View allAll Photos Tagged cando

Thank you to the Palos Park Fire Department for once again cooling us off at Camp Can-Do with their fire hose!

King Robert Hotel Stirling November 19th/23rd 2012

Sábado (24), Assis visitou a prefeitura de Foz do Jordão, em Candói, participou de Encontro Estadual da Articulação Paranaense de Educação do Campo.

Escollín esta imaxe como favorita da exposición, pola sensación que me transmitiu cando a vin. Esta imaxe na que se pode observar unha paisaxe rural galega, é capaz de trasladarme e achegarme recordos da miña propia infancia. A pesar de ser un pobo practicamente abandonado e sumido na pobreza do rural, o autor da imaxe é capaz de captar toda a beleza da Galicia dos anos 60. Os detalles nas casas de pedra, a luz natural que reflicte sobre o chan, as fiestras abertas de par en par, que proban a seguridade e máis a tranquilidade que se respira no monte galego.

 

Na miña opinión, o obxectivo de Carlos Velo, ao captar estas imaxes, era amosar a beleza da súa terra natal, a terra que deixa durante anos e que provoca nel unha pena e recordo constante.

 

Cando chega o momento de regresar, Carlos válese de este sentimento do que estou a falar -a pena e a lembranza dos seus- para destapar os tesouros que agocha a Galicia labrega.

Exposición colectiva "Que Ves Cando Me Ves?", comisariada por Paula Cabaleiro

Sinopse:

 

Que queda cando os recordos desaparecen? Como se chora o que aínda non marchou pero tampouco está? Que se di cando non existe nada que faga xustiza ao que un sente?

 

Cuando no recuerdes mi nombre é unha breve viaxe cara ao esquecemento a través dos medos, as preocupacións e os anhelos compartidos. Unha disección do Alzheimer, da dor e a tristeza, da desorde que deixa. Unha colección de sentimentos, bos, malos e innomeables. Unha homenaxe ás persoas condenadas a esquecer e ás que lembran no seu nome.

 

Biografía:

 

Paula Ramos Barral (A Coruña, 2000) é graduada en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Pasou por La Voz de Galicia, Cadena SER e Producciones del KO. Colabora coa revista Jot Down. Cuando no recuerdes mi nombre é a súa primeira novela.

SAN TIRSO DE CANDO - NOIA

The Chans at Colline Candos

Thank you to the Palos Park Fire Department for once again cooling us off at Camp Can-Do with their fire hose!

Exposición colectiva "Que Ves Cando Me Ves?", comisariada por Paula Cabaleiro

台北京站│日本百元商店49元均一價

i was a busy bee today and painted my kitchen, cleaned my counter space and my kitchen seems huge now! so a quick ta-da! and good night!

Pique Aissette on Styrofoam wig form - jewelry, ceramic shapes, beads, etc.

King Robert Hotel Stirling November 19th/23rd 2012

Nome: Mencía González Landeira - 2ºB ESO

 

Escola: CPI Cruz do Sar (Bergondo)

 

Texto:

Nesta serie de fotografías aparece a miña avoa na súa festa dos 15 anos.

Os meus bisavós tiveron que emigrar cara Uruguay cando ela era unha nena. Eles eran republicanos e non vivían ben cando se instaurou a ditadura de Franco.

En Uruguay a festa dos 15 anos era unha das festas máis importantes xa que isto quería dicir que te estabas a converter nunha muller. Nas fotografías a miña avoa, chamada Raquel (como a miña nai) levaba un vestido branco.

Na primeira secuencia, podemos observar á miña avoa e aos meus bisavós.

Na segunda secuencia, podemos ver á miña avoa bailar. Como dato curioso, na súa festa dos quince anos, a miña avoa tivo que bailar con todos os invitados! Non sei se iso era algo típico de Uruguay pero dende logo que non o vira antes.

Estas fotografías, xunto con outras tomadas en Uruguay, son moi importantes para nós xa que a miña bisavoa sempre falaba de Uruguay. Ela quería volver, máis nunca o fixo. Para ela foron moi bos tempos, cando non morreran nin a miña avoa nin o meu bisavó. Eu non cheguei a coñecer a ningún dos dous. So coñecín á miña bisavoa, e fascinábanme as súas historias do Uruguay.

  

2013 CanDo Wellness Luncheon

My babies. Hermana Lara and Hermana Cando

台北京站│日本百元商店49元均一價

Para chorrear o cohete cando despega, que vaia limpiño ó espacio.

Cando se fixo o Sendeiro do Río Artes, os veciños e veciñas, con boa vontade, asinaron as expropiacións coa confianza de que a administración municipal cumpriría o seu compromiso de repoñer os pasos ás súas propiedades, dos que gozaban desde tempo inmemorial e dos que se servían para poder traballar as terras. Aínda hoxe están agardando, despois de reiteradas promesas do goberno local, a que eses pasos sexan habilitados. Tal é o caso da veciñanza cuxas propiedades foron illadas pola pista que se construíu con adoquíns nas que podemos ver como a altura da pista fai impracticábel o paso do río.

A solución proposta polos servizos técnicos do concello de facer unha ponte nos terreos públicos foi tantas veces reiterada e comprometida como esquecida mentres os veciños ven ano tras ano que non poden traballar as súas terras, aumentando as perdas e diminuíndo o valor das propiedades.

 

Salientar tamén que nalgunha propiedade as obras da pista aumentaron o risco de accidente laboral coa maquinaria, tractor, etc. pola deficiente construción da cuneta ao non canalizar as augas con tubaxe soterrada como é o caso dos 30 m que desaugan no río.

 

Afectados negativamente son tamén as propietarias e propietarios de leiras a carón do muíño de Correa, cuxo paso foi deteriorado polas obras do paseo. Removéronse e retiráronse as lousas que permitían o paso da maquinaria o que produciu un corremento de terras e maior profundidade do regato, facendo impracticábel o paso.

 

Estas familias que con xenerosidade se desprenderon de parte das súas propiedades para facer unha obra que toda a veciñanza e visitantes de Ribeira puidésemos desfrutar, non poden ter como pago a imposibilidade acceder ás súas propiedades, non poder traballar as terras e sufrir perdas na súa economía e facenda. Ese non é o pago que merecen.

O grupo municipal do BNG de Ribeira vén de solicitarlle ao concello:

 

A) Que na maior brevidade se proceda á construción da ponte que reiteradamente se ten ofrecido como solución para repoñer o paso que sempre tiveron ata que se fixo o sendeiro.

B) Que o paso do muíño de Correa, que os veciños sempre mantiveron en bo estado e que foi estragado polas obras, sexa arranxado cunha solución adecuada e duradeira.

C) Que se canalicen as augas cunha tubaxe soterrada da propiedade que discorre paralela á pista de adoquíns xa que a solución que se adoptou é perigosa.

D) Que, se for preciso, se habilite unha partida no orzamento para a realización das obras mencionadas.

King Robert Hotel Stirling November 19th/23rd 2012

Cando xa todas as follas dos carballos repousan no chan, sempre a quedar esa cativa ramiña que pon o contrapùnto nas árbores espidas de follas.

1 2 ••• 75 77 78 79 80