Nielson treed op tijdens Serious Request. 3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3FM Serious Request vaagt dit jaar aandacht voor de allerkleinsten. Elk jaar sterven er namelijk 5,5 miljoen baby's. Met jouw donatie hopen we dit cijfer terug te dringen!

Het 3FM Serious Request Glazen Huis staat dit jaar op de Oude Markt in Enschede.

Wil jij ook een donatie doen? 3fm.nl/doneren

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Dj's op het podium met het eindbedrag. 3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Ramsgate station, platforms and carraige sheds dring one of 2010's snowy periods. Taken from the bridge over Newington road.

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

Details: www.3fm.nl

S.Pellegrino with cranberry sirop will quench our thirst.

サンペレグリノとクランベリーシロップで喉の渇きもシュワシュワと癒されて…。

（でも私がオーダーしたのはコーヒーでした :) ）

@"quatre cafe". shibuya, TOKYO, JAPAN

*camera--polaroid sx-70 with 600film

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Olympus mju 9010 - f/10 - 1/100sec - 7 mm - ISO 100 + some photoshop

Calystegia sepium (larger bindweed, hedge bindweed, Rutland beauty, bugle vine, heavenly trumpets, bellbind) (formerly Convolvulus sepium) is a species of bindweed, with a subcosmopolitan distribution throughout the temperate Northern and Southern hemispheres.

It is an herbaceous perennial that twines around other plants, in a counter-clockwise direction, to a height of up to 2–4 m, rarely 5 m. The pale matte green leaves are arranged spirally, simple, pointed at the tip and arrowhead shaped, 5–10 cm long and 3–7 cm broad.

The flowers are produced from late spring to the end of summer. In the bud, they are covered by large bracts which remain and continue to cover sepals. The open flowers are trumpet-shaped, 3–7 cm diameter, white, or pale pink with white stripes. After flowering the fruit develops as an almost spherical capsule 1 cm diameter containing two to four large, black seeds that are shaped like quartered oranges. The seeds disperse and thrive in fields, borders, roadsides and open woods.

Calystegia sepium is a plant with showy white flowers. However, because of its quick growth, clinging vines and broad leaves, it can overwhelm and pull down cultivated plants including shrubs and small trees. Its aggressive self-seeding (seeds can remain viable as long as 30 years) and the success of its creeping roots (they can be as long as 3–4 m) cause it to be a persistent weed and have led to its classification as a noxious weed.

---------------------------------------------------------------------

De haagwinde (Convolvulus sepium, synoniem: Calystegia sepium) is een vaste plant die behoort tot de windefamilie (Convolvulaceae)

De plant vraagt een natte tot vochtige, voedselrijke grond waar flink wat zonlicht komt. Bovendien groeit de haagwinde graag omhoog naar het licht toe. De plant vormt ondergrondse wortelstokken. De stengels van de plant zijn rechtswindend en winden zich om andere planten of palen en omheiningen. De niet-windende stengel kan met de top in de grond dringen en daar een knolletje vormen, dat kan overwinteren en tot een nieuwe plant kan uitgroeien. De plant kan een hoogte van 1,5-3 m bereiken.

De bloeitijd is van juni tot de herfst. De bloemen bloeien maar een dag en sluiten zich als het donker wordt of als het gaat regenen. De bloemkroon is wit en varieert in grootte van 5-7 cm. De bloemkroon is vijfslippig. De vijf meeldraden zijn tot 25 mm lang en de helmknoppen 4-6 mm. Het vruchtbeginsel is bovenstandig en tweehokkig. De vrucht is een doosvrucht met één tot vier zaden.

De haagwinde onderscheidt zich van de akkerwinde doordat de steelbladen groot zijn en de kelk bedekken. Bij de haagwinde zitten geen en bij de akkerwinde wel twee korte, smalle (draadvormige) schutblaadjes halverwege de bloemsteel. Ze geuren iets naar vanille. Verder is de bloemkroon van de akkerwinde vijf of meer keer langer dan de kelk.

Komt voor op natte tot vochtige, voedselrijke grond in rietlanden en ruigten, aan de rand van moerasbossen, in akkers, plantsoenen en tuinen. De haagwinde is een hardnekkig onkruid. Vooral in stedelijke gebieden is de plant zonder herbiciden moeilijk te bestrijden doordat de plant steeds terugkomt uit de wortelstokken. In Nederland wordt de haagwinde ook wel pispotje genoemd naar de vorm van de bloem. Aan de andere kant zijn er duidelijk ook altijd liefhebbers van deze sierlijke plant geweest, die er de lieflijke naam lievevrouweglazeke aan gegeven hebben.

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Photo: evangelische Stiftskirche Bretten

--------------------------------------

Ich glaube, Herr, ich glaube

1.) Ich glaube, Herr, ich glaube,

Gib du mir aber Kraft,

Dass ich im Glauben bleibe.

Lass deine Wissenschaft

Auch ins Gewissen dringen

Und eine rechte Frucht

In meinem Leben bringen,

Die ihn zum Zeugen sucht.

2.) Ich glaub an dich, Gott Vater,

Der diese Welt gemacht.

Du bist auch mein Berater,

Der mich ans Licht gebracht.

Von dir hab ich das Leben

Und deine Gütigkeit

Hat uns bisher gegeben,

Was Leib und Seel erfreut.

3.) Lass mich mit Dank erkennen,

Was du an mir getan,

Und stets dein Eigen nennen,

Ja, treib mich selber an,

Dass ich, nach allen Kräften,

Dir künftig dienen mag,

Und denen Weltgeschäften

Mit allem Ernst entsag.

4.) Ich glaub an dich, Herr Christe,

Du Gott- und Menschensohn.

Und wenn ich sonst nichts wüsste

Als dich, mein Gnadenthron:

So kann mir meinen Glauben

Kein Tod, kein Teufel nicht

Aus meinem Herzen rauben,

Du bist mein Trost und Licht.

5.) Hast du mich nun erworben,

Mit deinem Blut erkauft,

Und bist für mich gestorben,

Ich auch auf dich getauft:

So gib, dass ich dir diene,

Und dass dein bittrer Tod

In meinem Herzen grüne

Auch in der Todesnot.

6.) Ich glaub an dich desgleichen,

Herr Gott, du werter Geist,

Der du mein Gnadenzeichen

Und Glaubenssiegel heißt.

Es kommt in allen Dingen

Auf deine Wirkung an,

Das Wollen und Vollbringen

Hat deine Kraft getan.

7.) Erhalte mich im Glauben

Und lass mir keinen Feind

Die Ehrenkrone rauben,

Die mir von ferne scheint.

Dass ich in Christo bleibe,

Der Kirchen Gliedmaß bin,

Und lebe, wie ich glaube

In unverrücktem (a) Sinn.

8.) Das ist der Grund im Glauben

Von der Dreieinigkeit.

Lass Welt und Teufel schnauben,

Ich trotz (b) auf deinen Eid:

Wer glaubt wird nicht verloren,

Ich glaub an dich und bin

Im Glauben schon erkoren,

Bis schauen mein Gewinn (c).

(a) unbeirrtem

(b) vertraue, beharre

(c) Bis ich Gott im Jenseits sehen werde

++++++++++++++++++++++++++++

Autor: Benjamin Schmolck

Melodie: Befiehl du deine Wege

++++++++++++++++++++++++++++

gefunden in:

Neu=vermehrtes Baden=Durlachisches Gesangbuch

aller evangelisch-lutherischen Kirchen

in den markgräflich Badischen Landen

Lied-Nummer 172. Kapitel Vom christlichen Glauben

Karlsruhe, 1772.

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Benjamin Schmolck, geb. 21.12.1672 in Brauchitschdorf (Schlesien), evangelischer Pfarrer in Schweidnitz/Swidnica (heute Polen), bekannt als Erbauungsschriftsteller, zuletzt gelähmt und erblindet; gest. 12.02.1737 in Schweidnitz.

Er wurde 1702 Pfarrer an der Friedenskirche in Schweidnitz, einer der nach dem westfälischen Frieden nur drei verbliebenen evangelischen Kirchen in Schlesien.

Dort war sein Wirken vor allem vom Kampf gegen die Gegenreformation gekennzeichnet. Er dichtete etwa 1200 Lieder, die in 20 Sammlungen herausgegeben wurden, und verfasste zahlreiche Erbauungs- und Gebetbücher. Beeinflusst durch den Pietismus war er ein herausragender und bekannter Kirchenlieddichter von ungewöhnlicher Frömmigkeit, Standhaftigkeit und ausgeprägter Christusliebe.

Das Evangelische Gesangbuch enthält heute fünf seiner Lieder, darunter 'Jesus soll die Losung sein' (EG 62), 'Schmückt das Fest mit Maien' (EG 135) und das allseits beliebte Sonntagslied 'Tut mir auf die schöne Pforte' (EG 166).

----------------------

Benjamin Schmolck (1672-1737) was a German Lutheran composer of hymns.

He was born as a pastor's son in Brauchitschdorf (Chróstnik), Silesia on December 21, 1672. After attending the gymnasium in Liegnitz (Legnica), he studied theology at the University of Leipzig from 1693 to 1697. In 1702 he was ordained as a deacon at the Protestant Church of Peace and in 1714 as the pastor of the Church of the Holy Trinity in Schweidnitz (Swidnica), where he stayed for the rest of his life. Influenced by the pietism movement he became the most popular hymn writer of his day. His compositions include 'My Jesus as Thou Wilt' and 'A faithful friend is wandering yonder'. One of his pupils was the poet Johann Christian Günther.

Schmolck died in Schweidnitz on February 12, 1737.

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

Details: www.3fm.nl

Allison Dring speaking at TEDxBerlin.

TEDxBerlin 2013 - Namensnennungspflichtig - Foto: Sebastian Gabsch - www.sega-foto.de - 0176-26487275

Vinkeveen zandeiland 4 is currently one of the few places in the Netherlands where you need a permit to dive. This is the newly introduced permit for 2011 from Aqua Business Centre.

Dringen bij het boarden; Vliegveld Valencia, Spanje

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Aus Protest gegen Kohlekraft und wegen der in Bonn stattfindenden Weltklimakonferenz dringen Aktivisten der Initiative EndeGelände in den Tagebau Hambach ein und versuchen auf einen Bagger zu gelangen. Bild:

On Wednesday 8th May the beautiful refurbished chapel at St Luke’s Home was the venue for the presentation of Clinical Pastoral Education (CPE) Certificates by Dr Paul Colton, President of St Luke’s Home. The twelve–week training programme brought five participants from Wexford, Dublin, Waterford and Cork.

Mr Tony O’Brien (CEO, St Luke’s Charity, Cork) spoke of the centrality of pastoral care within the life of St Luke’s Home and how the CPE programme is viewed as integral part of the life of the home. This year two students, Hilary Dring and Virginia Giglio, undertook placements in St Luke’s Home and their contribution was celebrated by Dr Colton. Other institution placements were at Wexford Hospital, Waterford University Hospital, St Vincent’s University Hospital and Marymount University Hospital and Hospice. The centre appreciated the presence of three mentors: Canon Dr Daniel Nuzum (Cork), Ms Hilda Plant (Dublin) and the Rev Sarah Marry (Coordinator of Chaplaincy at St Luke’s Home).

It was a delight also to welcome Mr AJ McNamara (CEO of Cork University Hospital) who had just announced his retirement. The Rev Bruce Pierce (CPE Supervisor) paid tribute to Mr McNamara for his constant support of CPE and his unfailing attendance at the Annual St Luke’s Graduation.

For the first time the new Chapel made it possible for the residents of St Luke’s Home, together with staff, to attend the presentation ceremony and closing Service.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

PUBLICPRIVATE

The high visibility of the self in the 21st Century every-day, at times masked with fabrication, at others genuinely exposed, willfully sheds boundaries between what is submitted for public approval and reserved for personal reflection. On a mass scale, average citizens are compelled toward the digital strip-tease of their private selves or others – all the more comfortable with surveillance, the mass marketing of the photo op, the public defamation of rivals, the fierce cultural cling to childhood obsessions, the landscape portrait of a vacation experience, self personalization in all its forms – true or false. And during days of such exposition, what is concealed? Unspoken? Implied? How does this align with competing impulses within the artist practice? Self portraiture, windows into the intimate lives of self or others, the evolution of the ‘photo bomb’, digital spectatorship, jealous landscape photography, public confessional, criminal intent? Or does art subsist always on Wilde’s ethos of ultimately concealing the artist no matter what? Exposing only ‘beautiful things’ – concept, process, form. And then what are these pretenses at self-exposure, and where do artist’s hide, so to speak, in plain view? Under what false legacies, muddled academicisms, hall-of-mirrors conceits.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3fm dj's Coen Swijnenberg, Paul Rabbering en Giel Beelen

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

deze poort is drie paarden breed, de escores rijden allemaal 4 paarden breed, dus dat is best dringen.

Hoe de poorten allemaal heten ???

www.htmfoto.net/algemeen/tonen2.php?pagina=1213872436

nl.wikipedia.org/wiki/Binnenhof_(Den_Haag)

historie.residentie.net/binnenhof.htm

Poorten

Het Binnenhof is via een aantal poorten bereikbaar: vanuit het westen, vanaf het Buitenhof, door de Stadhouderspoort, vanuit het zuiden, vanaf de hofsingel, door de Hofpoort en vanuit het oosten door de bij het Mauritshuis staande Mauritspoort. Op het Binnenhof zelf staat tegenwoordig nog de Binnen- (of Midden)poort, die de verbinding vormt tussen de bebouwing aan de noordzijde en de Ridderzaal. De Buitenhofzijde van de Stadhouderspoort is een kopie van de oorspronkelijke zandstenen poortboog uit 1550, die thans in de tuin van het Amsterdamse Rijksmuseum staat. De Maurits- en Binnenpoort stammen beide uit 1634, terwijl de Hofpoort van het einde van de 18e eeuw dateert. Tot circa 140 jaar geleden bevondt zich aan de zuid-oost zijde nog een prachtige toegangspoort, de zogenaamde Spuipoort, compleet met torens. Deze is echter in de jaren 60 van de 19e eeuw afgebroken. Ook een kleine poort naast de Ridderzaal bij de "keukenhof" is verdwenen.

U.S. Army Reserve combat engineer Soldiers from the 374th Engineer Company (Sapper), headquartered in Concord, Calif., wait for their turn to rappel a 100-foot tower, July 19, during a two-week field exercise known as a Sapper Leader Course Prerequisite Training at Camp San Luis Obispo Military Installation, Calif. The class was taught by three rappel masters from a Special Operations Response Team for the U.S. Department of Justice. The combat engineer company is grading its Soldiers on various events to determine which ones will earn a spot on a "merit list" to attend the Sapper Leader Course at Fort Leonard Wood, Mo. (U.S. Army photo by Master Sgt. Michel Sauret)

3FM Serious Request vaagt dit jaar aandacht voor de allerkleinsten. Elk jaar sterven er namelijk 5,5 miljoen baby's. Met jouw donatie hopen we dit cijfer terug te dringen!

Het 3FM Serious Request Glazen Huis staat dit jaar op de Oude Markt in Enschede.

Wil jij ook een donatie doen? 3fm.nl/doneren

De sapjes van donderdag-ochtend

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Sassy vintage necktie belt. In a perfect stripes of blues and grays.

Uses typical d-rings to cinch it around your waist. The best way to keep your pants up.

See my etsy shop @

suzannedesigns.etsy.com

An ordinairy capsizing sailing boat might be made endlessly strong, still, it capsizes so that, it is useless to make endlessly strong masts. A Spailboat however is stable and therefore Spailboat can be made big, very big, as big as ocean liners, with maybe 100 meters long masts. This is part of the windsurf formula. And remember, mass in motion is one of the two parameters in the kinetic energy. E_kinetic=1/2Mv^2 in joules, with M as Mass in kg and v as velocity in m/s.

We just need energy. For making fresh drinking water, for irrigation, for making electricity, making hydrogen, for moving cars, trains, planes and so on.

Remember: it is impossible to make energy! All we can do is to convert energy. We convert the wind into hydrogen. The energy is around. We have to go south! We need to understand that we are one. No borders. Mankind is a family. We were very stupid. We all want to live for ever.

The windsurf formula is here, for everyone to use in the world, It is free, for you, Africa, Asia, America, Europe, the south pacific continents and islands. Just have a look and run this show a few times. It is like the wheel itself, it is normal, revolutionary and it will change the world. No nuclear power is needed any longer, just usage of high winds and swell on the oceans. And the ORBIT est strai is, in fact, spin off, because these blades are in fact circular moving steady in positioned hold wind-surf-sails.

BOOK BOEK

vervolg hoofdstuk ( gechargeerd. Mister Richards is ABSOLUTELY not ( like ) HITLER.

geschiedenis te maken, avond na avond. Het lijkt niet op de hitparade en dan wordt het moeilijk voor de pop-journalisten zich daar een voorstelling van te maken. Laat staan enig idee hebben hoe het is om met, Keith Richards, te spelen. Toevallig de allerbeste gitarist. Tegenwoordig geven de Stones geen interviews meer omdat de vragen van de journalisten werkelijk nergens meer op slaan. Ronnie speelde met Bob Dylan. Hoe kan een recencent van in de twintig hier nu een gedegen oordeel over vellen? De heren van, Rock, Dylan, Richards, Jagger, Bowie, worstelen met een steeds grijzer wordend publiek. Zij zelf willen verder, maar het publiek vindt alles wel best. Als, Bowie, vooruit wil dan wordt dit niet eens meer begrepen door zijn duur betaalde band. De band haalt zijn neus op voor bovenmenselijke inspanningen. Inspanningen die de oude stempel zo kenmerkten. De tering naar de nering. Het is wat hoor, als je vrijheid als keuze hebt. Dat vergt hard werken. Zij we dat dus vergeten? Hard werken als genezing voor jezelf? Onlangs zei een goede vriend ook zoiets doms. Waarom ga je niet op je lauweren rusten? Kenmerkend voor de huidige mentaliteit. Mensen aan de top zijn strebers en dit wordt onder aan de ladder wel eens vergeten. Nu heb ik me opgewerkt van fabrieksarbeider tot ingenieur en besef nu dat ook aan de top hard wordt gewerkt.

En dat geldt zeker voor, Bowie, en, Jagger. Zij zich hebben opgewerkt tot nota benen koninklijke onderscheidingen en als dezelfde energie aan de dag wordt gelegd als in het gevecht naar de top wordt dit niet meer begrepen door veel mensen. Waarom zou je je druk maken is een veel gehoorde kreet. Maar, zonder hoop geen leven. Dus, veel mensen schakelen de drang naar meer uit en verzwakken zichzelf en hebben dus geen hoop meer en dus geen leven. En dat bedoel ik nu juist. Ze zitten in een vijvertje en denken dat het vijvertje de zee is. Journalisten bevestigen dit en ook de propaganda zal niet zo snel een revolutie willen ontketenen en bevestigen vaak de grijze massa. Journalisten en de propaganda en de multinationals verpesten hele volksstammen, door ze te stimuleren in afbraak. De, Rock ’N Roll, is vrijheid, maar wel een waarvoor erg hard is gevochten. De fans van, Robbie, zullen niet eens een concert van, U2, en de, Stones, kunnen begrijpen, omdat het, in vergelijk met een concert van, Williams, een ongeorganiseerd zooitje lijkt, dat maar wat aan rotzooit. Improviseren noemen we dat. Dat in werkelijkheid de limiet van het bespeelbare wordt opgerekt en dat een concerten-reeks meer dan honderd concerten bevat, die de aanloop vormen van weer een hoger niveau, wordt in het geheel niet meer begrepen. Het lijkt wel of investeren niet meer mag en zelfs wordt investeren ontmoedigd. We moeten grijze muizen worden die allemaal hetzelfde willen. Geld uitgeven aan onbenullige dingen wordt letterlijk gepropagandeerd. Dat alleen met hard werken de kleur in de muziek kan worden opgezocht wordt niet meer begrepen. En met name de kleur van de muziek is moeilijk op te roepen, maar voor talenten is dat geen probleem. Is het dus zo dat de vijver door de revolutie is vergroot tot de oceaan. Iedere golf heeft nu een plekje, zonder een andere golf in de weg te zitten of elkaar af te blaffen. De kracht van de muziek is eindeloos, als er maar met de gepaste eerbied aan wordt gewerkt, maar die eikels begrijpen helemaal niets van het leven. Ze bedriegen en doen alles wat God heeft verboden en claimen zo gelukkig te zijn!! Wat het ook is, het dient altijd met respect worden behandeld, zoals feitelijk alles met de nodige voorzichtigheid moet worden aangekeken, alvorens te oordelen. Niet zo zeer de pijn van het leven werd benadrukt, maar juist de zegening van het bestaan. Problemen over godsdienst en principes zijn een beetje misplaats. Geef dan geld om, Afrika, te voeden, denk ik dan en probeer niet via de muziek iemand een complex aan te praten, omtrent een burger oorlog tegen, Engeland. Een, Chrissie Hynde, daarentegen laat zich leiden door haar innerlijke en zingt met het grootste gemak en brengt een heel scala aan gevoelens met zich mee. Dan weer melancholiek en dan weer wulps en ga maar door. Ze zingt met gemak, omdat ze een goede stem heeft boven de band uit. Juist de kracht van een heldere stem, zonder er overdreven moeite voor te doen onderscheidt haar van andere zangeressen. De volgorde, heren journalisten. 1: talent, pure klasse en plezier, 2: mensen vermaken en, 3: boodschap doorgeven. Het toppunt van misplaatste energie kwam van, Bob Dylan. Ik vond het allemaal maar zielig. Maar, Chrissie, het idool van mijn oom, was anders. De lading en vooral mijn vooroordelen moest ik wel wegstoppen. Ik was wel degelijk beïnvloed door mijn oom en bij het aanschouwen van haar in levende lijve wist ik direct waarom. Chrissie, straalt. Zij bleek een voorproefje van het hoogtepunt die tournee. Een concert in, Oost-Duitsland maakt duidelijk wat ik bedoel. Leipzig, het Leipzig van Alex. Wel onbetaald werk. Geen geld, geen hoop alleen maar muziek. De euforie en de opkomende levensvreugde en hoop komen door en dringen tot in de diepste poriën. Hier zouden journalisten bij moeten zijn. De voorbereiding en contouren van de trip, naar het voormalige, Oost Duitsland, werden gezet tijdens een fiets-vakantie naar, Frankrijk. Het begon in, Frankrijk, in, Parijs. Ik ontmoette daar Alex, een jongen uit Leipzig en plotseling merkte hij op dat de, Stones, daar zouden optreden in de zomer. Het was vroeg in de lente en, Parijs, was prachtig. Ik was daar met de fiets en de reden daarvoor was dat ik even mijn hoofd moest leeg maken. Van, Delft, naar, Parijs, op een gewone fiets is, toch wel een onderneming. Het duurde vier dagen en een paar uur. In, Parijs, wist ik nog niets van het, tourschema en kon moeilijk geloven dat ze daar zouden spelen, maar, Alex, overtuigde. Ik beloofde te zullen komen, als de, Stones, inderdaad daar speelde. En ja, hoor bij terugkomst pakte ik het tourschema en na Berlijn, stond, Leipzig, op het programma. Intussen was, Alex, een goede vriend geworden en we wisselde informatie uit en ik begreep dat, Leipzig, op de grens lag, op doortocht naar het Oosten en nog net in de greep zat van het, Westen. Er was weinig werk daar en de bevolking is inderdaad zeer arm en toen we erheen reden hielden de grote snelwegen plotseling op en moesten we verder op oude wegen. kennelijk was het niet lucratief om, Leipzig, aan te sluiten op het nieuwe autobahn netwerk. Typerend vond ik dat. Dit vertelde ik later aan tafel in de, VIP-lounge, van de, Stones, aan, Blondie, Brion Johnson, en, Bernard Fowler. Ik was, net als de, Stones, afgepeigerd na de loodzware weken en de idiote autorit die ’s ochtends om zes uur begon en om acht uur ’s avonds eindigde. Harry, en ik zaten aan tafel te praten met enkele bandleden, die werkelijk te moe waren om zelfs maar wat te eten. Vlak voor dat ze op gingen was de stemming somber en afgemat. Toen ze waren uitgepraat en iedereen toch blij was dat de familie weer bij elkaar was zag ik mijn kans en verkondigde dat dit wel eens de belangrijkste van alle optredens was, omdat een heel continent staat te smachten. Leipzig, de poort is naar het oosten en ik vertelde dat dit Stones-concert misschien wel de belangrijkste zou zijn, sinds jaren, omdat hier geen geld is en de moed moet komen van de kracht van de muziek. Een heel continent, ik vertelde dat Rusland en Oekraïne, Letland, Estland en Litouwen hier ook naar keken, kijkt op jullie vingers. Intussen had Harry, een vriend van, AC/DC, en druk in gesprek met Brian Johnson, de zanger aan mij voorgesteld. Met het hart in mijn keel vertelde ik klinisch hoe belangrijk dit concert wel niet was. Oost Europa, crisis, geen hoop enzovoorts. Zelfs de zanger van, AC/DC, luisterde met verbazing naar me. Geen poespas, maar muziek wil ik horen vanavond! Toen kwam, Charlie Watts, binnen lopen en ik keek naar beneden. In de hoek zat, Chrissie Hynde, van de Pretenders na te genieten van haar optreden en knipoogde naar me. Uitdrukkelijk werd me verboden om op te staan en een praatje met haar te maken. Ze was immers Chrissie Hynde, van de, Pretenders, en mijn oom heeft het feitelijk zijn hele leven over dat mens gehad als ware zij de schepper zelf. In de Lounge werd de sfeer serieuzer. Nog tien minuten. Als, Charlie, verschijnt dan wordt iedereen stil. Het was nu tien minuten voor de show. Hij ging zitten naast de drummer van, AC/DC, en toen dat gesprek op gang kwam begon het geroezemoes weer in de zaal. Het was alsof een sein werd gegeven. Charlie, moet je weten is een beetje wereld vreemd en introvert en houdt niet van opzichtigheid. Deze en andere kennis wordt er in geramd door mensen die al jaren meegaan met de, Stones. Ik mocht dus nu voor het eerst meedoen met de grote jongens, maar daar horen gedragscodes bij. Zoals altijd stel ik zeer kritische vragen aan de bandleden en nu dus weer. De afgematte achtergrond-zanger luisterde met verbazing naar mijn betoog en probeerde zich naar de realiteit te worstelen. Hij was immers veel te stoned en veel te moe. Maar hij probeerde zichzelf wakker te krijgen om in vredesnaam maar te geven, wat dit arme publiek in Leipzig verdiende. Keith Richards, zag de situatie eigenhandig in en op het podium gaf hij direct vol gas. Ik kon de verschrikte blikken van de bandleden goed zien, vanaf de front rij. Zelfs, Mick Jagger, stond verbaasd naar, Keith, te kijken, terwijl, Blondie, en, Bernard, en, Lisa, alles eruit gooiden. Mick werd als het ware opgetild. De kracht was enorm. De interpretatie van de teksten en de muziek smolten samen en de band had de tijd stilgezet. Dit was, Rock ’N Roll. Dit was duidelijke taal. Dit was het leven zoals het geleefd kan worden. Alert, eindeloos enerverend et cetera. Ik deed mee vanuit het publiek en hitste het publiek op, dat werkelijk met open mond stond te kijken naar de verrichtingen van de, Rolling Stones: “Dit kon niet waar zijn.” Na tien minuten, na de eerste twee nummers pushte de band zich naar onmiskenbare hoogte. Keith Richards speelde zo hard en zo snel dat hij telkens een, “loop”, moest spelen om de andere leden op adem te laten komen. Op een gegeven moment speelde hij een paar keer een drie dubbele “loop“ en het nummer kwam plotseling in een ander daglicht, die niet alleen, Keith Richards, zelf verbaasde, maar ook de in slaap gesuste en afgematte bandleden en het achtergrondkoor. Blondie, die even daarvoor aan onze tafel zat gaf geen krimp en nam het voortouw. Zoals altijd uiterlijk onbewogen, maar, Bernard, en, Lisa, tekende enigszins mat bij aanvang. Niet lang overigens, want ook zij mengden zich in de strijd, aangedreven door Blondie en Keith. Een brede grijns van Richards en een oorverdovend achtergrond koor, ten gevolgen en zo hard als ze konden getuigden ze van het moment van herkenning van de ware aard van de, Rock ’N Roll. Na werkelijk, Tumblin’ Dice, meer dan duizend keren te hebben gespeeld, raakte, Richards, plotseling de snaar bij zichzelf en bij zijn bandleden, die op dat moment wel door hadden dat er iets los kwam. De uitwerking van dergelijke magische momenten zijn op een hand te tellen, maar doen de, Rock ’N Roll, voortleven. Charlie Watts, werd die avond overspeeld door, Keith, en, Ronnie. Charlie Watts, is normaal gesproken de vaste waarde. Tijdens, Street Fighting Man, zat ie er duidelijk naast en, Keith, attendeerde, Ronnie, en samen stonden ze, Charlie, te plagen met een steeds versnellend tempo. Arme, Charlie. Keith, kon zich niet inhouden en peperde het stevig in. Breed grijnzend en met zichtbaar geluk bleef hij voor, Charlie, staan en bleef pushen. Het kwam tijdens het nummer niet goed. Keith, bleef lachen. De volgende show was, Charlie, scherp en nam vervolgens, Street Fighting Man, in, Frankfurt, op de, Hockenheimring, op zijn beurt in de versnellingsbak en nu werd, Keith, aanvankelijk overspeeld. Samen speelden ze geweldig goed en het publiek, rondom de midden-stage begon te stomen. Eindelijk was ook dit nummer uitgespeeld en kwam de abstractie van, Keith Richards, die het nummer schreef naar boven en kon het vertaald worden aan het publiek. Dergelijke concerten duren altijd te kort. Later die, tournee, werd, Mick, ziek. Overbelast. De lengte van de tournee wreekte zich en de rekenende Jagger, wist dat de concerten in, Groot Brittannië, snel zouden volgen. Zoals gewoonlijk was hij weer topfit in, Schotland, Manchester, en als laatste, Londen. In Londen speelde ze in een, Rugby stadion, en ook dat concert was eerder afgelast door de stemproblemen en het virusje van, Jagger. Preventief ziek zijn en op tijd stoppen is professioneel. Nederland, stond te klagen als een klein kind, toen de, Stones, de, Amsterdam-Arena, show uitstelden. De, Stones, gingen evengoed, volgens plan naar, Engeland, en ook daar boden ze quasi gemeend hun excuses aan, omtrent het uitstel van het eerste concert. De hele tournee werd een beetje opgerekt. Het eerste concert in Londen werd doorgeschoven en zal doorgang vinden als het laatste concert en alles voegde zich perfect om niet uitgeblust te raken door oververmoeidheid. De, Stones, zijn professionals! Duidelijk onverschillig over de gevoelens van de snel aangebrande, Nederlanders, zaten ze lekker in, Londen, zich voor te bereiden op veel belangrijkere optredens, die in hun vaderland. Toen de, Stones, al lang en breed ons land hadden verlaten spraken de verbolgen, Nederlanders, een week lang schande van de actie van de, Stones, om zich niet te overwerken. Weer een teken van de eisende mentaliteit, die ons toch echt de das om gaat doen! Na een maand kwamen ze terug en niemand wist nog wat. Alles was allang vergeten en vergeven. De, Stones, stonden immers op Nederlandse aarde, dus wij, Nederlanders, hadden niets te klagen. Regeren is vooruit zien. Dat kan, Jagger. Keith zelf voelde zich nog wel enigszins verplicht het, Amsterdamse publiek, te vermaken en was opvallend veel te vinden aan de einden van het immense podium, om ook het publiek op de tribune te betrekken in de show. Jagger, bleef in, Amsterdam, rustig en liet, Keith, het publiek te bespelen. Zo doe je dat.

De, Stones, zijn een geval apart maar ook Bowie heeft die potentie om dingen te laten gebeuren, veel groter dan hemzelf. Steeds meer mensen weten naar welk doel wordt gestreefd in het leven en in de muziek. Dus de band van, Bowie, moet ook tegen dergelijke momenten, zoals de Stones dat deden in, Leipzig, aanlopen en, Bowie, weet dat dit gebeurt en het is al gebeurd, tijdens de bewuste sound-check van, 15 oktober, in, Rotterdam. Alleen had de band het zelf niet in de gaten, maar dat komt wel. Bowie, heeft een eigenaardige manier van doen en is ook een breekbaar mannetje. Totdat hij gaat zingen. De bassiste van, Bowie, laat zich niet in met de vunzige spelletjes, van bijvoorbeeld, Jagger. Bowie, vergreep zich, tijdens een concert, aan haar en ze maakte duidelijk daar niet van gediend te zijn. Ja maar, denk ik dan, je speelt wel met, Bowie, en dan moet je wel de taal van de, Rock ’N Roll, verstaan! Bowie, droop af en maakte zelfs excuus naar haar toe. Ik zag hoe erg hij het vond. Hij leeft niet meer in jaren zestig en zeventig, waarin dit soort hints tot een ware kunst werd verheven. Bikkelhard werd toen overgegooid. Om daarna snel een grap te plaatsen, om de situatie te sussen. Anno, 2005, kan dat dus niet meer. Het incasse-ringsvermogen lijkt verdwenen en zelfs gitaristen zijn burgers. Geen vrijgevochten schooiers, en dat vind ik jammer. De band bleef steken op het niveau waar, Bowie, zelf niet tevreden over is. Het kan beter, dus het moet beter. Vroeger werd alles op alles gezet en de drugs hielpen. Nu gebruikt niemand nog grote hoeveelheden drugs, dat is goed, maar, er moet dan wel een innerlijke kracht bovenkomen, die de plaats vervangt van de drugs. Adrenaline bijvoorbeeld. Vroeger was de, Rock ’N Roll, een raceauto en alle inzittenden stonden stijf van de troep, veelal natuurlijke adrenaline en gingen ervoor en bekommerden zich echt niet over een uithaal van de een op de ander. Ze wilden immers allemaal hetzelfde en de een uit zich zo en de ander weer zo. Nu handelt iedereen volgens zogenaamde normen, op basis van achterbaksheid en niemand duldt meer commentaar. Maar als niemand iemand mag aanspreken dan houdt het gauw op. Bowie, is inderdaad oververmoeid uitgestapt, na een klein jaar touren, maar tijdens de sound-check van die middag, toen was het er even. Bowie, kon wel janken, dat dit niet werd opgemerkt door zijn peperdure band en er brak iets in hem. Op deze manier kunnen we nog duizend jaar touren, zo zag je hem denken zonder dat er iets gebeurt. Want als je geen fikkie mag steken, dan komt er nooit een brand! Dat, Bowie, met zijn avances, hij greep haar na anderhalf uur spelen plotseling van achteren bij haar kont en borsten, haar probeerde op te sturen naar het volgende niveau werd niet als hint begrepen. Mismoedig ging het concert voort. Ergens leefde ik mee met de pijn van het onbegrip. Ja, had, Bowie, maar een band achter zich. De pedante bandleden van, Bowie, sterven niet meer voor de muziek. Dat doen de, Stones, en haar bandleden wel. Zij slikken alles van, Keith, en, Mick. Ze moeten wel, kijk maar, Matt Clifford, die is er, ondanks virtuoos spel, gewoon niet meer bij. Je moet kunnen slaven en het grote alles voorop blijven zetten en niet de schijnwerpers naar je toe willen trekken. Die zijn, natuurlijk binnen de, Stones, voor, Keith, en, Mick. Ook, Keith, en, Mick, kunnen dienen en nederig zijn en eisen dat gewoon van de rest van de band. Kun je niet dienen dan moet je oprotten. De eerste, Stones-tour, sinds, Still Life, 1982, in 1989 en 1990 was kraakhelder. Alles werd met overtuiging en met de nodige vertwijfeling gebracht. De tweede in 1994, en, 1995, een slap aftreksel. In ieder geval geldt dit voor de, Amerikaanse Tournee van, 1994. Tijdens dat gedeelte van de, Voodoo Lounge Tour, kwamen de gebreken van de, Stones, bloot te leggen. De gang was eruit, het publiek liep niet erg warm, de nummers afgezaagd en veel te langzaam, dus mislukt. Misschien verwachte ik te veel. In Kopenhagen zagen we de Stones voor het eerst in 1995. Ze deden de rehearsal zelf en speelden, Bob Dylans, Like a Rolling Stone, en, Fool to Cry. Het beloofde veel goeds. Maar ze speelden gewoon te langzaam. Het was duidelijk uitgebalanceerd en de, Stones, hoefden zich nu blijkbaar niet meer te bewijzen en speelden rustig de tour uit. Totdat er weer zo’n concert kwam dat alle vooroordelen naar de schroothoop verwijst.

Gedeelten van het concert in, El Paso, en het gehele middag-concert van, Gainsville, waren werkelijk magistrale concerten en dit kwam door de randvoorwaarden. In, El Paso, was het stadion in een natuurlijke rots-formatie gemaakt en het lag in een soort van vlakte waarbij de rots-formatie een tweede stadion achter het stadion op natuurlijke wijze omsloot. De arme mensen van, El Paso, en ook heel veel Mexicanen konden zo gratis meegenieten, weliswaar op een grote afstand, maar de mensenmassa en de omringende en totale sfeer waren niet te beschrijven. De rode rotsen aan de achtergrond, prachtig beschenen door het rode licht van de, Voodoo Lounge Tour-stage, waren prachtig. Iedereen was dronken en had een klein flesje sterke drank mee gesmokkeld. Geld is daar niet, dus de drank moest wel worden meegenomen. Brian Adams, verzorgde het voorprogramma, op zijn beurt voorafgegaan door een onbekende Mexicaanse band, die de sfeer goed aanvoelde en het startsein gaf voor een fantastische avond. Brian Adams, gooide vervolgens alles eruit. Het publiek was toen al murw. De taferelen zijn ook niet te beschrijven. Overal mensen. Van iedereen kreeg ik drank aangeboden en ook mijn kompaan, Mount, zag zijn grenzen, toch erg dicht nabij fatsoen verdwijnen als sneeuw voor de zon. De rode rotsen werden prachtig belicht en de rots-formatie achter en om het stadion vulde zich. De inwoners van, El Paso, leken massaal alsnog naar de show te gaan en toen de Stones opkwamen was de hele rots-formatie vol met mensen, die een gratis concert kregen voorgeschoteld. Keith, voelde zich thuis en zei dit ook, tot groot genoegen van de massa. Ik voelde me ook thuis en denk nog vaak terug aan dat concert en, El Paso, met zijn mensen. De, Stones, kwamen laat op die avond en dat was goed. Eerder had, U2, daar opgetreden en de mensen spraken met waardering en eerbied over dat concert. Dat moet iets heel bijzonders zijn geweest. De mensen van, El Paso, vertelden over de rotsen, toen vol met mensen. Toen de Stones op kwamen zat het weer vol in, El Paso. Gratis concerten zien is een legitieme bezigheid van arme mensen en dat vinden klaarblijkelijk ook de, Stones, want ze wachtten geduldig totdat de rotsformatie geheel was gevuld en gaven zo de mensen alle tijd zich een weg te banen naar het gebeuren. Gainsville, Ben Griffin Stadium, was anders dan alle andere. Het was ’s middags en de, Stones, zien tijdens klaarlichte dag is heel vreemd. Twee dagen ervoor speelden ze in, Miami, het inmiddels bekende, Pay Per View, Concert, op, Thanksgiving Day, met als gaste, Sheryl Crow. In, Gainsville, speelden ze ’s middags en volgens mij was dat omdat ze daarna naar Detroit gingen en dat was een lange reis en bedroeg meerdere uren langer dan de normale etappe tussen concerten. Gainsville-Detroit, is tweeduizend kilometer. Met de auto werden de langere etappes ook zwaarder voor ons. En zoals bekend gaat de hele karavaan na een concert naar een andere stad. Als, Gainsville, in de avond gespeeld zou worden dan zouden ze pas tegen de ochtend in, Detroit, zijn aankomen en zodoende zorgde de planning voor een uitzonderlijk concert. Het concert werd eigenlijk tussendoor geperst. De spanning die de hele tour merkbaar was in de aanloop naar het optreden in, Miami, was weg en daar stond Keith, om drie uur 's middags, of iets later, maar het was klaarlicht. Alles leek vanzelf te gaan. Daar waar in Miami nog werd geforceerd en de bout allang dolgedraaid was, al voor het concert goed en wel kon aanvangen. Live With Me, werd in, Miami, als tweede gespeeld en daarna was de koek al op. Een te groot moment werd de schroefdraad van de bout teveel en draaide dol. Daar in, Gainsville, was de schroefdraad hersteld. Alles lukte en de souplesse van een warmgedraaide machine bleek niet te stoppen. De mensen van, Gainsville, zullen het waarschijnlijk niet als zodanig hebben ervaren, maar ik vond het echt het allerbeste concert. Keith, en de, Stones, kunnen dan zo heerlijk nonchalant het doen voorkomen of deze sfeer er altijd is. In werkelijkheid was het een absolute topvertoning, maar de, Stones, hebben vaker zoiets meegemaakt en deze concerten versterken het gevoel, dat touren wel degelijk verdiepingen maakt. Het was een achterafje en de setlist was dramatisch ingekort, maar dit keer pakte dat goed uit, omdat ze in alle rust nummers konden vervolmaken zonder daar de prijs voor te behoeven te betalen. Zoals dat eigenlijk altijd het geval is, met de veel te lange set-lisen, in een vol tour-schema. Het tour-schema van de, Voodoo Lounge Tour, eind, Oktober, 1994, was vol. Te vol. In, 1989, werd voor het eerst sinds, 1982, weer getourd, en de set-lisen in, 1989, waren absurd lang. Voor de fans was dit geweldig. Deze lange set-lisen kwamen nog voort uit de periode 1980-1982. In de periode tot, 1972, waren de set-lisen al opgerekt tot veertien nummers, maar, destijds werden er nog vaak twee shows per dag gespeeld. Een zogenaamd middag-concert en een avond-concert. Het avond-concert begon ook vaak pas na midden-nacht, maar goed. Omdat het toen heel gewoon was, om twee keer per dag te spelen, waren de set-lisen natuurlijk veel korter. Aanvankelijk bestonden de set-lisen uit vier, tot, tien nummers, soms wat meer, maar dan spreek ik over de jaren zestig. Optredens voor tienduizenden tegelijk, veranderde de lengte van de set-lis, dramatisch kan men wel zeggen. Na, 1973, liepen de album-verkopen sterk terug. In, 1974, waren de, Stones, niet meer hot. Tot hun afgrijzen zagen ze plaat-verkopen dalen en gleden de, Stones, als warme boter van hun voetstuk. Het publiek is bikkelhard. Zo hard als de weg omhoog werd ingezet met de super-albums van eind jaren zestig, begin jaren zeventig, en de spetterende concert-reeksen van, 1972, zo snel was de val, na, 1973. Het is algemeen bekend dat, Keith, er in, 1973, niet best aan toe was, en de Europese concerten waren derhalve ook niet best. Mijn oom was in de, Rai, Amsterdam, en vertelde me dat, Keith, bijna omviel en nauwelijks wist dat hij op het podium stond. Hij speelde niet eens. Dat zou ietwat overdreven zijn, want er moet toch gespeeld worden zo zou je zeggen, maar, het was een teken aan de wand. Mijn oom is een beetje melodramatisch en moet met een korrel zout worden genomen. Desalniettemin filterde ik uit zijn boodschap, dat voor hem de, Stones, hadden afgedaan, na dat concert in, 1973. Mijn oom is wel een graadmeter, en een soort leider van een hele groep, zodat zijn mening destijds wel meetelde en veel fans met hem, afstand namen van de, Stones. Statistisch gezien kan ik dan bewijzen dat deze tendens wel eens aan de orde zou zijn geweest. Het verklaart in elk geval wel de val en de afkeer. Ik denk zelf dat, ook de verwaande, Mick Jagger, en zijn flirt met de rijken, veel Stonesfans in het verkeerde keelgat zijn geschoten. We zijn toch mensen en jaloezie en afgunst zijn ons niet vreemd. Via de studie aan de, TU-Delft, weet ik dat, statistisch gezien, het bewezen kan worden dat het resultaat van een doorsnede veelal gelijk is, met de uitkomst van het resultaat van alle fans. Deze theorie heet, bootstrappen. Ik bedoel te zeggen, dat als mijn oom en zijn vrienden zich afkeerden van de, Stones, door wanvertoningen, dit gevoel van teleurgesteldheid wel eens het algemene gevoel kan zijn geweest. Zeker in Europa. In, 1972, speelden ze nog in Amerika, en kwamen de concerten eigenlijk direct na de release van, Exile on Main Street. Ten gevolge waren ze toen nog welwillend om hun nieuwe plaat te ondersteunen en om hun nieuwe nummers te spelen. Een jaar later, wat dus keihard betekende dat, Keith, alweer een jaar langer aan de heroine zat, en dat, Mick, zich weer een jaar verder had ontwikkeld tot een soort een narcistische waanzinnige, waren de Stones niet meer hot. In, 1973, kwam, Goats Head Soup, uit, en inderdaad, er is zelfs slordig gespeeld op de definitieve studio-opnamen. Dit ging veel fans veel te ver. Dat er, live on stage, soms, of vaak, werd geprutst, kon nog wel worden geaccepteerd, maar dat er een album werd uitgebracht waar niet eens de moeite is genomen om slordigheden eruit te halen, niet. Ze hadden echter wel geluk, want, Angie, was een tussendoortje, niet eens echt een compositie of, nummer, maar slechts een slaapverwekkend liedje, volgens de, Stones, zelf, en aanvankelijk niet eens goed genoeg om zelfs maar te worden ingegroefd in het vinyl. Angie markeerde dus nog in, 1973, de naderde afgrond. Wel zijn er opnamen uit 1973, bijvoorbeeld te horen op, Brussels Affair, intussen een officieel album, waar Heart Breaker, geweldig is. Maar, 100 Years Ago, Mister D, Star Fucker Star, mislukten. Ook moet duidelijk zijn dat de, Stones, een moordenede concurrentie hadden in, 1973. Led Zeppelin en David Bowie speelden de pannen van het dak. Ten overvloede memoreer ik aan de portemonnee in, 1973. Het was niet zoals nu, waar alles maar gratis valt van het internet. Fans, muziekliefhebbers, moesten in, 1973, nog echt kiezen. Waar in, 1971, en, 1972, respectievelijk, Sticky Fingers, en, Exile On Main Street, vaste keuzen waren voor veel muziek liefhebbers, daar waren in, 1973, en, 1974, respectievelijk, Goats Head Soup, en, It's Only Rock 'N Roll, dat niet meer. Allang niet meer. The Who, maakte in, 1972, ook een fantastisch album. Who's Next? Ik denk zelf dat de, Stones, zich hadden verrekend. De ware invasie van nieuwe bands, en nieuwe sterren, sinds de Beatles waren gestopt, vormden in, 1974, een ongelijke strijd. Zowel live on stage, alsmede op studio-werk, behoorden de Stones niet meer bij de beste twee. Iets dat ze wel altijd waren geweest, naast de Beatles, en er feitelijk net onder. Met de Beatles afgevoerd dachten de Stones, volgens mij, dat ze alleenheersers waren. Daar dachten, The Who, Led Zeppelin, Bowie, en ook, Pink Floyd, en nog een hele reeks anderen, Neil Young, heel anders over. Ook, Ronnie Wood, maakte in die tijd geweldige Rock-muziek, en Keith was onderste boven van de kwaliteit van, Ronnie Wood. De concurrentie sliep niet, terwijl de Stones al twee jaar in coma lagen. In, 1975, moest er dus iets gebeuren. Het antwoord kwam in de vorm van bombastische concerten. In plaats van twee keer per dag spelen, werd er maar een keer gespeeld, en dus, kon de set-lis, in principe, twee keer zo lang worden. Mick, beantwoorde de vraag, gesteld door de ontwerper, zonder met de ogen knipperen, met ja. Deze vraag betrof of hij miljoenen dollars zou willen uitgeven voor de setup. Het gerucht gaat dat alle aanwezigen zich verslikten. Het zelfvertrouwen van, Mick, en zijn vertrouwen in, Keith, waren opzienbarend. Zeker gezien de staat waarin de Stones zich verkeerden. Mick Taylor, werd vervangen door, Ronnie Wood. Keith, zocht zekerheden, en, Ronnie, kan ook de leadgitaar spelen, in geval Keith een black out kreeg. Iets wat in die tijd nogal eens gebeurde. Keith was eerder namelijk hevig onder de indruk geraakt van Ronnie, en hamerde steeds maar op de kwaliteit van Ronnie's nummers. In, 1975, ontstonden zodoende de lange setlisten. Billy Preston, werd gebruikt. Achter, Charlie, stond nog een set drums. Percussie. Zo speelden de, Stones, met twee drummers, een nieuwe gitarist, die ook leadgitaar kon spelen en dezelfde kleur had als Keith, en, Funk. Keith, had haarfijn door, dat er met, Bowie, en, Led Zeppelin, in de, Rock, niet te concurreren viel, en dat er met kleur, de Funk, dit wel kon. De set-lis van de, Stones, of eigenlijk moet ik zeggen, een set-lis van de, Stones, kan niet bestaan zonder, Honky Tonk Women. Jonh Lennon, zei namelijk dat, dit een goed nummer was, en Mick, weet dan: Honky Tonk Women, is een goed nummer. Street Fightin' Man, heeft inderdaad geholpen bij een revolutie, en, dus, is dat een nummer voor de finale. Jumping Jack Flash, was een sleutelnummer, in, 1968, en, Brian, vond dit een goed nummer. Dus, Mick, zijn klassiekers kennende, weet dan: Jumping Jack Flash, is een goed nummer. Bovendien zijn deze twee nummers de favoriete composities van, Keith, en dus, zitten deze twee altijd in het repertoire. Midnight Rambler, en, Gimme Shelter, deden het altijd goed in voorgaande tournees, en zijn zekerheden. Met, Billy Preston, kan, You Got To Move, worden ontwikkeld, en ook speelde, Billy Preston, twee eigen nummers. Deze nummers vormden dan rust voor, Mick. Voor, Mick, was er een korte pauze, van een kwartier. In, 1975, veranderde, zodoende, de stijl. Melody, Hey Negrita, Hot Stuff, waren geen donkere rocknummers, en konden met de nieuwe band worden gespeeld. Star Fucker, deed het aardig, en kon weer. Mick, is slim, en promootte zo nog eens, Goats Head Soup, want het is en, blijft, een zakenman. Heart Breaker, mislukte, met, Ronnie, maar, promootte ook nog eens het vorige album, want, Mick is, en blijft, een zakenman. Na, Honky Tonk Women, de vaste opening, kwam, If You Can't Rock Me, met een overgang naar, Get Of Off My Cloud. De opening stond vast. De finale ook. Billy Preston, kreeg twee nummers, de finale aanvangende. Ronnie Wood, componeerde samen met, Mick, It's Only Rock 'N Roll, en stond in de finale, als eerbetoon aan, Ronnie. Midnight Rambler, kwam na de twee nummers van, Billy, gevolgd door de klassiek hits. De vrijheid in de set-lis bestond dus uit het stuk tussen de openingsnummer en de twee nummers van, Billy Preston. Het gevolg was een show van twee en een half uur. De kassa's rinkelden, want, de prijzen waren niet gering. De concerten waren weer groots, bombastisch zelfs, maar de album verkoop stagneerde nog steeds. Dus, in, 1977, moest er weer wat anders worden gevonden om te overleven. Overleven is het verkeerde woord, want de, Stones, moesten geld hebben voor hun luxe bestaan. Alle sessie-muzikanten werden eruit gegooid, en in, 1978, stonden Stones weer met zijn zessen op het podium. De set-lis werd, ten opzichte van, 1975-1976, weer ingekort, en er werd, om het maar te zeggen zoals het is, weer gerockt. When The Whip Comes Down, Respectable, Lies, Shattered, zijn sobere gitaar-rock-nummers. Daarnaast was het in, 1978, verschenen album, Some Girls, kleurrijk, door, Beast Of Burden, en, Miss You. Mick, en, Keith, beseften heel goed dat ze met deze nummers de sessie-muzikanten niet meer nodig hadden. Daar ze die wel nodig hadden tijdens de tournee's ter ondersteuning van, It's Only Only Rock 'N Roll, 1974, en, Black And Blue, uit, 1975-1976. In, 1978, werd er een sobere tour gespeeld, zodat er geen kosten wegvloeiden naar derden. Some Girls, sloeg aan bij het grote publiek, en de, Stones, waren terug! In 1980, werd getourd, met alle plussen van de afgelopen jaren. De setlisten waren weer langer dan die van de, Some Girls Tour, in 1978, en, 1979, en dit kwam natuurlijk omdat tijdens de Some Girls Tour er veel vaker werd opgetreden, en in kleinere zalen, niet zozeer in stadions, en er dus meer tijd nodig was om te reizen. In, 1980, bestond de set-lis uit, rond, 25, nummers, net zoveel als in, 1975, maar bovendien waren er sinds, 1978, weer goede live-nummers geschreven, zoals, Start Me Up, Let Me Go, When The Whip Comes Down, Shattered. Even terug in de tijd, naar, 1972, toen er voor het laatst, in feite, werd getourd met sterke nieuwe nummers, zoals Happy, Tumblin' Dice, Sweet Virginia. Maar destijds was ook, Bitch, vlammend, live. In, 1973, deden veel nummers van, Goats Head Soup, niet de verwachte truk. Want, Dancing With Mister D, en, 100 Years Ago, faalden. Na, Some Girls, zowel het album als de tour, die de Stones terugbracht aan het front, kwam, Emotional Rescue, en dat was een uitstekende plaat. Uitstekend, in die zin, dat dit de beste studioopnamen waren, ooit. Emotional Rescue, is, glad, netjes, commercieel, en gewoon goed. Na dit album kwam, Tattoo, met, Start me Up. En nu hoef ik niets meer te zeggen. Maar dat doe ik wel, want, de B-kant van, Tattoo, is van een heel andere kleur dan de, A-kant. De B-kant is prachtig, rustig. Worried About You, Heaven, Tops, geven prijs dat de, Stones, barstten van het zelfvertrouwen. Eerder werden rustige nummers geprobeerd op, Goats Head Soup, maar de, Stones, waren toen nog niet zover. De set-lis in, 1980-1981, kon worden aangevuld met nieuwe klasse nummers. Alle nummers van de laatste drie albums voldeden. Let's Spend The Night Together, is daarom een wapenfeit, en, in, 1989, borduurden de, Stones, daarom door op dit succes. In, 1990, kon het ook nog, maar, in, 1994, met de gladde studio muziek van het, Voodoo Lounge Album, niet meer. Simpel, de set-lis was te lang, de nieuwe nummers van, Voodoo Lounge, niet zo goed als die van de vorige glorie-periode, 1978-1982, zodat de set-lis, ten opzicht van, 1982, niet verder werd verbeterd. In, Oakland, tweeling-stad van San Francisco, eind, Oktober, 1994, was het te veel, vier concerten in een week. Een paar dagen ervoor was het benauwd, in Passedena, L.A., Rose-Bowl, en, de show verliep niet gladjes. Er is veel heisa om de shows van, L.A.. En er staat veel druk op. Hollywood, kijkt mee, de sterren kijken mee, de muziekindustrie kijkt mee en, bovendien zijn de, Stones, niet, Amerikaans, maar, Engels, zodat de genoemde vakgenoten, pers en sterren, het maar al te lekker vinden, als de, Stones, falen. In, L.A., is het altijd dubbel. De stadions zitten vol, maar een groot deel van het publiek is er om de afgang mee te maken. En dat vreet energie. Na de loodzware concerten in, L.A., Rose Bowl, voor, 100.000 mensen, speelden ze binnen een week vier keer in, Oakland, aanpalend aan, San Francisco. De set-lis, die tot aan dit concert in met succes werd gehanteerd, wreekte zich, Te lang, te zwaar, en de nummers van de, Voodoo Lounge, deden het niet als verwacht. I Go Wild, deed het niet. Sparks Will Fly, deed het aardig, maar het maakte niets los bij het neutrale publiek. Shattered bleef angen in een te traag tempo, zodat het een lijdensweg werd, die laatste twee maanden van de Voodoo Lounge Tour, in, Amerika. In, 1994, werd voor het eerst een set-lis met twintig procent ingekrompen. Om energie te sparen. In, Gainsville, December, 1994, lukte, als bij donderslag, wel weer alle gespeelde nummers. In de korte, maar kneppelhard gespeelde, set, zonder druk, zoals die wel heerste in, L.A., en in, Miami, speelden de, Stones, alle ellende van zich af. Een klein stadionnetje met rustige mensen. En, heel bijzonder, het was een concert in de middag, met daglicht. En dat is heel vreemd. Het publiek, gezapig, anders kan ik het omschrijven, zeker vergeleken met de zelfingenomen heethoofden in, L.A., Oakland, en, Miami, werden getrakteerd op een knallende show. Keith, genoot. Hij was zichtbaar opgelucht dat er eindelijk, na de malaise waar zijn band de afgelopen twee maanden in verkeerde, weer een goed concert kwam. Mick, was ook veel fitter dan in, Miami, en hij had blijkbaar, nadat de spanningen weg waren, een paar dagen goed geslapen, want, het leek wel een jonge hond in, Gainsville. Far Away Eyes, werd gespeeld, en dat was voor ons een verrassing. De set-lis werd dus omgegooid. Er moest wat veranderen in set-lis, want, ze waren vastgelopen. Mick, moest namelijk coke gebruiken om het concert in Miami te vervolmaken, en, dit, mocht nooit meet gebeuren. Keith, pushte en ging maar door en begreep dus ook, dat geluk niet eis-baar is; je moet het verdienen en er tegenaan lopen. Als dit concert zou worden uitgezonden op, Pay Per View, in plaats van die van, Miami, dan zou het direct een collectorsitem zijn. Voor mij een bevestiging dat meetouren loont, als Stonesfan. Tussen Oakland en Miami, met onder andere concerten in, El Paso, San Antonio, Little Rock, en, Atlanta, kwam, Miami. En als gezegd, de druk in Miami was immens. Sheryl Crow, deed dus een gast-optreden doen en moest hierdoor worden gelanceerd. Robert Gray, en, Bo Diddley deden ook gast-optredens, en zodoende stond er veel spanning op het concert. De, Voodoo Lounge Tour, had een te lange set-lis en de nieuwe nummers waren niet goed genoeg. De, Stones, waren eind, November, en begin, December, toch echt wel aan het einde van hun latijn. De druk op, Pay Per View, op thanksgiving, in, Miami, brak ze gewoon op en nooit kwam daar het los, ondanks de goede voornemens. Het lukte gewoon niet zonder hulpmiddelen. Die hulpmiddelen heten dan, drugs. Het lukte dus net wel, want, Miami, kan nog net, maar er moest worden gecamoufleerd door Mick. Mick viel. Ik zag hem vallen, en naar het einde van tour krabbelen. In Montreal, Toronto, Detroit, Minneapolis, Seattle, en, Vancouver, was de koek op. Daar waar in de rehearsals in, Miami, Bo Diddley, en, Robert Gray, een paradijs voor, Keith, en, Ronnie, vormden en een zielige bijrol vormend voor, Mick, daar viel Mick, live, voor Pay Per View, in, Miami, ten prooi aan de drugs. De revanche, een paar dagen later, voor een handje vol in Gainsville, waar wel weer alles lukte, volgde nog wel. Maar, de cirkel was rond. Mick is geen superman. Mick, is gewoon een mens. Mick, was gewoon een zanger van een, Rock 'N Roll-band, die oppeppende drugs nodig had, net als, Elvis, net als, Keith, net als, Brian, net als alle anderen. De druk en de lange set-lis werden, zelfs voor de Stones, de grote dooddoeners. Nadat, Sheryl Crow, Mick, van het podium vaagde, moest, Keith, vervolgens alle zeilen bijzetten in duel met, Robert Cray, en, Bo Didley. Na een half uurtje met gast-optredes in, Miami, speelden ze, I Go Wild, en daarna waren ze kapot, en, ze moesten nog anderhalf uur, voor live-televisie. Slechter konden ze het niet plannen. Ze gingen gebukt onder de spanning en de ontlading kwam in pas, Gainsville. Het gevecht in, Miami, stak af tegenover de souplesse en beheerste kracht in Gainsville, en dat binnen een paar dagen. Een contrast waaruit blijkt dat niets volledig is te plannen. Duidelijk is dat ze wilden vlammen in, Miami, maar uiteindelijk vlamden ze in het niemendalletje, Gainsville. Maar ze vonden het zelf ook leuk. De kracht die daar vrij kwam was werkelijk onbeschrijflijk. Ik weet wel dat dit de concerten zijn die ook bij de, Stones, blijven hangen. Dit was werkelijk ongelooflijk goed. Maar de magische momenten werden schaarser en zelfs betrapte ik mijzelf erop, dat de trip naar Amerika om de tournee te volgen toch een beetje waanzin was geweest. Het kostte me destijds een huis! Ik had meer verwacht. Achteraf besef ik dat een boog niet altijd gespannen kan zijn. In Europa, 1995, werd mijn voorgevoel bewaarheid. Op een gegeven moment zat de sleet erop bij de, Stones, en er werd gegokt op de verkeerde nummers. Naar mening dan. Ik wilde meer en meer. En vooral de onontgonnen werken, de onbekendere nummers, zoals die mooi zo klonken in, 1990. Evaluerend hebben ze toch meer dan honderd verschillende nummers gespeeld in veertien jaar. En dat is niet slecht. Het duurde voor mij alleen zo lang om alle concerten te zien om zo getuige te zijn van elke move. Kon ik maar van tevoren alles plannen. Maar dat zou in tegenstrijd zijn met de zojuist verkondigde filosofie. Ook ik mag niet eisen en moet mede van binnenuit, geduld betrachten om uiteindelijk niets te missen en in staat te zijn, om dit op te schrijven. Tijdens de, Licks Tour, van, 2002, en, 2003, werden negentien nummers opgevoerd, waarvan er minstens twaalf altijd worden gespeeld. Het publiek zit te wachten op spel. Maar ze kreeg een uitgebroed en afgekloven show. Ook het fenomeen werd verkocht. De truc leek mij allang uitgewerkt. Naar mijn beleving was het tijd voor andere nummers. De nummers van, Brian Jones, om maar wat te zeggen. De manier van werken van de, Stones, is een regelrechte ramp en heeft niets meer te maken met de spirit van de, Rock ’N Roll. Het leek wel decadente gevestigde orde, iets waartegen het begon! Zo mocht ik getuige zijn van het vernederen van meerdere bandleden. De gitaarspeler, Ronnie Wood, begon zo stralend aan de eerste tournee. Tijdens de laatste show op Nederlandse bodem was, Ronnie, een verschrompelde man, die letterlijk soms hele nummers niet meer speelde. Hij wachtte op instructies en op toestemming en telkens als hij probeerde te soleren, halverwege het, Europese deel, van, 2003, werd dit systematisch door, Mick Jagger, weg gezongen, letterlijk overstemd en door, Keith Richards, afgebroken. Maar, Ronnie, had ook andere, niet nader te benoemen ellende te verwerken en misschien had dat ook wel weerslag op zijn spel. Want na de donkere periode herstelde, Ronnie, zich kranig en werd tegen het einde van de tournee, zeg maar in het eindschot, toch een spil waarom de, Stones, draaien. Een anekdote daarover in een persoonlijk gesprek met, Mister Ronnie Wood, Leah Wood, en, toen nog, Misses Wood, in, London, tijdens een concert van, Charlie Watts, in, 2004. Mister Watts, betrad na de pauze, in zijn allerlaatste optreden van die reeks zijn toneel en sprak de waardering uit, of iets in die trant en maakte grapjes met zijn tented en moest lachen nadat hij net deed of hij ging zitten. Het tented pakte in een fractie de instrumenten en, “zaten”, klaar. De humor zat in het feit dat, Charlie, zich alleen maar berustte van het ene been op de ander. Een kwinkslag, zo te zeggen en een tiental blazers was klaar. Zo ongeveer moet je de, Stones, omschrijven. Losjes en dan de gedachte en op scherp. De selectie gebeurt dus als volgt: ten eerste moet de speler in de band de beste zijn van de wereld als het gaat om passen. En ten tweede moet hij gedachten kunnen lezen en eigenlijk dus de taal spreken. En ten derde en vierde en vijfde en zesde…………. Elke dag is de dag, die mentaliteit hebben, en doorgaan en afzien en leven voor de band als een….slaaf, van hun, omdat zij de muziek vasthouden. Maar voor hoe lang? Zij zelf zeggen, het te doen om, het door te geven. Ik geloof ze. Dat doe ik zelf ook. Maar de bijkomstigheden, van gewild zijn in elke stad en uitverkopen waar je komt levert ook geld op en sterallures. Misschien daarom dat, Matt Clifford, teveel de show naar zich toe trok en zich bovendien onderscheidde tot verreweg de beste muzikant en dat is om de een of de andere reden toch niet toegelaten in de, Stones. Kijk, de, Stones, zijn een karakter. Opzichtig flaneren van sessie muzikanten past niet. De tijdelijke schoonheid en dag-successen van, Matt Clifford, pasten niet in het karakter. Ook ongeveer zo verging het de zeer getalenteerde achtergrond zanger, Bernard Fowler. Zijn prachtige stem wordt hoogst persoonlijk door, Mick Jagger, misbruikt. Maar, ook kan gesteld worden dan, Bernard's, stem optimaal wordt benut. De bandleden worden gedegradeerd tot marionetten, die voor het grote alles moeten wijken. Het grote alles is dan de, Stonesshow. Met nummers die we kennen van de radio, de hits. Maar de, Stones, hebben feitelijk niet zo veel hits, omdat ze een live band zijn. Nu spelen ze alleen nog maar de hits. Juist de fans lopen uit voor de onontgonnen werken maar we kunnen er naar fluiten. Dat is niet helemaal waar, omdat wel degelijk niet vaak gehoorde nummers gespeeld zijn. Bijvoorbeeld: Parachute Women, Brand New Car, Dance Part One, No Expectations, Hand of Fate, Lovin’ Cup, That’s How Strong My Love Is, Worried About You, Everybody Needs Somebody To Love, Can’t You Hear Me Knocking, If You Can’t Rock Me, en ook, All Down The Line. Deze nummers werden tevoorschijn getoverd tijdens kleinere shows in, Boston, 2002, en, New York, en ook in, Utrecht, Rotterdam, Parijs, Manchester, en, Londen, in, 2003. Persoonlijk vind ik, All Down The Line, en, If You Can’t Rock Me, van, 2002, en, 2003, zeer goed gespeeld, uitmuntend zelfs, en ik hoop dat er nog veel verrassingen zullen volgen. Vooral, All Down The Line, van, 2003, stak af, was veel beter, vergeleken met de schrille uitvoering ervan, in, 1994, in, San Antonio. In, San Antonio, speelden binnen, terwijl het ook buiten kon, en het was slecht concert. De, voor mij, derde tournee, in, 1997, begon veelbelovend, maar na een evaluatie bleef het beproefde geraamte overeind. Nummers waar niemand meer op zit te wachten, we wachten op de band met dat onberekenbare karakter, met het prachtige kaatsen van de gitaar-muziek op de lopende bas en golvende drum. Telkens als de potentie van de band echt door lijkt te lichten, wordt er meedogenloos geknipt in de creativiteit van de leden. Het wordt vlakker en vlakker. De gitarist, Keith Richards, lijkt niets anders te zijn dan een verwaande idioot, die geen tegenspraak duldt en een eigen cultuur om zich heen heeft gebouwd met ja-knikkers. Elke vorm van kritiek versterkt zijn opvatting dat er platte rock moet worden gespeeld. De vergelijking van, Keith Richards, met, een dictator, gaat heel vaak op, maar dan is, Keith Richards, nog steeds, natuurlijk, een engeltje. Eerst bevrijden beide een bevolking om ze daarna eigenhandig te binden aan hun wil en wetten. Of is het zo dat, Keith, het Duitse volk laat zien, tijdens nota benen de opening van de, Europese tournee in, Neurenberg, U weet wel, daar waar, die dictator, zijn eerste grote, Nazi-Partij, bijeenkomst had, dat er wel degelijk heel zuinig is omgegaan met de vrijheid, die het, Britse Rijk, zich aan de, Duitsers, opdrongen. Keith, laat misschien zien dat het zo beter is. Vrijheid in creativiteit en gelijkwaardigheid onder de, Union Jack. In militair en koloniaal opzicht zijn de Stones een elite eenheid van de, Britse Kroon. Vrijheid wordt gevierd onder de Britse deken. Feit is dat, Ketih Richards, voor een, Engelsman, in, Duitsland, wel hel erg diep in de harten van, Duitsers zit. Wellicht is Keith zo geïnteresseerd in de, Duitse Nazi Periode, om zich eraan te blijven herinneren, dat decadentie onherroepelijk de ondergang betekent. Helaas moet ik zeggen dat een omgeving met keiharde gespeelde -,of gedraaide, Rock, van, AC/DC, en uit hun dak gaande fans van, AC/DC, en de, Stones, een zwarte sfeer oproepen, waarin nazi’s zich heerlijk voelen. Het totale gevoel van euforie onder een bepaalde groep leidt vanzelf tot versimpelende denkbeelden. In een feest lijkt alles beter. In een dronken wordende bende word je makkelijker geaccepteerd als je ook stom (dronken) bent! De pogingen tijdens de, Voodoo Lounge Tour, in de, VS, in, 1994, om, All Down the Line, te spelen leggen de problemen van een inspiratieloze band vast. All down the Line, kwam niet van de grond en dan is het een rot nummer, dat veel te lang duurt. Het volgend concert weer gewoon platte en makkelijke rock. De muziek is niet meer levendig, maar wordt zo hard over de boxen gestuurd dat het publiek feitelijk blij is als het voorbij is. In het arme gedeelte van, Texas, El Paso, en, San Antonio, werd door de, Stones, een beschamend laag niveau aan de dag gelegd. Toen het publiek zich afkeerde tegen de, Stones, greep, Keith, in en binnen een minuut zat iedereen genageld aan de vloer en in de greep van muziek. Keith, was beledigd door het geringe geduld van zijn publiek en besloot het te straffen met striemende riffs. De aandacht van het publiek was terug, maar de sfeer was van toen af aan niet gezond meer. Keith, begreep dat een groot deel van het publiek komt opdagen om het laatste kunstje van de, Stones, te zien en zijn niet op de hoogte van, Stones muziek. Met zichtbaar genoegen en een sinistere glimlach zag, Keith, vol trots hoe hij binnen een minuut de gedragingen en de gevoelens van vijftig duizend mensen kon beïnvloeden, zonder dat ze het werkelijk door hadden. Keith, de alleenheerser, staat in de kinderschoenen. De smaak van macht maakt hem gemeen. Verre van sympathiek. Hij gaat bekakt raten. Ronnie, is nu veel beter dan, Keith. Maar het publiek heeft niets door en laat zich als makke schapen naar de slachtbank leiden. Keith, neemt zijn publiek ook niet echt serieus, omdat veel mensen niet op de hoogte zijn van de structuur van zijn muziek, laat staan van de kern van het verhaal. Keith, haat het als mensen naar een circuspaard komen kijken. Een kunstje is voor, Micheal Jackson. Keith, maakt muziek. Hij is zichtbaar teleurgesteld als mensen niet door hebben wat de, Stones, eigenlijk te bieden hebben. Ze zien wel de show en de grootsheid van het podium, maar het grote publiek verliest de kern van de zaak uit het oog. Op het moment dat, Keith, zich distantieert van zijn fans, die volgens hem tekort schieten in het begrijpen van zijn belevingswereld dan is het gevaarlijk. De smaak van de machtigste man op aarde maakt ook van, Keith, een wankel gebeuren. Hij weet dat hij mensenmassa’s in zijn macht heeft en feitelijk on stage is hij de machtigste man ter wereld. Stones muziek is overheersend en niet gangbaar, omdat het pompende muziek is, waar je alleen van kan genieten als je zelf ook zin hebt en openstaat. Maar in de euforie onder het grote publiek is van objectiviteit geen spraken meer. Alles wat de, Stones, doen is goed. En dat is niet goed. In het moderne, Amerika, is zelfs een coryfee als de, Stones, niet meer heilig. In plaats van de band aan te moedigen gingen de, Texanen, dwars liggen. De mateloze zelfoverschatting van, Mick, en, Keith, als entertainers, en de kracht van hun muziek, leidt tot een doodbloeden van de band, die voortduurt. De kracht ligt in de stuwende muziek. snelle nummers worden vertraagd. Het publiek weet tegenwoordig wat hun te wachten staat en komt steeds weer trouw opdagen, uit een vorm van respect. Mensen kijken elkaar aan en vragen zich in hemelsnaam af wat er met de band is gebeurd, maar omdat de heren op leeftijd zijn worden er geen kritische noten gekraakt. Na tien jaar is de lust gedoofd en verwacht het publiek niet veel meer en is al blij dat er wat beweegt op het podium. De smekende blikken van weleer verdwijnen en in de plaats komen ja-knikkers, die alles wat de Stones doen geweldig vinden. Vroeger had je nummers als: Rock and a hard place, Can’t Be Seen, Mixed Emotions, Terrifying, en meer van dat. Nummers waarin je de, Stones, zag ploegen, denken en presteren. De kleur van de muziek werd ter degen opgezocht en de nummers werden gedragen, door het uitstekende rythem gevoel van de bassist en de drummer. Het was de tijd dat er gewacht werd totdat, Ronnie Wood, was uitgeraasd. Het was de tijd dat, Bernard Fowler, steeds beter werd en ook, Lisa Fisher, een stem kreeg. De eerste tien nummers in, 1989, en, 1990, stonden bol van spanning, temeer omdat de Stones acht jaar niet met elkaar hadden gespeeld en de eerste tien nummers een samenvatting vormden van wat de, Stones, waren en zijn: een super band die altijd en overal het beste uit zichzelf haalt en niet tevreden is met bijna goed. Dat is nu wel anders. Ze gaan op zeker. De kleuren zijn eruit. Het is vlak. De solo’s komen niet meer, Ronnie, is afgemaakt. De achtergrond-zangers zijn gevangenen van, Keith. De modernste, Rock ’N Roll, is een registratie van twee totaal verknipte mensen, die een wellust schijnen te hebben in het controleren en manipuleren en niet te vergeten kleineren van de mensen om zich heen. Het succes is vervlogen. Alleen zelf zien ze het nog niet. Ze denken dat voor de duizendste keer, Jumpin’ Jack Flash, nog steeds een goed finale is, terwijl de fans smachten naar het exotische, het onverwachte. We kunnen voor eeuwig wachten want de volgende, Stones show, begint met, Satisfaction, en eindigt met, Jumping Jack Flash, omdat, Mick, en, Keith, hebben ondervonden dat die nummers het meeste geld opleveren en de minste kritische vragen. Dat er tegenwoordig mensen in slaap vallen tijdens de show lijkt geen invloed meer uit te oefenen op de keuze van de nummers. Angie, was ooit zo mooi en fris, nu wordt het als een sardientje opgevoerd. De shows zijn een abstractie van wat ze vroeger waren. Vroeger bestond het grofweg uit drie etappen, waarbij het begin en het middenstuk mij bijkans weg voerden van de werkelijkheid en deed zweven van geluk. De emoties die los kwamen zijn niet te beschrijven. Dan weer dit en dan weer dat in een overigens wel strak staand schema, maar wel een die veel ruimte overlaat voor improvisatie en nieuwe nummers. Nu is er geen ruimte meer voor improvisatie en nieuwe nummers. Nu is het gedaan. Van de dertig nummers per concert gingen we terug naar negentien nummers. Geen plaats meer voor schommelingen en geen plaats meer voor lucht. De prijzen van een show zijn verdrievoudigd, de show gehalveerd. Het publiek van de, Stones, is niet kritisch meer. De mensen rond de, Stones, zijn het allemaal zat en verlangen naar het einde van de veel te lange tournee. Vroeger kon je rekenen op een glimp en op een oprechte lach en kon je meegaan in het avontuur, dat nieuwe nummers eenmaal met zich mee brengen. Ik schreeuwde ze woordelijk mee, samen met mijn buurman, we wisten ieder noot en ieder stukje tekst. Nu zie je ja knikkers zonder mee te zingen maar juichen alsof het automaten zijn. Ook de, Stones, zelf zijn het publiek zat. Ze zingen dingen verkeerd, maar niemand meer die het merkt. Ze vragen het publiek om mee te zingen en te anticiperen, maar niemand weet de teksten meer. Het wordt tegenwoordig angstvallig stil als, Mick, het publiek uitdaagt. Mick, en, Keith, kijken elkaar vertwijfeld aan: ”Ze zijn nog dommer dan varkens, ons publiek.” De nummers vervlakken hierdoor. De scherpte is er allang af. Na en showtje of vijfhonderd is het ze gelukt een sekte op te richten die ze overal volgt, geen vragen stelt en braaf wacht tot ze mogen juichen. De Stones gaan op de automatische piloot en het publiek laat het toe. Het publiek is veel van zijn scherpte verloren gedurende de afgelopen veertien jaar en dit hebben de Stones er niet beter op gemaakt. Met verachting betreden ze het podium in de wetenschap dat een stel boeren toch wel voor alles klappen. Toen ze nog werden afgerekend, althans toen de, Stones, zelf nog hebben gedacht dat er mensen waren die werkelijk alles over hun muziek wisten en weten en dus goed van slecht konden onderscheiden, waren ze scherp en onzeker. Nu zijn ze zelfverzekerd omdat ze gemerkt hebben dat niemand ze meer volgt in de trand van de muziek en de samenstelling van een show en niemand dus kan weten hoe het zou moeten of hoe het zou kunnen gaan. Ze kunnen beter, maar dan moet er nieuw publiek komen die ze afrekent op wangedrag. Het publiek vertoont zelf wangedrag dus ze krijgt wat ze verdient. Een stelletje ouwe zakken die hun zakken vullen en maar wat in de rondte springen en wat geluid maken en met mensen speelt alsof het ware hun eigendom. It is Only Rock ’N Roll, en ik houd er alleen nog van als, Bernard Fowler, de leadzang doet en als, Ronnie Wood, een hele lange solo maakt, mislukt of niet. Nadat, Charlie, ditmaal voor het echt, na de korte toespraak, van de voorkant van de stage naar de achterkant ervan liep en waarna zijn tented dus werkelijk in positie moest komen, vond ik het tijd om naar achteren te gaan om bier te drinken. In mijn weg naar de trap beneden naar de beneden bar zag ik Ronnie Wood, binnen komen en ik dacht nog: ”Die ken ik ergens van”. Ja, Ronnie Wood, ja, met……Jo Wood, natuurlijk en, Leah? En wie zijn dat? Niet thuis te brengen, in eerste instantie. Want die meneer kende ik wel in mijn diepste, maar kennelijk was het aanschouwen van, Ronnie Wood, toch verwarrend voor mijn geest. Heel snel herstelde mijn geest de situatie en ik besefte dat ik toevallig de entree van, Ronnie Wood, meemaakte, terwijl iedereen in de zaal strak door Charlie, werd geboeid. Ik sloop naar beneden en, Ronnie Wood, en consorten deden dat ook. En om backstage te kijken en te wachten op… Mister Watts. Beneden stonden wij en boven daverde, Charlie, door. Harder en harder. En toen ik tijdens het laatste nummer weer terug was op mijn stoel vooraan, met letterlijk de hoorn van de trombone tegen mijn oor, sloeg, Charlie, werkelijk knetterhard en deed dit zo subtiel en harmonieus dat iedereen van de blazers in een zwicht omkeerden en zich toen echt realiseerden, met een keihard slaande drummer te maken hebben. Charlie, doet dit ook altijd ter afsluiting van een nummer van de, Stones, maar moet dan nog de gitaar en de bass overstemmen. Klaarblijkelijk waren de blazers dit stukje geram niet gewend en denderden werkelijk terug in hun stoelen, nadat ze echt met z’n allen tegelijk, even omkeerden, en snel verder gingen met de finale. Daarna ging ik snel weer snel terug naar, Ronnie, maar die anderen, wie waren dat? Nu wist ik het: “Het was de geest van, John Lennon.” Alleen was het niet z’n geest, het was zoon, Adrian Lennon, met als vriendin de dochter van, Mick Jagger. Ze vormden een stel en waarschijnlijk vormden ze die avond voor het eerst een openbaar koppel en het zag er zeer ongedwongen uit. Bijna plausibel. Net als iedereen hadden zij het duidelijk naar hun zin en zoenden geregeld. Ik greep mijn kans en zei tegen Ronnie dat ik het tijd vond dat hij Keith en Mick, moest overstemmen en zich niet meer moest laten afpoeieren door, Keith, en, Mick. Ik beklaagde me erover dat Ronnie niet onder het juk van een vaak veel minder spelende Keith Richards vandaan kwam. Toen kwam er iets moois. Ronnie, keek rustig en ook, Jo, was in afwachting van de reactie van, Ronnie, en hij zei: ”Heb je de laatste tour gezien.” Waarop ik zei: ”Ja, maar dat is een beetje laat.” Ronnie Wood, had inderdaad een paar uitstekende solo’s. En zei: ”Het is nooit te laat, zoon” Ronnie, weet dus dat zijn tijd komt. Daarna vroeg ik aan Leah hoe het met, Bernard Fowler, ging en hoe het ging met haar zingen. Beiden goed. Maar van, Bernard, wist ze het niet zeker. Jo, en, Leah, waren duidelijk verguld met de herkenning van, Leah, en glommen van geluk toen ze aankondigde dat ze in het voorprogramma van, Bowie zit. Het concert boven was intussen afgelopen en, Charlie, kwam naar beneden en omhelsde Ronnie. Een blijk van waardering. De scene was compleet. De bloedmooie dochters van, Jagger, en, Wood, en de zoon van, Lennon. Charlie, stond daar, als een grootvader. In de luwte van, Charlie, voelden, Lennon, en, Jagger, zich de junioren , maar konden geheel vrij bewegen. Ik wist het altijd al, maar nu kon ik ertussen staan en bier drinken met mijn dromen. Adrian Lennon, onderzocht me en kon niets vinden. Ik was keurig in het pak, met daarboven een klassieke verlopen kop, met lang haar. Maar ik was wel dertig jaar jonger dan, Charlie, en hij begreep er niets van. Hoe kan iemand zonder geld en status zich zo vrij bewegen tussen de muziek-goden? Nou gewoon, door de kleur aan te nemen van de muziek van je vader, Adrian, gedurende mijn hele leven. Je vader was de allergrootste en jij moet die last verder dragen, maar ik zal je helpen. Hij keek me diep aan en ik acteerde, zoals hij heeft gehoord zoals zijn vader was. Ik nam hem dus een beetje in de maling, door het gedrag van zijn vader na te doen, met een overgave alsof het ook zo was. Op dat moment voelde ik me precies zoals ik wist dat de echte John Lennon zich moet hebben gevoeld. Door daden geaccepteerd door de rijken, maar tegelijk argwanend bekeken, omdat hij iets weet en kan waar de rijken en adel geen weet van kunnen hebben. Zij weten immers niet wat er op straat leeft. Ook ik kwam in vergelijk met het gezelschap van de straat, maar behield heel mijn waardigheid door mijn plaats te verdienen. Ik weet immers dat ik alles heb gegeven en verkocht om alleen muziek te horen. Hoe nu te zeggen hoe je terug kijkt in de ogen van de geest van, John Lennon? In ieder geval had ik niets te verbergen en dat maakte indruk op Adrian en hij ging feitelijk in hetzelfde ogenblik onverstoord verder met het zoenen en betasten van, Jagger. Leah, brengt een plaat uit en zingt in het voorprogramma van, David Bowie. Ook dat heb ik gezien, en of, Leah, moet kappen, of ze moet er helemaal voor gaan. Want het volgende voorprogramma van Bowie, Anouk, was overweldigend. Zingen moet een zangeres heden ten dage wel kunnen, in de arena’s. Tijdens die vooravond werd, Leah, met de grond gelijk gemaakt door Anouk. De stem van, Anouk, is niet normaal, zo krachtig. Een echte bitch van de, Rock ’N Roll. Het is bekend dat Hagenezen een obsessieve band hebben met, Amsterdam, en, Anouk, vocht dit persoonlijke duel uit, met het, Amsterdamse publiek. Als er binnen een land spraken is van concurrentie en tegengewicht, dan is het wel tussen de grote steden van ons Nederland. Amsterdammers tegen Hagenezen, Rotterdammers en Utrechtenaren. Het was meer een afstraffing van het Amsterdamse publiek en een blijk van superioriteit van, Den Haag, en een daad van destructie van, Anouk, dan een gezapige opvoering van een voorprogramma. Dit kon, Leah, natuurlijk niet weten en moet zeker zijn geschrokken van de kracht van, Anouk. Maar dit heeft ook weer een reden. Het was voor Anouk, zoals ze zelf zegt, nu…of nooit, na een rustjaar. Dit was haar eerste grote optreden, sinds lange tijd, en ze ging ervoor en strafte het publiek werkelijk, inclusief mijn persoon. Ik stond daar te vergelijken met Leah en zag in dat, Anouk, op dit moment van een andere planeet kwam. Ik hoop Leah er net zo voor gaat als Anouk en zich niet laat imponeren door dit alles of niets concert van Neerlands beste zangeres. De muziek is beter van, Leah´s band, en veel gevarieerder dan de band van, Anouk. Leah’s zang zal ontwikkelen en haar lichaamstaal ook, terwijl de prachtige ongeschondenheid van een werkelijk juweel, langzaam zal slijten en waarschijnlijk plaatsmaakt voor een zelfde emotioMele waarde als de breekbare kracht van, Marianne Faithfull. Leah, zal zich veel minder bekommeren om haar wonderschone lichaam. Haar uitstraling is uniek. Ze is geen bitch, daar is ze te lief voor. Maar het pakje wat ze droeg in de, Amsterdam-Arena, was doorzichtig en haast niet te zien. Haar lichaam des te meer en ze heeft dat niet nodig! Kom op, zeg. Het is geen porno show!

Fans Nick en Simon uitzinnig tijdens concert Serious Request. 3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Photo opportunity after the opening ceremony with some members of the band and representatives of the Sheffield Eagles

i'm happy about this walking lark!

Canon EOS 6D Mark II + Canon EF 24-70 1:4 LIS USM

Eric Corton zong samen met Demira en Michael Prins van DBSSW het nummer 'Fairytale Of New York'.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp.

Vollständiger Bericht bei: agu.li/Mo

Aprilwetter im Januar. Mal schafft es die Sonne beinahe durch die Wolken zu dringen, doch schon hinter der nächsten Kurve tanzen die Schneeflocken. Das GPS meint: 45.36 KM und 378 Höhenmeter.

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

3FM Serious Request draait dit jaar om diarree. Jaarlijks overlijden er wereldwijd 800.000 kinderen aan de gevolgen van diarree en om dat aantal terug te dringen, zetten 3FM en het Rode Kruis zich van 18 t/m 24 december vanuit Leeuwarden in om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor deze stille ramp. Details: www.3fm.nl

Sushi, Sashimi Japanese Dining at Unkai Japanese Restaurant at Grand Hotel Wien, 5-star luxury hotel in Vienna, close to Vienna State Opera, Belvedere & Albertina Museums.