View allAll Photos Tagged monastery
Troyan Monastery, Bulgaria
There was a lot to see and photograph here, so it was only when I got home that I took a closer look at the stone slab that had grown into the trees and at the candle lantern and the coins thrown down by believers. Unfortunately, I didn't photograph the plaque below, which may have an explanation, from the other side. Anyway, maybe I'll get the chance to go there again and find out more about it.
Update: I have to thank my dear friend Mike McGovern for the link that explains the mystery surrounding this monument. On the plaque on the other side it says that here stands the Holy Throne/Chair of the old church that was destroyed in 1835.
www.dreamstime.com/stock-photo-commemorative-plaque-sacre...
The Trinity-Scanov Monastery. The monastery was founded in the village Skanovo, near Narovchat (Penza region, Russia), in the 17th century. Later on it was reorganized into the Trinity-Skanov nunnery. Its current architectural ensemble was formed in the years 1790-1810.
The Trinity-Scanov Monastery. The monastery was founded in the village Skanovo, near Narovchat (Penza region, Russia), in the 17th century. Later on it was reorganized into the Trinity-Skanov nunnery. Its current architectural ensemble was formed in the years 1790-1810.
Tbeti Monastery, medieval Georgian Orthodox monastery in Historical Southern Georgia, was an important cultural hub of medieval Georgia. A number of hagiographical works were created by the monks living there.
It is Located in modern Turkey, on the right bank of the river Imerkhevi, 15 kilometers away from the town Shavsheti.
The monastery of Tbeti included several monasteries, but nowadays only the ruins of the main church still remain.
The monastery was active in the second half of the XVII century, after which the local population opened a Muslim shrine in the building which was functioning until the end of the XIX century. Unfortunately, the church is severely damaged now.
Mileševa (Serbian Cyrillic Милешева) is a Serbian Orthodox monastery in the Mileševa Valley in the southwestern Serbian mountainous region about five kilometers east of Prijepolje.
Story
The Serbian King Stefan Vladislav had the monastery built in the first half of the 13th century. His grave is now in the monastery church. According to traditional doctrine, the Bosnian king Tvrtko Kotromanić was crowned king of Serbia and the coastal country here in 1377. In the 15th century, Prince Stjepan Vukčić Kosača expanded his domain to include former Serbian territories on which the monastery was located. In 1449, Vukčić changed the ducal title he had given himself the previous year to that of Duke “of Saint Sava”, named after the saint whose bones were then buried in the monastery.
Mileševa (serbisch-kyrillisch Милешева) ist ein serbisch-orthodoxes Kloster im Mileševa-Tal in der südwestlichen serbischen Bergregion etwa fünf Kilometer östlich von Prijepolje.
Geschichte
Der serbische König Stefan Vladislav ließ das Kloster in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts erbauen. Sein Grab befindet sich heute in der Klosterkirche. Der traditionellen Lehre zufolge wurde der bosnische König Tvrtko Kotromanić im Jahr 1377 hier zum König von Serbien und dem Küstenland gekrönt. Im 15. Jahrhundert erweiterte Fürst Stjepan Vukčić Kosača sein Herrschaftsgebiet um ehemalige serbische Gebiete, auf denen sich das Kloster befand. Im Jahr 1449 änderte Vukčić den herzoglichen Titel, den er sich im Vorjahr gegeben hatte, in den eines Herzogs „vom Heiligen Sava“, benannt nach dem Heiligen, dessen Gebeine damals im Kloster begraben wurden.
Parkhali Monastery is a medieval Georgian monastery and cathedral church located near the town of Yusufeli, Artvin Province, Turkey. It was built by Davit III Kurapalat in the 10th century AD.
Parkhali (Georgian: პარხალი), also known in Turkish as Barhal or Altıparmak, is a village that contains a medieval Georgian monastery and cathedral church. It is located near the town of Yusufeli, Artvin Province, Turkey.
Northeast Turkey is home to a number of magnificent Georgian monasteries from the medieval principality of Tao-Klarjeti, a former feudal state ruled by the Bagrationi royal family. Tao-Klarjeti was once a part of the United Kingdom of Georgia that thrived during the 12th and 13th Centuries.
The church is now used as a mosque.
Tbeti Monastery is a medieval Georgian monastery located in Artvin Province, Turkey. It was built in the 10th century.
Tbeti Monastery, medieval Georgian Orthodox monastery in Historical Southern Georgia, was an important cultural hub of medieval Georgia. A number of hagiographical works were created by the monks living there.
It is Located in modern Turkey, on the right bank of the river Imerkhevi, 15 kilometers away from the town Shavsheti.
The monastery of Tbeti included several monasteries, but nowadays only the ruins of the main church still remain.
The monastery was active in the second half of the XVII century, after which the local population opened a Muslim shrine in the building which was functioning until the end of the XIX century. In 60 years of XX century Georgian temple of Tbeti was blown up.
ეს ნოველა შესულია ფ. ბაიყურთის კრებულში „ფიქრის გორა“, რომელიც 1974 წელს გამოიცა თურქეთში. წიგნი რეპორტაჟის ხასიათს ატარებს. ავტორი წამოჭრის მთელ რიგ საჭირბოროტო საკითხებს თურქეთის ცხოვრებიდან. „ჯევიზლის ეკლესია“ ერთ-ერთი მათგანია.
ჯევიზლის (თურქ. კაკლიანი) ეკლესიას X საუკუნეში აგებულ შავშეთის მშვენებას - ტბეთის ტაძარს უწოდებენ.
„ჯევიზლის ეკლესია
არავინ იცის, თუ რამდენი წლისაა ეს უზარმაზარი ნაგებობა, იქნებ ათასის და იქნებ უფრო მეტისაც. ზოგი რას ამბობს და ზოგი რას. ჯევიზლი კი, როგორც სახელწოდებიდანაც ჩანს, კაკლიანი სოფელია. კაკლები მაისის თვეში ყალყზე დგებიან. ვაშლი, ქლიავი, ჭერამი, ნაზი ტირიფები. ამდენ სიმწვანეში შორიდან ძნელად თუ შენიშნავ ამ შენობას. მის სიდიადეს კი მხოლოდ მაშინ აღიქვამ, როდესაც მიუახლოვდები, შიგნით შეხვალ და მაღლა აიხედავ. ძველი ეპოქის, აქ მცხოვრები ხალხის, მათი დაკარგული სარწმუნოების, მათი ცივილიზაციის ნაშთია იგი. შეუდარებელი სილამაზისაა ეს ეკლესია.
მაგრამ რად გინდა, არ კი გაახარეს! სიხარბე და უჭკუობა მარტო სოფლელების თვისება კი არ არის, არამედ განათლებული, ნასწავლი, დიპლომიანი ადამიანებისაც... ახლა ეს ადგილები ქვისა და ღორღის გროვებითაა სავსე. იმდენი ქნეს, რომ მხოლოდ ერთი გუმბათი, ერთი კედელი და ორი სვეტიღა შემორჩა, ხვალ ესეც აღარ იქნება. ამ სახითაც კი ძალიან მომხიბლავია ჯევიზლის ეკლესია.
„ძალიან ნაგებობა კი ყოფილა, ჩემო ბატონო! კიდევ კარგად გაუძლია! სახელს არ დავასახელებ და ერთმა ყაიმაქამმა სამოცი დინამიტი ააფეთქებინა მისი საძირკვლის კედელთან! მაგრამ დანგრევა რაა, არც კი შეინძრა ეკლესია!“
სამოცი დინამიტი, სამოცი! თანაც წარმოიდგინეთ, რომ მათ ყაიმაქამი აფეთქებს, აბა, რომელი შენობა გაუძლებს, რომელი არ დაინგრევა?!
ჩვენი ხალხი ცხვარივითაა: ეტყვი, დაანგრიეო, დაგიჯერებს და დაანგრევს. ილჩეში, ჟანდარმერიის უფროსისათვის სახლი უნდა დაედგათ. რაღა თქმა უნდა, მის სახლს ჩვეულებრივ ქვას ხომ არ აკადრებდნენ? ამისათვის გამოთლილი, სწორი. ქვებია საჭირო. ასეთი ქვები კი ბაზარზე არ იყიდება, აბა რისთვის დგას ჯევიზლის ეკლესია? ის რომ ასე დაინგრეს და განიავდეს, განა უფრო ჭკვიანური არ იქნება? - თანაც რა საჭიროა ამ ადგილები რო აი ისტორიულ ძეგლთა დაცვის კანონი?... ეჰ, მოგცლია ერთი და! აქვს კი რაიმე კავშირი ჩვენს ისტორიასთან? აბა რა, დავდგეთ და გულხელდაკრეფილებმა ვუყუროთ გიაურთა ამ დიდების ნიშანს?
დღეს, დაუნგრეველ კედლებზე, ადამიანის სიმაღლეზე უფრო მაღლა, წმინდა მამების საუცხოო ფრესკებია შემორჩენილი. შეკრებილან, შუაში შედარებით უფრო დიდი მამაკაცის გამოსახულებაა, ცნობილ „მოსეს ქანდაკებას“ გვაგონებს. ფიქრებში ჩაძირული კაცივით გადახრილა წინ, ხელში წიგნი უჭირავს როგორც ჩანს, მნიშვნელოვანი პიროვნებაა. სხვები, მის გარშემო დიდის კრძალვითა და მოწიწებით დგანან. მათაც წიგნები უჭირავთ. მათ მოწიწებაში რაღაც დაუფარავი სიამაყე გამოკრთის. ეს დიდი ერუდიციით გამოწვეული სიამაყეა. ნეტავ, რა საღებავებით დახატეს, რომ არც ხაზები გაფუჭებულა და არც ფერებია გახუნებული?! ცოცხლად, უდრეკად დგანან ამ გადარჩენილ კედლებზე.
წმინდა მამების თავებს ზემოთ, ფრინველის მსგავსი ფრთიანი პეპლები ხატია. განცალკევებით მოჩანს ნახევრად „ადამიანის, ნახევრად ცხოველის მსგავსი ლამაზი ასული. ეს ცნობილი „თამარი“ ყოფილა. სხვა კიდევ რა იყო, ვინ იცის! სულ მალე ესეც გაქრება.
„სამოცი დინამიტი ააფეთქეს, ჩემო ბატონო, და არ დაინგრა, მერე. ცოტაც მიუმატეს და ძლივს დაანგრიეს. მხოლოდ მერეღა მოიტანეს დანგრევის ბრძანება“.
დღეს შემორჩენილი კედლის ნაწილები შემურულია. „ფრესკების დასაფარავად შიგ ცეცხლი დაუნთიათ, მაღალი კიბე რომ ეშოვნათ, ავი- დოდნენ და გადაფხეკდნენ კიდეც, ცეცხლის დანთებით კი მხოლოდ ესღა მოუხერხებიათ. ეჰ, შენ ეს დანგრევამდე უნდა გენახა! ამ შენობის სიმაღლე! სილამაზე!.. პირი ღია დაგრჩებოდა. შიგნით შესვლისას სასიამოვნო სიგრილეს გრძნობს ადამიანი“.
ეს სარდაფიაო, ამბობენ. სარდაფებისკენ მიმავალი გზები და კარები ქვასა და ღორღს გადაუკეტავს.
„შიგნით უამრავი ქვევრი ყოფილა. თითოეული თხუთმეტფუთიანი. მე ჩემდათავად, შვიდი ქვევრი ამოვიღე. სახლში მაქვს. იმხელებია, რომ თუ გინდა ჩადი, დადექი და ხელებიც გაშალე, ნეტავ როგორ გააკეთეს?! როგორ ამოზიდეს?! იმდენად გამძლეა, რომ პაპიდან შვილიშვილს და მის შვილიშვილსაც გაჰყვება. კარგი, გააკეთეს, მაგრამ სადღა შოულობდნენ ამ ქვევრების ასავსებ ღვინოს?! ახლა, არც ჯევიზლში და არც მის ახლო-მახლო, ერთი მტევანი ყურძენიც კი არ მოდის მართლაც, საკითხავია, საიდან მოჰქონდათ ამდენი ღვინო? გზა? ძველადაც ჭირდა აქ სიარული“.
ქვები... მთლიანნი, ადამიანის სიმაღლეზე უფრო მაღალნი, განიერნი, სწორნი. შენობა მთლიანად ასეთი ქვებითაა აშენებული. ერთი ბეწო ხეც არ გამოუყენებიათ. ერთი დიდი გუმბათია... მის გვერდით კი მთელი რიგი პატარა გუმბათები. ყველაფერი გამძლე, სწორი და გამოზომილია. (დაუნგრეველზე მოგახსენებთ).
„ეს მღვდლების სენაკია, ეს კი ცოდვების მოსანანიებელი ოთახი“, თითქოს თავისი თვალით უნახავთო, ისე დაწვრილებით მოგიყვებიან ყველაფერს. შემდეგ ხელს ხელზე შემოჰკრავენ და წამოიძახებენ: „ეს უზარმაზარი ქვები ამ სიმაღლეზე როგორ აიტანეთ!“
თქვენ განუმარტავთ, რომ ადამიანს ჯერ კიდევ მაშინ ჰქონდა წარმოდგენა ამწეზე და მის მაგვარ საშუალებებზე, მაგრამ რადგან მათ დღესაც კი არ ესმით ამწის მნიშვნელობა, ვერაფერს იგებენ. გუმბათები ქვებით გადაუხურავთ, სოფლელები მას „ქვის ყავარს“ უწოდებენ, ბრტყელი, სწორი, ძალიან განიერი ქვებია. ქვები ერთმანეთისთვის მიუდვიათ და შეერთების ადგილები კი ზემოდან ღარის ფორმის ქვებით დაუფარავთ. ქვის ეს საფარი, რომელიც ვერტიკალურ ზოლებად დაუყვება გუმბათს, გრძელი და სწორია. აშკარაა, რომ ქვის თლის დიდი ოსტატები ყოფილან. რა ხელმა გამოთალა ნეტავი ეს ქვები ასე ნატიფად და დახვეწილად?
წინაპრებისაგან გაგონილს ყველას უამბობენ. „აქედან ოთხი საათის სავალზე, ყარაქოიში, ქვის ცნობილი ოსტატები ყოფილან. ქვის საბაოც ძირითადად იქ ყოფილა. ეკლესიის ხუროთმოძღვარს უანგარიშია, დაუთვლია, აუღია თავისი დავთარი და წასულა ყარაქოიში: ამ სიგრძის და ამ სიგანის, ამდენი და ამდენი ცალი ქვა ამდენ და ამდენ დღეში მინდაო, უთქვამს. ქვის მჭრელებს ერთი კი აუკაპიწებიათ ხელები და... როცა დაუმთავრებიათ, ხუროთმოძღვრისათვის ხალხი უთხოვიათ და გადაუზიდვინებიათ. ქვის მზიდავები თითო ნაბიჯის ინტერვალით ჩამწკრივებულან და ქვები სულ ხელიდან ხელში გადაცემით გადაუტანიათ. ბოლოს ხუროთმოძღვარს უთქვამს, ერთი ქვა აკლია და ვერ მივიღებო. უძებნიათ და ბუჩქებში უნახავთ. თურმე ერთ-ერთი მუშა დაღლილა და ქვა იქ დაუტოვებია. ხედავ შენ ხუროთმოძღვარს! ერთი იფიქრე, ბატონო, ჯერ საძირკველიც არ ჩაუყრია და უკვე იცის, როგორი იქნება, რამდენი ცალი ქვა დასჭირდება, წვრილად იცის ყველაფერი!“ კიდევ ერთხელ ხელი ხელს შემოჰკრავენ და უკვირთ. საქმე მარტო ამ დანგრეული ეკლესიის ქვების დატაცებით არ მთავრდება. ჟანდარმერიის უფროსის სახლის მშენებლობის შემდეგ, ეს ქვები სკოლის მშენებლობაშიც გამოუყენებიათ. იმასაც ამბობენ, რომ ჯევიზლის მეჩეთიც კი, ნაწილობრივ ამ ქვებით არის აშენებულიო. გამოვდივართ და გარედან ვუყურებთ. გუმბათის წვერზე პატარპატარა ბუჩქები გაჩენილა, ხეები თავისი ფესვებით ქვის შენობის დახეთქვას ცდილობენ უკანა მხარეს, ყველაზე მაღალ წერტილში, მოჩანს ცხვრის ბარელიეფი - წინა ორ ფეხზე ჩაჩოქილა და თავი წინ წაუწევია, სამხრეთისაკენ, სადღაც შორს იყურება. საოცარი სტილია, დღევანდელ ხის ძეგლებს მოგვაგონებს. ცოტა შელახულია, მაგრამ თავის სათქმელს მაინც ამბობს.
სარდაფები, მიწის ქვეშ, ბაღჩის ნახევრამდეა გაწოლილი, სოფლი დაწყებითი სკოლა ეკლესიასთან ძალიან ახლოსაა. კაცი შეხედავს ხან ერთს, ხან მეორეს და ქვეცნობიერად ადარებს მათ. სკოლის საპირფარეშო ეკლესიის ძირშია მოთავსებული. იმდენი უთხრიათ საპირფარეშოებისათვის საჭირო ორმოები, რომ სარდაფებამდე ჩაუღწევიათ. სარდაფებზე კი უბრალოდ დაუფხაჭნიათ „WC“ სიმბოლო.
საინტერესოა კამათი იმის შესახებ, თუ რამდენად წინ წავიდა ადამიანის შეგნება-ცივილიზაცია. იქნებ ამ ეკლესიის ქვებმაც, ეგვიპტის პირამიდების მსგავსად, მონების ზურგზე გადაიარა. მისი მშენებლობისას, ვინ იცის, რამდენი უენო, უუფლებო ადამიანი დასახიჩრდა და დაიღუპა. ზოგჯერ მაინც გაიხსენეთ გზისაგან, ზღვისაგან, დიდი ცენტრებისაგან მოშორებული, დედამიწის ამ პატარა ნაწილში მდებარე დანგრეული ეკლესია. მის გარშემო, მის გვერდით არსებული სოფლის სახლები, სოფლის გზები, წყაროები, სოფლის ხიდები. გაიხსენეთ სოფლის ეს ძველი თუ ახალი ნაგებობანი. სკოლებზე იფიქრეთ. შეხედეთ, ჯევიზლის სკოლა, 1930 წელს რომ აშენდა, დღეს ინგრევა. მამასახლისი მწარედ განიცდის ამ ამბავს: „სანამ ბავშვებს თავზე ჩამოემხობათ, იქნებ ვუშველოთ რამე, მივიდეთ, ვთხოვოთ მთავრობას, ან იქნებ ვინმემ გამოგვიწოდოს დახმარების ხელი, ნეტავ არ დაგვეხმარებიან?!“.
Yesterday I had the opportunity to visit the ruins of Pirita Monastery again, most of the time the gate is closed
*
Gornjak Monastery, also known as Ždrelo, is a 14th-century Serbian Orthodox monastery near the present-day city of Petrovac in Serbia. The Gornjak Monastery is located in the Gornjacka Gorge between Žagubica and Petrovac na Mlavi. Wikipedia (English)
Das Gornjak-Kloster, auch bekannt als Ždrelo, ist ein serbisch-orthodoxes Kloster aus dem 14. Jahrhundert in der Nähe der heutigen Stadt Petrovac in Serbien. Das Kloster Gornjak liegt in der Gornjacka-Schlucht zwischen Žagubica und Petrovac na Mlavi. Wikipedia
Cloister
Built in the 17th century, it has a double cloister composed of thirty-six semicircular arches supported by rectangular pillars (nine per side), the upper cloister is closed by balconies. The sobriety of the cloister is attenuated by the sculptural decoration of the wainscots and the keys of the arches with vegetal decoration and fantastic animals.
Monastery of Ucles, Cuenca, Spain
Claustro
Construido en el siglo XVII, posee un doble claustro compuesto por treinta y seis arcos de medio punto apoyados en pilares rectangulares (nueve por lado), el claustro superior esta cerrado por balcones. La sobriedad del claustro queda atenuada por la decoración escultórica de las enjutas y las claves de los arcos con decoración vegetal y animales fantásticos.
Monasterio de Ucles, Cuenca, España
Santa Catalina Monastery (Arequipa- Perù) 20221121
The Monastery of Santa Catalina de Siena is a large monastery of the Dominican Second Order, located in Arequipa, Peru.
This is part of the UNESCO World Heritage Site "Historical Centre of the City of Arequipa".
The charm of this citadel lies in the solidity and plasticity of its volumes, and the beauty that master builders achieved in the architecture of these enclosures through solutions such as flying buttresses or the construction of strong arches based on pillars.
In the interiors, domes and vaulted ceilings greatly expand the space and add to the sense of strength of the buildings. Likewise, especially in the area of the alleys, the intervention of masons who, lacking a proper architectural design, were raising walls, roofs, cells, patios and portals of a simple approach is perceived.
The current building houses splendid pieces of art, such as a Baroque altar of carved and gilt wood, with one body and three lanes, which adorns the chapel, and several paintings from the Cusco School.
Due to the constant earthquakes that affected the monastery, the families of the nuns chose to build unique and private cells for each one of them. What caused there to be ordered sectors and in the absence of a plan others with a notorious disorder. For almost two centuries during the colony, the cloisters and cells of the monastery have undergone various modifications, additions and new constructions that have made Santa Catalina a counter on a human scale of Arequipa's colonial architecture.
Source: Wikipedia.
Покровская Свято-Введенская Островная пустынь (Свято-Введенский Островной монастырь) — православный женский (в прошлом мужской) монастырь. Расположен на острове посреди Вятского (теперь — Введенского) озера, находящегося в 4 км от города Покрова, Петушинского района Владимирской области.
Монастырь основан в самом конце XVII в. иноками Антониевой пустыни Сергием и Тимофеем, удалившимся на остров Вятского озера и поставившими там деревянную часовню и деревянную же келью. Вятское озеро, равно как и земли вокруг, являлись вотчиной князей Голицыных. С возникновением пустыни, Голицины отдали озеро и сам остров в собственность монастыря.
Spituk Monastery, also known as Spituk Gompa or Pethup Gompa, is a Buddhist monastery in Spituk, Leh district, Ladakh. The site of Spituk was blessed by the Arhat Nyimagung. It was founded by Od-de, the elder brother of Lha Lama Changchub Od when he came to Maryul in the 11th Century. He introduced the monastic community. When Lotsewa Rinchen Zangpo came to that place he said that an exemplary religious community would arise there and so the monastery was called spituk (exemplary). During the time of Dharma raja Gragspa Bum-Ide the monastery was restored by Lama Lhawang Lodos and the stainless order of Tsonkhapa was introduced and it has remained intact as such till present. Founded as a Red Hat institution, the monastery was taken over by the Yellow Hat sect in the 15th century.
The monastery contains 100 monks and a giant statue of Kali (unveiled during the annual festival).
Every year the Gustor Festival is held at Spituk from the 27th to 29th day in the eleventh month of the Tibetan calendar.
A few kilometers from Tbilisi is the martkopi monastery founded by St. Anton in the 6th century. Anton spent the last 15 years of his life in Martkopi. He lived as a hermit, what is implied by the "of Martkopi” designation in Georgian. From this designation came the name of the Georgian village Akriani, which initially was called Martodmkopeli and later Martkopi.
The monastery itself is situated on the most beautiful slope of Mount Ialno. The main building is the church of the Divine-Made Icon. The remains of an ancient foundation indicate that on the place of the contemporary cathedral there was an ancient cathedral of greater size, but for some reason in was destroyed. On the threshold of the XVII-XVIII centuries it was reconstructed and the belfry, which was constructed in 1629 by master Akhverd, belongs to this period. In the XVII century the ancient frescos were destroyed and in 1848-1855 under the leadership of Ivane Arjevanidze, the monastery was restored.
For a long time, a Divine-Made image brought by St Anton of Martkopi from Edessa was stored at the monastery. But in 1395 it was lost during the Tamerlane invasion.
The most sacred place of the monastery is the tomb of St Anton of Martkopi, which has been preserved to this day and is considered miraculous. East of the monastery there is a tower where evidently resided the saint.
Famous dates of renowned people of Georgia are associated with the monastery. In this cathedral was married Alexander Chavchavadze, father of Ekaterine Dadiani – the last Queen of Samegrelo, and Nina Chavchavadze-Griboedova.
In Vyatka there are quite a few monasteries. Here is one of the best preserved to the present day. It was founded by Tryphon Vyatskiy, archimandrite and saint who did a lot for our region. The charter to found the monastery was signed by Ivan the Terrible in 1580.
Panorama of 3 shots, hdr. It was pretty cold, but the ice on this creek was already gone.
© Sigmund Løland. All Rights Reserved.
Lyse Abbey was founded in 1146 and the first monks were brought over here from Fountains Abbey in Yorkshire, England. This was the first Cistercian monastery in Norway and was modeled on others built in England and France. The abbey was dissolved in 1537.
Otkhta Monastery is a 10th-century Georgian monastery and cathedral church located in Dörtkilise in Artvin Province, Turkey. It was built between 961–965 AD by Davit Kurapalat and renewed between 978–1001 AD.
++++++++++++++++++++++++++++++++++
Церковь Отхта (дословный перевод с грузинского Церковь Четырёх) — грузинский православный кафедральный храм, один из шедевров грузинской архитектуры X века. Церковь расположена на территории современной Турции, в долине реки Чорохи, в 5 километрах от деревни Отхта. Церковь Отхта, наряду с церковью Пархали, является важнейшим примером базилики позднего периода. Согласно письменным источникам, церковь Отхта являлась главным зданием существовавшего с незапамятных времён монастыря. Пропорционально церковь Отхта отличается от базилик раннего типа (Например, Болниси и Урбниси).
Центральный неф церкви, оконченный апсидом, заметно возвышается над боковыми нефами. Фасады украшены узкими и высокими декоративными арками. Церковь построена из кирпичей и квакори, облицована обработанным коричневым материалом. Интерьер был украшен фресками. Возле базилики расположены развалины трапезной и большого трёхнефного здания, возможно семинарии. Там же расположена маленькая часовня, в которой существовала гробница.
Stakna monastery in twilight. Stakna is situated about 25 kms from Leh, capital of Ladakh region in Jammu & Kashmir state, India. The bridge in the foreground is on Indus river.
The monastery was founded by the Assyrian monk Joseph (Yoseb, Amba) Alaverdeli, who came from Antioch and settled in Alaverdi, then a small village and former pagan religious center dedicated to the Moon. At a height of over 55 m (180 ft), Alaverdi Cathedral was the tallest religious building in Georgia, until the construction of the Holy Trinity Cathedral of Tbilisi, which was consecrated in 2004. However its overall size is smaller than the cathedral of Svetitskhoveli in Mtskheta. The monastery is the focus of the annual religious celebration Alaverdoba. Situated in the heart of the world's oldest wine region, the monks also make their own wine, known as Alaverdi Monastery Cellar.[2]
The present day cathedral was built in the 11th century by Kvirike III of Kakheti, replacing an older church of St. George.
It is the legacy of Ivan Crnojevic, who was the ruler of the state of Zeta at the end of XV century. In the last 500 years this monastery was the seat of all Montenegrin bishops. Since its foundation it has been connected with bishops – episcopes, and metropolitans, and therefore it is considered to be the greatest center of Montenegrin education and culture during the past centuries.
Old monastery was built by Ivan Crnojevic in 1484 at the locality which is called “Cipur” (from the Greek kipurion which means a wonderful garden), and the monastery was ruined in 1692 during one of the breeches of Sulejman pasha Busatlija on Cetinje, so about its original appearance there are two testimonies: Engraving from Cetinje Oktoih, and a plan of a Venetian engineer Barbieri.
Montenegrin metropolitan Danilo Petovic renewed the monastery at the beginning of XIII century. Instead of renewal of the old monastery, a new one was built in the place of the Castle of Ivan Crnojevic, but the trustee inscription, which is located above the entrance doors of the church, and the herald of Crnojevic family, which is built into the outer side of the altar apsidal have been passed onto. After the reconstruction the monastery complex took up the size of 1400 square meters. Trenches filled up with water and a defensive wall with 62 gun holes surrounded it. Inside the walls there were night chambers, a smaller church of Sveti Petar (St. Peter), and a big basilica of Sveta Djevica (Saint Virgin). Several times additionally built and adapted the monastery acquired the present look in the period between 1925 and 1927. The nucleus of the monastery is the church of Rodjenja Bogorodice (Birth of the Virgin). Entire relics of Sveti Petar Cetinjski (St. Peter from Cetinje), by whom the monastery got the name, have been places inside it.
The hand of Sveti Jovan Krstitelj (Saint Jovan the Baptizer), relics of Sveti Petar Cetinjski. Segment of Honorable Cross, as well as a part of the relics of Teodor Stratilan are preserved in the monastery with which the monastery itself is one of the richest treasuries of the Christian world. Above the monastery you can see a skit of Sveti Jovan Krstitelj that was built in 1997. The construction of the Church of Sveti Jovan Krstitelj in that place is in plan and it will be built in the honor of saint’s right hand that is kept in the monastery.
First primary and secondary school in Montenegro were formed in the Monastery. Petar II Petrovic Njegos (1813 – 1851), the most famous Montenegrin ruler and poet handled a print shop as well as a workshop for producing zinc cannon balls. Cetinje monastery served also as a mausoleum to dynasty Petrovic, and prince Danilo Petrovic, his wife Darinka, his daughter Olga, as well as the great duke Mirko Petrovic, bishop Sava Petrovic and many other have been buried in it.
Markov Monastery — an Orthodox monastery located south of the village of Markova Sushica, along the Markova Reka valley on its left bank, 20 km from Skopje. The monastery is still active today, and a female monastic sisterhood exists in it. In the monastery itself is the church of St. Dimitria and the imposing bell tower
The monastery was established in 1416 by Tsong Khapa's disciple Jamyang Qoigyi. From a distance, it appears as a grand heap of rice. This, the name 'Drepung‘, which, in the Tibetan language, means "Collecting Rice." This image is of a pagoda and an alley of prayer wheels leading up to it.
The gate of the Monastery of Knechtsteden, captured during my cycling trip yesterday, with its stunning architecture and peaceful surroundings.
---------------------------------
Das Tor des Klosters Knechtsteden, aufgenommen während meiner Fahrradtour gestern, mit seiner beeindruckenden Architektur und der ruhigen Umgebung.