View allAll Photos Tagged DIRA
amarte a ti
es como adivinar lo q diras
otra historia inventaras
q pudo ser x q habras cambiado asi
no quiero ser quien tenga q dudar d ti
dime x q m dices solamente mentiras
dime x q no dices nunka la verdad
m enamore de tu sinceridad
pero c bien q ya no existe +
hazme sentir q puedo creer en ti
si no es asi ya no podre vivir
dime x q me dices solamente mentiras
dime x q no dices nunka la verdad
con sentimientos
tu ya estas muerto asi no puedo vivir
dime x q m dices siempre solamente mentiras
FESTIVAL DO RIO 2021 - 14 DE DEZEMBRO DE 2021 - CINÉPOLIS LAGOON - COMPETIÇÃO PRINCIPAL PREMIÈRE BRASIL - CURTA: MASAR, CAMINHOS À MESA - LONGA: CAFI - FOTO: DAVI CAMPANA
🇪🇺 YDEko kongresuak, Asier Areitio Mungiako EGIkidea hautatu dute berriz Europako Gazte demokraten presidente bezala 🔝
👉 Asteburuan, YDEko kongresua Sabin Etxean egin da eta bertara Europako herrialde desberdinetako hainbat gazte etorri dira.
👏 Izaskun Bilbao ere bertan egon zen. Europar parlamentariak, PDEren eta haren balioen inguruan hitz egin zuen
🌳 Kongresua aprobetxatuz, YDEko zenbait kidek Gernikara egin dute bisita eta bertan Ana Otadui Bizkaiko Batzar Nagusietako presidenta egon da
Iparrorratzak heldu dira Mullerrera, zeren bila eramango gaituzte? Zein izango da gure azken abentura?
Behar izango duguna prestatu dugu, motxila batzuk, janaria, riñonera bat altxorraren kutxa irekiko duen giltzarekin, sarea, linterna, largabistak… GOMETXAFURGOA eta garrantzitsuena, aurrera egiteko beharrezkoa izango den ELKARLANA!
Martxan jartzeko unea iritsi denean, furgonetaren giltzak gurekin ez zeudela konturatu gara… zelan egingo dugu aurrera? “Egipton harriak mugitzeko egurrak erabiltzen zituzten!” Ideia ona! Gure gorputzak egurrak izango dira eta banan banan mugituko gaituzte.
Susto itzela hartu dugu, gure aztarnak jarraitzen ari zirela egunkarietan ikusi dugunean. Zer egin dezakegu? Egunkariak ezkutatu, astindu, apurtu, harrapatu, bota… “bola handi bat!” Apurka apurka gure gorputzak askatzen joan dira, egunkarien artean eroso sentitzen, aztoratzen. Azkeneko bola erraldoian energia guztiak utzi ditugun arte.
“Orain mapa hartzera heldu ahal gara, bolaren gainean jarri ahal gara!”. Mapa zatiak aurkitzen joan garen heinean, puzzlea osatzen joan gara…
Saioaren hasieran masajearen bidez egin dugun ukimen istorioan erabilitako oinatzetan oinarritu gara, bakoitzak bat asmatzeko eta buztinean islatzeko. Zer eta zertarako? “Hau erdi pertsona erdi animalia da”, “Nire zapataren aztarna egin dut, jendea despistatzeko” “hau animalia pisutsua da eta oin txikiak ditu”, “hau tranpa bat da txarrak harrapatzeko”.
Badator bor-bor, bor-bor…
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Hasi dira dagoeneko kirola, kultura eta dibertsioa euskaraz uztartzen dituzten udalekuak eta campusak.
Urteak dira Berbaizu Euskara Elkarteak Hemen euskaraz hemen berbaizu pegatina euskaraz hartzen duten saltokiei banatzen diela, bezeroak jakin dezan non eros dezakeen euskaraz.
Gaur manifestazio bat burutu da Barañainen Karmele Solagurenen heriotzaren III. urtemugan. Ehundaka pertsona bildu dira. Manifestazioa bukatzerakoan, ekitaldi bat egin da eta zenbait pertsonek hartu dute parte Karmele gogoratzeko eta bere militantzia goraipatzeko. Espainia zein Frantziako estatuek mantentzen duten sakabanaketa politikari leporatu diote Karmeleren heriotza, eta behingoz euskal presoak herriratzea exijitu dute. Karmeleren omenez, egindako monolito bat inauguratu dute eta zuhaitz bat landatu dute.
Hoy cientos de personas se han manifestado en Barañain para recordar el tercer aniversario de la muerte de Karmele Solaguren. Al finalizar la manifestación se han leido varios comunicados en los que se ha recordado la trayectoria militante de Karmele. De su muerte han hecho responsables a los estados español y francés, que mantienen una política criminal hacia el Colectivo de presos y presas políticas vascas.
En recuerdo de Karmele, se ha inaugurado un monolito y se ha plantado un árbol en el pueblo.
Estibalizko Andra Mariaren santutegiaren inguruan hainbat ekintza egingo dira maiatzaren 1ean / Nuestra Señora de Estíbaliz acoge el 1 de mayo diferentes actividades en el entorno del Santuario
2025.05.01
Kanpotik etorriko dira, eta ibaia garbituko dizute. Esaera zahar berri bat asmatu beharko da Anja Bernecker (Munich, Alemania, 1979) eta Danimarkako haren kide Malou Henricksen Euskal Herrian egiten ari direna laburbiltzeko. Gure erreketan pilaturiko zikinkeria ikusita, garbitzeko boluntario talde bat osatu dute, Donostiako teknologia parkeko hainbat lankiderekin. Hurrengo saioan, larunbatean, apirilak 7, Urumea garbitzen jarraituko dute, Martutene parean (Donostia), 11:00etatik aurrera: www.urgardenbai.blogspot.com .
FESTIVAL DO RIO 2021 - 14 DE DEZEMBRO DE 2021 - CINÉPOLIS LAGOON - COMPETIÇÃO PRINCIPAL PREMIÈRE BRASIL - CURTA: MASAR, CAMINHOS À MESA - LONGA: CAFI - FOTO: DAVI CAMPANA
203 urte dira #Donostia suntsitua izan zela, egun tristea. Izan zirelako gara, eta garelako izango dira. Katea ez da eten.
Recordamos la destrucción y renacimiento de Donostia hace 203 años y homenajeamos a tres pilares de hoy Heineken Jazzaldia + Festival de San Sebastián + Musika Hamabostaldia - Quincena Musical
Leire Zabaleta (Vitoria-Gasteiz, 1999), Jone Irazu (Zalduondo, 2000) & Oihane Gil (Barakaldo, 1999) - "Congelando la memoria" - Instalazioa - teknika mistoak / Instalación artística - técnicas mixtas
“Congelando la memoria” obrak jangela baten eszena irudikatzen du, protagonista nagusia hozkailua delarik. Diziplina eta teknika artistiko desberdinak erabiliz, etxearen kontzeptu propioa sortzen du. Artistak eurek eta Oihanederreko ur-biltegiko lantegi irekia bisitatu zuen publikoak egindako imanak, stickerrak, erosketen ticketetako irudiak, marrazkiak... eszenaren parte dira. Hozkailua bera eta inguruko altzariak ere erakusketa eta dekorazio-espazio gisa erabili dira.
Obra, haur baten amets sukartsu gisa agertzen da: kolorez, jostailuz eta altzariak inbaditzen dituzten elementuz betea. Hozkailua margotuta, pegatinekin, eta bizia hartu duten jostailuekin; besaulkia sastakatua, eta urtebetetze-tronu bihurtuta. Elementu guzti hauek, modu dibertigarri eta exageratuan, simulatu nahi dute gizakiok gure hurbileko kulturako eta historia pertsonaleko objektuak - bidaietako imanak, argazkiak lagun
eta familiarekin, zakarrontzira botatzen ausartu ez garen haurtzaroko jostailuak…- gordetzeko dugun joera.
Instalazioak hainbat hausnarketa eragin nahi dizkio hura behatzen duenari:
Alde batetik, azpimarratzen du beharbada batzuek Diogenesen Sindromearen sintoma gisa deskribatuko luketen joera: gure etxeak apaintzeko eta objektu sinbolikoz betetzekoa. Fenomeno hau argi eta garbi ikusten da jantokiaren kasuan: antropologiak behatzen duenaren arabera, jangela leku adierazgarria da familia bakoitzaren bizitzan, elkartzeko lekua eta denbora gehien pasatzen den etxeko espazioetako bat baita.
Horrela, intimitate, egunerokotasun eta igarotako garaienganako nostalgia sentimenduak iradokitzen saiatzen da. Bestalde, artearen egungo merkantilizazioari buruz hausnartu nahi du, baita jende arruntak artera heltzeko duen aukeraz ere. Gero eta globalizatuagoa eta komertzializatuagoa dagoen mundu honetan, artea nekez da subertsiboa edo apurtzailea.
Are gehiago, ekoizpen artistikoa, ekonomiaren gainerako eremuak bezala, artea egiteko eta kontsumitzeko gaitasuna dutenek monopolizatu dutela esan liteke, goseak hildako artistaren irudia betikotuz. Kulturak estatuaren eta gizartearen aldetik jasotzen duen babes eskasa, kulturari ematen zaion garrantzi txikiaren erakuslea da, bereziki gizartean hain pribilegiatuak ez diren pertsonei eragiten dienean.
Nola iristen da kultura gure etxeetara? Nola eramaten dugu artea gure etxeetatik merkatura? Grina artistikoa duten pertsona askok, pasio hori alde batera utzi behar dute, beste zerbaitetan arituz, egonkortasuna aurkitu ahal izateko. Gure etxeek gero eta liburu eta koadro gutxiago dituzte. Nekez joaten gara museo, zinema eta galerietara; hauek leku elitizatuak bihurtu dira.
Horregatik, gure espazioak kultura indibidual edo sinboliko gisa definitu daitezkeen elementuekin pertsonalizatzera jotzen dugu. Hozkailuetan haurrek egindako marrazkiak, bidaietako souvenir-ak, argazkiak… aurki ditzakegu, gure oroitzapenak izozten eta edertzen dituzten objektuak. Xehetasun horiek guztiak gure historia pertsonalaren aztarnak dira, baita gure ohituren isla ere; elementu multzo hau familia-oroimenaren sinbolo bisuala dela esan liteke.
“Congelando la memoria” representa la escena de un comedor, donde la principal protagonista es la nevera. Crea su propio concepto de hogar mediante el uso de diferentes disciplinas y técnicas artísticas. La escena está intervenida por imanes, stickers, dibujos… realizados por las propias artistas y el público que visitó el taller abierto en el depósito de aguas de Montehermoso. También utiliza la propia nevera y los muebles de alrededor como espacios expositivos y decorativos.
La obra aparece como el sueño febril de un/a niño/a: un lugar saturado de colores, juguetes y elementos que invaden los muebles. La nevera pintada, con pegatinas y juguetes que han cobrado vida; el sillón apuñalado y convertido en un trono cumpleañero… Todos estos elementos pretenden simular de manera exagerada y divertida la manera en la que los seres humanos tendemos a almacenar objetos de nuestra cultura cercana e historia personal: imanes de viajes, fotos familiares, juguetes de la infancia que aún no nos hemos atrevido a tirar, etc.
La instalación pretende traer a la mente de la persona que la observa varias cuestiones:
Por una parte, subraya esta tendencia que algunos/as quizá describirían como síntoma del Síndrome de Diógenes: el hecho de cómo solemos decorar nuestras casas y llenarlas de objetos simbólicos. Éste fenómeno se ve claramente en el caso del comedor, lugar que se considera significativo en la vida de cada familia según lo que observa la antropología, ya que, es un lugar de reunión y uno de los espacios de la casa donde más tiempo pasamos. Así, intenta evocar esos sentimientos de intimidad, cotidianidad y nostalgia por los tiempos pasados.
Por otra parte, busca reflexionar sobre la mercantilización actual del arte y su accesibilidad para la gente común. En un mundo cada vez más globalizado y comercializado, el arte difícilmente resulta subversivo o rompedor, e incluso se podría decir que la producción artística, al igual que las demás esferas de la economía, ha sido monopolizada por aquellos/as que tienen la capacidad de realizarla y consumirla, eternizando la imagen del/ de la artista muerto/a de hambre para los/as demás. El poco apoyo estatal y social que recibe la cultura, muestra la poca importancia que se le da a la misma, especialmente cuando afecta a personas menos privilegiadas en la sociedad.
¿Cómo llega la cultura a nuestras casas? ¿Cómo llevamos el arte de nuestras casas al mercado? Muchas personas con pasiones artísticas se ven obligadas a dejarlas de lado para dedicarse a otra cosa con tal de encontrar una estabilidad. Nuestras casas cada vez tienen menos libros y cuadros. Rara vez vamos a museos, cines y galerías, que se han convertido en lugares elitizados.
Por eso mismo, tendemos a personalizar nuestros espacios con elementos que se podrían definir como cultura individual o simbólica. En las neveras podemos encontrar dibujos hechos por los/as niños/as, souvenirs de viajes, fotografías… objetos que “congelan” y embellecen nuestros recuerdos. Todos estos detalles son vestigios de nuestra historia personal y también un reflejo de nuestras costumbres; se podría decir que este conjunto de elementos son un símbolo visual de la memoria familiar.