View allAll Photos Tagged tibia
Sin duda alguna el agua es un elemento básico en la rutina de belleza de cualquier mujer. Pero un factor muy importante es usar la temperatura adecuada, ya que esto puede convertirse en la diferencia para tener una piel suave y delicada.
Por esta razón, te presentamos una sencilla guÃa sobre los ...
Pictures of my broken leg and healing progression from a ski accident in Beaver Creek, CO.
I was skiing down a black and fell on ice... My right ski did not detach from the boot and as I rolled down the mountain, my tibia and fibula fractured since the lower part of my leg was staying in place while my upper body was rolling.
Both bones were compound (exposed outside the skin) fracture.
I was taken down the mountain by ski patrol and ambulanced to Vail Hospital.
Australian fallen.
ADDY Edward. Lieutenant, 9th Battalion, Australian Infantry, died 18th August 1915, from sickness, aged 43 years. He was the son of Edward and Mary Ann Addy, and was the husband of Annie L. Addy, of 72 Magdalen Street, Colchester. Born Catfield, Norfolk. (Anzac Officer) At rest in Pieta Military Cemetery, Malta. His life for his country. His soul to his God.
ALLSEBROOK Gerald Gilbert Stanley. Private 1395, Private, 1st Clearing Hospital, Australian Army Medical Corps. Died from his wounds, 20th June 1915 on Hospital Ship, Sicilia at sea. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta. Some notes from his army records.
He joined up at Hobart Barracks, Tasmania on the 21st September 1914 aged 20. He lived with his parents, William and Agnes Martha at 16 Star Street, Hobart, his occupation was a painter. He embarked Hobart for the Mediterranean Expeditionary Force via England on the 5th December 1915. He received a gun shot wound which resulted in a compound fracture to his left Tibia and Fibula while in action at Gallipoli. At some stage he was invalided to Malta on Hospital Ship, Sicilia where he succumbed to his injuries on the 20th June 1915.
ALWAY George William. Private 1116, Private, 23rd, Australian Infantry. Died of sickness, 14th November 1915, aged 41 years. He was the son of William and Matilda of Dyrham, Gloucestershire. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta. Some notes from his army record. He joined up in Australia on the 1st October 1914 as Private 1116, 2nd Army Veterinary Section and discharged himself from this section on the 1st December 1914. He rejoined on the 5th January 1915 as Private 1116 and was posted into D Company, 23rd Battalion. He had previously served for 7 years in the Imperial Yeomanry. He gave two next of kin, both sisters. Mrs Mary Ellen Hayward of 15, Brookleage Buildings, Larkhill, Bath, formerly of 5, Eldon Place, Larkhill, Bath and the other Miss Bessie Alway of 67 Queen Street, South Hamilton, Ontario, Canada. While in Gallipoli he went sick , his complaint was not recorded but on the 12th November 1915 he was transferred to Malta on Hospital Ship Devemha, suffering from pneumonia. He was admitted into Floriana Military Hospital, Valletta, Malta where he died on the 14th November 1915. He was laid to rest the same day in Pieta Military Cemetery, Malta.
ANDERSON William Watt. Private 153, 19th, Australian Infantry. Died of dysentery, 30th October 1915, aged 20 years. The son of Robert.J. and Helen Anderson, of 75 Annfield Road, Dundee. He is at rest in Pieta Military Cemetery, Malta.
ARCHIBALD George Alfred. Private 558, C Company, 28th, Australian Infantry. Died of his wounds, 3rd October 1915. He joined up on the 17th March 1915 aged 23 years 2 months. Born at Ballarat, Victoria. Occupation boiler maker. Next of kin was his father William John of Yarloop, Western Australia.
He embarked from Fremantle on H.M.A.T. Ascanius on the 29th June 1915 bound for Alexandria. On the 4th September 1915 he embarked Alexandria bound for Gallipoli on H.T. Ivernia. On the 22nd September 1915 he received shrapnel l wounds to his head and right leg while in action on the Gallipoli peninsula. He was treated at 7th Field Ambulance, then transferred to 16th Casualty Clearing Station and same day 22nd transferred to Hospital Ship, Grampion, for Malta. He was admitted into Military Hospital, Tigne, Malta on the 2nd October and died on the 3rd October 1915 from wounds received in action and laid to rest on the 4th by Chaplin, H.T Wheeler. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta.
BRADFORD Ray Percival. Private 2340, 10th, Australian Infantry. Died of sickness, 24th October 1915. He joined up on the 23rd March 1915 aged 19 years and 1 month. He was still serving with 74th Inf A Comp when he joined up. . He was born at Hackney, South Australia and his occupation was a painter. His next of kin was his mother, Mrs Eliza Bradford of Edwardstown, South Australia, previously of 5 Oxford Terrace, New Parkside, South Australia. On the 11th September 1915 he embarked for the Mediterranean Expeditionary Force on Kingstonian and he was taken on strength from Reinforcements at Gallipoli on the 17th September 1915. He was taken sick at Gallipoli on the 19th October 1915 and admitted into No 1 Casualty Clearing Station, Gallipoli with pyrexia He was transferred to Hospital Ship Soudan bound for Malta on the 19th October and admitted into Military Hospital, Imtarfa on the 24th October 1915 and he died the same same day of enteric fever. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta.
BARNETT Patrick Bernard (Served as BENNETT). Bugler 1724, 4th Australian Infantry who died on the 27th September 1915 from wounds received in action aged 18 years and 10 months. This memorial was erected by his sorrowing mother. He was the son of Charles Bernard and Kathleen Josephine Barnett, of 87, Addison Rd., Hove, England. Born in London, England.
At rest in Pieta Military Cemetery, Malta. His memorial shows G B BENNETT Some notes from his army record. He joined up on the 16th February 1915 at Liverpool Camp, New South Wales and he was by occupation a labourer and mechanic. After he had completed his training he embarked for Gallipoli where he joined the 4th Infantry Battalion on the 3rd September 1915. On the 6th September 1915 he was shot through a lung whilst in action was treated at No 9 Australian Casualty Clearing Station at Basra. On the 12th September he was evacuated to Malta on a hospital ship and was admitted into Tigne Military Hospital the same day. He died from his wounds on the 27th September and was buried the next day in Pieta Military Cemetery.
BARRIE Alexander, Private, 1117, 28th, Australian Infantry. Died of his wounds, 10th October 1915, aged 22 years. The son of John and Margaret Barrie, of 8 York Terrace , Shettleston, Glasgow. Born at Parkhead, Glasgow. He enlisted at Blackboy Hill, Western Australia on the 28th May 1915. He was aged 22 years and 3 months, occupation, farmer. His next of kin was his brother, John, of Denmark, Western Australia, then his father John of 8 York Terrace, Shettleston. He embarked from Freemantle, Western Australia on H.M.A.T. Ascanius on the 29th June 1915 to Egypt. On the 4th September 1915 he embarked Alexandria for Gallipoli on H T Ivernia. Whie in action he was shot and wounded in his left hip on the 22nd September 1915 at Gallipoli Peninsular and treated at 7th Field Ambulance, then at No 16 Casualty Clearing Station, Gallipoli. The same day and was invalided to Malta on Hospital Ship, Grampion. The 2nd October 1915 he was admitted into Military Hospital, Tigne, Malta where he died on the 10th October 1915 at 3-30pm. He was laid to rest the following morning by Chaplin W Cowan in Pieta Military Cemetery, Malta
BEAUDOIN Thomas Andrew. Private 558, 14th Australian Infantry died 4th June 1915 in Malta. He enlisted at Melbourne, Victoria, Australia aged 30 years and 4 months. He was born at Dunolly, Victoria, Australian to Sarah Jane Beaudoin. He embarked from Melbourne on H.M.A.T. A38 Ulysses on the 22nd December 1914 to Turkey
He died in Malta of enteric fever (typhoid) he received at the Dardanelles. He was invalided from Gallipoli to Malta on the 24th May 1915 on Hospital Ship, Soudan. Imtarfa Military Hospital, admitted on the 24 May 1915 and died on the 4th June . He was laid to rest on the 5th June 1915 at Imtarfa Military Cemetery, Malta.
BEAVER Maxwell Keith. Private, 371, 4th Battalion, Australian Infantry. Died of his wounds to his thorax, 9th June 1915. Born at Muswellbrook, New South Wales to Edward William and Honorah Beaver. Born in Sydney, New South Wales. He joined up on the 20th August 1914 aged 20 years and 3 months, he was working in a flour mill prior to his enlistment. His next of kin was his father of 172 New Youth Head Road, Double Bay, Sydney, previous address was 33 Henry Street, Waverley, Sydney. He embarked for the Mediterranean Expeditionary Force on H.M.A.T. A14, Euripides on the 20th October 1914.
He was shot and wounded in the thorax at the Dardanelles and invalided to Malta on Hospital Ship, Soudan on the 25th May 1915 and admitted into Military Hospital, Valletta where he died of his wounds. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta.
BERRY Andrew John. Corporal, 487, 19th, Australian Infantry. Died of his wounds, 11th September 1915, aged 26 years. He was the son of Archibald Campbell and Mary Jane Berry, of ‘Loch Lomond’, Saratoga, New South Wales. Born at Dubbo, New South Wales, Australia. He joined up on the 10th February 1915 aged 25 years, previous occupation, labourer. He joined up on the 11th August 1914 as Private 461, E Coy 1st Australian Naval and Military Expedition, New Guinea. He embarked from Sydney on the 19th August 1914 on H.M.A.T. Berrima to New Guinea. He was discharged on the termination of engagement 28th January 1915. He re-enlisted on the 15th February 1915 as Private 487 Australian Infantry He embarked at Sydney on H.M.A.T A40 Ceramic on the 25th June 1915 for the Dardanelles. He shot and wounded in the mouth at the Dardanelles and treated at 16th Casualty Clearing Station on the same day 25th August 1918. He was reported dangerously ill in hospital in Malta 0n the 4th September 1915 and he died on the 11th. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta.
BLACKWELL Harold Ernest Rupert. Private, 186, 19th Battalion, Australian Infantry. He received a bomb wound to his leg back and abdomen in Gallipoli on the 15th October 1915, Transferred to Valletta on Hospital Ship, Fomosa Died of his wounds, 23rd October 1915, aged 26 years. and was buried the same day in Pieta Military Cemetery. The son of Ernest Valentine and Janet Mary Blackwell, of ‘Alberta’, Archer Street, Chatswood, New South Wales. Born at Narrabri, New South Wales. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta. His brother, Trooper 376, John Milton Roy 5th, Australian Light Horse was killed in action at Gallipoli on the 28th June 1915. He is at rest in Shell Green Cemetery, Turkey.
BLAIN Arthur. Trooper, 541, 13th Australian Light Horse. Died of his wounds, 11th December 1915, aged 23 years. The son of John and Georgina Blain, of the Post Office, Kolora, Victoria, Australia. He died that we might live, not forgotten by those that loved him" At rest in Pieta Military Cemetery, Malta.
BRADY, Felix John. Private 1781, 18th Australian Infantry died 13th September 1915. He joined up on the 18th May 1915 aged 21 years and 11 months. He lived at North Sydney, and his occupation was a deck hand. His next of kin was his sister Miss Bertha Brady of 10 Paul Street, Milions Point, Sydney. His medals went to his eldest brother, P F Brady of Audley, Darwall Street, North Sydney.
On the 27th August 1915 he received a gun shot wound to his chest and shoulder and was treated at Mudros. He was treated at Anzac by the 16th Casualty Clearing Station. On the 5th September 1915 he was transferred to Hospital Ship, Nile at Mudros. On the 9th September 1915 he was admitted into Military Hospital, Floriana where he died of gun shot wound to the lung. on the 13th September 1915 He was laid to rest the following day at Addolorata Cemetery, Malta.
BREWER Gordon. Private, 558, 12th Battalion, Australian Infantry. Died of his wounds, 22nd August 1915, aged 24 years. The son of Harry and Jean Brewer, of Bulls Creek Road, Lower Mitcham, South Australia. At rest in Pieta Military Cemetery, Malta. Dearly loved, sadly missed, remembered by mother, sisters & brothers.
Atlas of Human Anatomy
Translated by:
Ronald A. Bergman, PhD
Professor Emeritus
Department of Anatomy and Cell Biology
Adel K. Afifi, MD, MS
Professor
Departments of Pediatrics, Anatomy and Cell Biology, and Neurology
This atlas is translated from the original atlas entitled "Handbuch der Anatomie des Menschen" which was published in 1841 in Leipzig, Germany. The author of this atlas was Professor Dr. Carl Ernest Bock, who lived from 1809-1874
Velen kwamen op het eind van hun latijn de tuin invliegen. ong. 3 cm groot.
---
De meikever of gewone meikever (Melolontha melolontha) is een insect uit de orde kevers (Coleoptera) en de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae).
De meikever is met een lengte tot 3 centimeter een middelgrote soort, de kleur van de dekschilden en de poten is kastanjebruin. Het gehele lichaam is voorzien van een fijne, witte beharing en de segmenten van het verder zwarte achterlijf hebben aan weerszijden driehoekige witte vlekjes. De antennes hebben een oranje kleur en eindigen in een langwerpige verdikking. Deze bestaat echter uit verschillende lamellen die eenmaal uitgewaaierd duidelijk zichtbaar zijn en worden gebruikt bij het zoeken naar voedsel of een partner.
De meikever staat bekend als een belangrijk plaaginsect, omdat de larven schade kunnen toebrengen aan door de mens geteelde gewassen. De larven eten wortels van planten en kunnen een verwoestende uitwerking hebben op moestuinen en gazons. De volwassen kevers eten bladeren en kunnen als ze in grote aantallen voorkomen een boom volledig kaalvreten. De volwassen meikever heeft een voorkeur voor de eik, maar leeft ook wel van andere soorten bomen. De voorkeur voor eik blijkt dan vooral in Nederland, want in België, meer bepaald in Vlaanderen komt de meikever bijna uitsluitend voor in streken waar men veel beuken aantreft. De kever is in de regel niet zo schadelijk als de larve, al zijn er enige uitzonderingen bekend. Toen er nog geen bestrijdingsmiddelen waren, veroorzaakte de kever veel schade aan de gewassen en vormde zo een serieuze bedreiging voor de voedselvoorziening. Na de komst van insecticiden in de twintigste eeuw is de kever veel zeldzamer en in sommige streken is de soort volledig uitgeroeid.
De meikever komt voor in grote delen van Europa, en is vooral te vinden op open plekken in bossen, bosranden en open velden met gras als begroeiing. In Nederland en België is de soort niet meer zo algemeen als vroeger. De meikever is een van de bekendere Europese kevers en speelt een bescheiden rol in de cultuur.
De meikever dankt zijn Nederlandse naam aan het voorkomen van mei tot juni. Ook andere kevers die behoren tot de bladsprietkevers zijn vernoemd naar de maand waarin ze veel voorkomen, zoals de junikever (Amphimallon solstitialis) en de julikever (Polyphylla fullo). De junikever is te zien van juni tot juli, de julikever verschijnt iets later en vliegt van juli tot augustus.
In de Nederlandse taal heeft de meikever veel andere namen, die afhankelijk zijn van de streek. De bekendste namen zijn mulder of molenaar, wat slaat op de fijne lichte haartjes over het gehele lichaam die de kever – net als een molenaar – een bepoederd uiterlijk geven. De voorkeur voor de eik komt vaak terug in streeknamen, zoals in de Twentse varianten ekkelfrans, ekkeltinus, ekkelworm, ekkelteve, ekkeltieuwe en ekkelbrommer. In Drenthe en omstreken worden de namen eekmulder en ekkelbieter gebruikt. Brabantse en Limburgse namen ten slotte zijn hegmulder en meuleneer.
De meikever is binnen Europa in vergelijking met andere kevers een zeer bekende soort waardoor er ook in andere talen verschillende namen worden gebruikt. In de Engelse taal wordt de kever cockchafer genoemd, dit is waarschijnlijk een verbastering van 'clock-chafer', dat 'klok-kever' betekent.
De naam 'cock' is Engels voor mannelijk(heid) en zou ook kunnen slaan op de grootte van de kever in vergelijking met andere soorten. Alternatieve Engelse namen zijn billy witch en spang beetle, deze eerste naam verwijst naar de volksmythe dat als de kever in het hoofdhaar terechtkomt, alleen te verwijderen is door het haar af te knippen. De naam 'spang beetle' betekent vrij vertaald 'glimmende kever'.
Verspreiding
De meikever is een Palearctische soort die voorkomt in grote delen van Europa. Het grootste deel van het areaal is gelegen in Centraal-Europa, in de landen Albanië, België, Bulgarije, Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Macedonië, Montenegro, Nederland, Oostenrijk, Polen, Roemenië, Servië, Slowakije, Tsjechië en Zwitserland. In het zuiden van Europa is de kever te vinden in Griekenland, Italië, Portugal en Spanje. De noordelijkste grens van het verspreidingsgebied beslaat delen van Zweden.
De oostelijke grens van het verspreidingsgebied bereikt in het noorden Estland en in het zuiden komt de kever voor in de Oekraïne tot ongeveer de denkbeeldige lijn van Charkov tot Zaporozje en Odessa. De meikever komt ten slotte voor in een deel van Rusland, maar alleen een smalle strook in het westen. De kever komt oostelijk voor tot grofweg de lijn Smolensk - Koersk - Voronezj.
In Nederland kan de kever vooral in het zuidelijke en oostelijke deel worden aangetroffen, in het westen van Nederland is de kever zeldzamer. In de provincies Gelderland, Limburg en Noord-Brabant komen af en toe nog grotere aantallen meikevers voor die schade kunnen aanrichten aan golfterreinen, boomkwekerijen en natuurgebieden.
De habitat bestaat uit begroeide gebieden zoals graslanden of randen van bladverliezende bossen. De meikever heeft geen echte specifieke voorkeur maar de bodem dient dichtbegroeid of beschaduwd te zijn en ook een losse structuur is een vereiste. Dit is belangrijk voor de ontwikkeling van de larven die niet kunnen overleven in een harde bodem of een bodem die te droog wordt. Geschikte habitats zijn onder andere bossen, graslanden, heidegebieden en savannen. De meikever kan ook worden gevonden in door de mens aangepaste landschappen zoals agrarische gebieden, plantenkwekerijen, golfbanen, tuinen en parken.
De meikever heeft een overwegend bruine kleur, de onderzijde en de kop zijn donkerder tot zwart. De lichaamslengte is ongeveer 20 tot 30 millimeter.
De meikever heeft net als alle insecten een in drieën verdeeld lichaam. Het voorste deel is de kop (A), die de verschillende uitsteeksels draagt. Achter de kop bevindt zich het borststuk of thorax (B), waaraan de poten en vleugels zijn gehecht, en aan de achterzijde bevindt zich het achterlijf of abdomen (C). Het achterlijf is donker tot zwart van kleur, de segmenten van het achterlijf hebben aan de zijkanten ieder een driehoekige witte vlek. De drie lichaamsdelen corresponderen niet helemaal met de schilden aan de bovenzijde van de kever zodat de verdeling het beste te zien is aan de onderzijde van de kever. Aan de bovenzijde wordt de kop beschermd door het kopschild of vertex (1). Het eerste segment van het drieledige borststuk wordt aan de bovenzijde bedekt door het pronotum of halsschild (2). Zowel het kopschild als het halsschild zijn donkerbruin tot zwart van kleur. De achterste twee segmenten van het borststuk zijn onder de elytra of dekschilden gelegen (4). De dekschilden bedekken het grootste deel van de bovenzijde van het lichaam en hebben een kastanjebruine kleur. Ieder dekschild is voorzien van fijne, witte haartjes zodat de kever 'stoffig' aandoet, het dekschild heeft vier opvallende lengtericheltjes. Tussen de dekschilden, in het midden, is het schildje of scutellum aanwezig (3). Dit is duidelijk veel donkerder tot zwart van kleur.
Helemaal aan de achterzijde is het uiteinde van het achterlijf zichtbaar, dat uitsteekt onder de dekschilden (5). Dit wordt de achterlijfspunt of pygidium genoemd en het verlengde, flesvormige uitsteeksel is karakteristiek voor de soorten die tot het geslacht Melolontha behoren. Bij mannetjes is het altijd duidelijk langer dan bij vrouwtjes, zodat het een belangrijk geslachtsonderscheid is.
De poten van de meikever vallen op door hun kastanjebruine kleur wat correspondeert met de kleur van de dekschilden. De zes poten zijn behaard en dragen kleine maar scherpe uitsteeksels die sporen worden genoemd. De poten van de meikever bestaan uit verschillende delen die de geledingen worden genoemd. Iedere poot is aan het lichaam gehecht met een kort segment dat de coxa of heup wordt genoemd, gevolgd door de dij of femur (8). Het volgende segment is de scheen of tibia (7), dit deel is bij mannetjes en vrouwtjes anders van vorm. Bij vrouwtjes is het tibium verbreed en draagt drie tandachtige uitsteeksels. Bij het mannetje is het tibium smaller en heeft slechts twee uitsteeksels. Het laatste segment wordt de tarsus of voet genoemd (6). De tarsus bestaat uit vijf delen, aan het uiteinde zijn de klauwtjes aanwezig. Hiermee houdt de kever zich vast aan de ondergrond.
De kop van de meikever is voorzien van kaken die het voedsel vermalen en draagt verschillende zintuiglijke organen. De ogen van de kever bestaan uit verschillende oogjes of ommatidiën die tezamen een samengesteld oog vormen en de visuele waarneming verzorgen (9). De ogen vallen op omdat ze relatief groot en zwart van kleur zijn. De ogen hebben een glanzend oppervlak en doen door de ronde vorm kraalachtig aan.
De twee antennes (10) vallen op door hun oranje kleur, ze bevatten vele zintuiglijke cellen die een chemosensorische functie hebben. Hierdoor kan de kever geuren waarnemen en zo voedsel en een partner opsporen. De stoffen die beschadigde planten aan de lucht afgeven kunnen door de mannetjes worden waargenomen, evenals door een vrouwtje verspreide feromonen, zie ook onder voortplanting en ontwikkeling. Wat zeer opvallend is aan de antennes is het uiteinde, dat er op het eerste gezicht uitziet als een verdikking. Bij nadere bestudering bestaat het einde van de antenne uit een soort waaier van langwerpige, ovale lobben die sterk zijn afgeplat. Antennes die meerdere vertakkingen hebben komen wel meer voor in de insectenwereld maar bestaan vaak uit een onbeweeglijke structuur zoals een vedervormige of gekamde antenne. De meikever kan zijn antennes echter naar believen inklappen als gerust worden en openklappen als er gezocht wordt naar voedsel of een partner. Hierdoor worden de antennedelen beschermd als ze niet worden gebruikt, net als de vleugels. In rust zijn de lobben als een pakketje samengevouwen niet als zodanig herkenbaar, maar als ze worden uitgevouwen zijn de verschillende delen makkelijk te onderscheiden. Het geheel doet denken aan een half opengeslagen boek. Mannetjes hebben altijd zeven delen en vrouwtjes altijd zes, de antennes van de mannetjes zijn bovendien langer en de lamellen hebben een aanmerkelijk groter oppervlak dan die van vrouwtjes. Hoewel meer bladsprietkevers opvallende lamellen aan de antennen hebben – ze zijn er immers naar vernoemd – zijn de antenne-uiteinden van de meikever een van de opvallendste uit de groep.
De meikever is op het eerste gezicht alleen te verwarren met andere bladsprietkevers zoals de twee andere soorten meikevers uit het geslacht Melolontha die in Europa voorkomen. In België en Nederland is de kever vooral te verwarren met de zandmeikever (Melolontha hippocastani), die ook wel kastanje- of bosmeikever wordt genoemd. Deze soort komt in Nederland voor in de duinen bij Haarlem. De zandmeikever bereikt een lengte van 22 tot 26 millimeter en is kleiner dan de gewone meikever. De derde soort, Melolontha pectoralis, is iets groter dan de gewone meikever, maar komt niet in de Benelux voor. Deze soort is alleen te vinden in een klein gebied in zuidelijk Duitsland. Alle soorten kevers uit het geslacht Melolontha zijn te herkennen aan de duidelijk verlengde achterlijfspunt – zowel vrouwtjes als mannetjes – wat een typisch kenmerk is van de soorten uit deze groep.
Tot de andere bladsprietkevers behoort de julikever (Ployphylla fullo), die een gelijkende bouw heeft, maar duidelijk groter wordt tot 36 mm. De kever is echter makkelijk te herkennen aan de witte vlekken en de veel grotere en platte antenne-uiteinden. De junikever (Amphimallon solstitialis) lijkt wel op de meikever, maar blijft met een lengte tot 18 mm altijd kleiner. Ook de johanneskever of rozenkever (Phyllopertha horticola) blijft kleiner tot 11 mm en is daarnaast te onderscheiden aan de groene kop en de donkere lichaamsbeharing.
De meikever is een schemeractieve soort die overdag rust op takken in bomen. De kevers zijn overdag inactief en als men aan een boomtak schudt die door meikevers wordt gebruikt als rustplaats tuimelen ze naar beneden.
De meikever heeft net als alle kevers vier vleugels. De voorvleugels worden ook wel dekvleugels of elytra genoemd en zijn aan de bovenzijde gelegen. Dit zijn de zichtbare vleugels, maar ze zijn te hard en te stijf om mee te vliegen. Onder de voorvleugels zijn de achtervleugels gelegen, deze hebben een veel groter oppervlak dan de voorvleugels. In rust worden ze dan ook langs een vast aantal plooien opgevouwen, zodat ze goed beschermd zijn onder de voorvleugels. Net als alle insecten kan een meikever eenmaal volwassen niet meer groeien en als de vleugels beschadigd raken zal dit het vliegen bemoeilijken.
De voorvleugels worden tijdens de vlucht omhoog geklapt, de vleugels van de meikever maken tijdens het vliegen een opvallend brommend geluid. In vergelijking met andere vliegende insecten is de vleugelslag vrij langzaam, een meikever slaat ongeveer 46 keer per seconde met de vleugels. De kever waaiert altijd de lamellen van zijn antennen uit zodat het oppervlak sterk wordt vergroot en de kever vliegt op de geur. Ook worden de poten gespreid, zodat als de kever ergens op landt hij zich direct kan vasthouden. Vaak maakt de meikever een vrij onzachte landing tegen een boom, waarbij het gepantserde lichaam voorkomt dat het dier te pletter slaat. Een dergelijke vliegwijze komt ook voor bij andere grotere kevers, zoals de neushoornkever en het veel grotere vliegend hert. Deze vliegwijze maakt de kever echter erg langzaam, de meikever bereikt een snelheid van ongeveer 8 kilometer per uur.
De meikever komt 's nachts op kunstmatige lichtbronnen af. In tegenstelling tot wat wel wordt beweerd worden de kevers niet direct aangetrokken door het licht, maar raken ze verward. Normaal gesproken navigeren ze op het maanlicht, dat vanaf een vast punt afkomstig is. Doordat het licht constant uit dezelfde richting komt, kan de kever in een rechte lijn vliegen. Als een meikever echter langs een lamp vliegt, verandert de positie van de lichtbron ten opzichte van de kever, zodat het dier rondjes om de lamp blijft cirkelen. De meikever wordt hierdoor ook door het licht van huizen verward, en botst weleens tegen het glas wat gezien de grootte van de kever duidelijk hoorbaar is. Als de kever binnenshuis geraakt zal het dier rondjes cirkelen rond een lamp. Meikevers kunnen niet steken of bijten en kunnen zonder gevaar worden opgepakt om buitenshuis te worden gezet. De meikever vliegt uitsluitend om voedsel of een partner te zoeken, de dieren zijn te sloom om snel weg te vliegen bij gevaar. Dit in tegenstelling tot andere insecten zoals de vlieg.
De meikever kruipt in de lente uit de grond maar is dan nog niet geslachtsrijp. De kevers doen zich eerst een tijd tegoed aan bladeren van bomen, pas na 10 tot 15 dagen kunnen de vrouwtjes zich voortplanten.
Het zijn vooral de mannetjes die de vrouwtjes opzoeken, mannetjes hebben hiertoe grotere antennes. De mannelijke meikevers sporen een partner op met behulp van feromonen die door de vrouwtjes worden uitgescheiden. Met de antennes kunnen de kleinste concentraties van dergelijke verbindingen worden waargenomen. De meikever maakt niet alleen gebruik van feromonen, de mannetjes zijn vooral gevoelig voor alcoholen die vrijkomen uit beschadigde bladeren, zoals (Z)-3-hexen-1-ol, (E)-2-hexen-1-ol en hexan-1-ol. De geur van intacte bladeren heeft geen aantrekkende werking op de mannetjes. Vrouwtjes zijn in het geheel niet gevoelig voor de verbindingen. Uit onderzoek blijkt dat vooral de bladeren van de bomen beuk (Fagus sylvatica), de zomereik (Quercus robur) en de haagbeuk (Carpinus betulus), waarbij de geur van de beuk het grootste aantal exemplaren aantrekt. Omdat alleen de mannetjes worden aangetrokken, wordt vermoed dat de waarneming van plantenalcoholen een belangrijke rol speelt bij het vinden van een partner. De mannetjes komen niet direct af op de geuren van de vrouwtjes, zoals bij de meeste insecten, maar vooral door de bladeren die zij aanvreten. Pas als een mannetje bij de beschadigde bladeren is aangekomen wordt bepaald of er een vrouwtje in de buurt is door naar vrouwelijke feromonen te zoeken.
Als een mannetje een vrouwtje tegenkomt vindt de paring plaats. Tijdens de paring worden de achterlijfspunten verbonden waarbij de 'penis' van het mannetje contact maakt met de geslachtsopening van het vrouwtje. Hierbij valt op dat de kevers niet bovenop elkaar zitten, zoals bij veel andere insecten het geval is. Het mannetje laat zich op zijn rug vallen en wordt zo een tijdje door het vrouwtje meegesleept.
Het vrouwtje zet ongeveer 20 eitjes af op een diepte van enkele centimeters in de bodem. Ze gebruikt haar achterlijfspunt om de eitjes af te zetten in de grond, waarbij de eitjes in kleine groepjes worden afgezet. Na het afzetten van het legsel begeeft het vrouwtje zich weer in bomen om te eten, waarna wederom eitjes worden afgezet. Deze cyclus herhaalt zich maximaal drie keer, waarna het vrouwtje sterft. De eitjes zijn ovaal van vorm en hebben een diameter van 2 tot 3 millimeter en een vuilwitte kleur.
Na vier tot zes weken komen de eitjes uit, de larve kent drie groeistadia die de instars worden genoemd en steeds worden afgewisseld door een vervelling. De jonge larve heeft in zijn eerste instar een doorsnede van de kop van ongeveer 2,5 millimeter, het tweede instar begint bij ongeveer 4 millimeter en als de kop van de larve 6 millimeter lang is vangt het derde instar aan. De totale lichaamslengte is in de eerste herfst ongeveer 10 tot 20 millimeter, en zo'n 30 tot 35 millimeter in de tweede lente. In het derde jaar bereikt de larve zijn laatste stadium en heeft een lengte van 40 tot 46 millimeter.
De larve van de meikever wordt tot 46 mm lang.
Deze larve wordt, zoals alle larven van bladsprietkevers, een engerling genoemd. Net als andere engerlingen heeft de larve een crèmewitte kleur en een zacht, vlezig lichaam. Wat opvalt is het chitineuze, verharde, oranje kopschild met eronder twee krachtige kaken. De kaken zijn relatief groot en enigszins gekromd, ze zijn ook donkerder van kleur. Ook de zes gelede, korte pootjes hebben een oranjebruine kleur. De achterzijde van de larve is donker tot zwart. Dit wordt veroorzaakt door het ontbreken van een uitscheidingsorgaan. De larve kan zich niet ontlasten en verzamelt de uitwerpselen achteraan in het lichaam. De larve doorgaat een ontwikkelingscyclus van drie tot vier jaar, afhankelijk van de levensomstandigheden. Als de temperatuur zakt bij het naderen van de winter, kruipt de larve dieper de grond in om te overwinteren. Als de larve volledig is ontwikkeld, wordt een popkamer gemaakt op een diepte van 30 to 40 centimeter waarin de larve verpopt. Dit gebeurt aan het einde van de zomer. Vijf tot zes weken na verpopping komt de pop uit in de herfst. De jonge kevers blijven echter in hun popkamer, ook wel poppenwieg genoemd, tot in de lente van het volgende jaar. Pas dan kruipen de volwassen kevers uit de popkamer en komen tevoorschijn uit de grond. Deze vorm van overwinteren als volwassen kever in de popkamer komt ook voor bij andere kevers, zoals het vliegend hert (Lucanus cervus). Zodra de kevers zich enige tijd hebben volgegeten, begint de cyclus opnieuw.
Omdat de larven een drie- tot vierjarige levenscyclus hebben, zijn er in sommige jaren minder kevers te zien, terwijl in andere jaren de dieren zeer massaal kunnen voorkomen. Met name in deze jaren kan de volwassen kever grote schade aanrichten aan bomen. Deze meikeverexplosies kunnen per gebied verschillen. De term 'meikeverjaar' wordt gebruikt als gezegde, hiermee wordt een goed jaar bedoeld. De volwassen kever leeft slechts enkele weken.
De larve van de meikever is berucht om zijn vraatzucht aan de wortels van planten. Vooral kruidachtige planten en grassen worden gegeten, inclusief granen die dienen voor menselijke consumptie en siergrasvelden zoals die op golfbanen, sportvelden en tuinen. Ook houden ze van sommige tuinplanten, wat de larven niet geliefd maakt bij tuinders. De volwassen kever eet verschillende plantendelen zoals bladeren en bloemen. Bij al te grote aantallen kan een boom geheel kaal gevreten worden. De volwassen kevers hebben een grote voorkeur voor bladeren van de zomereik, ook worden beuk en haagbeuk gewaardeerd. Daarnaast worden bladeren van andere bomen wel gegeten, zoals esdoorn, walnoot, iep, populier, wilg, hazelaar en verschillende soorten fruitbomen.
De larven worden door allerlei dieren gegeten, zowel ondergronds levende dieren als de mol (Talpa europaea), als bovengronds levende dieren die de larven opgraven. Voorbeelden zijn zwijnen en dassen. Van de roek (Corvus frugilegus), een vogel, is bekend dat een buitgemaakte larve eerst zorgvuldig wordt gepeld voordat deze wordt gegeten. De roek verankert de engerling met een van de poten terwijl met de snavel het verharde kopschild en de vergrote kaken worden afgebeten. Vervolgens worden de larvepootjes één voor een verwijderd en ten slotte wordt de deels vloeibare inhoud van de larve naar buiten geknepen en gegeten.
Een wild zwijn dat een meikeverlarve eet, kan besmet raken met de haakworm Macracanthorhynchus hirudinaceus. Deze worm kent verschillende stadia, waarvan enkele lethargisch zijn, maar in andere stadia onttrekt de worm parasitair voedingsstoffen aan zijn gastheer. Het ei van de worm wordt met de ontlasting van varkens op de bodem gebracht en vervolgens gegeten door de larven van verschillende Melolontha- soorten waaronder die van de meikever. De larve van de worm boort zich met de mesachtige kaken door het spijsverteringsstelsel van de keverlarve het lichaam in. Als de larve van de worm is volgroeid in het lichaam van de keverlarve en deze wordt opgegeten door een varken, dan komt de worm in de darmen van het varken terecht. Hier ontwikkelt de worm zich tot een geslachtsrijp exemplaar en kan zich na twee tot drie maanden voortplanten. De worm heeft een wereldwijde verspreiding en kan ook andere zoogdieren besmetten zoals honden en mensen. Bij de mens kan een besmetting darm- en buikvliesontstekingen veroorzaken.
De volwassen meikever vliegt het liefst 's nachts en hierdoor zijn vleermuizen belangrijke vijanden. Vleermuizen sporen de kevers op door hun echolocatie en plukken ze uit de lucht. Overdag worden de kevers vooral door vogels zoals mezen, kraaien en spreeuwen en andere insecteneters zoals kikkers gegeten.
In West-Europa is de meikever een bekende soort, die in veel gebieden tegenwoordig zeldzamer is dan enkele decennia geleden. In vroeger tijden kwam de meikever in Nederland zeer algemeen voor, en de kever was een populair soort 'speelgoed' dat gebruikt werd door de jeugd. Vanwege de onschuldige natuur van de kevers – ze kunnen de mens niet bijten of steken – werden ze door kinderen gebruikt in spelletjes. Hierbij werd een pootje van de kever aan een touwtje gebonden waarna de kever werd 'vrijgelaten'. Diegene waarvan de kever het hoogste vliegt, heeft volgens de regels gewonnen.
De kever werd bij een ander spelletje ook wel in de hand genomen, waarna de zin mulderke, mulderke tel oe geld en leer ons toch eens vliegen – anders komen de dieven, die nemen oe dan mee en gooien oe dan in de zee. De kevers vlogen vervolgens weg uit de hand, een verklaring hiervoor is dat de kevers door de warmte die door de handen werd afgegeven actiever werden.
De meikever speelt door zijn algemene voorkomen in Europa een bescheiden rol in de cultuur. De kever duikt op in sommige literaire werken zoals liedjes of bijvoorbeeld een gedicht van de Hongaarse dichter Sándor Petőfi in zijn werk Szülőföldemen (mijn geboortestreek).
In de verhalenreeks van Wilhelm Busch over Max und Moritz duikt de meikever op als practical joke. De kwajongens verzamelen zakken vol meikevers die ze in het bed van hun oom stoppen. Als hij bijna in slaap is gevallen voelt hij een kever over zijn neus lopen en gaat ze hevig geschrokken met een schoen te lijf.
In vroeger tijden, toen er nog geen bestrijdingsmiddelen voorhanden waren, was de kever een serieuze bedreiging voor de voedselvoorziening van de bevolking. De meikever kon grote schade toebrengen aan de oogst, vooral in een jaar waarin veel kevers gelijktijdig uit de grond tevoorschijn kwamen en in enorme aantallen opdoken. Omdat de larven ondergronds leven en dus niet zichtbaar waren, bestond de enige vorm van bestrijding in het handmatig rapen van de kevers, wat niet bepaald effectief was. Sinds de middeleeuwen wordt de kever beschreven als een belangrijke plaag en in 1320 werd in de Franse stad Avignon een proces tegen de meikever gehouden waarbij de dieren werden verbannen naar een aangewezen gebied. Exemplaren die het vonnis zouden overtreden mochten worden gedood.[16] Later gebeurde in 1479 ongeveer hetzelfde in Lausanne, toen de kevers voor een kerkelijk tribunaal werden gebracht. De kevers werden ervan beschuldigd de oorzaak van de grote armoede te zijn en werden verbannen.
De meikever kan in extreme gevallen voor een ecologische ramp zorgen die vergelijkbaar is met de schade die treksprinkhanen soms veroorzaken. In 1911 werden in een stuk bos met een oppervlakte van 18 vierkante kilometer zo'n 20 miljoen exemplaren geteld. Een bekend voorbeeld van een massale invasie van de meikever vond plaats in de zomer van 1688 in de Ierse provincie Galway. Het aantal kevers schijnt zo enorm geweest te zijn dat de zwerm voor een wolk werd aangezien en het landschap achterbleef alsof het opeens winter was geworden. Ook in Scandinavische landen zijn meikeverplagen geweest die veel schade toebrachten aan de gewassen. De aantasting van het plantaardig leven door de kevers is oorspronkelijk zelfs wel toegeschreven aan rampen zoals meteorietinslagen. Ook in Nederland zijn er meikeverplagen bekend die schadelijk waren. In 1986 werden grote hoeveelheden meikeverlarven aangetroffen op sportvelden in Eindhoven en in 1992 en 1993 werden delen van natuurgebieden in Gelderland ernstig aangetast door de kever.
De meikever is in principe geen oneetbare diersoort en kan worden gebruikt in diverse gerechten. Tot het midden van de twintigste eeuw werd de kever in Duitsland en Frankrijk verwerkt in meikeversoep. Hiertoe werden de meikevers ontdaan van hun dekschilden en poten, gebakken in boter of vet en vervolgens tot een pasta gewreven met een vijzel. De smaak van de soep zou doen denken aan kreeftensoep. Volgens de overlevering moesten de Ieren na de meikeverinvasie in 1688 de dieren koken en als voedsel gebruiken om te overleven.
De meikever werd lange tijd met alle mogelijke middelen bestreden door de mens, maar omdat de larve ondergronds leeft, was deze lastig te doden. Toen in de twintigste eeuw insecticiden op grote schaal werden ingezet was het snel gedaan met de meikever. Tegenwoordig is de kever veel zeldzamer en in sommige streken is de soort volledig uitgeroeid. Ook het op grote schaal mechanisch bewerken van de bodem is funest voor de kever, omdat de larven in stukjes worden gehakt.
In landen waar de kever nog algemeen voorkomt kan schade worden aangericht aan gewassen en wordt de kever bestreden. Bestrijding met chemische pesticiden wordt niet langer meer toegestaan. Enkel nog biologische bestrijding wordt goedgekeurd, zoals het gebruik van pathogene schimmels, nematoden, of het verspreiden van virussen. De larven van de kever zijn gevoelig voor een virus genaamd Melolontha melolontha entomopoxvirus (mmEPV). In de natuur komt dit virus niet veel voor. Van 1260 onderzochte larven uit populaties in Turkije bleek minder dan één procent besmet. De aangetaste larven vertonen donkere vlekken en hebben een sterk verkorte levensduur.
De meikever heeft als wetenschappelijke naam Melolontha melolontha, de soort werd voor het eerst in 1758 door Carolus Linnaeus beschreven als Scarabaeus melolonthus. Later is de soort ook wel beschreven als Melolontha vulgaris door Johann Christian Fabricius in 1775 en als Scarabaeus majalis door Moll in 1785. Het geslacht Melolontha waartoe de meikever behoort is al sinds lange tijd aan verandering onderhevig, het aantal soorten is hierbij kleiner geworden, omdat een aantal soorten aan andere geslachten is toebedeeld op basis van nieuwe inzichten. De meikever wordt door sommige bronnen wel verdeeld in verschillende variaties, maar dit wordt niet algemeen geaccepteerd.
De meikever behoort tot de familie bladsprietkevers (Scarabaeidae), dit is een grote familie van kevers. In Europa komen ongeveer 40 geslachten en 200 soorten voor. De bladsprietkevers danken hun Nederlandse naam aan de uiteinden van de antennes, die bestaan uit meerdere bladen waardoor het oppervlak sterk wordt vergroot. Dit stelt ze in staat om over grote afstanden voedsel en een partner op te sporen. De bladsprietkevers worden verdeeld in twee groepen op grond van hun levenswijze. Een aantal soorten leeft net als de meikever van planten en de andere soorten zijn wel bekend als mestkevers vanwege de gewoonte van uitwerpselen van plantenetende dieren leven (Wikipedia).
Posterior leg tibia (external view) of a honey bee (Apis mellifera) worker. This area is called the "corbicula" where the pollen accumulates to form pollen pellets.
Technical settings :
- Focus stack of 20 images
- Componon 28 mm f/4 at f/4 reversed on bellow
A Chadian Soldier’s relatives sit at his bedside April 15 at the Military Teaching Hospital in N’Djamena, Chad. The soldier underwent surgery to repair a fractured tibia, suffered after sustaining a gunshot wound to the leg. As he recovers, his family will stay with him at the hospital in order to take care of him, which is a common practice in Chad when a loved one is seriously injured. The U.S. and Chadian medical teams are working together as part of a joint exercise called Medical Readiness Training Exercise 15-3 and known as MEDRETE 15-3. The exercise is a joint effort between the Chadian government, U.S. Army Africa, the Army Reserve Medical Command and the 7th Civil Support Command. MEDRETE 15-3 serves as an opportunity for U.S. and Chadian forces to hone and strengthen their life saving skills as well as reinforce the partnership between both countries. (U.S. Army Africa photo by Staff Sgt. Andrea Merritt)
To learn more about U.S. Army Africa visit our official website at www.usaraf.army.mil
Official Twitter Feed: www.twitter.com/usarmyafrica
Official Vimeo video channel: www.vimeo.com/usarmyafrica
Join the U.S. Army Africa conversation on Facebook: www.facebook.com/ArmyAfrica
This image shows the destruction of part of the knee joint due to tuberculosis of the bones and joints. Some boney anomalies can be identified along the top edges of the tibia and the lower edges of the femur.
The image is part of a larger collection of radiographs held by Northumberland Archives being digitised as part of the Stannington Sanatorium Project.
Catalogue Reference: HOSP-STAN-07-01-02-0737-02 A
This image is from the collections of Northuberland Archives. Feel free to share it in the spirit of the Commons.
A headless statue depicting a young satyr wearing a panther skin tied on the right shoulder; he plays the tibia obliqua (flute) and reclines next to a tree trunk. This statue type, frequently copied during the Roman period, is based on a Greek prototype by the circle of the sculptor Praxiteles, created ca. 300 BCE.
Roman, Hadrianic period (117-138 CE). Found in Rome, in the area between via XX Settembre and via Firenze, from a residential building.
Museo Archeologico Romano, Palazzo Massimo alle Terme (inv. 551)
More Bombus perplexus shots, in this case...males. You can tell they are males because they have 13 rather than 12 antennal segments and the hind legs lack the pollen carrying corbicula (bare area) on the tibia. Lemon yellow though! Specimens from Central Pennyslvania from Laura Russo's study there. Photographs by Kelly Graninger.
~~~~~~~~~~{{{{{{0}}}}}}~~~~~~~~~~
All photographs are public domain, feel free to download and use as you wish.
Photography Information: Canon Mark II 5D, Zerene Stacker, Stackshot Sled, 65mm Canon MP-E 1-5X macro lens, Twin Macro Flash in Styrofoam Cooler, F5.0, ISO 100, Shutter Speed 200
Beauty is truth, truth beauty - that is all
Ye know on earth and all ye need to know
" Ode on a Grecian Urn"
John Keats
You can also follow us on Instagram - account = USGSBIML Want some Useful Links to the Techniques We Use? Well now here you go Citizen:
Art Photo Book: Bees: An Up-Close Look at Pollinators Around the World
www.qbookshop.com/products/216627/9780760347386/Bees.html...
Basic USGSBIML set up:
www.youtube.com/watch?v=S-_yvIsucOY
USGSBIML Photoshopping Technique: Note that we now have added using the burn tool at 50% opacity set to shadows to clean up the halos that bleed into the black background from "hot" color sections of the picture.
www.youtube.com/watch?v=Bdmx_8zqvN4
PDF of Basic USGSBIML Photography Set Up:
ftp://ftpext.usgs.gov/pub/er/md/laurel/Droege/How%20to%20Take%20MacroPhotographs%20of%20Insects%20BIML%20Lab2.pdf
Google Hangout Demonstration of Techniques:
plus.google.com/events/c5569losvskrv2nu606ltof8odo
or
www.youtube.com/watch?v=4c15neFttoU
Excellent Technical Form on Stacking:
Contact information:
Sam Droege
sdroege@usgs.gov
301 497 5840
Catacombs of Paris
From Wikipedia, the free encyclopedia
The Catacombs of Paris or Catacombes de Paris are a famous underground ossuary in Paris, France. Located south of the city's former 'Barrière d'Enfer' city gate (at today's Denfert-Rochereau), the ossuary fills a renovated section of caverns and tunnels that are the remains of Paris' stone mines. Opened in the late 18th century, the underground cemetery became a tourist attraction on a small scale from the early 19th century, and has been open to the public on a regular basis from 1867.
Following an incident of vandalism, they were closed to the public in September of 2009 and reopened 19 December of the same year.
The official name for the catacombs is l'Ossuaire Municipal. Although this cemetery covers only a small section of underground tunnels comprising 'les carrières de Paris' ('the quarries of Paris'), Parisians today often refer to the entire tunnel network as 'the catacombs'.
Paris Catacombs
Paris since Roman times buried its dead to the outskirts of the city, but this changed with the rise of Christianity and its practice of burying its faithful deceased in consecrated ground in and adjoining its churches. By the 10th century, because of the city's expansion over the centuries, there were many parish cemeteries within city limits, even in central locations. When Paris' population began to rise rapidly in the following centuries, some of these cemeteries became overcrowded where expansion was impossible. Soon only the most wealthy could afford church burials, which led to the opening in the early 12th century of a central burial ground for more common burials: initially dependent upon the St. Opportune church, this cemetery near Paris' central Les Halles district was renamed as the 'Saints-Innocents cemetery' under its own church and parish towards the end of the same century.
Skull Catacombs of Paris 2010
The practice common then for burying the lesser-wealthy dead was mass inhumation. Once an excavation in one section of the cemetery was full, it would be covered over and another opened. Few of the dead buried in this way had the privilege of coffins; often the casket used for a burial ceremony would be re-used for the next. Thus the residues resulting from the decaying of organic matter, a process often chemically accelerated with the use of lime, entered directly into the earth, creating a situation quite unacceptable for a city whose then principle source of liquid sustenance was well-water.
By the 17th century the sanitary conditions around Saints-Innocents cemetery was unbearable. As it was one of Paris' most sought-after cemeteries and a large source of revenue for the parish and church, the clergy had continued burials there even when its grounds were filled to overflowing. By then the cemetery was lined on all four sides with "charniers" reserved for the bones of the dead exhumed from mass graves that had lain long enough for all the flesh they contained to decompose. Once emptied, a mass sepulture would be used again, but even then the earth was already filled beyond saturation with decomposable human remains.
A series of ineffective decrees limiting the use of the cemetery did little to remedy the situation, and it wasn't until the late 18th century that it was decided to create three new large-scale suburban burial grounds to the outskirts of the city, and to condemn all existing parish cemeteries within city limits.
Paris' former Mines
Part of the reason nothing was done about Paris' untenable burial practices was a lack of ideas where to dispose of the dead exhumed from Paris' intra-muros parish graveyards. The government had been searching for and consolidating long abandoned stone quarries in and around the Capital since 1777, and it was the Police Lieutenant General overseeing the renovations, Alexandre Lenoir, who first had the idea to use empty underground tunnels to the outskirts of the capital to this end. His successor, Thiroux de Crosne, chose a place to the south of Paris' 'porte d'Enfer' city gate (the place Denfert-Rochereau today), and the exhumation and transfer of all Paris' dead to the underground sepulture began in 1786.
Creation, decoration
From the eve of a consecration ceremony on the 7th April the same year, behind a procession of chanting priests, began a parade of black-covered bone-laden horse-drawn wagons that continued for years to come. In work overseen by the Inspector General of Quarries, Charles-Axel Guillaumot, the bones were deposited in a wide well dug in land bought from a property, 'La maison de la Tombe Issoire' (a house near the street of the same name), and distributed throughout the underground caverns by workers below. Also deposited near the same house were crosses, urns and other necropolis memorabilia recuperated from Paris' church graveyards.
The catacombs in their first years were practically only a bone repository, but Guillaumot's successor from 1810, Louis-Étienne Héricart de Thury, oversaw the renovations that would transform the underground caverns into a real and visitable sepulture on par with any mausoleum. In addition to directing the rearrangement of skulls and tibias into the arrangement that we see in the catacombs today, he used the tombstones and cemetery decorations he could find (many had disappeared after the 1789 Revolution) to complement the walls of bones.
General Description
The Catacombs entry is in the western pavilion of Paris' former Barrière d'Enfer city gate. After descending a narrow spiral stone stairwell of 19 metres to the darkness and silence broken only by the gurgling of a hidden aqueduct channelling local sources away from the area, and after passing through a long and twisting hallway of mortared stone, a visitor finds himself before a sculpture that existed from a time before this part of the mines became an ossuary, a model of France's Port-Mahon fortress created by a former Quarry Inspector. Soon after, he would find himself before a stone portal, the ossuary entry, graced with the inscription 'Arrête, c'est ici l'empire de la Mort' ('Stop, this is the empire of Death').
Beyond begin the halls and caverns of walls of carefully arranged bones. Some of the arrangements are almost artistic in nature, such as a heart-shaped outline in one wall formed with skulls embedded in surrounding tibias; another is a round room whose central pillar is also a carefully created 'keg' bone arrangement. Along the way one would find other 'monuments' created in the years before catacomb renovations, such as a source-gathering fountain baptised 'La Samaritaine'; because of later-added engravings. Also worthy of note are the rusty gates blocking passages leading to other 'unvisitable' parts of the catacombs - many of these are either un-renovated or were too un-navigable for regular tours.
In a cavern just before the exit stairway leading to a building on the rue Dareau (former 'rue des Catacombes') above, one could see an example of the Quarry Inspection's work in the rest of Paris' underground caverns: its roof is two 11-metre high domes of naturally degraded, but reinforced, rock; the dates painted into the highest point of each bear witness to what year the work to the collapsing cavern ceiling was done, and whether it has degraded since. These 'fontis' were the reason for a general panic in late-18th-century Paris, after several houses and roadways collapsed into previously unknown caverns below.
Other Inhumations
Bodies of the dead from the riots in the Place de Grève, the Hôtel de Brienne, and Rue Meslée were put in the catacombs on 28 and 29 August 1788.
The catacomb walls are covered in graffiti dating from the eighteenth century onwards. Victor Hugo used his knowledge about the tunnel system in Les Misérables. In 1871, communards killed a group of monarchists in one chamber. During World War II, Parisian members of the French Resistance used the tunnel system. Also during this period, German soldiers established an underground bunker in the catacombs below Lycée Montaigne, a high school in the 6th arrondissement.
In popular culture
Books
In Umberto Eco's novel Foucault's Pendulum, the catacombs were the resting place of a parchment concerning the Knights Templar.
In Barbara Hambly's Those Who Hunt the Night, two characters investigating the murders of London vampires descend into the catacombs. There they find Brother Anthony, a 600-year-old priest-turned-vampire, living among the bones of the dead.
In Robison Wells's novel The Counterfeit, the catacombs are the location of a meeting place of the Illuminati. The main characters, Eric and Rebekah, are guided through the catacombs by three cataphiles.
Catacombs of Paris
William T. Vollmann's Rising Up and Rising Down: Some Thoughts on Violence, Freedom, and Urgent Means begins with a section titled 'Three Medititations on Death' The first meditation, entitled 'Catacomb Thoughts', is a reflection on the Catacombs of Paris.
In Mr. Monk is Miserable by Lee Goldberg, based on the television series Monk, detective Adrian Monk and his assistant, Natalie Teeger, are taking a vacation in Paris when, during a tour of the catacombs, Monk sees a skull belonging to a recently murdered man hidden amongst the old bones.
In 'The Magician'; by Michael Scott, Dr. John Dee takes Josh into the Catacombs to have his magical powers awakened.
Film and television
The 2007 film Catacombs (starring Pink) is set in the catacombs.
In the 2007 film 2 Days in Paris, the catacombs are one of the desired stops during the two days in Paris, but they are unfortunately closed.
In the Disney film The Hunchback of Notre Dame, the catacombs are used by Captain Phoebus and Quasimodo to find the Court of Miracles.
Screen capture from this video clip at around the 50 second mark. www.youtube.com/watch?v=ZMQ9tLBxx6U
Diana Vishneva demonstrates that that rotation below the knee socket can be close to 90 degrees. That rotation comes mostly from the tibia-fibula rotation, the knee socket, and ankle. Eyeballing it, it looks like she's achieved 80 degrees and I know a few ballerinas who can do this with ease (if not risky). This photo is meant to illustrate the extreme end of what is possible in the human anatomy.
Let me make it clear that the photo scares me and my knee hurts just looking at it. Whenever I see students doing this at barre and I tell them to at least push the knees out to the side more and lessen the foot rotation to decrease the amount of knee-foot misalignment.
Virtually all dancers who achieve a completely turned out 5th position with each foot rotated out 90 degrees are using some degree of below the knee rotation. If you look carefully at photographs or a dancer in person, you can see this. If the thighs and knee cap only rotate 60 degrees but the foot is rotated 90, then 30 degrees must come from below the knee socket.
Very few dancers have pure 90 degree rotation per hip socket when standing upright with legs tight, especially in 5th position. We hope for 90 degree hip socket rotation by the time someone is standing in 2nd position, or at least close to it. For the troublesome positions where legs are close together, a little bit of below the knee rotation is safe so long as it is well within the maximum angle for that particular dancer and so long as they immediately increase hip socket rotation as the legs separate to bring the knee and foot into alignment.
This is why when dancers plie, the knees are often going diagonally forward. But as the thighs separate, the rotation in the hip increases and they push the knee out to the side so that the knee is going over the foot. But many students don't know this and they don't actively push the knee out to the side. I often see girls over turn out their feet (120 degrees per foot) such that they're pointing backwards, yet the knees are still bending towards the front at the bottom of the demi plie or jump. That's really bad and dancers should not exceed 90 degrees per foot rotation, and never allow the knees to be that far out of alignment especially in plie or coming off a jump.
[ I live of shades, between shades of lukewarm meat ]
[ yo vivo de sombras, entre sombras de carne tibia ]
Hasselblad 501 C
Ilford Pan F+
Sekonic 758 D
Manfrotto 055 CLB
Tetenal Ultrafin Plus
Lightroom 1.3
Barcelona - Spain
© Jordi Esteban 2008
All the materials contained in my gallery may not be reproduced, copied, edited, published, transmitted or uploaded in any way without my written permission. My images do not belong to the public domain.
By now you have probably heard that I broke my leg... and I spent a week in the hospital...
Start at the beginning... I got off work last Friday evening around 12:30 am... that was the night that Winnipeg got a mild "snowstorm" on top of hot pavement and caused ice everywhere!
I walked about 3 steps out of the office door and slipped down... it was a smooth fall... nothing rough... I started getting up, and my right foot was pointing 90 degrees from where it should have been... then it hurt... called 911 and I spent the night at the Emergency Room of the Health Sciences Centre - it was initially casted into place - just to prevent the bones from ripping the tissue...
On Tuesday, I wenty in for surgery - they put a titanium rod alongside the Tibia (larger of the two bones) and screwed it in place. They put a small plate on the fibula and screwed it in place... I am now 4-6 weeks with NO weight on my foot... and off work... at that point they will re-assess it and if it looks well enough I will get a walking cast and start physio...
On Wednesday, they put a fiberglass cast on to hold it still and to replace my ankle brace that I normally have on for my drop foot...
I am sick of hospital food... and of many patients whining and griping... I am also sick of the few staff that were quite rude and short tempered (I filed a complaint against one person who bitched at me for asking for help getting covered 3 hours after surgery).... overall the stay wasn't that bad and there were a ton of staff that were enjoyable to be around!
Thanks to the fact that one of the x-ray techs loves scrapbooking, I got photos the other night when I went down... this is a photo of the digital image on the computer
March 21 2020, Langevelderslag beach, the Netherlands.
Yellow tibia Y-8||+ and metal NLA 6.179.715 ringed as 1cy male Larus argentatus on 4-9-2017 at Scheveningen (Strand), Holland (5206.00 N 415.00 E) by ringer Roland-Jan Buijs.
Recovery:
27-9-2017 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read Leo Snellink
22-2-2018 Katwijk aan Zee (Strand), Zuid-Holland, NL 5.213,00 N 424,00 E colourring read Arjan de Heer
22-2-2018 Katwijk aan Zee (Strand), Zuid-Holland, NL 5.213,00 N 424,00 E colourring read Mars Muusse
29-8-2018 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read Leo Snellink
31-8-2018 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read N.Huig & R. van Oosteroom
17-9-2018 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read Leo Snellink
17-9-2018 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read N.Huig & R. van Oosteroom
20-11-2018 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
22-11-2018 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
3-1-2019 Hoek van Holland (Strand), Zuid-Holland, NL 5.159,00 N 406,00 E colourring read Ted van der Knaap
8-1-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
9-1-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
18-1-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
30-1-2019 Hoek van Holland (Strand), Zuid-Holland, NL 5.159,00 N 406,00 E colourring read Mark Zevenbergen
5-3-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
2-4-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
4-4-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
8-4-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
12-4-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
16-4-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
17-4-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
1-5-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
2-5-2019 Den Haag (Carry van Bruggenhof), Zuid-Holland, NL 5.202,00 N 417,00 E colourring read Mark Zevenbergen
10-11-2019 Scheveningen (Strand), Zuid-Holland, NL 5.206,00 N 415,00 E colourring read Mark Zevenbergen
10-11-2019 Scheveningen (Strand), Zuid-Holland, NL 5.206,00 N 415,00 E colourring read Team Scheveningen
15-11-2019 Scheveningen (Strand), Zuid-Holland, NL 5.206,00 N 415,00 E colourring read Leo Snellink
15-11-2019 Scheveningen (Strand), Zuid-Holland, NL 5.206,00 N 415,00 E colourring read Mark Zevenbergen
15-11-2019 Scheveningen (Strand), Zuid-Holland, NL 5.206,00 N 415,00 E colourring read Team Scheveningen
9-12-2019 Schipluiden (Dorppolder), Zuid-Holland, NL 5.158,00 N 418,00 E colourring read Mark Zevenbergen
21-3-2020 Noordwijk aan Zee (Strand), Zuid-Holland, NL 5.214,00 N 425,00 E colourring read Mars Muusse
20-7-2020 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read Leo Snellink
23-7-2020 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read Mars Muusse
22-8-2020 Den Haag (Zuiderpark), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 417,00 E colourring read Leo Snellink
26-8-2020 Den Haag (Zuiderpark), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 417,00 E colourring read Leo Snellink
30-8-2020 Den Haag (Zuiderpark), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 417,00 E colourring read Leo Snellink
22-9-2020 Duindorp (Strand), Zuid-Holland, NL 5.205,00 N 415,00 E colourring read Peter Bierens
22-9-2020 Kijkduin (Strand), Zuid-Holland, NL 5.203,00 N 413,00 E colourring read Leo Snellink
OBSERVATION REPORT
∞∞
SPECIES
Type of bird - Larus fuscus
Age & Sexe - Adult - Female
∞
RINGS
Color ring
L[T2]
Metallic ring
5412660
EURING code - 05910 - www.cr-birding.org/node/1213
Right leg (tibia) –
Left leg (tibia) - Light-green ring with a black two alpha-numeric code
Left leg (tarsus) - Metallic ring
Ringer - Roland-Jan Buijs
Age at first ring - > 4 cy - Date - 2004.05.06
Place where ringed - Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, Holland
∞
OBSERVATION
Date of the sighting - 08.01.2018 - Time - morning
- my sightings/2018 - 1 - total of my sightings: 12
Place - Matosinhos beach, Matosinhos, Portugal
Coordinates - 41.176885 – 8.693382
Distance to Ringing Site -
∞
LIFE HISTORY
Date - Location - Observer
08-10-2004 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Peter Rock
11-10-2004 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Steve Piotrowski
11-11-2004 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Harry Vercruijsse
14-12-2004 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
01-02-2005 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Camille Duponcheel
08-04-2005 Breda-Noord (Vuiloverslag), Noord-Brabant, NL Theo Muusse
12-04-2005 Breda-Noord (Vuiloverslag), Noord-Brabant, NL Theo Muusse
14-04-2005 Breda-Noord (Vuiloverslag), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
15-04-2005 Breda-Noord (Vuiloverslag), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
20-04-2005 Breda-Noord (Vuiloverslag), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
04-05-2005 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
05-05-2005 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Job ten Horn
16-05-2005 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Theo Muusse
17-05-2005 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
21-05-2005 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
08-08-2005 Dordrecht (Vuiloverslag), Zuid-Holland, NL Theo Muusse
17-04-2006 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Theo Muusse
08-05-2006 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
09-05-2006 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Stef Waasdorp
17-05-2006 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
09-06-2006 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
15-09-2006 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
31-10-2006 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Harry Vercruijsse
02-11-2006 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Harry Vercruijsse
16-11-2006 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
06-04-2007 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
11-04-2007 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Hans Keijser
29-11-2007 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Peter Rock
15-03-2008 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL H. Keijser & R.J. Buijs
18-03-2008 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
23-03-2008 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
25-04-2008 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
30-04-2008 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Hans Keijser
25-03-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
26-03-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
30-03-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Hans Keijser
05-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
06-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
08-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
09-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Hans Keijser
10-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
15-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Hans Keijser
18-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
19-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Hans Keijser
24-04-2009 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
28-07-2009 Breda-Noord (Vuiloverslag), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
30-07-2009 Tilburg (R.W.Z.I.), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
16-9-2009 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
12-10-2009 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
10-03-2010 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
31-03-2010 Moerdijk (Shell Chemie-West), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
09-10-2010 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Alberto Pastoriza Barreiro
26-10-2010 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
27-06-2011 Tilburg (Leikeven), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
6-7-2011 Tilburg (Leikeven), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
31-10-2011 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Tim van Nus
05-11-2011 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Tim van Nus
12-07-2012 Tilburg (R.W.Z.I.), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
10-08-2012 Tilburg (R.W.Z.I.), Noord-Brabant, NL Maarten van Kleinwee
22-07-2013 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
12-11-2013 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Malcolm Millais
12-11-2013 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Paul Veron
28-11-2013 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Inocêncio Oliveira
19-6-2014 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
07-10-2014 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Peter Rock
03-12-2014 Matosinhos (Haven), Douro Litoral, PORTUGAL Inocêncio Oliveira
06-02-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Armando Mota
25-02-2015 Moerdijk (Tetra Pak), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
05-08-2015 Moerdijk (HCM Cement), Noord-Brabant, NL Roland-Jan Buijs
02-10-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL Armando Mota
09-10-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL José Marques & Inocencio Oliveira
16-10-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL José Marques & Inocencio Oliveira
16-10-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL - Michael Southcott
05-11-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL - Bernd Hälterlein
20-11-2015 Matosinhos (Strand), Douro Litoral, PORTUGAL - José Marques
24-01-2016 Matosinhos Beach, Matosinhos, PORTUGAL - José Marques
22-04-2016 Moerdijk (HCM Cement), Noord-Brabant, NL-J. Suijkerbuijk & R.J. Buijs
08-08-2016 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL - Roland-Jan Buijs
06-10-2016 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
17-07-2017 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL -Roland-Jan Buijs
18-07-2017 Tilburg (Vuilstort), Noord-Brabant, NL - Roland-Jan Buijs
12-09-2017 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
19-09-2017 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
13-10-2017 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
19-10-2017 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
24-10-2017 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
26-11-2017 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – Richard Bonser
22.12.2017 Matosinhos Beach,Matosinhos, Portugal – José Marques
08.01.2018 Matosinhos Beach, Matosinhos, Portugal – José Marques
∞