View allAll Photos Tagged Strand
North Strand, nos. 12 (T.F. Buckley, victualler), 13 (B. Murray, grocer), 13a (McKevitt, greengrocer), 14 (Thomas Byrne, grocer) [Delivery bicycle for Thomas Byrne parked in front of his shop; tram tracks visible in road].
Photograph illustrating some of the damage caused by the German bombing of the North Strand, 1941.
On the night of 31 May 1941, four high-explosive bombs were dropped by German aircraft on the North Strand area of Dublin City. The casualties were many: 28 dead and 90 injured, with 300 houses damaged or destroyed. Charleville Mall Public Library was designated as the headquarters for the bombed area and City Architect Horace O’Rourke was in charge of the clearance project.
This particular photograph is one of 57 in the North Strand Bombing collection housed in the Dublin City Library and Archive, 139-144 Pearse Street, Dublin 2.
The original photograph measures 28cm (w) x 20cm (h) .
The photographs of the destruction caused by the North Strand Bombing in May 1941 were commissioned by Dublin Corporation as evidence for the assessment of insurance claims. The work was entrusted to a local photographer, H. McCrae, of 152 Clontarf Road, who began work on 4 June and continued until the end of the month. Further photographs were taken in July and September, and the final photographs were taken on 31 October.
Dublin City Libraries and Archive
Rights
© Dublin City Council
Badviken vid Getingberget i vinterskrud. Blankis täcker det grunda vattnet ut till den lilla ön och sandreveln som är torrlagd pga lågt vattenstånd. Himmel och sjö uppvisar liknande färgmönster.
The shallow water in our favorite swimming bay is covered with ice out to the island and sand bar, dry because of low water level in the lake.
Santana ist eine Stadt und ein Kreis an der Nordkueste der portugiesischen Insel Madeira. Auf einer Flaeche von 19 qkm leben 3271 Einwohner (Stand 30. Juni 2011), was einer Bevoelkerungsdichte von 172 Einwohnern/qkm entspricht.
Santana ist beruehmt für seine traditionellen strohbedeckten Bauernhaeuschen, die Wahrzeichen der Insel Madeira. Frueher wohnten die Bauern in diesen einfach eingerichteten, oft rot angestrichenen Haeuschen. Heute stehen die meisten leer und werden nur noch als Touristenattraktion instand gehalten. Die Strohdaecher muessen alle vier bis fuenf Jahre ausgewechselt werden.
From Wikipedia, the free encyclopedia
Bildet er tatt utenfor Strand skole i 1930.
Fotokopi med fullstendig navneliste ble levert til lokalavisa i 1980 av Idar Aune. Han, Asbjørn Strand og Alma Mikalsen Lund hadde gjort en kjempeinnsats med å framskaffe alle navna.
Første rekke f.v. stående: Edel Stensen, Marie Strand, Olga Skagen, Dorthea Strand, Gerda Iversen, Alma Andreasen (?), Agnes Strand og Adolf Skagen. Sittende: Einar Sandstad, Emil Børø, Torbjørn Iversen, Arne Nøstvik, Kristian Nøstvik, Olaf Sivertsen, Rolf Holm Grønli, ukjent, ukjent, Dagfinn Johansen, Ove Kaald og Egil Eriksen. Andre rekke: lærer Lyder Sitter, lærer Sofie Hokstad, Hjørdis Fillingsnes, Svanhild Utsetø, Laura Nøstvik, Maja Strøm, Gudrun Børøsund. Foran: gutt ukjent, Oddmund Fredriksen, Arthur Skjevikdal, Ole K. Vollan, Idar Aune, Alma Stensen, Kristianne Skagen, Agnes Børøsund (?), Judith Strøm, Karoline Børøsund, Thyra Nordbotten, pike ukjent (halvt skjult), pike ukjent, Alma Mikalsen, Lillian Kaald, Marie Nordvik, Borghild Strand og Ågot Børø. Tredje rekke f.v.: Arne Skjevikdal, Nils Strand, Ottar Lund, Knut Sivertsen, Rolf Strand, Anton Eriksen, Arnfinn Børø (?), Arnhild Moholt, Hjørdis Lorentsen, Åsta Mikalsen og Agnes Strand. Bakerst: Hans Stensen, Ole O Vollan, Asbjørn Nordvik, Erling Eriksen, Arne Sandstad, Einar Børøsund, Asbjørn Strand og Torbjørn Strøm.
(Fotograf ukjent)
Toen ik gister op de terugweg was van een tochtje met mijn jutbrommer langs het strand vond ik op de terugweg ter hoogte van de Ankerplaats een lange lat. Die knoopte ik achter mijn jutbrommer en sleepte ik mee naar huis.
Toen nog geen idee dat dit de eerste van van de vele honderden die nog onderweg naar het strand was.
Vanochtend zat ik aan een bakje koffie en zie ik mijn vriend en strandjutter Vincent voorbij rijden met zijn John Deere met daarachter een Miedema wagen vol met pakketen van dezelfde latten waar ik de dag daarvoor een van vond.
Later in de ochtend kreeg ik berichten dat er nog het nodige aan latten op het strand lag.
Daarop samen met mijn Anke in de Unimog naar het strand om te kijken of er nog wat te halen viel.
Er lag nog plenty, de meeste wel gebroken, maar dan nog een prima lengte om ooit te gebruiken.
Dus, met opkomend water de West in en ondertussen hout laden.
Ouderwets strandjutten.
Leuk om samen met Anke te doen, we leken net Jaap en Dien Haan, die gingen ook vaak met zijn tweeën op pad.
En er waren nog wat jutters, en ik weet niet of het toeval was, maar dat waren wel allemaal echte Vlielanders, althans mannen en vrouwen die hier geboren zijn, net als hun vader en/of moeder, diens ouders en nog verder.
Dat vind ik dan weer mooi.
Zitten we hier met 1000+ inwoners op een eiland, slechts een handjevol zit op het strand.
Ik weet wel hoe dat komt, die zijn genetisch belast, die kunnen er niets aan doen, die moeten er gewoon zijn en laden.
Die vragen zich niet af van wat je er mee moet, gewoon jutten.
Weer een mooi middag op het sttrand.
Sylt = Spießer & Spießer & Reiche & reiche Spießer & Hippies ... aber schön
Sylt = babbitts & babbitts & rich & rich babbitts & hippies .... but nice
Eendenmosselen - Eendenmosselen zijn een familie van rankpotigen, die op hun beurt deel uitmaken van de kreeftachtigen. Ondanks de naam is er geen verwantschap met mosselen of andere weekdieren. Ze zijn daarentegen verwant aan de zeepokken en aan het parasitaire krabbezakje.
Eendenmosselen beginnen hun ontwikkeling als nauplius-larve die vervolgens transformeert in de voor Cirripedia typische tweekleppige cypris-larve. De vrijzwemmende larven maken deel uit van het plankton. Tijdens de metamorfose naar volwassen dier verankeren ze zich met de kop naar onder aan het substraat met behulp van een uiterst sterke cement-achtige lijmstof.
Volgroeide eendenmosselen bestaan uit een rubberachtige steel die vastzit aan een harde ondergrond, met daarop een in vijf kalkachtige plaatjes gehuld lichaam. Ze leven aan het oppervlak van alle oceanen. De volwassen eendenmosselen zitten vast aan drijvende voorwerpen, als drijfhout, schepen en zelfs zeeschildpadden. Verwante soorten bedekken rotskusten tegenaan de laagwaterlijn.
De zes paar pereopoden zijn omgevormd tot een soort visnetje waarmee plankton uit het water wordt gefilterd. Het abdomen draagt geen aanhangsels en het telson ontbreekt.
Charles Darwin, grondlegger van de evolutietheorie, was de eerste die eendenmosselen uitgebreid bestudeerde. Voor de publicatie van De oorsprong der soorten besteedde hij acht jaar aan het bestuderen van deze soort.[1] Hij gebruikte dit onderzoek naar de eendenmossel als testcase bij een specifieke soort bij zijn algemene theorie van natuurlijke selectie.
Bron; Wikipedia
----------------------------------------------
Lepas anatifera, commonly known as the pelagic gooseneck barnacle or smooth gooseneck barnacle, is a species of barnacle in the family Lepadidae. These barnacles are found, often in large numbers, attached by their flexible stalks to floating timber, the hulls of ships, piers, pilings, seaweed and various sorts of flotsam.
• Beach • Photographed on the island of Porto Santo • Madeira group / Portugal •
• Strand • Fotografiert auf der Insel Porto Santo •
• Best viewed large •
• Photographed with my Nikon FE 2, MD12 and Nikkor MF 35-105mm lens on Ektachrome 100 ASA slide film, the picture is a scan from this transparency film •
• Scanned with Epson Perfection V600 Photo •
• This picture is not cropped ! •
• Das Bild ist unbeschnitten ! •
Uit het fotoarchief foto's van de Boulevard in Katwijk.
Helaas zijn niet van alle foto's de auteur(s) bekend. Mocht uw foto hierbij staan en uw naam is niet vermeld, mail ons dan op webredactie@katwijk.nl.
Toen ik gister op de terugweg was van een tochtje met mijn jutbrommer langs het strand vond ik op de terugweg ter hoogte van de Ankerplaats een lange lat. Die knoopte ik achter mijn jutbrommer en sleepte ik mee naar huis.
Toen nog geen idee dat dit de eerste van van de vele honderden die nog onderweg naar het strand was.
Vanochtend zat ik aan een bakje koffie en zie ik mijn vriend en strandjutter Vincent voorbij rijden met zijn John Deere met daarachter een Miedema wagen vol met pakketen van dezelfde laten waar ik de dag daarvoor een van vond.
Later in de ochtend kreeg ik berichten dat er nog het nodige aan latten op het strand lag.
Daarop samen met mijn Anke in de Unimog naar het strand om te kijken of er nog wat te halen viel.
Er lag nog plenty, de meeste wel gebroken, maar dan nog een prima lengte om ooit te gebruiken.
Anke aan het stuur, want ik mag dat niet meer, daar moet je tegenwoordig een trekkerrijbewijs voor hebben.
Meer als 30 jaar mocht ik gewoon met zo'n voertuig op de openbare weg rijden, nu VERBOTEN!
Dus dan krijg je een situatie dat iemand die niet in zo'n voertuig kan rijden er mee de weg op mag, en degene die het wel kan, maar niet mag, die moet er naast gaan zitten.
Gelukkig is Anke een snelle leerling, en is ze inmiddels vaardig met de Unimog, maar het blijft raar.
Dus, met opkomend water de West in en ondertussen hout laden.
Ouderwets strandjutten.
Leuk om samen met Anke te doen, we leken net Jaap en Dien Haan, die gingen ook vaak met zijn tweeën op pad.
En er waren nog wat jutters, en ik weet niet of het toeval was, maar dat waren wel allemaal echte Vlielanders, althans mannen en vrouwen die hier geboren zijn, net als hun vader en/of moeder, diens ouders en nog verder.
Dat vind ik dan weer mooi.
Zitten we hier met 1000+ inwoners, slechts een handjevol zit op het strand.
Ik weet wel hoe dat komt, die er wèl zijn, zijn genetisch belast, die kunnen er niets aan doen, die moeten er gewoon zijn en laden.
Die vragen zich niet af van wat je er mee moet, gewoon jutten.
Weer een mooi middag op het strand.