zijn gebaseerd op pech. Als de eerste aanvallen in het openingskwartier logischer wijs doelpunten waren geworden en als de spelers, die daarom nu net geen zelfvertrouwen hebben en dan net wel zelfvertrouwen zullen krijgen is het een ander verhaal. Pech wordt verward met onkunde. De pers is onkundig om dit niet in te zien. Feyenoord, is een gevoelsploeg, die het moet hebben van vertrouwen! De journalisten breken de ploeg af en dit verdient de ploeg niet. Deze ploeg verdient steun. Gelukkig weten de vaste, 50.000 toeschouwers, dit en laten zich niet weren of intimideren. In dit daglicht komen de, Nederlandse, journalisten met vragen aan, Keith Richards, die dan niet eens wat zegt en alleen zijn liefde en het spel benadrukt. Voor, Ronnie, zijn de vragen nog lastiger, want journalisten hebben werkelijk geen idee hoe het is

Garforth House, 54 Mickelgate, York, probably by John Carr. Built for Edmund and Elizabeth Garforth, 1757. The date is found on a rainwater head. The patron was born Dring and changed his name in order to inherit from his uncle, William Garforth, a York merchant. The attribution to Carr comes from Knowles's 'York Artists' and Carr also worked for Garforth at Askham Hall (Askham Richard, Yorkshire) in 1750-51 (rebuilt 1889). The York house is red brick with stone bands and quoins. It is five bays wide and three storeys high with a slightly projecting three-bay centrepiece. This has a moulded dentil cornice and a pediment with a radial glazed occulus.

L-R: Robert Sansom, Harry Berry, Valerie Dring, & David Gee.

Photo by Phil Mynott

Dring Dring !!!

Il est 4 h du matin, le réveil résonne dans le chalet. Le feu s'est éteint dans la nuit et le froid a pénétré à l'intérieur de la pièce... Mais... Il faut sortir du lit !

Le temps de prendre un petit déj, de se préparé, chargé le sac à dos, et c'est partit pour 1000 m de dénivelé de nuit.

Les étoiles scintillent dans le ciel, il va faire beau, mais très froids au levé du jour !

J'arrive dans mon petit coin secret, je finis de me camoufler entièrement. Et... après une bonne attente dans le givre et la neige, la magie des parades de tétras-lyres s'offre à moi, dans la splendeur et le calme des montagnes alpines.

Sassy vintage necktie belt. In pink stripe and ric rac. Features a groovy snap over your belt loop feature.

Uses typical d-rings to cinch it around your waist. The best way to keep your pants up.

See my etsy shop @

suzannedesigns.etsy.com

Willamette River, OR.