View allAll Photos Tagged telang
The amazing blue of this Butterfly Pea is very pleasing to the eye. But the flower has many uses, too. It's employed in religious rites, also as food coloring, and medicinally as an antioxidant. More research on its benefits is ongoing. Its growth as a crop is being stimulated by agricultural services in Malaysia.
Noord oost Frankrijk had veel staat industrie en kolenmijnen. Om de zware treinen daarvoor te kunnen rijden waren er krachtige loks nodig met een grote adhesie. De serie was genummerd 14101 CC tot CC 14202 en werd gebouwd tussen 1954 tot aan 1957 door Fives-Lille - CEM. De trein passeert Telange en is bijna bij Maizières-lès-Metz en voor de CC 14183 zit haar loopbaan er bijna op, 27 maart 1997
"Wenn einer eine Reise tut,kann er was Erleben!"
Een duits spreekwoord,heleboel ging mis,pech.......
Bijna jaar geleden,ik naar het buitenland met de trein,bus ging reizen,en drie ,vier jaar geleden ik "in het land van Manneke Pies,Vlaamse Vrieten,PCC trams,Luikse Wafels ect. " op bezoek ging,dit keer met een goede maat,ook telang geleden wik iets gingen ondernemen....
Privéomstandigheden,slecht weer voorspelling,niet zeker of ik ging reizen,wel tig keer verschoven,toch de reis met een geplannde fotostek afgelopen donderdag,4,juni,2021,doorlaten gaan,maar toen begon de pech ,ellende..
Nooit zal ik meer op "last minute", iets meer voorbereiden,zoals een geformateerde micro geheugenkaartje terugplaatsen,en tijdens wandeling in een vroege benauwde weer naar het station in mijn woonplaats,onderweg erachterkomen ik de microsimkaartje mis van mijn Sony Xperia XZ3....
" Chipz",en ook slim geweest portemonnaie met PIN pas en ID Kaart,Rijbewijs,uit de rugzag gooide,en ook thuis liet..
Besloten om toch met mijn j.l gewijzigde Flex abo 40 procent korting tweedeklasabo inteschekken met mijn "tebbie/muilkorf schaamplapje", voor mijn muil op het station van mijn woonplaats. ...
En ja hoor,NS wifi deed het niet,slecht ook niet in de Intercity naar Schiphol...
Zonder controlle,conducteur Mijn reisgenoot verteld van mijn problemen,hij niet eens was,ivm. evt.verwachte Belgische politie controles ICBRU " gehucht Noorderkempen,ik evt.mee genomen zou worden ,hij dasr geen zin had nou das was het laatste waar ik mij druk ging maken!
Uiteindelijk Schiphol,ruime overstap,ook moeite met wifi,uiteindelijk een doanier mevrouw erg vriendelijk en behulpzaam geweest,met de wifi,ik in een "super", uiteindelijk gelukt prepaid kaart voor paar euros kunnen kopen,met ICD naar " Rotje Knorr",met krappe overstap,had ook nog vertraging gemaakt,hoorde van mn maat geen machinist was,( verslapen? Of schuld van Korohnaa,kan het woord al niet meer horen en lezen).
Ook geen controlles condicteur kwam hem in het gangpad tegen,zei dat ik op de ICBRU moet overstappen,maar dat zou wel lukken.
inmiddels aansluiting gehaald mijn reismaat,was al in get afgesproken voorste rijtuig,trein kwam in Breda aan,nu uitchekken,verder reizen met losse "virtuele kaartjes van NSI en B,want ja ga niet de volle vijftig euro betalen,uitgescheckt,op station perronfoto gemaakt,trein ingestapt,trein reed naar Belgisch station Noorderkempen,deels met ongeveer 75 km per uur,voor mij eerste keer rit over de HSL,maar snap toch echt niet waroom ze de ICBRU niet meer over Roosendaal laten rijden,schrok van het " boerengehucht" station Noorderkempen lange stop ging maken,er is een busstation en verder helemasl niks!!!Wil ook niet weten wat deze "dure onzin", gekost heeft,en wellicht weer EU subsidie ontvangen heeft?
Mazzel gehad ,geen Belgische " popo",controlles,yess uiteindelijk onderste etage opmerkelijke oude moderne station Antwerpen Centraal bereikt,overstap gedaan moderne dubbeldekkertrein naar Mechelen,veel passagiers waren er niet,nu eindelijk wel controle door conducteur,Mechelen ,bouwputstation overstap gedaan mijn reisgenoot regelde lekker broodje bbq,en twee flesjes ijstee,nu verder reizen met IC naar Tubeke/Tubize met schone maar erg oude "M4 rijtuigen en e - loc reeks 21.
De tijd stond stil,met de opmerkelijke spiegeltjes aan de wand,wederom geen conducteur te zien,amber passagiers.
Aangekomen nu lopen naar busstation,korte aansluiting,ja hoor deed de slechts een kartjes automaat niet bij mijn reisgenoot,nou zei kom we stappen in dan maar zonder kaartje reizen,moet TEC maar ervoor zorgen boel werkt.Achter instappen want voor chauffeurs ruimte hing dikke plastic scheidingswand.
Uiteindelijk aangekomen op de halte,de bus had best veel reizigers,op tijd knop gedrukt en bij de deur gestaan,deuren wouden niet open tweede knop gedrukt,chauffeur zei iets in "Frans", ik niet verstond,deuren gingen open ..
Nu lopen naar de geplannde fotostek ,door het mooie heuvellandschap ,eindelijk mag mijn "tebbie" eraf,wel was het kwa weer warm,aangekomen op de "bekende fotostek,waar al velen stonden,nu waren we gelukkig in ons eentje,want hou niet zo van " massa treinen toerisme",het doel was natuurlijk de twee "Oude Fretjes", te fotograferen en filmen van Somain (F) naar voormalig station Quenast,ivm.ophalen beladen wagens met ballast...
Best spannend,of ze wel zouden komen,hadden 20 minuten tijd,maar scheen dat ie vertraging had,eerst kwam nog een vormalige NMBS reeks 77 voorbijgereden met leeg transport en losse locrit terug,zou toch niet???
Afijn wachten,bewolkt,met ongeveer drie kwartier vertraging kwamen de twee " Fretjes",wou fotograferen met mijn Fotocamera en filmen met Smartphone,lastste was mislukt,heb wel de fotos,schijnbaar twee keer stop knopje gedrukt?
Best balen,afijn we besloten kange wandeling nasr Quenast te maken eindpunt,nou van onweer ect.wss er niks te zien,wel benauwd warm weer,beetje last van mn voeten slechte conditie,mn reisgenoot had in een buurtwinkeltje voor mij fles ijstee geregeld,nu gingen we kijkje nemen oo het emplacement Quenast,aardig wat fotos gemaakt oa.van bloembakken huizen,bruggetje kwamen nog een fotograaf,personeelslid in auto tegen die Vlaams sprak,zei machinst gewiseld word,met taxiritjes ( zozo...De Fransen hebben zeker strenge arbeitstijden wet...),en ander personeelslid vertelde ons dat de "Fretjes" half uur eerder in middag gingen vertrekken. ...
Uiteindelijk kon ik de "Fretjes", toch noch filmen.........
Voor de uitzondering plaats ik naast fotos van Spoorwegen een foto van twee fraaie "Oldtimer auto's Talbot- Lago ontmoet Porsche in Lelystad Bataviahaven,ik krijg nog vaak voorordelen te horen of ik/je bent een treinenspotter,en dat ben ik dus niet,vindt ook beetje een belediging,ik ben een fotograaf voor de hobby met voorkeur OV foto's maak,en al veel publicaties,en zeker ook met andere foto's ,in locale kranten,websites,tijdschriften,Facebookcommunitys verschijnen,ga ze niet allemal opnoemen word anders en telang verhaal...
Nu weer terugkomend op de foto:
Zondag 19,juni,2022,werd na twee jarige pauze ,ivm.wereldpandemie het evenement Nationale Oldtimerdag" Lelystad Bataviahaven georganiseerd.
Aangezien ik ook mijn nieuwe aanwinst tweedehandsje Sony Xperia 1 ii Smartphone uit 2020,met twee camera app functies automatis h en pro met veel mogelijkheden wou uitproberen kwam mij goed uit,kwa weer voorspelling gelukkig ook bewolkt anders zou zonstand op vele plekken verkeerd staan.
Besloten om nog voor de officiële opening om elf uur voor het publiek heen fietsen, en de vroegte werd dik beloond,voor de drukkte veel foto's kunnen maken nog zonder publiek tijdens de intocht van de deelnemers.
Op mijn stek vlak bij VOC de Batavia,vormalige PTT tv toren op achtergrond en restaurantje De Cantine alle drie met een lange geschiedenis,kon ik deze unieke foto van twee blauwe autos Talbot Lago Record T26 en de Porsche maken,laatste stoppte daar werd hun parkerplaats...
"If we want a love message to be heard, it has got to be sent out.
To keep a lamp burning, we have to keep putting oil in it.”
(Mother Teresa of Calcutta - Albanian born Indian Missionary. Nobel Prize for Peace in 1979. 1910-1997)
The Telikā Mandir or "oil-man's temple" located in the complex of Gwalior fort, in Gwalior in the Indian state of Madhya Pradesh, was built in the late eighth century.
Elevating to the height of 100 feet ( about 30m), Teli Ka Mandir is the tallest temple in the confines of the Fort.
The building was erected just as the Gurjara Pratihāras were asserting their power over central India.
It is actually dedicated to Lord Vishnu in the form of his mount, Garuda and this unusual image makes the circlet of the doorway.
The structure of this Rajput temple presents a perfect fusion of the northern and southern architectural styles of India.
The 'shikhar' (spire) of the temple is undeniably Dravidian in its style, whereas the ornamentation is done in the Nagara style (specific to North India).
Unlike other temples, Oilman's Temple doesn't have any 'mandap' or pillared hall.
The temple comprises a sanctum sanctorum accompanied by a porch and a doorway imprinted with elaborate carvings (amorous couples, coiled serpents, gods and goddesses).
The weird and wonderful arrangement of two architectural styles show how Teli Ka Mandir boasts about the heritage and rich culture of India.
"Teli Ka Mandir" sounds as an unusual term, but it has several theories behind its name.
According to one of the legends, Rashtrakuta Govinda III seized the Gwalior Fort in 794.
He handled the service of religious ceremonies and rituals to Telang Brahmins and as a result of this, the temple acquired its name.
Another legend says that oil merchants or the men of Teli Caste took the initiative of temple's construction and due to it, the temple got its name.
The third speculation reveals that name is linked with Telangana region of Andhra Pradesh.
This revelation also approves with the synthesis of Dravidian and North Indian architectural styles.
Join the photographer at www.facebook.com/laurent.goldstein.photography
© All photographs are copyrighted and all rights reserved.
Please do not use any photographs without permission (even for private use).
The use of any work without consent of the artist is PROHIBITED and will lead automatically to consequences.
Op RR werd er gemeld dat de Mortara 'n Class66 van Crossrail in opzending meenam richting Venlo. Ondanks het druilerige weer moest er toch 'n plaatje gemaakt worden. We hoefden niet al telang te wachten toen hij de ''berg'' bij Helmond-Brandevoort passeerde met opkop HTRS 1798 + CrossRail 6309,in opzending, met 'n magere bestickering!
Los Herederos de Don Vedasto Cadeliña y Doña Paciencia Sanchez
Ang tapiz na ito ay burdadong antigo na inilipat sa bagong tisu ng isa sa mga kilalang coutorier sa bayan ng Lucban na si Obet Orajay. Sinasabing mas luma pa ito sa datihang ginagamit ng Señor na nasa estilong Art Noveau. Buong-buo pa nga ang mga burdalong yari sa hilos de oro, at ang debujo ay mas nakita sa paraan ng pagamit ng hilos, gaya ng recamadong kaliskis at binanig, mga hilos na plansado, at mga inuood. Talaga nga lamang hugay hugay na ang telang puti na pinaburdahan nito, kayat itinago na lamang, ng matuklasan ng mga Herederos ang sinaunang tapiz, ay agad nila ito pinalipat sa bagong tisu.
February 23, 2011
Effects of Cell Phone Radiofrequency Signal Exposure on Brain Glucose Metabolism
Nora D. Volkow, MD; Dardo Tomasi, PhD; Gene-Jack Wang, MD; et al Paul Vaska, PhD; Joanna S. Fowler, PhD; Frank Telang, MD; Dave Alexoff, BSE; Jean Logan, PhD; Christopher Wong, MS
Article Information
JAMA. 2011;305(8):808-813. doi:10.1001/jama.2011.186
CONCLUSIONS:
Conclusions In healthy participants and compared with no exposure, 50-minute cell phone exposure was associated with increased brain glucose metabolism in the region closest to the antenna. This finding is of unknown clinical significance.
The dramatic worldwide increase in use of cellular telephones has prompted concerns regarding potential harmful effects of exposure to radiofrequency-modulated electromagnetic fields (RF-EMFs). Of particular concern has been the potential carcinogenic effects from the RF-EMF emissions of cell phones. However, epidemiologic studies of the association between cell phone use and prevalence of brain tumors have been inconsistent (some, but not all, studies showed increased risk), and the issue remains unresolved.1
RF-EMFs emitted by cell phones are absorbed in the brain2 within a range that could influence neuronal activity.3 Although the intensity of RF-EMFs is very low, the oscillatory frequencies correspond to some of the oscillation frequencies recorded in neuronal tissue and could interfere with neuronal activity.4 Thermal effects from RF-EMFs have also been invoked as a mechanism that could affect neuronal activity, although temperature changes produced by current cell phone technology are likely minimal.5 Studies performed in humans to investigate the effects of RF-EMF exposures from cell phones have yielded variable results.6 For example, imaging studies that used positron emission tomography (PET) to measure changes in cerebral blood flow (CBF) with RF-EMF exposures from cell phones have reported increases,7,8 decreases and increases,9,10 or no changes11 in CBF. The discrepancies among these imaging studies likely reflect their relatively small sample sizes (9-14 participants), and the potential confounding of CBF measures reflecting vascular rather than neuronal signals.12-14 This highlights the need for studies to document whether RF-EMFs from cell phone use affects brain function in humans.
The objective of this study was to assess if acute cell phone exposure affected regional activity in the human brain. For this purpose we evaluated the effects in healthy participants (N = 47) of acute cell phone exposures on brain glucose metabolism, measured using PET with injection of (18F)fluorodeoxyglucose (18FDG). Brain glucose metabolic activity is a more proximal marker of neuronal activity than measures of CBF, which reflects vascular as well as neuronal components.15 Also, because brain glucose metabolic measures obtained with 18FDG reflect the averaged brain activity occurring over a 30-minute period,16 this method allowed assessment of the cumulative effects of cell phone exposure on resting brain metabolism. Because exposure to RF-EMFs from cell phones is well localized and is highest in brain regions closest to the antenna,2 we hypothesized that the effects on brain metabolism would be greatest in inferior and anterior brain regions, the regions that would be exposed to the highest RF-EMF amplitude for the cell phone model used in this study.
Nama daerah Kembang Telang:
Nama-nama daerah tanaman Kembang Telang tersebut antara lain bunga biru (Melayu), kembang telang (Sunda), kembang teleng (.Jawa), bunga temen raleng (Bugis).
Kandungan Kimia dan Efek farmakologis Kembang Telang :
Kembang telang mempunyai akar yang beracun. Beberapa bahan kimia yang terkandung pada kembang telang di antaranya saponin, alkaloid, flavonoid, ca-oksalat dan sulfur. Daun tumbuhan ini mengandung kaemferol 3-glucoside, dan triterperroid, sedangkan bunganya mengandung delphirridin 3,3’,5’, triglucoside dan fenol. Efek farmakologis yang dimiliki oleh akar kembang telang di antaranya laxative (pencahar), diuretic, perangsang muntah, dan pembersih darah. Daun kembang telang dapat mempercepat pematangan bisul, sedangkan bijinya dapat digunakan untuk obat cacing dan pencahar ringan.
Khasiat dan Manfaat Kembang Telang
1. Abses dan bisul
Tumbuk halus bunga kembang telang berwarna biru secukupnya, lalu tambahkan gula jawa secukupnya. Gunakan campuran kedua bahan tersebut untuk menurap bisul atau abses. Selain itu, rebus akar kembang telang putih, lalu minum air rebusannya. Air rebusan ini bermanfaat untuk mencuci darah.
2. Demam, menghilangkan dahak pada bronkhitis kronis, iritasi kandung kemih, dan saluran kencing
Rebus 0,3 g akar kembang telang kering dengan 4 gelas air sampai tersisa 2 gelas. Setelah dingin, saring air rebusan lalu minum 2 kali sehari masing-masing 1 gelas.
3. Radang mata merah
Rendam bunga kembang telang yang berwarna biru secukupnya dalam 1 gelas air hingga air rendaman menjadi bin. Gunakan air rendaman untuk mencuci mata.
4. Sakit telinga
Cuci bersih daun kembang telang, lalu lumatkan. Ambil air perasannya, tambahkan garam, lalu oleskan di sekitar telinga yang sakit saat masih hangat.
Generic name is Clitoria ternatea.
Some common names are:
Dhivehi: Kulhadhirimaa
English: Butterfly pea, blue pea vine, mussel-shell climber, pigeon wings
Hindi: Aparajita (अपराजिता)
Bengali: Aparajita (অপরাজিতা)
Kannada: Nagar hedi
Malay: Bunga telang
Malayalam: ശംഖുപുഷ്പം (Sankhupushpam)
Marathi: गोकर्ण (Gokarna)
Portuguese: Fula criqua
Sanskrit: Sankhapushpi (शंखपुष्पी), aparajita (अपराजिता), saukarnika , ardrakarni, girikarnika (गिरिकर्णिका), supuspi (सुपुष्पी), mohanasini (मोह्नाशिनी), vishadoshaghni (विषदोषघ्नी), shwetanama (श्वेतनामा)., Vishnukranta (विष्णुक्रांता), ashwakhura (अश्वखुरा)}
Tamil: Sangu pu
Thai: ดอกอัญชัน (dok anchan)
Bahasa Indonesia: Bunga telang, bunga teleng, bunga biru
Sinhala: (සිංහල)-Sri Lanka: "Katarodu" ("කටෙරාඩුු") or "katarolu"
This always been my long time favorite Terengganu's home dish, combination of rice and fresh aromatic mixed veggies such as daun kesum/pegaga/serai/timun/camboh and mixed all this with budu (fish sauce) pour on top. Dried coconut mixed with fish for dried sambal, sambal tumis (a special coconut milk based gravy with local herbs and spices, with a hint of chillies), ikan celup tepung, daging bakar, telur masin and kepok keping (fish crackers) is a must, not to forget lada solok to add the feel beside the traditional ayam bakar. Oh yes before I forget, lada solok is actually mashed/pounded (Indian mackerel) fish fillet with some shallots & garlic mixed with fresh grated coconut and some spices then stuffed into a green chili & grilled. Rice in bluish color tainted from the petals of Bunga Telang (Blue Pea) but this time around my wife just used the coloring to add the look. Anything I miss out from the list? Mixed all those above and use hand to eat..you'll be in different world for the next few moments.
Those 1st time seeing this, they call it Nasi Kerabu or Veggie Rice or Rice Salad, ask Dr Google and you should be able to find it.
Elphinstone College is one of the constituent colleges of Dr. Homi Bhabha State University, a state cluster university. Established in 1823, it is one of the oldest colleges in Mumbai. It played a major role in shaping and developing the educational landscape of the city. It also played a pivotal role in the inception of the University of Mumbai.
The college enjoys a sea of aotable alumnus. This includes the likes of revolutionaries such as B. R. Ambedkar, Bal Gangadhar Tilak, Virchand Gandhi, Badruddin Tyabji, Pherozeshah Mehta, Nanabhai Haridas, Kashinath Trimbak Telang, and Jamsetji Tata and teachers including Dadabhai Naoroji. It played a key role in the spread of education in Mumbai. In 2019, it ended its affiliation with the University of Mumbai.
In 2006, the college marked its sesquicentennial celebrations of inception (1856–2006). It offers undergraduate-level courses in the arts, sciences, and commerce.
History
By the 19th century, Mumbai was a prosperous center for maritime trade and commerce. In 1824, an English school was set up by the Bombay Native Education Society for Indian students.
In 1827, a resolution was passed that an institution for the promotion of education should be established under Bombay Native Education Society and be designated as "Elphinstone College" (distinct from High School). This was named after Mountstuart Elphinstone, the departing Governor of the Bombay Presidency, who was responsible for beginning higher education in the city. An exuberant amount of Rs. 2,29,636.00 was collected by public subscription to fund teaching professorships in the English language and the Arts, Science, and Literature of Europe.
The college was formally constituted in 1835. The classes commenced in 1836, at Town Hall, with the first two professors: Arthur Bedford Orlebar (natural philosophy) - i.e. science) and John Harkness (general literature - i.e. classics). In 1840, the professors' classes were amalgamated with the Society's High School to form the Elphinstone Native Education Institution. In 1845, the name was shortened to Elphinstone Institution.
Elphinstone College became a distinct institution, separated from the high school, on 1 April 1856. This year is officially considered to be the year of the establishment of Elphinstone College.
The college was affiliated with the University of Mumbai in 1860.
In 1871, Elphinstone College got its building in Byculla. James Trubshawe, an architect who flourished in the early part of the 19th century, designed the structure, which was built by the engineer, John Adams. This older Elphinstone College building stands opposite the Jijamata Udyaan in Byculla, Mumbai. It is now a hospital, and a second Elphinstone College across the Jehangir Art Gallery was built a decade later.
Role in inception of University Of Mumbai & Other colleges
The Elphinstone College played a pivotal role in the inception of The University Of Mumbai which was established in 1857, the same year as India's first revolt. The university's initial classes were held at the college's Byculla building and were subsequently moved to the present Fort campus of the same.
The college also played a major role in formalizing legal education in India. The esteemed "Perry Professorship" (A chair of Jurisprudence at the University Of Mumbai) was set up at Elphinstone in 1855. One of the best-known lawyers of the time, Barrister R. T. Reid (LL. B. Bar-at-Law) was appointed the first Perry Professor of Jurisprudence and the Government Law School was establishment. This institution later came to be known as the Government Law College, Mumbai. It is the oldest law school in Asia.
In 1948, It was suggested that Elphinstone College's premises were to be used (during morning hours) for initial classes of Jai Hind College. The proposal was accepted and admission started for the Arts Faculty in June of the same year. A formal inauguration took place in September 1948 at the Elphinstone College Library Hall.
The Sir J. J. School of Arts was founded in 1857 and was instituted to offer drawing classes. Its Initial classes were also held at Elphinstone.
Academics
The Elphinstone College consists of two academic entities: Junior and Degree colleges.
Degree or "senior" college was affiliated to University of Mumbai till 2019. And, it was later made a constituent college of Dr. Homi Bhabha State University. This was a newly formed state owned cluster university. It was the first of its kind. After mere months, another state cluster university was formed in Mumbai called the HSNC University, which included institutes like KC College and HR College.
The Junior college of the institution is affiliated to the Maharashtra State Board (or commonly known as HSC Board). It provides education at a higher secondary or high school level.
Courses offered
Senior college
B.Sc in Physics, Chemistry, Computer Science, Life Sciences
B.A in Economics, English, Geography, Hindi, History, Mathematics, Statistics, Marathi, Sociology
Junior college
Higher Secondary School Certificate in Arts, Commerce and Science
Facilities
Hostels: Government Colleges Hostel, Mumbai for boys; Telang Memorial Hostel and Savitridevi Phule Hostel for girls.
Gymkhana
Computer facilities
Library (with more than 90,000 books)
Noteworthy features
Heritage College building
The college building, with its Gothic architecture, has been classified as a grade 1 heritage structure. It is one of the most identified buildings of South Mumbai as a symbol of heritage.
Locally, the college is famous for its Romanesque Transitional style building that has been categorised as Grade I Heritage structure. The iconic building was designed by Trubshaw. And, it was made under the supervision of Khan Bahadur Muncherjee Murzban, and completed in 1888.
In 2004, The college was awarded the Asia-Pacific Heritage Award for Culture Heritage Conservation by UNESCO.
Festivals
Maharashtrotsav
Maharashtrotsav is a National Level Inter-College Cultural Festival organized by all the students and faculties of Elphinstone College. In 2011–2012, it gathered a crowd of more than 75 colleges with nearly 2500 students, which was then a State Level Event. In 2012–2013, marked huge progress in its type making it National Level Festival with nearly 5000 students from more than 130 colleges across India.
TechTsar
TechTsar started back in 2009, with a budget of INR 75,000, which was contributed by advertisements in the TechTsar brochure and banners. Amongst the notable past corporate sponsors such as Bank of Maharashtra, Dena Bank, Airtel, and many more.
The name of the festival was inspired by two words: Technology [tech] and King [Tsar] and was proposed by Elphinstone College alumni Rohan Bhambhani. The motto is "Merging Talent with Technology." The festival consists of many events such as C and Java debugging, LAN gaming, quiz, debate, photography, logo designing, grand Prix, treasure hunt, etc. Students from many colleges across Mumbai, Thane, and Navi Mumbai participate. The festival usually takes place in the final week of November. Currently, it is known as one of the fastest-growing college festivals in Mumbai.
Primers
The Biotechnology Department of the college organizes the festival known as Primers. It started in 2009. The festival consists of seminars by well-known speakers and continued by events in which the students of colleges of Mumbai and Thane participate. In 2010, the students organized a job fair for all the college students with free entry and are concluding the event with a fashion show.
The college is located in the Kala Ghoda area of South Mumbai. Several landmarks, business districts and waters of Arabian Sea are close by.
The college is easily accessible by train (from Churchgate and CSMT) and bus.
Notable alumni
B. R. Ambedkar, an Indian jurist, Bharat Ratna, economist, scholar, political leader, a Buddhist revivalist, and the chief architect of the Constitution of India.
Kishori Amonkar, Padma Vibhushan, Hindustani classical music performer.
Dhiruben Patel, a Novelist, Playwright and Translator. Sahitya Akademi Award and Ranjitram Suvarna Chandrak Award Winner.
Arjun Appadurai, postcolonial scholar of global media and culture.
Dilip Abreu, economics professor, game theorist, Princeton University.
Madhav Apte, cricketer.
Mirza Kalich Beg, writer, poet, scholar from Sindh. Given the title of 'Shams Ul Ulama' by the British government.
Homi J. Bhabha, nuclear physicist who had a major role in the development of the Indian atomic energy program.
Homi K. Bhabha, Anne F. Rothenberg Professor of English and American Literature and Language and Director of the Humanities Center, Harvard University
P. N. Bhagwati, Chief Justice of India (1985-1986).[8]
R. G. Bhandarkar, scholar and social reformer.
Devdatta Dabholkar, educationist, Gandhian and socialist.
Amit Chaudhuri, Indian English writer, Sahitya Akademi award winner
Bhulabhai Desai, lawyer involved in the Indian independence movement.
Mahadev Desai, independence activist and writer best remembered as Mahatma Gandhi's personal secretary.
Xerxes Desai, first managing director of Titan Watches (Titan Company)
C. D. Deshmukh, economist and former Finance Minister of India.
Purushottam Laxman Deshpande, Marathi author, playwright, performing artist, director and music director.
Sanjay Dutt, Filmfare winning Bollywood actor.
Shapurji Edalji, thought to be the first South Asian to become a vicar in England.[9]
Rena Fonseca, Director of Executive Education and International Programs, Harvard Graduate School of Design[10]
Virchand Gandhi, represented Jainism at the first World Parliament of Religions held in Chicago in 1893.
Kunal Ganjawala, singer.
Vishnu Vasudev Narlikar, famous physicist
G. S. Ghurye, founder of Indian sociology; President of Indian Sociological Society; Professor & Head (Dept. of Sociology) at University of Mumbai (Erstwhile, University of Bombay)
M. N. Srinivas, pioneering sociologist & social anthropologist; Professor at Delhi School of Economics; Fellow at All Souls College, Oxford (University of Oxford)
Anuradha Ghandy, political leader and member of Central Committee of Communist Party of India (Marxist–Leninist)
Sanjay Ghose, rural management, community health, development media.
Gopal Krishna Gokhale, founding member of the Indian independence movement, social reformer.
Ranjit Hoskote, poet, art critic, cultural theorist and curator.
Syeda Bilgrami Imam, writer, activist and a member of the National Commission for Minorities (NCM)
Raghavan N. Iyer, philosopher and academic.
Suresh Joshi, major Gujarati writer, critic and editor who established modernism in Gujarati.
Manilal Nabhubhai Dwivedi, Gujarati writer, poet and editor
Mukesh Khanna, television actor.
Manish Malhotra, fashion designer.
Mahesh Manjrekar, actor, director, producer
Sujata Manohar, former judge of the Supreme Court of India.
Sonal Mansingh, Padma Vibhushan, Odissi dancer.
Pherozeshah Mehta, a political leader, activist, and leading lawyer, who was knighted by the British Government for his service to the law.
Vijay Merchant, cricketer.
Iskander Mirza, last Governor-General of the Dominion of Pakistan and the first President of Pakistan.
Venkanna H. Naik, a barrister from Lincoln's Inn and a graduate from Cambridge.
Dadabhai Naoroji, intellectual, educator, cotton trader, and an early Indian political leader, being the first Asian to sit in the British House of Commons.
Shernaz Patel, theatre and film actor.[11]
Smita Patil, National Film Award for Best Actress, 1977 and 1980.
Dattu Phadkar, cricketer.
M.V. Rajadhyaksha, Marathi writer and critic.
Mahadev Govind Ranade, judge, author, and social reformer.
Soni Razdan Bollywood actress and film director
Swaroop Sampat, former Miss India and Bollywood actress.
Arshia Sattar, Translation of classical Sanskrit texts, author, documentary film maker, director of courses on Indian culture
Hormasji Maneckji Seervai, former Advocate General of Maharashtra.
Teesta Setalvad, Civil rights activist and journalist
Jamsetji Tata, entrepreneur and industrialist, founder of the Tata Group.
Ratanji Dadabhoy Tata, Parsi businessman.
Nanabhai Haridas, first Indian judge at the Bombay High Court.
Kashinath Trimbak Telang, judge and oriental scholar.
Nakul Chopra, CEO of BARC India & Former CEO of Publicis South Asia
Bal Gangadhar Tilak, Nationalist, social reformer and freedom fighter, who was the first popular leader of the Indian Independence Movement.
Ajit Wadekar, international cricketer, later served as both captain and manager of the Indian cricket team.
Saryu Doshi, art historian and Padma Shri awardee
Salman Khan, Bollywood actor and promoter of Being Human trust.
Zubeida Habib Rahimtoola, political activist
Premchand Roychand, businessman
Kavasji Naegamvala, Astronomer
Karanvir Bohra, Indian television actor
Shoma Sen, women's rights activist
WIKIPEDIA
Ito ay may matigas na alampay at camisa. Makipot na saya at may buntot o cola na patulis sa dulo at karaniwang may tapis na itim na hugis patulis. Ang manggas ay karaninwang ginagamitan ng telang RENGUE o DE ALAMBRE na suksuk na iba't ibang sinulid na may kulay. Ang ilalim ng saya ay may NAGWAS na kung tawagin ngayon ay PETTICOAT at karaniwang burdado ng lace. Ayon sa matatanda ang salitang ISPOT ay hango sa salintang Ingles na "sport". Ito ay nauso sa panahong bago magkadigma o PEACETIME (1920's-1930's).
Mula sa koleksiyon ni Rafaela Roque Evangelista ng Catanghalan, Obando, Bulacan.
**Written communication of request and granted authority must be provided prior to reproduction of any photos and part thereof.**
thank you
Ang Dárna ay ang pangunahing tauhan sa nobelang pangkomiks na nilikha ni Mars Ravelo noong 1947 para sa Pilipino Komiks.
Nakasuot si Darna ng headband na may sagisag na pakpak at may itim na takip sa dibdib na may mga bituing kulay dilaw. Nakasuot din siya ng botang mataas at telang mahaba na nakalaylay sa harap ng sinturon niya. Si Darna at si Narda ay iisa. Ang kapangyarihan ni Darna ay nagmula sa isang bulalakaw na bumagsak sa paanan ni Narda noong minsang nakipaglaro si Narda ng taguan. Nangamba si Narda na maagaw sa kaniya ng mga kalaro niya ang anting-anting kaya itinago niya ang bato sa kaniyang bibig. Nalulon niya ang bato nang di-sinasadya. Naalala niya ang salitang nakasulat sa bato. Binigkas niya ito—DARNA! Si Narda ay naging si Darna.
Si Narda naman ay isang sampung taong gulang na ulilang bata.Nakatira siya at ang kapatid niyang si Ding sa lola nila. Namamalimos lang sila. Kapag nagiging Darna si Narda, nababaligtad ang pangalan niya. Nababaligtad din ang kapalaran niya. Mula sa pagiging mahirap at mahina, nagiging malakas at tagapagtanggol si Darna ng mga naaapi. May interpretasyon na ang popularidad ni Darna sa kulturang Filipino ay sumasalamin sa pangarap ng mga Filipino na lumakas pa ang kapangyarihan ng mga babae sa lipunang Filipino.
Ngunit karaniwang babae rin ang mga kaaway ni Darna. Halimbawa, si Valentina na punong-puno ng ahas ang ulo at napapasunod sa lahat ng kaniyang utos ang mga ahas sa lupa. Maaaring tingnan ito na may pagaatubili sa lipunang Filipino sa pagkakaroon ng makapangyarihang babaeng tulad ni Darna kung kaya’t babae rin ang ginawang kalaban niya.
Si Darna ay isa sa pinakapopular na superhero sa Filipinas. Hindi tulad sa maraming bansa na lalaki lang ang kilalang superhero, may tanyag na babaeng superhero rin ang mga Filipino. Simula noong isilang si Darna, may 15 pelikula na tungkol sa buhay ng Pinay na superhero. (GSZ)
Mula sa Espanyol na térno, tawag sa damit na may tatlong piraso, ang térno ay naging makabago’t karaniwang tawag sa traje de mestiza noong ika-19 siglo. Ang traje de mestiza ay karaniwang may blusang may maluwang na manggas (pinakanamumukod ang tinatawag na butterfly sleeves), may sáya na sayád sa lupa ang habà, at kapares na pañuelo o alampay. Sa mga bahaging ito naglalaro ang naging ebolusyon ng térno bilang mamahaling kasuotang pambabae sa bungad ng ika-20 siglo. Gayunman, binabakas sa libro nina Salvador Bernal at Georgina R. Encanto (1992) ang kasuotan mula sa sinaunang saplot pambabae at sa mga pagbabagong idinulot ng kolonyalismong Espanyol.
May ulat na sarong ang karaniwang kasuotang pang-ibabâ ng mga babaeng katutubo, na naging ina ng patadyóng at sáya. Dahil karaniwang manipis ang tela, pinatungan ito ng tápis, na malimit ay may matingkad na kulay. Malaki din ang pagbabago ng sinaunang barò hanggang magkaroon ng manggas at blusang itinatago ang buong pang-itaas na bahagi ng katawan. Mahahalata sa bagay na ito ang paghihigpit ng Simbahan. Nagbago ang tela at disenyo ng lumang balabal hanggang maging panyuwelo. Anupa’t bukod sa impluwensiyang Europeo, tila mamahaling bersiyon ang térno ng payak na báro’t sáya. Dagdag na dingal ang mamahaling telang húsi (jusi) at pinya. Nagkaroon din ito ng iba’t ibang disenyo. Isa na ang balintawák, isang payak na térno, at naging paboritong kasuotan sa pista at sa mga piknik sa Antipolo. (YA) (ed VSA)
made with glutinous rice flour, The nonyas had included layers of colours which made it lovely to look and its stated the green colouring used to be from pandan, blue from bunga telang and white is the original coconut milk flavour with no colouring and so on...
Nasi kerabu adalah menu yang cukup sinonim dengan negeri Kelantan. Ia merupakan makanan yang sering di sajikan untuk sarapan pagi, makan tengahari, atau sebagai hidangan keramaian.
Biasanya nasi kerabu berwarna biru. Namun ada juga yang membuat nasi kerabu kuning. Warna biru ini adalah dari warna bunga telang yang di rendam untuk mendapatkan warna biru yang original.
Namun di sebabkan agak sukar nak dapatkan bunga telang, maka ramai yang menggunakan pendekatan lain dengan hanya menggunakan pewarna biru untuk mendapatkan warna biru pada nasi yang unik ini.
Lokasi: Pasar Tok Bali, Pasir Putih, Kelantan
Clitoria ternatea
Please check my story line here:
www.flickr.com/photos/kmatsalleh/2312510640/
and more photos are here:
Ang Lungsod Vigan ang kabesera ng Ilocos Sur na napabilang sa Talaan ng Pamanang Pandaigdig ng UNESCO noong 1999. Kinilala ito bilang pinakamakagandang halimbawa ng nabubuhay pang ipinlanong bayang kolonyal na itinatag ng mga Espanyol sa Asia. Ang disenyo at arkitektura nitó ay walang katulad sa alinmang bayan sa Silangan at Timog Silangang Asia at mailalarawan bilang pagsasanib ng mga elementong pangkultura mula sa mga bayan sa Asia at Europa.
Isa sa pinakamatandang bayan sa bansa, ang Lungsod Vigan ay itinatag noong 1572 ng Kastilang si Juan de Salcedo bilang isang sentro ng kalakalan sa rehiyong Ilocos. Naging lunsaran ito ng kalakalang Galeon sa pagitan ng Acapulco at Maynila. Bukod sa kalakalan ng mga produkto, nagsilbing daluyan din ito ng palitan ng mga tao at kultura ng iba’t ibang bansa. Tinawag ni Salcedo itong Villa Ferdinandina bilang parangal sa unang anak na lalaki ni Haring Felipe II ng Espanya.
Ang Vigan ay siya ring matandang kabesera ng buong Ilocos noong hindi pa ito nahahati sa dalawang lalawigan. Ang salitâng “Vigan” ay nagmula sa kabigaan o lugar na maraming tanim na bigaa, isang uri ng bungang-ugat na gaya ng gabe.
Ang matatandang bahay-na-bato at kalsada ng Lungsod Vigan ay nahahawig sa makikita sa Intramuros, Maynila. Dahil dito, tinagurian ito ngayong “Intramuros sa Hilaga.” Dinarayo rin sa Vigan ang matandang katedral na may malalaking imahen ng mga estasyon ng krus na nililok ng kamay, gayundin ang malalaking bornay at hinabing telang Ilokano. (RVR) (ed GSZ)
Ipinagkaloob kay Darháta Sawábi ng Barangay Parang, Jolo, Sulu ang Gawad Manlilikha ng Bayan noong taong 2005. Para ito sa dedikasyon niyang mapanatili ang sining ng paghahabi ng pis syabit sa pamamagitan ng patuloy na paggawa nito at ng pagtuturo sa mga nakababatang Tausug. Ang pis syabit ang tradisyonal na telang tapiseriya na ipinambabalot sa ulo ng mga Tausug ng Jolo. Hinahabi ito ng kababaihan at ipinapasa ang kaalamang ito sa kanilang mga anak na babae.
Hindi madali ang paghabi ng pis syabit. Katunayan, ang paggawa lamang ng balangkas ng tapiseriya ay inaabot ng tatlong araw. Isinasagawa ito sa pamamagitan ng paglalagay ng itim at pulang sinulid sa balangkas na gawa sa saging at kawayan. Bukod sa pula at itim, gumagamit din ng ibang kulay si Sawabi, ayon sa pangangailangan ng napiling disenyo.
Tumatagal ng tatlong buwan ang paghahabi ng isang pis syabit na may sukat na 39 x 40 pulgada. Kompara sa habi ng iba, higit na mahal ang presyo ng mga likha ni Sawabi dahil sa galing niya sa sining na ito at sa hirap ng kaniyang mga disenyo. Kinikilala ang kaniyang kahusayan sa pagsasama-sama ng iba’t ibang kulay, kapinuhan ng kaniyang paglala, at ang katapatan sa tradisyonal na disenyo ng kanilang pangkat pangkultura.
Bukod sa hirap na dulot ng mekanikal na paglikha ng pis syabit, naging pagsubok din para sa kaniya at sa kaniyang pamilya ang paglalabanan sa kanilang lugar. Noong dekada 70, dalawang beses nilang kinailangang iwan ang kanilang tahanan. Sa pagkakataong iyon, kinailangan din niyang iwan ang hinahabi. Noong mga panahong naipit sila sa labanan, ang kaniyang kinikita sa patuloy na paghahabi ang tumustos sa kanilang pangangailangan. At ang kaniyang mga parokyano—ang mga nakikipaglaban na dumaraan sa kanilang nayon.
Binuksan niya rin ang kaniyang buhay at bahay sa pagtuturo ng paghahabi sa kababaihan ng kanilang komunidad. Dahil sa dedikasyon ito sa sining ng paghahabi ng pis syabit—sa panahon man ng kapayapaan at kaguluhan— patuloy na hahangaan at mapag-aaralan ilang henerasyon ang tradisyonal na disenyo ng mga Tausug.
Pumanaw si Darhata Sawabi noong 12 Marso 2005. (GB) (ed GSZ)
Ang málong ay isang tradisyonal na “tubo palda,” may iba’t ibang kulay na telang koton, at iba’t ibang disenyong heometriko o okkir. Tinatawag itong “tubo palda” dahil bawat piraso ng damit, lalo na ang nabibili sa kasalukuyan, ay pinutol na tila túbo. Ang málong ay kamag-anak ng sarong ng mga tao sa Malaysia, Brunei, at Indonesia at karaniwang damit ng Muslim sa anyong panabi.
Ang málong ay maaaring palda para sa kalalakihan at kababaihan. Bukod sa damit, ginagamit itong kumot, tabing, bedsheet, bihisan, duyan, banig ng panalangin, at iba pang mga layunin. Ang isang bagong panganak ay ibinabálot sa isang málong. Kapag namatay, ibinabálot siyá sa isang málong. Ang málong ay ginagamit sa malalaking pista at isinusuot ito upang ipakita ang paggálang.
Ang gawang-kamay na málong ay mula sa sinaunang habihan ng Maranaw, Magindanaw, at Tiboli. Ang estilo ng málong ay maaaring magpahiwatig ng panliping pinagmulan ng manghahabi, tulad ng landap ng Maranaw. Ang gawang-kamay na málong ay mahal kayâ ang pang-araw-araw at modernong málong ay gawa sa koton at sintetikong sinulid mula sa mga pabrika ng tela. (RBT) (ed VSA)
Maliit na sasakyang pantubig ang bangkâ. Karaniwan itong gawa sa kahoy at ginagamitan ng sagwan. Kung minsan, may nakakabit na kawayan sa magkabilâng gilid ng bangka upang balanse ang takbo nitó sa tubig. Tinatawag ang kawayang ito na kátig. Lundáy ang pinakamaliit na bangka, parang inukang kahoy, at isa lámang ang sakay. Maaari ding kabitan ang bangka ng láyag, isang malapad na telang nagpapausad sa bangka sa pamamagitan ng hangin. Biráy ang tawag sa maliit na bangkang may layag na ginagamit sa pangangalakal. Paráw ang higit na malaki at nagkakarga ng pasahero.
Sa Butuan nahukay ang pinakalumang malalaking bangka o balangáy sa buong Asia. Ginawa ito noong taóng 320 A.D. at ginamit bilang bangkang pangkalakal sa mga sinaunang kaharian ng India, Malaysia, at Tsina. Isa ring tanyag na sinaunang bangka ang karakoa, ang malaking sasakyangdagat na ginamit ng mga Filipino sa digmaan. Ayon kay Padre Combes, isang Espanyol na fraile at historyador, mas mabilis ang takbo ng karakoa kompara
sa malalaking barkong gamit ng mga Espanyol na tinatawag na galeón.
Sinasalamin ng itsura ng bangka at ng paggawa nitó ang paniniwala ng mga katutubong Filipino. May mga pamahiin tungkol sa dami ng kahoy na gamit o sa paraan ng pagkakabit nitó sa bangka. Marami ding mga ritwal ang tungkol sa bangka o pagsakay nitó. Halimbawa ang pagtatanong ng mga sinaunang Filipino sa kanilang mga anito kung ligtas ang pagpalaot o ang pagbalik sa dalampasigan. Pinaniniwalaan niláng nása kibáng o pagugoy ng bangka sa tubig ang sagot ng mga anito. Isa ring mahalagang ritwal ang pagtatapon mula sa balangay o bangka ng isang baul na punô ng damit ng yumao. Ginagawa ito kapag ang anak o kamag-anak ng yumao ay nagkasakit.
Bangka ang pangkalahatang tawag sa mga sasakyang pantubig. Sa Badjaw, bangka ang tawag sa mga sasakyang pantubig na hindi nila ginagamit na tirahan o lepa. Tinatawag din ang bangka na awáng sa Magindanaw, barángay sa Iloko, at baróto sa Bikol, Mëranaw, Sebwano, at Tagalog. Bantog ang makulay na layag ang vínta sa Zamboanga. May tsínarém at mas malaking paluwá ang mga Ivatan. (DRN) (ed VSA)
Ang pinyá (Ananas comosus) ay isang halamang prutas na kalimitang nabubuhay sa mga bansang tropiko. Pinakamahalaga ito sa mga mahalagang halaman na nagmula sa pamilyang Bromeliaceae. Maaaring paramihin ang pinya sa pamamagitan ng pagtatanim sa pinutol nitóng korona. Ang pamumulaklak nitó ay magsisimula 20-24 buwan pagkatapos itanim, at ang pamumunga ay sa loob ng susunod na anim na buwan.
Ang halamang ito ay isang perenyal at lumalaki ng 1.0-1.5 metro. Ang katawan ng pinya ay matulis na may mga patusok na dahon sa ibabaw ng prutas o bunga. Ang mismong prutas nitó ay mas maikli kompara sa mga dahon, at may magaspang na balát. Bago ito magbunga, ito’y kalimitang nagkakaroon ng 200 bulaklak. Matapos nitóng mamulaklak, nagkakaroon o bumubuo ng isang kumpol ang mga bulaklak na siyáng nagiging bunga ng pinya.
Ang prutas ng pinya ay maaring kainin matapos balatan at alisin ang mabalahibong matá sa paligid ng prutas. Maaari rin itong iproseso para sa iba pang produkto. Ang kalimitang produkto na ginagamitan ng pinya ay panghimagas na tulad ng pineapple jam, kendi, at sorbetes na sinangkapan ng pinya. Ang Filipinas ay nakilála sa pamamagitan ng paggamit ng dahon ng pinya na pinagmumulan ng himaymay para makagawa ng tela. Mamahalin ang telang hinabi sa himaymay ng pinya.
Ayon sa nakatalâng kasaysayan, ang unang nakadiskubre sa pinya ay si Captain James Cook, isang Ingles na manlalakbay, subalit pinaniwalaan na si John Kidwell, isang negosyante, ang unang nagpakilala nitó nang dalhin niya ang halaman sa Hawaii noong 1900 at dito nagsimula ang komersiyal na produksiyon ng halamang ito. Pineapple ang tawag dito sa Ingles at piña sa Espanyol na pinagkunan ng pangalang Filipino. May alamat ding Filipino kung bakit maraming “matá” ang prutas nitó. (SSC)
Santa Veronica de Antipolo
Si Santa Veronica(Latin: Vera Icona:
at Serafia tunay niya pangnalan ang Tunay na larawan) ay kinilala na siyang babaeng dinurugo na pinagaling ni Jesus. Ayon din sa kasaysayan, nag iwan ng larawan ang ating Panginoong noong pasan nito ang krus papuntang calvario na ginugunita sa ika-anim na estasyon ng tradisyunal na Via Crusis. Base pa rin sa kasaysayan, Iniwan niya ang relikaryo sa pagiingat ni Papa Clemente ng Roma. Magpahanggang ngayon ang nasasabing birang ay pinararangalan bilang isang relikaryo at nakagalak sa isang pangunahing kapilya ni San Pedro sa Roma. Kinikilala si Santa Veronica sa mga likhang sining bilang babaing tagasunod ni Kristo at may hawak na velo, taglay ang banal na mukha ng ating Panginoong. Sa Pilipinas, karaniwang makikilala ang Santa sa kanyang birang na may tatlong larawan ng mukha ni Kristo, nakatiklop di umano sa tatlo ang telang ito ng ipahid ng Santa Veronica sa mukha at sa pagkakaunat o palgkakaladlad matatagpuan ang tatlong magkakamukhang larawan ng ating Panginoon.
Siya maybahay ni Zaqueo kapistahan ni Santa Veronica ika - 12 ng Hulyo Banal na Mukha Pebrero 4
Ang Imahen ni Santa Veronica sa bayan ng Antipolo ay isa sa mga sinaunang imahen prusisyon ng Mahal na Araw sa bayan ng Antipolo. Ang Katawan ay yari sa kahoy ng Tangile may Taas na 60 pulgada. Sa ngayon nasa Angkan ni Emiliana "Olifermo "Kamiling" Pausal Cruz na Tubong Antipolo kamaganak ng mga Mendoza at Sumulong na Tubong Antipolo.
Orihinal na pag-aari ng Imahen ni Santa Veronica ang Pamilya ni Don Juan Sumulong na pinakamataas na Dakilang pinuno ng bayan ng Antipolo at may bahay na Doña Maria Salome mga anak nila Demetria Sumulong Cojuangco na ina ni Dating Pangulong Cory Cojuangco Aquino. at isa sa anak ni Don Juan Sumulong si
Lorenzo Sumulong ama ni Late Mayor Vic Sumulong.
Isang sinauna’t katutubong anyo ng artistikong disenyo ng mga Maranaw ang páko rábong. Tumutukoy ang pakô, o piyako, sa marikit na motif sa ukit na kinopya ang salimbayan-pilipit na disenyo ng dahon ng nasabing halaman. Literal na kahulugan ang pako rabong ang “sumisibol o yumayabong na pakô.” Madalas na katulad ng disenyo nitó ang tila umiikid na usbong at kumikiwal na tangkay ng dahon ng pakô.
Madalas na ginagamit ang pako rabong sa mga bordadong damit at mga telang inilaladlad bilang palamuti sa loob ng bahay. Idinidesenyo rin ito sa mga ginto at pilak na alahas. Sa kulturang Maranaw, sinasabing kalalakihan ang madalas na umuukit ng pako rabong, dahil mga heometrikong disenyo ang nakamihasnang idinidisenyo ng kababaihan. (LJS) (ed VSA)
Ang Pambansâng Watâwat ay unang iwinagayway sa Kawit, Cavite noong 12 Hunyo 1898 bilang simbolo ng ating kalayaan mula sa pananakop. Si Marcela Mariño de Agoncillo, isang babaeng may pagmamahal sa bayan na may talento sa pananahi, ang pinakiusapan ni Hen. Emilio Aguinaldo na gawin ang watawat. Ang disenyo nitó ay nagmula sa masuring diskusyon at pag-aaral ni Aguinaldo kasáma ang iba pang mga pinunò, at tinawag nilá itong “Ang Araw at Mga Bituin.” Ang bawat kulay, hugis, at disenyo ng watawat ay may simbolong kaakibat. Ang putîng triyanggulo sa kaliwa ay sumasagisag ng pag-asa sa pagkakapantay-pantay, ang asul na kulay sa itaas ay sumisimbolo ng kapayapaan, katotohanan, at hustisya, hábang ang puláng kulay sa ibabâ ay nangangahulugan ng pagmamahal sa bayan at kagitingan. Ang araw sa gitna ng putîng triyanggulo ay may walong sinag na kumakatawan sa unang walong probinsiya na lumaban sa Espanya: Maynila, Cavite, Bulacan, Pampanga, Nueva Ecija, Tarlac, Laguna, at Batangas. Hábang ang tatlong bituin sa bawat sulok ng tatsulok ay kumatakatawan sa tatlong pangunahing pulô sa ating bansa: ang Luzon, Visayas, at Mindanao.
Ang paggawa sa unang watawat ay inabot ng limang araw upang matapos. Kasáma ni Agoncillo ang kaniyang anak na babae na si Lorenza, at ang pamangkin ni Dr. Jose Rizal na si Herbosa de Natividad sa pagtahi. Ang mga telang kanilang ginamit ay nagmula pa sa Hong Kong.
Noong 23 Agosto 1907, pagkatapos sumuko ni Aguinaldo sa awtoridad ng Estados Unidos, ang “Flag Law” ay ipinatupad. Ito ay nagsasaad na ang paggamit ng watawat ng Filipinas ay ipinagbabawal kahit saan. Ikinalungkot ito ng mga Filipino at ipinagprotesta. Ipinaglaban nilá ang karapatan sa paggamit ng ating watawat. Naibalik ang dangal at respeto nitó nang aprobahan ni Gobernador-Heneral Francis Harrison ang pagpapawalangbisà ng Flag Law at ipinatupad ang “Flag Day” noong 30 Oktubre 1919. Simula noong araw na iyon ay maaari na muling gamitin ang watawat sa mga pampublikonglugar. Gayunman, ang ipinagdiriwang ngayong “Flag Day” ay mula Mayo 28 hanggang Hunyo 12. (LN) (ed VSA)
Katutubong sapin sa paa ang bakyâ at yari sa kahoy ang suwelas at katad o tela ang kaluban. Maaaring impluwensiya ito ng sapin sa paa ng mga Tsino o ng mga Hapones. Gayunman, maaaring bunga ito ng naramdamang likás na pangangailangan para sapnan ang paa laban sa subyang at putik. Nagkaroon din ng masining na pag-ukit sa kahoy ng bakyâ at pagpipinta ng disenyo sa katad o telang kaluban ng paa. May panahon na isinusuot ito ng kababaihan kung pista at tanging okasyon. Ito ang nakasaad sa sentimental na awit na “Ang Bakyâ Mo Neneng”:
Ang bakyâ mo Neneng, luma at kupás na
Ngunit may bakás pa ng luha mo sinta.
Sa pagdating ng makabagong tsinelas at sapatos ay naging sagisag ang bakyâ ng pagiging probinsiyanong makaluma. Nitóng mga taóng 1960, nagkaroon pa ito ng higit na masamâng kahulugan. Ginamit ito ng isang direktor sa pelikula, si Pambansang Alagad ng Sining Lamberto Avellana, upang tukuyin ang mga manonood na hindi diumano nakauunawa o walang wastong pinag-aralan hinggil sa mahusay na pelikula. Literal pang nakabakya noon ang mga dukhang manonood ng pelikulang Tagalog sa lalawigan. Sinundan ito ng iba upang kutyain ang “pangkaraniwan,” “probinsiyano,” at “mababàng uri.” At marahil, ang ganitong pangyayari ang hindi matanggap ng isang nagsisikap gumunita sa matamis na kahapon ng “Ang Bakyâ Mo Neneng.” (GCA) (ed VSA)
Ang tinálak ay isang uri ng telang gawa sa himaymay ng abaka. Ito ay ekslusibong hinahabi ng mga Tiboli sa Timog Cotabato at Mindanao at isa sa maituturing na tampok na habing gumagamit ng abaka sa buong mundo. Ang tinálak ay hindi lámang isang ordinaryong tela para sa mga Tiboli. Ito ay nagsisilbing simbolo ng katayuan ng isang Tiboli sa lipunan at ginagamit na simbolo ng kanilang mainit na pagtanggap sa sinumang panauhin.
Gumagamit ang mga Tiboli ng isang tina na nagmula sa mga gulay at mga natural na kulay mula sa mga kahoy upang ipangkulay sa tela. Malimit na ginagamit ang mga kulay na pulá at itim. Ang kulay na pulá ay sumisimbolo sa katapangan, pag-ibig, at pangako samantalang ang kulay itim ay sumisimbolo ng kahirapan, pakikipaglaban, at tiyaga. Ang mga disenyo ng tela ay iba-iba at walang katulad. Walang anumang disenyo na sinusunod ang mga Tiboli. Bago maghabi, wala rin siláng iginuguhit na anumang disenyong susundin. Pinaniniwalaan niláng ang disenyo ng kanilang tinálak ay ayon sa mga disenyong napanaginipan nilá at kanilang namana mula sa kanilang mga ninuno.
May mga ritwal din at pamahiin kaugnay ng tinálak. Halimbawa, ipinagbabawal sa mga babaeng manghahabi ang pakikipagniig sa kanilang mga asawa bago humabi. Ipinagbabawal ding humabi nitó ang sinumang may buwanang dalaw. Pinaniniwalaang makaaapekto ang mga ito sa kalidad at disenyo ng tinalak. Ginagamit din itong pantakip para sa ligtas na panganganak. Mahalagang kayamanan ang kaalaman sa paghahabi ng tinálak para sa mga babae. Ang tela mismo ay itinuturing na mahalagang kayamanan ng pamilya at ipinamamana sa araw ng mga kasal. (RBT) (ed VSA)
Para sa pagpapanatili ng kaakuhan at kasiningan ng mga Bagobo sa pamamagitan ng patuloy niyang paghahabi ng kanilang tradisyonal na telang tinatawag na inabal, nang ang sining na ito ay nanganganib nang maglaho, pinarangalan ng Gawad Manlilikha ng Bayan si Salínta B. Mónon ng Bansalan, Davao del Sur noong taong 1998.
Tinagurian siyang pinakahuling tagahabing Bagobo dahil patuloy na naglalaho ang mga katulad niyang gumagawa ng sining na ito. Kinikilala ang kaniyang mga likha dahil sa mataas na kalidad at komplikado nitong mga disenyo. Dala ng kahusayang ito ang kaalaman niyang hindi pa napapantayan ng sinuman. Sinasabing tanging sulyap ang kailangan ni Salinta Monon upang mabatid ang klase ng disenyo at ang identidad ng humabi ng inabal.
Matagal at komplikado ang sining na ito, kahit para sa isang katulad ni Salinta Monon. Inaabot siya ng tatlo hanggang apat na buwan bago matapos ang telang may sukat na 3.5 metro x 42 sentimetro o katumbas ng isang paldang yari sa abaka. Sa kabila nito at sa presyong siya na mismo ang nagnagtatakda, hindi nawawalan ng mga nais bumili ng kaniyang mga likha.
Isinilang noong 19 Disyembre 1920, maaga siyang natutong humabi. Sa murang edad na 12, hiniling na niya sa inang si Saray Barra na ituro sa kaniya ang sining ng kanilang mga ninuno. Mula noon, ginugol na niya ang buhay sa paghahabi. Hindi naging hadlang ang pag-aasawa sa kaniyang sining. Sa mga pagkakataong kailangan niyang tapusin ang isang produkto, hindi muna siya nakikihalubilo sa kaniyang pamilya. Nang pumanaw ang kaniyang asawa, naiwan sa kaniya at sa lima nilang anak ang lupang sinasaka nito. Ito at ang kinikita niya sa paghahabi ang kanilang ikinabuhay.
Kaakibat ng pagkilalang kaniyang tinanggap ang responsabilidad na isalin ang kaniyang kaalaman sa ibang miyembro ng kaniyang komunidad. Pumanaw si Salinta Monon sa edad na 91 noong 4 Hunyo 2009. (GB) (ed GSZ)
Santísimo Señor Niño Jesús
Dios de Paz y Tesoro de los Fieles
Ang imahen ng Niño Jesús ay ipinundar sa pamamagitan ng pagbili ni G. César Francisco Raymundo Pérez Jr. at Gng. Vilma Cruz Pérez na silang mga Camarera de Honor, noong 1991 sa isang pagawaan ng mga poon sa Dulong Bayan, Población, Santa María, Bulacan. Nais nila ito upang lalong maituro sa kanilang mga anak ang kahalagahan ng pananalangin sa Dakilang Lumikha. Patuloy na nagpapasalamat ang pamilya sa mga grasiyang ipinagkakaloob sa ginta ng mga pagsubok.
Taong 1997, nang umpisahang ilabas ang Niño Jesús kasama ang imahen ng Santo Niño de Praga ng Saint Paul School Santa María. Nagsimulang humiwalay ito ng paglabas taong 2002 makalipas itong ipaayos. Kabilang din ito sa prusisyon ng Santo Niño sa Parokya ng San Juan Apostól at Ebanghelista sa Bagbaguin, Santa María, Bulacan.
Donasyon ni Bb. Rosalinda Ramirez Cruz ang mga damit ng Niño Jesús na yari sa telang velvet na nagmula pa sa Estados Unidos na ginagamit nito tuwing ika-3 ng Enero, Kapistahan ng Kabanal-banalang Pangalan ni Jesús, Kapistahan ng Pagsilang ng Panginoon, Kapistahan ng Santo Niño at iba pang mga mahahalagang okasyon. Samantalang ang tunica na yari sa piña ay regalo ng nangangalaga sa Kanya. Ang ilan sa mga alahas na isinusuot sa Kanya ay mula sa yumaong lola ni G. César Victor Cruz Pérez III na si Gng. Rosalina Ramirez Cruz.
Ang Camarero ng imahen ng Niño Jesús na si G. César Victor Cruz Pérez III ay isa sa limang nagtatag ng Congregación del Santo Niño de Santa María, nagbuo ng escudo at Saligang Batas ng samahan. Ang imahen ng Niño Jesús ay isa lamang sa mga koleksyon ng iba’t-ibang imahen ng santo, Santo Rosario, medalya at estampita ng camarero.
Ang imahen ito ay bagong guhit lamang. ang kuwadro at imahen ay likha ng mahusay na kamay ni Mr. Gil ng Gen. Trias Cavite.
Ang Nino Jesus ay ginuhit hango mula sa batang nasa kanlungan ng Mahal na Birhen ng Kabanal-banalang Rosaryo, Reyna ng Karakol.
* ang telang ginamit sa kapa ay naisuot ng Orihinal na Imahen ng reina de Caracol. Maraming salamat kuya Marlon!
Simula noong panahong Komonwelt, itinuturing na pormal at pambansang kasuotan ng kalalakihan ang bárong tagálog. Ngunit kasuotan na ito ng mga Filipino noon pang panahon ng mga Espanyol at mauugat sa panahong iyon ang ilang katangian nitó. Ang bárong tagálog ay pang-itaas na damit panlalaki, may mahabàng manggas, may bukás hanggang dibdib, walang bulsa, karaniwang manipis ang tela at walang kulay, at isinusuot nang hindi nakaparagan.
Pangkaraniwang kasuotan ito noon ng mga Indio. Manipis ang tela, dahil mas presko ito kung mainit ang panahon. Ngunit sinasabi ring ganito ang nais ng mga kolonyalista upang hindi makapagkubli ng patalim o sandata ang Indio sa ilalim ng damit. Hindi nakaparagan ang pagsusuot dahil praktikal ito para sa maginhawang pagtatrabaho. Ngunit sinasabi ring ganito ang nais ng mga kolonyalista upang magmukhang imperyor ang Indio at madalîng maibukod sa mga Espanyol na nakaparagan ang kamisadentro. Wala ring bulsa ang bárong tagálog upang hindi makapangumit sa bahay o tindahan.
Si Pangulong Manuel L. Quezon ang nagdeklarang “pambansang kasuotan” ang bárong tagálog. Sinimulan din itong gamitan ng mámaháling telang husi at pinya at bordado upang maging elegante. Noong 1975, nagproklama pa ang Pangulong Ferdinand E. Marcos ng isang “Linggo ng Barong Tagalog” tuwing Hunyo 5-11, bago ang Araw ng Kasarinlan, at lalong naging simbolo ang bárong tagálog ng paglaban sa kolonyalismo. Ginagamit ngayon ito sa mga opisyal na pagdiriwang at importanteng okasyon. Pormal ang tao kapag sinabing “nakabaróng.” Nauso naman noong dekada 60 ang “pólo baróng” na maikli ang manggas at karaniwang mumurahin ang tela para sa pang-araw-araw na pagpasok sa opisina. (LJS)(ed VSA)
Ayon sa mga nakatalang artikulo ng liturhiya kung ating pagtatagpi-tagpihin ang mga
pinangyarian ng kwento, lubos nating maiintindihan ang mga nakatagong kasaysayan ng mga
Augustino noong ika-apat na siglo AD at sa mga Himalang nagpatupad ng kapalarang ito. Narito
ang maikling buod mula kay Birhen La Consolacion, Santa Monica, San Agustin, San Nicolas de
Tolentine hanggang kay Santa Rita. Ito ay tinipon at sinalin sa pananaliksik ni Aris Sampang.
Sa pamumuhay bilang Kristiano ni Monica na isang mabuting ina at maybahay ni Patritius
(or Patricius), sila ay biniyayahan ng tatlong anak, si Agustin na panganay, Navigius sa
pangalawa at ang bunsong kapatid na si Perpetua. Ngunit sa kasamahang palad mula sa kabataan
ni Agustin ito ay nagdulot ng pagkabigo at pagkalaki-laking paghihirap para kay Monica para
sa isang anak na nagmistulang lagalag at nagdulot ng kahihiyan sa kanyang pamilya. Bagamat
sa maayos na pangaral ni Monica hirap parin siya na ituwid sa maayos at kabutihan ang kanyang
anak kaya't idinaraan na lamang niya sa pag-iyak at mataimtim na pagdarasal sa paniniwala at
matatag na pananalig niya, at umaasa na diringgin at pakikinggan ng Diyos sa pamamagitan ni
Birheng Maria ang kanyang mga inahing para sa anak na naligaw ng landas sa kabutihan.
Minsan isang gabi, habang umiiyak si Monica hindi niya inaasahang magpapakita sa kanya ang
Birheng Maria at ito ay nakasuot pangluksa, nagpapahiwatig na nakikiramay siya sa kanyang
kalungkutan para sa kanyang anak na si Agustin, ni hindi naramdaman ni Monica ang takot
para sa himalang kanyang nasaksihan. Kinuha ni Birheng Maria ang telang itim na nakatali sa
kanyan baywang at saka ito iniabot kay Monica, ng matapos ang gabing pinaghimalaan siya ni
Birheng Maria ang tali ring iyon ang pinagtagpi niya para ibigay sa kanyang anak na si
Agustin, mula noon malaki ang naging pagbabago kay Agustin taliwas sa mga kaugalian niya
noon sa mabuting kaugalian niya sa naging kasalukuyan at sa pamamagitan din ng sintas na
nagmula kay Birheng Maria ay nagbigay tanda upang hikayatin ang lahat para sa Iglesia Romano
Katoliko, doon din nailunsad ang isa sa mga pangitain kay Maria na binansagang
Nuestra Señora de Consolación y Correa (La Consolacion).
Nagpatuloy ang naging mabuting kaugalian at pamumuhay ni Agustin hanggang sa kanyang pagtanda.
Si Agustin ay kinilala rin sa pangalang Aurelius na itinawag sa kanya ng kanyang Ama, siya ay
isinilang noong November 354. Bagamat sa kanyang pagiging lagalag noong kanyang kabataan,
maraming natutunan si Agustin mula sa mga masasamang bagay hanggang sa mabubuting bagay na
pilit ipinamulat sa kanya ng kanyang inang si Monica. Hindi naging huli at hadlang ang lahat
ng mga pinagdaanan ni Agustin sa halip ginamit niya at pinairal ang kanyang karunungan para
sa kabutihan, siya ay inatasan bilang pari ng Hippo Regius (na ngayon ay Annaba) sa taong 391
at dahil dito binansagan siyang Augustine of Hippo, naging kilalang Pastor, manunulat at
mamamahayag ng mga salita ng Diyos, doktor ng simbahan. Sa kalaunan sa taong 395 siya ay
naging ganap na Bishop hanggang sa kanyang pagpanaw sa taong 430 ng Agosto 28. At sakanya din
nagsimula ang mga binansagang Agustinong Pari o Prayle at Madre o Mongha.
Sa nakalipas na maraming taon nagpatuloy ang himala sa mga Augustinian isa na rito si
Nicholas Guarutti. Ang mga magulang nito na sina Compagnonus de Guarutti and Amata de Guidiani
na naging mailap sa pagkakaroon ng anak kaya naman naging matibay din ang kanilang paniniwala
sa paraan ng pamamagitan nila sa pagdarasal sa Shrine of Saint Nicholas ng Myra kung saan
nakuha at isinintulad ang pangalan din ng kanilang naging anak na si Nicholas bago pa ito
naging Santo. Si Nicholas ay ipinanganak sa Sant'Angelo Pontano in Italy. Sa kanyang murang
edad si Nicholas ay naging Agustino Prayle, ordained in 1270. Sa taong 1274 nagkaroon siya
ng pangitain mula sa mga Anghel na lumipat siya sa siyudad Tolentino. Dahil sa pagiging
magiliw nito ipinagkatiwala ng superior sa kanya ang pagpapakain sa mga mahihirap sa labas ng
monasteryo, bagamat sa kagustuhan niyang makapaglingkod nararanasan rin ni Nicholas ang
kanyang pagkahina at pagod hanggang sa nagkaroon muli siya ng mapalad na pangitain mula kay
Birheng Maria at San Agustin na nag-uutos na kumain ng tinapay na minarkahan niya ng krus at
isinawsaw sa tubig, nang ito ay kanyang naisagawa ito ay nagbigay katuparan agad sa kanyang
pakiramdam at doon sinimulan niyang ipinamahagi ang kanyang nalaman lalo sa mga may sakit
sabay ng panalangin niya kay Birheng Maria. Ito ang pinagmulan ng mga sadyang Augustinian,
ang pagpapala at pamamahagi ng tinapay ni San Nicolas. Sa taong 1446 si Nicholas ang
kaunaunahang Augustinian na itinanghal na Santo at nagtala ng tatlong daang himala kabilang
ang tatlong muling pagkabuhay.
Sa pagpanaw at pagiging ganap na Santo ni San Nicolas de Tolentino siya ay naging deboto ng
karamihan, isa na dito si Margherita Lotti, kabilang din sa kanyang mga patron ang nagpanimula
ng Augustinian na si San Agustin ng Hippo at San Juan na Tagapaminyag. Si Margherita o kilala
rin sa tawag na Rita ay isinilang noong 1381, namana ni Rita ang pagiging maka-Diyos sa
kanyang mga magulang na kasapi sa Conciliatore di Cristo (Peacemakers of Christ). Nang si Rita
ay nakapag-asawa sa murang edad, kay Paolo Mancini na isang mayaman at imoral na tao, maraming
mga kaaway, sila ay nagkaroon ng mga anak, si Giangiacomo at Paulo Maria. Sa maraming taon ng
kanilang pagsasama si Rita ay humakot ng insulto, pisikal na pang-aabuso at pagtataksil, ngunit
sa kabila ng lahat nananaig parin sa kanya ang kabutihan at kababaang-loob. Bago paman ito
ikinasal kay Paolo ang mga pamilya Mancini ay nagkaroon na ng Familia La Vendetta o kaaway at
kagantihang pamilya, sa kabila nito hindi nagpadala sa galit si Rita bagkos kinumbinsi ang asawa
na maging mabuti, mahinahon at mapagpatawad, ngunit naging marahas parin si Guido Chiqui isang
miyembro ng pamilyang mahigpit na kagalit, saka pinaslang ang asawa ni Rita. dahil sa imoral
ang mga kapamilya ng kanyang asawa, hinikayat nila si Rita pati ng kanyang mga anak para sa
paghihiganti ngunit hindi ginusto ni Rita na magkaroon ng bahid dungis ang kanyang mga anak na
lalaki kaya iniwas ang mga ito para hindi mapakinabangan sa kasamaan, isang taon ang lumipas
namatay ang kanyang mga anak sa disinterya, bilang pagiging maka-Diyos ni Rita pinaniwalaan
niyang sa halip na panganib na tanggapin ang alok ng isang mortal na kasalanan at parusahan sa
pamamagitan ng impiyerno kinuha ang mga ito sa pamamagitan ng natural na kamatayan. Mula noon
hindi na nag-asawang muli si Rita bagkos pumasok siya sa monasteryo sa Saint Mary Magdalene ng
Casia, inialay ni Rita ang kanyang sarili bilang isang Agustinong Mongha. Dahil sa ipinamalas
na katatagan ni Rita siya ay pinaghimalaan ng imahe ni Kristo sa Krus, isang maliit na sugat ang
lumitaw sa kanyang noo, na ani mo'y isang tinik mula sa korona na likop ni Kristo sa ulo ay
tumagos sakanyang sariling laman, ito ang nagpahiwatig ng stigmata o unyon niya sa Panginoon.
Si Rita ay namaalam noon Mayo 22, 1457. Siya ay itinanghal bilang Santo sa taong 1900 ng
Mayo 24 sa pangunguna ni Pope Leo XIII.
Mimpi yang berulang. Bunga Marigold. Candi-candi keemasan berubah warna menjadi merah. Patung setengah manusia dan setengah burung yang bisa bergerak-gerak seolah hidup. Memilin-milin dan tumpang tindih dalam mimpiku sepekan ini.
Alur ceritanya semakin lama semakin ganjil. Bahkan kadang tanpa alur cerita sama sekali. Bunga marigold. Candi-candi berwarna kemerahan. Patung manusia berkepala burung. Hanya itu yang bisa aku ingat dengan jelas. Selain sebuah jejak perasaan yang mengganjal bersamanya. Perasaan sedih dan marah sekaligus.
Seperti ada seseorang yang telah berbuat curang, dan aku tak bisa berbuat apa-apa. Tak berdaya. Kedua tanganku seperti dirantai, untuk menonton. Tanpa mampu berbuat apa pun.
Mungkinkah karena aku telah kelewat menjejali pikiranku dengan segala informasi tentang candi-candi di Thailand? Tentang Doi Suthep, Wat Phrasing, Wat Chedi Luang, Wat Umong, dan lain-lain. Mungkinkah kepalaku meledak karena timbunan informasi dan alam bawah sadar mengambil sebagian dari tugas itu. Atau aku sedang dituntun oleh sebuah firasat. Entahlah.
Aku tidak punya pilihan. Hanya sebulan waktu yang diberikan kepadaku untuk menghafalkan semua informasi tentang tempat-tempat wisata di Chiang Mai. Bosku mengatakan, lafal bahasa Inggrisku lebih bagus daripada kebanyakan orang Thailand. Para turis itu akan lebih mudah mengerti kalimat yang aku ucapkan. Masalahnya, aku teramat buta dengan sejarah candi-candi di Chiang Mai. Ini seperti sistem kebut semalam untuk menghadapi ujian.
“Satu bulan lebih dari cukup untukmu. Apalagi kamu suka dengan candi dan segala hal yang berhubungan dengan sejarah.”
“Betul, tapi sebulan sepertinya terlalu singkat.”
“Jangan lupa, waktu tak akan menunggumu.” Ia menepuk bahuku ringan. “Sebulan atau tidak sama sekali.” Katanya tersenyum kecil. Khas orang Thai. Tidak ada kalimat meninggi atau bentakan. Orang Thai begitu mencintai harmoni, bahkan ketegasan pun disampaikan dengan senyuman.
Aku tidak mempunyai pilihan lain. Sebulan atau tidak sama sekali. Selama bertahun-tahun, aku merasa tidak pernah menjadi pemilih yang mahir. Aku salah memilih jurusan kuliah. Salah memilih pekerjaan selama sepuluh tahun. Salah mengira idealismeku akan membuat keadaan membaik. Ketika semua terpuruk ke titik terendah, aku memutuskan pindah negara. Konyol.
Kenangan betapa aku adalah pemilih yang buruk menggedor-gedor ingatanku. Aku masih ingat bagaimana aku memilih jawaban pada soal-soal pilihan ganda pada ujian sekolahku, pada UMPTN sampai dengan tes-tes TOEFL dan sejenisnya.
Beberapa teman mengatakan, mereka akan menggunakan feeling untuk jawaban-jawaban sulit. Dan aku tak pernah menemukan rumus feeling itu. Aku selalu merasakan sensasi yang ganjil setiap kali dihadapkan pada sebuah pilihan. Semacam rasa gatal yang aneh. Titik kritis untuk tergelincir ke dalam tebing yang dalam dan curam. Atau tersedot ke dalam pusaran air yang mematikan.
Mungkin aku tak seharusnya memilih apa pun. Aku seharusnya membiarkan diriku tidak mempunyai cukup pilihan, agar orang lain bisa membuat pilihan untukku.
Untung ada Barry. Laki-laki itu mungkin sengaja dikirim Tuhan untukku. Setidaknya, anggaplah demikian adanya.
“Nama saya Ava. Saya akan menemani Anda hari ini.”
“Terima kasih, Ava. Nama saya Barry.”
“Selamat pagi Barry, selamat datang di Chiang Mai. Apakah kamu sendirian?”
Barry melongok ke sekelilingnya seolah mencari seseorang. “Sepertinya saya hanya sendiri. Tapi kamu bersama saya kan?” jawabnya setengah bercanda. Aku tersenyum kecil. Mungkin senyumanku yang paling lepas semenjak sebulan ini. Perpaduan Barat-Timur adalah cara terbaik untuk mengolah seseorang. Barry adalah perpaduan yang sempurna itu.
“Apakah kamu akan mengikuti jalur yang saya anjurkan, atau kamu sudah mempunyai daftar tempat yang ingin kamu datangi?”
“Aku ikuti jalur yang kamu siapkan saja.” Katanya lagi dengan senyum mengandung sengatan. Menyejukkan sekaligus menggelisahkan.
Laki-laki blasteran Amerika-Vietnam itu telah menyelamatkan hari-hariku. Ia pula yang merelakskan sarafku, untuk yakin, untuk pertama kalinya, inilah pilihan yang baik untukku. Ia datang di hari ketiga aku memulai tugasku sebagai tour guide.
Hari pertama dan kedua berjalan seperti neraka karena aku teramat tak percaya dengan kata-kata yang ke luar dari mulutku. Hari keempat segalanya menjadi lebih baik. Aku makin hafal sejarah setiap candi, dan makin percaya diri untuk menjelaskannya kepada turis yang harus aku temani. Aku mulai mencintai pekerjaan ini dan merasa pilihanku kali ini tidak buruk-buruk amat.
Barry hanya tertawa keras ketika kuceritakan, aku baru sebulan belajar tentang Thailand.
“Aku kaget. Kamu tampak sangat menguasai.”
Aku tergelak. “Kepada turis yang lain, saya akan mengaku sudah tinggal di Thailand selama tiga tahun.”
“Aku punya kontrak setahun untuk mengajar di Sekolah Internasional Thailand. Aku akan perlu bantuanmu untuk mencari tempat tinggal nyaman dan murah di sini.”
“Aku pikir kamu hanya akan menggunakan kata nyaman, bukan murah.”
“Aku perlu menabung untuk keliling dunia. Termasuk mengunjungi Indonesia kelak.”
“Mengapa Indonesia?”
“Ada apa dengan Indonesia?”
“Pulang adalah kata yang aneh buatku sekarang.”
“Kamu ke sini bukan untuk lari kan?”
“Aku tidak tahu apakah Indonesia memang rumahku. Rumah adalah tempat yang merangkulmu dalam kehangatan. Rumah adalah tempat yang menerimamu sebagai bagian sejati dari tempat itu. Setelah tiga puluh tahun menghabiskan waktu di Indonesia, aku masih merasa seperti orang asing.”
“Tampaknya ada sesuatu yang serius antara kamu dengan Indonesia?”
Aku tersenyum jengah. “Maaf Barry, aku sudah menceritakan sesuatu yang terlalu serius di awal perkenalan kita.”
“Tidak apa-apa, Ava, aku selalu suka mengenal dan mengetahui sesuatu. Karena itulah aku ingin keliling dunia. Aku yakin, kelak kamu akan menemukan alasan untuk pulang.”
Aku mengangkat bahu, sulit meyakini kata-kata Barry. Namun malam ini, kata-kata itu terus terngiang seperti mantra. Di tengah gigil demam di flatku di Chiang Mai. Rasa sakit meluas di setiap inci sendiku. Inilah saat aku hampir menyerah melupakan rumah.
Masa kecil langsung hadir dan mengelus-ngelus ubun-ubunku. Kenangan tentang bagaimana Mama memelukku, untuk memindahkan panas tubuhku ke tubuhnya. Kenangan akan Papa yang membasuh kakiku dengan air bunga telang.
Kenangan masa kecil itu berputar dengan cepat di kepalaku. Mama dan Papa mengantarku ke dokter setelah badanku panas makin tinggi. Dokter pun meresepkan beberapa butir parasetamol dan vitamin C. Mereka tak perlu membawaku ke dokter sebenarnya, karena obat turun panas akan meredakan panasnya setelah beberapa jam. Namun orangtua mana pun akan selalu cemas pada keadaan anaknya.
Pada saat seperti ini, aku berharap bisa kembali menciut menjadi seorang balita. Seorang anak yang masih merengek kepada orangtuanya. Aku ingin meringkuk di dalam pelukan Mama. Masa kecil menggencet hatiku dan kata pulang mengirisnya dengan ketajaman yang sama. Pulang maupun tak pulang menghadirkan rasa sakit yang sama.
“Umat manusia di mana pun pernah mengalami rasa sakit karena kebencian dan diskriminasi. Jika tidak di kampung halaman mereka, mungkin di negara lain tempat mereka berada. Politik warna kulit sudah ada sejak berabad-abad, namun belum akan berakhir di masa modern sekarang ini. Kita boleh marah dan ingin berbuat sesuatu. Namun ketika upaya itu gagal, kita tak harus menghukum diri sendiri atau menyembunyikan diri selamanya.”
“Mudah bagimu, Barry. Dengan kulit putihmu dan ras kaukasiamu, kau tidak akan mengalami diskriminasi di mana pun.”
“Dan orang dengan rasku bisa menjadi pihak yang mendiskriminasi? Hitler dan kebanggaan bangsa Arya-nya. Mana yang lebih buruk. Menjadi pihak yang disakiti atau menyakiti. Dalam hukum karma versi Gandhi, yang menyakitilah yang akan menerima hempasan energi buruk.”
Waktu itu, aku hanya tercenung mendengar kata-katanya.
“Menurutku, dunia boleh tak menerimamu. Seluruh dunia boleh membencimu. Namun pertama-pertama, apakah kau menerima dirimu sendiri. Sudahkah kau menerima dirimu secara penuh dan tanpa syarat? Yang aku tahu, kita tidak akan pernah bisa bersembunyi dari diri kita masing-masing. Di mana pun dan kapan pun. Kita boleh lari ke ujung dunia. Namun kita tak pernah bisa lari dari diri kita sendiri.”
Malam itu, bersama gigil demam dan kesendirian yang menggigiti setiap sendi-sendi tubuhku, aku berpikir untuk belajar untuk menerima seluruh rasa sakit ini tanpa syarat. Menelan bulat-bulat kebencian yang pernah aku terima, seperti seekor hiu menelan mangsanya. Mengunyah perasaan diasingkan itu dengan gigi-gigiku yang berukuran raksasa. Membiarkannya membentuk adonan dengan rasa manis, rasa bahagia, dan rasa gembira yang pasti mampir pula dalam hidupku. Aku hanya baru menyadari mereka karib yang takkan terpisahkan.
Ni Komang Ariani dilahirkan di Bali, 19 Mei 1978. Buku terbarunya adalah Novel Jas Putih. Pada tahun 2008 menjadi Pemenang Pertama Lomba Menulis Cerita Bersambung Femina melalui novelet, Nyanyi Sunyi Celah Tebing. Tiga kali karyanya termasuk Cerpen Pilihan Kompas.
Karina Rizkyta lahir di Cimahi, 23 Oktober 1994. Berprofesi sebagai visual artist. Ia menamatkan pendidikan dasar hingga sekolah menengah di Tasikmalaya, kemudian menempuh pendidikan tinggi di FSRD ITB S-l Prodi Seni Rupa, Dwimatra, pada 2012-2016.
[1] Disalin dari karya Ni Komang Ariani
[2] Pernah tersiar di surat kabar “Kompas” Minggu 13 Januari 2019
The post Sekuntum Bunga Marigold dari Chiang Mai appeared first on Kliping Sastra Indonesia | Literasi Nusantara.
via Kliping Sastra Indonesia | Literasi Nusantara bit.ly/2ClvCsZ
Sg Merap, Kajang, Selangor, Malaysia.
Clitoria ternatea L. Fabaceae. CN: [Malay - Kacang Telang, Bunga santan, Kembang telang], Butterfly pea, blue pea vine, mussel-shell climber, pigeon wings), Fabaceae. Leaf pinnate with 5-7 elliptic to lanceolate leaflets. Flowers are solitary and deep blue to blue-mauvre.
Flowers are used to colour food. In Malay cooking, an aqueous extract is used to colour glutinous rice for kuih ketan (also known as pulut tai tai in Peranakan/Nyonya cooking), in nonya chang, and Purple Nasi Kerabu in Kelantan.
The name of the genus Clitoria was introduced by the Father of Taxonomy, the great Carl Linne' (or Linnaeus) in his magnum opus "Species Plantarum" published in 1753 and it was thought that Linnaeus tried to draw our attention the general morphology of the flower that resembles whatever came to his mind then.
Owing to its similarity to a human body part, this plant has been ascribed properties affecting the same. It was used traditionally to cure sexual ailments, like infertility and gonorrhea, to control menstrual discharge, and also as an aphrodisiac. This practice is rooted in an ancient belief recorded in the Doctrine of Signatures.
Synonym(s):
Clitoria albiflora Mattei
Clitoria bracteata Poir.
Clitoria coelestris Siebert & Voss
Clitoria parviflora Raf.
Clitoria philippensis Perr.
Clitoria pilosula Benth.
Clitoria ternatea var. pilosula (Benth.) Baker
Clitoria ternatensium Crantz
Lathyrus spectabilis Forssk.
Nauchea ternatea (L.) Descourt.
Ternatea vulgaris Kunth
Ternatea vulgaris Kuntze
Ref. and suggested reading:
Tápis ang tawag sa telang ipinapatong sa ibabaw ng sáya ng babae. Inilalagay ito sa baywang ng babae at pinagkikita ang mga dulong bahagi ng tela sa harapan upang maibuhol nang maayos.
Mula sa salitâng tapî, na ibig sabihin ay wrap around, ang pangunahing silbi ng telang ito ay takpan ang ibabâng bahagi ng pananamit ng kababaihan dahil manipis lámang ang mga sáya noon. Dahil sa mainit na panahon, kinailangang maging maninipis ang mga sáya na umaabot sa bukong-bukong ng kababaihan. Ngunit, dahil mahigpit ang mga fraile at napalaking konserbatibo ang kababaihan, kinailangang magdagdag ng tela sa ibabâ na tinawag na nágwas at mayroon pang tapis na makapal sa baywang upang matakpan at hindi madalîng maaninag ang katawan ng babae.
Sa paglipas ng panahon, nagbago ang disenyo at materyales na ginagamit para makabuo ng sáya. Yari na sa cotton o kayâ seda; naging palamuti na lámang ang tapis sa baro’t sáya. Kadalasan, ang maninipis na tapis ay yari sa pinya, husi o kayâ’y mabueg. Nawala na rin ang nagwas. Sa pang-araw-araw na usapan ngayon, ang anumang tela na nakalagay sa baywang at pinagtagpo sa harap ay maikokonsiderang tapis. (SJ)
Rashomon Blues
Synopsis : A Sword fighter and his wife are assaulted by a notorious criminal resulting in a rape and a murder. The testimonies presented at the trial are varied in accordance to each witness's point of view. Eventually, the fourth witness, who found the body ,reveals that he , in fact, saw the entire incident, and his version is also completely different from the others. Who is telling the truth? What is truth? Profound concern about humanity in a civilized society, and each person's perspective of the event. Set in contemporary Mumbai, Rashomon Blues is a modern day adaptation of Akira Kurosawa's 1950 classic 'Rashomon'.
A blues' y operatic avant garde presentation.
Kelebet is the Kelantanese Malay slang for "to pry open a suture to investigate curiously what lies iniside". It is at times associated with sexual slur and considered a dirty word. However since I can't find the Malay equivalent for the word, and my botany teacher (from Kelantan) had it malayanised and often used it as an instruction to students in botanical classes whenever they need them to investigate details of stamens and styles inside a flower. That is exactly what I did curiously to this flower, Clitoria ternatea or "Kacang Telang", a member of the Legume family. I kelebet it so that I can study and macro-photograph the internal structures and sexual parts of the flower.
If you read latin, you will realise the meaning of the genus name of this plant. The genus Clitoria was introduced by the Father of Taxonomy, the great Carl Linne' (or Linnaeus) in his magnum opus "Species Plantarum" published in 1753.
Ang dampól ay tuwid, masanga, at maliit na punongkahoy (Antidesma ghaesembilla), may dahong eliptiko, may bulaklak na maliit at putî, may maliliit na bungang bilóg, maasim, at nakakain. Kilalá ito bilang Black Currant Tree, Onjam, Koontjir o Dempoo sa ibang bansa; sa Filipinas, tinatawag ito sa iba’t ibang pangalan gaya ng binayuyo, arosep, arusi, arusit, ayusip, barongasi, dangul, inyam, limyang, minul, nignul, at parusit. Mula ito sa pamilyang Phyllanthaceae na halamang namumulaklak at genus na Antidesma na namumunga ng kulay putì at maasim kapag hilaw, pulá at matamis kapag nahinog, at maasim kapag naging kulay itim.
Ang punò nitó ay may taas na aabot sa 16-20 metro. Halinhinan at mabuhok ang mga dahon nitó. Ang mga bulaklak naman ay may diyametro na dalawang milimetro, kulay na dilaw-pulá, at nakaungos na istamen. Matatagpuan ito sa mga bukás at madadamong lugar o malapit sa mga burol. Naging pangalan din ito sa pangkulay, tinatawag na “dinampol” ang telang may kulay na ganito, na mula sa punongkahoy na ito. (KLL)
Ang húsi ay napakapino’t mamahaling hibla sa tradisyonal na paghabi ng damit. Binabaybay din ito sa pa-Espanyol na jusi. Tradisyonal na mula ito sa himaymay ng saging ngunit napalitan ng higit na makislap na sutla o seda. Ngayon ang sutla ay malimit na may halòng koton o sintetikong rayon at polyester. Ang paghabi ng tela sa husi ay tiyak na bunga ng pagbabago sa pananamit noong panahon ng kolonyalismong Espanyol, lalo na dahil sa introduksiyon ng modang damit mulang Europa, at pagsusuot ng damit alinsunod sa uring panlipunan. Nangailangan ng naiiba’t higit na may uring mamahaling damit ang mga mariwasa at mga dayuhan upang maibukod ang sarili sa karaniwang Indio.
Isang pagbabago ang paglaganap ng pagboborda noong ika-18 siglo, isang industriyang itinuturo sa mga babae sa beateryo, at ginagamit sa pagpaparikit ng panyuwelo at belo. Malimit na husi o koton ang telang binobordahan. Malaking bahagi din ng pagbabago sa pananamit ang metamorposis ng katutubong baro’t sáya tungo sa tinawag na trahe de mestisa (traje de nmestiza). Ang nakasunod sa modang tabas at ang telang husi ng trahe ay nagpapatingkad sa antas mariwasa ng nagsusuot.
Sa ngayon, húsi pa rin ang tela ng mamahaling barong tagalog at terno para sa mga pormal at espesyal na okasyon. Binuhay din ang husi na himaymay ng saging. Ilang bayan sa Aklan, Laguna, at Batangas ang bantog sa bordadong husi. (VSA)
Ang huramentádo ang panata ng mandirigmang Muslim na makipaglaban hanggang kamatayan pagkatapos na dumaan sa pagsasanay, pag-aayuno, pagdarasal, at pakikinig ng mahabàng sermon ukol paraiso. Mula ito sa salitâng Espanyol na juramentar na nangangahulugang taong nanumpa. Sa ilang henerasyong pagtatanggol sa kanilang lupain laban sa pananakop ng mga Espanyol, nagkaroon ng reputasyong notoryoso at mabagsik na mandirigma ang mga Moro. Bagaman hindi kasing-unlad ng kalaban ang kanilang kagamitang pandigma, ginagamit nilá ang kanilang talino, tapang, at taktika sa paglusob sa depensa ng kalaban. Isang uri ng asimetrikong pakikidigma na ito ang huramentado.
May ulat na unang ginamit ni Jose Malcampo ang naturang salitâ hábang namumunò ng pananakop ng mga Espanyol sa Jolo noong 1876. Noong panahon ng Digmaang Espanyol-Amerikano, pinag-uusapan sa Amerika ang mga huramentado. Noong 1903, ibinalita ni Komander Leonard Wood kay Gobernador William Howard Taft na madalas ang pag-atake sa mga sundalong Amerikano sa pamamagitan ng huramentado.
Tinatawag na mag-sabil ang kandidato sa pagkahuramentado at pinipilì mula sa mga kabataang Muslim na napukaw ang damdamin hinggil sa pagiging martir ayon sa turo ng mga Imam. Kinokonsulta muna ang mga magulang bago payagan ng sultan ang mga kabataang lalaki na sumailalim sa pagsasanay at paghahanda para sa parang-sabil o daan tungo sa Paraiso. Matapos manumpa sa Koran, nagkakaroon ng ritwal na pagligo ang kandidato at pag-ahít sa lahat ng buhok sa katawan. Binabalot ng benda ang kaniyang baywang, ari, sakong, bukong-bukong, hita, galang-galangan, siko, at balikat na pumipigil sa pagdaloy ng dugo upang maiwasan ang pagkaubos ng kanilang dugo sakaling mapinsala hábang isinasagawa ang kanilang tungkulin. Hinuhugasan ang katawan ng namatay na mag-sabil at ibinabalot sa telang putî bago ilibing. Kapag nabuhay ang mag-sabil matapos maging huramentado, pinaniniwalaang aakyat sa Paraiso ang kaniyang katawan matapos ang 40 taón. (KLL)