View allAll Photos Tagged DIRA
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
20240927 - BELO HORIZONTE - MG - 18ª CINEBH - International Film Festival - Dira Paes - Foto: Leo Lara/Universo Produção
Altsasu herriaren gainean begi guztiak jarrita egon dira. Baita non zegoen eta nolakoa zen ez zekitenenak ere. Tabernako liskar batengatik gartzelako urteak jasatzen ari dira herriko gazte batzuk. Edozein ikuspuntuta ikusita ere, bidegabekari galanta. Altsasu beste edozein herria bezalakoa da. Nahiz eta alde batetik edo bestetik astindu, lasaitasuna nagusi.
Altsasuko Arte Azokarako espreski egindako prototipoa. Olioa eta PLA plastikoaz egindako lana. 5 pieza. Kanpoko begiz zulatutako esfera, bi uztai eta katilu bat mugimenduarekin zutik mantentzeko barruko olioa. Olioaren gainean ALTSASU hitza.
#AltsasukoakAske behingoan!
Oporklik, udako esperientziei buruzko argazki-hizki lehiaketa.
v-g.eus/oporklik
Oporklik, concurso de fotografía y texto sobre experiencias de verano.
Als bons dirà: - Fills meus veniu!
benaventurats posseïu
el regne que està aparellat
des de que el món va ser creat.
20 x 30
fotografia digital impresa sobre bastidor
preu: 40€
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Leire Zabaleta (Vitoria-Gasteiz, 1999), Jone Irazu (Zalduondo, 2000) & Oihane Gil (Barakaldo, 1999) - "Congelando la memoria" - Instalazioa - teknika mistoak / Instalación artística - técnicas mixtas
“Congelando la memoria” obrak jangela baten eszena irudikatzen du, protagonista nagusia hozkailua delarik. Diziplina eta teknika artistiko desberdinak erabiliz, etxearen kontzeptu propioa sortzen du. Artistak eurek eta Oihanederreko ur-biltegiko lantegi irekia bisitatu zuen publikoak egindako imanak, stickerrak, erosketen ticketetako irudiak, marrazkiak... eszenaren parte dira. Hozkailua bera eta inguruko altzariak ere erakusketa eta dekorazio-espazio gisa erabili dira.
Obra, haur baten amets sukartsu gisa agertzen da: kolorez, jostailuz eta altzariak inbaditzen dituzten elementuz betea. Hozkailua margotuta, pegatinekin, eta bizia hartu duten jostailuekin; besaulkia sastakatua, eta urtebetetze-tronu bihurtuta. Elementu guzti hauek, modu dibertigarri eta exageratuan, simulatu nahi dute gizakiok gure hurbileko kulturako eta historia pertsonaleko objektuak - bidaietako imanak, argazkiak lagun
eta familiarekin, zakarrontzira botatzen ausartu ez garen haurtzaroko jostailuak…- gordetzeko dugun joera.
Instalazioak hainbat hausnarketa eragin nahi dizkio hura behatzen duenari:
Alde batetik, azpimarratzen du beharbada batzuek Diogenesen Sindromearen sintoma gisa deskribatuko luketen joera: gure etxeak apaintzeko eta objektu sinbolikoz betetzekoa. Fenomeno hau argi eta garbi ikusten da jantokiaren kasuan: antropologiak behatzen duenaren arabera, jangela leku adierazgarria da familia bakoitzaren bizitzan, elkartzeko lekua eta denbora gehien pasatzen den etxeko espazioetako bat baita.
Horrela, intimitate, egunerokotasun eta igarotako garaienganako nostalgia sentimenduak iradokitzen saiatzen da. Bestalde, artearen egungo merkantilizazioari buruz hausnartu nahi du, baita jende arruntak artera heltzeko duen aukeraz ere. Gero eta globalizatuagoa eta komertzializatuagoa dagoen mundu honetan, artea nekez da subertsiboa edo apurtzailea.
Are gehiago, ekoizpen artistikoa, ekonomiaren gainerako eremuak bezala, artea egiteko eta kontsumitzeko gaitasuna dutenek monopolizatu dutela esan liteke, goseak hildako artistaren irudia betikotuz. Kulturak estatuaren eta gizartearen aldetik jasotzen duen babes eskasa, kulturari ematen zaion garrantzi txikiaren erakuslea da, bereziki gizartean hain pribilegiatuak ez diren pertsonei eragiten dienean.
Nola iristen da kultura gure etxeetara? Nola eramaten dugu artea gure etxeetatik merkatura? Grina artistikoa duten pertsona askok, pasio hori alde batera utzi behar dute, beste zerbaitetan arituz, egonkortasuna aurkitu ahal izateko. Gure etxeek gero eta liburu eta koadro gutxiago dituzte. Nekez joaten gara museo, zinema eta galerietara; hauek leku elitizatuak bihurtu dira.
Horregatik, gure espazioak kultura indibidual edo sinboliko gisa definitu daitezkeen elementuekin pertsonalizatzera jotzen dugu. Hozkailuetan haurrek egindako marrazkiak, bidaietako souvenir-ak, argazkiak… aurki ditzakegu, gure oroitzapenak izozten eta edertzen dituzten objektuak. Xehetasun horiek guztiak gure historia pertsonalaren aztarnak dira, baita gure ohituren isla ere; elementu multzo hau familia-oroimenaren sinbolo bisuala dela esan liteke.
“Congelando la memoria” representa la escena de un comedor, donde la principal protagonista es la nevera. Crea su propio concepto de hogar mediante el uso de diferentes disciplinas y técnicas artísticas. La escena está intervenida por imanes, stickers, dibujos… realizados por las propias artistas y el público que visitó el taller abierto en el depósito de aguas de Montehermoso. También utiliza la propia nevera y los muebles de alrededor como espacios expositivos y decorativos.
La obra aparece como el sueño febril de un/a niño/a: un lugar saturado de colores, juguetes y elementos que invaden los muebles. La nevera pintada, con pegatinas y juguetes que han cobrado vida; el sillón apuñalado y convertido en un trono cumpleañero… Todos estos elementos pretenden simular de manera exagerada y divertida la manera en la que los seres humanos tendemos a almacenar objetos de nuestra cultura cercana e historia personal: imanes de viajes, fotos familiares, juguetes de la infancia que aún no nos hemos atrevido a tirar, etc.
La instalación pretende traer a la mente de la persona que la observa varias cuestiones:
Por una parte, subraya esta tendencia que algunos/as quizá describirían como síntoma del Síndrome de Diógenes: el hecho de cómo solemos decorar nuestras casas y llenarlas de objetos simbólicos. Éste fenómeno se ve claramente en el caso del comedor, lugar que se considera significativo en la vida de cada familia según lo que observa la antropología, ya que, es un lugar de reunión y uno de los espacios de la casa donde más tiempo pasamos. Así, intenta evocar esos sentimientos de intimidad, cotidianidad y nostalgia por los tiempos pasados.
Por otra parte, busca reflexionar sobre la mercantilización actual del arte y su accesibilidad para la gente común. En un mundo cada vez más globalizado y comercializado, el arte difícilmente resulta subversivo o rompedor, e incluso se podría decir que la producción artística, al igual que las demás esferas de la economía, ha sido monopolizada por aquellos/as que tienen la capacidad de realizarla y consumirla, eternizando la imagen del/ de la artista muerto/a de hambre para los/as demás. El poco apoyo estatal y social que recibe la cultura, muestra la poca importancia que se le da a la misma, especialmente cuando afecta a personas menos privilegiadas en la sociedad.
¿Cómo llega la cultura a nuestras casas? ¿Cómo llevamos el arte de nuestras casas al mercado? Muchas personas con pasiones artísticas se ven obligadas a dejarlas de lado para dedicarse a otra cosa con tal de encontrar una estabilidad. Nuestras casas cada vez tienen menos libros y cuadros. Rara vez vamos a museos, cines y galerías, que se han convertido en lugares elitizados.
Por eso mismo, tendemos a personalizar nuestros espacios con elementos que se podrían definir como cultura individual o simbólica. En las neveras podemos encontrar dibujos hechos por los/as niños/as, souvenirs de viajes, fotografías… objetos que “congelan” y embellecen nuestros recuerdos. Todos estos detalles son vestigios de nuestra historia personal y también un reflejo de nuestras costumbres; se podría decir que este conjunto de elementos son un símbolo visual de la memoria familiar.
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Estibalizko Andra Mariaren santutegiaren inguruan hainbat ekintza egingo dira maiatzaren 1ean / Nuestra Señora de Estíbaliz acoge el 1 de mayo diferentes actividades en el entorno del Santuario
2025.05.01
Le festival du conte à Clermont-Ferrand, c'est "Qu'en dira-t-on ?"
Plus d'informations ici : www.clermont-ferrand.fr/Festival-de-conte-Qu-en-dira-t-on...
Photos : Ville de Clermont-Ferrand
Service Communication
Sandrine Chapuis
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Estibalizko Andra Mariaren santutegiaren inguruan hainbat ekintza egingo dira maiatzaren 1ean / Nuestra Señora de Estíbaliz acoge el 1 de mayo diferentes actividades en el entorno del Santuario
2025.05.01
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Estibalizko Andra Mariaren santutegiaren inguruan hainbat ekintza egingo dira maiatzaren 1ean / Nuestra Señora de Estíbaliz acoge el 1 de mayo diferentes actividades en el entorno del Santuario
2025.05.01
Le festival du conte à Clermont-Ferrand, c'est "Qu'en dira-t-on ?"
Plus d'informations ici : www.clermont-ferrand.fr/Festival-de-conte-Qu-en-dira-t-on...
Photos : Ville de Clermont-Ferrand
Service Communication
Sandrine Chapuis
Dug harpetarra eta Urde basurdea dira Aardmanen abentura berri honetako protagonistak. Bi zibilizazio, Harri Arokoa eta Brontze Arokoa, lehian ari dira historian bitartetxo bat lortzeko. Nola? Ba euren arbasoek irakatsi zien moduan: "joko sakratuarekin". Historian jokatuko den partidarik epikoena izango da! Jokoan ez dago kopa bat, baizik eta Dugen tribuak bizirik jarraitzea. Euren basoa arrriskuan ikusten baitute Brontze Aroko gizon maltzur eta bilau bat heltzea, Jaun Nooth.