View allAll Photos Tagged schoolsystem
Schools and colleges have become centres for job training. Economy crashes, you crash, too. Students trained for specialised jobs are unemployed and found straying into alleys foraging for leftovers. Children are victims of the rigid schooling system. We have to rethink the fundamental principle form of education for our children.
...me, I was being smacked on the butt, for not going to school, church or even not doing my homework. Well, life began at home as now I understand that everything has a name. The words 'negative' as well as 'positive' has a a strong implication in my early life upbringing.
Note: I used the largest organ - the very skin as background.
March 4 1010 protest devastating education cuts in California by our self-styled "education governor" and Hollywood Terminator.
Alvast mijn excuses voor de geanticipeerde lezers… ik had gewoonweg wel iets beters te doen hier op de campus dan op te schieten met een verhaaltje – glimlach – …
Maandag 16 augustus
De dag van het verhuis naar de universiteit, Raleigh heeft helaas weinig te bieden, het is een kleinere stad, een aantal zeer leuke dingen, maar verder niet echt veel. Het is niet een stad waar ik graag een half jaar zou willen spenderen, omdat de universiteitscampus zich ook niet ver van het centrum bevindt en het toch – hoe mooi en schoon het ook is – niet echt mijn ding is, qua binnenstad,m oppervlak, te vergelijken met een Hoogstraten, alleen dan met een 5e van het aantal winkels…
De weg naar het station was niet moeilijk, dacht een snelle weg te hebben gevonden op de kaart, maar helaas was daar geen doorgaande weg. Dus met een kleine omweg – letterlijk 1 straat – naar het station gelopen. Fietser net voor me ondersteboven gegaan omdat hij niet naar de weg keek en een verhoogd luik miste, wat weet bevestigd dat de mensen hier echt eens meer moeten gaan fietsen in plaats van in de auto’s zitten, want het is allemaal gebrekkig en ze hebben geen idee hoe zich op de weg te gedragen.
Op het station aangekomen, het is niet groot, een bakstenen gebouw met een glazen gevel ervoor geplaatst op het perron, houten overkapping die nog nooit een degelijke lik verf heeft gehad. Het is een klein stationsgebouw, zeker om er in rond te manoeuvreren – zeker met een grote reiskoffer – maar er is tinminste voldoende zitplek wat in de andere stations regelmatig in gedrang komt. De eerste trein kwam binnen, rechtstreekse verbinding naar New York, deze doet er niet echt lang over, want aan het einde van de avond kan je er al zijn, is wel wat anders dan de ritten van twee tot drie dagen…
Groot gevaarte kwam binnen rijden, bijna het hele station ineens leeg, wederom een verdieping rijtuigen., heeft te maken met de bruggen in de noordelijke regionen – helaas rijden er hier dus ook geen gestapelde containerrijtuigen, want het is een prachtig zicht – ik heb genoten van de compleet andere goederentreinen dan we in Europa gewend zijn, geeft toch echt een extra dimensie. Vervolgens was het een uur wachten op de trein die ik moest hebben, koffer op verzoek van het personeel ingecheckt, niet echt mijn keuze, want het is maar een drie uur treinrit. Vervolgens kwam het gevaarte binnen… drie rijtuigen, waarvan er een maar echt van Amtrak is en twee die door de staat North Carolina zijn aangeschaft en gereed gemaakt zijn voor de treinverbinding Raleigh – Charlotte, waarvan er sinds een paar dagen twee treinen in iedere richting rijden.
Beenruimte iets minder, drukte ook laag, 1 rijtuig had makkelijk gekund, bristowagen aanwezig en een grote locomotief van Amtrak, normaal rijden er speciale – kleine – locomotieven, omdat de grote beter zijn voor lange afstandreizen. Rit begon op tijd, wat al wonderlijk is hier, en het landschap kwam langzaam voorbij totdat de trein in volle vaart door de bossen aan het crossen was. Wat de treinen hier veel doen is laten merken dat ze een overgang naderen, overal in het land hoor je de hoorn afgaan als er een kruising – beide rail en weg – en ik heb alle andere ritten achterin de trein gezeten, dus je hoorde het niet echt duidelijk.
Volgende station bereikt en daar zijn veel mensen ingestapt – relatief bekeken betekend dat iets van 10 personen – en werd de treinrit, wederom op tijd, voortgezet. Op volle vaart, kwam de volgende kruising eraan, wederom getoeter van de hoorns te horen en een klap… schok… stofwolk… ik keek toevallig net naar buiten, zag een grote oranje stofwolk, veel kabaal van alles wat door de lucht vloog… vol remmen… deel vrachtwagen stond naast het spoor en de rest voor, onder, misschien boven, en ondertussen naast en achter de trein… we waren net door een vrachtwagen geramd die kennelijk net opgetrokken was op de spoorbaan toen de trein er in volle vaart aan kwam… allerlei puin naast het spoor te zien, verlichting en airco deed het nog en weinig herkenbare vrachtwagen meer… het duurde een paar minuten, brandweer erbij, conducteurs aan het inventariseren, gelijk personeel de trein in om te kijken of er gewonden gevallen waren…
Uiteindelijk werd er gemeld dat de locomotief behoorlijke schade op had gelopen, ding was non operatief en niet meer in staat om zelf nog vooruit te komen voor zover het er toen uitzag. Een van de ruiten was gebarsten door een stuk ijzer wat de ruit van de laatste wagon – waar ik in zat – een flinke tik had gegeven en gelukkig niet naar binnen was gevlogen, een van de laatste wagons met enkele beglazing. Veel onrust in de trein, want er was nog verlichting, wat betekende dat de locomotief nog aanstond en stroom verzorgde voor de rest van de trein, vrachtwagen in puin aan de andere kant met brandweer en ondertussen ook politie en een ambulance waarschijnlijk er omheen. Het heeft een uur geduurd totdat de airco uitviel en het snel erg warm begon te worden in de trein, ze hadden uiteindelijk de stroom eraf gehaald om veilig onder de trein te gaan zodat er gekeken kon worden of er grote brokstukken waren die het verplaatsen van de trein gevaarlijk kon maken. Bus was al bestelt om ons te vervoeren, waarheen was nog een vraag, maar de dichtstbijzijnde overgang lag vol vrachtwagen en die moest eerst verwijderd worden om achteruit te gaan of naar voren voor een andere kruising.
Uiteindelijk werd er gemeld dat de trein de mogelijkheid had om op eigen kracht vooruit te komen, dus een voorzichtige poging werd gedaan om het wrakstuk verder te verlaten. Veel ijzergekreun te horen, was helaas betekende dat er meer kapot was dan ze hadden gehoopt. De onderkant van de locomotief had schade, zo te zien de zijkant was wat gevouwen en de voorkant had de klap opgevangen, dus is er wel te verwachten dat er niet veel meer over was… aasgieren vlogen over de karkassen – aka nieuwsploegen – en ze wilde graag mensen interviewen… dus met jas, blazer aan wegens overgewicht tas, en uiteraard zonnebril op ondervraagd door NBC 7pm news… en ja, ik ben uitgezonden op internet en waarschijnlijk ook TV hier… wat heet een entree op de universiteit…
Het nadeel was dat we alleen in de bus verder vervoerd konden worden… iedere halte… dus de aankomsttijd van 3 uur ’s middags was al lang verlopen en ga maar zitten… bijna 5 uur later Charlotte weten te bereiken na een rit door alle steden op de weg… tenminste echt wat van de staat gezien. Vervolgend met behulp van het Amtrak personeel de universiteit gebeld en een taxi gekregen van het station naar de universiteit, het begon ondertussen al behoorlijk donker te worden. Moest wel even wachten, maar liever in een station, dan nog een paar uur in een bus… gelukkig was de treinrit goedkoop en de service toch echt wel aardig, maar perfect helaas niet, het was echt een zooitje, maar toch een stuk sneller de mensen geholpen dan in treinen in Nederland. Politie had alle kruisingen afgezet waar de trein langs moest komen om ons bij de bus af te zetten, veilig wel te verstaan, en hebben echt veel gedaan om ons gerust te stellen, alle gegevens van de passagiers op te nemen voor het geval dat er alsnog een gezondheid of psychisch probleem ontstaan door toedoen hiervan.
Op campus aan gekomen, sleutel na een kleine registratie verkregen en de kamer in gekomen, tweepersoonskamer helaas, maar je kan niet alles hebben. Roommate had het onderste bed al in beslag genomen en moest het dus met de bovenste doen. Geen deken. Geen kussen. Alleen een matras… wat een koude en waardeloze nacht was dat geworden. Meeste internationale studenten hadden dit probleem – gelukkig niet de enige – en het was dus gelijk duidelijk dat er iets moest komen
Dinsdag 17 augustus
Dit paste uiteraard niet in de planning van de uni, maar ze moesten er toch tijd voor vrij maken om ons goed de nacht door te laten komen, dit werd tijdens de introductie ’s ochtends vroeg als een van de eerste onderwerpen gemeld. Intro was van 10 tot 12 om elkaar te ontmoeten, dit was naast het internationaal bureau en er was gezorgd voor verschillende hapjes en koffie, veel koffie. Het begint uiteraard altijd een beetje traag, komt er dan achter of je wel of geen Nederlandse medestudenten hebt, waar de rest vandaan komt en of je wel of niet makkelijk contact met elkaar kan krijgen. Het was niet druk, dus mensen ontmoeten was niet echt moeilijk, na een uur werd het drukker en anderhalf uur later was het praktisch vol, zeer gezellig, maar de meeste medestudenten hadden er eigenlijk na een anderhalf uur wel genoeg van en we zijn met z’n alleen gaan lunchen.
Van 1 tot 4 was er een introductie om de school, het schoolsysteem en het uitwisselingsproject te leren kennen. Uiteindelijk bleken er 33 nationaliteiten vertegenwoordigd te zijn en 1 nog steeds onderweg. Ben de enige Nederlander onder de studenten deze lichting, geschiedenis hier schijnt een Nederlander uit den zuidelijke streken te hebben. De drie uur zijn redelijk nuttig besteed, een aantal onderwerpen zijn aan de kaak gesteld die erg voorspelbaar waren, maar je gewoon weet dat ze deze moeten doen en de rest van het programma luchtig erdoorheen gejaagd. Toen de intro klaar was hadden we twee uur niets te doen en zijn thee gaan drinken bij een van de medestudenten met een groepje of 8.
Van 6 tot 8 uit eten in een Chinees – of ergens die richting uit – buffet. Twee busjes waren geregeld en daar pasten we natuurlijk niet allen in, hebben moeten wachten op een van de shuttels die terug kwam. Daarna is er tijd vrijgemaakt door het personeel en vrijwilligers om langs de Wal-Mart of de Target te gaan om tenminste een beetje te kunnen slapen. Samen met drie meiden ben ik naar de Wal-Mart gebracht om de nacht door te kunnen komen. Heeft volgens mij een drie kwartier gekost, maar dan hoef je tenminste niet weer een trui aan te trekken in bed. Na terugkomst het bed opgemaakt en zijn we nog gaan kaarten bij een ander op de kamer. Net iets over 11en was het ondertussen echt tijd geworden om naar bed te gaan, want ik trok het niet meer… uiteraard op de kamer aangekomen klaarwakker…
Woensdag 18 augustus
Een tweede introductie stond op de planning, van 10 tot 12 deze keer, uitleg over de roosters en het uiteindelijke vakkenpakket was is toegezegd door de universiteit. Uiteraard moet meneer weer eens geen rooster en geen vakkenpakket hebben. Het blijkt namelijk dat architectuurstudenten volgens een ander systeem vakken toegezegd krijgen waar een afspraak bij op de ‘School of Architecture’ nodig is. Goed. Architectuur heeft altijd wel iets speciaals, na een paar jaar raak je het wel gewend en zeker omdat ik nu al aan mijn 6e jaar begin kan al niet echt geen shock meer zijn.
De introductie was best aardig verder, er schijnt een mogelijkheid te zijn om op de campus te werken zonder in de problemen te komen met de regering… het nadeel is dat ik gewoon geen tijd heb – of zin heb om het laatste beetje vrije tijd, als ik het al heb, op te geven voor een baan – en dat de banen hier kennelijk zo gewild zijn onder de studenten dat er 3 tot 4 honderd studenten per positie zich aanmelden, al dan niet meer… we mogen proberen, maar de kans is nihil als buitenlandstudent, daar komt het wel op neer.
’s Middags mijn inentingdocumenten maar ingediend, moest voor vrijdag gebeuren, dus dat is per deze ook gebeurt. Zeer nette en leesbare documenten, goed onderhouden en ze was blij te zien dat er meer dan genoeg gestoken was met naalden in Nederland om tot over de dubbele dosis vaccinatie binnen te hebben gekregen dan verplicht hier op de campus… jee… de Engelsen hebben bijvoorbeeld behoorlijk gebrekkige gegevens om een voorbeeld te noemen, Duitsland heeft vergelijkbare papieren, alleen iets logischer in mijn idee, maar goed, de nieuwe vaccinatiepaspoorten zijn zeker een stap in de goede richting. Hier in de VS is het een ramp daarmee, dus daar wil ik niet eens over beginnen. Kwam er wel achter dat de verplichte TBC test voor Nederlanders niet verplicht was – clausules worden er in de documenten niet gegeven – omdat wij uit een erg laag risicogebied komen…
Daarna mee geprobeerd te doen aan een potje voetbal… ik heb andere schoenen nodig! Bergschoenen klasse B zijn niet geschikt voor voetbal. Overigens zijn de schoenen ietwat overdone hier, maar Charlotte is heuvelachtig, dus ik ga wandelsandalen kopen die toch wel iets meer zijn dan een stuk geniet rubber en plastic als de ‘flipflops’ van de rest… geen gedachte werkelijk zulke slippers te dragen hier. In ieder geval, in 92 graden voetballen is geen optie, half uur en je bent gaar… ben ondertussen wel wat zon gewend en ik kan toch wel een stukje zonder zonnebrandcrème lopen zonder te verbranden… de helft was dus rood geworden.
Verder niet veel meer gedaan de rest van de dag… we hadden afgesproken te gaan eten bij een van de medestudenten met een groepje van iets van 10 man, gezellig toch? Alles ging goed, het was best leuk, alleen ergens ging een brandalarm af… ja goed, dingen zijn nogal gevoelig en het klonk ver weg, na een paar minuten bleef het maar doorgaan, bleek in het appartement naast ons, waar dus gekookt werd, de pan iets te warm geworden en het hele appartement hing vol rook, als gekken geprobeerd het een beetje onder controle te krijgen – geen brand, alleen rookvorming – en het alarm nadat de pan in veiligheid gebracht was, het raam uit te krijgen. Oeps. Dat zal waarschijnlijk ook maar 1 keer gebeuren… en dat te bedenken dat het brandalarm zich achter een deur bevond… kan je nagaan.
Donderdag 19 augustus
Er stond alleen iets op de planning was niet voor ons gold, tenzij we twee keer dezelfde introductie hadden willen krijgen. Dus een hele dag vrij voor alle studenten… behalve architectuur uiteraard, het is echt een manier van leven… want we moesten met, 3, 4 – weet iemand het – aantal studenten het rooster regelen, omdat architectuur de enige richting is die niet automatisch roosters regelt voor studenten en inschrijvingen in een keer zomaar doorkomen. Is niet erg,m want dan kan je doorvragen op het vak of je het echt wel wilt. De klassen zijn vergelijkbaar of compleet anders dan in Nederland, een deel praktischer, wat voordelen heeft om te zien hoe en wat iets reageert, beide in simulatie en in praktijk, daglichtstudies bijvoorbeeld.
Na de uitleg van de vakken hebben we een rondleiding gekregen door het gebouw. Ik wist van twee andere studenten af, Sandra uit Duitsland die aan haar 5e studiejaar begint, wel undergraduate, komt door een andere structuur dan in Nederland, maar zij heeft dus wel daadwerkelijke diploma’s net als ik heb die bachelorstudenten van de TU niet hebben. Sam uit Engeland als derde Europeaan, ook bachelor, tweedejaars in Engeland – geen Groot Britannië, krijg je erg verontwaardigde reacties op – maar tweedejaars, wat niet overeenkomstig is met hier, dus hier is hij een derdejaars student, omdat het eerste jaar op de uni eerder een soort oriëntatiejaar is.
Blijkbaar was er ook nog een Koreaanse studente – ook bachelor, ik ben een van de weinige masterstudenten op uitwisseling, zijn met z’n 2en en een Braziliaanse masterstudente die hier 2 jaar wil volmaken als reguliere student. De Zuid-Koreaanse hadden we nog niet eerder gezien en haar Engels is zo slecht dat ze zichzelf gewoon amper tot niet tegen ons verstaanbaar kan maken – soms lukt het wel een beetje, maar dan nog – noch tegen de docenten die er ook geen wijs uit konden totdat ze het drie of vier keer herhaalde… Helaas voor haar is niet alleen het verstaanbaar maken een probleem, ook het verstaan… dus dat gaat nog interessant worden voor haar om de lessen door te komen en überhaupt mee te kunnen.
Van de Australische studenten vorig semester in Delft te horen gekregen dat er een groot probleem is met Chinese studenten, extreem slecht Engels, wat uiteindelijk tot een persoonlijk en sociaal ‘isolement’ leidt, – hoe het persoonlijk overkomt in ieder geval – ondanks de poging van medestudenten en docenten en wie nog meer betrokken kan zijn, dat er daar regelmatig Chinese studenten zich van het leven beroven… er is nog een andere student uit Korea, maar hij doet het een stuk beter.
Na de introductie architectuur waar vele docenten ons met open armen ontvangen hebben, hebben wel ons ik kunnen schrijven voor de vakken en beginnen de lessen maandag, algemene introductie op 2 uur en we zien wel verder… inschrijving van de vakken van de Koreaanse liep overigens wederom erg lastig, en uiteindelijk heeft ze ons drie eerst gedaan en daarna is ze alleen gaan zitten met haar om er een beetje wijs uit te kunnen.
Ben met Sandra meegelopen naar de gezondheidskliniek om omdat zij haar inenting gegevens nog in moest dienen en dat gebouw praktisch naast de huisvesting is waar bijna alle internationale studenten ook zitten.
’s Avonds zijn we de stad in gegaan, twee restaurants waren er geboekt voor de grote groep studenten, 30 in de ene en 20 in de andere, de 20 waren zo vol, de 30 haalde we net niet, dus iemand – inschreven – was niet op komen dagen. Het was een beetje een vreemde splitsing, de Aziatische meiden gingen met de groep jongens – meeste zijn onder de 21, kan je voorstellen dat ik een van de oudste ben – mee en de andere groep bestond voornamelijk uit meiden, met een enkele jongen, waaronder ik zelf. De verloren Zweedse studente had zich eindelijk bij de groep gevoegd – inderdaad, uiterlijk is bepaald op stereotype; blond, lang en blauwe ogen -
Vrijdag 20 augustus
De dag begon rustig, en lam. Werkelijk, vanochtend moesten de inentingen geregeld worden… was al gedaan… waren er introducties voor werkzoekenden… heeft toch geen zin hier (mag namelijk alleen op de campus om niet in problemen te komen met de regering, en hoeveel is er nu werkelijk beschikbaar?) dus dat ook niet… ehm… er staat niets op de planning… dan ga ik toch lekker rustig doen en in de middag op zoek naar een fiets? Dus eindelijk klaar, gingen we met een groep lunchen… daarna dan… ow… de groep gaat volleyballen, ook leuk… niet zo leuk als pool volleybal, want hier was meer competitiedrang, en de ballen hadden meer de neiging verder te komen… maar het was zeker gezellig… alleen jammer dan een groot aantal ballen het bos in vlogen en ik er voor de tigste keer weer achteraan kon. Het probleem namelijk met de bossen hier is, de herten zijn tof – heb ze zelf nog niet gezien – de cicaden zijn gewoon irritant, de eekhoorns zeer leuk… alleen de giftige spinnen en de mogelijkheid op (mogelijk giftige) slangen spreekt me minder aan. Nou zullen de slangen niet zo gemakkelijk op een campus voorkomen, maar de spinnen zijn er genoeg te vinden, een van de appartementen heeft een balkon en een grote spin met diens huisvesting en de populatie jonge mannen zal het balkon ook niet gebruiken om deze reden… houd dan ook rekening met een spin formaatje grote reguliere hooiwagen, alleen dan in een dikke en zwarte – mogelijk ook harige – uitrusting…
Er zijn hier veel grote insecten, vliegachtige insecten, beetje lijkend op overgrote horzels – steken als het goed is niet, anders hadden veel mensen een groot probleem gehad, want ze zitten werkelijk overal – van 3 tot 4 centimeter, grote libellen, cicaden zijn gewoon groot, torren, anderhalf keer grotere wespachtigen en meer ongein… ik ben hier op de spaarzame mug na en een enkele zwarte tor, nog geen insect tegen gekomen die in Nederland ook voorkomt, het is echt een wereld apart.
Na het volleyballen in de bovenste regionen van de 80 graden of warmer, maar besloten om even wat drinken te halen en toch maar naar de Wal-Mart te gaan. Het is toch wel erg makkelijk om wat meer spullen bij te halen, want je hebt altijd een tekort als je hier net in komt trekken, vraag het me alleen af hoe ik zit alles straks mee terug ga nemen… in een koffer zal lastig worden, maar zeker mogelijk en anders opsturen als het niet breekbaar is.
Ben met een van de Engelse meiden naar de Wal-Mart gegaan… hoe moeilijk kan dat nu te vinden zijn? Antwoord; erg lastig inderdaad… we hebben praktisch anderhalf uur gelopen, over voetpaden, de weg – interstate 94 inderdaad – het gras, vochtige en zompige zandgronden, je kan het zo ken niet bedenken, achter gekomen dat het inderdaad erg heuvelachtig is. Samen met Rachael heb ik toch zeker wel een erg gezellige toch gehad en beide hebben een stuk van de stad gezien waar we waarschijnlijk nooit meer komen en weinig studenten ooit zullen lopen.
Eindelijk bij de Wal-Mart aangekomen nog een paar dingen gekocht, zij een camera omdat ze er geen had, zijn hier niet specifiek goedkoop moet ik melden, tot aan goedkoper in Nederland aan toe, zeker omdat er belasting bovenop de prijzen komt… beide met een zwaar item en de rest lichtere tasjes – reden om de WM te vermijden is omdat ze je werkelijk vol plastic proppen, het beeld van de bewuste Amerikanen is hier helaas niet het geval, het zijn een stelletje vervuilers… en ze vinden het extreem vreemd als je geen tasje wilt, kennen ze hier kennelijk niet… in de andere steden werd het een stuk gewoner bevonden.
’s Avonds snel iets gegeten en daarna naar een openluchtfilm op de campus gegaan, gezellig toch, grote groep buitenlandse studenten tussen de Amerikanen die net hun intrek hadden genomen. Kick-Ass is een zeer aparte en zeker niet intelligentieverhogende film, maar het kijkt op zich wel als je geen grote eisen stelt aan een film. Na het diner gisteren ben ik ook maar eens begonnen op Facebook, iedere – of praktisch iedere – buitenlandstudent(e) heeft Facebook en ik ook, alleen had ik er nog nooit iets mee gedaan, per deze…
Zaterdag 21 augustus
Weer een lamme dag om op te staan, volgens mij ben ik regelmatig de eerste wakker, maar zeker niet de eerste zo gemotiveerd op te staan, ik slaap niet uit als dat verwacht worden, de Finse student slaapt kennelijk graag een uur of 12 per dag… als architectuurstudent ben ik er 6 tot 7 gewend… dus om 2 uur gaan slapen betekend 9 uur wakker… en dat klopt meestal ook. Zal maandag wel weer een specifiek ritme opgebouwd worden.
Geluncht in een buffet op de campus, niet mijn favoriete keuze, maar goed voor een keertje, ik probeer nog steeds de lunch te vermijden, want het avondeten is hier echt gewoon erg… ik ben ondertussen ook al een stuk bewustere frisdrankdrinker… moet alleen nog betere dingen zien te vinden dan de vloeibare suikerspinnen in plastic flesjes die ze hier verkopen, Lipton Lemen is een goede optie… Citrus een mindere maar nog steeds acceptabele, Fanta is instant diabetisdrank, Cola wil ik helemaal niet aan beginnen. Sierra mist mag op z’n tijd… maar dat heb ik ook al in geen twee weken meer gehad volgens mij, water zal het de komende tijd veel worden… werkelijk, de frisdranken hier lijken wel vloeibare suiker te zijn.
We zouden vandaag op een stadstour gaan, dus twee CoachAmerica bussen – ja, blah, niet nog een keer deze week, maandag was erg zat – stonden gereed, wij iets te laat, maar we zijn ondertussen gewend als dat hun 1 uur zeggen ze zelf pas om kwart over klaar zijn, wat vandaag dus ook het geval was. De stadstour heeft de mooie kant van de stad laten zien, uptown – downtown in de andere steden in dit land – de campus daar en de campus van UNCC in aanbouw daar (voornamelijk business, maar architectuur wil er ook wel eens les hebben… maar niet ik gelukkig) en een van de duurste wijken, grote typische filmgebouwn, Hollywood formaat ‘Home Alone’ huizen e.d.… en daarna omdat de bussen om 5 uur terug moeten zijn op de campus, snel naar het grootste winkelcentrum van de staat. Concord Mills in Concord… helaas niet de slechte(re) wijken vanuit de bus kunnen zien, want dat het toch echt wel een dimensie extra eraan gegeven, zeker als ze op de buitenwijken van Chicago lijken.
Het winkelcentrum is groot, enorm volgens de medestudenten. Het heeft iets van 200 winkels – corrigeer me als ik het fout heb – en het is druk… ook met mensen, maar de Mall of America heeft echt zijn voordelen in structuur en netheid, daar loop je werkelijk veel liever rond dan hier, maar het is voorzien van alle gemakken, dus ik klaag niet… ik ben volgens mij zo ongeveer de enige student geweest die het hele centrum door is gelopen, met als reden 3 missies; nette schoenen, wandelsandalen en een tas…
Uiteindelijk in een absurd grote – Mediamarkt + met een beetje pech – formaat outdoor winkel sandalen gekocht, niet precies goedkoop; 45 dollar met VAT, een percentage is voor natuurbehoud, altijd goed, maar ze zaten perfect voor hoe goed een sandaal kan zitten. 2 verstelbanden, extra steun in de hiel en een speciale loopstand waardoor de schoen iedere stap zichzelf aanpast aan jouw houding en je voet vanzelf weer terugbrengt in zijn goede positie voor de volgende stap met een zacht hielbed om iedere klap te voorkomen als die al plaats zou vinden… klinkt toch goed? De hele avond aan gehad en geen blaren of wat dan ook, kan altijd nog gebeuren, maar soms is het gewoon beter om ergens niet op te besparen…
Deze avond naar een feestje gegaan op de campus, werkelijk, het was echt een samenkomst voor de anders gekleurde medemens van Afro-Amerikaanse afkomst, omdat het hun muziek was, hun dansen en het gewoon geen multiculturele aangelegenheid leek, alleen de Indiërs wisten er hun eigen parodie makkelijk van te maken, en een beetje de filmrituele kwamen er in voor… de reactie van de Engelsen was ook dat ze minstens 6 bier nodig hadden om zo tekeer te gaan terwijl de aanwezigen zich konden laten gaan zonder 1 druppel (stonden politieagenten op het balkon wacht te houden, 2 bij iedere ingang en twee of meer rondlopend om de menseneruit te halen die zich vreemd gedroegen – aka alcohol – … het kan dat het later veranderd is, want we hebben het maar een half uur tot een uurtje uitgehouden.
Het minderjarig zuipen is erg veel schrik ingejaagd door de controles hier, maar het schijnt kennelijk voornamelijk voor de ‘freshman’ te zijn die eindelijk verlost zijn van hun ouders – typisch Amerikanen – en dan zichzelf binnen no-time een alcoholvergiftiging zuipen, wat kennelijk erg vaak voorkomt – voornamelijk in de hoogbouw voor eerstejaars – dus hopelijk zie ik er geen zomaar afgevoerd worden in een ambulance…
This fourth grade "in-min-hak-kyo" (People's School - probably elementary) features plenty of polkas for the ol' accordion. Earplugs optional.
Very AC/DC Angus Young-like. I like the gates at the end of the road, very proper looking. One for people, one for cars.
While in Hong Kong, I attended a private all-boys Roman Catholic primary school (La Salle Primary School). Those uniforms brings back memories. I certainly learned to tie a tie before the age of 8. Now we see grown men who have no clue.
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Taken for the 2009 challenge, day 203 Old School.
It's an Old School-building. But it also represents an old school-system (HBS) which was replaced with our current schoolsystem in 1968. The statue in front is Jacobus van "t Hoff, who attended the old HBS-school in the late 1860's and was a Nobelprice winner in 1901 for chemistry.
George Petersen (right), founding dean of Clemson University’s College of Education, chats with one of his professors outside the learning center on Darla Moore’s farm in Lake City, S.C., March 5, 2018. Petersen was taking a group of his professors to visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
this is a screenschot from our interactive infografic POLTIKATLAS SCHULREFORM, explaining the debate around the german high-school system and displaying the status quo.
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Jeannette Altman, principal of J. Paul Truluck Middle School in Lake City, South Carolina, stands at the intersection of her school’s two hallways, March 6, 2018. Professors from Clemson University’s College of Education were visiting the school as part of a ‘listen and learn’ field trip to the area. Altman is a 1999 Clemson graduate. (Photo by Ken Scar)
Visit to East Jordan Schools (www.ejps.org/) in East Jordan, Michigan. The visit and luncheon was hosted by Matt Stevenson, Superintendent, East Jordan Schools and Mary Faculak, President, East Jordan Chamber of Commerce. Taken on the third day of our tour, Wednesday May 2nd, 2018. From the Government Relations site, "the Michigan Road Scholar Tour takes faculty of the University of Michigan (U-M) on a five-day traveling seminar on the State of Michigan. This educational tour exposes participants to the state’s economy, government and politics, culture, educational systems, health and social issues, history, and geography."
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
A group of professors from Clemson University’s College of Education pose for a group shot by Memorial Stadium before embarking on a visit to South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ for a listen and learn field trip, March 5, 2018. (Photo by Ken Scar)
Sinopsis
Gadoh memaparkan sekumpulan remaja yang sering bergaduh atas sebab perkauman. Keadaan persekitaran sosial mereka dan sistem sekolah dalam menangani masalah-maslah yang dihadapi mereka juga mendorong percetusan pergaduhan mereka.
Dengan kepercayaan bahawa perubahan boleh dicapai, seorang guru mendapatkan rakannya yang merupakan aktivis teater untuk mengatasi masalah kumpulan remaja tersebut.
Adakah masih ada harapan dalam kitaran diskriminasi yang meneyebelungi hidup kita?
Tontonilah Gadoh untuk memahami kisah mereka.
Synopsis
Gadoh tells a story of a group of teenagers who fought each other along racial lines; a cycle of hatred and violence further escalated by their environment and school system.
What was to be a quick resolution to improve the school’s bad image, was taken as an opportunity for one teacher who believed that real change was possible. She ropes in the help of an old friend and reluctant maverick theater activist for this arduous task.
Is there hope amidst the cycle of discrimination that surrounds us?
Watch Gadoh for their story, and what it may very well tell us about ourselves.
Movie Info:
Duration: 70 mins
Director: Brenda Danker, Namron
Producer: Anna Har
Production Company: Big Pictures Productions
Supported by Pusat KOMAS
Starring: Namron, Nicholas Liew Davis, Zahiril Adzim, Amerul Affendi and Maya Tan Abdullah
Language: Bahasa Malaysia with English/BM subtitles
Poster design by: Alexdrina Chong, Lucid Design Collaborative Studio
Official Home Page: www.komas.org/gadoh/
Gadoh is produced for Bangsa Malaysia Series.
To purchase DVD or organise screening, please contact
Pusat KOMAS +603-7968 5415
More info on Pusat KOMAS - www.komas.org
Watch this video on Vimeo. Video created by Pusat KOMAS.
Sincere Williams, 10, gives a speech to a group of professors from Clemson University’s College of Education at Mellichamp Elementary School in Lake City, S.C., March 5, 2018. The professors were visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education listen to a group of teachers in Edisto High School in Lake City, S.C., March 5, 2018. The professors were visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
George Petersen, founding dean of Clemson University’s College of Education, high-fives students of Lamar High School in Lamar, S.C. as he enters the building with a group of his professors, March 6, 2018. The professors were visiting schools in South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area. (Photo by Ken Scar)
Jeannette Altman, principal of J. Paul Truluck Middle School in Lake City, South Carolina, chats with professors from Clemson University’s College of Education in her school’s library as part of a ‘listen and learn’ field trip to the area, March 6, 2018. Altman is a 1999 Clemson graduate. (Photo by Ken Scar)
Mike Ames, second-year principal of Edisto High School in Lake City, S.C., talks to a group of professors from Clemson University’s College of Education who were visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Jeanette Altman, a 1999 Clemson University graduate and principal of J. Paul Truluck Middle School in Lake City, South Carolina, chats with George Petersen, founding dean of Clemson University’s College of Education in one of the hallwasy of her school, March 6, 2018. Petersen was visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ with a group of his professors on a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Hayward Jean, principal of Mellichamp Elementary School in Lake City, S.C., addresses a group of professors from Clemson University’s College of Education in his school’s library, March 5, 2018. The professors were visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Hayward Jean, principal of Mellichamp Elementary School in Lake City, S.C., holds the door for a contingent of professors from Clemson University’s College of Education (and dean George Petersen in the back of the line) who came to visit South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 5, 2018. (Photo by Ken Scar)
The building block of India is its children , even i get amazed with the facility available at these remote location village khulri , madhya pradesh India. My Uncle is an Teacher in Higher Secondry School here. He help me to know these children and about this school.
Exam time School Children , Khulri Madhya pradesh, Bike trip www.freakbikrz.com
After working for 45 years as a cook for the county school system, Mary Hobbs will be finding time to rock in her new chair and to fish.
While fellow employees and friends gathered to celebrate, tearfully, she told some stories of many years ago. She remembered walking to work in very cold weather. Sometimes she'd catch a ride with a bus driver. When she arrived at work, she'd have to warm up by the stove before beginning her day cooking for the youngsters. Those youngsters are now married, have children, and are prominent citizens in the community.
Dr. Roy Jones (left), director of Clemson University’s Call Me MISTER program, speaks with former Mister and current principal of Mellichamp Elementary School Hayward Jean, March 5, 2018. Jones was in Lake City with a group of professors from Clemson’s College of Education who were touring schools in South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during as part of a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Mike Ames, second-year principal of Edisto High School in Lake City, S.C., talks to a group of professors from Clemson University’s College of Education who were visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Kathy Bryant Gainey, principal of Lamar High School in Lamar, S.C., chats with George Petersen, founding dean of Clemson University’s College of Education, March 6, 2018. Petersen and a group of his professors spent two days visiting South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Hayward Jean, 2009 Clemson University graduate and principal of Mellichamp Elementary School in Lake City, S.C., shares a smile in one of his school’s hallways, March 5, 2018. (Photo by Ken Scar)
Professors from Clemson University’s College of Education leave Lamar High School after a visit to South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Jeanette Altman, a 1999 Clemson University graduate and principal of J. Paul Truluck Middle School in Lake City, South Carolina, in her school’s music room, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
Dr. Roy Jones (left), director of Clemson University’s Call Me MISTER program, cracks up former Mister and current principal of Mellichamp Elementary School Hayward Jean, March 5, 2018. Jones was in Lake City with a group of professors from Clemson’s College of Education who were touring schools in South Carolina’s so-called ‘Corridor of Shame’ during as part of a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
George Petersen (center, sitting), dean of Clemson University’s College of Education, and a contingent of his professors pose with Hayward Jean (sitting, blue jacket), principal of Mellichamp Elementary School, during a listen and learn field trip to the area, March 6, 2018. (Photo by Ken Scar)
The building block of India is its children , even i get amazed with the facility available at these remote location village khulri , madhya pradesh India. My Uncle is an Teacher in Higher Secondry School here. He help me to know these children and about this school.
One India good education School Children , Khulri Madhya pradesh, Bike trip www.freakbikrz.com