View allAll Photos Tagged cando

MEDITACIÓN DO VELLO PESCADOR

 

Ouh ondiñas, podedes bailar ós meus pés como nenos,

e brilar enbrincar, marmullando un ron-ron,

mais eu lémbrome de ondas máis ledas en Xunios máis quentes,

cando eu era un neno, sin fendas no meu corazón.

 

W. B. Yeats (1865-1939) (trad. Plácido Castro, 1961)

 

MÚSICA: Marcial del Adalid - Scherzo nº 3, op. 24, interpretado por Mario Prisuelos.

youtu.be/YodN2pm-8NE

FEBRE DO MAR

 

Hei baixar outra vez ao mar, ao ceo, e ao mar senlleiro,

e só pido un outo barco, e unha estrela de guieiro,

e o golpe do leme, e o canto do ar, e as brancas velas que tremen

e a brétema gris na face do mar, e o romper dun gris abrente.

 

Hei baixar outra vez ao mar; cando chama a marea que corre, a chamada é crara e selvaxe, non se pode negar quen a escoite.

E só pido un día de vento, con brancas nubes que voan,

e salseiros lanzados, escuma no ar, e o berro das gaivotas.

 

Hei baixar outra vez ao mar, ao errante vivir do xitano,

o vivir da gaivota e da balea, onde o vento é coitelo afiado.

E só pido uns contos ledos dun ridente compañeiro,

e, ao termo da longa vixía, soños doces, sono quedo.

 

John Mansfield (1878-1967) (trad. Plácido Castro, 1949).

 

MÚSICA: Mark Knopfler - Sailing To Philadelphia

youtu.be/OTvc-bEP35I

Cando polas mañás cedo a bretema escorrega polas distintas capas da paisaxe serenando o espírito e enchéndoo de forza para o estrenao día que nos agarda.

 

Un pouco máis de preto

 

Alalá das Humidades - Berrogüetto

A quote from the astonishing mind of Feynman.

 

The climb is the "Devil's Slide" on Lundy

my granddaughter with Cando

I've seen this Snowy Owl a couple of times now. It has been sitting on a berm of snow right along the road, of course I forget it might be there and don't notice till it flys off. This time it landed high on a power pole so I was able to get this distant shot ( cropped heavily).

Its a bitter cold January afternoon, but the light is perfect as CANDO makes their way along CN's Quappelle Sub. CANDO operates on CN between their own yard at Victoria Plains and the CO-OP refinery complex in Regina proper. In contrast, the cement plant in the background is switched by CN. CCGX 4203 was originally the SOU 2733 and CCGX 4204 started out as DTI 220.

Vittel: Que pode ser mais simple que unha arbore?

O Pintor: Unha arbore. Pois cando pinto unha, todo vai ao limite, pois sempre hai algo ou alguen escondido tras esa arbore. Non podo evitar pintar o que se esconde tralas cousas. para min un nadador , xa é un afogado.

Quai des brumes - Marcel Carné

 

♫♪♫ Quai des brumes BSO - Maurice Jaubert ♫♪♫

...ten un lagarto pintado.

Cando Carolina baila.

o lagarto dalle ó rabo.

 

Muiñeira da Bella Otero. (De Valga, Pontevedra).

www.youtube.com/watch?v=_AkDnz_E9Lo

Mosteiro de S. Martinho de Tibães

Braga, Portugal.

   

www.mosteirodetibaes.org/

 

_____________

   

ADIÓS, RÍOS; ADIÓS, FONTES;

(cantares gallegos)

 

Adiós, ríos; adiós, fontes;

adiós, regatos pequeños;

adiós, vista d'os meus ollos,

non sei cándo nos veremos.

Miña terra, miña terra,

terra donde m'eu criei,

hortiña que quero tanto,

figueiriñas que prantei.

 

Prados, ríos, arboredas,

pinares que move o vento,

paxariños piadores,

casiñas d'o meu contento.

 

Muiño d'os castañares,

noites craras d'o luar,

campaniñas timbradoiras

d'a igrexiña d'o lugar.

 

Amoriñas d'as silveiras

que eu lle daba ô meu amor,

camiñiños antr'o millo,

¡adiós para sempr'adiós!

 

¡Adiós, gloria! ¡Adiós, contento!

¡Deixo a casa onde nascín,

deixo a aldea que conoço,

por un mundo que non vin!

 

Deixo amigos por extraños,

deixo a veiga pol-o mar;

deixo, en fin, canto ben quero...

¡quén puidera non deixar!

 

Mais son probe, e, malpocado,

a miña terra n'e miña,

qu'hastra lle dan de prestado

a beira por que camiña

ô que nasceu desdichado.

Tèñovos, pois, que deixar,

hortiña, que tanto amei,

forgueiriña d'o meu lar,

arboriños que prantei,

fontiña d'o cabañar.

 

Adiós, adiós, que me vou,

herbiñas d'o camposanto,

donde meu pai se enterrou,

herbiñas que biquei tanto,

terriña que nos criou.

 

Adiós, Virxe d'a Asuncion

branca com'un serafín:

lévovos n-o corazón;

pedidelle á Dios por min,

miña Virxe d'a Asunción.

 

Xa s'oyen lonxe, moi lonxe,

as campanas d'o pomar;

para min, ¡ai!, coitadiño,

nunca máis han de tocar.

 

Xa s'oyen lonxe, máis lonxe...

Cada balad'é un delor;

voume soyo, sin arrimo...

miña terra, ¡adiós!, ¡adiós!

 

¡Adiós tamén, queridiña...

Adiós por sempre quizáis!...

Dígoche este adiós chorando

desd'a veiriña d'o mar.

Non m'olvides, queridiña,

si morro de soidás...

tantas légoas mar adentro...

¡Miña casiña!, ¡mue lar!

  

Rosalía de Castro

 

_________

  

"Rosalía de Castro nasceu em Santiago de Compostela, Espanha, em Fevereiro de 1837. Aos vinte anos publicou o seu primeiro livro de poemas, La Flor, ao qual se seguiram Cantares gallegos (1863) e Folhas Novas (1880), ambos em língua galega.

 

A sua obra mais conhecida e lida em Espanha, En las orillas del Sar, foi publicada em castelhano no ano de 1884. Os seus poemas, desprovidos de esperança, são um ponto de partida para a lírica moderna. Rompem com as formas métricas do seu tempo, representando imagens inquietantes e pouco convencionais. Escreveu também algumas novelas, mas foi com os poemas galegos que se projectou na história da poesia moderna."

 

The Miño River in " Carballeira de Santa Isabel " 2.

 

O MIño en tempo de saca.

The Miño river in drought season.

 

Iste, é un lugar esencial da Galiza, vencellado a grandes festas enxebres e, tamén, a o poeta Manuel María que en él atopou inspiración para os seus primeiros poemas.

 

" Envelleceremos xuntos

e, cando chegue a hora de partir,

o noso amor non morrerá:

hase transformar na brisa lixeira

que en maio canta emocionada

na escura folla das abelairas

ou no sol ourilocente de Outono

que bica as carballeiras docemente."

 

Manuel María.

Poemas da labarada estremecida.

1981.

 

Outeiro de Rei. Terras do Miño. Lugo.

Galiza. Galicia. España. Spain.

Cando Rail Services GP9 at their railcar storage facility in Kamloops.

 

March 31, 2018

CP 3063 on H42 as they wait to run around their train as Cando makes moves at Parkland Fuels in Hamilton, Ontario.

HERBIÑA

 

Herba, herbiña da niña terra,

¿Cántos nomes che podo por?

Verde te vou a chamar,

Tes a túa casa na terra,

Esa que che da o fogar,

Tamén tes a boa choiva,

Esa pra poder medrar,

Tes canto precisas,

Herbiña da miña terra,

pra me agasallar,

Cando a miña man te acariña,

Sempre te sinto moi viva,

Herba, herbiña da miña terra.

Sempre te sinto moi preto,

O meu carón no camiñar,

Tamén en outros xeitos,

Cando me fas un bo leito,

Pra poder descansar,

Ollando o ceo e as nubes,

Pra poñerme a soñar,

O afortunado que son,

Cando nos beizos te poño,

Na miña boca, en mín,

Pra sentir como sabes,

Pra ser parte de min.

 

RFMyFL©

   

Ricardo III de Shakespeare comenza con "Este é o inverno do noso descontento", Nunca imaxinei que esta frase clásica ,da literatura ,seria a escusa que iniciaría unha mais das miñas reflexións. Tocounos ser testemuñas dunha gran crise económica e social cunha notable efervescencia dos cidadáns no seu papel de remeiros deste gran barco con dezasete fisuras, ou comunidades autónomas desunidas, que parece navegar á deriva. Institucionalizouse o que é e non é verdade segundo o grupo dominante no poder de cada territorio , enchendo o ambiente de intolerancia entre bos e malos cidadáns en función de aliñación co pensamento único. A incerteza, a confusión, a desorde, a irracionalidad, a corrupción corrompen a convicencia. E cando se gretan e non repáranse os muros que sosteñen a nosa

convivencia, se esta permitindo que a través delas cóense os ventos dá intransixencia, que son ou preludio de tempos de inxustiza e violencia

A crise debería servir para provocar un debate entre os cidadáns onde se cuestionase a fidelidade que se ten cara cum grupo ou cum partido , que nos leva a comportarnos en función dos valores e as fobias do grupo ao que votamos e non como individuos ou cidadáns pensantes en busca do ben social e a convicencia. É mais necesario que nunca para saír desta espiral de desencontros ter unha masa critica de cidadáns con criterio independente que contrarestre a ambición enfermiza polo poder entre os aspirantes, candidatos e actuais ocupantes da cadeira de brazos

2 venerable first generation GMD's.. Cando SW1200RS #1007 and Cando GP9u #4018 idle away on the service track just off the CN Camrose Sub.

Returning home to UP's 18th St. Yard with a transfer from CPKC's Knoche Yard is UP train YKS92R-16, moving at a glacial speed down Main Track 1 of the UP KC Metro Sub between Hickory St and Kaw Tower.

 

The usual pair of SD40N's are leading the way with a CEFX SD38-2 still wearing Iowa Interstate paint trailing third out. The SD38-2 was originally built in 1978 for Reserve Mining, and after being sold by IAIS to CIT, it's more recently been working up in Canada for Cando Contracting Rail Services and as well as at WIN Waste Landfill in New Lexington, OH. It had been serviced at Mid-America Car, Inc. here in Kansas City the last few months. 6/16/26.

O nome "muíño de batán" fai referencia a un aparello hidráulico composto por mazos para batar téxtiles. Isto débese a que nesta zona de Mezonzo existe un sitio etnográfico onde un muíño de batán é a peza central. O feito de que o nome do sitio se refira a este muíño xa nos dá unha pista sobre a antigüidade do chamado Muíño de Mezonzo ou Muíño do Batán.

Temos referencias a este sitio no chamado Dicionario Madoz, publicado en 1846. Menciona que había "varios teares domésticos, un muíño de batán e dous muíños" en Mezonzo.

Pero en realidade, é moi probable que o muíño de batán de Mezonzo estea relacionado cos monxes do próximo mosteiro de Mezonzo e a súa orixe remóntase ao século XII. Este muíño de batán soportou séculos de traballo, xa que non cesou a súa actividade ata 1953. A partir de entón, permaneceu abandonado ata 2001, cando foi restaurado pola Deputación Provincial da Coruña. Mesmo se recuperou o seu mecanismo, creando novas pezas para poñelo de novo en funcionamento. Aproveitando a caída do río e a Fervenza do Batán, a auga era transportada a través dunha canle de pedra ata a roda vertical de 3 metros e 16 palas.

O Mezonzo Batán é de propiedade privada e pertence a unha familia coñecida como "Os Bataneiros de Sandá".

 

El topónimo «batán» hace referencia a un ingenio hidráulico compuesto de mazos para abatanar tejidos. Y esto es porque en este lugar de Mezonzo existe un conjunto etnográfico en donde un batán es el protagonista. El hecho de que el nombre del lugar se refiera a este molino ya nos da una pista de la antigüedad del llamado Muíño de Mezonzo o Muíño do Batán.

Tenemos referencias de este conjunto en el llamado Diccionario Madoz publicado en el año 1846. En él se menciona que había en Mezonzo «varios telares caseros, un batán y 2 molinos».

Pero realmente es muy probable que el Batán de Mezonzo se relacione con los monjes del cercano monasterio de Mezonzo y su origen se remonte al siglo XII. Siglos de trabajo vivió entonces este batán, pues no fue hasta el año 1953 cuando cesó su actividad.

A partir de ahí queda en abandono hasta que en el año 2001 fue restaurado por parte de la Deputación da Coruña. Incluso su mecanismo fue recuperado creando nuevas piezas para su puesta en funcionamiento. Aprovechando la caída del río y la Fervenza do Batán el agua se llevaba por un canal de piedra hasta la rueda vertical de 3 metros y 16 palas.

El Batán de Mezonzo es de propiedad privada y pertenece a una familia conocida como «Os Bataneiros de Sandá».

   

Three days before Halloween, I was leaving work when I heard a distant train horn. Usually, I’m not one to detour over to the Vegreville Subdivision, but for some reason, I decided I may as well. Evening traffic slowed me down, and by the time I neared the Highway 15 underpass, tank cars were already rolling over it. Then, just as I was about to go under, what do I see but CN’s EJ&E heritage unit flying overhead on the tail end! I caught up to them at Beamer Junction, where they continued north to Cando’s Sturgeon Terminal. The train crept along, stopping and starting as they waited for signals and switches. This gave me ample time to follow close behind, taking as many photos as I could for the roughly one mile chase, before the train tucked itself away in the terminal.

 

This photo was snagged just after the previous one I shared, courtesy of the slow crawl into the yard. The mail box has always caught my eye, but I had never truly incorporated it into a photo until now!

 

CN Tanks

CN Beamer Industrial Spur

 

CN ET44AC 3023 (EJ&E Heritage)

 

Canon EOS R6 | Canon 24-70 f/2.8 II | Canon 70-200 f/2.8 II

 

October 28, 2025 - 4:51 PM MT

 

Versión:

 

"Capitulo 1. 24 de maio de 1996.

Pode que como nos debuxos animados

un se vexa a si mesmo dende o aire cando morre.

 

Capitulo 2. 17 de maio de 2011.

Pode tamén que, ainda que isto sexa así e morrese,

como nos debuxos animados en capitulos seguintes

volva á vida. "

.

.

.

.

.

.

.

Texto Orixinal:

Debe ser que estou morto

e esa sería a causa

de que agora me vexa desde enriba

a catro ou cinco metros de distancia

da miña propia vida.

 

Vivo unha guerra fría e clandestina

á sombra dun amor que xa non dexenera

noutras insurreccións contra min mesmo

ou degradada negación do tempo

e non permite que con el se interne

a obsesión ou a dor que provocara

o fracaso que se foi infiltrando

fluíndo de insalubres sumidoiros

 

transformando a miña sedada alma

nunha fría fosa séptica sumisa e maina

pero alerta e activa

contaxiosa e letal.

debullar con silencios

as raíces deste mar

 

todo el sombra

todo el nós

 

mar

encallado no tempo

golsando frío e usura

  

como aliviarmos os ollos

desta paisaxe atroz

que nos manca?

 

como cuspirmos as lascas da dor

cando o que sangramos

é espanto?

 

como naufragarmos futuro?

 

(Rafa Villar)

CATALÀ

L'apagallums (Macrolepiota procera), també anomenat paloma, bolet del frare, cama-seques, capell del senyor, coloma, cogomella, cogombre, farinosa, maneta, pamperol, pampinella o pimpinella (farinosa), paraigua o paraigües, pentinella ronyosa, pota d’ase i senyal d'alzina, és un bolet comestible de l'ordre dels agaricals. És un bolet molt vistós i fàcil de reconèixer; creix en tota mena de boscos, més abundant en llocs oberts, als marges dels boscos, als prats (en especial sobre terreny silici). És molt comú i es pot trobar en grups nombrosos a finals d'estiu i tardor. És molt bon comestible, apte per fer a la brasa o arrebossat; cal, però, rebutjar-ne el peu per ser massa dur i fibrós. Quan el barret encara està tancat, es pot farcir de carn i es pot fer al forn, amb mantega i formatge ratllat.

 

ENGLISH

Macrolepiota procera, the parasol mushroom, is a basidiomycete fungus with a large, prominent fruiting body resembling a parasol. It is a fairly common species on well-drained soils. It is found solitary or in groups and fairy rings in pastures and occasionally in woodland. Globally, it is widespread in temperate regions.

 

CASTELLANO

Macrolepiota procera, también conocido como apagador,1 cucurril, parasol, matacandil o galamperna, es un hongo basidiomiceto del orden Agaricales.

Sombrero marrón pálido, cerrado de joven, que con el tiempo se abre, alcanzando un diámetro de hasta 30 cm. Presenta escamas aplanadas y oscuras, que irradian desde el centro, donde se sitúa un umbón oscuro. Láminas libres, blancas y apretadas. Pie largo con un anillo doble también cubierto de escamas, y que se separa fácilmente del sombrero.3 4 Su sombrero puede llegar a medir 40 cm de ancho y su pie 20 cm. Presenta anillo movil y un mamelon. Asociación Micológica Caesaragusta 1

 

GALEGO

O choupín, chouparro[ ou roco (Macrolepiota procera (Scop. ex Fr.) Sing., antes Lepiota) é un cogomelo moi habitual en Galiza, comestíbel e moi apreciado.

Outros nomes deste cogomelo son: cachote ou monxo. O nome de cerrote, cogordo, zarrote[5] e zarrota corresponden ó choupín co sombreiro pechado, cando está xa aberto denomínase patamela[6]. En moitas zonas, o termo cerrote e as súas variantes empréganse como sinónimo do xenérico cogomelo.

  

Un lugar fantástico do que non poidemos desfrutar como quixéramos, o mar moi calmadiño e unha bruma que foi a mais inpediron xa as nocturnas ..ainda asi...un lugar para voltar cando cheguen as treboadas....

Cando a neboa esbarra dende o fondo da Ría nas soleadas e frias mañas,dende Ribadeo no Monte de Santa Cruz se asoma a Torre de Castropol regalandonos imaxes coma esta.

 

Para mirar en grande

Por unha incomprensible razón, todo o mundo convenceuse e empezou a dicir que aquilo era perigoso, intolerante, inadecuado e ata vergoñoso. Todos empezaron a esconder os seus sentimentos , as súas ansias e os seus desexos, con capas e máis capas de desidia e desinteres , de falsa condescendencia e agre deslealdade .Cada vez as rúas fixéronse mais frias , os días mais escuro e os amigos mais falsos e decadentes A critíca acida e disimular o mellor posible como eran por dentro e o que albergaba as súas almas e corazóns era a tonica do dia a dia. E asi empezou a converterse este mundo nunha sociedade en grao sumo vulgar, deslucida e morta.

Pasou entón por alí un sabio, ao que lle gustaba sentar á sombra das prazas e observando empezou a preguntarse que ocurria . Indago e pregunto aos veciños de aquí e de acola

- Por que non se é por fóra como se é por dentro?

E iso íanlle respondendo:

-Obrigáronme a ser así...

-Fun esquecendo do que fun... Mesmo eu esquecin o que quixen ser para que non me dixesen...

Algúns, e xa nin se acordaban da razón pola que abandonaron as súas esperanzas. E ao final o sabio botouse a chorar. E cando a xente viuno chorando, pensou e díxose que chorar era propio de persoas de espiritu sensible e falta de coraxe . Pero todo o mundo ,esa noite ,no silencio da súa casa, sobre a almofada da súa cama, empezou a chorar como cando unha cebola ábreslle o seu corazón e asi será ata o fin do mundo ou ata que ……………se recupere a razón ou perdase para sempre o corazón

Tampouco estás aquí, tampouco agardaba atoparte. Paisaxes sen sentido que repiten un mesmo camiño que noutrora viaxantes tivo, dos que agora ningún queda vivo, esquecemento permitido sen sentido como a irracional intención de bicarte.

 

E da-la volta non ten sentido, o tren xa non volve pasar. Esta aperta ó aire ten tan pouco sentido coma un berro co teu nome cando nin podes nin me queres escoitar.

 

So quixen agarrarme a aquilo que non teño e non houbo máis opción que cair. Erguerme non promete un mellor futuro, déixame un anaco máis aquí.

 

Ese río vermello non ha durar para sempre.

  

Este mes de maio

é o mes das flores,

cando os paxariños

deixan ver os seus amores.

 

Cantiga popular galega.

 

MÚSICA: Flook - Mouse Jigs

youtu.be/2RG9qBzHHrQ

A aparición do que hoxe entendemos coma xardín como unha das partes integrantes e integradoras das vivendas e poboacións galegas é relativamente recente. O máis habitual ao longo da historia foi ver unha pequena eira ou aira e a continuación unha horta perto do lar de cada familia. A moda de converter ese espazo ou parte del nun xardín chegounos ao través do denominado neocolonialismo aparecido aló polo século XIX, coa chegada e mercantilización de especies foráneas tanto de plantas coma de animais.

 

Especies coma a camelia que hoxe nos parecen tan galegas coma o millo ou as mesmas palmeiras foron traidas alén do mar, de lugares tan dispares como as Indias occidentais, Xapón ou os países musulmáns do norte da África.

 

O xardín converteuse grazas aos musulmáns daquela Al Andalus e aos ingleses nun espazo de esparexemento ao pé da casa onde poder gozar dunha certa tranquilidade, intimidade sen ter que saír á rúa. Arbustos coma os buxos, mirtos,... e árbores coma os magnolios, magnolias, cipreses, piñeiros mansos,... foron aparecendo nos pazos e casas de certa relevancia,... e a posteriori nos xardíns das vilas. Lembremos que hai un refrán que delata toda esta transformación "Onde hai un ciprés, pazo foi ou pazo é".

 

As familias máis portentosas conseguían ter un xardín botánico, mentres que as que non, íanse conformando con pequenas especies alóctonas como as que xa citei. Aló polos anos 20 do século pasado rara era a vivenda que non tiña un pequeno espazo coma este para o lecer, xa digo nalgunhas tan só aparecían pequenas plantas ornamentais: xeránios, gladiolos, mirtos,... e mesmo nalgunhas construíanse pequenos labirintos ao redor dunha fonte.

 

Na miña familia houbo un que cando estivo na emigración tiña que estar facendo certos labores de xardinaría, de entre as que destacaba a de ter que regar, podar e coidar un toxo. Máis dunha vez teño escoitado que era unha tarefa que o sacaba de quicio, xa que marchara da Galiza para gañar o pan sen ter que carrexar toxo no monte para o gando, e chegar á América galega e ter que coidar o xardín doutro galego con esa teima.

 

Quen sabe! talvez no futuro o toxo deixe de ser unha especie forestal e se convirta nunha ornamental dos nosos xardíns.

Ex-IAIS locomotives, owned by CEFX and leased by CANDO, are seen switching in the siding at Hinton on the CN Edson sub. Soon these will be off lease and replaced with a pair of CANDO's own locomotives.

A quad of CanDo GP38-2s is seen entering the new Sturgeon rail yard with a transfer from the refineries across the North Saskatchewan RIver.

 

The Cando yard there is absolutely massive, with a news article stating they can store up to 1900 rail cars.

Refuxiámonos nunha cabaña cando todo comezou a trocar de novo. Miles de infectados ao día, saúde mental mermada, xente con medo a quedar cos familiares polo Nadal outra vez.

 

Daquelas xa sabía que formaba parte da Falsa Normalidade.

The Cando crew operating CCGX 4018 & 4024 shove back into the Hinton Pulp mill after picking up cars from the CN yard up the hill.

The only moments I wish they grow fast are when I hang up the laundry. Too many little clothes to fill a washing machine.

 

.........................................................................................................

 

Los únicos momentos en los que deseo que crezcan rápido son cuando cuelgo la ropa. Demasiadas prendas pequeñas hasta llenar una lavadora.

 

.....................................................................................................

 

Os únicos intres nos que devezo porque medren axiña son cando tendo a roupa. Demasiadas prendas pequenas ata encher unha lavadora.

The thistledown of a dried thistle waits for the right breeze to send it to a new life along the banks of Lake Alice, near Cando, North Dakota, USA.

An interesting treat as CCGX 4009 was pooched awaiting repairs and the CP lent Cando the 8249 for the locals and credit valley explorer. This day the 8249 would lead the CVE train south with the 4009 tagging along to Snelgrove, it was a nice chase to shoot CP running on former CPR tracks. As of now the fate of the Owen Sound Spur is dim and by the end of this year will end up being abandoned bringing the end of rail service to Orangeville but only time will tell.

A short-line and regional railway headquartered in Brandon, MB

Three days before Halloween, I was leaving work when I heard a distant train horn. Usually, I’m not one to detour over to the Vegreville Subdivision, but for some reason, I decided I may as well. Evening traffic slowed me down, and by the time I neared the Highway 15 underpass, tank cars were already rolling over it. Then, just as I was about to go under, what do I see but CN’s EJ&E heritage unit flying overhead on the tail end! I caught up to them at Beamer Junction, where they continued north to Cando’s Sturgeon Terminal. The train crept along, stopping and starting as they waited for signals and switches. This gave me ample time to follow close behind, taking as many photos as I could for the roughly one mile chase, before the train tucked itself away in the terminal.

 

Here, the tail end of the train is being tucked away into Cando's Sturgeon Terminal. This yard will soon be the largest in North America, I believe, with an expansion currently being constructed.

 

CN Tanks

CN Beamer Industrial Spur

 

CN ET44AC 3023 (EJ&E Heritage)

 

Canon EOS R6 | Canon 70-200 f/2.8 II

 

October 28, 2025 - 5:04 PM MT

This window is in Sacred Heart Catholic Church in Cando, ND.

"Books?" he said suddenly, noisily finishing with the toothpick.

Mr. Marvel started and looked at them. "Oh, yes," he said. "Yes, they're books."

"There's some ex-traordinary things in books," said the mariner.

"I believe you," said Mr. Marvel.

"And some extra-ordinary things out of 'em," said the mariner.

“True likewise,” said Mr. Marvel – H.G. Wells; ‘The Invisible Man’

 

“I do believe something very magical can happen when you read a good book” – J.K. Rowling.

 

“I went over the heads of the things a man reckons desirable. No doubt invisibility made it possible to get them, but it made it impossible to enjoy them when they are got.” – H.G. Wells; ‘The Invisible Man’.

 

Queen – The Invisible Man ♫ youtu.be/zKdxd718WXg

 

----

O home invisible lendo en Fiandón. Libros de Vello; libraría de libros de segunda man. Unha das miñas librarías favoritas (xunto con Formatos) na cidade da Coruña.

Que fas cando tiras unha foto do teu amigo, mais el non quere aparecer na Internet? Pois borralo co GIMP e facer que pase polo home invisible :)

Coming through the rye, poor body

Coming through the rye,

She draiglet a’ her petticoatie.

Coming through the rye

 

Gin a body meet a body

Coming through the rye;

Gin a body kiss a body,

Need a body cry?

 

Gin a body meet a body

Coming through the glen;

Gen a body kiss a body,

Need the world ken?

 

Jenny’s a’ wat, poor body;

Jenny’s seldon dry;

She draiglet a’ her petticoatie,

Coming through the rye.

 

-----------------------------------------

 

Vindo por entre o centeo, pobre moza,

vindo por entre o centeo,

arrastraba o seu refaixo.

Vindo por entre o centeo.

 

Cando unha persoa atopa a outra

vindo por entre o centeo;

se unha persoa bica a outra.

Ten alguén que chorar?

 

Cando unha persoa atopa a outra

Vindo polo fondo val;

se unha persoa bica a outra,

Ten que o mundo saber tal?

 

Jenny é unha pobre moza enchoupada;

Jenny case nunca está enxoita;

arrastraba o seu refaixo,

vindo por entre o centeo.

 

Robert Burns, 1782.

   

MÚSICA: Bob Dylan - Like A Rolling Stone

www.youtube.com/watch?v=cLiLSRKms30&feature=colike

Old grain elevator near Cando, ND on a snowy and windy day (73rd st and 70th ave)

Three days before Halloween, I was leaving work when I heard a distant train horn. Usually, I’m not one to detour over to the Vegreville Subdivision, but for some reason, I decided I may as well. Evening traffic slowed me down, and by the time I neared the Highway 15 underpass, tank cars were already rolling over it. Then, just as I was about to go under, what do I see but CN’s EJ&E heritage unit flying overhead on the tail end! I caught up to them at Beamer Junction, where they continued north to Cando’s Sturgeon Terminal. The train crept along, stopping and starting as they waited for signals and switches. This gave me ample time to follow close behind, taking as many photos as I could for the roughly one mile chase, before the train tucked itself away in the terminal.

 

Here, the train creeps alongside Boysdale Road. I've always loved this angle, especially at golden hour, as I feel it's the perfect stage for any south-facing engine.

 

CN Tanks

CN Beamer Industrial Spur

 

CN ET44AC 3023 (EJ&E Heritage)

 

Canon EOS R6 | Canon 24-70 f/2.8 II

 

October 28, 2025 - 4:50 PM MT

1 3 5 6 7 ••• 79 80