View allAll Photos Tagged terna
Picture from my visit to this beautiful exhibition.
Carbon emissions fill the air, particulate matter floats inside our lungs while electromagnetic radiation envelops the earth. Yet, a different epoch is possible, an Aerocene epoch – one of interplanetary sensitivity through a new ecology of practice. Ecosystems have to be thought of as webs of interactions, within which each living being’s ecology co-evolves. By focusing less on individuals and more on reciprocal relationships, we might think beyond what means are necessary to control our environments and more on the shared formation of our quotidian. Let the spiderweb guide here.
(Tomás Saraceno)
The exhibition is promoted and organized by Fondazione Palazzo Strozzi and Studio Tomás Saraceno. Supported by Comune di Firenze, Regione Toscana, Camera di Commercio di Firenze e Fondazione CR Firenze. With the support of Terna. In collaboration with Manifattura Tabacchi and with the participation of IED.
Llega la hora remember total!!! Y es que ya lo dice el Centro de Investigaciones Sociológicas (el CIS), que cuando llega el finde tratamos de desmelenarnos y pasarlo bien, algo que falta hace dado los tiempos que corren... También añade el CIS que nada como una buena terna ferrocarrilera (tren, diésel y postes) para vivir ese ambiente que unos ven con la distancia del tiempo, otros añoran y la mayoría sufren de anestesia mental (un servidor, por ejemplo) y no quieren volver a la realidad. Ya se sabe aquello de que "paren el mundo que yo me bajo".
Así, pues, abrimos la ventana y dejamos que el aire fresco nos dé en la cara y entre la luz, si bien eso de la luz es un eufemismo puesto que aquel día en la localidad de Beniaján, Murcia, brillaba por su ausencia, nunca mejor dicho lo de brillar. Nublado. Daba igual, se trataba de disfrutar de sonidos, ruidos y demás soniquetes treneros, disfrutar de olores a aceites requemados, disfrutar vistas más allá de Santa Catenaria (si hubiese tenido una hija sin duda se hubiera llamado Catenaria, Cate para la familia). En definitiva se trataba de flipar un poco en una de las entonces mejores líneas de España que estaban preparadas para ello.
Uno de esos flipes de los varios que hubo fue este cisternero que viene a buena marcha de Escombreras y cuyo destino, imagino, sería Madrid. Hoy en día son sus evoluciones (las Prima) las que se encargan de estos trenes pero, ahora que no nos oye nadie, no es lo mismo...
En fin, que buen finde a todos y que sirva esta imagen para que al menos se nos desperece el alma y la imaginación.
Beniaján (Murcia) 23-08-2000
The terns got so close and actually pecked my lens, this was the closest image I got but still cropped the wings.
Nikon D7200, ( Nikon AF-S 300mm f/2.8 G ED VR II) + Nikon TC-20E III, F/8 - 1/800 sec ISO 900, treppiede.
18 settembre 2021 - Genova
Agostino Scornajenchi, Presidente ANDAF, CFO Terna ed Executive Chairman Brugg Cables AG
18 settembre 2021 - Genova
Agostino Scornajenchi, Presidente ANDAF, CFO Terna ed Executive Chairman Brugg Cables AG
this little tern was nicely nestled in between the stones, lichen and dandelions on this wall
a much safer place than some of them choose!
although the wardens rope areas off where they lay their eggs, they are precariously close to where people walk and one of the last times i was on the farnes i was gutted to see someone had stood on one of the eggs!
(PLEASE NO AWARDS OR PICTURES OR FLASHY BADGES)
Nikon D7200, ( Nikon AF-S 300mm f/2.8 G ED VR II) + Nikon TC-20E III, F/8 - 1/250 sec ISO 100, treppiede.
In una calda mattina di fine luglio, ho avuto la fortuna di imbattermi in questo bellissimo esemplare di nibbio che si è concesso ai miei scatti per ben 2 ore.
Estatua de Gerardo Diego, Soria.
Casino Círculo Amistad Numancia. Si nos acercamos hasta la calle principal de Soria, El Collado, fácilmente daremos con la estatua de Gerardo Diego que preside la entrada al Casino Círculo Amistad Numancia. Antaño, este hermoso edificio del XIX albergaba dos instituciones que acabaron fusionándose: el Casino de Numancia, fundado en 1.848 por miembros de la burguesía soriana, y el Círculo de la Amistad en el que se reunía el pueblo llano. Por este histórico escenario de tertulias desfilaron las grandes figuras de nuestra literatura entre las que destaca, una vez más, la terna Machado, Bécquer y Gerardo Diego. De hecho, en la planta superior hay un museo dedicado a ellos.
Casino Círculo Amistad Numancia. If we approach to the main street of Soria, El Collado, we will easily find the statue of Gerardo Diego that presides over the entrance to Casino Círculo Amistad Numancia. In the past, this beautiful building from the 19th century housed two institutions that ended up merging: the Numancia Casino, founded in 1848 by members of the Sorbian bourgeoisie, and the Friendship Circle where the people of the region met. For this historical scenario of social gatherings, the great figures of our literature, among which the Machado, Bécquer and Gerardo Diego stand out once again. In fact, on the top floor there is a museum dedicated to them.
Songnisan National Park - Beopjusa Temple.
Sala Daeung-bojeon.
Un'altra terna di Buddha circondata da una parete di piccoli Buddha dorati e sovrastata da centinaia di bigliettini con richieste di interventi più o meno miracolosi da parte delle divinità.
Songnisan National Park - Beopjusa Temple.
Daeung-bojeon Hall.
Another trio of Buddhas surrounded by a wall of small golden Buddhas and dominated by hundreds of notes with requests for more or less miraculous interventions by the deities.
IMG20240417160711m
Nikon D7200, ( Nikon AF-S 300mm f/2.8 G ED VR II)+ Nikon TC-17E II, F/6,3 1/2000 sec ISO 720,monopiede.
Nikon D7100, (300mm F/4 AF-IF-ED Nikkor), F/7,1 1/1000 sec ISO 560 + Kenko Pro 300 DG 1.4x,treppiede.
Hórreo.
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Un hórreo é unha construción destinada a gardar e conservar os alimentos afastados da humidade e dos animais para mantelos nun estado óptimo para o seu consumo.[1] Caracterízase por manterse sobreelevado sobre pés, co fin de evitar a entrada de humidade e animais dende o chan e por permitir a ventilación a través de rañuras nas paredes perimétricas.
O antropólogo polaco Eugeniusz Frankowsky, en 1918, rexistra o uso de celeiros aéreos na Península Ibérica, rexión dos Alpes, península escandinava, área dos Balcáns, África subsahariana, Persia, sueste asiático, Xapón, península de Kamchatka e área do estreito de Bering, empregados para a conservación do cereal.[2] A especificidade do hórreo como tipoloxía reside na súa ligazón co cultivo do millo e á súa maduración e secado en zonas de clima atlántico. O uso do hórreo está estendido por boa parte do norte da Península Ibérica, con especial abundancia na rexión costeira noroeste, en áreas nas que a pronta chegada dun inverno longo, frío e húmido obriga a facer colleitas temperás.
O uso do hórreo esténdese por toda Galicia, coa soa excepción dalgunhas zonas do sueste raiano. Tamén se emprega, sen grandes variacións formais, no occidente asturiano e na rexión portuguesa do Minho, onde é chamado espigueiro, canastro ou caniço. En Galicia recibe diferentes nomes segundo a zona: hórreo ou hórrio no centro-norte, cabazo no noroeste da Coruña, cabozo no norte de Lugo, canastro na zona sur, máis raramente canasto, cabaceiro entre o centro e o nordeste de Ourense, igual na mesma dirección en Lugo, pero mesturado con formas máis pechadas (cabeceiro, cabeceira, cabaceira), canizo entre a ría de Vigo e o río Miño, piorno no Salnés, cabana máis no interior, paneira no Morrazo, orno ou órneo no cabo do Morrazo, hórreo ou horro os de tipo asturiano no este de Lugo; e outros apelativos de extensión menor.[15]
Trátase dun edificio de pequeno tamaño, oblongo e de planta rectangular con cuberta a dúas augas e escasa coxía. As súas dimensións, os seus materiais e os aparellos empregados na súa construción son moi variados, aínda que sempre dentro do repertorio habitual na arquitectura popular: cantería ou cachotería, madeira de castiñeiro, cuberta de tella cerámica, lousa de xisto ou colmo de centeo.
Hai unha tipoloxía menos elaborada que comprende pequenos celeiros lixeiros chamados cabazos, formados por un corpo de pólas ou vimbios tecidos, cuberto por un pequeno cono de xesta ou colmo. En áreas do Courel úsase máis o hórreo de tipo asturiano, ás veces con cuberta de colmo de centeo, e usualmente de pequeno tamaño. Na zona costeira hai outra tipoloxía escasamente difundida, coñecida como hórrea, que difire do hórreo na súa maior anchura, na distribución interior en corredor central e cámaras laterais e en empregar ternas de pés no canto de parellas.
Hórreo.
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Un hórreo é unha construción destinada a gardar e conservar os alimentos afastados da humidade e dos animais para mantelos nun estado óptimo para o seu consumo.[1] Caracterízase por manterse sobreelevado sobre pés, co fin de evitar a entrada de humidade e animais dende o chan e por permitir a ventilación a través de rañuras nas paredes perimétricas.
O antropólogo polaco Eugeniusz Frankowsky, en 1918, rexistra o uso de celeiros aéreos na Península Ibérica, rexión dos Alpes, península escandinava, área dos Balcáns, África subsahariana, Persia, sueste asiático, Xapón, península de Kamchatka e área do estreito de Bering, empregados para a conservación do cereal.[2] A especificidade do hórreo como tipoloxía reside na súa ligazón co cultivo do millo e á súa maduración e secado en zonas de clima atlántico. O uso do hórreo está estendido por boa parte do norte da Península Ibérica, con especial abundancia na rexión costeira noroeste, en áreas nas que a pronta chegada dun inverno longo, frío e húmido obriga a facer colleitas temperás.
O uso do hórreo esténdese por toda Galicia, coa soa excepción dalgunhas zonas do sueste raiano. Tamén se emprega, sen grandes variacións formais, no occidente asturiano e na rexión portuguesa do Minho, onde é chamado espigueiro, canastro ou caniço. En Galicia recibe diferentes nomes segundo a zona: hórreo ou hórrio no centro-norte, cabazo no noroeste da Coruña, cabozo no norte de Lugo, canastro na zona sur, máis raramente canasto, cabaceiro entre o centro e o nordeste de Ourense, igual na mesma dirección en Lugo, pero mesturado con formas máis pechadas (cabeceiro, cabeceira, cabaceira), canizo entre a ría de Vigo e o río Miño, piorno no Salnés, cabana máis no interior, paneira no Morrazo, orno ou órneo no cabo do Morrazo, hórreo ou horro os de tipo asturiano no este de Lugo; e outros apelativos de extensión menor.[15]
Trátase dun edificio de pequeno tamaño, oblongo e de planta rectangular con cuberta a dúas augas e escasa coxía. As súas dimensións, os seus materiais e os aparellos empregados na súa construción son moi variados, aínda que sempre dentro do repertorio habitual na arquitectura popular: cantería ou cachotería, madeira de castiñeiro, cuberta de tella cerámica, lousa de xisto ou colmo de centeo.
Hai unha tipoloxía menos elaborada que comprende pequenos celeiros lixeiros chamados cabazos, formados por un corpo de pólas ou vimbios tecidos, cuberto por un pequeno cono de xesta ou colmo. En áreas do Courel úsase máis o hórreo de tipo asturiano, ás veces con cuberta de colmo de centeo, e usualmente de pequeno tamaño. Na zona costeira hai outra tipoloxía escasamente difundida, coñecida como hórrea, que difire do hórreo na súa maior anchura, na distribución interior en corredor central e cámaras laterais e en empregar ternas de pés no canto de parellas.
Nikon D7100, (300mm F/4 AF-IF-ED Nikkor), F/6,3
1/1600 sec ISO 360 + Kenko Pro 300 DG 1.4x,treppiede.
Seconda parte di una piccola storia fotografica della FAI (Fabbrica Attrezzature Industriali) di Noventa Vicentina-Este.
FAI 100 DT (1983-1992). Dopo la serie B, e la serie C (un evoluzione della serie B) nacque la serie D venduta anche come Moxy 180B nel Regno Unito.
Grazie a Mirko e a suo padre per aver permesso di scattare la foto a questa macchina.
A caccia con Marvin (www.flickr.com/photos/30797788@N03): vecchi camion, trattori e macchine movimento terra nelle zone di Thiene.
Velo (VI) 21-03-2015
Second part of a small photo story about Fai (Fabbrica Attrezzature Industriali) di Noventa Vicentina - Este.
FAI 100 DT (1983-1992). After the B Serie, and C Serie (an evolution of B serie) Serie D was born sold also as Moxy 180B in UK.
Thank to Mirko and his dad for the permission to take this picture.
A photohunting with Marvin (www.flickr.com/photos/30797788@N03): old trucks, tractors and earthmovers near Thiene.
Velo (Vicenza, Italy) 21-mar-2015
Em contra partida do post na Miriamala, aqui, se começa tudo...
A mãe zelosa com seu pimpolh!
Só ficou a dúvida...
será que esta criança é orfã de pai?...
O “Guerreiro Celta”, se cadra a mellor obra de Narciso Pérez Rey (San Tomé do Mar, 1904-1930), xunto coa que lle dedicou a San Ero de Armenteira, é unha das pezas mestras da escultura galega da súa época. Foi labrada polo seu autor no ano 1928 e tomou como modelo a un veciño mariñeiro, Avelino Rial Abraldes, coñecido como Avelino “Tumbalobos”, dun aspecto impoñente a causa do seu gusto pola halterofilia nos seus anos mozos. Disque no seu tempo libre o de erguer pesas era o seu entretemento favorito. Unha simple ollada a esta obra permite intuír o futuro tan prometedor que tería Narciso no campo da escultura e, de feito, sería pensionado pola Deputación de Pontevedra para complementar a súa formación. A mágoa foi que desaparecese tan cedo, no ano 1930, cando ademais de estar inmerso na súa carreira artística, tamén colaboraba nos encargos que se realizaban ao taller de seu pai, Segundo Pérez, mestre de obras e construtor que difundiu un estilo híbrido entre o modernismo e o eclecticismo pola comarca do Salnés. Desta etapa quedan en Cambados obras tan salientables como a fonte da praza de Alfredo Brañas ou a columnata do Pósito de Pescadores. Antes da incorporación ao taller familiar de Narciso e o seu irmán Antonio, o encargado dos traballos de deseño, modelado, moldeado e baldeirado das pezas de decoración arquitectónica fora Francisco Leiro, outro escultor talentoso que deixou aparcada esta faceta para traballar como ebanista e carpinteiro no taller que montou tras a marcha da compañía de Segundo.
O “Guerreiro Celta” –que durante moitos anos tivo o Museo de Pontevedra conservado de xeito bastante deficiente, nos xardíns exteriores, do que se derivaron danos hoxe visibles– poderíase incluír dentro dunha terna maxistral de espidos galegos dos anos 20, onde o espido está lonxe do modelo clásico e incorpora un claro compoñente ideolóxico en conexión co ambiente das Irmandades da Fala e o mito do celtismo que caracterizaba o pensamento nacionalista da época (aquí a miña opinión sobre o tema céltico: www.flickr.com/photos/sindomosteiro/27382939265/in/album-...). As outras dúas pezas serían a “Druidesa” (tamén chamada “Galicia”) de Uxío Souto, de 1926, e a “Santa” de Francisco Asorey, do mesmo ano. Escóllese un intre de transo, probablemente previo á entrada en combate do guerreiro, abstraído, cos ollos fechados, coas mans solapadas sobre a empuñadura da espada en repouso, espido e axeonllado, en íntima conexión coa terra que ten conta del e o abeira antes de partir cara o seu destino. O puro físico do corpo de Avelino é aquí transformado por Narciso nun templo onde aniñan o misticismo e a dignidade daqueles vellos loitadores galaicos. Con obras así non é de sorprender que Narciso fose escollido para a prestixiosa “Exposición de Arte Gallego”, celebrada no Colexio de San Clemente de Santiago de Compostela, no ano 1926, se cadra a cimeira da súa carreira en canto a recoñecemento á súa obra.
Daquela o ambiente no que nace esta peza devecía un cambio radical para unha Galicia que se vía aldraxada e ollaba cara un pasado mítico inzado de guerreiros e bardos, na busca dun espertar, tal como se facía en lugares que se sentían próximos como Irlanda. Este sentimento xa se viña expresando desde o século XIX por diferentes poetas, dos que citaremos a Eladio Rodríguez González cunha peza de 1891:
¡Céltica inspiración, musa que dórmes
O sono da inominia, acurrunchada
N’o mesmo leito ond’hoxe s’espriguizan
As nósas máis risonas esperanzas;…!
¡Désperta d’unha ves, céltica musa,
Qu’é tempo xa que despertando vayas!
Desperta d’unha ves, para qu’entr’os hinos
D’as vencedoras e trunfales marchas
Escoitemol-os cántecos guerreiros
Qu’os indomabres celtas entoaban
N’o fragor d’as conquistas viutoriosas…
MÚSICA: Wardruna - IwaR
Il treno degli studenti delle 13.15 viene effettuato con il Mirò ( DE122+carrozzeSbb ) mentre il treno degli studenti successivo, Reg 884, delle 14.15 a causa dell'alta frequentazione viene effettuato con una tripletta di Aln 72422 ( Turche ), nonostante la forte composizione ( per una linea secondaria ) un mio amico mi ha garantito che si rimane in piedi fino a Scandiano !
Qui vediamo il treno al rallentamento sul ponte prima del P.L. di Via Lodola, tra Bosco e Fogliano.
Athens International Airport
"Eleftherios Venizelos", (IATA: ATH, ICAO: LGAV)
In the afternoon, shortly after take off from ATH on board Sky Express Airbus A320-251N (SX-IOG) flight: GQ 254, seat: 22F bound for Chania International Airport (CHQ).
Το απόγευμα, λίγο μετά την απογείωση από τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριο Βενιζέλο» (LGAV) με Airbus A320-251N (SX-IOG) της Sky Express, πτήση: GQ 254 και θέση: 22F με προορισμό το αεροδρόμιο των Χανίων (CHQ) στη Κρήτη.
© George Voudouris. All Rights Reserved. No usage allowed including copying or sharing without written permission.
moon lighting up the clouds
Kjartansstadir is a professional horse breeding Farm 10km
East of Selfoss, in the south part of Iceland
Nikon D7000, (300mm F/4 IF-ED Nikkor), F/6,3 1/1250sec ISO 500 + Kenko Extender 1,4X
Nell'angolo basso a destra un ospite che non avevo notato.
Eliminatorias Rusia 2018
Espectadores: 60.000
Arbitros: Roddy Zambrano. Líneas: Byron Romero y Christian. (Terna ecuatoriana)
Goles, Uruguay: Edinson Cavani (52')
Uruguay: Fernando Muslera - Alvaro Pereira - Sebastián Coates - Mauricio Victorino - Maximiliano Pereira; Carlos Sánchez (Diego Rolan, 85) - Egidio Arévalo Ríos - Alvaro González (Jorge Fucile, 80) - Matías Vecino (Cristian Rodríguez, 46); Edinson Cavani - Luis Suárez. DT Oscar Tabárez
Perú: Pedro Galese - Luis Advíncula - Cristian Ramos - Alberto Rodríguez - Jair Céspedes-; Renato Tapia (Yoshimar Yotún, 63) - Carlos Ascues (Adán Balbín, 64) - Andy Polo - Christian Cueva; Claudio Pizarro (Raúl Ruidíaz, 49) - Paolo Guerrero. DT: Ricardo Gareca.
Centenario de Montevideo, Uruguay.
Camera: Canon EOS 5D Mark II
Lens: Zeiss Distagon T* 2/25 ZE
Focal Length: 25 mm
Exposure: ¹⁄₂₀₀ sec at f/2.0
ISO: 500
Published: www.ufwc.co.uk/2016/10/ufwc-champions-uruguay-beat-venezu...
Tunak Tunak Tun
After visiting Mumbai I wanted to see a less touristy city in India on my way to New Delhi. So I found there was a night train leaving Mumbai 9:50pm and arriving to Ahmedabad 6:40am. Spent the whole day there before catching another overnight train to Udaipur next. Ahmedabad is a mostly Muslim centre, the major city of the state of Gujarat, busy with congested traffic but I was surprised with the friendliness of its people, especially kids. This photo was taken soon after I left the train station on my day long walks with no set schedule, enjoying the place, walking the back streets and talking to people. Two of the boys asked me to take their photo, the third one was a bit shy but ended up joining in as he saw I was going to take it. The girls stayed away but smiling with interest, then the boys called them to join in, they hesitated but in seconds run to join in and this is the result. It is one of my fondest memories of Ahmedabad.
Após visitar Mumbai eu queria conhecer uma cidade menos turística na Índia no meu trajeto para Nova Deli. Descobri que havia um trem leito saindo de Mumbai as 21:50 e chegando a Ahmedabad as 6:40 da manhã. Ali passei o dia todo, tomando outro trem a noite seguinte para Udaipur. Ahmedabad é um centro histórico muçulmano, a cidade mais populosa do estado de Gujarat, com seu trânsito congestionado, mas o que mais me surpreendeu foi a natureza amável do povo, especialmente as crianças. Tirei esta foto logo após sair da estação, começando meu dia de descobrimento da cidade, caminhando sem trajeto estipulado, pelas ruelas e vielas, conversando com as pessoas na rua. Dois garotos me pediram que tirasse a foto deles, um terceiro parecia um pouco receoso mas acabou se juntando aos demais quando notou que eu ia tirar a foto. As meninas ficaram olhando à distância mas sorrindo e atentas ao que estava acontecendo; então os meninos chamaram para que elas também viessem, ficaram um pouco acanhadas mas em uns momentos correram e se juntaram aos meninos, e esse é o resultado. É uma das lembranças mais ternas que tenho de Ahmedabad.
Press the key "L" to see full screen size - press the same key again to return to the original size.
More info: / mais informação:
en.wikipedia.org/wiki/Ahmedabad
To browse through my photos of India using flickriver/ Para ver minhas fotos da India com o flickriver
Or here to see photos with descriptions / ou aqui para ler as descrições das fotos
Seconda parte di una piccola storia fotografica della FAI (Fabbrica Attrezzature Industriali) di Noventa Vicentina - Este.
Fai 96 EDT. La Serie E (1988-1995) fu la penultima serie costruita dalla Fai, venduta anche come Hymac 180C nel Regno Unito.
Montecchio Precalcino (VI) 16-nov-2013
Second part of a small photo story about FAI (Fabbrica Attrezzature Industriali) from Noventa Vicentina-Este.
FAI 96 EDT. The E Serie (1988-1995) was the penultimate serie made by Fai sold as Hymac on UK.
Montecchio Precalcino (Vicenza, Italy) 16-nov-2013
Picture from my visit to this beautiful exhibition.
Carbon emissions fill the air, particulate matter floats inside our lungs while electromagnetic radiation envelops the earth. Yet, a different epoch is possible, an Aerocene epoch – one of interplanetary sensitivity through a new ecology of practice. Ecosystems have to be thought of as webs of interactions, within which each living being’s ecology co-evolves. By focusing less on individuals and more on reciprocal relationships, we might think beyond what means are necessary to control our environments and more on the shared formation of our quotidian. Let the spiderweb guide here.
(Tomás Saraceno)
The exhibition is promoted and organized by Fondazione Palazzo Strozzi and Studio Tomás Saraceno. Supported by Comune di Firenze, Regione Toscana, Camera di Commercio di Firenze e Fondazione CR Firenze. With the support of Terna. In collaboration with Manifattura Tabacchi and with the participation of IED.
Una vecchia JCB ancora utile nei piccoli lavori di movimento terra!
Vacanze estive 2016 - Caccia fotografica nelle colline pisane e zone limitrofe
Piombino (LI) 01-09-2016
---------------------
An old JCB still used on the small muckshitfing works!
Summer holidays 2016 - A photo hunting on "colline pisane" and surrounding areas
Piombino (Livorno, Italy) 2016-09-01