Italy

THE ELECT MARTYR, SAINT MARINA

 

I- THE EARLY YEARS: St. Marina evolved in Antioch in Pisidia. This city was in the middle of Asia Minor in Perga on the borders of Pisidia. [Not to be confused with "Great Antioch" on River Aasi, about 15 miles east of the Mediterranean; where the Throne of the Pope of Antioch was.] The city was founded by Silesius Ist. (Nectarius,) one of the army Generals of Alexander the Great. He called it Antioch after his father Antiochus. It was an important commercial center, and the Romans made it their headquarters for all Southern Galatia. Silesius gave residence to a group of Jews there. The book of Acts mentions that St. Paul visited Antioch in Pisidia during his first evangelical journey, and delivered a sermon in the synagogue on the Sabbath day. Many of the Jews believed, but some of them "stirred up the devout and prominent women and the chief men of the city, raised up persecution against Paul and Barnabas, and expelled them from the region" Paul and Barnabas "..made many disciples"in that city. St. Paul mentioned to his disciple Timothy the "persecutions and afflictions which happened to me at Antioch." Nothing much is left now from that city except some ruins near a city called Yelfetch on the southern slope of the mountainous chain called "Sultan Daghlary" in mid Turkey

   

II-THE FAMILY OF THE SAINT:Diocletian [Valerius Diocletianus,] (245-313) Roman Emperor from 284 to 305. Diocles, on the murder of Numerian, the army proclaimed him Emperor at Chalcedon on 17 Sept. 284. This date was considered the beginning of the Coptic Calendar of the Martyrs because of the extreme cruelty Diocletian (as he now chose to call himself) was famous for in torturing and killing the Christians. He made his place domus divina and his own person sacred. It was in 303 that the Great Persecution broke out. He issued several edicts to demolish churches, burn Christian books and torture and kill all who refuse to worship him or his idols. On the other hand, he built many temples for his gods and assigned priests and high priests to serve them.The chief of those high priests was called Dasius. He was the father of an only daughter named Marina. Dasius was extremely busy with his devotion to his offerings, incense and rites. When Marina reached her fifth year, her mother died. Her father could not find time to care for his daughter. He put her to the care of a Christian governess

 

III-THE SAINT IN THE HOUSE OF HER NURSEMAID: This nanny was living in a small town, about 15 miles from Antioch Pisidia. Marina lived with her new nanny away from her father’s idols and gods and his blasphemous practices. This nursemaid enjoyed a great deal of piety, righteousness and love of Christ. She was fond of reading the biographies of the martyrs and saints as well as the sayings of the holy fathers of the church.In this beautiful, holy, spiritual atmosphere lived little Marina enjoying the blessings of this saint. There, in her nanny’s house she heard nothing but prayers and religious enchanting; and she saw nothing but meekness, faith and hope. Her nursemaid could teach her true faith, not only by words but mostly by the good example and the tender regard. Little Marina felt joy and comfort with her nanny. She forgot the instability and the conjure which were in her parents’ house, and she loved her nanny with all her heart. She was brought up in the best of manners. She learned courage, purity and truthfulness. Marina lived with this saint for ten years until she was fifteen. Her father died, but St. Marina preferred to stay with her governess. Also, the nanny considered Marina’s stay with her a blessing from the Lord.

   

IV-THE SPIRITUAL FIGHT OF THE HOLY SAINT :St. Marina heard from her nanny a great deal about the holy martyrs; about their steadfast faith, and their extreme courage when facing the ferocious rulers and the mad emperors. She was told about how those heroes did not hesitate to declare their faith when the rulers threatened to torture them and to throw them to the hungry beasts. She knew how the martyrs were actually racing each other to gain their martyrdom because of their love to Christ the Lord.One day she started praying " You know, our compassionate Lord, how weak the human nature is. I ask You to give me strength to be able to conquer Your opponents and to praise you for ever. Amen."One day, a new ruler came to Antioch Pisidia from Asia. His name was Alupharnus. He was assigned to capture all Christians and torture them in the most ferocious way. While the evil ruler was in his carriage with his soldiers looking for the Christians, he saw St. Marina with her nanny, going out from their house. The ruler saw them. He was dazzled by her beauty and decided to marry her, whatever it would cost him. He sent his soldiers to bring her to him. When they tried to do so, Marina started praying; "Have mercy on me, O my Savior. Do not destroy my soul in the hands of the blasphemers, nor my life by the blood-shedders. Do not forsake me lest the sinners should destroy my soul and defile my ears and my mind. Send Your grace to me from up high to give me strength, and to keep me steadfast in my faith without fear, and to be able to answer that blasphemer according to his demand. I see my poor soul like a lamb among wolves, or like a bird confronting the hunters, or a fish in the net of fishermen. Come to me, Lord Jesus Christ, and save me from their hands. Glory and praise be to You for ever, Amen." The soldiers returned to the ruler and told him that they could not bring her to him (to marry her) because she was a Christian. The ruler was deeply disturbed by the news.

   

V-CONFRONTING OF THE RULER: The ruler was very angry. The devil moved him to frighten this young girl with threats of torture and death. He ordered his soldiers to bring ‘the slave’ to him by force. When they did he said to her, "From which race are you?" She answered, "I am a Christian, and I am not a slave." He asked, "So, which tribe are you from? What is your name?" She replied, "I am from the tribe of Jesus Christ. My name is Marina." The ruler asked, "Which god do you worship?"Marina said, "I worship God who created heaven and earth and all creation."He asked, "Then you worship Jesus the Nazarene from Galilee whom the Jews had crucified.""Yes, I do," she replied, "though I am not worthy that He may help my weak soul with His grace, and save me from your blasphemy."The ruler ordered his soldiers to keep her in his custody until they entered the city. When they did, he entered the temple of his gods to offer sacrifices unto them. He, then, called Saint Marina and when she arrived, he said to her, "Let it be known to you, Marina, that I pity your youth and your beauty. I advice you to change your mind and obey my orders to worship my gods and offer them sacrifices. If you do I will surely reward you with great rewards, and you will gain privileges over your peers."The saint answered him, "I will never deviate from worshipping my living God. I will offer my sacrifice of gratitude only to the great Creator, the Savior of all mankind. "The ruler, then, said to her, "This persistence will only cause you great torment. Your members will be cut with iron and burned with fire. You will suffer my great rage, and nothing can save you from my hand except by being submissive and obedient to me. Get rid of your stubbornness and worship my gods. This way you will find rest, and you will save your beauty. I will, then, give you abundantly the most expensive presents, and will raise you to the highest ranks. You will be my wife, and will become a princess!" The great saint answered him, "You blasphemer, who has a cruel heart, do you think that you can scare me with your threats ? I do believe that my merciful God will strengthen me, and will send me help from His holy place. I know that you have authority only over my body, but you have no authority over my spirit. My God says in His holy Gospel, "And I say to you, My friends, do not be afraid of those who kill the body, and after that have no more that they can do. But I will show you whom you should fear. Fear Him who, after He has killed, has power to cast into hell; yes, I say to you, fear Him." As for me, I am quite ready to receive your torture, thus I will be worthy to join the wise virgins in their comfort. They became worthy to gain the real Groom, Jesus Christ, and to go with Him to heavenly joy. My Lord Jesus Christ, whom I worship, died for our salvation; and I am not worthy to offer my body as a sacrifice for Him, or to suffer all kinds of torments for His sake."The ruler became furious. He ordered the saint’s hands and feet to be tied with ropes, and to scourge her and beat her with clubs.

   

VI-THE GLORY OF PAIN:As they tortured her, the saint was looking up to heaven, and praying, "To You, O Lord, I lift up my soul. O My God, I trust in You; let me not be ashamed; let not my enemies triumph over me. Indeed, let no one who waits on You be ashamed. Let those be ashamed who deal treacherously without cause. Show me Your ways, O Lord. Teach me Your paths. Lead me in Your truth and teach me, for You are the God of my salvation. On You I wait all day. Remember, O Lord, Your tender mercies and Your lovingkindnesses, for they have been from of old." For I withstand these pains because I confess Your holy name. Send Your mercy and compassion to me so my grief will become joy."As the saint was enchanting and praising the Lord, the soldiers were beating her so severely that her flesh was torn and her blood flew profusely. The Archangel Michael, then, appeared to her and said to her,"Great is your faith, Marina. Have more strength, for it is by your good confession that your soul will survive, and you will gain the holy baptism."The people who were watching her were crying. Some of them said , "O Marina, your pretty body has been destroyed by this cruel ruler. His intention is to erase your name from the face of the earth. Please, obey his orders, and believe in his gods, so you can be saved from his torture."The great among the martyrs then answered, "God has already helped me and sent the venerable Archangel Michael to me to take away my pains and to heal my wounds. He gave me strength, and opened my eyes and I could see the wonders of the Lord who made me able to expose and shame that blasphemer. Now, what do you want from me, O weak in faith? Because, if my flesh is to be destroyed, my spirit will be renewed and will be with the wise virgins. As for you, please listen and believe in the Lord for He listens to all who pray to Him. But I will never bow to mute and blind gods, which were carved by men." Then Marina looked at the ruler and said,"Whatever you want to do according to the instructions of your father, Satan, do it as fast as you can; because my God has comforted me, and He is my Strength. If you have a power over my body to destroy it, you have none over my spirit. Only my God has the authority over my spirit, and He will save me from your hands, that I can expose you; the rejected blasphemer who is far from the living God, and whose soul is descending to Hades where Satan and his soldiers dwell. The power of God is surely far from you, and the eternal punishment is going to catch you."The ruler, becoming exceedingly furious, ordered his soldiers to comb her flesh with big heated iron forks. The elect saint raised her eyes towards heaven and said,"For dogs have surrounded me; the assembly of the wicked has enclosed me... But You, O Lord, do not be far from me; O my Strength, hasten to help me. Deliver me from the sword, My precious life from the power of the dog. Save me from the lion’s mouth. Help my humility, give me strength and the Spirit of life that You may protect my soul from defilement. With Your help I will be able to face the devil, my enemy, and conquer him, and become a good example for all those who seek Your holy name, which is blessed for ever. Amen."The ruler screamed at her, "I swear by my own life that if you do not bow to the gods, you are going to die in the worst way, and I will cut your members with my sword."The elect martyr answered, "O blasphemer, what life do you have? You should know, you who worship the defiled idols, that if I pity my body, my spirit will not ascend to heaven and will not be crowned with the illuminated wreaths."

   

VII-IN PRISON:The ruler ordered that she would be put in prison. When she entered, she crossed herself and said, "O Most holy, who designs all good matter. All creation tremble from the fear of Your glory. You are the hope of all those who repent, and You set all captives free. You are a father to all orphans, and a judge to all widows. Look at my humility and poverty and save me. Do not forsake me, my God, for I raised my soul to You and You are my only hope."I, poor Theophimos, used to deliver bread and water to saint Marina from her nanny through a little window in prison. She used to write her prayers, and all what happened to her, and give it to me.While she was praying at night, Archangel Michael appeared to her with a light brighter than that of the sun, and crossed her with the sign of the Holy Cross, and all her wounds and pains disappeared. He said to her, "Have strength, O bride of Christ, the elect saint Marina, for you are going to have all what you asked for. You are going to face your enemy, Satan, fight him and overpower him. You are also going to receive the holy baptism and your spirit is going to rise to the eternal bliss.Marina continued praying until morning, when the ruler called for her.

   

VIII-MORE FEROCIOUS TORTURE:When Marina was brought to the ruler, he was exceedingly amazed when he saw her completely healed from all signs of his torture. He told her that he was sure then that she was a great magician. She said,"I am not a magician, but I am a worshipper of Jesus Christ. Now your defiled helpless idols have been exposed."The ruler was enraged. He ordered to saw her flesh with iron saws, and to cut her skin with knives. When he thought that she was dead, he ordered his soldiers to put her body back in prison until she rots. Archangel Michael appeared to her again, strengthened her, and repeated what he said to her before. He, then, crossed her, cured her and disappeared

   

IX-THE DRAGON:While Marina was praying, a huge fearful dragon came out from one of the prison corners. It was spitting fire from its nostrils, and was whistling in an awesome way. When she saw it, Marina was scared, and prayed, "O invisible God, who tied Satan and untied those who were tied by Satan. Who raises the dead, and breaks the power of the great dragon. Look at me and have mercy on me so I can conquer this bad beast with Your power." The dragon came forward towards her. It opened its mouth and swallowed her. Because Marina’s arms were raised in the form of a cross when she was praying, this caused the dragon’s stomach to rupture when it swallowed her. By the grace of God, Marina came out safely, and the dragon immediately succumbed

   

.X-SATAN:When St. Marina stood again to pray, she noticed the devil coming from the left corner of the prison. He looked like a man, sitting down and crossing his arms around his knees. Marina prayed,"My Lord Jesus Christ, Source of wisdom, King of kings, Eternal Rock. I thank You, my God, for you are a Rock to those who seek refuge in You, and a Guide for those who travel, and a Wreath for the virgins. You are the Savior of the world."When she prayed, she held the devil with her hand. The devil said to her, "Why don’t you listen to the ruler, Marina, and obey his orders?"She found a hammer, and started to beat the devil’s head with it. She stepped on his neck and said to him,"Hold it ! you cursed one, for my God saves me from all sins"When she said that, a bright light came upon her, and the holy Cross appeared to her with a Dove on top of it. The Dove spoke and said to her, "Your are blessed, O holy virgin Marina. A crown of light has been prepared for you, and the doors of Paradise are open, waiting for you."

   

XI-BAPTISM:Next morning, the ruler ordered his soldiers to bring Marina. When they did, he repeated his orders to her to worship his gods. She refused, and the ruler gave his orders to tie her to a pole and burn her. They did. Then he ordered that they tie her hands and legs, and put her in boiling water. When she was in the water, St. Marina looked up to heaven and said, "O God who dwells in heaven, I ask You to untie me, and to make this water a baptism for me. Dress me with the robe of salvation through it. Take away from me the old man and put on me the new man. Make me, with this baptism, worthy to inherit the life eternal, and make my faith steadfast."A great earthquake shook the place, Marina’s ties were loosened, and she immersed herself in the water three times in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. She came out of the water praising God. A voice came from heaven, and all the people who were gathered there heard it. The voice said,"You are blessed, Marina. You were baptized, and became worthy of the crown of virginity."Many of those who witnessed these events declared their faith, became Christians and were baptized. The ruler ordered all of them to be killed. They were beheaded, and gained the wreath of martyrdom.

   

XII-MARTYRDOM: The ruler was then sure that Marina’s presence conformed a real danger for his idols and gods. He had but one choice; to behead her. The soldier who was assigned to that task, took her out of town, and there he told the saint that he also believed in Jesus Christ. He told her that he saw Christ with His angels. St. Marina said to him, "For that reason I ask you to wait a little time so I can pray." He agreed.The elect saint started to pray: "O God, who created heaven and earth, hear me. I ask You, my God, for every sinner who comes to You repenting, erase all his sins. Everyone who comes to my alter praying, give him all what he asks for. Anyone who is presented in a scary court of law, and mentions my name in confidence, grant him victory over his foes. Anyone who builds a church in my name, or writes the story of my martyrdom, give him, my Lord, all what pleases his heart. All sick people who ask You wellness in my name, grant them soon, if You will, good physical and mental health. Everyone who comes to my church, or hears the story of my martyrdom, have compassion on him, O Lord, by forgiving all his sins. Anyone who is afflicted, or who falls in the hands of those who are cruel and unjust to him, and he asks You in my name, give him deliverance and relief. Whomsoever travels in an awful route, whether it be by land or in the sea, help him, O Lord, and return him to his home safely. The believers who commemorate my martyrdom, and those who are present in Your holy alter in remembrance of me, whether they be of the clergy or the laity; remember them, O Lord, in that Day when they stand in front of You. Judge them not, but rather give them comfort with Your saints."When Saint Marina finished her prayer, a great earthquake shook the place, and the Savior appeared to her with his angels. The elect saint was scared and threw herself in contrition in front of Him, but the Savior said, "Fear not , O Marina, I came to you to grant you all what you have asked for. You are blessed because you asked for the sinners who come to Me repenting. I will give you more than what you asked. Archangel Michael will protect any church which will have a part of your body. No evil spirit will be able to approach any place where a part of your body, or a book of your biography is kept. Rather, peace and the Spirit of truth will be in that place.Saint Marina, then, said to the swordsman, "My brother, do now what you are assigned to do." He refused and said, "I cannot possibly kill the blessed worshipper of Christ." She answered, "If you do not fulfill what you were ordered to do, you will have no share with me in the Kingdom of Heaven." Asking God to forgive him, the trembling soldier, then, beheaded her, and immediately killed himself by the same sword. The earth was shaking, and many sick and disabled people who were watching, rushed to her body seeking blessings and wellness, and they obtained them. Many saw the angels enchanting around the martyr Marina’s body saying, "There is none like You among gods, O Lord." Many believed and obtained glory with Saint Marina.As for me, poor Theophimos, I was accompanying the elect Saint Marina from the beginning to the end. I wrote her biography with all honesty. I added nothing nor did I cancel anything from it I was the one who took her body and put it in a casket made of marble, and I put plenty of frankincense and scents with it. I put the marble casket in the city of Antioch in Pisidia. Blessed be everyone who commemorates her martyrdom, on the twenty-third day of the month of Abib. She will be interceding for him on the Judgment Day.May her prayers and intercessions be with us always. Praised be the Lord forever. Amen.SOME OF THE

 

MIRACLES WHICH OCCURRED IN ST. MARINA’S CHURCH AT ANTIOCH, IN PISIDIA, AFTER HER MARTYRDOM.

 

I-EDIFICATION OF THE CHURCH OF THE MARTYR (1) St. Theophimos said, "One day the nursemaid of the elect Saint Marina came to me and said that while she was praying at midnight. a dazzling light shone on her, and an angel, crowned with precious stones, and accompanied by a group of angels, appeared to her and said, "I am the Archangel Michael, who is assigned to serve Saint Marina. I came to instruct you with what you should do: Harry up and take the body of St. Marina from the marble casket, and put it in a hidden tomb, because she is suffering from the continuous honoring of her body."The nanny said that she did not notice any crosses on him or on anyone of his followers. So, she said to that angel that she was aware that the devil can appear in the form of an angel, but without a cross on him. She asked him if he could be a devil. Then, I poor Theophimos, answered her, " I saw the angels of heaven taking the soul of the great St. Marina and ascending to heaven while they were enchanting with joy. The devil surely envies the believers who are cured every day when they visit her body and gain her blessing."Suddenly, the blessed martyr Marina, came to us in a white robe with golden crosses over it. She greeted us and said to her nanny, "Blessed be the Lord who fulfilled to me all what I asked Him. He promised me that my spirit would be in the Paradise, while my body will be all over the world. That way the Lord would protect all those who touch a part of my body. You should know that the one who appeared to you in the form of an illustrious angel was my enemy, the devil. Cast him away with the sign of the cross. The Archangel Michael will give those who pray to God in any place where a part of my body is kept, all what they ask for. This year all idol worshipping will cease. I ask you to build a church in my name, in the place where the marble casket is kept.

 

(2) I, the miserable Theophimos, spoke with the saint’s nanny about building the church which the elect martyr desired to have. She answered that she was, in fact, joyous and eager to see the church erected, but she was afraid that they might not have the money or the ability to finish the project. I answered her that we were going to ask for help from God and His believers, and He would, surely, soften their hearts to build the church through the intercessions of the great Saint Marina. While we were talking, Saint Marina appeared to us in her splendid white robe, with golden crosses all over it, and she greeted us, then, she said to her nanny, "Didn’t I say to you that the Lord Christ had promised to grant me all what I asked Him? Why, then, did you doubt Him? Rise, nanny, with Theophimos and start working. The Lord will help you, and the church’s building will be completed." She, then, disappeared in great glory.In the morning, a group of masons came to us and told us that they had a dream. In their dream, behold, there was a glorious queen who ordered them to come to a person named Theophimos for the purpose of digging the foundation of a church. She promised them that she would pay their wages. She even showed them, in the dream, the place where the church would be erected. She marked, herself, the boundaries of the foundation with chalk, and showed them a marble casket which should be included in that building. When they asked about her name, she answered, "Marina."I called the nanny and told her about the masons. We all, then, went together to the casket and found that the place was, indeed, marked with chalk. The masons were amazed, and shouted glorifying the God of Saint Marina. They immediately started digging the foundation.At the sixth hour (twelve noon,) some merchants arrived and told us that they had traveled from their land loaded with a lot of merchandise and money. When they approached Antioch, they were attacked by highway robbers who plundered them of all what they had. They remained all day chagrined and hungry, and in that evening, one of them started reading the biography of Saint Marina. He reached her prayer, before her martyrdom, where she said, "..and whomsoever travels in an awful route, whether it be by land or in the sea, help him, O Lord and return him to his home safely." They then screamed asking for the intercession of the elect Martyr Marina. They vowed to give tithes of whatever they recover from the robbers to Saint Marina. Suddenly a great king appeared to them accompanied by an honorable queen. They had with them the thieves in handcuffs and all the goods and the money which the merchants had lost to the thieves earlier that day. The king and the queen returned their properties to them and instructed them to give what they vowed to the church of St. Marina in Antioch. The queen said to give what they had promised for the church to Theophimos, and with it she gave them fifty ounces of gold to deliver it to him for the same purpose. The merchants asked about their names, and knew that they were Archangel Michael and the elect martyr Saint MarinaNext morning, Ten men came to us with thirty camels with them. On each of the camels there was a huge load of stones. They told us that they arrived from a far land and when they had approached Antioch, they unloaded the camels and set them to pasture on the grass. They also started to have some food. When they finished eating, they fetched the camels, but they did not find them. Moreover, when they tried to go back to their place where they left the stones, they discovered that they were lost. They were greatly disturbed, and thought that they would surely die. They started to pray and ask for the intercession of Saint Marina. To their great surprise, and delight, St. Marina came to their rescue. She asked them to follow her, and she guided them to the place of their load of stones, and they found the camels with it. The saint told them to take the stones to her church in Antioch, and guided them to our place.When the masons finished the construction, the carpenters started to work. At that time, a man came from Antioch and said to us, "My master is a wood merchant. One day, a terrible fire threatened all the wood in his store. He stood up praying to God, and asked for the intercession of St. Marina so she would save his trade and he vowed to donate one quarter of his wood to her church if she did. Immediately, Archangel Michael appeared to him in an illustrious form, holding a golden cross in his hand. He extended his hand with the cross towards the fire and said, ‘The Almighty God who extinguished the fire from around the Three Holy Young men will put off this fire.’ The fire was extinguished, and all the wood was saved." The man added, "And now my master is asking you to send someone to carry the wood that he had vowed to donate to the church."From all these pledges, the building of the church was completed. His Holiness Pope Gregory came to consecrate it with some Metropolitans, Bishops and priests. They saw the great Saint Marina in their midst. The consecration of the church was on the twenty-third day of the month of Hator. May her intercession always be with us. Amen

 

.II-THE HEALING OF THE BLEEDER AND HER LEPER SISTER: There was a very rich Jewish woman in the city of Lystra. She suffered from a chronic severe bleeding. For seven long years, no physician could help her, and she spent a good deal of her money in vain. She became wasted, pale and bed ridden. One day a group of her Christian neighbors visited her, and told her that they were on their way to Antioch in Pisidia to celebrate the feast of the blessed martyr St. Marina in her church. She began asking them about St. Marina, and they briefed her about the intercessions of the saint and the miracles which took place in her church. The Jewish lady asked them if she could accompany them and go to her church seeking her intercession. But they told her that she could not do that until she was baptized and accepted Jesus Christ as her Lord and Savior. The lady, then, felt a great urge to go to St. Marina’s church and pray there. As if a grace came over her and convinced her that if she did, if she was baptized, believed and prayed to Jesus and asked for St. Marina’s intercession, she would surely gain the cure which she had, for so long, asked for. She immediately called four strong men, who carried her over a stretcher, and brought her to the church, with her Christian neighbors.There, in the church, she asked the priests to baptize her, so she would be able to approach the holy body of St. Marina. She was baptized, had communion and prayed beside the marble casket and spent her night beside it. In the morning, she woke up completely cured. She told the priests that she saw in her dream St. Marina and heard her saying to her, "Now that you are healed, keep the baptism which you have gained holy." She vowed to celebrate the feast of the holy martyr every year. After three days the lady returned home with her Christian neighbors.When her husband and relatives saw that she was completely healed, they were extremely amazed. They inquired from her about what had happened, and she told them all about her baptism, communion and the intercessions of St. Marina. They, then, said to her, "If what you have told us is true, we would like to see the power of the intercession of St. Marina in curing your sister’s leprosy. And if the martyr’s prayers heal your sister, we all are going to seek baptism and become Christians." She told them that she brought some holy oil from the church of St. Marina. They called for a priest who prayed for the sister, anointed her with the oil, and she was cured. They were baptized and became Christians. The family presented three golden oil lamps and expensive curtains and many other valuable gifts to the church. They were also persevering to celebrate the feast of St. Marina every year.May her intercession be with us. Amen.

 

III-THE MARTYR PROTECTS HER CHURCH: When numerous miracles took place in the church of St. Marina, the devil envied everyone who gained from her blessings. He became adamant to conceal her body by some cunning trick.The devil appeared in the form of a great king with many servants and followers, to a Jewish man who lived in Antioch in Pisidia . The devil promised this Jew to make him rich and to give him many presents of gold if he could find a way to steal the body of St. Marina, plus whatever he could take from the vessels and curtains, from her church. The Jew went to a Christian man named John, who was related to one of the Church Board members. The Jew told John about his intention and wanted to make a deal with him to pay him if he would leave the church door open after the Vespers Prayer. John warned the Jew about the consequences of his robbery. He explained to him the power of the miracles St. Marina performs in her church, and what could happen to him if he despised her holy place. The Jewish man did not believe anything he told him. One Saturday evening, John, after the Vespers Prayer, left the church door open. He was saying to himself that he believed that St. Marina was capable to protect her church and give a rough lesson to the Jew.In the thick of the night, the Jew sneaked in the dark and was in his way to the church, when St. Marina appeared to him and asked him about what was he intended to do at that time of the night. He told her that he had challenged a Christian that he could steal Marina’s body from her church and sell it; and if he succeeded, that Christian would convert to Judaism. He added, "I am going to see what miracle can a dead body punish me with !"He entered the church, and looked in the room where the icon of St. Marina was displayed. There were three golden oil- lamps hanging in front of her icon. He stretched his arm to one of the wooden corbels from which the lamp was hanging, but his hand was glued to the wood. He was hanging in the air and started screaming, "O Saint Marina, have mercy on me !" St. Marina appeared to him in a dazzling light and said to him, "You have no way out until the priests would arrive in the morning and see you hanging there." In the morning, all the congregation witnessed that great miracle, and heard the Jew confessing his sin. He became Christian and served in the church of St. Marina for the rest of his life.

  

D969_012b

29/05/2021 : La Celle, place des Ormeaux, abbaye de la Celle : exposition Villae, villas romaines en Gaule du sud

mosaïque d'Ikarios

"Qui ducis vultus, & non legis ista libenter : Omnibus invideas Livide, nemo tibi."

(Martial, Épigrammes, I, 40)

[214 x 587 cm ; découverte en 1919 au lieu-dit Pèbre, Vinon-sur-Verdon, Var ; fin du IVe-début du Ve siècle ; conservée à l'hôtel de ville de Manosque, Alpes-de-Haute-Provence ; AE 1921, 17 ; ILGN 48 ; CAG 83-2 p. 863-66 ; CLE 11]

Photo: Landgut in der Toskana

++++++++++++++++++++++++++++++++

Ach traure nicht, du frommer Christ

 

1. Ach traure nicht, du frommer Christ,

Der du im Elend jetzund bist,

Musst gehn auf fremde Straßen.

Schwer ist das Joch,

Doch lebet noch,

Der sein Volk nie verlassen.

 

2.) Gedenke nicht, du seist allein:

Es haben müssen Pilgrim (a) sein

Erzväter und Propheten.

Ja, Gottes Kind,

Frei aller Sünd'

War auch in solchen Nöten. (b)

 

3.) Schau über dich, da wohnet Gott,

Versöhnt durch Christi Kreuz und Tod.

Von dem kann dich nichts scheiden.

Dir ist bereit't

Vor aller Zeit

Das Himmelreich voll Freuden.

 

4.) Sind um dich her der Feinde viel,

So hat doch Gott gesteckt ein Ziel,

Das sie nicht überschreiten.

Findt sich Gefahr,

Der Engel Schar

Muss selber für dich streiten.

 

5.) Gott zählet alle Härlein klein,

Nicht eines soll verloren sein:

Wie sollt er dann nicht sorgen

Für Seel und Leib,

Für Kind und Weib?

Sie sind ihm unverborgen.

 

6.) Wird dir dein zeitlich Gut geraubt

Und mitzunehmen nichts erlaubt,

Befiehl Gott deine Sache.

Er ist's, der richt'.

Wenn niemand spricht.

Sein ist allein die Rache.

 

7.) Dein traurig Herze spricht zur Ruh.

Gott wird die Leute schicken zu,

Die werden dir beispringen

Mit treuem Rat

Und mit der Tat,

Dass du ihm wirst lobsingen.

 

8.) Er wird ein Räumlein dir beschern,

Dass du dich ehrlich wirst ernährn

Und können sicher wahren,

Bis er zu sich

Wird nehmen dich,

Dir deine Treue lohnen.

 

9.) Du wirst erfahren in der Tat,

Dass deine Zier in Gottes Stadt,

Die nicht von dir wird weichen,

Mit aller Pein,

Die hier mag sein,

Gar nicht sei zu vergleichen.

 

10.) Wohlan, so leid jetzt, was du sollt! (c)

Und wenn auch gleich der Teufel wollt

Vor Zorn die Höll' anzünden.

Dennoch wirst du

In Fried und Ruh'

Bei Gott dein Räumlein finden.

 

(a) Pilger

(b) Verweis auf Matthäus, 8.20

(c) sollst, (was dir aufgegeben ist)

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Text: Johann Gottfried Heermann

Melodie: Auf dich hab ich gehoffet, Herr

+++++++++++++++++++++++++++++++++

gefunden in:

Evangelisches Kirchengesangbuch

Ausgabe für die ev. Landeskirche in Württemberg, 1953

Lied-Nummer 291

Kapitel Gottvertrauen, Kreuz und Trost

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

Johann(es Gottfried) Heermann (* 11. Oktober 1585 in Raudten bei Lüben in Schlesien; † 17. Februar 1647 in Lissa) zählt zu den bedeutendsten deutschen Kirchenliederdichtern der Barockzeit.

Als Sohn eines Kürschners aufgewachsen, studierte Heermann nach Schulabschluss in Straßburg Theologie und wurde 1608 in Brieg zum 'poeta laureatus' gekrönt. Ab 1611 hatte er das Pfarramt in Köben bei Glogau inne. Stadtbrand, Pest, Kriegsplünderungen, Familienleid und Gegenreformation in Schlesien prägten diese Zeit, so dass er schon 1638 sein Köbener Amt aufgeben musste und sich nach Lissa zurückzog.

Als Liederdichter ist er von Martin Opitz und dessen Dichtungsreform beeinflusst. Sein Werk wirkt prägend für Andreas Gryphius, Paul Gerhardt und andere. Er dichtete etwa 400 Lieder. Heerman wurde als 'Sänger der Trübsal und des Kampfes, doch auch des ungebrochenen Glaubensmuts' beschrieben.

Erste Veröffentlichungen finden sich in 'Devota musica cordis', Hauß- und Hertz-Musica (1630 u. ö.; neu hrsg. von Ph. Wackernagel, Stuttg. 1856); Choräle wie 'O Gott, du frommer Gott', 'Herzliebster Jesu, was hast du verbrochen' und 'O Jesu Christe, wahres Licht' sind in die evangelischen wie auch katholischen Gesangbücher übergegangen und noch heute im Gebrauch.

Außerdem erschienen von ihm asketische Schriften, z. B. 'Heptalogus Christi' (Berlin 1856) und die Lehrdichtungen 'Praecepta moralia et sententiae' und 'Exercitium pietatis' (in lateinisch u. deutsch, Breslau 1886) sowie die Gedichtsammlung 'Teutsche Poemata' (1640).

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Johann Heermann (11 October 1585 - 17 February 1647), German poet and hymn-writer. He is commemorated in the Calendar of Saints of the Lutheran Church on 26 October with Philipp Nicolai and Paul Gerhardt.

Heermann started out writing Latin poetry, with his Flores ex Otfridi Evangeliorum vireto being published in 1609. The poems contained in this collection are Latin poems based on passages from the Gospels, yet for each Latin poem, one or two lines of German poetry were added, showing that Heermann had an early desire to write poetry in German too. Later works also belonged to the tradition of versifying passages from the Gospels, such as Andächtiger Kirchenseuftzer (1616), Exercitium pietatis (1630) - a revised version of Flores – Verbessertes Schliessglöcklein (1632) – a revised version of the Kirchenseuftzer - and Sontags- und Festevangelia (1636). Impetus for this process of revision came from Martin Opitz’s Buch von der deutschen Poeterey (1624), which acted both as a defence of German poetry and a set of guidelines on how German poetry should be composed. Johann Heermann can be regarded as one of the first German poets to write according to the rules set out in Opitz’s tract.

As well as poetry based on the Gospels, Heermann also wrote poetry influenced by works of devotional literature, especially those by Valerius Herberger, Martin Moller and Johann Arndt. These works were often themselves influenced by earlier, pre-Reformation texts by the Church Fathers, especially Bernard of Clairvaux, Augustine and Anselm of Canterbury. Heermann’s most influential work of devotional poetry was Devoti musica cordis (1630), ‘music for a devout heart’, which combined hymns based on texts of the Church Fathers and writers such as Moller with hymns Heermann himself had composed. In addition to works of poetry, he also published collections of sermons.

Painting (Valerius De Saedeleer).

  

Moselkern ist eine Ortsgemeinde im Landkreis Cochem-Zell in Rheinland-Pfalz. Sie gehört der Verbandsgemeinde Treis-Karden an und liegt an der Mündung des Elzbaches in die Mosel. Moselkern ist ein staatlich anerkannter Fremdenverkehrsort.[2]

 

2009

The original basilica was commissioned by Constantine I, after the site was visited by his mother Helena, and completed in 339. The core of the existing structure is a new basilica built by Justinian.

 

Patron, 1st Basilica: Constantine I (Flavius Valerius Constantinus, Constantine the Great) c.272 CE-337 CE, Roman emperor (r.306-337), and the first to convert to Christianity.

 

Patron, current Basilica: Justinian I, the Great (Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus) 482-565, Chalcedonian Christian Eastern Roman emperor (r.527-565); married to empress Theodora.

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

"editor-in-chief" James H.Marsh.

 

Edmonton, Hurtig Publishers Limited, [january] 1985. ISBN o-8883o-269-X.

 

3 volumes in 9-1/8 12-1/16 x 5 ivory linen-covered brown board slipbox, both sides printed gold foil letterpress:

 

1. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME I A - For..

ISBN o-8883o-27o-3.

8-7/16 x 1o-7/8, 176 sheets white Rolland 5o Lb S.T. Encyclopedia Opaque folded to 22 signatures of 8 sheets each, sewn pearl white in 11 stitches & glued into white heavy bond endpapers & 8-13/16 x 11-5/16 navy linen-covered boards with approx.1-7/16" yellow & blue cloth applique head~ & tailbands, spine only printed gold foil letterpress, interiors all except 5 pp (versos of free endleaves & 3rd, 4th & 19th leaves) printed black offset with 3-colour process additions to 257 pp (436 black only); paginated i-xxxvii/1-666;

 

2. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME II For - Pat.

ISBN o-8883o-271-1.

as volume 1 but sewn pearl cream in double-stitches, 3-colour process additions to 339 pp (365 black only); paginated 669-137o;

 

3. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME III Pat - Z.

ISBN o-8883o-272-X.

as volume 1 but 18o sheets in 23 signatures (the 18th of 4 sheets), with 3-colour process additions to 284 pp (431 black only); paginated 1373-2o89.

 

all volumes with uniform endpaper graphic by Tom McNeely.

 

2676 contributors ID'd (note: 376 asterisked names contribute to all 3 volumes; questioned names appear in the index without their contribution(s) having been located):

Caroline Louise Abbott*, Irving Abella*, Thomas S.Abler*, Baha R.Abu-Laban, Donald F.Acton, W.Peter Adams, Peter A.Adie, Catherine Ahearn, David E.Aiken*, Jim Albert, Frederick A.Aldrich, Peter Aliknak, Gratien Allaire, Jacques Allard, A.Richard Allen, Karyn Elizabeth Allen, Max Allen, Robert S.Allen*, Willard F.Allen, Marlene Michele Alt*, John Amatt, Laurent Amiot, Pierre Anctil, Bob Anderson, Donald W.Anderson*, Doris H.Anderson*, Duncan M.Anderson, Frank W.Anderson, Grace Merle Anderson, Peter S.Anderson*, Christopher A.Andreae, Bernard Andres*, Sheila Andrew, Florence K.Andrews, Donald F.P.Andrus, Paul Anicef, Thomas H.Anstey*, Louis Applebaum, Christon I.Archer*, David J.W.Archer, Clinton Archibald, Mary Archibald, Eugene Arima, Allan Arlett, Leslie Armour, G.M.H.Armstrong(?), Pat Armstrong, W.Armstrong, John T.Arnason, Georges Arsenault, Celine Arseneault*, Eric R.Arthur, Alan F.J.Artibise*, Michael I.Asch, Kenojuak Ashevak, Kiugak Ashoona, Athanasios Asimakopulos, Alain Asselin, Barbara Astman, John Atchison, Margaret Atwood, Irene E.Aubrey, Alasi Audla, Karl Aun, Peter J.Austin-Smith, Helgi H.Austman, Donald H.Avery, William A.Ayer, Hugh D.Ayers, G.Burton Ayles, John Ayre, Maureen Aytenfisu, Douglas R.Babcock, Robert H.Babcock, Robert E.Babe, Morrell P.Bachynski, George Back, Harry Baglole, David H.Bai, Margaret J.Baigent, Karen E.Bailey, David M.Baird, Patricia A.Baird, Allan J.Baker, G.Blaine Baker, Melvin Baker*, Douglas O.Baldwin, John R.Baldwin, Gordon Bale, Robert J.Bandoni, Paul A.Banfield, Marilyn J.Barber, Douglas F.Barbour*, Clifford A.V.Barker, Jon C.Barlow, Jean Barman, David T.Barnard, John Barnes, Reg Barnes, Elinor Barr, John J.Barr, Robert F.Barratt*, [--?--] Barrett, Tony Barrett, Wayne R.Barrett, H.J.Barrie, Ted Barris*, George S.Barry, Donald R.Bartlett, William Henry Bartlett, James F.Basinger, Peter A.Baskerville, Marilyn J.Baszczynski, Alan H.Batten*, Jean-Louis Baudouin(?), Carol Baum, Jules Bazin, Gladys Bean, William R.Beard, Belinda A.Beaton*, Henri Beau, Gerald-A.Beaudoin*, Rejean Beaudoin, Jacqueline Beaudoin-Ross, Louise Beaudry, France Beauregard, Brian P.N.Beaven, J.Murray Beck*, Margaret Beckman, John Beckwith, Roger Bedard, Michael Bedford, Don R.Beer, Michael D.Behiels*, Madeleine Beland, Mario Beland, Guy Belanger, Real Belanger, Rene Belanger, Jean Belisle, Norman W.Bell, Ruben C.Bellan, Andre Belleau, Jacques-Nicolas Bellin, Rene J.Belzile*, J.W.Bengough, Gerry Bennett, John Bennett*, Edward Horton Bensley, Douglas Bentham, D.M.R.Bentley, W.D.Bentley, David J.Bercuson, William Von Moll Berczy, John J.Bergen, Jeniva Berger, Thomas R.Berger, Claude Bergeron, A.T.Bergerud, Norbert Berkowitz, Andre Bernard, Frank R.Bernard*, Jean-Paul Bernard, Jean-Thomas Bernard, Jacques Bernier*, Marc Bernier, Silvie Bernier, Elliott Bernshaw, Nicole Bernshaw, Jonathan Berry, Michael J.Berry, Ralph Berry, Pierre Berton*, Neil Besner*, Diane E.Bessa, Carl Betke, Roger Betz, John Michael Bewers, Onnig Beylerian, M.Vincent Bezeau, Reginald W.Bibby, Gilles Bibeau, Ivan B.Bickell, Julius Bigauskas, Petro B.T.Bilaniuk, B.C.Binning, Carolyn J.Bird(?), Michael S.Bird, Richard M.Bird, Andrew Birrell, Carol Anne Bishop, Charles A.Bishop, Mary F.Bishop, Alastair Bissett-Johnson, Conrad M.Black, Joseph Laurence Black, Meredith Jean Black, Naomi Black, Robert G.Blackadar, Robert H.Blackburn, John D.Blackwell, Alex M.Blair, Robert Blair, Andre Blais, Phyllis R.Blakeley, Elsie Blaschke, J.Sherman Bleakney, Bertram C.Blevis, Lawrence C.Bliss, Michael Bliss, E.D.Blodgett, Jean Blodgett, Hans Blohn, Ronald Bloor, Arthur W.Blue, Robin W.Boadway, David A.Boag, Douglas H.Bocking*, Jack Boddington, Trevor Boddy, John M.Bodner, George J.Boer, James P.Bogart, Jean Sutherland Boggs, Tibor Bognar, Gilles Boileau, Aurelien Boivin, Bernard Boivin*, Jean Boivin, Andre Bolduc, Yves Bolduc, Glen W.Boles*, Francis W.P.Bolger, Kenneth E.Bollinger, George Bonavia, Flint Bondurant, Joseph Bonenfant, Gayle Bonish, Roy Bonisteel, Rudy Boonstra*, Paul-Emil Borduas, Robert Bothwell*, Robert D.Bott, Randy Bouchard*, Michel A.Boucher, Gilles Boulet, Roger H.Boulet, Doug Boult, Andre G.Bourassa*, Nicole Bourbonnais, Pierre L.Bourgault, Patricia E.Bovey, Wilbur Fee Bowker, Roy T.Bowles, Hartwell Bowsfield, Christine Boyanoski, Farrell M.Boyce, John Boyd, Oliver A.Bradt, William J.Brady, Chris Braiden, F.Gerald Brander, Guy R.Brassard, Ted J.Brasser, Bernard Brault, R.Matthew Bray*, David H.Breen*, Francois Bregha, Willard Brehaut*, J.William Brennan*, Paul W.Brennan, Fred Breummer, John E.C.Brierley*, Jean L.Briggs, David R.Brillinger, Jack Brink, Ralph O.Brinkhurst, Andre Brochu, Irwin M.Brodo, Somer Brodribb, Alan A.Brookes, Ian A.Brookes*, Bill Brooks*, David B.Brooks, Robert S.Broughton, David Brown, Desmond H.Brown*, E.Brown, Jennifer S.H.Brown*, R.G.B.Brown*, Robert Craig Brown, Roy I.Brown, Thomas E.Brown*, Lorne D.Bruce, John H.Brumley, Alan G.Brunger, Reinhart A.Brust, Rorke Bardon Bryan, Giles Bradley Bryant, Thomas A.Brzustowki, [--?--] Buache, Norman Buchignani, Ruth Matheson Buck, Phillip A.Buckner*, Geoff Budden, Susan Buggey, Lise Buisson, J.M.Bumsted*, James Burant, Joan Burke, Robert D.Burke, Jean Burnet, David Burnett*, Marilyn Schiff Burnett*, Dorothy K.Burnham, Eedson Louis Millard Burns, Robert J.Burns, Robin Burns, Ian Burton, Jack Bush, Paul Buteux*, Frank Taylor Butler, K.Jack Butler, William Butterfield, Edward Butts, Robert E.Butts, Marcel Cadotte, John C.Callaghan, John W.Callahan, Lorraine Camerlain, Bill Cameron, Christina Cameron, Duncan Cameron, Elspeth Cameron, Wendy Cameron*, A.Barrie Campbell, Beverly Campbell, Douglas F.Campbell, Gordon Campbell, Ian A.Campbell*, J.Milton Campbell, Neil John Campbell, Percy I.Campbell(?), Sandra Campbell, Richard Campion, William T.Cannon, Pierre Cantin, Usher Caplan, Emily F.Carasco, Clifton F.Carbin, Douglas Cardinal, Patrick Robert Thomas Cardy, Thomas H.Carefoot, J.M.S.Careless*, Jock Alan Carlisle, Derek Caron, Laurent G.Caron, Carole H.Carpenter, Ken Carpenter, Emily Carr, Gaston Carriere, Carman V.Carroll, Brian G.Carter, George E.Carter, Margaret Carter, Richard J.Cashin, Ian Casselman, George Catlin, Paul B.Cavers*, Richard Chabot, Roland Chagnon, Edward J.Chambers, Francis J.Chambers, James Chambers, Robert D.Chambers, Michel Champagne*, James K.Chapman, John D.Chapman, Louis Charbonneau, Murray Norman Charlton, L.Margaret Chartrand, Luc chatrand, Rene Chartrand, Brian D.E.Chatterton, Michael Vincent Cheff, Walter I.Childers, Peter D.Chimbos, Alexander J.Chisholm, Robert Choquette, Catherine D.Chorniawy, Timothy J.Christian, William E.Christian, Carl A.Christie, G.L.Christie, Innis Christie, B.Bert Chubey, Charles Stephen Churcher*, Janet Chute, S.Donald C.Chutter, Jacques Cinq-Mars, V.Claerhout*, John J.Clague, Michael Thomas Clandinin, A.McFadyen Clark, Howard C.Clark, Lovell C.Clark*, Paraskeva Clark, Robert H.Clark, T.Alan Clark, Thomas H.Clark, R.Allyn Clarke*, Stephen Clarkson, Wallace Clement, Nathalie Clerk*, Norman Clermont, Yves W.Clermont, Howard Clifford, Richard T.Clippingdae*, W.J.Clouston, Nicole Cloutier, Gigi Clowes, Brian W.Coad, John P.Coakley, Donna Coates, Bente Roed Cochran, J.P.Cockburn, James Cockburn, William James Cody*, Dale R.Cogswell, Fred Cogswell, Stanley A.Cohen, Susan G.Cole, Patricia H.Coleman, Elizabeth Collard, Malcolm M.C.Collins, John Robert Colombo*, Alex Colville, Charles Comfort, Odette Condemine, M.Patricia Connelly, James T.H.Connor, Leonard W.Conolly, Robert J.Conover*, Margaret Conrad, A.Brandon Conron, Brian E.Conway, F.Graham Cooch, Eung-Do Cook, Francis R.Cook, Owen Cook, Kenyon Cooke, O.A.Cooke*, David Cooper, Gordon William Cope, Pierre Corbeil, Frank Corcoran, J.Clement Cormier, Peter McCaul Cornell, Vincenzo Coronelli, Frank Cosentino*, Ronald L.Cosper, Jacques Cotnam, Robert T.Coupland, Thomas J.Courchene, John J.Courtney, John J.Cove, Jeff G.Cowan, Harold G.Coward, Bruce Cox, Diane Wilson Cox, Michael F.Crabb*, Laurence Harold Cragg, Mary M.Craig*, Terrence L.Craig, Ian K.Crain, Brian A.Crane, David Crane, John L.Cranmer-Byng, Donald A.Cranstone, David L.Craven, Roy D.Crawford, Tim Creery, Philippe Crine, Harold Crookell, John Crosby*, Michael S.Cross, Diane Crossley, E.J.Crossman, Omer Croteau, A.David Crowe, Keith Jeffray Crowe, David M.Cruden, David A.Cruickshank, Paul E.Crunican, Rudolf P.Cujes, Maurice Cullen, Carman W.Cumming, Leslie Merrill Cumming, Philip J.Currie, Raymond F.Currie, Walter A.Curtin*, Christopher G.Curtis*, James E.Curtis, Leonard J.Cusack, Maurice Cutler, Jerome S.Cybulski, Joachim B.Czypionka, Anne Innis Dagg, Lorraine G.D'Agincourt*, Edward H.Dahl, Hallvard Dahlie, Moshie E.Dahms, Hugh Monro Dale, Ralph Dale, John H.Dales, Micheline D'Allaire, F.Dally, D.Daly, Eric W.Daly, Pierre Dansereau, Ruth Danys, Regna Darnell, Hugh A.Daubeny, Paul Davenport, Gilbert David, Helene David, Peter P.David, William A.B.Davidson, Adriana A.Davies, Gwendolyn Davies, Jim Davies, John A.Davies, R.K.S.Davies, Thomas Davies, Ann Davis, Chuck Davis, Richard C.Davis, Michael J.Dawe, John M.Day, Lawrence Day, Barbara K.Deans, P.Dearden, Chris DeBresson, Theod De Bry, Malcolm Graeme Decarie, Samuel De Champlain*, Bart F.Deeg*, Ronald K.Deeprose, James DeFelice, C.G.Van Zyll De Jong, Nicolas J.De Jong*, J.De Lavoye, Vincent M.Del Buono, Guillaume Delisle, L.Denis Delorme, Hugh A.Dempsey*, L.James Dempsey, A.A.Den Otter, Dora De Pedery-Hunt, Honor De Pencier, D.De Richeterre, Jacques F.Derome, Duncan R.Derry, Ramsay Derry, Peter Desbarats, Pierre Desceliers, Donald Deschenes, Jean-Luc DesGranges, Andree Desilets*, Yvon Desloges, Gerald L.De Sorcy, Marquis De Tracy, John DeVisser*, Lyle Dick, Lloyd Merlin Dickie, John A.Dickinson, W.Trevor Dickinson, Nigel Dickson, Larry Dillon, Milan V.Dimic, Gerard Dion, Rene Dion, Gerald E.Dirks, Patricia G.Dirks, Richard J.Diubaldo, Murray Dobbin, Mike Dobel, A.Rodney Dobell, Diane Dodd, Donald Andrew Dodman, Audrey D.Doerr, Allen Doiron, Claude Ernest Dolman, Louise Dompierre, Mairi Donaldson, Sue Ann Donaldson, Mark A.Donelan(?), Margaret Mary Donnelly, John Donner, Andre Donneur, Penelope B.R.Doob*, Peter K.Doody, Joyce Doolittle, Anthony H.J.Dorsey, Gilles Dorian, Lydia Dotto, Roger A.Doucet, Leonard A.Doucette, Charles Dougall, Jane L.Dougan, Charles Douglas, W.A.B.Douglas*, William F.Dowbiggin, R.Keith Downey, Arthur T.Doyle*, Denzil J.Doyle, Richard J.Doyle, Pierre Doyon, Sharon Drache, Derek C.Drager, Wilhelmina M.Drake, D.W.Draper, James A.Draper, Nandor Fred Dreisziger, Kenneth F.Drinkwater, Bernadette Driscoll, Jean-Pierre Drolet, Glenn Drover, Ian M.Drummond*, R.Norman Drummond, Jean E.Dryden, Patrick D.Drysdale, Jean-Marie M.Dubois*, James R.Dubro, Leo Ducharme, Raymond Duchesne*, Francois Duchesneau, Jean-Marcel Duciaume, Madeleine Ducroq-Poirier, J.Dennis Duffy*, M.R.Dufresne, Walter W.Duley, Gaston Dulong, Micheline Dumont, Max J.Dunbar, Graham W.Duncan, Leonard Duncan, Neil J.Duncan, Marilyn E.Dunlop, A.Davidson Dunton, Jean R.Duperreault, Jean-Claude Dupont, Rene Durocher, Gabriel Dussault, Noel Dyck, Charles C.Dyer, James G.Dykes, John A.Eagle*, Peter R.Eakins, Ross Eaman, Harry C.Eastman, Dorothy Harley Eber, William John Eccles*, Christine Eddie, E.V.Eddie, Charles Edenshaw, Morris Edwards, Oliver Edward Edwards, Peggy Edwards, Roger B.Ehrhardt, Margrit Eichler, Neil Einarson, Wilfred L.Eisnor, R.Bruce Elder, Jean Elford, Peter Douglas Elias, C.W.J.Eliot, David R.Elliott, James A.Elliott, Kosso Eloul, John A.Elson, George Emery, Donald W.Emmerson, Douglas B.Emmons, Maurice Emond, William F.Empey, John R.English*, Murray W.Enkin, Philip C.Enros, Frank H.Epp, Robert Bruce Erb, Arthur Erickson, Anthony J.Erskine, Sorel Etrog, Brian L.Evans*, David Evans*, James Evans, John Evans, Ivan Kenneth Eyre, Joe Fafard, Curtis Fahey, Valerie J.Fall, A.Murray Fallis, Peter V.Fankboner, D.M.L.Farr*, Dorothy M.Farr, Fred Farrell*, Alison Feder, Sergey Fedoroff, Margery Fee, Kevin O'Brien Fehr, William Feindel, Seth R.Feldman, Donald Fenna, William O.Fennell, M.Brock Fenton, Terry L.Fenton, Bob L.Ferguson*, Howard L.Ferguson, Mary W.Ferguson*, Jean Ferron, Doug Fetherling*, George Field, John L.Field, Richard Henning Field, Leonard M.Findlay, Howard R.Fink, Maxwell Finklestein, Douglas A.Finlayson*, Gerard Finn, Douglas J.Fisher, Richard S.Fisher, Robin Fisher, Stan C.Fisher, John Walter Fitsell, Lionel LeMoine FitzGerald, Patrick J.Fitzgerald, Tim Fitzharris*, David J.Flaherty, Thomas Flanagan, R.B.Fleming, Sandford Fleming, Marilyn G.Flitton, Halle Flygare*, David G.Fong*, Maxwell L.Foran, Ernest R.Forbes*, R.E.Forbes, William B.Forbes, Richard G.Forbis, Dennis P.Forcese, Anne Rochon Ford, Clifford Ford, Derek C.Ford, Gillian Ford, Susan Ford, Bertrand Forest, Ronald W.Forrester, Warren D.Forrester, Eugene Alfred Forsey*, Frank R.Forsyth, Peter A.Forsyth, Claire-Andree Fortin, Gerald Fortin, Charles N.Forward, William F.Forward, Brian F.Foss, Franklin L.Foster, J.Bristol Foster, John E.Foster*, Michael K.Foster, Glenn B.Foulds, Nancy Brown Foulds, Edith M.Fowke, Marian Fowler, Charlie Fox, Paul W.Fox, Richard C.Fox, Daniel Francis*, Diane Francis, David Frank*, Julius F.Frank*, Colin Athel Franklin, C.E.S.Franks*, David Fransen, Robert T.Franson, Arman Frappier(?), Jorge Frascara, John A.Fraser, Kathleen D.J.Fraser, Robert Lochiel Fraser*, Pierre Frechette, Howard Townley Fredeen, Benjamin Freedman, Gordon Russel Freeman, Mac Freeman, Milton M.R.Freeman, Minnie Aodla Freeman, Roger D.Freeman, Walter H.P.Freitag, Carey French, Hugh M.French, James S.Frideres, Gerald Friesen, James D.Friesen, Stanley Brice Frost, Adam G.Fuerstenberg, Robert Fulford, Anthony M.Fuller, George R.Fuller, Thomas Fuller, William A.Fuller, Douglas H.Fullerton, Ian F.Furniss, Richard W.Fyfe*, William S.Fyfe, Rene Robert Gadacz*, Chad Gaffield, David P.Gagan, Michel Gagne, Francois-Marc Gagnon*, Victor Gaizauskas, Claude Galarneau, Peggy Gale, Gerald L.Gall*, Daniel T.Gallacher, Paul Gallagher, Strome Galloway, Natarajan Ganapathy, Herman Ganzevoort, David E.Gardner*, Eve Gardner, Norman Gardner, Ron Gardner, Christopher J.R.Garrett, John F.Garrett, Jane Gaskell, Lise Gauvin, M.J.Gauvin, Hugh J.Gayler, Douglas A.Geekie, John Grigsby Geiger*, Valerius Geist*, John Gellner, Paul Gendreau, Ghislain Gendron, M.V.George, Joseph F.Gerrath(?), Julia Gersovitz, Trisha Gessler, Ian A.L.Getty, Elmer N.Ghostkeeper(?), Jacques R.Giard, Sandra Gibb, Kenneth M.Gibbons, Graeme Gibson, Lee Gibson, William C.Gibson, Perry James Giffen, Elizabeth Hollingsworth Gignac, Richard Giguere, C.W.Gilchrist, J.N.Giles, John Patrick Gillese, Beryl C.Gillespie, Bill Gillespie, John M.Gillett, Margaret Gillett, Geraldine Gilliss, Alan M.Gillmor, Cedric Gillot, J.C.Gilson, Yves Gingras*, Andre Girouard, J.Gleadah, Burton Glendenning, Michael Gnarowski, David J.Goa, Barbara Godard, Ensley A.Godby, W.Earl Godfrey*, William G.Godfrey, R.Bruce Godwin(?), Cy Gonick, Cecilia A.Gonzales, Bryan N.S.Gooch, S.James Gooding, Jerry Goodis, John T.Goodman, R.G.Goold, Arthur S.Goos, Paul A.Goranson, Anne Gordon, Donald C.Gordon, Walter L.Gordon, Deborah Gorham, Harriet R.Gorham, Stanley W.Gorham, Calvin Carl Gotlieb, Daniel H.Gottesman, Barry Morton Gough, Joseph B.Gough, Judy Gouin*, Allan M.Gould*, Henri Goulet, Benoit-Beaudry Gourd*, James Iain Gow, Alan Gowans, J.Wesley Graham, Jane E.Graham, John F.Graham, Katherine A.Graham, Roger Graham, E.H.Grainger, J.L.Granatstein*, Alix Granger, Luc Granger, John A.G.Grant, John Webster Grant, Peter Grant*, Ted Grant, Carolyn Elizabeth Gray, David Robert Gray, Earle Gray*, G.Ronald Gray, James T.Gray, D'Arcy M.Greaves, Harold V.Green, J.Paul Green, Janet Green, Leslie C.Green*, Melvyn Green, Richard Green*, Reesa Greenberg, John P.Greene, Thomas B.Greenfield(?), Brereton Greenhous*, Cyril Greenland, John Edward Ross Greenshields, Allan Greer, Patrick T.Gregory, Robert W.Gregory, Julius H.Grey, Norman T.Gridgeman*, Foster J.K.Griezic, Herbert L.Griffin, John D.M.Griffin, Anthony J.F.Griffiths, Barry Griffiths, Graham C.D.Griffiths, Naomi E.S.Griffiths, Sergio Grinstein, Jack W.Grove, Patrick D.Gruber, Hans E.Gruen, Dennis Guest*, Hal J.Guest*, Arman Guilmette, Bernadette Guilmette, H.Pearson Gundy, Kristjana Gunnars, S.W.Gunner, Harry Emmet Gunning, Allan Guy, Julian Gwyn, Richard J.Gwyn, Peter P.Haanappel, Erich Haber, Carlotta Hacker, Jim Hackler, Yvonne Yazbeck Haddad, Keith D.Hage, H.Haig, G.Brenton Haliburton, David J.Hall*, Frederick A.Hall*, Jim Hall, John W.Hall, Roger Hall, Mary E.Hallett, Hugh A.Halliday, Ian Halliday, Mary Halloran, Gerald Hallowell, Beryl M.Hallworth*, Francess G.Halpenny, Marjorie M.Halpin, V.Carl Hamacher, Louis-Edmond Hamelin, Donald G.Hamilton, Sally A.Hamilton, William B.Hamilton, Brent M.Hamre, Geoffrey Hancock, Lyn Hancock*, Piers Handling*, James Hanrahan, Asbjorn T.Hansen, John D.Harbron, Peter Harcourt, David F.Hardwick, Jean-Pierre Hardy, Rene Hardy, F.Kenneth Hare, Clara Hargittay, J.Anthony Hargreaves, Alex M.Harper, J.Russell Harper*, Richard Harrington*, Cole Harris, G.J.Harris, Lawren Harris, Peter Harris, R.Cole Harris, Robert Harris, Stephen Harris*, Stuart A.Harris, Lionel G.Harrison, Peter J.Harte, Al Harvey, David J.Harvey, Fred J.Hatch, Wilbert O.Haufe, Jo Hauser, Ronald G.Haycock*, Michael Hayden, Florence C.Hayes, David M.Hayne*, Robert H.Haynes, Carol Hayter, Henry F.Heald, Trevor D.Heaver, Richard J.Hebda, Gerard Hebert, C.D.Heidenreich, Conrad E.Heidenreich, Frederick M.Helleiner, Rudolph A.Helling, June Helm, Bruce S.Heming, Odile Henault, William B.Henderson, Tom Hendry, E.Henn, Ralph L.Hennessy, Jacques Henripin, Michael M.Henry, Yude M.Henteleff, Frank Alec Herbert, George Heriot, Alex W.Herman, Craig Heron*, Don J.Herperger, Stephen M.Herrero, Ingo Hessel, Phillip Hewett, Irving Hexham, Benedykt Heydenkorn, Edward S.Hickcox, Michael Hickman, Donald Higgins, David Higgs, Walter Hildebrandt, Charles Christie Hill, Harry M.Hill, Stanley Hill, Tom Hill, James K.Hiller*, Anne Trowell Hillmer*, Norman Hillmer*, W.G.R.Hind, Ole Hindsgaul, Sherman Hines, Akira Hirose, Carolyn Hlus, Helen Hobbs, R.Gerald Hobbs, James Hockings, John Edwin Hodgetts*, Bruce W.Hodgins, J.W.Hodgins, Judith F.M.Hoeniger, J.J.Hogan*, Helen Sawyer Hogg, Gerald Holdsworth, H.T.Holman, C.Janet Holmes, Jeffrey Holmes, John W.Holmes, Eric J.Holmgren*, Alvin George Hong, Frances Ann Hopkins, Robin Hopper, Peter Hopwood, Michiel Horn, Alan S.Hourston, C.Stuat Houston*, James Houston, Ross K.Howard, Victor M.Howard, Colin D.Howell, Julie O.Hrapko, Raymond Hudon, Douglas R.Hudson, Raymond J.A.Huel, Fred Huffman, Richard David Hughes, Elizabeth Hulse, William Humber*, Stephen Hume, Monte Hummel, Jack Humphrey, Charles W.Humphries, Edward William Humphrys, [--?--] Hunsberger, Geoffrey Hunt, John R.Hunter, Tony Hunt, Kenneth E.Hunter, Mel Hurtig, Mervyn J.Huston, Linda Hutcheon, Gerald M.Hutchinson, Roger C.Hutchinson, Richard J.Huyda, A.M.J.Hyatt, Doreen Marie Indra, Elizabeth Ingolfsrud, Avrom Isaacs, Colin F.W.Isaacs, Bill Ivy, David Jackel, Susan Jackel*, Sydney W.Jackman, A.Y.Jackson, Bernard S.Jackson, Graham Jackson, Harold Jackson, John D.Jackson, John James Jackson, John N.Jackson, Lionel E.Jackson, Robert J.Jackson, Roger C.Jackson, Stephen O.Jackson, Peter Jacob, Ronny Jacques, Cornelius J.Jaenen*, Donna James, Ellen S.James, Ross D.James*, Sheilagh S.Jameson, Stuart M.Jamieson, Hudson N.Janisch, Christian T.L.Janssen, Lorraine L.Janus, Richard A.Jarrell, Marguerite Jean, Alan H.Jeeves, T.Jefferys, Robert Jekyll, Michael Jenkin, Phyllis Marie Jensen, Vickie D.Jensen, Jane Jenson, L.Martin Jerry, Alan M.Jessop, Dean Jobb, Louis Jobin, Jan C.Jofriet(?), Peter Johansen, Timothy Johns, Walter H.Johns, J.K.Johnson, Peter Wade Johnson, Alfred G.Johnston, C.Fred Johnston, Charles M.Johnston, Frances E.M.Johnston, Frank Johnston, Hugh Johnston, Patricia C.Johnston, Richard Johnston, W.Stafford Johnston, William Johnston, Brian Jones, David Phillip Jones, Elwood Hugh Jones, Gaynor G.Jones, Laura Jones, Richard A.Jones*, Alan V.Jopling*, Colin Jose, Neal R.Jotham, Walter Jungkind, Richard Kadulski, Joseph Kage, A.A.Kahil, Patricia Kaiser, Warren E.Kalbach, Henry Kalen, Stephan Felix Kaliski, Helmut Kallman*, Karen Dazelle Kallweit*, Harold D.Kalman*, Paul Kane*, George Kapelos, Martha Kaplan, William Edward Kaplan, Isabel Kaprielian, Urjo Kareda, Malak Karsh, Yousuf Karsh, Peter Karsten, Elinor Mary Kartzmark, Naim Kattan, Martin L.Kaufmann, Leslie S.Kawamura, Gregory S.Kealey*, David R.Keane, King S.Kearns, Michael J.Keen, David L.Keenlyside, Elaine Keillor, W.J.Keith, William Stirling Keizer*, Frances C.Kelley, Louis Gerard Kelly, David D.Kemp, Walter H.Kemp, Kay Kendall, John Edward Kendle, Dorothy Kennedy*, J.E.Kennedy, John L.Kennedy*, Elizabeth H.Kennell, John A.C.Kentfield, John P.B.Kenyon, Walter A.Kenyon, Kenneth Kernaghan, Lois Kathleen Kernaghan*, Adam J.Kerr, Gordon R.Kerr, Robert B.Kerr, Stephen R.Kerr, Paula Kestelman, Jean-Pierre Kesteman, Wilfred H.Kesterton, Keith S.Ketchen, Douglas Keith McEwan Kevan*, Peter G.Kevan(?), J.E.Michael Kew, John Keyes, Bruce Kidd, Thomas W.Kierans, Gerald Killan, M.G.Kingshott, Ray A.Kingsmith, Stanislav J.Kirschbaum, John James Kirton, Walter Klaassen, Murray S.Klamkin, Lewis N.Klar, Stanley Klenganberg, Harold R.Klinck, Robert B.Klymasz, Richard W.Knapton*, Judith Knelman, Alan R.Knight, David B.Knight, Robert Hugh Knowles, Brian M.Knudsen, Franz M.Koennecke, Wray E.Koepke, Lilly Koltun, Paul M.Koroscil, J.Anthony Koslow, Myrna Anne Kostash, Tony Kot, Vladimir J.Krajina, Kate Kranck, Stephen J.Kraseman, Cheryl Krasnick(?), Peter V.Krats, J.A.Kraulis*, Charles J.Krebs, F.Henry Krenz, Cornelius Krieghoff, Andrea Kristof, Jerg Kroener, Martin Krossel, Larry L.Kulisek, Walter O.Kupsch, William Kurelek, Eva M.Kushner, Ernie Kuyt*, David Kwavnick, C.Ian Kyar, Micheline Labelle, Danielle Laberge, Michele Lacombe*, [--?--] La Cosa, Estelle Lacoursiere*, Laurier Lacroix, Michel Laferriere, Guy Lafrance, William G.Laidlaw, Mabel H.Laine*, Dennis Laing, Gertrude M.Laing, Claude Lajeunesse, G.-Raymond Laliberte, Andre N.Lalonde, W.Kaye Lamb*, Geoffrey Lambert, James H.Lambert*, George E.Lammers, Yvan Lamonde, Peter Lancaster, R.Brian Land, Pierre Landreville, E.David Lane*, Robert B.Lane, Robert P.Langlands, Wayne Lankinen*, Robert Lansdale, Karlis O.Lapin, Pierre-Louis Lapointe, Eleanor R.Laquian, Peter Anthony Larkin, Jean B.D.Larmour, Emma D.LaRocque, Andre Larose, Serge Larose, Jeanette Larouche, Edward N.Larter, Pierre LaSalle, Daniel Latouche*, Viviane F.Launay, Gerard Laurence, Karen Laurence, Marc Laurendeau, Michael Lauzon, Omer Lavallee, Kathleen Laverty*, Kenneth R.Lavery, Marie Lavigne, Patricia Johnston Lavigueur(?), Leslie M.Lavkulich, Michel Lavoie*, Paul Lavoie, Pierre Lavoie, Charles Law, Don G.Law-West, Jim Laxer, Arleigh H.Laycock, David H.Laycock, Richard E.C.Layne, Marvin Lazerson, Fred Lebensold, Hugues LeBlanc, Charles P.Leblond, Paul H.LeBlond, Sylvio LeBlond, Antonio Lechasseur*, Donald J.Lecraw, Johanne Ledoux, Fernand Leduc, Laurence LeDuc, Rene Leduc-Park, David Lee, John Alan Lee, Robin Leech, John G.Leefe, Joseph Legare, Camille Legendre, Russel D.Legge, Robert F.Legget*, Doug Leighton, Jean M.Leiper, Michel Lemaire, Jean-Paul Lemay, Pierre H.Lemieux, Raymond U.Lemieux, Vincent Lemieux, Guy Lemire, Maurice Lemire, Robert Lemire, Robert E.Lemon(?), Dorothy A.Lenarsic, Jos L.Lennards, Frank Lennon, Yvan G.Lepage, Donald J.Le Roy, Rodney L.LeRoy, Peter M.Leslie, M.Claude Lessard, Carol Anne Letheren, Trevor H.Levere, Malcolm Levin, Allan E.Levine, Gilbert Levine, Joseph Levitt, Brian S.Lewis, John B.Lewis, Joyce C.Lewis, Laurie Lewis, Elliott H.Leyton, James W.Lightbody, Norman R.Lightfoot, Jack N.Lightstone, Gary M.Lindberg, Ernest Lindner, Evert E.Lindquist*, Peter L.Lindsay, Joseph D.Lindsey, Paul-Andre Linteau, Mary Jane Lipkin, Arthur Lismer, Marilyn Lister, Rota Herzberg Lister*, John W.Y.Lit, Moe M.Litman, Donna Livingstone, Douglas G.Lochhead, Carl J.Lochnan*, Anthony R.Lock, Jack L.Locke, Gulbrand Loken, D.Edwards Loney, Kathleen Lord, James Lorimer, Frances Loring, Marcel Lortie, Arthur Loughton, Laurence Dale Lovick, Raymond Nicholson Lowes, Peter J.M.Lown, W.Mark Lowry, Edward P.Lozowski*, Frere Luc, D.Paul Lumsden, Harry G.Lumsden, Ian Gordon Lumsden, John Lund, Gar Lunney, Mandy R.Lupul, Real Lussier, John M.Lyle, John Goodwin Lyman, Gerald Lynch, Deborah Maryth Lyon*, G.F.Lyon, William I.Macadam, J.Malcolm Macartney, Terence Macartney-Filgate, Hugh MacCallum, Cathy Macdonald, G.Edward MacDonald, Heather MacDonald*, J.E.H.MacDonald, Les MacDonald, Martha MacDonald, R.H.Macdonald, Roderick A.Macdonald, Stewart D.MacDonald, Valerie Isabel Macdonald, April J.MacDougall, Heather MacDougall, Laurel Sefton MacDowell*, Thomas F.Mace, Grant MacEwan, Royce MacGillivray, James G.MacGregor, Joseph B.MacInnis, Tessa macIntosh, David Clark MacKenzie, Heather M.Mackenzie, Robert C.MacKenzie, Ross G.MacKenzie, William C.MacKenzie, George O.Mackie, C.S.Mackinnon, Frank MacKinnon, William R.MacKinnon, Bruce B.MacLachlan, Roy MacLaren, Raymond A.MacLean, Kenneth Ogilvie MacLeod, Malcolm MacLeod, Pegi Nicol MacLeod, Roderick C.Macleod, Carrie H.MacMillan, Keith MacMillan, Andrew H.Macpherson, Duncan Macpherson, Ian MacPherson*, Kay Macpherson, Roger W.Macqueen, Donald A.MacRae, Anthony A.Magnin, Warren Magnuson, Gilles-D.Mailhiot, Laurent Mailhot*, Pierre Mailhot*, J.S.Maini, Lise Maisonneuve, Jean-Louis Major(?), Robert Major, Peter Malkin, David Malloch, Cedric R.Mann, Kenneth H.Mann, Martha Mann, J.R.Marchand, Anthony Mardiros, Michel Marengere, Leo Margolis, Salomon Marion, Philip De Lacey Markham, William E.Markham, James H.Marsh*, John S.Marsh*, J.Stewart Marshall, Victor W.Marshall, J.Douglas Martin, Jean-Claude Martin, John E.H.Martin, Sandra Martin, Andre Martineau(?), May Maskow, Allan M.Maslove, Donald C.Masters, Perry Mastrovito, John Ross Matheson, William A.Matheson, R.D.Mathews, Robin Mathews, William G.Mathewson, Thomas Mathien*, John R.Mathieson, Jacques Mathieu*, Keith Matthews, John S.Matthiasson, David Mattison, Mary McDougall Maude*, Jean Mauger, Christopher J.Maule, Alfred R.Maurer, Jean Mauvide, Valerie J.May, Valerie L.May, John Maybank*, Paul F.Maycock, Jack Maze, R.Ann McAfee, Don E.McAllister, William J.McAndrew, D.S.McBean, W.A.E.McBryde, Christina McCall, Douglas McCalla, Margaret Elizabeth McCallum, Lawrence D.McCann*, S.B.McCann, Bennett McCardle*, Peter J.McCart, Michael J.McCarthy, Catharine McClellan, P.McCloskey, W.H.McConnell, A.Ross McCormack, Jane McCracken, Harvey A.McCue, James A.W.McCulloch, A.B.McCullough, Michael McDonald, Allan K.McDougall, Anne McDougall*, John N.McDougall, Robert L.McDougall, Duncan McDowall, Alec C.McEwen, Freeman L.McEwen, K.D.McFadden, Jean McFall, Pat McFarlane(?), Tom McFeat, Elizabeth W.McGahan, Harold Franklin McGee Jr., Timothy J.McGee, Robert McGhee*, William B.McGill(?), Donald G.McGillivray, Roderick Alan McGinn, Janice Dickin McGinnis*, Pauline McGregor, Eric McGuinness, Dave McIntosh, W.John McIntyre, Alexander G.McKay, Gordon A.McKay, J.Alex McKeague, John McKee, Ruth McKendry, Barbara A.McKenna, Brian McKenna, Ruth McKenzie, Rita McKeough, A.Brian McKillop*, J.McLachlan, Angus McLaren, Ian A.McLaren, K.M.McLaughlin, Kenneth McLaughlin, Catherine M.McLay, A.Anne McLellan, Cam McLeod(?), Elizabeth McLuhan, Gerald R.McMaster, Barclay McMillan*, Donald Burley McMillan, Michael McMordie*, Lorraine McMullen*, Stanley E.McMullin, William C.McMurray, Debra A.McNabb*, Anne McNamara, Kenneth McNaught, Tom McNeely*, Martin K.McNicholl*, Jean McNulty, Hugo A.McPherson, Sandra F.McRae, King G.McShane*, Ian McTaggart-Cowan*, Peter B.E.McVetty, Ian R.McWhinney, Stanley R.Mealing*, Sheva Medjuck, John Medley, Harry Medovy, Sharon P.Meen, Benoit Melancon, William H.Melody*, James R.Melvin, Philip E.Merilees, Jim Merrithew*, Ann Messenger, George Metcalf, David R.Metcalfe, Janis John Mezaks, T.H.Glynn Michael, Jacques Michon, F.W.Micklethwaite, Tom Middlebro', Ivan Mihaychuk, James Francis Verchere Millar, A.J.Miller, Carman Miller*, Elizabeth Russell Miller, J.R.Miller, John A.Miller, Judith N.Miller, Mark Miller*, Mary Jane Miller, Orlo Miller, Leslie Millin, Peter B.Millman, Thomas R.Millman, Charles A.Mills, Dave Mills, David Mills*, Eric L.Mills, Isabel Margaret Mills, Trevor Mills, Brian Milne, David Milne, David A.Milne*, William J.Milne, Marc Milner, David G.Milton, Janice Milton, Gordon Minnes, Dale Miquelon*, Edward D.Mitchell*, Ken R.Mitchell, Lillian Mitchell, Wendy L.Mitchinson, Johann W.Mohr, John S.Moir*, George Dempster Molnar, Patrick M.Moncrieff, Jacques Monet*, Ian Montagnes, D.Wayne Moodie, Susanna Moodie, Barry M.Moody, Peter N.Moogk*, Kathleen A.Mooney, Christopher Moore, James G.G.Moore, Keith L.Moore, Teresa Moore, Andrew J.Moriarty, E.Alan Morinis, Pierre Morisset, Yves-Marie Morissette, Raymond Moriyama, Richard E.Morlan, J.Terence Morley*, Patricia A.Morley, T.J.Morley, J.W.Morrice, Cerise Morris, Peter Morris*, David A.Morrison, Jack W.Morrison, Jean Morrison*, Kenneth L.Morrison*, Rod Morrison, W.Douglas Morrison, William R.Morrison*, Norval Morrisseau, Don Morrow, Pat Morrow*, Desmond Morton*, John K.Morton, Allan Moscovitch, John Moss, Mary Jane Mossman, Roger Motut, Farley Mowat, Susanne Mowat, David S.Moyer, R.Gordon Moyles, Maria Muehlen, R.D.Muir, Del A.Muise, Francis C.Muldoon, Robert M.Mummery, Mohiudden Munawar, R.E.Munn, J.Ian Munro, Sean Murphy, Joan Murray*, Robert G.E.Murray, Brian T.P.Mutimer, Luba Mycio, John Myles, Robert Nadeau, Vincent Nadeau, Josephine C.Naidoo, George Nakash, Agnes Nanogak, A.Nantel, Roald Nasgaard, Roger P.Nason, Susan M.Nattrass, Francis P.D.Navin, Margaret Neal, Peter Neary, H.Blair Neatby, Leslie H.Neatby*, Edwin H.Neave, A.W.H.Needler, George T.Needler, James M.Neelin, Robert F.Neill, H.Vivian Nelles, Joseph S.Nelson, Pierre Nepveu*, David N.Nettleship*, Edward Peter Neufeld, Ronald W.Newfeldt, Shirley Neuman, William H.New, Michael J.Newark*, Dianne Newell, David L.Newlands, Peter C.Newman, Roy Nicholls, Norman L.Nicholson*, John S.Nicks, Murray William Nicolson, N.Ole Nielsen, Jorge E.Niosi*, Thomas Nisbet, Lawrence C.Nkendirim, William C.Noble, Ib L.Nonnecke, Kenneth H.Norrie, William Notman*, Barbara Novak*, J.Ralph Nursall, V.Walter Nuttall*, Allan O'Brien, John O'Brien, Lucius O'Brien, Serge Occhietti*, Shane O'Dea, Daphne Odjig, Ronald K.O'Dor, [--?--] Odesse, Jillian M.Officer*, Will Ogilvie, James A.Ogilvy*, Jean O'Grady, Timothy R.Oke, Kim Patrick O'Leary, R.V.Oleson, W.J.Oliver, Patrick B.O'Neill, Mario Onyszchuk, Robert R.Orford, Mark M.Orkin, Lionel Orlikow, Margaret A.Ormsby, Brian Stuart Osborne, Fernand Ouellet, Henri Ouellet, Real Ouellet, John N.Owens*, Doug R.Owram, Charles Pachter, John G.Packer(?), Donald M.Page, Garnet T.Page, James E.Page, Malcolm Page, Lee Paikin*, Sandra Paikowsky*, Howard Pain, Michael F.Painter, Jean Palardy, Murray S.Palay, Bryan D.Palmer, Howard Palmer, Tamara Jeppson Palmer, Khayyam Zev Paltiel, Leo Panitch, Frits Pannekoek*, Gerald Ernest Panting, Jean-Marc Paradis, Jean Pariseau*, Seth Park, George L.Parker, Graham E.Parker, Tom W.Parkin*, Timothy R.Parkins, [Joy?] Parr, Keith Parry, John Parsons, Ralph T.Pastore, Thomas H.Patching, Donald G.Paterson, Peter Paterson, W.Stan B.Paterson, Mariko Patrie*, E.P.Patterson, Freeman Patterson, G.James Patterson, Diane Paulette Payment, John G.Peacey*, Gordon B.Peacock, Frank A.Peake, Jane H.Pease, William H.Pease, Diana Pedersen, Susan Pedwell, Bruce Peel, Frank W.Peers, Alfred Pellan, Gerard Pelletier, Jacques Pelletier, Rejean Pelletier, W.Richard Peltier, Terence Penelhum, Norman Penner, M.James Penton*, Michael B.Percy, William T.Perks*, R.I.Perla, Trivedi V.N.Persaud, Erik J.Peters*, Robert Henry Peters, Jean Peterson, Jeannie Peterson, R.L.Peterson, Thomas E.Peterson, Jaroslav Petryshyn, Louis-Philippe Phaneuf, P.P.Phelan(?), Edward Phelps, Carol A.Phillips, David W.Phillips, Paul Phillips*, Roy A.Phillips*, Ruth Bliss Phillips, Truman P.Phillips, Ronald J.C.Phillipson*, Fred Phipps, Ellen I.Picard, Victor Piche, George L.Pickard, Richard A.Pierce, Claudine Pierre-Deschenes*, Ruth Roach Pierson, Juri Pill, Mike Pinder, K.A.Pirozynski, David G.Pitt, Janet E.M.Pitt*, Robert D.Pitt*, Joseph Pivato, Antoine Plamondon, Rejean Plamondon, Richard L.Plant, Jozinus Ploeg, Helene Plouffe*, T.J.Plunkett, Thomas K.Poiker, Mario Polese, H.Pollard, Frank Polnaszek, J.Rick Ponting, Annelies M.Pool*, Kananginak Pootoogook, Carol Ann Pope, Hugh A.Porteous, Arthur Porter, John R.Porter, Marion Porter, Michael Posluns, Bernard Pothier, Gilles Potvin, Gabrielle Poulin, Deborah J.Powell, James V.Powell, Margaret E.Prang, Christopher Pratt, Larry R.Pratt, Mary Pratt, Norman E.P.Pressman, E.Carter Preston, Richard A.Preston*, Richard J.Preston, Hugh Preston-Thomas, John A.Price, Alexander D.Pringle*, Gordon Pritchard*, John Pritchard, John T.A.Proctor, Michel Proulx, Pudlo Pudlat, Garth Charles Pugh, Nancy Pukingrnak, Terrence M.Punch, Eric D.Putt, Zenon W.Pylyshyn(?), Terence H.Qualter, Harvey A.Quamme, D.B.Quayle, Karl-Heinz Raach*, H.Keith Ralston, Victor J.Ramraj, Donald A.Ramsay, Peter G.Ramsden, P.Keith Raney, Toby Rankin, Egon Rapp, John Rasmussen, Mark A.Rasmussen*, Anthony W.Rasporich, Beverly J.Rasporich, George A.Rawlyk, Arthur J.Ray, Alan Rayburn, Gordon Rayner, Ed Rea, J.E.Rea*, John H.Read, Walter Redinger, Gerald Redmond*, Austin Reed, F.Leslie C.Reed, John Reeves, Randall R.Reeves*, Ellen M.Regan, T.D.Regehr*, Alison M.Reid, Bill Reid, David C.Reid, George Agnew Reid, Ian A.Reid, John G.Reid*, M.H.Lefty Reid, Richard Reid, Robert G.B.Reid, J.Nolan Reilly, Sharon Reilly, Henry M.Reiswig, Gil Remillard, A.Jim Rennie, Donald Andrews Rennie, Viljo Revell, Francois Ricard, Pierre Richard, John Richards, William D.Richards, Eric Harvey Richardson, Keith W.Richardson, W.George Richardson, Alex Richman, Roger R.Rickwood, Laurie Ricou, W.Craig Riddell, Peter E.Rider*, Robin Ridington, Walter E.Riedel, Paul W.Riegert*, Bert Riggs, Peter Rindisbacher, J.C.Ritchie, S.Andrew Robb, Jean-Claude Robert*, Lucie Robert, Eugene Roberto, Goodridge Roberts, John S.Roberts(?), William Roberts, Ian Ross Robertson*, J.A.L.Robertson, Raleigh John Robertson, Rejean Robidoux, Denise Robillard, Bart T.Robinson, J.Lewis Robinson*, Sinclair Robinson, Tom W.Robson, Yves Roby, Douglas Roche, Guy Rocher, William Rodney , Russell G.A.Rodrigo, Juan Rodriguez, Robert C.Roeder, Jacob Rogers*, Robert J.Rogerson*, Charles G.Roland, Eugene W.Romaniuk, Joseph R.Romanow(?), Barbara Romanowski, David Rome, George Romney, Keith Ronald, William Ronald, Donna Yavorsky Ronish, Edward Roper, Albert Rose, Phyllis Rose, Earl Rosen(?), Ann C.Rosenberg, Alexander M.Ross, Catherine Sheldrick Ross, David J.Ross, David P.Ross, Henry U.Ross, Gordon Rostoker, Gordon Oliver Rothney, George A.Rothrock, Samuel Rothstein, Abraham Rotstein, Leonard R.Roueche, Jacques Rouillard*, Guildo Rousseau, Henri-Paul Rousseau, Adolphe-Basile Routhier, Marie Routledge, Donald Cameron Rowat, R.Geoffrey Rowberry, Frederick W.Rowe, John Stanley Rowe, Kenneth Rowe, Percy A.Rowe, Gordon G.Rowland, Diana Rowley, Harry C.Rowsell, David J.Roy, Fernande Roy, Patricia E.Roy, Reginald H.Roy*, Kenneth Roy Rozee, Lorne Rubenstein*, Ken Rubin, Leon J.Rubin, Gerald J.Rubio, Mary H.Rubio, David-Thierry Ruddel, Norman J.Ruff, Wilson Ruiz, Norman A.Rukavina, Oliver John Clyve Runnalls, Robert John Rupert, Karl M.Ruppenthal, Roger Rushdy, Dale A.Russell, Hilary Russell, Loris S.Russell*, Peter A.Russell, Victor L.Russell*, Paul Frederick William Rutherford, R.W.Rutherford, Nathaniel W.Rutter, Douglas E.Ryan, James T.Ryan, John Ryan, Shannon Ryan, June M.Ryder, Stanley-Brehaut Ryerson(?), Oiva W.Saarinen, Ann P.Sabina, Nickolay Sabolotny, Moshe Safdie, Eric W.Sager, Marc Saint Hilaire*, Bernard Saint-Jacques, Gaston J.Saint Laurent, B.Saladin-D'Anglure, Arnaud Sales, Jeff Sallot, Liora Salter, Douglas D.Sameoto, G.M.Sanders, Marie E.Sanderson, Margaret J.Sandison, Joan Sangster, [N.B?] Sanson, Joy L.Santink*, Allen Sapp, A.Margaret Sarjeant, William A.S.Sarjeant, Roger Sarty*, David J.Sauchyn, John S.Saul, Pierre Sauriol, Harry Savage, Pierre Savard, D.B.O.Savile, Joel S.Savishinsky, Ronald Savitt, Rodney J.Sawatsky, Ronald G.Sawatsky, Lorne William Sawula, Deborah C.Sawyer*, John T.Saywell, Christopher M.Scarfe, M.H.Scargill, Otto Schaefer, Barbara Ann Schau, Sidney S.Schipper, Peter Schledermann, Benjamin Schlesinger, Wilhelm Schmidt, Nancy Schmitz*, Norbert Schoenauer*, Barbara Schrodt*, A.Karstad Schueler, George A.Schultz, Joan M.Schwartz*, Elizabeth J.Schweizer, Karl W.Schweizer, Charles Schwier, Stephen Scobie*, David S.Scott, Peter J.Scott, Stephen A.Scott, W.Beverly Scott*, Geoffrey G.E.Scudder, Allen Seager*, D.Bruce Sealey, Gary Sealey(?), Spencer G.Sealey, Louis M.Sebert, Harold N.Segall, Martin Segger, Norman Seguin, Alec H.Sehon, H.John Selwoood, Neil A.Semple*, Yoshio Senda, Elinor Senior, Hereward Senior, Robert Allan Serne, John Sewell, Christopher M.Seymour, Patrick D.Seymour, Aqjangajuk Shaa, Doris Shadbolt, Douglas Shadbolt, Ed Shaffer, Fouad E.Shaker, Elizabeth E.Shannon, Bernard J.Shapiro, Frances M.Shaver, Gordon C.Shaw, Joseph W.Shaw, L.Shaw, Murray C.Shaw*, Steve Shaw, Clifford D.Shearing, Carol Sheehan*, Nancy M.Sheehan*, Harry Sheffer, Edward Ottawa Sheffield, Rose Sheinen, Ben-Z.Shek, Jaroslaw W.Shelest, Roy J.Shephard, R.Ronald Sheppard, Robert Sheppard, Ellen Shifrin, Chang-Tai Shih, Rosemary Shipton, Thomas K.Shoyama, William L.H.Shuter, Nicholas Sidor, Arthur Siegel, David P.Silcox, Lennard Sillanpaa, Elaine Leslau Silver man, C.Ross Silversides, Richard Simeon*, Tom Sinclair-Faulkner*, Antoine Sirois, Rebecca Sisler, O.F.G.Sitwell, Alan Edward Skeoch, Grace Skogstad, Peter Slater, Yar Slavutych, H.Olav Slaymaker, William A.Sloan*, D.Scott Slocombe, Charles E.Slonecker, Peter Gerent Sly, Patricia Smart, Andre Smith, Barry L.Smith, Bill Smith, David B.Smith*, David E.Smith, Denis Smith*, Derek G.Smith, Donald A.Smith, Donald B.Smith*, Douglas A.Smith, Frances K.Smith, James G.E.Smith, James N.M.Smith, Kenneth V.Smith, Maurice V.Smith*, Peter C.Smith*, Peter J.Smith, Shirlee Anne Smith, T.Bradbrooke Smith, William Young Smith(?), Joseph Smucker, D.Laureen Snider, Dean R.Snow, Michael Snow, James D.Snowdon, Thomas P.Socknat, Omond M.Solandt, Margaret A.Somerville, Karl Sommerer, James Herbert Soper, John R.Sorfleet, Mary E.Southcott, Jack G.Souther, David A.E.Spalding, Roman Spalek, Stephen A.Speisman, Andrew N.Spencer, Deirdre Spencer, Don Spencer, John F.T.Spencer, John H.Spencer, Douglas O.Spettigue, Godfrey L.Spragge, D.N.Sprague*, William A.Spray, R.A.Sproule, Irene M.Spry, C.P.Stacey, C.R.Stacey, Robert Stacey*, Shirley Stacey, John K.Stager, Ronald J.Stagg, Elvira Stahl, Denis Stairs, Douglas G.Stairs, Robert M.Stamp*, W.T.Stanbury, David M.Stanley, Della M.M.Stanley*, George F.G.Stanley, Laurie C.C.Stanley, Charles R.Stanton, Gail Starr(?), Michael Staveley, Margaret M.Stayner, Gordon W.Stead, James Steele, Taylor A.Steeves, Baldur R.Stefansson, Con Stefurak, Janet R.Stein, Michael B.Stein, Gilbert A.Stelter, Philip C.Stenning, Philip H.R.Stepney*, Howard A.Steppler*, Theodor D.Sterling, H.H.Stern, Peter Stevens, Charlotte Stevenson, Garth Stevenson*, John T.Stevenson, F.Stewart, J.Douglas Stewart, John B.Stewart*, John R.Stewart*, Kenneth W.Stewart, Lillian D.Stewart*, Michael E.Stiles, John R.Stocking, Jennifer Stoddart, Boris Peter Stoicheff, Kay F.Stone, Donald H.Stonehouse, Anna K.Storgaard, Gerald J.Stortz, George Morley Story*, Jon C.Stott, Grant Strate*, Otto P.Strausz, Elwood W.Stringham, Charles Strong*, Veronica Strong-Boag, J.R.Tim Struthers, James Struthers, Richard Stuart, Ross Stuart, Konrad W.Studnicki-Gizbert, Franc Sturino, Peter Stursberg, Richard Stursberg, Brian E.Sullivan, William F.Summers, Ann G.Sunahara, Shan-Ching Sung, Maxwell Sutherland, Neil Sutherland, Sharon L.Sutherland, Stuart R.J.Sutherland*, Maia-Mari Sutnik, David Takayoshi Suzuki, Donald Swainson, Neil A.Swainson, Robert Sward, Alastair Sweeny, George Swinton, William Elgin Swinton, Frances A.Swyripa, T.Sykes, Philippe Sylvain*, Guy Sylvestre, Rodney Symington, E.Leigh Syms, Emoke J.E.Szathmary, Gerald Tailfeathers, James J.Talman, Adrian Tanner, Louis-Paul Tardif(?), Walter Surma Tarnopolsky, Leslie K.Tarr, Sylvie Taschereau, Jeremy B.Tatum, Thomas E.Tausky, C.J.Taylor*, Charles Taylor, Christopher Edward Taylor, J.Garth Taylor, J.Mary Taylor, Jeff Taylor, John H.Taylor, John Leonard Taylor, M.Brook Taylor*, Philip S.Taylor, Roy Lewis Taylor, Sylvia Taylor, William Clyne Taylor, William E.Taylor, Ghassem Tehrani, Robert G.Telewiak, R.John Templin, Brian D.Tennyson, Lorne Tepperman, Joan Terasmae, Yves Tessier, Pierre Theberge, Sharon Thesen*, George J.Thiessen, Stuart A.Thiesson, Marise Thivierge, Nicole Thivierge, Ann W.Thomas, Clara Thomas, Eileen Mitchell Thomas, Gregory Thomas, Morley K.Thomas*, Paul G.Thomas, Andrew Royden Thompson, Dixon A.R.Thompson, John R.Thompson, Teresa Thompson, William Paul Thompson*, Alex J.Thomson, J.Thomson, Malcolm [H?] Thomson, Malcolm M.Thomson, Reginald George Thomson, Stanley Thomson, Tom Thomson, Hugh G.Thorburn, Frederick J.Thorpe*, Catherine M.V.Thuro, John L.Tiedje, Herman Tiessen, Louis C.Tiffany, Seha M.Tinic, Ewen C.D.Todd, James M.Toguri, George S.Tomkins, Vladislav A.Tomovic, Peter M.Toner, Pierre Tousignant, Harold B.Town*, Joan B.Townsend, Richard G.Townsend, Charlotte Townsend-Gault, Anthony A.Travill*, Claire Tremblay*, Gaetan Tremblay, Jean-Yves Tremblay, Marc-Adelard Tremblay*, Pierre Trepanier, Stanley G.Triggs, Susan Mann Trofimenkoff, Harold Troper, Elizabeth A.Trott*, Barry D.Truax, Pierre Elliott Trudeau, Marc J.Trudel, Marcel Trudel, Mark E.H.Trueman, James A.Tuck*, Albert V.Tucker, Jaap J.Tuinman, Verena J.Tunnicliffe, Archie L.W.Tuomi, Allan Tupper, Gael Turnbull, H.E.Turner, Nancy J.Turner*, William J.Turnock, Katherine Tweedie, Christopher D.Tyler, Edward W.Tyrchniewicz, M.C.Urquhart, Auguste Vachon, G.Oliver Vagt, Gail C.Valaskakis, Frank G.Vallee, Marc Vallieres, Andre Vanasse, Rosamond M.Vendenburgh, Robert O.Van Everdingen, Blanche Lemco Van Ginkel, Walter Van Nus, Francoise Van Roey-Roux, Charles E.Van Wagner, Alice Van Wart, Christine Van Zwamen, Christopher Varley*, Frederick Horsman Varley, Joan M.Vastokas, Frederick Vaughan, Edmund W.Vaz, Bill Vazan, Richard Veatch, Michele M.Veeman, Terrence S.Veeman, Arjen Verkaik, Andre Vermeirre, F.A.Verner, Pierre Veronneau*, Claude Vezina, Raymond Vezina, Roger Vick*, Bernard L.Vigod*, Aubrey R.Vincent, Thomas B.Vincent, Kati Vita, Vadim D.Vladykov, Douglas Voice, Nive Voisine*, George M.Volkoff, Michael Vollmer, C.Haehling Von Lanzenauer, Roger D.Voyer, Richard Vroom*, Pamela S.Wachna, Stephen M.Waddams, Susan Wagg, Anton Wagner*, W.A.Waiser, P.B.Waite*, Michael John Wakroft, David B.Walden, Deward E.Walker Jr, James W.St.G.Walker, John P.Walker, Susan Walker, Thomas Walkom, Birgitta Linderoth Wallace, Carl M.Wallace*, Hugh N.Wallace, P.R.Wallace, Jean-Pierre Wallot*, J.A.Walper, Susan Walsh, J.Grant Wanzel*, Norman Ward*, Philip R.Ward, W.Peter Ward, Tracy Ware, John Warkentin, John Anson Warner, A.M.C.Waterman, Janice Waters, Elizabeth Waterston*, Mel Watkins, Homer Watson, Lorne Watson, Robert D.Watt, Ron Watts* Douglas Waugh, Earle H.Waugh, Morris Wayman, Christopher Weait, John C.Weaver, James L.Webb, Anna Weber, Roland Weber, D.B.Webster*, Douglas R.Webster, Gloria Cranmer Webster, Helen R.Webster, William G.Wegenast, Peter H.Weinrich, Robert Stanley Weir, Thomas R.Weir, Merrily Weisbord, G.Vernon Wellburn, John Wells, Harry L.Welsh, Carl J.Wenaas, Leo H.Werner, Douglas Wertheimer, D.V.Chip Weseloh, Benjamin West, J.Thomas West*, Roxroy West, Marla L.Weston, Robert Reginald Whale, Linda D.Whalen, C.F.J.Whebell, John O.Wheeler, Reginald Whitaker, Clinton Oliver White, John White, M.Lillian White, Alan Whitehorn, Leon Whiteson, James R.Whiteway, Gordon Francis Whitmore, Donald R.Whyte, Edgar B.Wickberg, Joyce Wieland, Thomas Wien, Clifford Wiens, Ernest J.Wiggins, Darlene Wight, Betty Wilcox, Frank Shorty Wilcox, Norman J.Wilimovsky, Karen Wilkin*, Bruce William Wilkinson, J.A.Wilkinson*, Robert C.Willey, Al Williams, David Ricardo Williams, Glyndwr Williams, Patricia Lynn Williams*, Richard M.Williams, S.Ridgeley Williams, Sydney B.Williams, M.W.Williams, Mary F.Williamson, Moncrieff Williamson, Christopher J.Willis, Norman M.Willis, Rod Willmot, Frank Wills, Bruce G.Wilson, H.E.Wilson, Ian E.Wilson, J.Donald Wilson, J.Tuzo Wilson, Jean Wilson*, Helmut K.Wimmer, Brent Windwick, Robin W.Winks, Gregory Wirick, Ronald G.Wirick, S.F.Wise, William J.Withrow, Henry Wittenberg, Leonhard S.Wolfe, William C.Wonders, Bernard Wood, George Woodcock*, John Woodruff, M.Emerson Woodruff, Robert James Woods, Glenn T.Wright, Harold E.Wright, J.F.C.Wright, J.V.Wright, Janet Wright*, Kenneth O.Wright, Roy A.Wright*, Paul Wyczynski, Jan Wyers, Max Wyman, Graeme Wynn, Leo Yaffe, Maxwell F.Yalden, Dong Yee, Derek York, A.J.Sandy Young, C.Maureen Young, David A.Young, Gayle Young, H.Brig Young, Jane Young, Jeffery Young, John H.Young, Roland S.Young, Walter D.Young, Manuel Zack, Jas Zagan, Suzanne E.Zeller*, Jarold K.Zeman, Joyce Zemans*, Norman W.Zepp, Jacob S.Ziegel, Bruce Ziff, Frank D.Zingrone, Stephen C.Zoltai*, Louise Zuk.

 

includes:

i) Governor General's Literary Awards, by [anonymous] (pp.758-761; in 2 parts, bpNichol listed for poetry, 197o, in part (chart) 2, Governor General's Award Winners)

ii) Humorous Writing in English, by Stephen Scobie (pp.847-848; prose, with a halfparagraph on Nichol's the martyrology)

iii) Literature in English, by W.H.New (pp1o17-1o2o; prose in 4 parts, passing reference to Nichol in part 4, History, itself in 6 parts, Nichol reference in part 6, 1959-80s)

iv) Nichol, Barrie Phillip, by Douglas Barbour (p.1259; prose)

v) Ondaatje, Michael, by Sharon Thesen (p.1318; prose, passing reference to Nichol/sons of captain poetry)

vi) Oral Literature in English, by Barbara Godard (pp.1331-1332; prose, passing reference to Nichol/Four Horsemen)

vii) Poetry in English, 1960-1980s, by Douglas Barbour (pp.1433-1434; prose, multiple references to Nichol)

viii) Short Fiction in English, by J.R.Tim Struthers (pp.1692-1693; prose in 9 parts, Nichol & Craft Dinner referenced in part 6, Experimental Writing)

ix) INDEX, by Eve Gardner & Ron Gardner (pp.1993-2o89; secondary references only includes Four Horsemen but with no way to access Nichol references other than (iv) above)

___________________________

 

- 2nd edition, 1988

yesterday Frida caught a bird for the first time in her life...and she killed it :(((( it was a sparrow and I was angry at her and sad :(((( no need to mention Frida was very proud..

Eu am o problema... Nu reushesc sa tin dieta ! :)

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

Franciszek Smuglewicz (1745-1807)

 

Vilnius Art Gallery

Vilnius. Lithuania

 

About the Subject

The scene is one described in Plutarch's Life of Demetrius and also attested in the Bibliotheca historica of Diodorus Siculus, Lucian, Appian and Valerius Maximus. Antiochus was the son of Seleucus I Nicator. He fell in love with his father's new wife Stratonice of Syria, but kept this a secret despite falling mortally ill because of it. The doctor Erasistratus discovered the cause of Antiochus' sickness, since he became agitated and his heartbeat quickened when Stratonice entered the room. His father is thus shown collapsed at the foot of the bed.[4]

 

en.wikipedia.org/wiki/The_Illness_of_Antiochus

 

About the Artist

Franciszek Smuglewicz, or Pranciškus Smuglevičius,[1][2] 6 October 1745 – 18 September 1807) was a Polish-Lithuanian draughtsman and painter. Smuglewicz is considered a progenitor of Lithuanian art in the modern era.[1] Some consider him as a spiritual father of Jan Matejko's school of painting.[citation needed] His brother was Antoni Smuglewicz.

 

Biography

Franciszek Smuglewicz was born in Warsaw into a Polish-Lithuanian family.[1] His father, Łukasz Smuglewicz, also a painter,[3] had moved to Warsaw from the Lithuanian province of Samogitia.[citation needed] His mother, Regina Olesińska, was the niece of painter Szymon Czechowicz.[4][3] In 1763 Franciszek journeyed to Rome, where he began the study of fine arts under the tutorship of Anton von Maron. He stayed in Rome for 21 years, where he embraced the Neo-Classical style.

 

In 1765 he received a royal scholarship from the King of Poland and the Grand Duke of Lithuania Stanisław August Poniatowski and was admitted into the Saint Lucas Academy. As a colleague of Vincenzo Brenna he participated in cataloging artifacts from Nero's Domus Aurea. In 1784 he returned to Warsaw, where he founded his own school of fine arts, one of the predecessors of the modern Academy of Fine Arts.

 

A classicist, but under strong influence of the Polish baroque,[citation needed] Smuglewicz became a notable representative of historical paintings, a genre that dominated the fine arts of Poland throughout the 19th century. Around 1790 he started working on a series of sketches and lithographies inspired by Adam Naruszewicz's History of the Polish Nation. Although never finished, this series gained him much popularity.

 

In 1797 he moved to Vilnius, where he became the founder and the first deacon of the Institute of Sketch and Painting at the Academy of Vilnius.

 

In 1801 he painted allegorical ceiling paintings for Tsar Paul I at his new imperial palace, the Mikhailovsky Castle, in St Petersburg, which was also designed by Brenna.[5]

 

A tutor of generations of Polish-Lithuanian painters, Smuglewicz devoted himself to historical paintings in the latter years of his life. He brought to Lithuania classical ideas and views of enlightened classicism. He painted everyday life, and the architecture of Vilnius in a realistic manner. His works helped with the ongoing reconstruction of the Royal Palace of Lithuania in Vilnius.

 

Among the notable surviving works of that period are A Meeting of the Four Years' Sejm (1793) and Kościuszko's Oath at Kraków's Old Town Market (1797), Lithuanian Peasants, Freeing Peasants from Serfdom in Merkinė.[2] Among his works of the period are views of the city walls and city gates that were demolished during the 19th century.

 

He was buried in Vilnius at Rasos Cemetery (Polish: Cmentarz na Rossie), although the exact location is not known.

 

en.wikipedia.org/wiki/Franciszek_Smuglewicz

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

Kirchenfenster in der ev. Kirche von Schwabsburg/Rheinhessen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Rett, o Herr Jesu, rett dein' Ehr

 

1.) Rett, o Herr Jesu, rett dein' Ehr',

Das Seufzen deiner Kirche hör,

Der Feind' Anschläg' und Macht zerstör',

Die jetzt verfolgen deine Lehr'.

 

2.) Groß ist ihr' List, ihr' Trotz und Macht,

Sie fahren hoch daher mit Pracht.

All' unsre Hoffnung wird verlacht,

Wir sind bei ihn'n wie nicht geacht.

 

3.) Vergib uns unsre Missetat,

Vertilg' uns nicht, erzeige Gnad.

Verweis' den Feinden in der Tat,

Es gelte wider dich kein Rat.

 

4.) Steh deinem kleinen Häuflein bei,

Aus Gnaden Fried' und Ruh' verleih.

Lass jedermann erkennen frei,

Dass hier die rechte Kirche sei.

 

5.) Lass sehn, dass du seist unser Gott,

Der unsre Feinde macht zu Spott,

Wirft ihre Hoffart in den Kot

Und hilft den Deinen aus der Not.

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Text: Johann Gottfried Heermann

Melodie: Erhalt uns Gott, bei deinem Wort

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Gefunden im Evangelischen Gesangbuch

für die Provinz Pommern, 1896

Liednummer 263 -

Kapitel Die Kirche und Reformation

gedruckt bei F. Hessenland, Stettin

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Johann(es Gottfried) Heermann (* 11. Oktober 1585 in Raudten bei Lüben in Schlesien; † 17. Februar 1647 in Lissa) zählt zu den bedeutendsten deutschen Kirchenliederdichtern der Barockzeit.

Als Sohn eines Kürschners aufgewachsen, studierte Heermann nach Schulabschluss in Straßburg Theologie und wurde 1608 in Brieg zum 'poeta laureatus' gekrönt. Ab 1611 hatte er das Pfarramt in Köben bei Glogau inne. Stadtbrand, Pest, Kriegsplünderungen, Familienleid und Gegenreformation in Schlesien prägten diese Zeit, so dass er schon 1638 sein Köbener Amt aufgeben musste und sich nach Lissa zurückzog.

Als Liederdichter ist er von Martin Opitz und dessen Dichtungsreform beeinflusst. Sein Werk wirkt prägend für Andreas Gryphius, Paul Gerhardt und andere. Er dichtete etwa 400 Lieder. Heermann wurde als 'Sänger der Trübsal und des Kampfes, doch auch des ungebrochenen Glaubensmuts' beschrieben und gilt als der wichtiges Dichter geistlicher Lieder zwischen Martin Luther und Paul Gerhardt.

Erste Veröffentlichungen finden sich in 'Devota musica cordis', 'Hauß- und Hertz-Musica' (1630); Choräle wie 'O Gott, du frommer Gott', 'Herzliebster Jesu, was hast du verbrochen' und 'O Jesu Christe, wahres Licht' sind in die evangelischen wie auch katholischen Gesangbücher übergegangen und noch heute im Gebrauch.

Außerdem erschienen von ihm asketische Schriften, z. B. 'Heptalogus Christi' (Berlin 1856) und die Lehrdichtungen 'Praecepta moralia et sententiae' und 'Exercitium pietatis' (in lateinisch u. deutsch, Breslau 1886) sowie die Gedichtsammlung 'Teutsche Poemata' (1640).

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Johann Heermann (11 October 1585 - 17 February 1647), German poet and hymn-writer. He is commemorated in the Calendar of Saints of the Lutheran Church on 26 October with Philipp Nicolai and Paul Gerhardt.

Heermann started out writing Latin poetry, with his Flores ex Otfridi Evangeliorum vireto being published in 1609. The poems contained in this collection are Latin poems based on passages from the Gospels, yet for each Latin poem, one or two lines of German poetry were added, showing that Heermann had an early desire to write poetry in German too. Later works also belonged to the tradition of versifying passages from the Gospels, such as Andächtiger Kirchenseuftzer (1616), Exercitium pietatis (1630) - a revised version of Flores – Verbessertes Schliessglöcklein (1632) – a revised version of the Kirchenseuftzer - and Sontags- und Festevangelia (1636). Impetus for this process of revision came from Martin Opitz’s Buch von der deutschen Poeterey (1624), which acted both as a defence of German poetry and a set of guidelines on how German poetry should be composed. Johann Heermann can be regarded as one of the first German poets to write according to the rules set out in Opitz’s tract.

As well as poetry based on the Gospels, Heermann also wrote poetry influenced by works of devotional literature, especially those by Valerius Herberger, Martin Moller and Johann Arndt. These works were often themselves influenced by earlier, pre-Reformation texts by the Church Fathers, especially Bernard of Clairvaux, Augustine and Anselm of Canterbury. Heermann’s most influential work of devotional poetry was Devoti musica cordis (1630), ‘music for a devout heart’, which combined hymns based on texts of the Church Fathers and writers such as Moller with hymns Heermann himself had composed. In addition to works of poetry, he also published collections of sermons.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Martin Luther (*10. November 1483 in Eisleben; † 18. Februar 1546 ebenda) war der theologische Urheber und Lehrer der Reformation. Als zu den Augustinermönchen gehörender Theologieprofessor wollte er Fehlentwicklungen in der Katholischen Kirche durch ausschließliche Orientierung an Jesus Christus als dem fleischgewordenen Wort Gottes beseitigen. Seine Neuentdeckung der Gnade Gottes, seine Predigten und Schriften - besonders seine Lutherbibel - entfalteten breite Wirkung. Sie wurden von den Fürstentümern des 16. Jahrhunderts dazu genutzt, die Zentralmächte von Papst und Kaiser zurückzudrängen und veränderten das mittelalterliche Gesellschaftsgefüge nachhaltig. Unter ihrem Einfluss kam es entgegen Luthers Absichten zu einer Kirchenspaltung, Bildung der Evangelisch-Lutherischen Kirche und weiterer Konfessionen des Protestantismus.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Martin Luther (November 10, 1483 – February 18, 1546) was a German monk,priest, professor, theologian, and church reformer. His teachings inspired the Reformation and deeply influenced the doctrines and culture of the Lutheran and Protestant traditions, as well as the course of Western civilization.

Luther's life and work are closely connected to the end of the Middle Ages and the beginning of the Modern Era in the West. His translation of the Bible furthered the development of a standard version of the German language and added several principles to the art of translation. His translation significantly influenced the English King James Bible. Due to the recently developed printing press, his writings were widely read, influencing many subsequent Reformers and thinkers, giving rise to diversifying Protestant traditions in Europe and elsewhere. Luther's hymns, including his best-known "A Mighty Fortress is Our God", inspired the development of congregational singing within Christianity. His marriage on June 13, 1525, to Katharina von Bora reintroduced the practice of clerical marriage within many Christian traditions. Today, nearly seventy million Christians belong to Lutheran churches worldwide, with some four hundred million Protestant Christians tracing their history back to Luther's reforming work.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Martí Luter (originalment Martin Luder o Martinus Luther) (10 de novembre, 1483 - 18 de febrer, 1546) fou un teòleg alemany i sacerdot qui va iniciar, per mitjà dels seus escrits i qüestionaments religiosos, la Reforma Protestant.

 

Luter va néixer a Eisleben (Saxònia) el 1483. Va estudiar a Magdeburg, Eisenach i Erfurt. Va exercir com a advocat però el 1507 es va ordenar sacerdot. El 1508 va començar a ensenyar teologia a la Universitat de Wittenberg, on va continuar els seus estudis i va rebre el grau de doctor en teologia el 1512. A més de ser professor, Luter va ser predicador i confessor de l'església del castell de la Universitat, de la capella del monestir i de l'església del poble.

 

L'any 1517 va xocar amb l'església oficial i va exposar les seves tesis a l'església del Castell de Wittenberg. Al començament, atès que Luter tenia força influència sobre els prínceps alemanys, l'Església Catòlica va tolerar els ensenyaments luterans, però finalment va ser cridat a Roma com a heretge. La reunió es va fer finalment a Augsburg i es va negar a retractar-se. La distància es va fer més gran i el 1520 va cremar la butlla papal que el condemnava, i finalment va ser excomunicat el 1521. Els seus escrits sobre la gràcia i la salvació de l'home van influenciar el pensament religiós de l'esglésies protestants que es van separar del catolicisme durant el segle XVI, encara que no sense controvèrsia. El 1522 va traduir la Bíblia a l'alemany, amb el qual va assolir l'estandardització de la llengua alemanya. El 1525 es va casar amb Caterina de Bora. Va morir el 18 de febrer de 1546 a Eisleben.

†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††

Martin Luther (10 novembre 1483, Eisleben - 18 février 1546, Eisleben) est un moine allemand qui s'est opposé à des dérives du catholicisme romain et a été l'initiateur du protestantisme (luthéranisme). Il a traduit la Bible en allemand, « la langue du peuple ». En 1517, il a présenté 95 thèses contre le trafic des indulgences, dont la publication marque, au moins symboliquement, le début de la Réforme.

Selon Martin Luther, sa vocation monastique lui serait venue le 2 juillet 1505, lors d'un orage où il faillit être foudroyé par un éclair. Il fit alors le vœu suivant: « À mon aide, sainte Anne ! Je veux me faire moine.»

Il est effectivement admis dès le 17 juillet 1505 au couvent des Augustins d'Erfurt, où il essaie aussitôt de rechercher la perfection par l'ascèse et les mortifications, tout en étant persuadé au fond de lui-même qu'il n'y arrivera jamais. En même temps, il continue à étudier la théologie et bientôt commence à l'enseigner : ordonné prêtre en 1507, il est désigné pour enseigner la philosophie au couvent d'Erfurt. Docteur en théologie en 1512, il occupe par la suite la chaire d'enseignement biblique à Wittenberg, ville où il sera à partir de 1514 également prédicateur de l'église. Enseignement, prédication et recherche personnelle sont alors les trois activités essentielles de Luther.

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

I did this last year for my boyfriend Val as a gift. He is devout Traditionalist Roman Catholic and it looks like a monk's journal. Michael the Archangel is his patron Saint, and his middle name. This is the prayer to Saint Michael in Latin (I have corrected the "error" since this was taken). All the illustrations were done freehand in the book; mechanical .5mm pencil and pigment liners.

 

I bought the journal at Barnes & Noble and it was just screaming for some illustrations. There are four "signatures" (page groupings) in it and I made an illustration for the beginning of each one; three are done, the fourth is percolating.

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

Cea mai mare librărie interbelică din Brăila. Şi astăzi, în anticariatele şi bibliotecile brăilenilor găseşti volume cu ştampila librăriei. Mai multe detalii despre marii librari brăileni Teodor Manea şi Pandele Stănescu, în "Amintiri din cel mai frumos port de la Dunăre" de Valeriu Avramescu. Vederea din dreapta jos nu este din cartea lui Avramescu (are una acolo foarte asemănătoare), ci fotocopia unui exemplar care îmi aparţine.

Librăria a funcţionat în această formulă în perioada 1915 - 1932 (ulterior, cei doi asociaţi s-au despărţit şi a mai apărut o librărie, a lui Stănescu, în imaginea următoare din fluxul meu), deci şi volumul din stânga are cel puţin 80 de ani.

Clădirile din vedere nu mai există, au fost înlocuite de magazinul Dunărea.

Fan of asRoma !

The French naturalist and physician Pierre Belon (1517-1565) was born in Soultière and is best known for his texts, works of a self-taught naturalist, than for his services as secret agent to cardinals du Bellay and of Tournon. He worked first as an apothecary and later as an agronomist. He studied Medicine in Wittenberg with Valerius Cordus in 1540-1541 and in Italy in 1551. At that time, helped by the political situation, he completed his studies in physic at the Abbey of Saint-Germain-des Prés, from where he graduated "cum laude" in 1560, although he was never awarded the title of doctor.

 

Belon owed his career mainly to his political patrons. From 1542 onwards he was in the service of the Cardinal of Tournon and took part in various diplomatic legations. Entrusted with missions to the court of Charles V and to Germany, he later followed his teacher Valerius Cordus to Rome, collecting flora also from the gardens of Venice, Padua, Milan and the lakes of Northern Italy.

 

Again in the service of the Cardinal de Tournon, now minister to the king, Belon frequented the court and the palace of Saint Germain en Laye, admiring the monarch’s collection, which included curious specimens from all over the then known world, such as lions, panthers, ostriches, timber from Brazil and rare plants. It was then that Belon decided to translate Dioscurides and Theophrastus, collating ancient and modern plant names in his work. In 1546, at the age of just thirty, he joined Ambassador d’Aramon’s diplomatic mission to the East, a move that was to determine the rest of his life and work.

 

D’Aramon left Paris secretly in December 1546, with a numerous embassy, including for the first time a team of scientists. After crossing France and Switzerland, they arrived in Venice, from where they sailed away in three galleys, in February 1547. Coasting the Adriatic, the party arrived in Ragusa, from where the ambassador took the land route to Constantinople, via the southern Balkan Peninsula. Belon and Bénigne de Villers, an apothecary from Dijon, chose the maritime route through the Ionian Sea.

 

At Paxi, while Belon was collecting flora, his companion was kidnapped by pirates. In the spring of 1547, Belon arrived on Crete. He stayed in the house of Callergis, who provided him with guides to Mount Ida, Rethymnon and the mountains of Sphacia. The French naturalist observed the flora and fauna of the island, was tricked by the false labyrinth, watched how labdanum was collected, wandered about, collected and tried specimens, and asked questions on everything he was looking for or came upon.

 

Belon left Crete for Constantinople on a Venetian felucca. While sailing by Cea, the ship was attacked by pirates, but finally, by way of southern Euboea, it reached the Bosporus coast, probably in late spring. Together with Pierre Gilles, also attaché to the French embassy, Belon explored the maze of bazaars and alleys of the Ottoman capital. He became friends with a wise Turk who knew Arabic, with the help of whom and of the Avicenna Canon, which gave the names of the medicinal flora, he compiled a glossary of plants in Turkish. With this in hand, Belon explored the bazaars, in order to get to know all the edible and medicinal plants bought and sold in Turkey.

Such products were among the most important imports in the trade with the East, which was till in the hands of Venetian middlemen. Thus, Belon’s researches were to be of great help to France, mercantile rival of Venice.

 

Famous among the curative products of the time was “Lemnian earth” ("terra lemnia" or terra "sigillata"), the medicinal clay of Lemnos, which all European ambassadors sought to bring to their masters as a precious gift. Belon decided to visit the place of extraction of this mineral. Carrying his letters of recommendation, he embarked on a brigantine and sailed to Lemnos. Due to windless weather, the ship was again in peril from pirates and sought refuge in a harbour of Imbros, where it stayed for two days. Finally, the party reached Lemnos by rowing. In spite of Belon’s fervent wish to see the extraction of "terra lemnia", this was not possible as is it takes place only once a year, on 6 August, the feast of the Transfiguration of the Saviour. Nonetheless, Belon explored Lemnos in depth and studied its flora and fauna. He offered medical services to local patients, was housed by the island’s authorities, and finally managed to arrive in the area of the "terra lemnia" deposits, escorted by a janissary. From Lemnos, Belon reached Thasos, in the company of two monks, after a storm blew them off course near Skyros. Finally, he managed to sail by boat in four hours from Thasos to the coast of Mount Athos. He collected plants, fished, chased insects and birds and was only disappointed when he was unable to locate traces of Xerxes’ canal.

 

Within two days, Belon arrived in Thessaloniki. He was the first to visit and describe the metal mines of Siderocausia in the Chalcidice. He then took the route to the Strymon river, visited Serres and Drama, and toured the ruins of Philippi. He stayed in the "imaret" in Cavala and wrote on hospitality provided in similar "vakuf" ("waqf" – religious endowment) hostelries. He also passed through the lagoon of Porto Lagos, the city of Comotini, the alum mines at Sapes, and from Heraclea, Rhaidestos (Tekirdag) and Silivri in Eastern Thrace. There, he came across four thousand Ottoman troops bound for Persia, camped next to a caravanserai and moving about in exemplary discipline and quiet.

 

At the beginning of August 1547, Belon returned to Constantinople. In the company of Mr de Fumel and many other French noblemen, escorted by janissaries, subalterns ("çavuş") and dragomans (interpreters), they departed on the voyage to the East, starting from Egypt. Exiting the Dardanelles, Belon becomes the first European traveller to locate the ruins of Troy. He wrote on the edible plants of Lesbos, the mastic and the kindly women of Chios. Sailing by Samos, he speaks of the Greek sailor travelling with them, who was a native of that island. On visiting Patmos, he also mentions Saint John and the "Apocalypse", as well as the islands of Leros and Pserimos, Kos and Hippocrates. The ship finally dropped anchor in Rhodes. The city of the Knights, its market and port, local products and inhabitants unfold in Belon’s notes.

 

The company arrived in Alexandria at the end of August. They visited Cairo, Memphis, the Giza pyramids and reached the monastery of Saint Catherine on Mount Sinai. The Egyptian part of Belon’s journey is one of the first and most insightful approaches made by a European traveller to the exotic Arab Muslim world of the East. The Nile and its canals, the markets and the fauna of Africa, the womenfolk, curiosities of dress, mummies, the pyramids, the oases and the desert of Arabia, boats on the Red Sea, minerals and wild animals find their place for the first time in a dense text with unique style.

 

From Egypt, the company proceeded to Palestine, where they arrived ten days later, and the Holy Land becomes Belon’s new field of research. He lists rare animals, semiprecious stones, fish, birds, the uses of water, wells, and identifies trees, shrubs and native flora. He does this according to his favourite model, that is, the contrasting of modern information with ancient testimonies, without failing to record the uses and the varieties of each species. Thus, he made the pilgrimage to the Holy Land in his own way and was moved to tears in such hallowed places as Jerusalem, Galilee, Nazareth, Bethlehem and Jericho.

 

After touring Palestine, the travellers headed northwards. Walking across fields of sesame and cotton, they reached Damascus within five days. Belon makes a systematic classification of every remarkable thing he sees: the walls of Damascus, Syrian medicine and justice, caravanserais and pilgrims to Mecca, rare flora of the land, cedars, local methods of cultivation, the ruins of Baalbek, Aleppo (ancient Beroea), alleyways and coins, Antioch and the remains of early Christianity, Adana and the fields where Alexander the Great fought his battles, and every curiosity he came upon in the Middle East.

 

In central Asia Minor, Belon makes observations on the local dietary habits, especially of the Turks, and on the textiles, without neglecting plants, therapeutic springs, horses and a local species of goat. By way of Iconium (Konya) and Aksehir (he makes mention of Ankara), Belon reached Afyonkarahisar, where he stayed the rest of the winter of 1547 and until early spring of 1548. In that city he was able to write the third part of his chronicle, which speaks of the origin of the Turks, their public and private life, the institutions and administration of the Ottoman Empire, as well as the customs and religious beliefs of the Muslims.

 

Belon then visited to Kütahya, and toured Bursa. When he finally arrived in Constantinople, the French ambassador d’Aramon was preparing to follow Suleiman the Magnificent on his campaign against Persia. The military expedition left Ottoman capital in May 1548. The indefatigable Belon, together with Gilles and Thevet, came along as well, but this time the French naturalist only made it to Nicomedia. He returned to Constantinople and sailed to Venice at the beginning of 1549. In 1550 he left France again on a new diplomatic mission to England.

Belon became a protegé of the Montmorency family. He divided his time between botanical explorations in the provinces of France and Italy (from where he brought cypresses, plane trees and rhododendrons to his country), and his clerical duties, becoming more and more fervently opposed to the Reformation. In the last years of his life he became embroiled in the religious wars as a fanatic supporter of the Catholics. He was murdered mysteriously in the Bois de Boulogne of Paris, on an April night of 1565, while on his way to the Château de Madrid, where he had been offered a place to stay. The perpetrator was probably a fanatical Huguenot. Belon was just 48 years old.

From 1551, Belon had dedicated himself to writing and publishing his works, starting with his essay entitled "Histoire naturelle des étranges poissons marins", with his own illustrations. In 1553, he published another work on fish, "De aquatilibus", which was followed two years later by its French version, "De la nature & diversité des poissons". Again in 1553, the chronicle of his voyage circulated, which was republished in 1554 and in a revised and expanded version in 1555, together with "Histoire de la nature des oiseaux". In that same year, Belon published two studies on two different subjects, "De arboribus coniferis" and "De admirabile operum antiquorum".

 

Belon’s travel chronicle was reprinted in 1558, 1585, and 1588. The last edition was enriched with two engravings absent from the previous editions (Mount Sinai and Lemnos-Mount Athos). It was translated into Latin, English and German during the eighteenth century, and into Bulgarian in 1953. Extracts from this work (on Lemnos and Mount Athos) have on occasion been translated into Greek, and a publication of the chapters on Crete is currently in preparation.

 

Belon was a man of the sixteenth century, a pragmatist, barely sensitive to the enchantments of nature. He is a fine example of a humanist traveller-researcher, devoted as he is to the quest for truth, in his case almost exclusively in relation to matters of botany or zoology. He is the first model of a truly reliable informant, and his work was the basic manual for all travellers until Joseph Pitton de Tournefort, who visited the Aegean archipelago and the East in 1700-1702, and whose work, published in 1717, became the model for the description of the Greek islands.

 

Belon travelled in foreign lands with the passion of the humanist naturalist. He abandoned his books in order to don the habit of the wandering researcher, with a zeal for life and scientific knowledge

 

Written by Ioli Vingopoulou

  

Fransız asıllı doğa bilimci ve doktor Pierre Belon (1517-1565) Soultière'de doğar. Adı, Du Bellay ve Tournon Kardinalleri hesabına gizli ajan olarak verdiği hizmetlerden çok kendi kendini eğitmiş bir doğa bilimci olarak kaleme aldığı kitaplar sayesinde tarihte kalır. İlk başta eczacı daha sonra ise ziraatçı olan Belon, 1540-41 yıllarında Witteberg'de Valerius Cordus yanında ve daha sonra İtalya'da (1551) tıp öğrenimi görür. Dönemin siyasal durumundan yararlanarak Abbaye de Saint-Germain-des-Près manastırında tıp öğrenimini tamamlayıp 1560 yılında üstün başarıyla mezun olur, ancak profesör doktor ünvanını hiçbir zaman elde etmez.

 

Kariyerini özellikle siyasi destekleyicilerine borçlu olan Belon, 1542 yılından sonra Tournon Kardinali hizmetine atanıp birçok diplomatik sefere katılır. Başta Şarlken (V. Karl) sarayı olmak üzere Almanya'da çeşitli görevlerde bulunur. Hocası Valerius Cordus'u Roma seyahatinde izler ve Venedik bahçelerinde, Padova, Milano ve kuzey İtalya göllerinde bitki incelemeleri yapar. Dönüşünde yeniden, artık kraliyet bakanı olan Kardinal de Tournon'un hizmetine girer; bu görevdeyken sık sık kral sarayı ve Saint Germain en Laye sarayında bulunup hükümdarın o devrin bilinen dünyasından derlemiş olduğu görülmeğe değer (aslanlar, panterler, zürafa kuşları, Brezilya odunu, nadir bitkiler) koleksiyonlarını hayranlıkla seyreder. İşte tam bu sırada Belon Anavarzalı Dioskorides ve Teofrastos'un eserlerini çevirerek bu metinlere bitkilerin eski ve yeni adlarını içeren bir listeyi eklemeyi kafasına koyar. Henüz 30 yaşındayken, 1546 yılında, elçi D’Aramon'un Doğu'ya yaptığı diplomatik sefere katılır; bu yolculuk tüm yaşamını ve yazarlık uğraşını belirleyecektir.

 

Elçi D' Aramon 1546 yılının Aralık ayında yanına güçlü bir maiyet alarak gizli bir diplomatik sefere çıkar. Bu sefere ilk kez bilimadamlarından oluşan bir ekip de katılır. Fransa ve İsviçre'yi geçip Venedik'e varırlar, buradan üç kadırgayla 1547'nin Şubat ayında denize açılırlar. Ekip, Adriyatik kıyılarını geçerek Ragusa'ya gelir; buradan elçi D' Aramon güney Balkanlar kara yoluyla İstanbul'a doğru yol alırken Belon da Dijon'lu eczacı Bénigne de Villers ile birlikte deniz yolunu seçip İyon denizini geçer ve İstanbul'a doğru yönelir. Paksos adalarında bitki araştırması yaptığı sırada oraya gelen korsanlar yol arkadaşını kaçırırlar. 1547 yılının baharında Girit'e gelir ve Kallergis tarafından misafir edilir. Kallergis ona İda dağında, Rethimno (Resmo) ve Sfakia (İsfakiye) dağlarında gezebilmesi için rehberler sağlar. Fransız doğabilimci adanın flora ve faunasını gözlemler, sözde labirentle yanılgıya düşer, laden (labdanum) toplamasını izler, gezinir, toplar, dener, aradığı her eski şey rasladığı her yeni şey hakkında sorular sorar. Belon, Girit'ten bir Venedik filikasına binip İstanbul'a doğru yol alır, gemi Kea adasından geçerken korsanlarla bir maceraları olur, nihayet güney Evia'dan (Eğriboz) geçerek İstanbul Boğazı kıyılarına gelirler, zaman tahminen bahar sonudur. İstanbul'da Belon kendisi gibi Fransa elçiliğinde ataşe olan P. Gilles ile birlikte şehrin dolambaçlı çarşı ve sokaklarını keşfe çıkar. Arapça bilen bir Türk bilge ile arkadaşlık kurup onun yardımıyla, İbn-i Sina'nın şifa bitkilerinin adlarını belirten Tıp Kanunu'ndan yararlanarak, türkçe bir dizin hazırlar ve bununla pazar yerlerini gezip Türkiye'de satılıp alınan gıda ve şifa bitkilerini öğrenmeye çalışır. Bu tür ürünlerin ithalâtı o devirde Doğu ile ticaretin en önemli öğelerinden birini oluşturmaktaydı. Ne var ki şifa otu ticaretini hâlâ Venedikli aracılar halletmekteydi. Bu yüzden Belon'un araştırmaları Venedik'in rakibi Fransa için büyük önem taşımaktaydı.

 

Şifalı türler arasında tüm Avrupalı elçilerin hükümdarlarına değerli bir hediye olarak sunmak istedikleri ve bu nedenle daima önemle aradıkları bir tür de "tıyn-ı mahtûm" (Limni toprağı) ürünüydü. Belon bu toprak türünün çıkarılma eyleminde şahsen bulunmayı aklına koyar. Birkaç referans mektubu sağlayarak bir perkendeye biner ve Limnos'a (Limni) doğru yol alır. Denizin sakin oluşu yolcuları korsan saldırısına uğrama riskine sokar, bu yüzden Gökçeada'nın (İmroz) bir limanına çekilirler, orada iki gün bekledikten sonra kürek gücüyle Limnos'a varırlar. Belon'un büyük arzusuna karşın "tıyn-ı mahtûm"un çıkarılma eylemi Limnos'ta yılda sadece bir kez, 6 Ağustos Tecelli bayramında (İsa'nın metamorfozu) yapılmaktadır. Belon adada uzun uzun gezip flora ve faunayı inceler, yerli hastalara tıbbî hizmetlerde bulunur, yerel yöneticiler tarafından misafir edilir ve, nihayet, bir yeniçeri refakatinde "tıyn-ı mahtûm"un çıkarıldığı bölgeye gelmeyi başarır. Belon Limnos'tan ayrıldıktan sonra fırtınalar gemisini Skiros'a sürükler ancak daha sonra iki rahiple birlikte Thasos (Taşoz) adasına gelir. Oradan bir sandalla dört saat içinde Ayion Oros (Aynaroz) kıyılarına yanaşır. Burada bitki toplar, balık, böcek ve kuş avlar, Aynaroz dağı tepesinden Ege denizine bakar, mamafih Kserkses'ten iz bulamayınca düş kırıklığına uğrar. Buradan ayrıldıktan sonra iki gün içinde Selânik'e varır. Halkidiki'nin Siderokapsa (Seder Kapı) maden ocaklarını ziyaret edip betimleyen ilk kişidir. Daha sonra Struma nehrine doğru yönelir, Seres (Serez) ve Drama'dan geçer, antik kent Filippi'nin harabelerini gezer, Kavala'da İmarette kalıp bunun gibi vakıf misafirhanelerinin misafirperverliği hakkında yazar. Belon daha sonra Porto Lagos iç denizinden, Komotini'den (Gümülcine), Sapes'deki (Şapçı) şap madeni ocaklarından, Tekirdağ, Marmara Ereğlisi, Silivri'den geçip bunlardan seyahatnamesinde sözeder. Bu sırada İran seferine çıkan, örnek olabilecek bir düzen ve sessizlik içinde hareket eden ve bir kervansaray yakınlarında karargâh kurmuş olan 4.000 kişilik Osmanlı ordusu ile karşılaşır.

 

1547'nin Ağustos ayında, Belon, İstanbul'a döner ve bay De Fumel'den başka birçok Fransız soylu, yeniçeri, çavuş ve tercümandan meydana gelen kalabalık bir maiyetle Doğu gezisine çıkar. Amaçları ilk olarak Mısır'ı ziyaret etmektir. Belon Çanakkale Boğazı çıkışında Truva harabelerinin yerini tespit eden ilk Avrupalı gezgin olur. Midilli'den geçerken adanın yetiştirdiği ürünler, Sakız'dan geçerken adanın sakızı ve sevecen kadınları, Samos'ta yanlarına aldıkları adanın yerlisi yunanlı denizci, Patmos'da Yuhanna'nın Vahiy kitabı, Leros ve Pserimos adaları, Kos'ta (İstanköy) Hipokrat hakkında yazar; en sonunda Rodos'a demir atarlar. Belon'un seyahat notlarında buradaki şövalye kenti, çarşı ve liman, yerli ürünler ve adanın sakinlerinden sözedilir. Gezginler Ağustos sonunda İskenderiye'ye varırlar. Kahire ile Memfis'i ve Giza piramitlerini ziyaret edip Sina dağındaki Azize Katerina manastırına kadar gelirler. Belon'un seyahatnamesinin Mısır'la ilgili bölümünde bir Avrupalı gezgin tarafından Doğu'nun arap müslüman egzotik dünyasına karşı yöneltilen ilk ve en keskin bakışlardan birini bulmaktayız. Nil nehri ve kanallar, çarşılar, Afrika faunası, kadınlar ve kıyafet gariplikleri, mumyalar, piramitler, Arabistan çölü ve vahalar, Kızıldenizdeki kayıklar, mineraller ve vahşi hayvanlar; bunların tümü ilk kez olarak bir kitap içinde yoğun ve özel bir tarzda konum almaktadır.

 

Gezginler Mısır'dan Filistin'e doğru yayan olarak yola çıkarlar, on gün sonra oraya varırlar. Kutsallaşmış Yerler Belon için yeni bir araştırma alanı olur. Metninde nadir hayvan, yarı değerli taş, balık, kuş adları sayar, suyun kullanımları ve kuyular hakkında yazar, ağaçlar, fundalar ve yerel bitkilerin adlarını özdeşleştirir. Daima yaptığı gibi çağdaş bilgileri eski metinlerdeki verilerle kıyaslayıp her türün çeşitlerini ve kullanım biçimlerini de kaydeder. Belon Kutsal Yerlere kendi bildiği gibi ibadet eder; ancak tabii ki huşu içinde olan Kudüs, Celile, Nasıra, Beytüllahim ve Eriha gibi mekânlar onu heyecanlandırır.

 

Kutsal Yerlerde gezilerini tamamladıktan sonra kuzeye doğru yürürler. Susam ve pamuk tarlaları arasından geçip beş gün içinde Şam'a varırlar. Yazar burada da aynı düzenli biçimde Şam şehrinin surları, Suriye'de tıp, hukuk ve kervansaraylar, Mekke'ye giden hacılar, bölgenin nadir faunası, sedir ağaçları, tarım biçimleri, Baalbek harabeleri, Halep sokakları ve eski sikkeler, Antakya ve erken hristiyanlığın kalıntıları, Adana ve Büyük İskender'in muharebe yaptığı ovalar ve Orta Doğu'da görülmeğe değer tüm garip şeyleri sırayla kaydeder.

 

Orta Anadolu'ya vardıklarında özellikle Türklerin beslenme alışkanlıkları ve dokumacılıkları hakkında gözlemler yapar, ancak bitki araştırmasından bir an bile vazgeçmez, ayrıca kaplıcalar, atlar ve bölgedeki özel koyun cinsini (tiftik) kaydeder. Gezginler Konya ve Akşehir'den geçerek Ankara'ya oradan da Afyon Karahisar'a gelirler ve 1547 yılı kışının geri kalan kısmını 1548'in baharına dek burada geçirirler. Belon bu arada seyahatnamesinin üçüncü bölümünü yazma fırsatını bulur. Bu bölümde Türklerin kökenleri, özel ve kamu hayatları, Osmanlı İmparatorluğunun toplumsal kurumları ve yönetimi, müslümanların adetleri ve dinî inançları hakkında yazar. Yolu Kütahya'ya doğru devam eder ve Bursa'yı ziyaret eder; nihayet İstanbul'a vardığında Fransa elçisi D' Aramon'u Kanuni Sultan Süleyman'ın İran'a karşı yapacağı seferde izlemeye hazır bulur. Seferberlik 1548'in Mayıs ayında gerçekleşir ve yorulmak bilmeyen Belon yanında Gilles ve Thevet ile beraber seferberliğe katılır. Ancak bu kez Fransız doğabilimci sadece İzmit'e kadar ulaşabilir. Buradan İstanbul'a dönüp bir gemiye biner ve 1549 yılı başlarında nihayet Venedik'e ulaşır. 1550'de ise yeni bir diplomatik görevle İngiltere'ye doğru yola çıkar.

 

Daha sonra Montmorency'lerin himayesine girip bundan sonraki zamanını Fransa taşrasından İtalya'ya kadar uzanan bir alanda bitki araştırmalarına ayırır - nitekim İtalya'dan ülkesine selvi, çınar ve zakkum çeşitleri götürür. Öte yandan gittikçe Reform rejimine karşı tavır alan kilisedeki görevini de sürdürür. Ömrünün son yıllarında, süregitmekte olan dinî çarpışmalarda kendisi de fanatik bir katolik taraftarı olarak faal rol alır. Nihayet 1565 yılının Nisan ayında bir akşam Paris'te esrarengiz bir biçimde öldürülür. Boulogne ormanında bulunan Madrid sarayında kendisine sağlanan misafirhaneye giderken fanatik bir Hugueno tarafından vurulduğu sanılıyor. Henüz 48 yaşındaydı.

 

Belon 1551 yılından itibaren kitaplarını yazmaya ve yayınlamaya başlar. İlk başta gelen Histoire naturelles des étranges poissons marins adlı yapıtı kendi desenleriyle tamamlanmış bir çalışmadır. 1553 yılında, balıklar hakkında latincede yazılmış De aquqtilibus kitabını yayınlar. Aynı kitap iki yıl sonra De la nature & diversité des poissons başlığıyla fransızca olarak basılır. Gine 1553'te seyahatnamesini de yayınlar. Bu yapıt 1554'te ikinci baskı yapar, 1555'te ise Histoire de la nature des oiseaux çalışması ile birlikte düzeltmeler ve eklemeler yapıldıktan sonra üçüncü kez yayınlanır. Bunlardan başka 1553'de De arboribus coniferis ve De admirabile operum antiquorum başlıklı değişik konulu iki çalışmasını da yayınlar.

 

Seyahatnamesi 1558, 1585, 1588 yıllarında tekrar basılır, son baskı ise daha öncekilerde bulunmayan iki gravürle zenginleştirilir. Bu gravürler Sina dağı ve Limnos ile Aynaroz dağını görüntülemektedir. Eser 18. yüzyıl içinde latince, ingilizce ve almancaya, 1953'te bulgarcaya çevrilir. Limnos ve Aynaroz ile ilgili bölümler yunancada bulunmakta, ayrıca Girit ile ilgili bölümlerin yunanca olarak yayınlanması da öngörülmektedir.

 

Belon bir 16. yüzyıl insanı olarak doğanın cazibesine karşı hemen hemen hiç duyarlı olmayan bir pragmatisttir. Kendini tamamen gerçeğin arayışına vermiş bir hümanist gezgin-kâşif in mükemmel örneğini oluşturmaktadır. Belon için gerçek tamamen bitki ve hayvan bilimi konularıyla ilintili olup biriktirdiği özgün bilgiler ilerideki gezginler için (Joseph Pitton de Tournefort'un eseri yayınlanana dek) temel bir el kitabı oluşturur. Belon'dan sonra Joseph Pitton de Tournefort 1700-1702'de Ege adaları ve Anadolu'da seyahat etmiş ve 1717'de yayınlanan seyahatnamesi özellikle yunan adaları betimlemesinde örnek bir eser olmuştu.

 

Belon hümanist bir doğabilimci coşkusuyla bilginin kuramsal çerçevesini terkedip doğa yürüyüşlerini yaparken gezici bir araştırmacı kılığına bürünür ve sabit fikir derecesinde olan bilimsel düşünüş ve yaşama tarzını fanatik bir biçimde gezindirir .

  

Yazan: İoli Vingopoulou

   

Corina Cojocaru

Roman temple, thought to have been dedicated to Valerius Romulus, deified son of the emperor Maxentius. Now it is part of the Santi Cosma e Damiano, Rome.

La morte: un punto o una virgola?

Valeriu Butulescu

 

Il richiamo della morte è anche un richiamo d'amore. La morte è dolce se le facciamo buon viso, se l'accettiamo come una delle grandi, eterne forme dell'amore e della trasformazione.

Hermann Hesse

Aussicht von der grossen Schanze oberhalb des Hauptbahnhofes von Bern:

.

.

.

Bern mit Bundeshaus + Heiliggeistkirche

.

.

.

***************************************************************************************************************

***************************************************************************************************************

 

Heiliggeistkirche Bern

 

***************************************************************************************************************

***************************************************************************************************************

.

.

.

.

- Baujahr : Neubau 1726 bis 1729

 

- Erste Erwähung : 1233

 

- Besonderes :

 

- O.rgel : Erste O.rgel 1806 => Heutige O.rgel der Firma Metzler 1980 - 1981 umfasst 31 Register

.

.

.

.

Die Heiliggeistkirche ist ein reformiertes Kirchengebäude gegenüber dem L.oebegge an

der Spitalgasse 44 in der Stadt Bern im Kanton Bern in der Schweiz.

.

.

.

Sie wurde 1726 bis 1729 von Niklaus Schiltknecht als Ersatz für die spätmittelalterliche

Kapelle des Hospitals zum Heiligen Geist erbaut und gilt als die schönste reformierte

Barockkirche der Schweiz.

 

Das Innere wird durch 14 monolithische Säulen aus Sandstein und eine freistehende

Kanzel im Nordteil des Mittelschiffes beherrscht.

 

Wie die K.athedrale St. P.ierre in G.enf besitzt die Heiliggeistkirche 2000 Sitzplätze und

übertrifft darin in der Schweiz jede andere reformierte Kirche.

 

1693 bis 1698 war als Oberspitalprediger an der Heiliggeistkirche der pietistische Theologe

Samuel König tätig, und als Vikar wirkte hier von 1829 bis 1830 der Dichter Jeremias Gotthelf.

.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Anfänge

***************************************************************************************************************

.

.

.

Als «hospitale» im Kirchen- und Klosterverzeichnis der Diözese L.ausanne 1228 zum ersten

Mal erwähnt, erhält das hospitale prope Bernum ordinis sancti spiritu im September 1233 die

Erlaubnis, einen eigenen Friedhof zu errichten.

 

Die von den Zähringern 1191 gegründete Stadt reicht zu dieser Zeit bis zum Z.eitglockenturm –

das kleine S.pital steht 150 Meter westlich vor dem Tor, an der Strasse nach Freiburg. Nach

dem Sickingerschen Stadtplan umfasst es eine kleine K.apelle, nach Osten ausgerichtet, ev.

mit einem kleinen Dachreitter versehen, dazuwestlich angebaut einem kleinen Krankensaal

und der Unterkunft für vier bis fünf Spital - Brüder.

 

Neben dem ummauerten F.riedhof lässt sich die S.cheune, weitere landwirtschaftliche Neben-

gebäude sowie ein O.bst- und G.emüsegarten erkennen. Das kleine mittelalterliche Heilig-

geistspital dürfte eine Art Grosshaushalt mit hohem Selbstversorgungsgrad gewesen sein.

Es nimmt Bettler, Pilger, Kranke, heimatlose Leute von der Landstrasse auf, mehr und mehr

aber auch bettlägerige ältere Menschen aus der Stadt.

.

.

.

***************************************************************************************************************

2. Frühe Verpfründung / Kommunalisierung

***************************************************************************************************************

.

.

.

Das Heiliggeistspital Bern wird in der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts in den deutschen

Verband des Heiliggeistordens eingeordnet, Mutterhaus ist Stephansfeld im Département

Haut Rhin.

 

1307 baut die Stadt ein eigenes, neues Spital beim N.ydeggstalden – das Heiliggeistspital

wird fortan zur Unterscheidung das «Obere Spital» genannt. Neben den Laienbrüdern für die

Krankenpflege erscheint 1316 erstmals ein kleiner Ordenskonvent mit einem Priester, Meister

Peter. Spital und Konvent werden vermögensrechtlich schon 1320 getrennt.

 

Bereits 1328 setzt der Rat für die Armen und Bettlägerigen des Heiliggeistspitals einen städt-

ischen Meister ein, der die Schenkungen und Güter für das Spital zu verwalten hat. 1340 wird

festgelegt, dass im Spital niemand gerichtlich belangt werden darf, weder Personen noch

Güter.

 

Hintergrund für diese Massnahme ist, dass dem Spital namhafte Schenkungen für die

Krankenpflege, den Unterhalt der Gebäude, zunehmend auch für Jahrzeit- und Totenmessen

zukommen und der Rat der Stadt die ordnungsgemässe Verwendung dieser Stiftungen

überwachen und kontrollieren will.

 

1345 wird das Heiliggeistspital in die letzte Stadterweiterung einbezogen und liegt nunun-

mittelbar hinter der Stadtmauer, neben dem Westtor – dem Christoffeltor. Der Weg von

einer Armen- und Pilgerherberge zu einem städtischen Altersheim (Pfrundanstalt) ist damit

vorgezeichnet. Eine vergleichbare Entwicklung lässt sich übrigens bei fast allen Heiliggeist-

spitälern im deutschen Sprachraum beobachten.

.

.

.

***************************************************************************************************************

3. Klerikalisierung des Konventes

***************************************************************************************************************

.

.

.

Ab dem 14. Jh. werden neben der Alters- und Krankenpflege die Messestiftungen immer

wichtiger. Entsprechend nimmt die Zahl der geweihten Priester im Konvent zu, diejenige der

Laienbrüder ab.

 

Zu Beginn des 15. Jahrhunderts wird zum ersten Mal eine Bruderschaft Mariä Empfängnis in

der Kirche des Oberen Spitals erwähnt, die sich für ein ehrbares Begräbnis und die Toten-

und Gedächtnismessen ihrer Mitglieder verpflichtet weiss und namhafte Stiftungen einrichtet.

 

Zum 1335 genannten Marienaltar kommt 1406 ein Antoniusaltar. Die Anzahl der Priester wird

bereits 1411 auf fünf erhöht. Verschiedene Messestiftungen zeigen, wie reiche Erblasser die

lebenslange Versorgung unehelicher oder nachgeborener Töchter und Söhne im Heiliggeist-

spital mit der Stiftung «ewiger» Totenmessen für sich und die Familienangehörigen verknüpfen.

 

1425 wird ein dritter Altar eingerichtet, gestiftet zu Ehren des Hl. Benedikt (?), 1426 ein vierter

Altar zu Ehren der Hl. Märtyrer. Um 1430 zählt das Spital 30 Pfründer im Altersheim. Diese Be-

legung bleibt sich ungefähr gleich bis zur Aufhebung des Spitals in der Reformationszeit, 1528.

.

.

.

***************************************************************************************************************

4. Kirchenbau und der Streit um das Kollektenwesen (Quest)

***************************************************************************************************************

.

.

.

Nach der Vermehrung der Altäre und Priester entsteht in der 2. Hälfte des 15. Jh. der Wunsch

nach einer Vergrösserung, bzw. einem Neubau von Kirche und Konvent. Neben den Schenk-

ungen aus Stadt und Umgebung versucht der Konvent, durch eine Almosensammlung zu

weiteren finanziellen Mitteln zu gelangen.

 

1458 erlangt das Spital vom Generalmeister des Ordens in Rom das Recht, in den deutsch-

sprachigen Teilen der Diözesen S.itten und L.ausanne, später auch in den eidgenössischen

Teilen der Diözese K.onstanz Kollekten zur Erneuerung des Hauses einzusammeln. Im Gebiet

des Bistums K.onstanz geraten die Berner in einen langwierigen Konflikt mit ihren Ordensbrü-

dern aus M.arkgröningen bei St.uttgart, die das Privileg zur Almosensammlung schon früher

dem Bischof von K.onstanz abgekauft hatten...

 

Der Neubau von Kirche und Spital scheint um 1460 begonnen worden zu sein – vermehrte

Schenkungen zu Gunsten des Baues werden aktenkundig. Andrerseits verkauft der Konvent

Grundbesitz, um den Bau zu finanzieren. Die erwähnte Bruderschaft Maria Empfängnis zieht

um an die Vinzenzkirche (Münster) und wird bald ersetzt durch eine neu gegründete

Heiliggeistbruderschaft.

 

1496 (?) kann die neu gebaute Kirche wieder eröffnet werden. Zur Kirche gehört ein eigenes

Gebäude für das Spital – wie bisher westlich an die Kirche angebaut – und ein Gebäude für

den Konvent. Dazu kommen Beinhaus und Wirtschaftsgebäude. Die Bauten scheinen um

1510 vollendet.

.

.

.

***************************************************************************************************************

5. Niedergang und Ende des Heiliggeist-Konventes

***************************************************************************************************************

.

.

.

Der Niedergang des Konventes ab Mitte 15. Jh. steht im Zusammenhang mit dem personellen

Ungenügen der Priester und Laienbrüder und der zunehmenden Bevormundung durch den

städtischen Rat. Zeichen dafür: die 1462 durch den Meister von Stephansfeld erneuerte

Konstitution für den Heiliggeistkonvent in Bern ist nur im Stadtbuch überliefert und ohne Zutun

des Rates nicht denkbar. Sie schärft den Klerikern die Ordensregeln neu ein, insbesondere die

Gehorsamspflicht gegenüber dem Meister, Fasten und Schweigen, die Klausur, die anständige

Distanz zur Stadt und zu den Laien, mit denen die Konventualen offenbar nach dem Abendgebet

noch regelmässig zu spielen und zu zechen pflegen.

 

Spannungen im Konvent bewegen den Rat, 1497 die Auswechslung sämtlicher Priester und

Brüder zu verlangen. Ein Jahr später erfolgt ein Schriftwechsel wegen eines unehelichen

Kindes, das der verstorbene Meister Johannes Mülhauser hinterlassen haben soll. Trotz aller

Bemühungen dauern die Zerwürfnisse im Konvent an, sodass sich Meister und Brüder in einer

Verhandlung vor dem Rat offen der Hurerei, Spielerei, Schuldenmacherei und Ketzerei

beschuldigen. Dieser legt auf Betreiben der Brüder und des Klostervogtes den Meister in den

Klosterkerker, wo sich dieser aus Verzweiflung erhängt. (Chronik des Valerius Anshelm)

 

Nach 1500 folgen sich im raschen Wechsel verschiedene Meister. 1519 umfasst der Konvent

lediglich noch zwei Brüder. Die Entsendung neuer Brüder aus D.eutschland beruhigt die

Situation kaum; Visitationen der Ordensoberen schlagen fehl. 1522 visitiert der Rat selber den

Konvent und findet den Meister und zwei Priester so zerstritten, dass er den Meister und den

einen Priester auf der Stelle entlässt. Darüber hinaus stellt der Rat übermässigen Weinkonsum

fest, eine Menge Schulden und das Fehlen jeglicher Vorräte für den Winter. Anlass zu dieser

Visitation gab der gewaltsame Tod des Bruders und ehemaligen Meisters Jakob Rosenstil, der

kurz zuvor «zue ungebührlicher zit, umb die zächende stund vor mitternacht us sinem gotzhus

gangen und von einem, den unsern, vom läben zum tod gebracht» worden war. Im Oktober

des gleichen Jahres beschlagnahmt der Rat Urkunden, Schlüssel und Silbergeschirr des Heilig-

geistkonventes und setzt einen neuen Meister, Mathias Wunderer, ein. Das verschafft dem

Konvent noch einmal etwas Ruhe, die nur einmal durch eine aktenkundige Messerstecherei

zwischen Bruder Hans Hug und einem Bürger von Bern gestört wird.

 

1528 umfasst der Konvent noch den Meister Hans Wunderer und einen einzigen Bruder, Hans

Haberstich. Nach Einführung der Reformation werden diese mit 220, bzw. 100 Gulden abge-

funden und aus Bern weggeschickt. Konventshaus, Garten und Kirche werden dem Heilig-

geistspital zugeschlagen, das seinerseits der Beherbergung von fremden Bettlern und

Pilgern dienen soll. Der Friedhof wird zur öffentlichen Begräbnisstätte erklärt. Die Kirche dient

fortan als Kornhaus des Spitals. Der Name «Heiliggeist» allerdings bleibt am Ort haften bis

heute.

.

.

.

***************************************************************************************************************

1. Gründung und Organisation

***************************************************************************************************************

.

.

.

Der Heiliggeistorden wird von Guido, einem Sohn des Grafen Wilhelm VI (VII) von M.ontpellier

um 1170 - 1175 als Laienorden zur Krankenpflege gegründet. In M.ontpellier entsteht ein erstes

Spital; bis 1198 sind bereits zehn Niederlassungen dokumentiert.

 

Am 23.4. 1198 erteilt Papst Innozenz III den «regularis ordo» und stellt den Orden unter

päpstlichen Schutz. Dem Orden werden die bisherigen Besitzungen des Spitals in M.ontpellier

bestätigt, wird ungehinderter Besitzerwerb zugesichert und erlaubt, unter Einwilligung des Orts-

bischofs weitere Spitäler und Oratorien zu erbauen. Er darf jederzeit alle freien oder freige-

lassenen Personen als Brüder in den Orden aufnehmen.

 

Für die geistliche Betreuung seien Kapläne – gemeint ist, geweihte Priester – einzusetzen.

Die Ordensbrüder tragen auf schwarzen Mänteln ein weisses Doppelkreuz.

 

Der Heiliggeistorden folgt der Regel des Augustinus. Die drei Hauptgelübde, Armut ( individuelle

Besitzlosigkeit ), Keuschheit und Gehorsam werden ergänzt durch das vierte Gelübde, den

Dienst an Armen und Kranken. Die ersten Ordensstatuten orientieren sich am Vorbild der

Johanniter und an der Gründungsurkunde ihres berühmten ( Kreuzritter ) Spitals in J.erusalem.

 

Die Laienbrüder werden unterstützt durch Priesterbrüder, sowie durch Hospitalschwestern.

Die Tätigkeit des Heiliggeistordens wird zunehmend durch zahlreiche Bruderschaften gefördert.

In R.om gehören der Bruderschaft zum Heiligen Geist zahlreiche Kardinäle und verschiedene

Päpste an.

 

In der Blütezeit im 15. Jh. umfasst der Orden ca. 740 Niederlassungen in ganz Europa. In

D.eutschland gehören die Hospitäler von M.emmingen, M.arkgröningen, N.eumarkt ( Ober-

pfalz ) und P.forzheim dazu, die zusammen mit den Spitälern von S.tephansfeld ( E.lsass /

Dép. H.aut R.hin), R.ufach und Bern die Provinz Alemania Superior bilden.

 

Allerdings – lange nicht alle Heiliggeist Spitäler lassen sich auf die Tätigkeit des Ordens

zurückführen. Oft handelt es sich um städtische Gründungen.

 

Die wirtschaftliche Grundlage für die Spitäler bilden Schenkungen, Messestiftungen zum

Andenken an Verstorbene, Kollekten, Almosensammlungen (Quest) und zunehmend die

eingebrachten Kapitalien der Pfründerinnen und Pfründer.

.

.

.

***************************************************************************************************************

2. Laien und Priester – Konflikte

***************************************************************************************************************

.

.

.

Guido begründet den Heiliggeistorden als Laienorden. Nach mittelalterlichem Verständnis ist

Krankenpflege allerdings nicht denkbar ohne tägliche Messe und Krankenkommunion,

Krankensalbung und dem fürbittenden Gebet für die Verstorbenen. Dazu braucht der Orden

von Anfang an Priester.

 

Der Streit um die Einsetzung der Priester, um die Zuständigkeit und die Rechte des Ortsbischofs

einerseits und den Rechten des Ordensgenerals andrerseits, um die Verwaltung der geistlichen

Stiftungen und Schenkungen begleitet die ganze Ordensgeschichte.

 

Dazu kommt eine unselige Rivalität zwischen M.ontpellier und R.om. Bereits 1204, sechs Jahre

nach der Bestätigung der Ordensregel des Guido, vereinigt der Papst das aus der um 725 ge-

gründeten Schola Saxonum hervorgegangene Spital S.anta M.aria in S.assia in R.om mit dem

Spital in M.ontpellier und unterstellt es der Regel des Heiliggeistordens. Guido wird zum Vor-

steher beider Spitäler ernannt.

 

Dem römischen Spital obliegt vor allem die Beherbergung der Pilgerströme zu den Apostel-

gräbern in R.om. Es wird mit reichen Schenkungen bedacht. Es soll um 1200 bis zu tausend

Arme und dreihundert Kranke mit Fleisch und Brot und Wein verpflegt haben.

 

Nach Guidos Tod 1208 setzt eine jahrhundertlange Rivalität um die Leitung des Ordens ein. -

1228 bestimmt Papst Gregor IX, dass der Magister des Römer Spitals die Ordensleitung

innehabe – die französischen Niederlassungen wehren sich und so droht der Orden ständig in

einen römisch - päpstlichen- und einem französischen Zweig zu zerfallen. Die formelle Trennung

erfolgt allerdings erst 1625.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Das Elend mit den Quellen

***************************************************************************************************************

.

.

.

Die Quellenlage für die Erforschung der Ordensgeschichte ist prekär. Die mittelalterlichen

Schriftbestände in M.ontpellier gingen 1562 während der Hugenottenkriege zu Grunde. Die

mittelalterlichen Schriftbestände in R.om wurden zerstört, als 1527 beim « Sacco di Roma »

Hospital und Kirche S.t. M.aria in S.assia in Flammen aufgingen. In den V.atikanischen

Archiven sind Kopien zur Ordensgeschichte vorhanden, die allerdings alle unter dem Verdacht

der Fälschung stehen und bisher nicht historisch kritisch aufgearbeitet und publiziert worden

sind.

 

Dazu kommt eine systematische Fälschung vieler Dokumente und Kopien. Papst Urban VIII

verkauft 1625 einem Oliviers de la Trau, Sieur de la Terrade, der sich als Restaurator des

Ordens aufspielt, den Titel eines Général de l'ordre du S.aint E.sprit en deça des monts.

 

Oliviers de la Trau will die im Laufe der Zeit verlorenen Güter des Heiliggeistordens in F.rank-

reich zurückfordern und – gegen Geld – an Dritte weiterverleihen und vermieten. Die Lehens-

nehmer bekommen mit einer Urkunde die Mitgliedschaft in einem vollständig erfundenen

“Ritterorden zum Heiliggeist” bestätigt und fühlen sich damit geadelt. Die überlieferte Ordens-

regel wird im Sinne eines Ritterordens massiv gefälscht und umformuliert. Es findet sich die

Behauptung, der Orden habe seinen Ursprung in Rom, er sei von der Hl. Martha eingerichtet

worden und erster General sei der Hl. Lazarus gewesen. In fiktiven Listen von Heiliggeist-

spitälern werden Häuser aufgenommen, die nachweislich sehr viel später gegründet worden

sind oder gar nie etwas mit dem Orden zu tun hatten.

 

Eine kritische Sichtung des Quellenmaterials steht noch aus. Das gilt auch für die Ordensregel

in ihren verschiedenen Fassungen. Entsprechende Vorsicht ist bei allen Dokumenten aus dem

Schoss des Ordens geboten.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Wiedereröffnung Mai 1604

***************************************************************************************************************

.

.

.

Nachdem 1528 durch die Annahme der Reformation durch Rat und Bürgerschaft der Stadt

auch die Heiliggeistkirche geräumt und für den Gottesdienst aufgehoben worden ist, dient

das Kirchengebäude zunächst als Kornmagazin für das Spital.

 

Das Konventsgebäude wird dem Stadtarzt Valerius A.nshelm als Amtswohnung zugewiesen.

Den letzten Spitalmeister, Mathias Wunderer, treffen wir nach kurzem Exil 1529 als reformierten

Pfarrer von W.ohlen.

 

Der Rat beschliesst 1534 den Abbruch der Kirche. Einige Monate später verzichtet er darauf

mit der Begründung « weil ja auch in andern Städten bei den Spitälern Kirchen seien ».

 

Im Mai 1604 wird die spätmittelalterliche Heiliggeistkirche teilweise wieder für den Gottesdienst

geöffnet. Die Bevölkerung ist stark gewachsen, auch vor der Stadtmauer, wo die so genannten

Hausleute siedeln, Mägde und Knechte, Handwerker und Gesellen, die in der Stadt arbeiten.

 

Die Insassen des « Schallenwerks » ( Gefängnis, Zuchthaus – die Gefangenen tragen Schellen

am Körper, damit sie beim Entsorgen des Kehrichts in der Stadt rasch bemerkt werden ) und der

Spinnstube sollen einen wöchentlichen Gottesdienst besuchen können. Die Heiliggeistkirche soll

auch wieder der Armenfürsorge dienen – der städtische Almosner teilt nach dem Gottesdienst

den Stadtarmen das Almosen aus.

 

Als Vorbereitung auf die Wiedereröffnung wird bereits 1595 ein neuer Turmhelm mit vier

Türmchen errichtet, die Glockenstube erhöht und mit drei neuen G.locken, gegossen in der

bekannten Giesserei Zehender beim Golatenmatttor, versehen.

 

Aus Kostengründen wird allerdings keine ordentliche Pfarrstelle geschaffen. Zwei Kandidaten

der Theologie übernehmen den Predigtdienst. Das Morgenbrot und eine geringe Entlöhnung

bekommen sie beim Spitalmeister.

.

.

.

***************************************************************************************************************

2. Die Gemeinde wächst – das 17. Jahrhundert

***************************************************************************************************************

.

.

.

Die Anstellung von Theologiekandidaten bewährt sich nicht, es gibt zu viele Wechsel. Schon

zwei Jahre später erfolgt der Antrag an den Rat: «etwas Kostens anzuwenden zur Erhaltung

eines sonderbaren Seelsorgers...» Der Rat zögert und betraut zunächst Theologieprofessoren

zusätzlich zur Lehre mit dem Pfarramt an der Heiliggeistkirche. Ein attraktives Angebot, denn

das Professorengehalt ist merklich kleiner als der Lohn eines Stadtpfarrers.

 

Offenbar wurde nur ein Teil des Kirchenraumes wirklich geräumt, denn 1609 und 1618 erfolgt

die zweimalige Bitte an den Rat, «man möchte das noch in einem Winkel der Kirche liegende

Getreide entfernen…»

 

Ab 1615 werden die Gefangenen des Schallenwerkes der Kirche zugeteilt; sie erhalten einen

speziellen Kircheneingang. Ab 1631 kommen «die mutwilligen Bettler, Trunkelbolde, die unbe-

scheidenen Taglöhner und die verwahrlosten und armen Jugendlichen» dazu, die in der be-

nachbarten Spinnstube beschäftigt werden. 1632 fragt der Kirchenrat, «ob man nicht thunlich

funde, dass auch zu dem Heiliggeist allhier mit dem jungen Bättelvolk Kinderlehr angestellt

wurden, damit sy besser in der Forcht Gottes uferzogen wurdind?»

 

1650 folgt die Verordnung des Rates, «Hausleute und Kinder sollen alle Sontag in der Kilchen

beim Heiligen Geist den Gottesdienst besuchen. Es soll ebenso Kinder-Unterricht und die

Unterweisung gehalten werden.»

.

.

.

***************************************************************************************************************

Um– und Erweiterungsbauten

***************************************************************************************************************

.

.

.

Ab 1651 wird die Kirche repariert und erweitert: Anstelle des alten, baufälligen Konvents-

gebäudes wird ein neues Schiff angebaut.

 

1676 werden Kanzel und Abendmahlstisch versetzt, der Chorbogen abgebrochen und neue

Stühle für Männer und Frauen und für die Burgerschaft eingerichtet.

 

1686 sähe der Rat «gerne, dass andere, sonderlich etwann ehrliche Burger aus der Nachbar-

schaft auch Platz haben möchten...» Der Spitalmeister antwortet innerhalb von zwei Tagen:

«dass, wenn jedem Burger und seiner Frauwen droben in der Kirchen zum heiligen Geist

ein eigener Stuhl würde zugetheilt werden, die Armen, für die selbige fürnehmlich gewidmet,

würden ausgeschlossen werden.» In seiner Eigenschaft als Kirchmeier müsse er darauf dringen,

«dass Unordnung und Missbrauch verhütet und in erster Linie die Armen versorgt würden.»

 

1693 erste Vorschläge für die Erweiterung der Kirche. 1694: Das Schiff wird verbreitert und der

westliche Haupteingang verlegt.

 

1704: Kirchenchor und Posaunisten werden neu auf der Chorempore platziert. Das Innere und

der Turm werden aufgefrischt. Die Kirche bietet nun ca. 750 Menschen Platz.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Neuordnung der kirchlichen Verhältnisse

***************************************************************************************************************

.

.

.

Mit Dekret des Grossen Rates vom 4. und 5. Dezember 1720 werden die kirchlichen Verhält-

nisse in der Stadt neu geordnet. Es entstehen fünf neue Kirchgemeinden, darunter als letzte

die Gemeinde zum Heiligen Geist. Damit erhält die Heiliggeistkirche die Rechtsstellung einer

Pfarrkirche. Sie wird mit einer Pfarrer- und einer Pfarrhelferstelle ausgestattet. Der Pfarrer soll

am Sonntag die Predigt halten, am Donnerstag die Kinderpredigt und den Katechismus-

unterricht.

 

Der Pfarrhelfer predigt am Donnerstag und hält am Sonntag die Kinderlehre. Im Pflichtenheft

des Pfarrers ist nachzulesen: «Aufsicht und Besuchung der Haushaltungen, Verpflegung und

Trost der Kranken und Armen, sonderlich genauwer Beobachtung ergerlicher Leuthen zu

halten, damit mehrere Erkanntnus Gottes gepflanzet, Sündt und Laster entdeckt, bestraffet

und abgethan werden möge.»

 

1721 wird Georg Langhans als erster Pfarrer eingesetzt, Rudolf Isenschmid als Helfer gewählt.

Im selben Jahr 1721 erfolgt indes die dringliche Warnung an den Rat, die Heiliggeistkirche sei

trotz aller Reparaturen und Unterhaltsarbeiten akut einsturzgefährdet. Ein Augenschein ergibt

laut Protokoll, «dass, wan nicht allerfürdersamst Fürsehung getahn würde, man in Besorgung

einichen Unglücks stehen müsste – was Gott verhüten möge.»

 

Der Rat befiehlt, den Bau mit Baumstämmen zu unterstützen. Der Gottesdienst wird in die

Predigerkirche verlegt. Abbruch der alten Kirche 1726, Einweihung der neuen Heiliggeistkirche

November 1729.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Heiliggeistkirche von 1729 – Kunsthistorische Würdigung

***************************************************************************************************************

.

.

.

Die allseits freistehende Kirche ist auf einem einfachen Rechteck in nordsüdlicher Richtung ent-

wickelt: sein Längen-Breiten Verhältnis von annähernd 5:3 entspricht der zähringischen Hof-

statt. Das Mittelportal, flankiert von freistehenden Säulenpaaren und Nebenportalen, führt in

die Turmhalle. Die übrigen Fronten weisen je ein Portal auf. Im Inneren scheiden vierzehn in

einem Oktogon angeordnete mächtige korinthische Säulen den mit Emporen umgebenen

Umgang vom Raumkern. Im konsequent durchgebildeten Predigtsaal ist kein Chor ausge-

schieden, dagegen dominiert die hoch aufgerichtete Steinkanzel den Hallenraum.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Aussenbau

***************************************************************************************************************

.

.

.

Strenge Geschlossenheit der Fassaden in Art vorbarocker Kirchen in R.om oder der huge-

nottischen «Temples» aus der ersten Hälfte des 17. Jh. An der Hauptfassade steht vor der

spröden zweigeschossigen Pilasterordnung eine starke Portal - Ädikula aus zwei kompositen

Säulenpaaren, darüber kräftiger Segmentgiebel und Obergeschoss mit flankierenden Voluten

und Tympanon mit der Taube des heiligen Geistes im Strahlenkranz.

 

Unmittelbar hinter der selbständigen Front durchstösst der elegante Turm das Satteldach. Auf

dem sichtbaren kurzen Schafft mit vier Zifferblättern sitzt eine «welsche Haube» und ein mit

schlankem Spitzhelm gedecktes Glockentürmchen.

 

Längsfronten mit hohem Kalksteinsockel. Darüber eine durchgehende Ordnung hoher

Rundbogen - Hochfenster zwischen Kompositpilastern, darüber ein reich profiliertes

Kranzgesimse, bekrönt mit vasenbesetzter Balustrade mit zierlichen Obelisken an den

Eckpunkten.

 

Rückseite: angeglichen an die Hauptfront. Interessant die aus einem einzigen Granitfindling

gehauene, 1824 eingebaute Freitreppe an der Nordseite.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Innenraum

***************************************************************************************************************

.

.

.

Der Innenraum wirkt wie aus einem Guss. Beherrschendes Element sind die vierzehn hohen

Monolith - Sandsteinsäulen. Sie tragen das wuchtige, mit Balkenkopffries nach innen ausladende

Längsachteck - Gebälk und die schreinartige fensterlose Mitteltonne. Diese erhält Gewicht und

Relief durch die schwere umlaufende Galerie. Konstruktiv und räumlich überzeugt die Einbind-

ung der Turmhalle in den doppelschalig umfassten Hauptraum.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Ausstattung

***************************************************************************************************************

.

.

.

- T.aufstein, gehauen von J. F. Calame, in schwarzem Marmor – ein Findling.

 

- Kanzel, gehauen von Hans Jakob Langhans, wahrscheinlich beste Steinkanzel des bernischen

. Barocks.

 

- Stuckierung durch Joseph Anton Feuchtmayer aus St. Peter im S.chwarzwald. Hauptwerk der

. Régencestuckatur in Bern, in zarten Tönen und grosser Lebendigkeit.

 

Erst 1806 wird eine erste O.rgel eingebaut; das heutige Instrument wurde von der Firma Metzler

1980 - 1981 erbaut, es umfasst 31 Register.

 

Von den sechs G.locken wurde die eine kleine S.tundenglocke aus der Vorgängerkirche über-

nommen, ein Guss von Abraham Zehender von 1596. Das moderne Des Dur Geläute in der

Glockenstube des Turmschaftes stammt aus der Werkstatt Gebr. Rüetschi in A.arau. (1860).

.

.

.

***************************************************************************************************************

Würdigung

***************************************************************************************************************

.

.

.

Im hoch komplizierten Entwurfsprozess zu dieser Kirche ist heute kaum mehr auszumachen,

welche Elemente dem jungen Architekten Albrecht Stürler und welche dem Architekten und

Stadtbaumeister Niklaus Schiltknecht zu verdanken sind.

 

Grundriss und Innenraum lassen den Einfluss des Typus des hugenottischen Predigtraumes

erkennen. (Temple von C.harenton II, 1623-25, erbaut von Salomon de Brosses) Ein naher,

kleinerer Verwandter findet sich in G.enf, im T.emple N.euf an der P.lace de la F.usterie, erbaut

von Jean Vennes, 1713-15. Im Aussenbau wirken die Kirchenfronten römischer Kirchen aus

dem Spätmanierismus nach. Stilbildend waren sicher auch die Architekturlehrbücher von

François

Blondel.

 

Die Längsfronten erinnern in ihrer zurückhaltenden, fast schon frühklassizistisch anzu-

sprechenden Gliederung an Andrea Palladio und seine Kirchen in Venedig. (Redentore, S.

Pietro di Castello)

 

Zum Schluss ein Zitat von P. Hofer: «Anders als in G.enf, L.ausanne, Z.ürich oder B.asel be-

gegnet der Besucher nach Verlassen des Hauptbahnhofes nicht heterogenem 19. und 20.

Jahrhundert, sondern einem scharf profilierten, aussagekräftigen Werk des westeuropäisch

disziplinierten

 

Barocks, Hauptdenkmal des protestantischen Sakralbaus mindestens im Westen unseres

Landes und zugleich Wahrzeichen des Westeingangs in den Stadtkern Bern.»

.

.

.

***************************************************************************************************************

Baugeschichte => Vorgeschichte, Planungsphase

***************************************************************************************************************

.

.

.

Noch 1694 wird die alte Spitalkirche erweitert, 1704 Inneres und Turm aufgefrischt, da alarmiert

am 24. Juni 1721 ein Bericht den Rat, die Kirche drohe einzustürzen. Ein knappes Jahr später

beschliesst der Rat, Kirche und Spital am alten Ort neben dem C.hristoffeltor neu aufzuführen.

 

Allerdings, die innere Ringmauer steht einer Vergrösserung des Spitalkomplexes entgegen,

obwohl vorsorglich 14 Häuser und Scheunen an der Spital– und Neuengasse angekauft

werden.

 

Niklaus Schiltknecht, Heinrich Propstatt aus L.uzern, Daniel Stürler und Abraham Wild reichen

Entwürfe für Kirche und Spital ein – sie alle lassen sich aus Platzgründen nur unter Schleifung

der Ringmauer realisieren.

 

Nach längerem Hin und Her fällt im ersten Halbjahr 1725 die Entscheidung, vorerst nur die

Kirche innerhalb der S.tadtmauern neu zu errichten. Der Neubau des Spitals folgt erst nach

1732 ausserhalb der Stadtmauer. Damit ist neben der organisatorischen- auch die räumliche

Trennung von Spitalkirche und Spital vollzogen.

 

Am 18. April tritt die neu gewählte Spitalkommission für den Spital- und Kirchenbau erstmals

zusammen. Diese Kommission übt auf Planung und Realisation des Neubaus ständig mass-

geblichen Einfluss aus.

 

Die Entwürfe von Stürler und Schiltknecht kommen in die engere Wahl – sie werden auf Weis-

ung der Kommission stark überarbeitet: verlangt werden zweitausend Sitzplätze und ein stark

erhöhter Turm, damit das Glockengeläute auch ausserhalb der Mauern zu hören sei.

Am 20. Februar 1726 vergibt der Rat die ersten grossen Bauaufträge.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Baugeschichte => Abbruch und Neubau

***************************************************************************************************************

.

.

.

Am 17. März 1726 predigt Pfr. Langhans zum letzten Mal in der alten Spitalkirche; zwei Tage

später wird das Dach abgedeckt; der Abbruch kommt zügig voran. Dabei kommen mit Asche

gefüllte heidnische Krüge und ein silbernes Beilchen, offenbar ein im Bernbiet auch anderswo

nachgewiesenes gallorömisches Votivbeilchen, zum Vorschein.

 

Mitte Juni 1726 fällt der entscheidende Beschluss, die Haupttonne auf vierzehn korinthische

Kolossalsäulen zu stellen und den Bau durch einheitliche Hochfenster zu beleuchten. Offen

bleibt, ob die Emporen in Holz oder Stein auszuführen seien.

 

Im Sommer 1727 ist der Bau der Südfront und der Längsfassaden abgeschlossen. Anfangs

August werden die Schwarzmarmorsäulen des Haupteinganges an der Spitalgasse aufge-

richtet.

 

Erst im Dezember fällt die lange uneinig gebliebene Baukommission den Entscheid, den Em-

porenumgang durch N. Schiltknecht in Stein ausführen zu lassen. Die Idee, die neue Kirche

als emporenlose Halle zu errichten, wird längere Zeit diskutiert, aber später fallengelassen.

Aus dieser Planungsphase erklären sich die nicht geteilten Hochfenster an den Längsfassaden.

 

Im Mai 1728 beschliesst die Kommission, die nördliche Fassade nicht wie die Längsseiten zu

gliedern, sondern als zweite-, der Südseite angeglichene Schaufront zu realisieren. Das bedingt

die Umänderung des vorgesehenen Walmdaches in ein schlichtes Satteldach. Ebenfalls im Mai

geht mit der Aufrichtung des Turmhelms der Aussenbau der Vollendung entgegen.

 

Im Inneren kommt die Stuckierung der Gewölbe durch Joseph Anton Feuchtmayr rasch voran.

Noch ungeklärt bleibt der Standort der Kanzel und einer allfälligen O.rgel. Die Vollendung der

turmseitigen Empore wird hinausgezögert, bis sich zeigt, dass der Glockenaufzug nur im

Kircheninnern, durch den Sprengring des ersten Turmgeschosses, technisch möglich ist. Die

turmseitige Empore wird zu einem schmalen Verbindungsgang reduziert. Auf eine O.rgel wird

verzichtet. Kanzel und Abendmahlstisch kommen nach einem erst im November 1728 gefällten

Entscheid ans Nordende des Schiffes zu stehen.

 

Am Ostermontag 1729 folgt die Aufstellung der Kanzel, Ende Oktober ist der Innenausbau

vollendet.

 

Unter grosser öffentlicher Anteilnahme wird am 6. November 1729 die Kirche eingeweiht. Pfr.

Samuel Lupichius hält eine lange Weihepredigt, sie liegt gedruckt vor.

 

Gemäss Bauabrechnung kostete der Bau bei 49 000 Kronen.

.

.

.

***************************************************************************************************************

Baugeschichte => Veränderungen am Bau

***************************************************************************************************************

.

.

.

Erste Unterhaltsarbeiten betreffen das Uhrwerk, die Zifferblätter und das Geläute. Ein Sturm-

schaden bedingt 1760 die Erneuerung der Helmspitze.

 

1798 wird die Kirche von der italienischen A.rmee N.apoleons mit Material belegt. Die knappen

Mittel reichen nicht, um die entstandenen Schäden zu beheben.

 

Im Mai 1860 wird der K.opfbahnhof der C.entralbahn eingeweiht – die engen Zugänge zur

Kirche werden durch Pfosten abgesichert. Es entstehen die so genannten «Perrons».

 

Im Frühjahr 1865 – die entscheidende Versammlung fand übrigens in der Heiliggeistkirche statt

– wird der C.hristoffelturm abgebrochen – an der Südseite der Kirche kommen so plötzlich

zahlreiche Schäden zum Vorschein.

 

1866 werden die verwitterten Schwarzmarmorsäulen durch Hartsandsteinsäulen ersetzt: die

Fassade verliert viel von ihrer ursprünglichen Farbigkeit.

 

1884 wird die Nordfassade restauriert – 1892 wird die erste Heizung eingebaut, 1895/97 Turm

und Südseite, 1907 die Bestuhlung erneuert, neu mit zwei Mittelgängen. Eine weitere Aussen-

renovation 1907-1914.

 

1952/62: Gesamterneuerung aller vier Fassaden. 1956/57 Restauration der Stuckaturen von

Feuchtmayr.

 

Ab 2003 Erneuerung des gesamten Daches, Beginn der Restauration der Nord/Westfassade.

Heute sind die originalen Bestände am Äusseren der Kirche praktisch durchwegs ersetzt.

Authentische Bauteile bewahrt nur das Innere.

.

.

.

.

Siehe auch Originaltext mit Bildern =>

 

www.heiliggeistkirche.ch/sidebar_uploads/heiliggeist_945b...

.

.

.

.

( BeschriebHeiliggeistkirche KantonBern StadtBern AlbumStadtBern Bern Berne Bernä

Bärn Kirche Church Eglise Chiuche Chiuchli Iglesia Kirke Kirkko Εκκλησία Chiesa 教会

kerk Kościół Igreja Церковь Schweiz Suisse Switzerland Svizzera Suissa Swiss Sveitsi

Sviss スイス Zwitserland Sveits Szwajcaria Suíça Suiza Stadt City Ville シティ By 城市

Città Город Stad UNESCO Welterbe World Heritage BeschriebHeiliggeistkircheBern )

.

.

.

.

**************************************************************************************************************

**************************************************************************************************************

 

Bundeshaus der Schweiz

 

**************************************************************************************************************

**************************************************************************************************************

.

.

.

Als Bundeshaus ( franz. Palais fédéral, ital. Palazzo federale; lat. gemäss Aufschrift am Fries

"Curia Confoederationis Helveticae" ) wird das Schweizer Regierungs- und Parlamentsge-

bäude in der Altstadt / Stadt Bern bezeichnet.

.

.

.

**************************************************************************************************************

G e s c h i c h t e

**************************************************************************************************************

.

.

.

Das Gebäude wurde 1902 nach Plänen des Architekten Hans Wilhelm Auer ( 1847 – 1906 )

unter ausschliesslicher Verwendung von Schweizer Materialien fertiggestellt.

.

.

.

**************************************************************************************************************

Es besteht eigentlich aus drei Gebäudeteilen:

**************************************************************************************************************

.

.

.

- Bundeshaus W.est ( ehemaliges B.undes - R.athshaus 1852 – 1857 )

 

- in der Mitte das markante Parlamentsgebäude ( fertiggestellt 1902 )

 

- Bundeshaus O.st ( 1888 – 1892 )

.

.

.

Das typische Merkmal des Bundeshauses ist die D.achkonstruktion des H.auptgebäudes :

Die drei K.uppeldächer.

 

Diese sind aus K.upfer angefertigt und waren dementsprechend früher einmal K.upferfarbig,

da das K.upfer aber mit der Zeit oxidierte, hat sich eine grünliche Patina gebildet die bis

heute geblieben ist.

.

.

.

.

( BeschriebBundeshaus AlbumBundeshausinBern AlbumStadtBern Schweizerische

Eidgenossenschaft Kanton Altstadt Bern Bärn Berne Berna Bundeshaus Palais fédéral

Palazzo federale Gebäude Building Archidektur Parlamentsgebäude Regierungsgebäude

Regierung Parlament Sandstein Curia Confoederationis Helveticae confoederatio

helvetica Helvetia Hauptstadt Capitol StadtBern Stadt City Ville シティ By 城市 Città Город

Stad Schweiz Suisse Switzerland Svizzera Suissa Swiss Sveitsi Sviss スイス Zwitserland

Sveits Szwajcaria Suíça Suiza )

.

.

.

.

******************************************************************************************************************

.

.

Unterwegs in Bern am Freitag 13. Dezember 2008

.

.

******************************************************************************************************************

 

Hurni081213 KantonBern StadtBern AlbumStadtBern

 

E - Mail : chrigu.hurni@bluemail.ch

 

******************************************************************************************************************

Letzte Aktualisierung - Ergänzung des Textes : 140316

******************************************************************************************************************

 

NIF

legoformer: valerius sigma

 

this is my latest legoformer, made only using set 31024 roaring power. it has 3 modes, cybertronian jet, railgun platform, and robot mode.

 

video review, including transformation:

www.youtube.com/watch?v=2K4H8985oss

 

bio story (thans to gael prime):

Deep within the bowel of Dark Cybertron, the last Cybertroian who survives the war lives. General Scree with his army of drones have destroyed everything. Autobots, Decepticons, Maximal, and Predacons. years have passed, while he hides alone in the dark, wishing he had died fighting with his brothers. there he lay, givin up on recharging, while suddenly a light appears. "I am Vector Prime. you, the last survivor, you must save your universe. I have spoken with this "General" Scree. he believes he is omnipotent. his reckless destruction of vector sigma which is meant to exist simultaneously in every universe, i don't even understand how he did it, but it has brought the attention of Unicron and his minions. If he captures the General and takes this army, he will not only take this universe but many others as well. "Umm.. are you crazy? Why ask me? all I've done is nothing but running away for years. i'm just a training bot. i don't even have an alt mode". Vector Prime points his sword, "We don't have time for this!" He chant something in ancient cybertroian, then a light comes from his sword. "Vector Sigma must exist to maintain the balance, you will carry this mission in you. TRANSFORM, Valerius Sigma! You now have the power of flight with deadly weapons and ability to transform into a type of what you would call a railgun with power like you've never witnessed. the way you are now, the embodiment of what remains of your Vector Sigma, i will tend to its soul. I'm sending you to another universe. you must gather allies, and the general must be defeated before unicron is in sight. look inside yourself to vector, let it be your guide, your concience. Godspeed...Champion" and just like that, they both disappeared..

  

Spagna

"editor-in-chief" James H.Marsh.

 

2nd edition, revised. Edmonton, Hurtig Publishers Limited, [december] 1988. ISBN o-8883o-326-2.

 

4 volumes in 9-1/16 12-1/16 x 6-1/4 cream linen-covered brown board slipbox, both sides printed gold foil letterpress:

 

1. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME I A - Edu..

ISBN o-8883o-327-o.

8-7/16 x 1o-7/8, 176 sheets white Rolland 5o Lb S.T. Encyclopedia Opaque folded to 22 signatures of 8 sheets each, sewn pearl white in 13 stitches & glued into white heavy bond endpapers & 8-3/4 x 11-5/16 red linen-covered boards with approx.1-5/16" yellow & red cloth applique head~ & tailbands, spine only printed gold foil letterpress, interiors all except 3 pp (versos of 3rd & 21st leaves, recto 19th) printed black offset with 3-colour process additions to 297 pp (393 black only); paginated i-xli/1-662;

 

2. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME II Edu - Min.

ISBN o-8883o-328-9.

as volume 1 but all printed with 3-colour process additions to 331 pp (368 black only); paginated 663-1364;

 

3. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME III Min - Sta.

ISBN o-8883o-329-7.

as volume 1 but all printed with 3-colour process additions to 358 pp (34o black only); paginated 1365-2o66;

 

4. THE CANADIAN ENCYCLOPEDIA VOLUME IV Sta - Z.

ISBN o-8883o-33o-o.

as volume 1 but 168 sheets in 21 signatures with all except p.2364 printed, 3-colour process additions to 15o pp (34o black only); paginated 2o67-2736.

 

all volumes with uniform endpaper graphic by Michael J.Lee.

 

3174 contributors ID'd (note: 248 asterisked names contribute to all 4 volumes; questioned names appear in the index without their contribution(s) having been located):

Caroline Louise Abbott*, Irving Abella*, William Aberhart, Thomas S.Abler, Mark Abley, Baha R.Abu-Laban, George Ackerman, Donald F.Acton, Peter Adams, Jacqueline Adell, Peter A.Adie?, Catherine Ahearn, David E.Aiken, Jim Albert, Frederick A.Aldrich, Eric Aldwinckle, Peter Aliknak, Gratien Allaire, Jacques Allard, A.Richard Allen, Karyn Elizabeth Allen, Max Allen, Robert S.Allen*, Willard F.Allen, Marlene Michele Alt*, Patrick Altman, John Amatt, Laurent Amiot, Pierre Anctil, Bob Anderson, Donald W.Anderson, Doris H.Anderson, Duncan M.Anderson, Frank W.Anderson, Grace Merle Anderson, Peter S.Anderson*, Christopher A.Andreae, Bernard Andres, Sheila Andrew, Florence K.Andrews, Donald F.P.Andrus, Paul Anicef, Thomas H.Anstey, Louis Applebaum, Christon I.Archer*, David J.W.Archer, Clinton Archibald, Mary Archibald, Eugene Y.Arima, Allan Arlett, Leslie Armour, Pat Armstrong, William Armstrong, John T.Arnason, Georges Arsenault, Celine Arseneault*, Eric R.Arthur, Alan F.J.Artibise*, Michael I.Asch, Kenojuak Ashevak, Kiugak Ashoona, Athanasios Asimakopulos, Alain Asselin, Alan J.Asselstine, Barbara Astman, John Atchison, T.Atkinson, Margaret Atwood, Irene E.Aubrey, Alasi Audla, Eleanor E.Augusteijn, Karl Aun, Peter J.Austin-Smith, Helgi H.Austman, Donald H.Avery, Thomas Axworthy, William A.Ayer, Hugh D.Ayers, G.Burton Ayles, John Ayre, Maureen Aytenfisu, Douglas R.Babcock, Robert H.Babcock, Robert E.Babe, Leo Bachle, Morrell P.Bachynski, Margaret Baerwaldt, Harry Baglole, Kenneth Bagnell, David H.Bai, Margaret J.Baigent, Karen E.Bailey, Paul Bailey, Francis Baillairge, David M.Baird, Patricia A.Baird, Allan J.Baker, G.Blaine Baker, Melvin Baker, R.T.Baker, William M.Baker, Chalres S.Baldwin, Douglas O.Baldwin, John R.Baldwin, W.W.Baldwin, Gordon Bale, Georgiana G.Ball, Norman R.Ball, Robert J.Bandoni, Paul A.Banfield, Keith Gordon Banting, Alvin Baragar, Marilyn J.Barber, Douglas F.Barbour*, Clifford A.V.Barker, Jon C.Barlow, Jean Barman, David T.Barnard, John Barnes, Reg G.Barnes, Elinor Barr, John J.Barr, Remigio Germano Barradas, Robert F.Barratt*, Tony Barrett, Wayne R.Barrett, H.J.Barrie, John Barrington-Leigh, Ted Barris*, George S.Barry, David W.Bartlett, Donald R.Bartlett, William Henry Bartlett, James F.Basinger, Peter A.Baskerville, Marilyn J.Baszczynski, Alan H.Batten, Jean-Louis Baudouin, Carol Baum, John C.Bayfield, Jules Bazin, Bob Beal, Gladys Bean, Norma Bearcroft, William R.Beard, Jackson Beardy, Belinda A.Beaton*, Owen B.Beattie, Henri Beau, Gerald-A.Beaudoin*, Rejean Beaudoin, Jacqueline Beaudoin-Ross, Louise Beaudry, Benjamin Beaufoy, France Beauregard, Brian P

B.N.Beaven, Brian R.Bechtel, J.Murray Beck*, Margaret Beckman, John Beckwith, Roger Bedard, Michael Bedford, Dean Beeby, Don R.Beer, Michael D.Behiels*, Madeleine Beland, Mario Beland, Guy Belanger, Real Belanger, Rene Belanger, Roger Belanger, Jean Belisle, D.G.Bell, Norman Bell, Norman W.Bell, Ruben C.Bellan, Andre Belleau, Rene J.Belzile, Beverley Bendell, J.W.Bengough, Gerry Bennett, John Bennett, Edward Horton Bensley, Douglas Bentham, K.Bentham, D.M.R.Bentley, David J.Bercuson, William Berczy, John J.Bergen, Jeniva Berger, Thomas R.Berger, Claude Bergeron, A.T.Bergerud, Norbert Berkowitz, Andre Bernard, Frank R.Bernard, Jean-Paul Bernard, Jean-Thomas Bernard, Jacques Bernier, Marc Bernier, Elliott Bernshaw, Nicole Bernshaw, Jonathan Berry, Michael J.Berry, Ralph Berry, Pierre Berton, Neil Besner*, Diane E.Bessai, Carl Betke, John Michael Bewers, Onnig Beylerian, Bruce Bezaire, M.Vincent Bezeau, Reginald W.Bibby, Gilles Bibeau, Ivan B.Bickell, Julius Bigauskas, Petro B.T.Bilaniuk, Robert Billings, Ge4offrey Bilson, B.C.Binning, Carolyn J.Bir, Michael S.Bird, Richard M.Bird, Andrew Birrell, Carol Anne Bishop, Charles A.Bishop, Mary F.Bishop, Alastair Bissett-Johnson, Conrad M.Black, Joseph Laurence Black, Martha Louise Black, Meredith Jean Black, Naomi Black, Robert G.Blackadar, Robert H.Blackburn, John D.Blackwell, Eleanor M.Blain, Alex M.Blair, Robert Blair, Andre Blais, Phyllis R.Blakeley, J.Sherman Bleakney, Bertram C.Blevis, Lawrence C.Bliss, Michael Bliss, E.D.Blodgett, Jean Blodgett, Hans Blohm, Ronald Bloor, Arthur W.Blue, A.Blyth, Robin W.Boadway, David A.Boag, Ruby Boardman, Douglas H.Bocking, Jack Boddington, Trevor Boddy, John M.Bodner, George J.Boer, James P.Bogart, Jean Sutherland Boggs, Tibor Bognar, Gilles Boileau, Aurelien Boivin, Bernard Boivin, Jean Boivin, Geoffrey Bokovany, Andre Bolduc, Yves Bolduc, Glen W.Boles*, Francis W.P.Bolger, Kenneth E.Bollinger, George Bonavia, Courtney C.J.Bond, Flint Bondurant, Joseph Bonenfant, Gayle Bonish, Roy Bonisteel, Rudy Boonstra, W.Hanson Boorne, Rodney M.Booth, Paul M.Boothe, Paul-Emil Borduas, Robert Bothwell*, Robert D.Bott, Randy Bouchard, Michel A.Boucher, Gilles Boulet, Roger H.Boulet, Doug Boult, Andre G.Bourassa, Nicole Bourbonnais, Pierre L.Bourgault, John Brian Bourne, Patricia E.Bovey, A.J.Bowen, Lynne E.Bowen, Wilbur Fee Bowker, Roy T.Bowles, Hartwell Bowsfield, Christine Boyanoski, Farrell M.Boyce, John Boyd, Oliver A.Bradt, William J.Brady, Chris Braiden, F.Gerald Brander, Guy R.Brassard, Ted J.Brasser, Bernard Brault, R.Matthew Bray*, J.A.Breck, David H.Breen*, Francois Bregha, Sidney Bregman, Willard Brehaut*, J.William Brennan, Paul W.Brennan, Raymond Breton, Roland Brideau, Harry John Bridgman, John E.C.Brierley*, Jean L.Briggs, David R.Brillinger, Jack Brink, Ralph O.Brinkhurst, Robert Brisebois, Aldo Brochet, Andre Brochu, Irwin M.Brodo, Somer Brodribb, Alan A.Brookes, Ian A.Brookes, Bill Brooks, David B.Brooks, Robert S.Broughton, Yvs Brousseau, Walt Browarny, D.P.Brown, David Brown, Desmond H.Brown*, E.Brown, Jennifer S.H.Brown*, Richard G.B.Brown*, Robert Craig Brown, Roy I.Brown, Thomas E.Brown, Don R.Brownell, Lorne D.Bruce, Fred Bruemmer, John H.Brumley, Alan G.Brunger, Reinhart A.Brust, Rorke Bardon Bryan, Giles Bradley Bryant, Thomas A.Brzustowki, [--?--] Buache, Norman Buchignani, Ruth Matheson Buck, Phillip A.Buckner*, Geoff Budden, Susan Buggey, Lise Buisson, Paul Buitenhuis, John Bullen, J.M.Bumsted*, Jim Burant, Patricvk H.Burden, Joan Burke, Robert D.Burke, Jean Burnet, David Burnett*, Marilyn Schiff Burnett*, Dorothy K.Burnham, Eedson Louis Millard Burns, Michael Burns, Robert J.Burns, Robin Burns, Ian Burton, Jack Bush, Paul Buteux, Frank Taylor Butler, K.Jack Butler, Margaret Butschler, Edward Butts, Robert E.Butts, Marcel Cadotte, Gordon F.Callahan, John C.Callaghan, John W.Callahan, June Callwood, Lorraine Camerlain, Bill Cameron, Christina Cameron, Duncan Cameron, Elspeth Cameron, James M.Cameron, Wendy Cameron*, A.Barrie Campbell, Beverly Campbell, Douglas F.Campbell, Gordon Campbell, Ian A.Campbell, J.Milton Campbell, Jack J.R.Campbell, Neil John Campbell, Percy I.Campbell, Sandra Campbell, Richard Campion, William T.Cannon, Pierre Cantin, Usher Caplan, Emily F.Carasco, Clifton F.Carbin, Douglas Cardinal, Patrick R.T.Cardy, Thomas H.Carefoot, J.M.S.Careless*, Gilles Carle, Jock Alan Carlisle, Franklin Carmichael, Derek Caron, Laurent G.Caron, Carole H.Carpenter, Ken Carpenter, Emily Carr, Gaston Carriere, Carman V.Carroll, Jock Carroll, Brian G.Carter, George E.Carter, Margaret Carter, Richard J.Cashin, Ian Casselman, Maureen Cassidy, George Catlin, Michel Cauchon, Paul B.Cavers*, Richard Chabot, Roland Chagnon, Jim Chalmers, Roger Chamberland, Edward J.Chambers, Francis J.Chambers, James K.Chambers, Robert D.Chambers, D.H.Champ(?), Guy Champagne, Michel Champagne*, James K.Chapman, John D.Chapman, Louis Charbonneau, John Charles, Murray N.Charlton, L.Margaret Chartrand, Luc Chatrand, Rene Chartrand, Brian D.E.Chatterton, Gilles Chausse, Rick Checkland, Michel Vincent Cheff, Nancy Miller Chenier, Anselme Chiasson, Zeonon Chiasson, Walter R.Childers, Peter D.Chimbos, Blair Ching, Alexander J.Chisholm, Elspeth Chisholm, Robert Choquette, Catherine D.Chorniawy, Diana Chown, Jean Chretien, Timothy J.Christian, William E.Christian, Carl A.Christie, G.L.Christie, Innis Christie, Jim Christopher, B.Bert Chubey, Charles Stephen Churcher*, Janet Chute, S.Donald C.Chutter, Jacques Cinq-Mars, V.Claerhout, John J.Clague, Michael Thomas Clandinin, A.McFadyen Clark, Howard C.Clark, Lovell C.Clark*, Paraskeva Clark, Robert H.Clark, Andrew Clark, Howard C.Clark, Kenneth R.Clark, Lovell C.Clark, Paraskeva Clark, Robert H.Clark, T.Alan Clark, Thomas H.Clark, Wesley J.Clark, R.Allyn Clarke, Stephen Clarkson, Wallace Clement, Nathalie Clerk*, Norman Clermont, Yves W.Clermont, Howard Clifford, William L.Clink, Richard T.Clippingdae, W.J.Clouston, Nicole Cloutier, Gigi Clowes, Brian W.Coad, John P.Coakley, Donna Coates, Kenneth S.Coates, Bente Roed Cochran, James P.Cockburn, C.Cockroft, William James Cody, Dale R.Cogswell, Fred Cogswell, Stanley A.Cohen, Bruce Cohoon, Susan G.Cole, James Coleman, Patricia H.Coleman, Elizabeth Collard, Paulette Collet, Malcolm M.C.Collins, Helen Fabia Collinson, John Robert Colombo*, Charles Comfort, Alan Conboy, Odette Condemine, David R.Conn, M.Patricia Connelly, James T.H.Connor, Leonard W.Conolly, Robert J.Conover*, Margaret Conrad, A.Brandon Conron, Brian E.Conway, F.Graham Cooch, Eung-Do Cook, Francis R.Cook, Kennon Cooke, O.A.Cooke, Owen Cooke, Heather Cooper, Gordon William Cope, Murray J.Copeland, Brent Copley, John R.D.Copley, Pierre Corbeil, Frank Corcoran, J.Clement Cormier, Paul Grant Cornell, Peter M.Cornell, Vincenzo Coronelli, Frank Cosentino*, Ronald L.Cosper, Francoise Cote, Jean G.Cote, Mark Cote, Jacques Cotnam, Rebecca Priegert Coulter, Robert T.Coupland, Thomas J.Courchene, John J.Courtney, Sally Coutts, John J.Cove, Jeff G.Cowan, Harold G.Coward, Bruce Cox, Diane Wilson Cox, Michael F.Crabb*, Laurence Harold Cragg, George Craig, Mary M.Craig*, Terrence L.Craig, Ian K.Crain, Brian A.Crane, David Crane, John L.Cranmer-Byng, Donald A.Cranstone, David L.Craven, Roy D.Crawford, Judith Crawley, Tim Creery, Philippe Crine, Harold Crookell, John Crosby*, Michael S.Cross, Diane Crossley, E.J.Crossman, Omer Croteau, A.David Crowe, Jean Margaret Crowe, Keith Jeffray Crowe, Ronald B.Crowe, David M.Cruden, David A.Cruickshank, Ken Cruickshank, Paul E.Crunican, Rudolf P.Cujes, Maurice Cullen, Bruce Gordon Cumming, Carman W.Cumming, Leslie Merrill Cumming, Doug Curran, Philip J.Currie, Raymond F.Currie, Walter A.Curtin*, Christopher G.Curtis*, Edward S.Curtis, James E.Curtis, Leonard J.Cusack, Maurice Cutler, Jerome S.Cybulski, Michael Czubokal, Joachim B.Czypionka, Anne Innis Dagg, Lorraine G.D'Agincourt, Edward H.Dahl, Hallvard Dahlie, Moshie E.Dahms, Hugh Monro Dale, Ralph Dale, John H.Dales, Micheline D'Allaire, F.Dally, D.Daly, Eric W.Daly, Nathaniel Dance, Pierre Dansereau, Ruth Danys, Regna Darnell, Hugh A.Daubeny, Paul Davenport, Frank Davey, Gilbert David, Helene David, Peter P.David, William A.B.Davidson, Adriana A.Davies, Gwendolyn Davies, Jim Davies, John A.Davies, Ken Davies, Thomas Davies, Ann Davis, Chuck Davis, Richard C.Davis, Vicki L.Davis, James D.Davison, Michael J.Dawe, John M.Day, Lawrence Day, Barbara K.Deans, Philip Dearden, Chris DeBresson, Theod De Bry, Malcolm Graeme Decarie, Samuel De Champlain, Bart F.Deeg, Ronald K.Deeprose, James V.DeFelice, Nicolas De Fer, C.G.Van Zyll De Jong, Nicolas J.De Jong*, Norman C.Delarue, J.De Lavoye, Vincent M.Del Buono, Guillaume Del'Isle, L.Denis Delorme, Hugh A.Dempsey, L.James Dempsey, Michael R.Dence, David Dendy, John D.Dennison, A.A.Den Otter, Dora De Pedery-Hunt, Honor De Pencier, D.De Richeterre, Jacques F.Derome, Duncan R.Derry, Ramsay Derry, Peter Desbarats, Joseph F.W.DesBarres, Pierre Desceliers, Donald Deschenes, Jean-Luc DesGranges, Andree Desilets*, Yvon Desloges, G.J.DeSorcy, Marie Jose Des Rivieres, Marquis De Tracy, MacDonald Dettwiler, John DeVisser*, Philip M.Dewan, John Dewhirst*, Lyle Dick, Lloyd Merlin Dickie, John A.Dickinson, William Trevor Dickinson, Nigel Dickson, Gera Dillon, Larry Dillon, Milan V.Dimic, Gerard Dion, Raoul Dionne, Rene Dionne, Gerald E.Dirks, Patricia G.Dirks, Richard J.Diubaldo, Murray Dobbin, Mike Dobel, A.Rodney Dobell, Diane Dodd, Donald Andrew Dodman, Audrey D.Doerr, G.C.Dohler, Allen Doiron, Claude Ernest Dolman, Louise Dompierre, Mairi Donaldson, Sue Ann Donaldson, Margaret Mary Donnelly, John Donner, Andre Donneur, Penelope B.R.Doob*, Peter K.Doody, Joyce Doolittle, Anthony H.J.Dorsey, Yvon Dore, Gilles Dorian, John B.Dossetor, Lydia Dotto, Roger A.Doucet, Leonard A.Doucette, Charles Dougall, Jane L.Dougan, Charles Douglas, David H.Douglas, W.A.B.Douglas, Marguerite R.Dow, William F.Dowbiggin, R.Keith Downey, Arthur T.Doyle*, Denzil J.Doyle, James Doyle, Richard J.Doyle, Pierre Doyon, Sharon Drache, Derek C.Drager, Bronwyn Drainie, Wilhelmina M.Drake, D.Wayne Draper, James A.Draper, Nandor Fred Dreisziger, Leo Driedger, Kenneth F.Drinkwater, Bernadette Driscoll, Jean-Pierre Drolet, Glenn Drover, Ian M.Drummond, R.Norman Drummond, Jean E.Dryden, Patrick D.Drysdale, Jean-Marie M.Dubois*, James R.Dubro, Leo Ducharme, Raymond Duchesne*, Francois Duchesneau, Jean-Marcel Duciaume, Madeleine Ducrocq-Poirier, Dennis Duffy, Claude Duflos, Walter W.Duley, Gaston Dulong, Francois Dumont, Micheline Dumont, M.J.Dunbar, Graham W.Duncan, Neil J.Duncan, Robert H.Dunham, Marilyn E.Dunlop, Brian Leigh Dunnigan, A.Davidson Dunton, Jean R.Duperreault, Jean-Claude Dupont, Serge Marc Durflinger, Rene Durocher, Gabriel Dussault, Charles Dutoit, O.P.Dwived, Noel Dyck, Charles C.Dyer, James G.Dykes, John A.Eager, William A.Eager, John A.Eagle, Peter R.Eakins, Ross A.Eaman, Harry C.Eastman, Colin Eatock, Dorothy Harley Eber, William John Eccles*, Christine Eddie, E.V.Eddie, Charles Edenshaw, Arnold Edinborough, Oliver Edward Edwards, Peggy Edwards, Roger B.Ehrhardt, Margrit Eichler, Neil Einarson, Wilfred L.Eisnor, R.Bruce Elder, Jean Elford, Peter Douglas Elias, E.Elice, Michael Elie, C.W.J.Eliot, Bruce S.Elliott, David R.Elliott, James A.Elliott, Marie Elliott, David Ellis, Kosso Eloul, John A.Elson, George Emery, Donald W.Emmerson, Douglas B.Emmons, Maurice Emond, William F.Empey, Mike Emre, John R.English*, Murray W.Enkin, Philip C.Enros, Frank H.Epp, Isaac Erb, Robert Bruce Erb, Arthur Erickson, Glen E.Erikson, Anthony J.Erskine, Sorel Etrog, Brian L.Evans, David K.Evans*, John Evans, W.F.J.Evans, Ivan Eyre, William Faden, Joe Fafard, Curtis Fahey, Valerie J.Fall, A.Murray Fallis, Peter V.Fankboner, D.M.L.Farr*, Dorothy M.Farr, Fred Farrell, Giuseppe Fassio, George D.Fawcett, Alison Feder, Sergey Fedoroff, Margery Fee, Kevin O'Brien Fehr, William Feindel, Seth R.Feldman, Donald Fenna, William O.Fennell, M.Brock Fenton, Terry L.Fenton, Bob Ferguson, Howard L.Ferguson, Mary W.Ferguson*, J.D.Fernie, Jean Ferron, Douglas Fetherling*, Menno Fieguth, George Field, John L.Field, Richard Henning Field, Robert Field, Leonard M.Findlay, Judith Fingard, Howard R.Fink, Alvin Finkel, Maxwell Finklestein, Douglas A.Finlayson*, Gerard Finley, Gerard Finn, Christine Firth, Douglas J.Fisher, Richard S.Fisher, Robin Fisher, Stan C.Fisher, John Walter Fitsell, Lionel LeMoine FitzGerald, Patrick J.Fitzgerald, Tim Fitzharris*, David H.Flaherty, Thomas Flanagan, Allan R.Fleming, Elizabeth A.Fleming, R.B.Fleming, Robert J.Fleming, Sandford Fleming, David B.Flemming, Marilyn G.Flitton, Halle Flygare, Pieter A.Folkens, David G.Fong, Max L.Foran, Ernest R.Forbes, R.E.Forbes, William B.Forbes, Richard G.Forbis, Dennis P.Forcese, Anne Rochon Ford, Clifford Ford, Derek C.Ford, Gillian Ford, Susan Ford, Bertrand Forest, Ronald W.Forrester, Warren D.Forrester, Eugene Alfred Forsey, Frank R.Forsyth, Peter A.Forsyth, Claire-Andree Fortin, Gerald Fortin, Charles N.Forward, William F.Forward, Brian F.Foss, Franklin L.Foster, J.Bristol Foster, John Bellamy Foster, John E.Foster*, Michael K.Foster, Glenn B.Foulds, Nancy Brown Foulds, Edith M.Fowke, Marian Fowler, Charlie Fox, Paul W.Fox, Richard C.Fox, Rosemary J.Fox, Daniel Francis*, Diane Francis(?), David Frank, Julius F.Frank, Colin Athel Franklin, C.E.S.Franks, David Fransen, Robert T.Franson, Arman Frappier(?), Jorge Frascara, David Fraser, John A.Fraser, Kathleen D.J.Fraser, Robert Lochiel Fraser*, Pierre Frechette, Howard Townley Fredeen, Benjamin Freedman, Gordon Russel Freeman, Mac Freeman, Milton M.R.Freeman, Minnie Aodla Freeman, Roger D.Freeman, Walter H.P.Freitag, Carey French, Hugh M.French, Elizabeth Frey, James S.Frideres, Gerald Friesen, James D.Friesen, Jean M.Friesen, Jimmie Frise, Stanley Brice Frost, Adam G.Fuerstenberg, Robert Fulford, Anthony M.Fuller, George R.Fuller, William A.Fuller, Carol W.Fullerton, Douglas H.Fullerton, Ian F.Furniss, Richard W.Fyfe*, William S.Fyfe, Rene Robert Gadacz*, Chad Gaffield, David P.Gagan, Michel Gagne, Clarence Gagnon, Francois-Marc Gagnon, Victor Gaizauskas, Claude Galarneau, Peggy Gale, Gerald L.Gall, Daniel T.Gallacher, Paul Gallagher, Strome Galloway, John Alexander Galt, Natarajan Ganapathy, Herman Ganzevoort, Charles Gardet, David E.Gardner*, Eve Gardner, Norman Gardner, Ron Gardner, Ron Garnett, Christopher J.R.Garrett, John F.Garrett, Jane Gaskell, Alain Gautier, Lise Gauvin, M.J.Gauvin, Brian Gavriloff, Mary Louise Gay, Hugh J.Gayler, Douglas A.Geekie, John Grigsby Geiger, Valerius Geist*, John Gellner, Paul Gendreau, Ghislain Gendron, Julia Gersovitz, Trisha Gessler, Ian A.L.Getty, Elmer N.Ghostkeeper(?), Jacques R.Giard, Richard A.Gibb, Sandra Gibb, Kenneth M.Gibbons, Graeme Gibson, James A.Gibson, Lee Gibson, William C.Gibson, Perry James Giffen, Peter Giffen, Elizabeth Hollingsworth Gignac, Richard Giguere, C.W.Gilchrist, J.N.Giles, John Patrick Gillese, Beryl C.Gillespie, Bill Gillespie,Laurence J.P.Gillespie, John M.Gillett, Margaret Gillett, Robert Peter Gillis, Geraldine Gilliss, Alan M.Gillmor, Cedric Gillot, Norbert Gilmore, J.C.Gilson, Yves Gingras, Andre Girouard, J.Gleadah, Burton Glendenning, Michael Gnarowski, David J.Goa, Barbara J.T.Godard, Ensley A.Godby, W.Earl Godfrey, William G.Godfrey, R.Bruce Godwin, Cy Gonick, Cecilia A.Gonzales, Bryan N.S.Gooch, S.James Gooding, Jerry Goodis, John T.Goodman, R.G.Goold, Arthur S.Goos, Paul A.Goranson, Anne Gordon, Donald J.C.Gordon, Glenn Gordon, Stanley Gordon, Walter L.Gordon, Deborah Gorham, Harriet R.Gorham, Stanley W.Gorham, Calvin Carl Gotlieb, Daniel H.Gottesman, Barry Morton Gough, Joseph B.Gough, Judy Gouin, Allan M.Gould*, Henri Goulet(?), Benoit-Beaudry Gourd*, James Iain Gow, Alan Gowans, Linda Gowens-Crane, J.Wesley Graham, Jane E.Graham, John F.Graham, Katherine A.Graham, Roger Graham, E.H.Grainger, J.L.Granatstein*, Alix Granger, Luc Granger, Frank Grant, John A.G.Grant, John Webster Grant, Peter Grant*, Ted Grant, Barry Gray, Carolyn Elizabeth Gray, David F.Gray, David Robert Gray, Earle Gray*, G.Ronald Gray, James T.Gray, Stephen Grsay, D'Arcy M.Greaves, Harold V.Green, Janet Green, John Paul Green, Leslie C.Green, Melvyn Green, Richard Green, Reesa Greenberg, John P.Greene, Thomas B.Greenfield(?), Pauline Greenhill(?), Brereton Greenhous*, John Edward Ross Greenshields, Hugh J.Greenwood, Allan Greer, Arthur E.Gregg, E.David Gregory, Patrick T.Gregory, Robert W.Gregory, Julius H.Grey, Norman T.Gridgeman, Foster J.K.Griezic, Herbert Lawrence Griffin, John D.M.Griffin, Anthony J.F.Griffiths, Barry Griffiths, Derek Griffiths, Graham C.D.Griffiths, Naomi E.S.Griffiths, Sergio Grinstein, Yolande Grise(?), Deanna Groetzinger, Jack W.Grove, Robert G.Grubel, Patrick D.Gruber, Hans E.Gruen, Terry Guernsey, Dennis Guest, Hal J.Guest*, Tee Lamont Guidotti, Armand Guilmette, Bernadette Guilmette, H.Pearson Gundy, Kristjana Gunnars, S.W.Gunner, Harry Emmet Gunning, W.Gush, Allan Guy, Julian Gwyn, Richard J.Gwyn, Peter P.C.Haanappel, Erich Haber, Carlotta Hacker, Jim Hackler, Yvonne Y.Haddad, Michael L.Hadley, Keith D.Hage, J.Haigh, G.Brenton Haliburton, Anthony J.Hall, David J.Hall, Frederick A.Hall, Jim Hall, John W.Hall, Roger Hall, Mary E.Hallett, Hugh A.Halliday, Ian Halliday, Mary Halloran, Gerald Hallowell, Beryl M.Hallworth, Francess G.Halpenny, Marjorie M.Halpin, E.J.Hamacher, Vincent Carl Hamacher, George Frederick Hamann, Theophile Hamel, Louis-Edmond Hamelin, Donald G.Hamilton, J.Hamilton, Rolf Hamilton, S.W.Hamilton, Sally A.Hamilton, William B.Hamilton, Michael C.Hampson, Brent M.Hamre, Geoffrey Hancock, Lyn Hancock, Piers Handling, James Hanrahan, Asbjorn T.Hansen, John D.Harbron, Peter Harcourt, David F.Hardwick, Jean-Pierre Hardy, Rene Hardy, F.Kenneth Hare, Clara Hargittay, J.Anthony Hargreaves, Gordon Harland(?), Alex M.Harper, J.Russell Harper*, Richard Harrington, G.J.Harris, Gretchen L.H.Harris, James A.Harris, Lawren Harris, Peter Harris, Robert Cole Harris, Stephen Harris*, Stuart A.Harris, Walter E.Harris, William E.Harris, Lionel G.Harrison, Paul J.Harrison, Tom Harrison, Ted Hart, Peter J.Harte, Al Harvey, David D.Harvey, Fred J.Hatch, Wilbert O.Haufe, Lutz Haufschild, Jo Hauser, V.Tony Hauser, Ronald G.Haycock*, Michael Hayden, Florence C.Hayes, David M.Hayne, Robert H.Haynes, Carol Hayter, Henry F.Heald, Trevor D.Heaver, Harvey D.Hebb, Richard J.Hebda, Gerard Hebert, Louis-Philippe Hebert, Robert A.Hedlin, Conrad E.Heidenreich, Frederick M.Helleiner, Rudolph A.Helling, June Helm, Bruce S.Heming, Odile Henault, Alex Henderson, William B.Henderson, Tom Hendry, E.Henn, Ralph L.Hennessy, Jacques Henripin, A.S.Henry, Michael M.Henry, Yude M.Henteloff, Alec Herbert, Frank A.Herbert, George Heriot, Alex W.Herman, Harry Vjekoslav Herman, Craig Heron*, Don J.Herperger, Stephen M.Herrero, Robert Hesketh, Ingo Hessel, Phillip Hewett, Irving Hexham, Benedykt Heydenkorn, Edward S.Hickcox, Michael Hickman, Donald Higgins, David Higgs, Joseph Highmore, Dahn D.Higley, Walter Hildebrandt, Charles Christie Hill, Harry M.Hill, Tom Hill, James K.Hiller*, Anne Trowell Hillmer*, Norman Hillmer*, W.G.R.Hind, Ole Hindsgaul, Sherman Hines, Akira Hirose, Carolyn Hlus, Helen Hobbs, R.Gerald Hobbs, Gilles Hocquart, John Edwin Hodgett*, Bruce W.Hodgins, J.W.Hodgins, Judith F.M.Hoeniger, J.J.Hogan, Helen Sawyer Hogg, A.Holbrook, J.A.Holden, A.W.Holdstock, Gerald Holdsworth, K.Tony Hollihan, H.T.Holman, C.Janet Holmes, Jeffrey Holmes, John W.Holmes, W.Holmes, Eric J.Holmgren*, S.Homer, Alvin George Hong, Robert Hood, Frances Ann Hopkins, Robin Hopper, Peter Hopwood, Charles Horetzky, Michiel Horn, Arthur E.C.Horne, Stan W.Horrall, Alan S.Hourston, [--?--] Housden, C.Stuart Houston*, James Houston, J.G.Howard, Ross K.Howard, Victor M.Howard, Colin D.Howell, Julie O.Hrapko, Douglas P.Hube, Jayne Huddleston, Raymond Hudon, Douglas R.Hudson, Raymond J.A.Huel, Fred Huffman, Richard David Hughes, J.David Hulchanski, Elizabeth Hulse, William Humber*, Stephen Hume, Monte Hummel, Jack Humphrey, Charles W.Humphries, Edward William Humphrys, Robert F.Hunka, Geoffrey Hunt, John R.Hunt, Tony Hunt, Kenneth E.Hunter, Robert Hunter, Mel Hurtig, Mervyn J.Huston, Linda Hutcheon, Gerald M.Hutchinson, Roger C.Hutchinson, Richard J.Huyda, A.M.J.Hyatt, Doreen Marie Indra, Elizabeth Ingolfsrud, Avrom Isaacs, Colin F.W.Isaacs, Bill Ivy, David Jackel, Susan Jackel*, Sydney W.Jackman, A.Y.Jackson, Bernard S.Jackson, Graham Jackson, Harold Jackson, John D.Jackson, John James Jackson, John N.Jackson, Lionel E.Jackson, Robert J.Jackson, Roger C.Jackson, Stephen O.Jackson, Ronny Jacques, Cornelius J.Jaenen*, Donna James, Ellen S.James, Ross D.James*, Sheilagh S.Jameson, Margie Jamieson, Stuart M.Jamieson, Hudson N.Janisch, Christian T.L.Janssen, Lorraine L.Janus, Richard A.Jarrell, Marguerite Jean, Dennis W.Jeanes, Alan H.Jeeves, C.W.Jefferys, Thomas Jefferys, Robert Jekyll, Michael Jenkin, Phyllis Marie Jensen, Vickie D.Jensen, Jane Jenson(?), L.Martin Jerry, Alan M.Jessop, Dean Jobb, Louis Jobin, Jan C.Jofriet, Peter Johansen, Timothy Johns, Walter H.Johns, Dennis Johnson, J.K.Johnson, Peter Wade Johnson, Robert E.Johnson, W.O.Vic Johnson, Alex Johnston, C.Fred Johnston, Charles M.Johnston, Frances E.M.Johnston, Franz H.Johnston, Hugh Johnston, Richard Johnston, W.Stafford Johnston, William Johnston, Marcel Jomphe, Brian Jones, David C.Jones, David Phillip Jones, Elwood Hugh Jones, Gaynor G.Jones, Laura Jones, Raymond E.Jones, Richard A.Jones*, Alan V.Jopling, Frederic Waistfall Jopling, Colin Jose, Neal R.Jotham, Peter Jull, [--?--] Jurotsky, Claude Jutra, Nick Kach, Richard Kadulski, Joseph Kage, A.A.Kahil, Patricia Kaiser, Warren E.Kalbach, Henry Kalen, Stephan Felix Kaliski(?), Helmut Kallman, Karen Dazelle Kallweit, Harold D.Kalman, A.N.Kamal, Paul Kane, Joseph W.Kanuka, George Kapelos, Martha Kaplan, Ruth Kaplan, William Edward Kaplan, Isabel Kaprielian, Urjo Kareda, Malak Karsh, Yousuf Karsh, Peter Karsten, Elinor Mary Kartzmark, Naim Kattan, Anhrlica Kauffmann, Martin L.Kaufmann, Leslie S.Kawamura, Gregory S.Kealey*, David R.Keane, King S.Kearns, Michael J.Keen, David L.Keenlyside, Elaine Keillor, W.J.Keith, William Stirling Keizer*, Frances C.Kelley, Louis Gerard Kelly, David D.Kemp, Walter H.Kemp, Kay Kendall, John Edward Kendle, Dorothy Kennedy, J.E.Kennedy, John L.Kennedy*, Mark B.Kennedy, Elizabeth H.Kennell, Stephen A.Kent, John A.C.Kentfield, John P.B.Kenyon, Walter A.Kenyon, Kenneth Kernaghan, Lois Kathleen Kernaghan*, Adam J.Kerr, Gordon R.Kerr, Robert B.Kerr, Stephen R.Kerr, Andre Kertesz, Paula Kestelman, Jean-Pierre Kesteman, Wilfred H.Kesterton, Keith S.Ketchen, Douglas Keith McEwan Kevan, Peter G.Kevan(?), J.E.Michael Kew, John Keyes, Bruce Kidd, Thomas W.Kierans, Gerald Killan, Bill J.King, M.G.Kingshott, Ray A.Kingsmith, Colin Kirk, Stanislav J.Kirschbaum, John James Kirton, Eleanor M.Kish, Walter Klaassen, Murray S.Klamkin, Lewis N.Klar, Harold R.Klinck, Robert B.Klymasz, Richard W.Knapton, Judith Knelman, Alan R.Knight, David B.Knight, Dorothy Knowles, Robert Hugh Knowles, Stephen T.Knowles, Brian M.Knudsen, Eric Koch, Franz M.Koennecke, Wray E.Koepke, Lilly Koltun, Balthazar Korab, Paul M.Koroscil, J.Anthony Koslow, Myrna Anne Kostash, Tony Kot, Vladimir J.Krajina, Kate Kranck, Stephen J.Kraseman, Cheryl L.Krasnick, Peter V.Krats, J.A.Kraulis*, Charles J.Krebs, F.Henry Krenz, Erwin Kreutzweiser, Cornelius Krieghoff, Andrea Kristof, Arthur Kroker, Eva-Marie Kroller, Martin Krossel, Karol J.Krotki, Larry L.Kulisek, Walter O.Kupsch, William Kurelek, Eva M.Kushner, Ernie Kuyt*, David Kwavnick, C.Ian Kyar, Micheline Labelle, Danielle Laberge, Michele Lacombe*, [--?--] La Cosa, Estelle Lacoursiere*, Laurier Lacroix*, Michel Laferriere, Guy Lafrance, Raymond J.Lahey, William G.Laidlaw, Mabel H.Laine*, Dennis Laing, Gertrude M.Laing, Claude Lajeunesse, G.-Raymond Laliberte, Andre N.Lalonde, Gerard L.Lalonde, W.Kaye Lamb, Geoffrey Lambert, H.Lambert, James H.Lambert, George E.Lammers, Yvan Lamonde, Marc Lamontagne, Peter Lancaster, R.Brian Land, Pierre Landreville, Kenneth Landry, John D.Landstreet, E.David Lane, Robert B.Lane, Robert P.Langlands, Carmen Langlois, Wayne Lankinen, Robert Lansdale, Karlis O.Lapins, Pierre Louis Lapointe, Eleanor R.Laquian, Peter Anthony Larkin, Jean B.D.Larmour, Emma D.LaRocque, George H.La Roi, Andre Larose, Serge Larose, Jeanette Larouche, Edward N.Larter, Pierre LaSalle, Daniel Latouche*, Viviane F.Launay, Gerard Laurence, Karen Laurence, Marc Laurendeau, Michael Lauzon, Omer Lavallee, Kathleen Laverty*, Kenneth R.Lavery, Marie Lavigne, Patricia Johnston Lavigueur(?), Leslie M.Lavkulich, Paul Lavoie, Pierre Lavoie, Charles Law, John Lawson, Don G.Law-West, Jim Laxer, Arleigh H.Laycock, David H.Laycock, Richard E.C.Layne, Marvin Lazerson, John R.N.Lazier, Fred Lebensold, Hugues LeBlanc, Charles P.Leblond, Paul H.LeBlond, Sylvio LeBlond, Antonio Lechasseur*, Donald J.Lecraw, Johanne Ledoux, Fernand Leduc, Laurence LeDuc, Ozias Leduc, Rene Leduc-Park, David Lee, John Alan Lee, Michael J.Lee, Robin Leech, John G.Leefe, Joseph Legare, Marthe Legault, Camille Legendre, Russel D.Legge, Robert F.Legget*, J.Mark Leier, Doug Leighton, Jean M.Leiper, Michel Lemaire, Jean-Paul Lemay, Clement Lemelin(?), Maurice Lemelin, Pierre H.Lemieux, Raymond U.Lemieux, Vincent Lemieux, Guy Lemire, Maurice Lemire, Robert Lemire, Dorothy A.Lenarsic, Jos L.Lennards, Frank Lennon, John Lennox, David W.Leonard, Yvan G.Lepage, Donald J.Le Roy, Rodney L.LeRoy, Peter M.Leslie, M.Claude Lessard, Barry H.Lesser, Carol Anne Letheren, Victor Levant, Trevor H.Levere, Bruce D.Levett, Malcolm Levin, Allan E.Levine, Gilbert Levine, Ron Levine, Joseph Levitt, Sheldon J.Levitt, Brian S.Lewis, Douglas L.Lewis, John B.Lewis, Joyce C.Lewis, Laurie Lewis, Sophie Lewis, Walter Lewis, Joel Lexchin, Elliott H.Leyton, James W.Lightbody, Norman R.Lightfoot, Jack N.Lightstone, Gary M.Lindberg, Ernest Lindner, Evert E.Lindquist, Peter L.Lindsay, Joseph D.Lindsey, Paul-Andre Linteau, Mary Jane Lipkin, Arthur Lismer, Marilyn Lister, Rota Herzberg Lister, John W.Y.Lit, Moe M.Litman, E.Livernois, Donna Livingstone, Douglas G.Lochhead, Carl J.Lochnan*, Anthony R.Lock, Jack L.Locke, Gulbrand Loken, D.Edwards Loney, Kathleen Lord, James Lorimer, Frances Loring, Marcel Lortie, Arthur Loughton, Laurence Dale Lovick, Raymond Nicholson Lowes, Peter J.M.Lown, W.Mark Lowry, Edward P.Lozowski*, Frere Luc, David Paul Lumsden, Harry G.Lumsden, Ian Gordon Lumsden, Chris Lund, John Lund, Manoly R.Lupul, Real Lussier, John M.Lyle, John Goodwin Lyman, Gerald Lynch, Wayne Lynch, Deborah Maryth Lyon*, G.F.Lyon, John David Lyon, William I.Macadam, J.Malcolm Macartney, Terence Macartney-Filgate, Hugh MacCallum, Ian MacCallum, Cathy Macdonald, G.Edward MacDonald, Heather MacDonald*, J.E.H.MacDonald, Les MacDonald, Martha MacDonald, R.H.Macdonald, R.St.J.MacDonald, Roderick A.Macdonald, Stewart D.MacDonald, Valerie Isabel Macdonald, Margaret MacDonnell(?), April J.MacDougall, Heather MacDougall, Laurel Sefton MacDowell, Thomas F.Mace, Grant MacEwan, Royce MacGillivray, James G.MacGregor, Joseph B.MacInnis, Tessa MacIntosh, Daniel S.C.Mackay, David Clark MacKenzie, Heather M.Mackenzie, Robert C.MacKenzie, Ross G.MacKenzie, William C.MacKenzie, William Francis Mackey, George O.Mackie, C.S.Mackinnon, Frank MacKinnon, William R.MacKinnon, Bruce B.MacLachlan, Roy MacLaren, Colin MacLean, Raymond A.MacLean, Gordon W.MacLennan, Kenneth Ogilvie MacLeod, Malcolm MacLeod, Pegi Nicol MacLeod, Roderick C.Macleod, Carrie MacMillan(?), David S.MacMillan, Keith MacMillan, Stuart R.MacMillan, Andrew H.Macpherson, Duncan Macpherson, Ian MacPherson*, Kay Macpherson, Roger W.Macqueen, Donald A.MacRae, Dennis Frank Keith Madill, Anthony A.Magnin,Roger Magnuson, Warren Magnuson, Gilles-D.Mailhiot, Laurent Mailhot*, Pierre Mailhot*, J.S.Maini, Lise Maisonneuve, Jean-Louis Major, Robert Major, Peter Malkin, David Malloch, Cedric R.Mann, Kenneth H.Mann, Martha Mann, John J.Mannion, Kate L.Mansell, J.R.Marchand, Anthony Mardiros, Leo Margolis, Salomon Marion, Shew-Kuey Mark, Philip De Lacey Markham, William E.Markham, William L.Marr, James H.Marsh*, John S.Marsh*, Roy Marsh, Douglas Marshall, J.Stewart Marshall, Victor W.Marshall, Horst Martin(?), J.Douglas Martin, Jean-Claude Martin, John E.H.Martin, Kathy M.Martin, Sandra Martin, Andre Martineau(?), May L.Maskow, Allan M.Maslove, R.W.Masswohl, Donald C.Masters, Perry Mastrovito, C.W.Mathers, John Ross Matheson, R.Neil Matheson, William A.Matheson, Robin D.Mathews, William G.Mathewson, Thomas Mathien, John R.Mathieson, Jacques Mathieu, Keith Matthews, John S.Matthiasson, David Mattison, Mary McDougall Maude*, Jean Mauger, Christopher J.Maule, A.R.Maurer, Valerie J.May, Valerie L.May, John Maybank*, Paul F.Maycock, Jack Maze, R.Ann McAfee, Don E.McAllister, William J.McAndrew, D.S.McBean, W.A.E.McBryde, Christina McCall, Douglas McCalla, Margaret Elizabeth McCallum, Lawrence D.McCann*, S.B.McCann, Bennett McCardle, Peter J.McCart, [--?--] McCarter, Michael J.McCarthy, Catharine McClellan, P.McCloskey, W.H.McConnell, A.Ross McCormack, Jane McCracken, Harvey A.McCue, James A.W.McCulloch, A.B.McCullough, Linda McDermott, Michael McDonald, Allan K.McDougall, Anne McDougall*, John N.McDougall, Robert L.McDougall, Duncan McDowall, Alec C.McEwen, Freeman L.McEwen, K.D.McFadden, Clark A.McFadyen(?), Jean McFall, Tom McFeat, Elizabeth W.McGahan, Harold Franklin McGee, Timothy J.McGee, Robert McGhee*, William B.McGill(?), Donald G.McGillivray, Roderick Alan McGinn, Janice Dickin McGinnis*, Margaret McGregor(?), Pauline McGregor, Peter T.McGuigan, Eric McGuinness, Dave McIntosh, W.John McIntyre, Alexander G.McKay, Gordon A.McKay, J.Alex McKeague, John McKee, Ruth McKendry, Barbara A.McKenna, Brian McKenna, Ruth McKenzie, Rita McKeough, A.Brian McKillop*, J.McLachlan, Angus McLaren, Ian A.McLaren, Norman McLaren, Kenneth M.McLaughlin, Catherine M.McLay, A.Anne McLellan, Cam McLeod(?), Doug McLeod, Elizabeth McLuhan, Gerald R.McMaster, Barclay McMillan*, Donald Burleigh McMillan, Michael McMordie*, Lorraine McMullen, Stanley E.McMullin, William C.McMurray, Debra A.McNabb*, Anne McNamara, Kenneth McNaught, Martin K.McNicholl*, Jean McNulty, Hugo A.McPherson, Sandra F.McRae, King G.McShane*, Ian McTaggart-Cowan*, G.S.McTavish, Peter B.E.McVetty, Edward Watson McWhinney, Ian R.McWhinney, Stanley R.Mealing, Sheva Medjuck, Harry Medovy, Sharon P.Meen, Benoit Melancon, William H.Melody*, James R.Melvin, Joan S.Melvin, [--?--] Menkes, Don H.Meredith, Philip E.Merilees, E.M.Merrick, Jim Merrithew*, Ann Messenger, George Metcalf, David R.Metcalfe, Janis Mezaks, T.H.Glynn Michael, Jacques Michon, F.W.Micklethwaite, Tom Middlebro', Ivan Mihaychuk, James Francis Verchere Millar, A.J.Miller, Carman Miller*, Elizabeth Russell Miller, J.R.Miller, John A.Miller, Judith N.Miller, Mark Miller*, Mary Jane Miller, Orlo Miller, Leslie Millin, Peter M.Millman, Thomas R.Millman, Charles A.Mills, David Mills*, Eric L.Mills, Isabel Margaret Mills, Brian Milne, David Milne, David A.Milne, William J.Milne, Marc Milner, David G.Milton, Janice Milton, Gordon Minnes, Dale Miquelon*, Edward D.Mitchell, Ken R.Mitchell, Thomas H.Mitchell, Wendy L.Mitchinson, Dennis L.Modry, Johann W.Mohr, John S.Moir*, George Dempster Molnar, Patrick M.Moncrieff, Jacques Monet*, Ian Montagnes, D.Wayne Moodie, Barry M.Moody, Peter N.Moogk*, Kathleen A.Mooney, Christopher Moore, James G.G.Moore, Keith L.Moore, Teresa Moore, George Moppet, Gordon Morash, Kenneth Morgan, Andrew J.Moriarty, E.Alan Morinis, Pierre Morisset, Yves-Marie Morissette, Raymond Moriyama, Richard E.Morlan, J.Terence Morley, Patricia A.Morley, J.W.Morrice, Cerise Morris, Peter Morris, David A.Morrison, George R.Morrison, Jack W.Morrison, Jean Morrison*, Kenneth L.Morrison*, Rod Morrison, W.Douglas Morrison, William R.Morrison*, Norval Morrisseau, Don Morrow, Patrick A.Morrow*, Verne Morse, Desmond Morton, John K.Morton, Allan Moscovitch, John Moss, Mary Jane Mossman, Roger Motut, Graeme S.Mount, Farley Mowat, Susanne Mowat, David S.Moyer, R.Gordon Moyles, Maria Muehlen, R.D.Muir, Del A.Muise, Francis C.Muldoon, Terry David Mulligan, Robert M.Mummery, Mohiudden Munawar, R.E.Munn, J.Ian Munro, Jean Murphy, Joan Murray*, Robert G.E.Murray, Brian T.P.Mutimer, Luba Mycio, John Myles, Robert Nadeau, Vincent Nadeau(?), K.Nagai, Josephine C.Naidoo, [--?--] Nairne, George Nakash, Agnes Nanogak, A.Nantel, Roald Nasgaard, David Nash, Roger P.Nason, Susan M.Nattrass, Francis P.D.Navin, Margaret Neal, Peter Neary, H.Blair Neatby, Leslie H.Neatby, Edwin H.Neave, A.W.H.Needler, George T.Needler, James M.Neelin, Robert F.Neill, V.P.Neimanis, H.Vivian Nelles, Bert A.E.Nelson, Joseph S.Nelson, Ron Nelson, Pierre Nepveu, David N.Nettleship, Edward Peter Neufeld, Ronald W.Newfeldt, Shirley Neuman, William H.New, Michael J.Newark, Dianne Newell, David L.Newlands, Peter C.Newman, Roy Nicholls, Norman L.Nicholson*, John S.Nicks, Murray William Nicolson, N.Ole Nielsen, Jorge E.Niosi*, Thomas Nisbet, Lawrence C.Nkendirim, William C.Noble, Ib L.Nonnecke, Kenneth H.Norrie, William Notman, Barbara Novak, J.Ralph Nursall, Jim Sutcliffe Nutt, V.Walter Nuttall, Allan O'Brien, John O'Brien, Lucius O'Brien, Serge Occhietti, Jean R.O'Clery, Shane O'Dea, Ronald K.O'Dor, Jillian M.Officer*, James A.Ogilvy*, Will Ogilvy, Jean O'Grady, Timothy R.Oke, Anita Olanick, Kim Patrick O'Leary, R.V.Oleson, John J.Oliphant, Earl Olsen, Daniel O'Neill, Patrick B.O'Neill, Mario Onyszchuk, Jessie Oonark, L.D.O'Quinn, Robert R.Orford, Mark M.Orkin, Lionel Orlikow, Margaret A.Ormsby, Brian Stuart Osborne, Andre Ouellet, Fernand Ouellet, Henri Ouellet, Real Ouellet, John N.Owens*, D.R.Owram, Andrew Oxenham, Charles Pachter, John G.Packer(?), Donald M.Page, Garnet T.Page, James E.Page, Malcolm Page, Lee Paikin, Sandra Paikowsky*, Howard Pain, Michael F.Painter, Jean Palardy, Murray S.Palay, Bryan D.Palmer, Howard Palmer, Tamara Jeppson Palmer, Khayyam Zev Paltiel, Leo Panitch, Frits Pannekoek*, Gerald Ernest Panting, Jean-Marc Paradis, Jean Pariseau, Seth Park, George L.Parker, Graham E.Parker, James M.Parker, Lewis Parker, John B.Parkin, Tom W.Parkin, [Joy?] Parr, Keith Parry, John Parsons, Timothy R.Parsons, Ralph T.Pastore, Thomas H.Patching, Donald G.Paterson, Peter Paterson, W.Stan B.Paterson, E.P.Patterson, Freeman Patterson, G.James Patterson, Graeme H.Patterson, Robert S.Pattersn, Diane Paulette Payment, John G.Peacey*, Gordon B.Peacock, Frank A.Peake, Robert E.Peary, Jane H.Pease, William H.Pease, Diana Pedersen, Susan Pedwell, Bruce Peel, Frank W.Peers, Alfred Pellan, Gerard Pelletier, Jacques Pelletier, Rejean Pelletier, W.Richard Peltier, Terence Penelhum, Norman Penner, M.James Penton, R.James Penton, Michael B.Percy, William Perehudoff, William T.Perks*, R.I.Perla, Trivedi V.N.Persaud, Clayton O.Person, Erik J.Peters*, Robert Henry Peters, Jeannie Peterson, R.L.Peterson, Thomas E.Peterson, Jaroslav Petryshyn, Louis-Philippe Phaneuf, Peter P.Phelan, Edward Phelps, Jeffrey Philips, Carol A.Phillips, David W.Phillips, Paul Phillips, Roy A.Phillips, Ruth Bliss Phillips, Truman P.Phillips, Donald J.C.Phillipson*, Fred Phipps, Ellen I.Picard, Victor Piche, George L.Pickard, Richard A.Pierce, Thomas W.Pierce, Claudine Pierre-Deschenes*, Ruth Roach Pierson, Juri Pill, Mike Pinder, K.A.Pirozynski, David G.Pitt, Janet E.Miller Pitt*, Robert D.Pitt*, Joseph Pivato, Antoine Plamondon, Rejean Plamondon, Richard L.Plant, Jozinus Ploeg, Helene Plouffe*, T.J.Plunkett, Thomas K.Poiker, Mario Polese, H.Pollard, Frank Polnaszek, J.Rick Ponting, Annelies M.Pool*, Kananginak Pootoogook, Carol Ann Pope, Hugh A.Porteous, Arthur Porter, John R.Porter, Marion Porter, Bruce D.Posgate, Michael Posluns, Victor Post, Bernard Pothier, Gilles C.M.Potvin, Gabrielle Poulin, Andreas Poulsson, Deborah J.Powell, James V.Powell, Margaret E.Prang, Christopher Pratt, Larry R.Pratt, Mary Pratt, Norman E.P.Pressman, Richard A.Prestion, Richard A.Preston, Richard J.Preston, Hugh Preston-Thomas, Bruce Price, John A.Price, Alexander D.Pringle, Gordon Pritchard, James Pritchard, John Pritchard, C.J.Pritchet, John T.A.Proctor, A.Paul Pross, Michel Proulx, Pudlo Pudlat, Garth Charles Pugh, Nancy Pukingrnak, Terrence M.Punch, James Purcell, Arnold L.Purdon, Eric D.Putt, Zenon W.Pylyshyn, Terence H.Qualter, Harvey A.Quamme, D.B.Quayle, Frank Quinn, Karl-Heinz Raach, Ian Radford, Bruce Rains, H.Keith Ralston, Victor J.Ramraj, Donald A.Ramsay, Peter G.Ramsden, R.Keith Raney, John Rapkin, Egon Rapp, John Rasmussen, Mark A.Rasmussen*, Anthony W.Rasporich, Beverly J.Rasporich, George A.Rawlyk, Arthur J.Ray, Alan Rayburn, David R.Raynor, J.Edgar Rea, John H.Read, Magdalene Redekop, Ron Redfern, Walter Redinger, Gerald Redmond*, Austin Reed, F.Leslie C.Reed, John Reeves, Randall R.Reeves, Ellen M.Regan, T.D.Regehr*, Alison M.Reid, Bill Reid, David C.Reid, George Agnew Reid, Ian A.Reid, John G.Reid*, M.H.Reid, Monty Reid, Richard Reid, Robert G.B.Reid, J.Nolan Reilly, Sharon Reilly, Henry M.Reiswig, Gil Remillard, A.Jim Rennie, Donald Andrews Rennie, Peter Reshitnyk, Viljo Revell, Joshua Reynolds, Francois Ricard, Pierre Richard, John Richards, William D.Richards, Eric Harvey Richardson, Keith W.Richardson, W.George Richardson, Alex Richman, Roger R.Rickwood, Laurie Ricou, W.Craig Riddell, Peter E.Rider*, William Rider-Rider, Robin Ridington, Walter E.Riedel, Paul W.Riegert, Roger E.Riendeau, Bert Riggs, Nelson A.Riis, Peter Rindisbacher, Jean-Paul Riopelle, J.C.Ritchie, S.Andrew Robb, [--?--] Robe, Guy Robert, Jean-Claude Robert*, Lucie Robert, Veronique Robert, Eugene Roberto, Goodridge Roberts, Ian Ross Robertson*, J.A.L.Robertson, Marion Robertson, Raleigh John Robertson, Rejean Robidoux, Denise Robillard, Bart T.Robinson, J.Lewis Robinson, Sinclair Robinson, Tom W.Robson, Yves Roby, Douglas Roche, Guy Rocher, Tibor Roder, William Rodney , Russell G.A.Rodrigo, Juan Rodriguez, Robert C.Roeder, Jacob Rogers*, Robert J.Rogerson*, H.R.Rokeby-Thomas, Charles G.Roland, Eugene W.Romaniuk, Joseph R.Romanow, Barbara Romanowski, David Rome, George Romney, Paul Romney, Keith Ronald, William Ronald, Donna Yavorsky Ronish, Constance Rooke, Edward Roper, Albert Rose, Phyllis Rose, Earl Rosen(?), Ann C.Rosenberg, Alexander Ross, Alexander M.Ross, Catherine Sheldrick Ross, David I.Ross, David P.Ross, Henry U.Ross, Gordon Rostoker, Gordon Oliver Rothney, George A.Rothrock, Samuel Rothstein, Abraham Rotstein, Leonard R.Roueche, Jacques Rouillard*, Guildo Rousseau, Henri-Paul Rousseau, Adolphe-Basile Routhier, Marie Routledge, Donald Cameron Rowat, R.Geoffrey Rowberry, Frederick W.Rowe, John Stanley Rowe, Kenneth Rowe, Percy A.Rowe, Gordon G.Rowland, Diana Rowley, Harry C.Rowsell, David J.Roy, Fernande Roy, Muriel K.Roy, Patricia E.Roy, Reginald H.Roy, Kenneth Roy Rozee, Lorne Rubenstein*, Ken Rubin, Leon J.Rubin, Gerald J.Rubio, Mary H.Rubio, David-Thierry Ruddel, Leonard Lee Rue, Norman J.Ruff, Wilson Ruiz, Norman A.Rukavina, Oliver John Clyve Runnalls, Robert John Rupert, Karl M.Ruppenthal, Roger Rushdy, Dale A.Russell, Hilary Russell, Loris S.Russell*, Peter A.Russell, Victor L.Russell, Paul Frederick William Rutherford, R.W.Rutherford, Nathaniel W.Rutter, Douglas E.Ryan, James T.Ryan, John Ryan, Joseph Ryan, Judith Hoegg Ryan, Shannon Ryan, June M.Ryder, Robert A.Ryerson, Oiva W.Saarinen, Ann P.Sabina, Dimo Safari, Moshe Safdie, Eric W.Sager(?), Marc Saint-Hilaire*, Bernard Saint-Jacques, Gaston J.Saint Laurent, B.Saladin-D'Anglure, Arnaud Sales, Richard F.Salisbury, Jeffrey Sallot, Liora Salter, Douglas D.Sameoto, J.Samuel, G.M.Sanders, Marie E.Sanderson, Margaret J.Sandison, Leonard Sandler, Joan Sangster, [A.B?] Sanson, Joy L.Santink, Allen Sapp, Sonia Sarfati, A.Margaret Sarjeant, William A.S.Sarjeant, Roger Sarty*, David J.Sauchyn, John S.Saul, Pierre Sauriol, Harry Savage, Pierre Savard, D.B.O.Savile, Joel S.Savishinsky, Ronald Savitt, Rodney J.Sawatsky, Ronald G.Sawatsky, Lorne William Sawula, Deborah C.Sawyer*, Robert J.Sawyer, John T.Saywell, Christopher M.Scarfe, M.H.Scargill, Otto Schaefer, Barbara Ann Schau, David Scheffel, Harold I.Schiff, Sidney S.Schipper, Peter Schledermann, Benjamin Schlesinger, Wilhelm Schmidt, Nancy Schmitz*, Don Schneider, Norbert Schoenauer, Barbara Schrodt*, George A.Schultz, Joan M.Schwartz, Elizabeth J.Schweizer, Karl Schweizer, Charles Schwier, Stephen Scobie*, G.Scorras, David S.Scott, John Scott(?), Marianne Scott, MaryLynn Scott, Peter J.Scott, Robert Scott, Stephen A.Scott, W.Beverly Scott*, J.Scrimgeour, Geoffrey G.E.Scudder, Allen Seager*, D.Bruce Sealey, Gary Sealey(?), Spencer G.Sealey, Louis M.Sebert, Kent Sedgwick, Norman Seeff, Harold N.Segall, Martin Segger, Norman Seguin, Alec H.Sehon, H.John Selwoood, Neil A.Semple*, Yoshio Senda, Elinor Kyte Senior, Hereward Senior, Robert Allan Serne, John Sewell, Christopher M.Seymour, Patrick D.Seymour, Aqjangajuk Shaa, Doris Shadbolt, Douglas Shadbolt, Ed Shaffer, Fouad E.Shaker, Elizabeth E.Shannon, Bernard J.Shapiro, Frances M.Shaver, Gordon C.Shaw, L.Shaw, Murray C.Shaw*, Clifford D.Shearing, Carol Sheehan, Nancy M.Sheehan, Harry Sheffer, Edward Sheffield, Rose Sheinen, B-Z.Shek, Jaroslaw W.Shelest, Ian Shelton, Roy J.Shephard, R.Ronald Sheppard, Robert Sheppard, Robert G.Sherrin, Ellen Shifrin, Chang-Tai Shih, Ernest Shipman, Rosemary Shipton, Richard Short, Kiyomi Shoyama, Thomas K.Shoyama, Orville J.W.Shugg, Ken R.Shultz, William L.H.Shuter, Patricia A.Sibbald, Nicholas Sidor, Arthur Siegel, David P.Silcox, Lennard Sillanpaa, A.I.Silver, Elaine Leslau Silverman, C.Ross Silversides, Richard Simeon*, Steve Simon, C.J.Simpson, Tom Sinclair-Faulkner, Antoine Sirois, Rebecca Sisler, O.F.G.Sitwell, Alan Edward Skeoch, Grace Skogstad, Peter Slater, Yar Slavutych, H.Olav Slaymaker, Alfred E.Slinkard, William A.Sloan*, D.Scott Slocombe, Charles E.Slonecker, Peter Gerent Sly, Patricia Smart, Al Smith(?), Andre Smith, Andrea Barbara Smith, Barry L.Smith, Bill Smith, David B.Smith, David E.Smith, Denis Smith*, Derek G.Smith, Donald A.Smith, Donald B.Smith*, Douglas A.Smith, Frances K.Smith, James G.E.Smith, James N.M.Smith, Jim Smith, Kenneth V.Smith, Maurice V.Smith, Peter C.Smith*, Peter J.Smith, Shirlee Anne Smith, T.Bradbrooke Smith, William Young Smith(?), D.Laureen Snider, Dean R.Snow, Michael Snow, James D.Snowdon, Thomas P.Socknat, Omond M.Solandt, Margaret A.Somerville, Karl Sommerer, James Herbert Soper, John R.Sorfleet, Pierre Sormany(?), Pierre Soulard, Mary E.Southcott, Jack G.Souther, David A.E.Spalding, Roman Spalek, William Bray Spaulding, Stephen A.Speisman, Andrew N.Spencer, Deirdre Spencer, Don Spencer, Frank Spencer(?), John F.T.Spencer, John H.Spencer, Glay Sperling, Douglas O.Spettigue, Godfrey L.Spragge, D.N.Sprague*, William A.Spray, Eric A.Sprenger, Robetrt A.Sproule, Irene M.Spry, C.P.Stacey, Robert Stacey, W.R.Stadelman, David A.T.Stafford, John K.Stager, Ronald J.Stagg, Elvira Stahl, Denis Stairs, Douglas G.Stairs, Robert M.Stamp*, W.T.Stanbury, Daniel Stang, David M.Stanley, Della M.M.Stanley*, George F.G.Stanley, Laurie C.C.Stanley, Charles R.Stanton, Gail Starr, Michael Staveley, Margaret M.Stayner, Gordon W.Stead, James Steele, Taylor A.Steeves, Baldur R.Stefansson, Janet R.Stein, Michael B.Stein, Gilbert A.Stelter, Philip C.Stenning, Philip H.R.Stepney, Howard A.Steppler, Theodor D.Sterling, H.H.Stern, Gail Stevens, Peter Stevens, Charlotte Stevenson, Garth Stevenson*, John T.Stevenson, J.Douglas Stewart, John B.Stewart*, John R.Stewart*, Kenneth W.Stewart, Lillian D.Stewart*, Michael E.Stiles, John R.Stocking, Jennifer Stoddart, Boris Peter Stoicheff, Henry R.Syoker, Kay F.Stone, Donald H.Stonehouse, Anna K.Storgaard, Gerald J.Stortz, George Morley Story, Dennis L.Stossel, Jon C.Stott, Grant Strate, Otto P.Strausz, Elwood W.Stringham, Veronica Strong-Boag, Richard A.Stroppel, J.R.Tim Struthers, James Struthers, Edrward Struzik, Graeme Stuart, Richard Stuart, Ross Stuart, Konrad W.Studnicki-Gizbert, Franc Sturino, Peter Stursberg, Richard Stursberg, Brian E.Sullivan, Kevin Sullivan, William F.Summers, M.Ann Sunahara, Shan-Ching Sung, David A.Sutherland, Maxwell Sutherland, Neil Sutherland, P.Sutherland, Sharon L.Sutherland, Stuart R.J.Sutherland*, Maia-Mari Sutnik, David Takayoshi Suzuki, Donald Swainson, Neil A.Swainson, Robert H.Swanson, Robert S.Sward, Alastair Sweeny, Catherine Swift, George Swinton, Katherine E.Swinton, William Elgin Swinton, Jan D.Switzer, K.D.Switzer-Howse, Frances A.Swyripa, Philippe Sylvain*, Guy Sylvestre, Rodney Symington, E.Leigh Syms, Emoke J.E.Szathmary, Gerald Tailfeathers, James J.Talman, Adrian Tanner, Robert S.Tarnopolski, Walter Surma Tarnopolsky, Leslie K.Tarr, Sylvie Taschereau, Jeremy B.Tatum, Thomas E.Tausky, C.J.Taylor*, Charles Taylor, Christopher Edward Taylor, F.Taylor, J.Garth Taylor, J.Mary Taylor, James A.Toylor, Jeff Taylor, John H.Taylor(?), John Leonard Taylor, M.Brook Taylor, Philip S.Taylor, Roy Lewis Taylor, Sylvia Taylor, William Clyne Taylor, William E.Taylor, Ghassem Tehrani, Robert G.Telewiak, R.John Templin, Paul Tennant, Brian D.Tennyson, Lorne Tepperman, Jaan Terasmae, Yves Tessier, Pierre Theberge, Leon Theriault, Michel Theriault, Sharon Thesen*, J.Laurent Thibault, George J.Thiessen, Stuart A.Thiesson, Marise Thivierge, Nicole Thivierge, Ann W.Thomas, Clara Thomas, Eileen Mitchell Thomas, Gerald Arthur Thomas, Gregory Thomas, Morley K.Thomas, Paul G.Thomas, Andrew Royden Thompson, Dixon A.R.Thompson, Ian S.Thompson, John Herd Thompson, John R.Thompson, Margaret W.Thompson, Teresa Thompson, William Paul Thompson, Alex J.Thomson, Colin A.Thomson, Duane Thomson, Malcolm M.Thomson, Reginald George Thomson*, Stanley Thomson, Tom Thomson, Hugh G.Thorburn, Frederick J.Thorpe, Catherine M.V.Thuro, John L.Tiedje, Herman Tiessen, Seha M.Tinic, Maria Tippett, Mary Tivy, Ewen C.D.Todd, James M.Toguri, George S.Tomkins, Vladislav A.Tomovic, Peter M.Toner, W.J.Topley, Pierre Tousignant(?), Harold B.Town*, Joan B.Townsend, Richard G.Townsend, Charlotte Townsend-Gault,Tak Toyota, Lynn E.H.Trainer, Anthony A.Travill, Claire Tremblay*, Gaetan Tremblay, Jean-Noel Tremblay, Jean-Yves Tremblay, Marc-Adelard Tremblay, Cecyle Trepanier, Pierre Trepanier, Stanley G.Triggs, Susan Mann Trofimenkoff, Harold Troper, Elizabeth A.Trott*, Barry D.Truax, Pierre E.Trudeau, Marc J.Trudel, Marcel Trudel, Mark E.H.Trueman, James A.Tuck*, Albert V.Tucker, Jaap J.Tuinman, Gerald J.J.Tulchinsky, Judith E.Tulloch, Verena J.Tunnicliffe, Archie L.W.Tuomi, Allan Tupper, Gael Turnbull, H.E.Turner, Michael A.H.Turner, Nancy J.Turner*, William J.Turnock, Katherine Tweedie, Christopher D.Tyler, Edward W.Tyrchniewicz, M.C.Urquhart, Auguste Vachon, G.Oliver Vagt, A.J.R.Vaillancourt, Gail C.Valaskakis, Frank G.Vallee, Marc Vallieres, Andre Vanasse, S.Van Den Bergh, Rosamond M.Vanderburgh, Mies Van Der Rohe, Cornelius H.Vanderwolf, Robert O.Van Everdingen, Blanche Lemco Van Ginkel,Hans Van Leeuwen, Francoise Van Roey-Roux, Charles E.Van Wagner, Alice Van Wart, Christine Van Zwamen, Christopher Varley*, Frederick Horsman Varley, Joan M.Vastokas, Frederick Vaughan, Edmund W.Vaz, Bill Vazan, Richard Veatch, Michele M.Veeman, Terrence S.Veeman, P.Susan Verdier, Arjen Verkaik, Andre Vermeirre, F.A.Verner, Pierre Veronneau, Claude Vezina, Raymond Vezina, Roger Vick*, Bernard L.Vigod*, Gisele Villeneuve, Aubrey R.Vincent, Thomas B.Vincent, Louis P.Visentin(?), Kati Vita, Vadim D.Vladykov, Douglas Voice, Nive Voisine*, George M.Volkoff, Michael Vollmer, Edwinna Von Baeyer, Paul Von Baich, C.Haehling Von Lanzenauer, Roger D.Voyer, Richard Vroom*, Pamela S.Wachna, Stephen M.Waddams(?), Susan Wagg, Anton Wagner*, J.A.Wainwright, W.A.Waiser, P.B.Waite*, Thomas W.Wakeling, Michael John Walcroft, David B.Walden, Deward E.Walker, James W.St.G.Walker, John P.Walker, Karen Walker, Roger G.Walker, Susan Walker, Thomas Walkom, Birgitta Linderoth Wallace, Carl M.Wallace*, Hugh N.Wallace, Jan Wallace, P.R.Wallace, Jean-Pierre Wallot, J.A.Walper, Susan Walsh, J.Grant Wanzel, Norman Ward, Philip R.Ward, W.Peter Ward, Tracy Ware, Wesley K.Wark, John Warkentin, John Anson Warner,Peter D.A.Warwick, Jerry Wasserman, A.M.C.Waterman, Janice Waters, Elizabeth Waterston, Mel Watkins, D.Scott Watson, Homer Watson, Lorne Watson, William G.Watson, Robert D.Watt, Ron Watts Douglas Waugh, Earle H.Waugh, Morris Wayman, Christopher Weait, John C.Weaver, James L.Webb, John Webber, Anna Weber, Roland Weber, D.B.Webster, Douglas R.Webster, Gloria Cranmer Webster, Helen R.Webster, William G.Wegenast, Tom Wein, Peter H.Weinrich, Robert Stanley Weir, Thomas R.Weir, Merrily Weisbord, G.Vernon Wellburn, Harry L.Welsh, Carl J.Wenaas, Leo H.Werner, Douglas Wertheimer, D.V.Chip Weseloh, Benjamin West, J.Thomas West*, Roxroy West, D.W.S.Westlake, Marla L.Weston, Donald G.Wetherell, Robert Reginald Whale, Linda D.Whalen, Bruce A.Wheatcroft, C.F.J.Whebell, John O.Wheeler, Reginald Whitaker, Clinton Oliver White, John White, M.Lillian White, Margaret Mary Whitehead, Alan Whitehorn, Leon Whiteson, James R.Whiteway, Gordon Francis Whitmore, Donald R.Whyte, Edgar B.Wickberg, Joyce Wieland, Thomas Wien, Ernest J.Wiggins, Darlene Wight, Thomas W.Wilby, Betty Wilcox, Norman J.Wilimovsky, Karen Wilkin, Bruce William Wilkinson, J.A.Wilkinson, Robert C.Willey, Al Williams, David Ricardo Williams, Glyndwr Williams, Maureen C.Williams, Patricia Lynn Williams, Penny Williams, Richard M.Williams, Ridgeley Williams, Sydney B.Williams, W.M.Williams, Mary F.Williamson, Moncrieff Williamson, Christopher J.Willis, Norman M.Willis, Rod Willmot, Bruce G.Wilson, Donald R.Wilson, Harold E.Wilson, Ian E.Wilson, J.Donald Wilson, J.Tuzo Wilson, Jean Wilson*, Helmut K.Wimmer, Leland Windreich(?), Elizabeth Windsor, Brent Windwick, Robin W.Winks, Gregory Wirick, Ronald G.Wirick, S.F.Wise, William J.Withrow, Henry Wittenberg(?), Leonhard S.Wolfe, William C.Wonders, Peter Wons, Bernard Wood, George Woodcock*, M.Emerson Woodruff, Robert James Woods, John Elliott Woolford, Glenn T.Wright, Harold E.Wright, J.F.C.Wright, J.V.Wright, Janet Wright, Kenneth O.Wright, Roy A.Wright*, Paul Wyczynski, Jan Wyers, F.E.Wyman, Max Wyman, Graeme Wynn, Leo Yaffe, Maxwell F.Yalden, Don Yee, Derek York, A.J.Sandy Young, Bill Young(?), C.Maureen Young, David A.Young, Gayle Young, Jane Young, Jeffery D.Young, John H.Young, Roland S.Young, Walter D.Young, Manuel Zack, Jas Zagon, R.Perry Zavitz, Eberhard Heinrich Zeidler, Suzanne E.Zeller, Jarold K.Zeman, Joyce Zemans*, Norman W.Zepp, [--?--] Zerafa, Jacob S.Ziegel, Bruce H.Ziff, Frank D.Zingrone, Stephen C.Zoltai*, Louise Zuk, David Zuszman.

 

includes:

i) Dudek, Louis, by Michael Gnarowski (vol.1/pp.631-632; prose with passing reference to bpNichol)

ii) Humorous Writing in English, by Stephen Scobie (vol.2/pp.1o26-1o27; prose, with a halfparagraph on Nichol's the martyrology)

iii) Modern and Contemporary Periods, by Geoffrey Hancock (vol.2/pp.1219-122o; part 2 of Literary Magazines in English, with reference to Nichol & grOnk)

iv) Literature in English, by W.H.New (vol.2/pp.1223-1226; prose in 4 parts includes part

--4. History (in 6 parts includes part

----f. 1959-80s (with passing reference to Nichol)))

v) Martyrology, The, by Step[hen Scobie (vol.2/p.1311; on books 1-4 with quote by Frank Davey from bpNichol)

vi) Nichol, Barrie Phillip, by Douglas Barbour (vol.3/p.1498; revised from its appearance in the 1st edition)

vii) Novel in English, 1959-1980s, by Linda Hutcheon (vol.3/pp.1537-1539; passing reference to Nichol)

viii) Ondaatje, Michael, by Sharon Thesen (vol.3/p.1566; prose, passing reference to Nichol/sons of captain poetry)

ix) Oral Literature in English, by Barbara Godard (vol.3/pp.1581-1582; with passing references to Nichol/Four Horsemen)

x) Poetry in English, 1960-1980s, by Douglas Barbour (vol.3/pp.1697-1699; with references to Nichol & Four Horsemen))

xi) Scobie, Stephen, by Shirley Neuman (vol.3/p.1959; with reference to Scobie's bpNichol: What History Teaches)

xii) Short Fiction in English, by J.R.Tim Struthers (vol.3/pp.1996-1997; in 9 parts, includes part

--6. Experimental Writing (with passing reference to Nichol's Craft Dinner))

xiii) INDEX, by Eve Gardner & Ron Gardner (vol.4/pp.2336-2736; entries on Nichol, Four Horsemen & select book titles only)

___________________________

 

- 1st edition, 1985

Principally remembered by feline scholars as the cat that fought the duel that resulted in his death and that of Rolando the Magnificent, Valerius had a noted career before he challenged Rolando. Like Rolando, Valerius had served five years in the Imperial Guard and acquited himself well. On a mission in Africa to obtain diamonds from the Congo, a canoe with Valerius and others overturned in crocodile-infested waters. While the others swan to shore , Valerius held off the crocodiles by leaping on their backs and stabbing them with his Damascus steel blade knife. When a warehouse was burning in Hamburg, Valerius heard the mews of kittens and rushed into the flaming building to rescue several kittens. It was rumored that before he challenged Rolando that he was allowed on the roof of the cathedral in Hamburg, St. Nicholas' Church where all such duels were held, to become familiar with the structure which was a violation of Council rules. Many believed the Stormdragon clan allowed this so as to better prepare him for the duel.As every cat knows, the duel ended in the death of both cats, and the Council passed an edict after the duel that severely limited the situations in which a death duel could be requested.

EDH HD026001 (AE 1916, 42; IAM 2, 448):

M(arco) Val(erio) Bostaris / f(ilio) Gal(eria) Severo / aed(ili) sufeti IIvir(o) / flamini primo / in municipio suo / praef(ecto) auxilior(um) adversus Aedemo/nem oppressum bello / huic ordo municipii Volub(ilitanorum) ob me/rita erga rem pub(licam) et legatio/nem bene gestam qua ab divo / Claudio civitatem Ro/manam et conubium cum pere/grinis mulieribus immunitatem / annor(um) X incolas(!) bona civium bel/lo interfectorum quorum here/des non extabant suis impetra/vit / Fabia Bira Izeltae f(ilia) uxor indulge/ntissimo viro honore usa impensam / remisit / et d(e) s(ua) p(ecunia) d(edit) d(e)dic(avit)

 

Volubilis was a city of ancient Mauretania, with a Carthaginian presence since the 3rd c. BCE, later the western capital of Juba II and then a Roman municipium; its stone was later quarried for the construction of nearby Moulay Idriss and Meknes.

(See more at Pleiades; Site de Volubilis; PECS (Perseus); en.Wikipedia).

Photographer, Video editor: Ravena July;

Designer: Iulia Glibichiuc;

Makeup: Jana Cuznetsova;

Hairstyle: Irina Drinchina;

Videographer: Ion Sirbu, Naroi Valeriu, Ungurean Dmitri;

Model: Elena Shumscaia;

Assistant: Kristina Chilimari;

 

Backstage: www.youtube.com/watch?v=FF9jq-6oftM

________

www.festfashion.md

www.ravena-art.com

www.gardenpalace.md

Valeriu Butulescu