View allAll Photos Tagged Drawing
This is one of my favorites for my Christmas Card design, I like it because it's a bit different.
I'm posting this on Thursday night because I'll be up and out early tomorrow and I know I won't have time. Tonight I'm going to go to bed early. Even though I've been lacking enough sleep lately I've felt sort of revved up and wired, kind of hyper. It's been that way for quite a while and I have no idea why. Anyway I felt like that this morning, like I was really wound up from the minute I woke. I went to my work out and worked out really hard, got my mom and we went to lunch and then Costco but as we were finishing up in Costco I crashed and got really tired and that's how I have been the rest of the day. I'm pretty sure I'll sleep good tonight and I am looking forward to it. I don't know what's up with me but I want to get back to an even keel if you know what I mean.
Anyway, I've finished tonight's drawing and I'm going night night.
©2015, Daniel Novotny, Ink on Paper
www.danielnovotnyart.com/?p=5373
Visit my blog at www.danielnovotnyart.com!
Pattern from loose page of a Workbasket magazine. Probably around the early 1960's. Though the pattern is for a rug, I think it could be used for embroidery.
©2015, Daniel Novotny, Ink on Paper
www.danielnovotnyart.com/?p=5263
Visit my blog at www.danielnovotnyart.com!
This owl is out watching over the planet to protect us all from evil forces abroad tonight.
More of my recent photos can be seen on
I'm not managing to put my hallowe'en effort on both flickr and Ipe but this is it. Brush the top to get the whole series on notes.
I wish you well in whatever way is most appropriate for you but cannot take on the extra work of writing it to you individually. Thank you for your good wishes and to those who have made me their contact. Due to long term health and eye problems I regret I can't take on any new contacts but nearly always manage to reply to your comments.
Dragon Ball
Daizenshuu 02 Story Guide - JP -
04/08/1995
265 pags
1800 円
Scans by "nuage magic" and "kamisama explorer"
Web collection
provided by:
Pencil and ink on paper
11 x 8.5 in
Dug this out of storage last year (or the year before, I forget) and promptly lost it in my attic. Then it just turned up today while I was looking for clutter to toss.
I got this drawing at a comic convention in Houston. Fantagraphics the comics publisher were just making a name for themselves and did a big tour. I remember Gary Groth (the publisher), Dan Clowes (Ghost World, etc.), Pater Bagge (Hate, those cartoons in Reason Magazine) and Gilberto & Jaime Hernandez (Love & Rockets).
The comic existed before the band.
Tentoonstelling Jean-Antoine Watteau, tot en met 14 mei in Teylers Museum
Op de tentoonstelling over Antoine Watteau (1684-1721) in Teylers Museum spelen zijn schilderijen een bijrol. Het accent ligt op zijn tekeningen, en dat is niet voor niets. Al sinds de achttiende eeuw wordt de Franse kunstenaar in de eerste plaats als tekenaar gewaardeerd. Bij zijn dood op 37-jarige leeftijd liet hij duizenden tekeningen na, meest figuurstudies. Feestelijke bladen, waarin scherpe roodbruine krijtlijntjes over het papier dwarrelen en precies goed terecht komen: samen suggereren ze overdadig plooiende jurken en kostuums, verfijnde gezichten, elegante maar ongezochte houdingen. Watteau legde alles en iedereen vast in een virtuoos, dartel handschrift, een beetje zoals een goede mode- of striptekenaar. En o ja, hij schilderde ook nog.
‘Wanneer hij de aandrift voelde tot het maken van een schilderij’, schreef een tijdgenoot, ‘baseerde hij zich op studies in zijn tekenboek. Hij selecteerde de figuren die het best pasten bij wat hij wilde schilderen, groepeerde ze in overeenstemming met een landschappelijke achtergrond die hij had getekend of al opgezet.’
Dat is heel ongewoon. Als tekeningen met schilderijen samenhangen, is dat meestal omdat de tekeningen voorstudies zijn, oefeningen voor wat in verf pas écht iets te betekenen krijgt. Bij Watteau werkte het andersom. ‘Hij ging tekenend door het leven’, schrijft Ger Luijten in het nieuwe, geheel aan Watteau gewijde nummer van Kunstschrift. Altijd een schetsboek op zak, altijd kijken en noteren.
Tekenen was voor Watteau de hoofdzaak. De studie was het echte werk. En van tijd tot tijd bracht hij de leukste figuren uit zijn schetsboeken bijeen in een geschilderd fête galante, een vrolijke bijeenkomst van converserende, musicerende en dansende dames en heren in een parkachtige omgeving. Volgens de overlevering vond hij zelf dat hij in die schilderijen nooit helemaal de kwaliteit van de tekeningen bereikte. Daar zit wat in. Op de schilderijen die nu in Haarlem hangen – allemaal bescheiden van formaat – zien we de bekende verfijnde gezichtjes, gebaren en plooien, maar dan uitgewerkt en ingekleurd, waarbij de lichtheid en openheid verloren zijn gegaan.
Dat Watteau dat zelf ook zag, terwijl hij als schilder toch in hoog aanzien stond bij verzamelaars en vakgenoten, getuigt van zelfkennis. Hij wist wat zijn tekortkomingen waren. Tentoonstellingsmaker Michiel Plomp spreekt zelfs van een minderwaardigheidscomplex, veroorzaakt door een gebrek aan opleiding. Watteau was grotendeels autodidact. Hij had weinig naar naaktmodel getekend, was niet erg onderlegd in anatomie en perspectief. Zijn figuren staan niet altijd even stevig. Hoe ze precies zitten, onttrekt hij vaak door geplooide jurken aan het zicht. Hoofden krijgt hij soms niet goed rond. Maar dat stoort allemaal nauwelijks, omdat het zo prettig en vanzelfsprekend getekend is. Watteau’s talent maakte zijn beperkte scholing goed.
Hij schoolde zichzelf, zijn hele korte leven lang, door steeds maar te blijven kijken en tekenen. Naar de waarneming, maar ook naar de kunst van beroemde voorgangers. Zijn vrouwen zijn slankere nichtjes van die van Rubens, en hij zal van Rubens ook de trois-crayons-techniek hebben overgenomen, het combineren van rood, zwart en wit krijt in één tekening. Op de tentoonstelling hangt een schilderijtje waarvoor Watteau zich door een ets van Rembrandt liet inspireren en een tekening naar een geschilderd zelfportret van Anthony van Dijck. Die ziet eruit alsof hij in levenden lijve voor zijn Franse bewonderaar heeft geposeerd: actieve houding, indringende blik. Zelfs een kopie tekende Watteau dus levendig, gretig, veroverend. Als je het ziet, krijg je zin om zelf ook tekenend door het leven te gaan.
(NRC 17 februari, daar ietsje ingekort)
Last night was the first clear night in a while. The transparency was very good, and the moon would not be a problem until after midnight. The winds were a bit much, but I was protected by the house from the worst of them, besides the heavy G11 mount is pretty much immune to wind. The atmosphere was unsteady for the first few hours of the night, so high power views were limited. Open Clusters were the choice for the current night’s weather conditions.
Around 11:00 pm a few clouds started appearing, but the atmosphere had settled down considerably – good enough for me to up the magnification and switch to the Eskimo Planetary Nebula. I was very pleased with the view, so the above drawing was made. By the time I was finished with the drawing, the clouds were winning over the sky and I called it a night.
The Eskimo Nebula gets its name from a Hubble Telescope image taken of the Planetary Nebula. In smaller telescopes one cannot see the head of a Celestial Eskimo, but the planetary nebula still shows a good amount of detail. It handles high power well since it is so bright (for a planetary nebula). And unlike most planetary nebulae, the Eskimo has an easy to see central star. Through the 155mm refractor I finally settled on a magnification of 312x. The higher magnification brought out the dual-ringed nature of the Eskimo. A truly stunning object and a satisfying way to end the observing session.
Additional Astronomy drawings can be seen at: www.orrastrodrawing.com