View allAll Photos Tagged coment

Oie Amicos :)

 

intão... quando eu vi essa foto da Britney.. eu queria faze uma coisa diferent.. sei lá..

 

a primeira coisa que me veio a cabeça.. é " Britney é Sequestrada"

 

Intão.. eu tentei faze isso.... ela amordaçada... e presa .!!

 

e a sombra ali na Árvore.. seria o sequestrador u.u

 

eu gosteiii... espero que voces gostem (:

  

//comentem

Strobist info: See coments

Strobist: Ver comentarios

Não comentei com vcs q eu tinha mais fotos no computador? não postei uma mani dessa Páscoa?...pois então, venci a preguiça, liguei o pc e achei fotos do ano passado ainda, ou seja, tenho uma porrada de fotos pra mostrar pra vcs.

Já baixei tudo pra cá e vou liberando aos poucos, acho q termino td esse ano ainda, e as desse ano vão ficar pro q vem.

Ainda teve mto esmalte q usei e nem tirei foto. Uma pena!

Vou primeiro liberando as mais recentes, q eu já tinha baixando antes.

 

Qto ao Secret Peri-wink-le, quem tem facebook lembra q eles andaram liberando cupons de 15 doletas?

Corri pro ebay e com 2 cupons, do marido e meu, comprei dois desse lindo (o outro foi pra minha irmã), um When Stars Collide e o Electrify. Esses dois eu ainda nem usei.

 

Acho q foram duas camadas, ele é tão lindo q foi só amor!

Desculpem pelo cantinho sujo e a esmaltação não estar tão ok, mas eu realmente tinha desistido de tudo isso, não pretendia voltar a postar, embora eu nunca tenha parado de visitar a galeria de vcs. Acabei voltando e tô postando todas fotos q tenho msm.

 

Bjs e até mais!!!

"[...]me comentaste que te gusta la larga exposición, seguro que sabes de algún puente en el que te puedas subir y hacer grandes capturas[...]"

 

Este es parte de tu genial comentario en mi foto anterior...me hizo mucha gracia porque venia de hacer la foto que ves actualmente poco antes de leer tu comentario. No sé si es por la casualidad o por la reciente amistad que nos une, pero esta te la debia, y sinceramente, te la dedico exclusivamente, Caese

 

Siguiendo por el mismo camino, esta sigue sin retoques mallores. Solo le he mofificado un poco las curvas, para darle un poquito mas de contraste. Por lo demas es "As is" o como me gusta llamarlo "WYSIWYG" (What you see is what you get), un termino muy corriente en la jerga de los diseñadores de paginas web.

 

Espero que guste por lo menos un poco. Cosa curiosa, he terminado donde lo empezé, mi primera foto en flickr:

Juego de Luces

 

Un saludo a todos.

 

Hora y fecha de disparo: 08/08/2007 23:59:11

Modo de disparoExposición: manual

Tv (Velocidad de obturación): 8

Av (Valor de abertura): 18.0

Modo de medición: Medición evaluativa

Velocidad ISO: 320

Objetivo: 28.0 - 70.0 mm

Distancia focal: 44.0 mm

Modo AFEnfoque: manual

 

Minhas Túlipas miniatura na revista Idéias deste mês ;)

Comenta Por Favor custa nada neh? +Zoom

Unica é original seja criativa não copie ;-)

Baum vi essa foto da Dulce e pensei tenho q fazer algo com ela então tai espero q gostem *-*

Ah a Fonte Tah Uma Mer@ kkk'

Gracias por comentar un abrazo y buen fin de semana

feliz jueves de flores.

 

Gracias por entrar a ver y comentar mis fotos.

COMENTEM! eu gostei, esse eu trabalhei bastante, principalmente o fundo.. espero que gostem também :D

WISH YOU A GOOD NIGHT/GOOD DAY MY FRIENDS XOXOXOX

 

@Thanks for your nice friendship,coments and faves.They mean a lot to me and make me happy

 

PS: Excuse me my abesent in your stremas but im out of home.Trying to coment when i can

AMEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEiii.... ta parei kk. Mas serio, pra mim foi o layout mais bonito que eu já fiz, ficou exatamente como eu queira e to muito feliz por isso *0*

 

Para verem online cliquem no link ai www.about-usdesigns.com/ e pra me deixar feliz comente muito aqui em baixo *0*

Merci a tothom per comentar. Imatge d'arxiu (11/10/2007, últimament vaig just de temps). La veritat és que vaig veure l'arbre el dia anterior a la tarda i hi vaig tornar d'hora al matí amb l'esperança de poder conjuntar la sortida de sol i el reflexe. Ja se sap que a l'Empordà sol fer vent aixi que diguem que vaig estar de sort . Els ocells, uns corbs marins, van ser uns convidats inesperats i benvinguts. Una sola imatge en RAW, ajustada a diferents exposicions i acoplades mitjançant "tonemapping" amb Photmatix.

  

Gracias por todos los comentarios. Es una imagen de 2007. Volví a este sitio al día siguiente de verlo por primera vez. El árbol hacía unos días que había caído por el viento y todavía tenía algunas hojas. Esperaba poder capturar el amanecer y el reflejo sobre el agua. En el Empordà es cosa rara conseguir reflejos debido al viento que suele soplar. Así que digamos que tuve suerte por partida doble, la ausencia de viento y la aparición de los cormoranes que pasaban por allí. La foto está tomada en cuclillas sobre el mismo tronco, ya encima del agua, a pulso. Un solo RAW ajustado a diferentes exposiciones y acoplado mediante "tonemapping" en Photomatix.

Dawn by the river. The tree jus fell down a few days before the image was taken so some leaves still remained on its branches. The target was to catch the dawn colours and some reflections over the river surface (quite difficult, as the wind usually blows in this area). The birds were an unexpected and welcome visitors.

Tonemapped image from a single RAW.

400d+17-40@7.1 and 1/50 sec, ISO100

A continuacion pego los comentarios que la gente hizo en su dia (tenia la foto repe en mi galeria :P )

#

 

(hace 14 meses | responder | eliminar)

 

Preciosa imatge!!

#

★

 

matiasvergarafuste agregó esta foto a sus favoritos. (hace 14 meses)

#

 

matiasvergarafuste (hace 14 meses | responder | eliminar)

 

aquesta es una pasada,realment bonica,salut.

#

 

M. Marq (hace 14 meses | responder | eliminar)

 

Ole HDR, estupenda imagen.

 

Salu2

#

 

Albert Sarola (hace 14 meses | responder | eliminar)

 

De postal!

#

 

somatire (hace 13 meses | responder | eliminar)

 

onírica.

#

 

nurynur (hace 13 meses | responder | eliminar)

 

Es preciosa!!!!!

#

 

Bilderschreiber (hace 12 meses | responder | eliminar)

 

great ...

 

I SAW THIS IN:

DSC_4327_1.Q.3.crop.web

"THE Unforgettable Landscapes"

#

 

shellbblue (hace 12 meses | responder | eliminar)

 

I SAW THIS IN:

DSC_4327_1.Q.3.crop.web

"THE Unforgettable Landscapes"

#

 

joe dig (hace 12 meses | responder | eliminar)

 

super stuff are you a salesman for photomatix cos you should be

#

 

Palentino (hace 11 meses | responder | eliminar)

 

Precioso HDR, muy bien procesado, y la composición también es de lujo.

Saludos.

#

 

Obikani (hace 4 meses | responder | eliminar)

 

Impresionantes los reflejos! La foto preciosa!

   

COMENTEM! é, ficou bom '--'

COMENTEM! Oi :D Atualizando o flickr novamente com a Selena, mas agora "junta" com os The Scene. Quando eu vi essa foto, eu sabia que eu tinha que fazer algo com ela, é linda!! Eu começei ontem cedo, e terminei ontem mesmo, mas como já era tarde, não deu pra postar! Eu adorei tudo, e espero que todos vocês também =D 2ª versão nos comentários. DEEM ZOOM!

comenten las otras fotos tambien po 88 kajaj :$ :x

Pour admirer un paysage sans pollution, il faudra découvrir une autre planète !

 

Bom resolvi postar isso aqui só pra deixar uma coisa bem clara.

 

Ultimamente algumas pessoas estão deixando os MESMOS comentários em várias headers de diferentes pessoas. O porque? Eu não sei. Quando você comenta algo sempre aparece no seu painel os comentários restantes, e o que vejo é que alguns comentam em todas elas a mesma coisa:'Que lindo, comenta?' 'Que lindo, comenta?' 'Que lindo, comenta?' 'Que lindo, comenta?' . O que esclarece uma simples coisa, que ele não está dando sua sincera opinião sobre o seu trabalho, pelo menos é isso para mim, pode estar sim lindo, mas se ele comenta em tudo o que vê pela frente a mesma coisa como é que você vai saber? A maioria das vezes é apenas para que as pessoas vejam sua header e comentem, mas custa fazer comentários diferentes nas headers que você comenta? Não tem nada, você comentar e expor seu trabalho abaixo, mas os mesmos comentários em T-O-D-A-S os layouts que você vê pela frente? Se eu percebo que a pessoa faz isso, eu agradeço educadamente, mas ás vezes isso que elas fazem cansa de você ver que foi só mais um que ela viu e comentou, não a sua opinião mas apenas um ctrl c que ela salvou e deu ctrl v no seu trabalho. Não sei se só eu achei isso estranho, mas é isso minha opinião.

Pronto falei.

flickriver.com/photos/javier1949/popular-interesting/

 

Colegio Alemán de Madrid - Neubau Deutsche Schule Madrid

 

Calle del Monasterio de Guadalupe 7, barrio de Montecarmelo Madrid

 

Arquitectos: Armand Gruntuch y Almut Grüntuch-Ernst (Grüntuch Ernst Planungsgesellschaft mbH, Berlín) y Lützow7 paisajistas. Coordinación de Proyecto: Bureau Veritas. Equipo de ejecución de las obras: Martin Lange, Britta Echinger, María Cifuentes y Laura Diez. Concurso 2009 obras 2012-15. Promotor: Oficina Federal de Construcción y Planeamiento de la República Federal de Alemania.

  

El Colegio Alemán de Madrid fue fundado en 1896 y tuvo su primera sede en la carrera de San Jerónimo desde donde se traslada sucesivamente a las calles Espalter, Fortuny y López de Hoyos, antes de ocupar la sede de Concha Espina en 1961.

El nuevo Colegio Alemán en Madrid es la mayor obra civil realizada por el gobierno alemán en el extranjero. El proyecto redactado por el estudio de arquitectura berlinés Grüntuch Ernst asociado con los paisajistas Lützow7 resultó ganador del concurso convocado en 2009 para su construcción. El segundo premio recayó sobre los también alemanes Volker Staab junto con Levin Monsigny y los tercer y cuarto puestos fueron para los equipos formados por Sauerbruch Hutton con Ecosistema Urbano, y Moneo Brock con Fonts Retail respectivamente. Además han recibido mención los estudios de Mansilla y Tuñón, Müller Reimann y Schilling Architekten.

El proyecto se sitúa sobre una parcela, cedida para su uso por un periodo de 75 años a la República Federal Alemana por la Ciudad de Madrid, con superficie aproximada de 34.700 m2 situada en el PAU de Montecarmelo, al norte de la capital madrileña. El programa espacial se optimizó con los requisitos de una arquitectura moderna y pedagógica, y plantea, claramente definidas y zonificadas, una escuela primaria y secundaria para 1500 alumnos con cantina, cafetería, salón de actos con un aforo para 750 plazas, gimnasio-polideportivo multiusos y aparcamiento subterráneo, así como una escuela infantil –kindergarten- para 300 niños, lo que supone una superficie total construida de 27.063 m2. La solución propuesta ha sido valorada por su forma orgánica y su riqueza espacial, así como por su funcionalidad y su adaptación a las condiciones climáticas.

Según comentan sus arquitectos “cada uno de los edificios de los niveles escolares -educación infantil, primaria y secundaria- abrazan sendos patios que reinterpretan de forma contemporánea el ambiente concentrado de un claustro y, al mismo tiempo, con su apertura hacia el paisaje, hacen que sea experimentable la amplitud de la sierra cercana”.

Los arquitectos continúan su explicación sobre su trabajo: “Los edificios desarrollan situaciones espaciales diferenciadas a partir de la conjugación de los requisitos del programa con la situación topográfica del terreno. La fusión de las partes de los edificios se asemeja a una estructura orgánica de gran presencia plástica que parece haber crecido in situ. Todos los espacios comunes -los patios de entrada, el comedor, el salón de actos como sala de conciertos y multiusos con 750 asientos y el polideportivo- enmarcan la explanada delantera y conectan los edificios uno con otro”.

El color claro imperante en el edificio refleja, según el estudio alemán, el paisaje de la sierra madrileña. Algunas zonas del interior del colegio se resaltan con notas de color. En las escaleras, por ejemplo, las ventanas de colores filtran la luz natural y recuerdan, entre otras, a flores luminosas.

El edificio incorpora tecnologías y sistemas constructivos de primera generación habituales en Alemania, en algunos casos nunca antes empleados en obras en España. En muchos aspectos el Nuevo Colegio Alemán es un edificio pionero técnicamente en Madrid. Por otro lado, el diseño ha sido adaptado al clima de Madrid para optimizar sus prestaciones en cuanto a eficiencia energética. El diseño de la fachada permite el paso del sol del invierno pero protege del de verano y en el sótano, un laberinto térmico subterráneo se ocupa de controlar la temperatura del aire que después se empleara en ventilar el edificio. Por la realización prevista de instalaciones con aprovechamiento de energías renovables, que van mucho más allá de la medida habitual, el proyecto fue galardonado con el premio “Arquitectura y Energía” en julio de 2011 por el Ministerio Federal Alemán de Economía.

 

www.arquitecturaviva.com/Info/News/Details/1814

dsmadrid.org/lugar/dsm/?title=Hauptseite

www.spanien.diplo.de/contentblob/4167400/Daten/4064131/dd...

www.gruentuchernst.de/

 

compartida por el facebook Postales Y Fotos Antiguas De Provincias De Chile.

Mi amigo Derregotipo nos comentó ;RECUERDOS DEL AYER

!Las micros ñatas!

!Que notable documento!

Parecieran ser de marca Dodge V8 o Ford V8

.

Algunas llevaban melodiosas bocinas de aire, que durante el trayecto los conductores echaban a sonar para sorpresa y delicia de los pasajeros.

Entiendo que habia un recorrdio hacia Renca (éstas eran de color verde) que partia de la zona donde finalizaba el Parque Bustamante, llegando a Irarrazabal. Alli estaba tambien el crucero de lineas del tren militar a El Volcan.

La "ñatez" de estos vehiculos, que serian de los anõs 1937 o 1938, obligaba a que una parte importanet del motor se extendiera hacia el interior de la cabina de pasajeros, junto al asiento del chofer. La marcha en estos itinerarios rurales era suave y fluida, porque marchaban con motores V8 y escape semilibre. Sin embargo, no todo el trayecto estaba asfaltado, despues de salir de Santiago, una parte era de ripio o sencillamente de tierra.

De tanto en tanto las micros hacian unas paradillas en las "garitas" donde los choferes debian registrar la hora del paso de los vehiculos, que asi eran controlaado. Tambien, el infaltable inspector de viaje subia a las micros con su gorro azul de visera, para revisar y cortar por la mitad todos los boletos de los pasajeros.

Como era tradicional, los choferes adornaban las "maquinas" con prendas y zapatitos de sus niños, que colgaban junto al parabrisas. También, era común que las ventanas de los pasajeros contaran con cortinillas de genero de alegrrs colores, que se podian deslizar para la protección solar.

Llamaba la atención un infaltable letrero: !PROHIBIDO EXPECTORAR!

COMENTEM!! oi pessoas Ô/ dessa vez estou atualizando o flickr com um blend da Belinda.. espero que todos gostem :D

Comentei na foto anterior que os matte da ManGlaze tem uns brilhinhos lindos e ficam mais evidentes no sol e na luz artificial. Taí a foto do FGMB com vários pontinhos holográficos. Ele parece estar encebado nesta iluminação, mas não tá não..a foto nos comentarios mostra a cor verdadeira dele, um vermelho puxado pro vinho. Foram 2 camadas sem base e descascou rápido no indicador, tentei remendar mas ficou fuen.

 

La obra que comentamos es un enorme óleo sobre lienzo de 3,13 x 3, 79 metros, pintado por José María Casado del Alisal en 1862. El lienzo es conocido por diversas denominaciones como “Juramento de los diputados a las Cortes Generales y extraordinarias en 1810. Iglesia de San Pedro y San Pablo. Isla de León (San Fernando, Cádiz)” o, simplemente “El juramento de los primeros Diputados a las Cortes en 1810”.

 

El lienzo representa el inicio de las reuniones de los diputados en la Isla de León (hoy San Fernando) el 24 de septiembre de 2010. La primera ceremonia que se celebró fue celebrar en la iglesia mayor la misa del Espíritu Santo que fue presidida por el Cardenal don Luis de Borbón, tío de Fernando VII. El secretario del despacho de Gracia y Justicia, D. Nicolás María Sierra, que tomó juramento a los diputados, está de pie al lado del Cardenal. El secretario de las Cortes y secretario de Gracia y Justicia, Nicolás María Sierra, se dirige a los diputados invitándoles a jurar sobre los Santos Evangelios. Otros prohombres identificados son: Vicente Pascual, Mexía Lequerica, Antonio Capmany, el conde de Toreno y Argüelles.

 

El cuadro fue un encargo del Congreso de los Diputados para decorar el testero del Salón de Sesiones en pendant con otra obra de similares dimensiones: “María de Molina presentando a su hijo a las Cortes de Valladolid” que tiene a Antonio Gisbert Pérez como autor. Casado del Alisal envió un esbozo de su lienzo al Congreso, donde se conserva. A no dudar, el pintor buscaba la aprobación de los congresistas para una obra de gran tamaño y (presumiblemente) de elevado presupuesto.

 

Casado del Alisal pintó el cuadro mientras se encontraba en París completando su formación. La obra que comentamos se expuso primeramente en la Exposición Nacional de 1862, con buena aceptación del público y la crítica, si bien no consiguió ninguna distinción, Señalemos que en esa muestra se llevó la medalla de primera clase el “Entierro de San Lorenzo en las catacumbas”, de Alejo Vera y Estaca. Señalemos que se trata de una obra de mucho menor mérito y que hoy se encuentra totalmente olvidada.

 

Casado del Alisal pintó el cuadro mientras se encontraba en París, como queda dicho. Por tanto, debieron mandarle algún esbozo del interior de la iglesia de San Fernando para que lo representara en el lienzo. Se supone que recurrió además a grabados para retratar a algunos de los protagonistas del episodio histórico, empleando su imaginación para completar a todos los demás. Señalemos que la completa recreación de un episodio histórico por parte de un pintor no era la excepción en la época sino la norma. Jacques-Louis David marcó la pauta para los pintores de la Edad Contemporánea eliminando a protagonistas y haciendo figurar a ausentes en obras como “El Juramento del Juego de la Pelota” o “La Consagración de Napoleón”.

 

Es más, esta hábil amalgama de lo sucedido, lo verosímil y lo inventado se observaba también en los grabados de los semanarios como “La Ilustración Española y Americana”. El propio público se sentía satisfecho ante estas actualidades reconstruidas y las exigía. La fotografía y el naciente cine también se dejaron llevar por esta premisa de representar lo que pasó no como aconteció sino como tenía que haber sucedido. Excusado es señalar que esta teatralidad, esta ejemplaridad se extendió a todos los géneros pictóricos de la época desde la pintura histórica al costumbrismo.

 

Para el público, el episodio histórico verdadero (o mítico) acababa contemplándose tal cual había sido reconstruido por tal o cuál pintor. A esta confusión contribuía el que la obra fuese reproducida en litografías en revistas como la ya mencionada «La Ilustración Española y Americana» y versiones simplificadas acaban adornando las monumentales Historias de España de la época. Réplicas aún más esquemáticas pasaban a los libros escolares, práctica que continuó hasta bien entrado el franquismo. En fin, no podemos olvidarnos de las colecciones de cromos, cajas de cerillas, postales, sellos de correos, etc. En algunos casos era el propio pintor el que iniciaba este proceso al suministrar al grabador dibujos preparatorios o bocetos de la obra. Otras veces el proceso se recorría el sentido y eran los semanarios de actualidad los que servían de inspiración al artista. Señalemos que se conservan varios grabados de este lienzo.

 

Como le volvería a pasar con la «Rendición de Bailén», nos encontramos con la paradoja de que una obra claramente antifrancesa fue realizada en París e inspirándose en los pintores de las gestas napoleónicas. En concreto, se ha señalado la influencia de “La Coronación de Napoleón” de Jacques-Louis David y “Pío VII en la Capilla Sixtina” de Jean-Auguste Dominique Ingres.

 

Como queda dicho, antes de ser colocada en el Congreso, figuró en la Exposición Nacional de Bellas Artes de 1862. Allí también se presentó al público el cuadro con el que iba a hacer pareja “María de Molina presentando a su hijo a las Cortes de Valladolid” de Antonio Gisbert. Sorprendentemente ambas obras presentaban notables paralelismo en la distribución de elementos y personajes: en ambos hay un estrado cubierto por una alfombra, al que se accede por tres escalones, en el que están situados los protagonistas de los respectivos cuadros. Casado del Alisal (todavía en Francia) y Gisbert enviaron una carta común al periódico “La Correspondencia”, en la que afirmaban que el primero había realizado el boceto de su cuadro mientras estaba en París, y que el segundo había ejecutado su boceto en Toledo, por lo que ninguno de ellos habría podido imitar la composición del otro.

 

Respecto a la elección de estos temas para el sitio preferente del Congreso, el lienzo de Gisbert puede entenderse como una alusión a las cortes medievales y el de Casado del Alisal como la renovación de las mismas en la edad contemporánea. De esta forma, el parlamento isabelino podía presentarse como heredero de las asambleas medievales y de las gloriosas cortes gaditanas.

 

Hoy nos sorprende que tanto en el Congreso de los Diputados como en el Senado alternen las gestas liberales del siglo XIX figuren en pie de igualdad junto a momentos de nuestra Edad Media (Jura del rey Alfonso VI en Santa Gadea) o Moderna (el Gran Capitán ante el cadáver del duque de Nemours), pero la tentación de parangonar los logros de la actualidad con las epopeyas míticas de antaño es una técnica de propaganda tan antigua como eficaz.

 

La imagen procede de la página del Congreso:

 

www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Hist...

 

 

Cuando Jesús nos comentó lo que Rai queria hacer en memoria de Adela me quedé con la boca abierta. Desde ese preciso instante me creó admiración. ¿Qué manera mas bella tenemos para recordar y honrar a nuestra amiga? Un concurso fotográfico en su memoria, el tema... Adela.

Mi cabeza en plena ebullición en busca de ideas para poder plasmar un sentimiento en una imagen, algo que recogiera lo que Adela significó para mi. Era una persona que tenia muchas y muy buenas cualidades, pero quizás lo que mas me llamó la atención es la fortaleza que disponía, esas ganas de vivir y de amar la vida, de luchar, de disfrutar de la vida, de vivir con optimismo a pesar de que no pasara por buenos momentos

Desde el principio tuve claro que esto era un reto importante para mi, y por ello quise hacer participe a mis dos hijos que son mis dos motores, lo que mas amo en este mundo, aparte de mi marido y compañero sin el cual no tendría sentido mi vida. Les explique la idea de lo que quería hacer, ellos incluso aportaron sus granito de arena, necesitábamos un día soleado y el tiempo no iba a nuestro favor. Hasta que llegó el día, una tarde de domingo veníamos de un cumpleaños y camino de casa había un sol precioso, una puesta de sol maravillosa pero poco tiempo disponíamos porque el sol se pondría en breve. Les dije a los niños... ¡¡¡Chicos hoy es el día de la foto de Adela¡¡¡¡ Ellos encantados, en cuestión de segundos coordinamos como íbamos a coger las cosas, "Yo cojo la cámara", "Pues yo cojo el reflector", "Mama yo sé donde podemos localizar la cuerda la cojo yo", y así en cuanto llegamos a casa bajamos corriendo del coche en busca de todos los cachivaches para hacer la foto; llegamos al lugar que ya tenia pensado donde, pero nos acercamos tanto a la montaña que el sol desapareció. Aun así seguimos con la foto, cuando ya conseguimos atar la rama en el árbol y los niños se pusieron a agarrar la cuerda me di cuenta que las manos de Marcos estaban sucísimas mas bien negras, pensé que con el photoshop se podría arreglar de modo que seguimos adelante con todo. Los niños estaban súper colaboradores, nos inundaba la alegría, las ganas de hacer un buen trabajo, éramos un equipo afortunado haciendo una foto por un motivo muy importante, Adela. En ese preciso instante supe que ella nos estaba viendo y se lo estaba pasando bomba, es que era para vernos.... yo tumbada en el suelo, la cuerda la estiraba con la boca porque las manos estaban ocupadas, y los niños poniendo posturitas para crear el ángulo perfecto.

Cuando llegué a casa no me llegó a convencer el retoque de esas manitas tan sucias así que decidí que el trabajo debería ser perfecto y tendríamos que repetirlo de nuevo. La segunda vez fue todo mucho mas fácil, fue llegar y en un pis pas tenia la foto tal cual había pensado.

Todo en esa foto está estudiado, el fondo es un árbol con pequeños brotes que significan el nacimiento de la vida, el cielo desde donde nos acompaña Adela, esa cuerda en vertical que ella sujeta fuertemente, aunque la cuerda está torcida porque en la vida hay veces que todo no es perfecto y las cosas se tuercen pero siempre hay que tratar de guiarla para que nos lleve por el buen camino; Las manos de los niños agarrados a esa cuerda que es la línea de la vida, esas manos muestran que la unión hace la fuerza, y que si te agarras con energía a la vida da igual si alguna vez recaes porque siempre estará Adela y todos nuestros seres queridos que tiraran hacia arriba, una mirada al cielo, en busca de la positividad y de una sonrisa. Por todo esto hice esta foto, por ti y para ti ADELA.

El premio de este reto es sentir aun mas la cercanía de estar con ella, recibir una carta maravillosa de la mano de su gran compañero de la vida Rai. Debo de darte las gracias por haber tenido esta gran idea, por darnos la oportunidad de expresar tanto sentimiento.

Aquí queda mi foto hecha con el corazón.

Marga

Casi nunca comento mis fotos, pero en esta ocasion este personaje vale la pena. Es un violinista un tanto loco que toca en las calles de Victoria B.C. y ya cuenta con su grupo de fans en Flickr:

Definitivamente es el mejor Darth Vader violinista que he visto en mi vida!!

 

flickr.com/groups/darthfiddler/

 

si quieren oirlo en vivo chequen en Youtube:

www.youtube.com/watch?v=MkYNJx8prVA

 

www.youtube.com/watch?v=LHaoOBHXaXE&feature=related

Comenta Por Favor custa nada neh? +Zoom

Unica é original seja criativa não copie ;-

Bom eu particulamente Ameii Britney Minha Diva Lindah

Algumas pessoas comentaram que a Praia do Francês, em Maceió, tem muita fama, no entanto, não possuiria grandes atrativos. Fiquei vários dias de minhas férias no local e tive uma impressão diferente.

O lugar é muito belo e nos finais de tarde reserva um encanto especial para os que gostam caminhar e também de ver os belos tons do pôr-do-sol.

A praia é bastante segura e pode-se fotografar à vontade.

Depois que os turistas recolhem suas cadeiras de praia e seus pertences e partem para o centro de Maceió o lugar torna-se mais pacato, com apenas alguns moradores, na maioria pescadores, e uma natureza à disposição dos seus apreciadores.

Já estava quase anoitecendo e vi pela janela um tom rosado do céu que cobria o mar. Desci do apartamento com minha câmera e fiz algumas fotografias. É impressionante a alternância das cores.

Durante o dia é possível aproveitar as cristalinas águas do Francês, aventurar-se em alguns esportes promovidos no local. O tom do mar vai desde o verde claro ao azul intenso. Há uma proteção por barreiras de recifes que atraem quem gosta de calmaria. Para o outro lado, no entanto, o mar é mais agitado, proporcionando boas ondas para os surfistas locais e visitantes. Tudo isso fica a 21 quilômetros do Centro da Capital.

"A população local afirma que a praia tem essa denominação devido ao fato de, à época do Brasil Colonial ser um dos locais frequentados por contrabandistas franceses de pau-brasil ("Caesalpinia echinata")." - Fonte Wikipédia.

 

Então, eu sei que vocês já comentaram bilhões de vezes nessa foto. Mas é que eu tinha um post em um Blog, com ela e um texto, e agora vou utilizar o mesmo pra outra finalidade e eu não queria perder o tal texto.

  

ESCADAS

 

O que seria de nós sem elas.

 

Tudo bem que o elevador é um equipamento do qual o invento foi um marco não só para a indústria da construção civíl, mas também para o mundo dos negócios. Imaginem só o que seriam dos grandes predios empresariais sem essa engenhoca que passa o dia todo subindo e descendo carregando pessoas, objetos e animais até onde o limite técnico do ser humano permite.

 

Porém, não devemos esquecer que antes dessa nobre invenção, as escadas foram o principal meio de transporte vertical utilizado.

 

Desde a Era Egípcia por volta de 2780 a.C, as pirâmides Miquerinos, Quéops e Quefren foram erguidas à força humana com o uso de enormes pedras encaixadas umas nas outras. Para se ter uma idéia, a maior delas é a Quéops que pesa cerca de 6 milhões de toneladas e foi montada sem ajuda de qualquer tipo de máquina. Já nesse tempo os homens se preoculparam em fazer com que a tarefa de chegar até a entrada desse gigantesco túmulo - pois as pirâmides era construídas para abrigar o corpo dos imperadores egípcios mortos - fosse, para os padrôes da época, algo que se realizasse com certa facilidade. O acesso a parte interna desse monumento fica mais ou menos na metade da altura do mesmo, 69 metros acima do chão. Com isso, planejaram a disposição das pedras que compõem as pirâmides, de forma que na parede exterior da mesma se formassem escadas as quais dariam acesso à entrada. Devemos considerar que os degraus não passuiam a mesma uniformidade das escada nas quais pisamos hoje, porém não é qualque pessoa que sabe descrever como um povo de conhecimento tão retórico pôde planejar e executar algo tão complexo.

 

Se analisarmos, não só as pirâmides do Egito são dotadas de grandes escadas. Os Castelos da Normandia entre outros castelos que possuem grandes escadarias, e temos também um exemplo muito popular que é a Escadaria da Igreja de Nossa Senhora da Penha. A mesma originou-se de uma capela construía no alto de um penhasco, que ficava nas terras de seismaria de Baltazar de Abreu Cardoso e hoje essa região se denomina por Bairro da Penha, situada no Rio de Janeiro. Com a fundação da Venerável Irmandade de Nossa Senhora da Penha em 1728, foi cavado na rocha uma escada para facilitar o acesso dos fiéis. E já no século 20, mais precisamente em 1913 essa escada foi ampliada passando a ser constituída por 365 degraus, número este que continua até os dias de hoje. Com isso, a igreja tornou-se lugar de peregrinação e uma grande quantidade de devotos sobem essa escadaria de joelhos para pagar suas promessas. Ou seja, as escadas muitas vezes além de serem usadas como um meio de deslocamento vertical são utilizadas para outros fins.

 

Em um estádio de futebol é imprescindível que a disposição dos lugares dos torcedores seja em forma de escada. Isso trás mais economia de espaço e maior facilidade de visualização do jogo para os que ficam atrás. Considerado o maior estádio do mundo o Estádio Mário Filho, vulgo Maracanã está localizado na Cidade do Rio de Janeiro e foi inaugurado em 1950, ano esse de grande decepção para o futebol brasileiro, pois perdemos do Uruguai na final do Mundial. mas deixando as mágoas de lado, a capacidade do mesmo é de 122.268 torcedores. Porém seu recorde de público foi em um confronto entre Brasil e Paraguai em 1969. Foram registrados 183.341 torcedores. Ou seja, 61.073 acima da capacidade. Hoje, devido a questões de segurança a capacidade do estádio foi diminuída para abaixo de 90.000 expectadores.

 

Podemos, não apenas ver as escadas como um mero projeto arquitetônico ou algo que nos ajude a chegar a um lugar acima de nós. Mas se olhar-mos por outro ângulo, podemos fazer uma comparação da funcionalidade da escada com as nossas vidas. Pessoas como nossos pais e nossos avós que já passaram por inúmeras experiências em suas vidas, seja pessoal ou profissional sabem que é mais fácil descermos de onde estamos do que subirmos para onde desejamos estar.

 

Frequentemente vemos pessoas tentando chegar à "cobertura" de suas vidas e ao longo do caminho se deparam com problemas os quais impedem a continuação de suas jornada ou até mesmo fazem com que as mesmas descam não apenas alguns, mas todos os degraus desse caminhar. Já tivemos a triste oportunidade de acompanhar por telejornais, casos de cidadãos brasileiros com diploma de curso superior levando vida de mendigo, morando nas ruas e passando por situações que não condizem com o nível intelecteual das mesas. Esses são casos de pessoas que tiveram a oportunidade de chegar ao topo, mas a oportunidade não é tudo em nossas vidas, há algo que vem de nosso interior, é algo que tem que partir de nossos sonhos que é a determinação.

 

Sonho e determinação são dois ítens dos três que temos que ter conosco para chegar-mos ao topo. O sonho é o objetivo. Nenhum caso de sucesso partiu do início sem um sonho, sem um objetivo traçado. Pessoas sem um objetivo ficam no meio do caminho por não terem rumo a seguir e pessoas com sonho, porém sem determinação ficam sempre no primeiro degrau. Pessoas dotadas dessas duas qualidades, terão grandes chances de chegar onde desejam. Entretanto chegar onde deseja não quer dizer que aquele lugar é seu e é ai que vem o terceiro ítem, a humildade. Temos que ter a humildade de reconhecer de onde viemos, pois é para lá que voltaremos caso não saibamos administrar o sucesso. Vejo que a humildade é um "antidoto" que nos imuniza da lei da gravidade.

 

Enfim, por mais que vivamos em um "mundo" no qual a tecnologia tem tomado conta de tudo que fazemos, mas devemos sempre levar em conta a importância que os inventos que nossos antepassados fizeram. Tanto que o mais importante e mais simples invento do homem foi a roda. Se pararmos pra pensar, em todo tipo de máquina as quais extendem a capacidade física do ser humano, existe a roda. Sejam as engrenagens ou as polias elas estão lá, pondo em prática o que foi idealizado há milênios e que hoje se faz de fundamental importância para o funcionamento das máquinas até a marcação da força que move a humanidade, o tempo. E assim como devemos dar importância aos nossos antepassados, devemos dar importância também ao nosso próprio passado, pois é com base nos exmplos que construímos um futuro forte e estável.

 

Rafael Rente Martins

   

Este é o nosso comentário audiovisual sobre fotografias do acervo Lente Quente. Os fotógrafos do projeto selecionam uma imagem que tenham feito e destacam aspectos envolvidos na produção jornalística. A ideia é permitir que o fotógrafo apresente motivações e decisões de bastidor do fotojornalismo.

 

Link: flic.kr/p/fbnixp

 

Edição: Angelo Rocha.

Colaboração: João Guilherme de Castro

Fotógrafo convidado: Matheus Pileggi

COMENTEM! nada a declarar, espero que gostem!

Comenta Por Favor custa nada neh?

Unica é original seja criativa não copie ;-)

Para melhor Vizualização de Zoom

Bom não tinha o qe fazer dai saiu isso eu gostei =)

Pittsburgh Jeans Company tattoo all sales clerks are required to be "branded"

Gracias por entrar a ver y comentar mis fotos.

Comenta Por Favor custa nada neh? +Zoom

Unica é original seja criativa não copie ;-)

Baum eu amei esse wallpaper dessa vez eu usei o photoshop para fazer no total eu demorei 4 horas *-*

coments are very wellcome

Comentei nessa foto www.flickr.com/photos/gimimimi/8741192777/in/faves-599222... que eu queria fazer essa mani, na verdade tive essa ideia olhando essa foto e está ai, fui dormir 2:00 da madruga mas tudo pela unha pintada, haha foram duas camadas mas acho que eu precisaria de 3 pq passei mto tarde e a iluminação não ajudou, na outra mão deu pra ver melhor o estrago hahaha, e sobre o adesivo é da Pri Machado igual o outro, e estou quase aprendendo a usar essa bodega ai, haha usei por cima de duas camadas de petala branca da colorama e o adesivo ficou pequeno e tive que improvisar uma inglesinha hahaha gostei do resultado final.

1 2 ••• 7 8 10 12 13 ••• 79 80