View allAll Photos Tagged CRE

Olympus digital camera

Photographer: Jessica Nicolosi

utilización de fondo negro , reflector negro en lateral, flash yongnuo 685 en softbox de panel de abeja,y transmisor yn622 tx. Primera sesión,practicando y mejorable pero resultados aceptables... eso creo..., lastima la falta de espacio... gracias.

....marca tus horas y cuenta hacia atrás....cuanto crees que te quedará?

 

Desde que tenemos uso de razón, una de las primeras cosas que aprendemos es que la Vida es efímera, pasajera, que nada ni nadie sobrevive de forma eterna, y creo además que el mundo sino sería muy aburrido y apenas evolucionaría. Pero, si hasta el mayor regalo, que es la VIDA, es temporal, me pregunto yo, ¿porque nos gusta pensar que otras situaciones inherentes a la propia existencia van a ser y deben ser eternas?

 

Yo apuesto más por la temporalidad de las situaciones y experiencias, y claro está por disfrutarlas y exprimirlas mientras las tengo

 

Ya no me asusta el cambio ;-)

 

Adéntrate en El korral de los konceptos

   

Creo que es la primera vez que utilizo el flash así que no seais muy duros, a plena luz del día mi intención era darle un rollo a las fotos esas en las que un famoso sale de una discoteca y le cosen a flashes mientras él intenta escapar.

JOSE-MARIA MORENO GARCIA

 

La villa alcarreña de Pastrana celebra, del 12 al 15 de julio, una nueva edición de su Festival Ducal, recreando el Siglo de Oro en la Villa.

 

microVIDEOS www.youtube.com/playlist?list=PLF345ECD3D510657E

 

Pastrana se funda en el siglo XIII bajo la dominación de la Orden Religiosa Militar de Calatrava, probablemente como aldea de repoblación tras la expulsión definitiva de los Árabes.

 

En 1369, se le concede él titulo de Villa. En este mismo período, se construyen su muralla y su iglesia primitiva.

 

El Rey Carlos I, consigue de los Papas Clemente VII y Paulo III, las bulas necesarias para enajenar bienes de las Ordenes Religiosas Militares y, usando de esta facultad, vende, en 1541, la Villa de Pastrana con los lugares de Escopete y Sayatón a Doña Ana de la Cerda, condesa de Mélito y viuda de Don Diego Hurtado de Mendoza. Es esta primera Señora de Pastrana la que comienza la construcción del conocido Palacio Ducal. Muerta Doña Ana, pasa el señorío a sus hijos D. Gaspar Gastón y D. Baltasar Gastón, los cuales venden estas propiedades en 1569 a los Príncipes de Éboli, Ruy Gómez de Silva, consejero, valido y amigo personal de Felipe II y la célebre Doña Ana de Mendoza y de la Cerda. Posteriormente estos obtienen del Rey el título de Duques de Pastrana.

 

Con los primeros Duques, llega para Pastrana su época de gran esplendor, ya que éstos realizan grandes obras en la Villa. En 1569, mandan llamar a Santa Teresa de Jesús con el fin de fundar un convento de Carmelitas Descalzas, creando el de San José para mujeres y el de San Pedro (hoy del Carmen) para hombres. En 1570, traen un numeroso grupo de moriscos expulsados de las Alpujarras de Granada para trabajar la seda y levantar una de las fábricas de tapicería más prestigiosas de España durante los Siglos XVI y XVII. Más tarde, los Duques completan su obra ascendiendo la iglesia parroquial a Colegiata, dotándola de un Cabildo de 48 Canónigos, que superaba en número a todas las Catedrales de España, excepto a la Catedral Primada de Toledo.

 

Muerto Ruy Gómez, en 1573, la Princesa de Éboli ingresa en el Convento de San José, incumpliendo reiteradamente la regla Carmelitana. Poco después, Felipe II le ordena que abandone el convento para ocuparse de su patrimonio y de su familia. En 1576, regresa a Madrid, como una de las damas más acaudaladas y respetadas de la Corte. Allí inicia una vida inquieta, y por sus intrigas en la Corte con Antonio Pérez, Secretario de Felipe II, es detenida en 1579. Es encerrada en la torre de Pinto, a los pocos meses en el castillo de Santorcaz, donde se reunirá con sus hijos y finalmente es traída a su propio palacio en Pastrana, de donde no saldría hasta su muerte en 1592. Sus restos se conservan actualmente en la Cripta de la Iglesia-Colegiata de esta Villa Ducal.

 

El claustro y la iglesia del Convento del Carmen (fundado por santa Teresa de Jesús, a instancias de la princesa de Éboli, en 1569) albergan dos Museos bien distintos: el Museo Teresiano, también llamado Museo Carmelitano y de Arte Sacro, y el Museo de Historia Natural de Filipinas, conocido popularmente como Museo de Ciencias.

La Colección dedicada a Santa Teresa y San Juan de la Cruz ocupa el claustro de la planta baja y la iglesia del convento. Se creó en 1991, con motivo del IV centenario de la muerte de san Juan de la Cruz, y recoge documentos sobre éstos y una serie de siete grandes óleos que narran la llegada de Santa Teresa de Jesús a Pastrana en 1569 y la fundación de los conventos.

Además, encontramos numerosas obras del siglo XVII, como las pinturas de Alonso de Arco, Regino Páramo, Luca Giordano, Juan Carreño de Miranda; la colección de retratos realizados por maestros de la escuela madrileña; o importantes esculturas como el Cristo de la Verdad de Gregorio Fernández.

En el Museo de Ciencias Naturales, que ocupa el claustro superior del edificio conventual, se podrá deleitar con una rica variedad de fauna de las islas Filipinas. Destaca la magnífica colección de conchas de moluscos, con más de 1500 especies distintas expuestas; la de aves cuenta con más de 400 ejemplares. Pueden verse también espectaculares especímenes de mamíferos y reptiles, sin olvidarnos de peces, crustáceos, esponjas, corales, etc.

Su origen data de la segunda mitad del siglo XIX, cuando comenzó a formarse una amplísima colección de fauna filipina gracias a la labor del franciscano fray Marcelino Sánchez, misionero en Filipinas. Durante la insurrección y guerra de 1898 en Filipinas, el museo sufrió graves destrozos, por lo que se decidió su traslado a España. Los fondos llegaron al Convento de Pastrana, donde permanecen desde hace un siglo. Una abundante representación de los fondos de este Museo fue expuesta en la Exposición Universal de Barcelona de 1929.

Institución de la que depende

Orden de Frailes Menores Franciscanos, Provincia de San Gregorio Magno de Castilla

 

+ INFO en www.pastrana.org

 

Autor: José-María Moreno García. Fotógrafo humanista y documentalista. Una de las mejores formas de conocer la historia de un pueblo es a través de sus imágenes; en ellas se conserva no sólo su realidad tangible, calles, plazas, monumentos, sino también sus costumbres, fiestas, tradiciones, lenguaje, indumentaria, gestos y miradas, que nos dicen sin palabras como se vivía, cuales eran sus esperanzas y temores, qué había en su pasado, qué esperaban del futuro. Uno de los objetivos más ambiciosos es recuperar y catalogar todo el material gráfico existente en nuestra familia desde 1.915, para después ponerlo a disposición de vosotros, que la historia volviera a sus protagonistas, y los que aún siguen con nosotros pudieran disfrutar con ello. VISITA La colección "CIEN AÑOS DE FOTOGRAFÍA FAMILIA MORENO (1915-2015)" en www.josemariamorenogarcia.es y www.madridejos.net

In the tiny village of Stoke Orchard a few miles north of Cheltenham, there exists a large complex of mothballed / disused buildings, tucked away behind a small business park, which constitutes the CRE, or Coal Research Establishment, at SO918284, shown as 'Works' on the OS map. The whole place is surrounded by a secure fence and, as I say, "if I can't get in, I won't get in!", so this is a shot from the field to the north to the water tower and one of the buildings. I know little about the site, other than it's been shut for over 15 years (?).

Campeonato de España de Triatlón CRE y Relevos por JCDfotografia

Canto 1:

 

PARAISO

 

El Paraíso es la tercera de las cánticas del poema medieval intitulado La Divina Comedia, del florentino Dante Alighieri, siendo las primeras dos el Infierno y el Purgatorio. Fue escrito entre 1313 ó 1314 y 1321, fecha del fallecimiento del poeta. Mientras el Infierno y el Purgatorio son sitios terrestres, el Paraíso es un mundo inmaterial, etéreo, dividido en nueve cielos. Los primeros siete llevan el nombre de cuerpos celestes del sistema solar, que en su orden son Luna, Mercurio, Venus, Sol, Marte, Júpiter, Saturno. El último par está compuesto por las estrellas fijas y el Primer móvil.

 

Un gran conjunto de escenarios compone el Empíreo. La relación entre Dante y los beatos, sin embargo, es diferente de la que había sostenido con los habitantes de los otros dos reinos. De hecho, todas las almas del Paraíso, se encuentran en el Empíreo, y precisamente en la cuenca de la Cándida Rosa (o Rosa Mística) desde el cual contemplan directamente a Dios. Sin embargo, para que su viaje por el Paraíso sea más fácil de comprender, las figuras aparecen por cielo, en una precisa correspondencia astrológica entre las cualidades de cada planeta y el tipo de experiencia espiritual realizada por el personaje descrito. De esa manera, en el cielo de Venus se encuentran los espíritus amantes, mientras que en el de Saturno los contemplativos.

 

Virgilio, que simboliza la Razón, ha desaparecido. En su lugar, Beatriz (Beatrice), quien representa la teología, toma el lugar de guía. De hecho, es imposible llegar a Dios tan sólo con la razón, siendo necesaria la verdad iluminada. A continuación Dante encuentra un nuevo guía, Bernardo de Claraval. Beatriz sigue acompañándolo y ruega por él en el momento de la invocación final del santo a María.

 

Al recorrer los tiempos del viaje a través del el Paraíso, Dante tiene presente el esquema del Itinerario de la mente en Dios de San Buenaventura, que buscaba platónicamente tres grados de aprendizaje: el Extra nos, la experiencia de los siete cielos, que corresponde al conocimiento sensible de teoría platónica; el Intra nos, o la experiencia de las estrellas fijas, correspondiente a la visión ; el Supra nos, o la experiencia del Empíreo, correspondiente al conocimiento intelectual. En esta ocasión sigue habiendo elementos de tipo escolástico-aristotélico (vida mundana, activa y contemplativa), y agustiniano (la vida activa según la Scientia, y la vida contemplativa según la Sapientia)

 

Exposición

La Divina Comedia Ilustrada por Dalí

Del 22 de mayo al 30 de junio de 2013

 

La Divina Comedia ilustrada por Dalí

 

La ilustración de “La Divina Comedia” fue un encargo del Gobierno italiano con motivo del 700 aniversario del nacimiento de Dante. Dalí comenzó de inmediato el trabajo, llegando a realizarmás de cien acuarelas. Sin embargo, debido a la gran polémica suscitada en Italia porque el artista seleccionado no fuera un italiano, el proyecto original fue abortado.

 

A pesar de ello se editó en Italia un libro con las ilustraciones ya instancias del propio papa Pío XII, Dalí abordó el proyecto de recreación de la serie en xilografía, auspiciada por Joseph Foretquien, junto con los grabadores en madera Jacquet y Taricco, inicia el proceso de transferir las 100 acuarelas originales a 3,500 tacos xilográficos, uno por cada color y unos 35 para cada acuarela.

 

Entre 1960 y 1964 se confecciona la edición de “La Divina Comedia” ilustrada por Dalí, presentada en seis volúmenes, con eltexto de Dante Alighieri traducido al francés por Julien Brizeux.La primera edición en francés hace constar la duración del trabajorealizado: “Cette édition en langue française…elle a nécessitécinquante-cinq mois de un travail patient éd assidu. Commencé an avril 1959 elle fut achevée le 23 novembre 1963”.

 

Los 100 grabados se realizaron sobre madera de 25.5 x 17.5 cm de plancha, en un formato de 33 x 26 cm de papel, y se utilizó el “Vélin pour Chiffon de Rives”. La firma de Dalí fue hecha en plancha.

 

Los libros fueron presentados con diferentes estuches, que iban desde los más comunes en cartón rígido hasta estuches de madera finamente labrada con diseños de Dalí y acompañados de acuarelas originales. Pero “La Divina Comedia” con ilustraciones de Salvador Dalí también se presentó por la compañía francesa LesHeures Claires de París, como suite de 100 grabados recogidos en tres carpetas.

 

Les Heures Claires realiza también una edición especial en seis carpetas que contienen las xilografías que exponemos en esta muestra. Los 100 grabados están realizados sobre madera de25.5 x 17.5 cm de plancha, en un formato de 33 x 26 cm de papel “Vélin pur Chiffon de Rives”. Incluye las pruebas de color completas(entre 35 y 40 planchas) de seis grabados, dos por cada serie: infierno, purgatorio y paraíso.

 

Esta edición es previa a la inclusión de la plancha con la firma impresa de Dalí, lo que hizo que fuese muy codiciada por los falsificadores para añadirle la firma falsificada del artista ya que al estar limpias, sin firma en plancha, la firma original es más creíble. Los ejemplares sueltos se vendieron a precios superiores a los 6,000 dólares. Aún hoy día se venden ejemplares que teniendo firma en plancha, tienen además la firma de Dalí y una numeración, evidentemente añadidos por los falsificadores.

 

Los ejemplares con firma en plancha fueron extraídos por los galeristas para venderlos como láminas sueltas, lo que ha hecho que se conserven muy pocas colecciones completas, siendo común que se realicen exposiciones parciales, de una de las tres partes de que consta la obra.

 

La colección que presentamos está íntegra, con sus carpetas originales y con las pruebas de color de seis de las láminas, lo que nos permite ofrecer una presentación absolutamente completa y perfecta de la edición original de xilografía sobre madera realizada por Les Heures Claires.

 

El minucioso proceso xilográfico en el que se interpreta cada trazo y cada color de la acuarela original, para trasladarlos a las planchas de madera uno a uno, supuso cincuenta y cinco meses de trabajo de virtuosos artesanos bajo la supervisión del artista. En el proceso de grabación la superposición de dos colores crea un nuevo color, por lo que los grabados hubieron de prestar atención minuciosa a la perfecta superposición de las planchas coloreadas, tarea que caracteriza específicamente a esta técnica.

 

En esta muestra presentamos la descomposición de acuarelas en el proceso xilográfico, pudiéndose observar las numerosas impresiones de diferentes colores que fueron necesarias para completar la imagen final.

 

La “Divina Comedia” fue ilustrada, entre otros, por Botticelli,Miguel Ángel y Gustavo Doré, antes del colosal trabajo de Dalí, y por Barceló en los últimos tiempos. Pero Dalí, a pesar del profundo conocimiento de la obra de Dante, no se limita a ilustrar los versículos sino que, partiendo de ellos, deja aflorar libremente su universo personal, plasmando sus obsesiones y motivos recurrentes, uniendo el impulso surrealista a la aplicación de técnicas y estilos del renacimiento y el barroco.

 

Consideramos esta muestra ideal para el conocimiento y disfrute del auténtico Dalí, excéntrico, virtuoso en el dibujo y en la aplicación del color, sorprendente en la imaginería que construye y por encima de todo, atractivo para todos los públicos que quedarán subyugados por la innegable belleza de todas y cada una de las cien láminas que constituyen la muestra íntegra de la primera edición de Les Heures Claires con sus pruebas de color.

Salvador Dalí

 

Salvador Dalí nació en Figueres (España) en 1904. Estudió en la Academia de Bellas Artes de San Fernando,en la cual experimentó con las tendencias cubistas y dadaístas. Luego de ser expulsado de esta academia en 1926, se muda a Paris, donde conoció a importantes artistas, como Joan Miró, Pablo Picasso y al grupo de surrealistas liderado por André Bretón; más adelante éste lo expulsa del grupo, acusándolo de ser fascista. Durante su estancia en la capital francesa es que conoce a Gala, quien se convirtió en su esposa, su musa y motivo de varias de sus obras.

 

En 1939 se trasladó a Estados Unidos y permanece allí por ocho años, siendo este uno de los períodos más fructíferos de su vida. Regresa a España adonde permanece hasta su muerte en 1989.

 

Dalí se convirtió en la figura icónica del movimiento surrealista, su producción artística refleja una combinación de imágenes referente a los sueños y objetos cotidianos representados de maneras sorprendentes a través de un dibujo minucioso, una impresionante atención al tratamiento de detalles y un colorido muy brillante y luminoso.

 

Su obra luego de la guerra civil española (1936-1939)trata temas clásicos como lo religioso, histórico y alegórico. Además de pintar, Dalí ilustró libros, diseñó joyas y ropa, elaboró esculturas y objetos varios y colaboró en la producción de varias películas.

 

Una parte de su extensa producción se muestra en el Teatro Museo Dalí, el cual se ha convertido en uno de los museos más visitados de España y que fue fundado antes de su muerte en Figueras; actualmente la Fundación Gala-Salvador Dalí administra tres espacios más que exhiben su obra en su país natal, incluyendo uno dedicado a las joyas diseñadas por este genial artista.

“La Divina Comedia” de Dante

 

Dante Alighieri (1265-1321) nació en Florencia y murió en Rávena (Italia). “La Divina Comedia” constituye una de las obras fundamentales de la transición del pensamiento medieval al renacentista, el poema insigne de la literatura italiana y una de las cimas de la literatura universal.

 

Fue escrita entre 1308 y 1321 en tercetos encadenados. En ellos gravita el símbolo del número tres. Tiene tres partes: Infierno, Purgatorio y Paraíso. Tres, los protagonistas: Dante, Virgilio, que representa la razón, y Beatriz, símbolo de la fe.

 

Cada parte reúne treinta y tres estrofas o cantos, excepto el Infierno, que tiene treinta y cuatro. De esta manera suman cien: otro número mágico.

 

El Infierno tiene nueve círculos, más un “ante infierno” en el que están los indiferentes. En cierto sentido, el Purgatorio es una imagen invertida del Infierno. Si este último es un abismo al que se va bajando por diferentes círculos, el primero es una montaña a la que se asciende al otro lado de la Tierra a través de siete cornisas. El siete y el nueve son también números mágicos.

 

Dante escribió la obra en dialecto toscano y al hacerlo contribuyó a establecerlo como la lengua italiana.

 

Carmen González Huguet

  

MARTE Museo de Arte de El Salvador

 

Colonia San Benito Final Avenida. La Revolución San Salvador, El Salvador Centroamérica

Tel.: (503) 2243-6099 Fax: (503) 2243-1726 info@marte.org.sv

www.marte.org.sv

 

Horario

 

Martes a Domingo: 10:00 a.m a 6:00 p.m.

Lunes (Cerrado)

 

Todos los domingos la entrada al MARTE es GRATIS.

 

De martes a sábado entran GRATIS: Adultos mayores, niños menores de 8 años, grupos de escuelas públicas, estudiantes del Centro Nacional de Artes (CENAR), Estudiantes de la Escuela de Artes de la Universidad Nacional, Miembros de Asociación de artistas Plásticos de El Salvador (ADAPES), Miembros de North American Reciprocal Museums Program (NARM), Miembros de El club de lectores de El Diario de Hoy, Visitantes del Museo Forma, Estudiantes y Docentes Universidad Tecnológica, Turistas hospedados en Hotel Hilton Princess San Salvador

 

Tarifa: (Martes a Sábado 10:00 am a 6:00 pm)

La tarifa normal es:

Adultos $1.50

Estudiantes $0.50

 

Facilidades para Discapacitados:

 

MARTE es accesible a personas con discapacidad móvil. Dos sillas de ruedas se encuentran además en la recepción para uso de visitantes que las requieran.

  

Menier est une entreprise chocolatière française fondée en 1816 par Antoine Brutus Menier qui a commencé à fabriquer les tablettes en 1856.

 

C'est Jean Antoine Brutus Menier qui fonde en 1816, l’entreprise chocolatière qui porte son nom. Celle-ci, installée à l’origine dans le quartier du Marais à Paris (rue Sainte-Croix-de-la-Bretonnerie), vend des produits pharmaceutiques et des médicaments à base de chocolat aux vertus thérapeutiques.

 

En 1825, la firme déménage à Noisiel, sur le site de l’ancien moulin. En 1836, elle est la première à créer la tablette de chocolat. En 1867, Emile-Justin, fils d'Antoine Brutus Menier, décide de recentrer son usine sur la fabrication de chocolat. C’est aussi le moment de l’essor de la production et des effectifs de l’entreprise qui passent de 50 ouvriers en 1856 à 325 en 1867 (ils seront plus de 1 500 dans les années 1950).

 

Le moulin est conçu par l'architecte Jules Saulnier et construit (1869-1872) par l'ingénieur Armand Moisant. C'est le premier bâtiment au monde à structure métallique apparente. Il est aussi caractérisé par les motifs de sa façade en carreaux de céramiques.

 

À la mort d'Emile-Justin, en 1881, ce sont ses fils, Gaston, Albert et surtout l'ainé, Henri, qui assurent les destinées de l'entreprise familiale. La fortune des Menier est telle, que Henri Menier, qui est par ailleurs maire de Noisiel, consacre une grande partie de son temps et de son argent à ses deux passions que sont le yachting et la course automobile. En 1895, il achète même l'Île d'Anticosti dans le golfe du Saint-Laurent au Canada pour en faire une réserve privée de chasse et de pêche et y fonde Port-Menier. En avril 1913, il acquiert le domaine et le château de Chenonceau qui, à sa mort, au mois de septembre suivant, est transmis à son frère Gaston, qui revend l'île d'Anticosti à une compagnie forestière canadienne en 1926. La chocolaterie cesse d'innover tandis que débute la Première Guerre mondiale. Gaston meurt en 1934, ses fils Georges, puis Jacques, lui succèdent, mais le Front populaire, fait perdre la mairie de Noisiel à la famille en 1938.

 

Après la Seconde Guerre mondiale, la firme commence à décliner, concurrencée par les barres chocolatées venues des États-Unis. Un an après la mort d'Hubert Menier (le troisième enfant de Georges) survenue en 1959, l'entreprise est contrainte de fusionner avec la société Rozan qui rachète la firme dans sa totalité en 1965. Deux ans plus tard, Antoine, le frère ainé d'Hubert et qui était cogérant de l'entreprise depuis 1953, meurt sans enfant à Paris, le 12 août 1967 à l'âge de 62 ans.

 

Quatre ans plus tard, en 1971, Menier est rachetée progressivement par Rowntree Mackintosh (en) (créateur des célèbres Smarties en 1937 et de la barre Lion en 1976) laquelle est acquise à son tour en 1988 par Nestlé. Le Moulin Saulnier est classé Monument historique en 1992.

 

Depuis 1996, le site Menier, au bord de la Marne, est le siège de la division pour la France de Nestlé.

 

La marque Menier subsiste encore grâce à ses tablettes de chocolat pâtissier, ainsi qu'au chocolat en poudre, mais elle n'est plus guère mise en avant, notamment parce que la marque n'est connue que sur le marché français. La multinationale lui préfère donc son produit « Nestlé dessert ».

 

The Menier Chocolate company (French: Chocolat Menier) was a chocolate manufacturing business founded in 1816 as a pharmaceutical manufacturer in Paris, France, at a time when chocolate was used as a medicinal product and was only one part of the overall business.

UNEP ED Inger Andersen and INC Delegation visit to Mr. Green AFRICA recycling plant

CREDIT: UNEP/ Ahmed Nayim Yussuf

Creamos desde lo mas sencillo hasta poner a volar su imaginacon, de acuerdo a su presupuesto.

“Para mi pertenecer a Graduados Codelco ha sido motivo de orgullo y también de grandes desafíos. Mi experiencia como graduado ha sido muy enriquecedora desde el principio. Las semanas de formación fueron diseñadas especialmente para nosotros, mostrando el interés de la corporación no tan sólo por las habilidades técnicas que se requieren, sino también por habilidades centrales o blandas, que finalmente hacen la diferencia y van en vías de crear un sello como profesional de Codelco. Ya inmerso en la realidad de Radomiro Tomic, con el paso del tiempo me di cuenta que las personas de la división tienen grandes expectativas en nosotros, por lo que se nos exige acorde a esas expectativas, sin embargo, siempre están dispuesto a ayudarnos en nuestro desarrollo profesional y la adaptación al mundo laboral”

Fonte Officia Fiorella Mannoia WebPage:

Fiorella nasce a Roma. Ha saputo costruirsi dalla metà degli anni ottanta la necessaria credibilità per diventare la voce e il controcanto femminile di una canzone d’autore storicamente declinata al maschile.

 

L’album d’esordio “MANNOIA FORESI & CO” risale ai primi anni settanta. La prima occasione di incontro con il grande pubblico del Festival di Sanremo del 1981 dove Fiorella presenta “CAFFÈ NERO BOLLENTE”.

 

1984/1987

Ma la vera svolta per la carriera di Fiorella arriva con il Festival di Sanremo del 1984: l’interpretazione di “COME SI CAMBIA” segna per lei una vera e propria presa di coscienza delle sue capacità interpretative. Nel 1985 pubblica “MOMENTO DELICATO” e nell’86 “FIORELLA MANNOIA”. Sono quelli che lei definisce album di “transizione” che la porteranno al 1987 a Sanremo.

 

Questa partecipazione segna il definitivo approdo a quella via musicale che ancora oggi caratterizza in maniera definitiva il lavoro di Fiorella. In quell’occasione presenta infatti “QUELLO CHE LE DONNE NON DICONO” brano espressamente scritto per lei da Enrico Ruggeri che si dimostrerà dunque il primo tra i grandi cantautori a credere in lei come voce privilegiata alla quale affidare i propri versi. Fiorella vince il premio della critica e il successo è tale che “QUELLO CHE LE DONNE NON DICONO” rappresenta ancora oggi uno dei brani con cui il pubblico più la identifica.

 

1988

Nel 1988 ha un altro incontro importante, quello con Ivano Fossati. Sua infatti “LE NOTTI DI MAGGIO” con cui Fiorella torna a Sanremo. Il brano si aggiudica nuovamente il premio della critica.

 

È una sorta di consacrazione. A questo evento segue infatti “CANZONI PER PARLARE”, album che racchiude in sé alcune delle più prestigiose firme della canzone italiana: Fossati, Ruggeri, Ron, Cocciante. Presenza importante nella realizzazione del lavoro quella di Piero Fabrizi. A partire da questo album in poi, Fabrizi curerà la produzione, gli arrangiamenti e la composizione di vari brani di successo.

 

È il disco della svolta, del definitivo riconoscimento di critica e pubblico che decreta al lavoro un successo di vendita importante (questo diverrà una costante dei futuri lavori).

 

1989

Nel 1989 esce “DI TERRA E DI VENTO”. All’interno Fiorella canta con Ivano Fossati una bellissima traduzione, curata dallo stesso Fossati, di “OH CHE SARÀ” di Chico Buraque De Hollanda che rimane uno dei brani più amati del suo repertorio. È l’album della raggiunta maturità artistica: alle firme già presenti nel precedente lavoro, si aggiunge Francesco De Gregori (“il coronamento di un sogno”, rivelerà Fiorella). “CANZONI PER PARLARE” e “DI TERRA E DI VENTO” le valgono, per due edizioni consecutive, la Targa TENCO come migliore interprete.

 

1992

Il 1992 vede consolidarsi la felice collaborazione con Ivano Fossati che scrive per lei “I TRENI A VAPORE” che dà il titolo all’album. All’interno tra le altre “TUTTI CERCANO QUALCOSA” altro gioiello di Francesco De Gregori, “IL CIELO D’IRLANDA” di Massimo Bubola e “INEVITABILMENTE” di Ruggeri-Schiavone, che Nanni Moretti sceglierà per inserirla come colonna sonora nel suo film “Caro Diario”.

 

1994/1997

Nel 1994 esce “GENTE COMUNE”. All’interno Fiorella canta una straordinaria “GIOVANNA D’ARCO” scritta per lei da Francesco De Gregori e collabora con Caetano Veloso (il grande artista brasiliano canta con Fiorella nel brano di sua composizione “IL CULO DEL MONDO”). Altra novità, la collaborazione con il giovane cantautore Samuele Bersani che scrive il testo di “CRAZY BOY” su musica di Piero Fabrizi.

 

Sia “I TRENI A VAPORE” che “GENTE COMUNE” le valgono ancora una volta la Targa Tenco come migliore interprete.

 

“BELLE SPERANZE” (1997) rappresenta un momento di svolta; a parte Piero Fabrizi che scrive tra le altre la canzone che da il titolo all’album, Fiorella non si rivolge più alle firme che l’hanno accompagnata per un decennio, ma tenta di dare voce ai linguaggi nuovi e diversi: ecco allora comparire Daniele Silvestri, Avion Travel e Gian Maria Testa tra gli altri.

 

1999/2002

Nel 1999 esce “CERTE PICCOLE VOCI” primo disco live della carriera di Fiorella. Venticinque brani che rappresentano non tanto un bilancio quanto piuttosto la voglia di fermare un momento speciale come un concerto e regalarlo a quel pubblico che ormai da anni la segue nei teatri di tutta Italia fedele e numeroso.

 

Partecipa come super ospite all’edizione 2000 del Festival di Sanremo.

 

All’interno del doppio cd “CERTE PICCOLE VOCI” brillano l’inedito firmato da Ivano Fossati, “L’AMORE CON L’AMORE SI PAGA” e una sorprendente e toccante versione di “SALLY”, scritta da Vasco Rossi, che trainano il disco ai primi posti delle classifiche per lungo tempo, raggiungendo e superando il doppio disco di platino.

 

Nel febbraio 2001 esce “FRAGILE”, altro disco di grande successo, che va ad occupare anch’esso le posizioni alte delle classifiche di vendita. Ne segue una lunga tournée che porterà Fiorella in molti teatri, palasport e rassegne in tutta Italia per un totale di circa 80 concerti, realizzando ovunque il tutto esaurito. Questo tour le vale il premio come “MIGLIOR LIVE DELL’ANNO”, premio per altro già assegnato in precedenza a Fabrizio De Andrè, Zucchero, Pino Daniele.

 

Da un’idea di Pino Daniele nell’estate 2002 parte una tournée che vede sul palco, insieme a Pino, Francesco De Gregori, Ron e Fiorella.

 

In tutto 27 concerti ai quali partecipano oltre 180.000 spettatori, un grande successo sfociato in un DVD e un disco live che si posiziona ai primi posti della classifica per lungo tempo.

 

2003/2005

Sull’onda positiva di questa esperienza Fiorella nell’inverno 2003 decide di ripartire da sola per una lunga tournée teatrale, sovvertendo ogni regola di mercato, senza un disco in uscita con una sorprendente leggerezza ed ironia incanta il pubblico che la segue con un repertorio inedito, con nuove sonorità e arrangiamenti curati dal suo produttore Piero Fabrizi. Questa è senza dubbio la sua tournée di maggior successo tanto da protrarsi per due interi anni passando dai teatri ai palasport e registrando la presenza di 200.000 spettatori. Da questa esperienza sono tratti un dvd e un cd doppio che si intitola semplicemente “CONCERTI”.

 

Il 30 novembre 2005 esce in libreria per la collana “Bur senzafiltro” un cofanetto con il dvd del concerto di chiusura di questo lunghissimo tour registrato al teatro “Politeama Brancaccio” il 23 e 24 marzo 2005 e un libro contenente una lunga intervista in cui Fiorella si racconta e le riflessioni sull’attualità che ha pubblicato sul suo sito nel corso di questi anni.

  

2006

10 novembre 2006 esce “ONDA TROPICALE”. Dopo aver accarezzato a lungo questa opportunità, Fiorella con questo disco tanto atteso affronta in modo radicale il suo rapporto con la musica brasiliana, facendosene non soltanto interprete, ma anche madrina e ambasciatrice.

 

Fiorella si misura, oltre che nell’interpretazione in lingua italiana di sei degli undici brani (adattamenti fedeli delle versioni originali ad opera di Piero Fabrizi) anche a duettare in lingua portoghese nei restanti cinque brani, a testimonianza della grande interazione artistica che il progetto voleva finalizzare.

 

Questi nomi coinvolti nell’album: Chico Barque, Caetano Veloso, Gilberto Gil, Djavan, Milton Nascimento, Lenine, Chico César, Jorge Benjor, Carlinhos Brown e Adriana Calcanhotto. Nomi prestigiosi, artisti di caratura internazionale, quanto di meglio offra oggi una secolare scuola di musica universalmente riconosciuta come fra le più ricche al mondo. Nessuno prima d’ora neanche in Brasile, era mai riuscito a riunire, in un solo progetto tanti artisti, e considerando che stiamo parlando dei più grandi rappresentanti del MPB (musica popolare brasiliana), il disco di Fiorella può considerarsi storico.

 

2007

Nel 2007 dopo un lungo tour legato al disco “ONDA TROPICALE” esce il 9 novembre 2007 “CANZONI NEL TEMPO”, una raccolta in doppio cd dei maggiori successi di Fiorella, quelli che non devono mancare mai nei bis, come “QUELLO CHE LE DONNE NON DICONO” e “COME SI CAMBIA”, alcune versioni live: “SALLY”, “I TRENI A VAPORE” e “IL CIELO D’IRLANDA”. Tre duetti della sua carriera, “L’UCCISIONE DI BABBO NATALE” con Francesco De Gregori, “OH CHE SARÀ”, con Ivano Fossati e “PESCATORE” con Pierangelo Bertoli. L’album è arricchito da due cover inedite: “DIO È MORTO” di Francesco Guccini e “IO CHE AMO SOLO TE” di Sergio Endrigo. Di quest’ultimo viene realizzato un videoclip nel quale Fiorella coinvolge molti amici attori tra i più bravi del cinema italiano: Pierfrancesco Favino, Raoul Bova, Gianmarco Tognazzi, Giorgio Pasotti, Enrico Loverso, Giorgio Tirabassi, Simona Cavallari, Carolina Crescentini, Sabrina Impacciatore, Raffaele Vannoli, Anna Ferzetti, creando tra immagini e voce un piccolo capolavoro.

 

2008

Sull’onda del successo ottenuto dalla raccolta “CANZONI NEL TEMPO”, riassunto di una carriera tutta in crescita, Fiorella parte nell’estate del 2008 per un nuovo tour cantando i grandi successi che hanno caratterizzato questi suoi primi 40 anni di carriera musicale.

 

Sempre nel 2008, il 7 novembre, dopo 7 anni dalla pubblicazione dell’ultimo album di inediti, Fiorella pubblica il nuovo album intitolato “IL MOVIMENTO DEL DARE”. Sono molte le sorprese del nuovo album fatto da grandi firme della musica italiana, dieci canzoni scritte da Ivano Fossati, Franco Battiato, Luciano Ligabue, Tiziano Ferro, Jovanotti, Pino Daniele, Bungaro, oltre a tre brani di Piero Fabrizi. La canzone “IL MOVIMENTO DEL DARE” che dà il titolo al nuovo album è scritta dalla coppia Battiato-Sgalambro.

 

2009

Il 23 febbraio 2009 parte “IN MOVIMENTO TOUR”, nel quale Fiorella canta dal vivo le canzoni dell’album ancora una volta incontrando l’entusiasmo del pubblico che riempie i teatri di tutta Italia.

 

A novembre del 2009 esce il cd/dvd “HO IMPARATO A SOGNARE” che contiene dieci cover di canzoni celebri di cantautori italiani. L’album include anche due bonus track, una nuova versione di “CAFFÈ NERO BOLLENTE”, primo successo di Fiorella e “L’AMORE SI ODIA” in duetto con Noemi, allora giovane promessa della musica italiana incontrata durante la partecipazione di Fiorella al programma televisivo X Factor. Il dvd racconta la realizzazione del disco attraverso un’intervista alla stessa Fiorella e le immagini realizzate in un casale/studio in Toscana dove con i suoi musicisti ha registrato le canzoni del cd.

 

Il 20 e il 21 giugno 2009 Fiorella partecipa a due eventi unici. Il primo concerto-evento va in scena allo Stadio olimpico di Roma, “Corale per il popolo d’Abruzzo”, una serata di grande musica italiana e di solidarietà in favore della popolazione abruzzese colpita dal terremoto fortemente voluta da Renato Zero. Il pubblico assiste ad una serata di belle e famose canzoni grazie ad artisti che hanno segnato pagine importanti nella storia della usica italiana come Renato Zero, Ivano Fossati, Antonello Venditti, Claudio Baglioni, Pino Daniele, Gianni Morandi, Lucio Dalla, Giuliano Sangiorgi, Mauro Pagani, Gigi D’Alessio, Mario Biondi e quattro grandi Maestri: Ennio Morricone, Nicola Piovani, Renato Serio e Armando Trovajoli. La generosità degli artisti e del pubblico intervenuto numeroso hanno permesso la ricostruzione di un’ala dell’Univeristà delle Scienze di Coppito (L’Aquila).

 

Il secondo è lo storico concerto tutto al femminile ideato da Laura Pausini allo stadio San Siro di Milano, dove circa cinquanta tra le più belle voci della musica italiana si esibiscono in una lunga maratona durante tutto l’arco della giornata, per raccogliere fondi a favore delle popolazioni abruzzesi colpite dal terremoto. I 70.000 intervenuti assistono con entusiasmo ad un evento unico di cui Fiorella è madrina e promotrice insieme a Laura Pausini, Gianna Nannini, Elisa e Giorgia. Il concerto è trasmesso da 13 emittenti radiofoniche in diretta contemporanea. Di questo storico evento “Amiche per l’Abruzzo” uscirà ad un anno di distanza un dvd del concerto, che si aggiudica il primato da record di copie vendute: ben 200.000 in sole tre settimane.

 

2010

Il 27 marzo del 2010 parte l’Acoustic Tour nel quale Fiorella si esibisce per la prima volta in un concerto in versione acustica. Sul palco, accompagnata da una band che vede la collaborazione di alcuni nuovi musicisti e di un quartetto d’archi, propone oltre ai suoi grandi successi ancora una volta interpretazioni inedite.

 

Il grande successo di pubblico e critica fa viaggiare il tour anche durante tutta l’estate del 2010 con una indimenticabile tappa a l’Aquila ad un anno dal terremoto, durante la Festa della Perdonanza, in un emozionante concerto con la partecipazione straordinaria di Renato Zero al quale assistono 30.000 persone. Questo lungo tour trova il suo coronamento nell’uscita il 14 settembre 2010 del cd/dvd live “IL TEMPO E L’ARMONIA” impreziosito dal brano inedito “SE VERAMENTE DIO ESISTI” scritto dagli Avion Travel, una struggente preghiera che con dolcezza descrive il nostro smarrimento nell’attuale momento storico.

 

2011

Il 2011 Fiorella si ferma per lavorare al nuovo album di inediti ma l’anno è caratterizzato da un’unica performance, un momento indimenticabile il 4 luglio 2011 alle Terme di caracalla di Roma, Fiorella Mannoia canta il suo repertorio di più di 30 canzoni, accompagnata dalla sua band e dalla grande orchestra Roma Sinfonietta diretta dal maestro Maurizio Abeni. Un concerto che ha un’importanza davvero particolare perché inserito nell’ambito di un progetto di solidarietà attraverso Axè, l’associazione fondata da Cesare de Florio La Rocca, un italiano che ha dedicato la vita (oltre 44 anni, dice sul palco) al recupero degli invisibili, per cercare di interessare i ragazzi all’arte, alla bellezza, alla musica “sperando di arrivare prima del crack”. Il ricavato del concerto è stato poi diviso tra due progetti: Projecto Axè per il recupero dei ragazzi di strada di Salvador Bahia e un fondo per le borse di studio ai ragazzi della scuola di danza del Teatro dell’Opera di Roma.

 

2012

Il 24 gennaio 2012 il nuovo disco di inediti “SUD”, che vede per la prima volta Fiorella in veste di cantautrice. Un vero e proprio concept album, prodotto da Carlo Di Francesco, dedicato a tutto il Sud del mondo, che include 12 brani inediti tra cui il singolo di lancio “IO NON HO PAURA”. A marzo inizia un lungo Tour, con ospiti i ragazzi brasiliani del Projecto Axè, che si apre con 8 date nei più importanti palasport italiani. La tournèè prosegue nei teatri di tutta Italia, ottenendo un grande successo di pubblico e critica. Lo strepitoso live è raccolto in “SUD Il Tour”, 2 CD + DVD nei negozi e negli store digitali dal 9 ottobre. Oltre ai brani contenuti nell’album “SUD”, Fiorella interpreta tutte le sue più celebri canzoni in una versione assolitamente inedita, con arrangiamenti unici che donano ancora più passionalità e sensualità alla sua esibizione.

 

Il 22 settembre Fiorella prende parte a Italia Loves Emilia, concerto di beneficenza unico e senza precedenti in Italia, che ha raggiunto le 150.000 presenze al Campovolo di Reggio Emilia. Durante l’evento Fiorella duetta anche con Jovanotti e Giuliano Sangiorgi.

 

2013

Il 29 ottobre 2013 Fiorella torna con un nuovo progetto musicale: “A TE”, album-tributo a Lucio Dalla, che vuole essere un omaggio personale dell’artista al grande cantautore e amico. L’album (versione Cd + Dvd) registrato in presa diretta con l’orchestra Sesto Armonico, include 11 brani tra cui 2 duetti: con Alessandra Amoroso ne “La sera dei miracoli” e con Ron in “Felicità”. L’album conquista la certificazione di disco di platino. Il 23, 28 e 29 dicembre Fiorella presenta in esclusiva nazionale i brani inclusi in “A te” e altri grandi successi del repertorio di Lucio Dalla in tre straordinari eventi sold-out interamente dedicati al cantautore bolognese nella Sala Santa Cecilia dell’Auditorium Parco della Musica di Roma.

 

2014

Dopo il successo della prima versione, che ha conquistato il disco d’oro, e delle date live di dicembre, il 25 febbraio 2014 “A TE” torna in una nuova veste, arricchita con altri 5 capolavori: quattro nuove interpretazioni registrate durante le date live sold-out del 28 e 29 dicembre all’Auditorium Parco della Musica di Roma, e un’inedita versione in studio de “Il Parco della Luna“.

 

Esce il 27 ottobre 2014 “FIORELLA”, straordinaria antologia che vede la partecipazione di nomi eccellenti del panorama musicale italiano. Un progetto importante che in poche settimane viene certificato disco di platino e che include 2CD: il CD1 raccoglie il meglio del repertorio di Fiorella, nuove registrazioni arricchite dal primo singolo inedito “LE PAROLE PERDUTE”; nel CD2 la Mannoia reinterpreta celebri brani e duetta con amici e colleghi tra cui, per citarne alcuni, Laura Pausini, Tiziano Ferro, Ligabue, Pino Daniele, Daniele Silvestri, Niccolò Fabi, Giuliano Sangiorgi, Cesare Cremonini, Ivano Fossati, e molti altri.

 

2015

Iniziata a fine 2014, la tournéé “Fiorella Live” prosegue tra teatri e prestigiosi spazi all’aperto con oltre 60 date in tutta Italia fino all’estate 2015, per concludersi con uno straordinario concerto-evento all’Arena di Verona il 7 settembre. Per l’occasione Fiorella è accompagnata da ospiti d’eccezione come Loredana Berté, Emma, J-Ax, Enrico Ruggeri, Noemi, Niccolò Fabi, Negrita, Frankie Hi-Nrg, tutti riuniti per festeggiare i 40 anni di carriera di Fiorella.

 

2016

Con Bungaro e Cesare Chiodo scrive il brano “PERFETTI SCONOSCIUTI”, colonna sonora dell’omonimo film di Paolo Genovese, uscito a febbraio 2016. Il brano riceve il Nastro D’Argento 2016 per la Migliore Canzone Originale.

 

L’1 aprile 2016 esce l’album “Amici non ne ho…ma amiche sì” di Loredana Bertè, di cui Fiorella è produttrice artistica.

 

Nell’estate 2016, a distanza di quasi tre anni dalla pubblicazione dell’album “A te”, Fiorella torna a dedicare a una serie di concerti al grande Lucio Dalla, con un emozionante live che porta in tournée per tutta l’Italia.

 

E’ direttrice artistica di “Amiche in Arena”, il concerto evento contro la violenza sulle donne nato intorno al repertorio di Loredana Berté, che vede avvicendarsi 16 artiste sul palco dell’Arena di Verona il 19 settembre.

 

E’ chiamata da Michele Placido a recitare il ruolo di una delle protagoniste del suo film tutto al femminile “7 Minuti”, che racconta la vicenda di 11 operaie, presentato alla Festa del Cinema di Roma 2016 e nelle sale dal 3 novembre.

 

Il 23 settembre 2016 esce “COMBATTENTE”, il singolo che dà il titolo al nuovo atteso album di inediti uscito il 4 novembre e che contiene anche il brano “NESSUNA CONSEGUENZA”, uscito come singolo in occasione della Giornata Mondiale contro la violenza sulle donne.

 

L’album, prodotto da Carlo Di Francesco, vede autori della nuova generazione, ma anche storici nomi della canzone d’autore: Ivano Fossati (in un brano in cui Fiorella è autrice del testo e Fossati delle musiche), Giuliano Sangiorgi, Federica Abbate, Cheope, Fabrizio Moro, Bungaro, Cesare Chiodo e anche la stessa Fiorella.

 

Prende il via a inizio dicembre “COMBATTENTE Il Tour”, che macina un sold out dopo l’altro nei più prestigiosi teatri d’Italia.

 

A metà dicembre è annunciata la presenza di Fiorella in gara al Festival Di Sanremo 2017, con il brano “Che sia benedetta”. Sarà la quinta volta in gara, a 29 anni da “Le notti di maggio” (1988) e a 30 anni da “Quello che le donne non dicono” (1987).

  

Le palais Stoclet est un bâtiment de style Art Nouveau à tendance géométrique viennoise situé au 279-281 avenue de Tervueren à Woluwe-Saint-Pierre (Bruxelles). Conçu en 1903-1904 par l'architecte autrichien Josef Hoffmann pour devenir l'hôtel particulier du financier belge Adolphe Stoclet, sa réalisation s'échelonna de 1905 à 1911. Représentatif du concept d'œuvre d'art total développé au début du XXe siècle, il est indissociable de sa décoration extérieure et intérieure, de son mobilier, de des objets usuels et de ses jardins. La décoration intérieure a été réalisée notamment par Gustav Klimt et Fernand Khnopff. Cet édifice aux lignes géométriques, révolutionnaire à l'époque des méandres de l'Art nouveau, ouvre de fait l'ère Art déco.

 

Si côté rue, le palais présente un aspect urbain quelque peu austère, il s'ouvre de l'autre côté vers le jardin, également conçu par Hoffmann, avec deux avancées symétriques surmontées de terrasses qui assurent une liaison de l'ensemble palais-jardin indissociable. Le jardin reprend les lignes géométriques du bâtiment. La succession des éléments architecturaux et végétaux procure une impression continue, une promenade relie pièce d'eau, cabinets de verdure, pergolas, charmilles et ifs taillés, vasques et bacs à plantes qui ont été préservés jusqu'à ce jour. Dimensions de l'édifice : hauteur 20 m (dont 10 m de toit), longueur 37 m et largeur 13 m.

 

L'architecte a aussi créé dans ses ateliers le mobilier et de nombreux éléments de décoration intérieure depuis les lustres jusqu'à la vaisselle et l'argenterie. La salle à manger est entièrement couverte de mosaïques conçues d'après des esquisses de Gustav Klimt et exécutées par Leopold Forstner en marbre, verre et pierres semi-précieuses. Aujourd'hui les dessins de Klimt se trouvent dans l'exposition permanente du musée des Arts appliqués de Vienne en Autriche (cf. wikipédia, merci www.woluwe1150.be pour la photo).

Ciudad Cres, en la isla Cres, Croacia 17 de julio 2009

 

Cres city on Cres island, Croatia 17th of july 2009

Pernat Cres Croatia.

Pernat je naselje na otoku Cresu. Administrativno, naselje pripada gradu Cresu.

PERNAT Naselje Pernat smješteno je na zapadnoj strani središnjeg dijela poluotoka, na rubu plodnog polja. Ovo selo je među arhitektima poznato kao jedan od najljepših primjera tradicionalne gradnje na otoku Cresu, s gospodarskim objektima (štale, gumna) smještenim po njegovom obodu. Pernat je jedno od malo - brojnih naselja na otoku Cresu iz kojeg se ne vidi more, a najbliže mu je na istočnoj strani u uvali Zaglavčić, nakon 40-ak minuta hoda strmom stazom. Na tom mjestu je u vrijeme austrougarske vlasti izgrađen mol za pristajanje plovila iz Cresa, što je ujedno bila i najkraća veza s glavnim otočnim naseljem. Prije ulaza u mjesto, na desnoj strani se nalazi jednostavna prizemnica u privatnom vlasništvu, koja je od 1945. do 1953. g. imala funkciju osnovne škole. Na samom početku sela je Crkva Gospe Lurdske, izgrađena 1914. g. Nalazi se na rubu proširenja koje dijeli naselje na dva dijela, sjeverni i južni. Ovo mjesto je danas parkiralište, no u prošlosti je imalo ulogu sastajališta o čemu svjedoči i, danas obraslo i gotovo neprepoznaljivo, boćalište koje se nalazi uza nj. Južni dio naselja se naziva i Brce, stoga što se nalazi na malom uzvišenju, brdašcu, brdcu. Ovakav naziv za povišeni dio naselja je prisutan i u nekim drugim mjestima na otoku Cresu. Nakon 15-ak minuta laganog hoda, starom stazom iz Pernata prema Valunu, nalazi se slikovita crkvica Sveti Juraj, iz - građena u 12./13. soljeću.

A nice sight down a cul-de-sac that would have been built around about the same time the Escort was built. If only the Escort was a bit more original...

1 3 5 6 7 ••• 79 80