View allAll Photos Tagged beeld
Detail in zwart-wit van het wervelende beeld Hoop-la in Djurgården in Stockholm van de Alice Aycock, een Amerikaanse beeldhouwer en installatiekunstenaar.
Hoop-la (2014) is onderdeel van de Turbulentie-serie, waarin Aycock de bewegingen en energie van de wind probeert te visualiseren. Extreme natuurverschijnselen zoals orkanen en tornado's kunnen angstaanjagend zijn, maar hebben Aycock gefascineerd.
"Door middel van kunst probeer ik andere werelden te creëren en gewoontepatronen te verstoren - om nieuwe perspectieven op levens te bieden zodat we in staat zullen zijn om ons heden op een betere manier te interpreteren en te begrijpen".
Alice Aycock.
– – –
Detail in black and white of the swirling sculpture Hoop-la at Djurgården in Stockholm by the Alice Aycock, an American sculptor and installation artist.
Hoop-la (2014) belongs to the Turbulence series, in which Aycock attempts to visiualise the wind’s movements and energy. Extreme natural phenomena such as hurricanes and tornados can be frightening but has fascinated Aycock.
“Through art, I try to create different worlds and disrupt habitual patterns – to provide new perspectives on lives so that we will be able to interpret and understand our present in a better way”.
Alice Aycock.
– – –
nl.wikipedia.org/wiki/Alice_Aycock
en.wikipedia.org/wiki/Alice_Aycock
– – –
Dank voor het bekijken, commentaren, favorieten en kritiek.
Geen verder gebruik zonder mijn uitdrukkelijke toestemming. ·
Thanks for watching, comments, favourites and critique.
No further use without my explicit consent.
Buy this photo on Getty Images : Getty Images
The St. Alexander Nevsky Cathedral (Bulgarian: Храм-паметник „Свети Александър Невски“, Hram-pametnik „Sveti Aleksandar Nevski“) is a Bulgarian Orthodox cathedral in Sofia, the capital of Bulgaria. Built in Neo-Byzantine style, it serves as the cathedral church of the Patriarch of Bulgaria and is one of the largest Eastern Orthodox cathedrals in the world, as well as one of Sofia's symbols and primary tourist attractions. The St. Alexander Nevsky Cathedral in Sofia occupies an area of 3,170 square metres and can hold 10,000 people inside. It is the biggest cathedral located on the Balkan Peninsula.
The construction of the St. Alexander Nevsky Cathedral started in 1882 (having been planned since 19 February, 1879), when the foundation stone was laid, but most of it was built between 1904 and 1912. Saint Alexander Nevsky was a Russian prince. The cathedral was created in honour to the Russian soldiers who died during the Russo-Turkish War of 1877-1878, as a result of which Bulgaria was liberated from Ottoman rule.
The cathedral was designed by Alexander Pomerantsev, aided by Alexander Smirnov and Alexander Yakovlev, as the initial 1884-1885 project of Ivan Bogomolov was radically changed by Pomerantsev. The final design was finished in 1898, and the construction and decoration were done by a team of Bulgarian, Russian, Austro-Hungarian and other European artists, architects and workers, including the aforementioned architects, as well as Petko Momchilov, Yordan Milanov, Haralampi Tachev, Ivan Mrkvička, Vasily D. Bolotnov, Nikolay A. Bruni, A.A. Kiselyov, Anton Mitov and many others.
The name of the cathedral was briefly changed to the Sts. Cyril and Methodius Cathedral between 1916 and 1920, but then the initial name was restored. The St. Alexander Nevsky Cathedral was proclaimed a monument of culture on 12 September 1924.
instituut voor beeld en geluid
in english...
institute for sound and vision
instituut.beeldengeluid.nl/index.aspx?ChapterID=8532
&
media experience
Beeld "Per Adriano" gemaakt door Igor Mitoraj meer info op
bkdh.nl/kunstwerken/per-adriano/
hier en daar zijn
door de jeugd wat accenten met krijt toegevoegd
Het Joods monument "Een Familieportret" is ter nagedachtenis aan de twaalf in 1942 en 1943 in Auschwitsch en Sobibor omgebrachte Joodse inwoners van Woerden. Dit monument herinnert tevens aan hen die de overlevenden hebben geholpen tijdens de bezetting in de Tweede Wereldoorlog.
Het monument bevind zich aan de Prins Bernhardlaan in Woerden.
=
The Jewish monument "A Family portrait" is in memory of the twelve Jewish residents of Woerden killed in 1942 and 1943 in Auschwitsch and Sobibor. This monument also reminds of those who helped the survivors during the occupation in the Second World War.
The monument is located at the Prins Bernhardlaan in Woerden.
source: Traces of War
Statue at the Dom garden in the heart of Utrecht , i believe it's Saint Maarten.
The neogothic style of the garden is very impressive. It's part of the Dom church.
Er word een kleine haven gegraven voor kano,roeiboot sup. reeds in 2011 was er een samenwerkingsverband bureu Lans-schap ontwerp en advies, de Ooievaart en MORFIS architecten. Dat plan heeft nooit doorgang gevonden Er is nu een aangepast plan dat in 2023 zijn voltooiing vind. De beeldengroep stelt Prins Maurits en zijn burgers voor. Beeld gemaakt door Joop van Lunteren .
Het monument herinnert aan het feit dat tussen 1613 en 1619 de burgers van Den Haag op last van Maurits een singel om de plaats hadden gegraven die diende ter verdediging van de stad. info wikipedia nl.wikipedia.org/wiki/Prins_Maurits_en_de_burgers_van_Den...
meer info over de haven
denhaag.raadsinformatie.nl/document/10273612/1/RIS309073_...
denhaag.raadsinformatie.nl/document/3672793/8/RIS294637+G...
20151229-9323
Een van de beeldjes van Tom Otterness op de boulevard van Scheveningen, voor museum Beelden aan Zee.
Monument ter nagedachtenis aan de omgekomen bemanning van loodsschoener Eems II in 1921. Monument staat op de zeedijk te Delfzijl.
Scheveningen
Gulliver reist naar Lilliput
Als kleine jongen was Gulliver al erg onrustig.
Hij droomde van verre reizen maken.
Maar van zijn vader moest hij dokter worden.
Gelukkig kon hij dokter worden op een boot.
Op een keer gaat Gulliver op reis naar Australië.
Onderweg begint het hevig te stormen.
Het schip slaat om en iedereen verdrinkt.
Behalve Gulliver.
Zwemmend bereikt hij de kust.
Daar valt hij uitgeput in slaap.
Als Gulliver wakker wordt, kan hij niet opstaan.
Hij zit aan de grond vast.
Ineens voelt hij wat kriebelen op zijn been.
Voorzichtig tilt Gulliver zijn hoofd op.
Droomt hij?
Wel honderd kleine mannetjes klimmen over hem heen!
Rondom hem staan wel tweehonderd mannetjes.
Allemaal met pijl en boog!
Zijn polsen en zijn enkels zijn geboeid.
Ze zijn met een heel klein slotje afgesloten.
Eén van de mannetjes draagt een sleuteltje.
Gulliver probeert een arm los te trekken.
Direct vliegen er heel veel scherpe pijltjes op hem af.
Au! Die zijn scherp!
Als Gulliver zich stil houdt, stopt het schieten meteen.
De mensjes begrijpen snel
dat Gulliver niet gevaarlijk is.
Daarom maken ze hem weer los.
Toch is zo'n grote reus een hele last.
Gulliver heeft karren vol eten en drinken nodig.
1728 keer zoveel als één Lilliputter!
Ook neemt hij erg veel ruimte in
En het is gevaarlijk als hij loopt.
Hij kan zo iedereen plat trappen.
Maar Gulliver doet goed zijn best.
Hij leert de taal en helpt waar nodig.
Hij bouwt bruggen en gebouwen.
Zo wint hij het vertrouwen van de Lilliputters.
Gulliver heeft het erg naar zijn zin.
Maar toch wil hij graag naar huis.
Hij bouwt een zeilboot.
Na lange tijd ziet hij in de verte een schip.
Wat is hij blij!
Na een groots afscheid vertrekt hij van Lilliput.
Met zijn zeilboot vaart hij naar het schip.
En dan begint de terugreis naar huis....
Klein retrospectief van George Minne, tot en met 1 juni in Museum Beelden aan Zee.
Het had weinig gescheeld of de Belgische beeldhouwer George Minne (1866-1941) was veel bekender en invloedrijker geweest in Nederland. In 1913 werd hem gevraagd of hij de beeldhouwersopleiding aan de Amsterdamse Rijksakademie wilde gaan leiden. Minne bedankte voor de eer. Hij bleef liever in Gent, waar hij een werkplaats met een eigen bronsgieterij had. In zijn plaats werd Jan Bronner aangesteld, die de befaamde leraar werd van een hele generatie Nederlandse beeldhouwers: Charlotte van Pallandt, Mari Andriessen, Wessel Couzijn.
Toch is Minne in ons land ook weer niet helemaal onbekend. Beelden van hem staan bijvoorbeeld in de vaste opstelling van Boijmans en het Kröller-Müller. Het is al wel ruim dertig jaar geleden dat hier voor het laatst een groot overzicht van zijn werk werd georganiseerd. Zo’n groot overzicht is de huidige Minne-tentoonstelling in Museum Beelden aan Zee niet, maar met 22 beelden uit Vlaamse, Duitse en Nederlandse collecties wordt er toch een idee gegeven van wat deze ‘schakel tussen Rodin en de moderne beeldhouwkunst’ maakte.
Alleen maar mensfiguren, dat om te beginnen. In de loop der jaren heeft hij die figuren meer of minder geabstraheerd, maar een eenduidige ontwikkeling is er niet. In het vroegste werk zijn ze tenger en gestileerd, typisch art nouveau, met bijna gladgetrokken geslachten en borsten omdat hun sekse er blijkbaar niet zo toe doet. Er zijn nauwelijks attributen, het gaat om de poses. Ze rekken zich brutaal uit of ze staan zichzelf te omhelzen, als pubers in de jaren tachtig die introvert dansen op The Cure. Maar dan zonder de wijde truien.
Wat vooral in die vroege, spichtige figuren opvalt is hoe goed Minne was in bilspieren, in samengeknepen kontjes. En in het laagreliëf van ruggewervels en schouderbladen daarboven. Echt erotisch wordt het nooit, maar het heeft wel iets sensueels.
Omstreeks 1910 maakte Minne ineens veel naturalistischer beelden – in Scheveningen staat uit die periode een larger than life bronzen borstbeeld van een man op leeftijd – en nog weer later paste hij juist grove, hoekige vereenvoudigingen toe. Door alle periodes heen maakte hij steeds nieuwe, subtiel verschillende variaties op zijn bekendste werk: de geknielde naakte jongeling. In Beelden aan Zee staan er vier.
Tussen 1897 en 1937 liet hij diverse malen vijf van die geknielde jongens uit steen hakken of in brons gieten voor fonteinen. Ze zitten dan op de rand van een rond bassin naar het water te kijken. Het beeld is open voor interpretatie: je kunt er vijf Narcissussen in zien, verliefd op hun eigen spiegelbeeld, maar ook vijf devote jongens die knielen om te bidden. Puur formeel past het knielen goed bij een fontein omdat de figuren van voren gezien al tot hun knieën in het water lijken te staan. Door de onderbenen achter de jongens te leggen en de armen op hun borst te vouwen heeft Minne ze bovendien tot compacte lage blokjes weten terug te brengen. Dat is een minder gekunstelde oplossing dan wat veel andere beeldhouwers doen: de ledematen maar gewoon achterwege laten. Minne maakte torso’s met alles er nog aan.
(Geschreven voor NRC Handelsblad van 4 februari)