Museum Boijmans Van Beuningen
View allAll Photos Tagged beeld
Kasteel Erenstein ligt ten noorden van buurtschap Ham in de gemeente Kerkrade in Nederlands-Limburg in de Anstelvallei. Erenstein is een verbastering van de familienaam Van Ederen, zoals die ook gebruikt werd door ridder Adam van Ederen. De toevoeging stein betekent 'versterkt stenen huis'. 'Ederen' werd vrijwel direct verkort naar 'Eren'.
Lange tijd was Erenstein de zetel van (adellijke) families als Spies von Büllesheim, Poyck, De Grand Ry (vanaf 1858), De Cartier en Grupello. Architect Johann Joseph Couven had grote invloed op een aantal bouwkunstzaken. Tussen 1900 en 1975 werd Erenstein meestal omschreven als kasteel Oud-Erenstein, om onderscheid te maken tussen het kasteel en de hoeve Nieuw Erenstein. Het kasteel en de landerijen eromheen liggen in een gebied dat Groene Long en Cranenweyer genoemd wordt. De gracht om het kasteel wordt gevoed uit de Anstelerbeek.
Tradition and progress, a mix of old and new:
new construction projects are being built opposite old classified buildings (panorama 3 exposures).
ARRANGEMENTS
To weigh
a ball proves nothing
about the colour.
You look at
a ruler
and you hear
a piano.
While counting
eleven
sparrows their
rhythm escapes.
A dash
the length of
a now older
child.
Arranging flowers
by colour?
Their size
will be lost.
There she goes and
she isn’t being
photographed
by anyone.
K. Schippers
Translation: Willem Groenewegen
"Grauw Beeld", words on the grey rear elevation of a house downtown, meaning "Gray Appearance".
I hit upon the idea to bring some color to it!
Nadat HLG uit beeld was verdwenen twijfelde ik over wat te doen. In principe wilde ik voor de 2 komende TXL treinen beneden gaan staan, maar aangezien vanuit het zuiden IGE inmiddels in Würzburg stond en er ook nog een TXL uit het zuiden moest passeren zou het wandelen met de ladder nog wel eens funest kunnen worden.
Er werd besloten boven te blijven wachten, maar natuurlijk (...) bleven TXL en IGE lang in Würzburg kamperen, waardoor ik achteraf gezien alsnog beneden had kunnen gaan staan.
Anyway, de eerste TXL trein vanuit het noorden betrof LKW Walter-shuttle 43945 uit Wanne Eickel naar Wenen, getrokken door de Vlammen Vectron 193 878.
Voor mij overigens foto nummer 8 van de fraaie loc. Waar ik er bij de Taurus jaren over deed om deze goed te fotograferen is dat bij de Vectron geen enkel probleem...
HILVERSUM - Het Nederlandse instituut voor beeld en geluid.
Beeld en Geluid is een van de grootste audiovisuele archieven van Europa; het unieke gebouw op het Media Park in Hilversum;
maakt zijn collectie toegankelijk voor uiteenlopende doelgroepen, waaronder mediaprofessionals, de creatieve sector, het onderwijs en het algemeen publiek.
HILVERSUM - The Netherlands Institute for Sound and Vision picture and sound is one of the largest audiovisual archives in Europe; The unique building at the Mediapark in Hilversum.
Image and sound makes its collection accessible to a wide range of target groups, including media professionals, the creative sector, education and the general public.
publiek.
Vanwege een in beeld komende schaduw besloten we naar voren te verplaatsen en wel net in de boog. Het zou vervolgens nog even duren voor er weer een foto gemaakt kon worden maar deze was het wachten meer dan waard.
Een dag eerder zagen we de 155 167 namens Bahnlogistik24 richting het oosten rijden en in de avond van 30 april 2025 kwam deze terug. Zodoende zien we de 155 167 van LDK, namens Bahnlogistik24 met trein 95352 langs Sunstedt komen onderweg vanuit Riesa Gbf naar Ahlen Gbf.
English:
On april 30, 2025, the Bahnlogistik24 155 167 came along Sunstedt as train 95352 from Riesa Gbf to Ahlen Gbf.
Met de vers gevallen sneeuw van vandaag moesten er natuurlijk wat foto's worden gemaakt. Doel was eigenlijk het Groene Laantje bij Driehuis, maar ik wilde toch ook wel graag kijken of ik nog een SGM op het station van Santpoort Zuid kon fotograferen.
In verband met de geparkeerde auto's was het wat passen en meten, maar met de vouwladder heel instabiel tegen een aan de lantaarnpaal vastgeketende dixie aan viel er wat leuks te maken. Ik ben benieuwd hoe snel dit beeld zal verouderen: de SGMm gaat op korte termijn verdwijnen. Tankstations veranderen regelmatig van kleur en stijl. De auto's op de voorgrond worden zeldzaam in het straatbeeld en sneeuw.. Ja ook dat wordt steeds zeldzamer in Nederland.
We zien de stellen 2956 en 2142 halteren als trein 4848 van Hoorn naar Amsterdam Centraal.
An ancient neolithic temple made of five standing stones in the shape of a cross believed to date from around 1500BC.
The cross points North and from 400 feet above it reveals that it is shaped like the hilt of a dagger.
The temple sits on a remote part of the North York Moors among a broader area of many instances of neolithic activities such as rock art, burial mounds and territorial boundaries.
Nadat de foto van maandag mislukte, besloot ik vandaag weer te oefenen. Het probleem met de lens was grotendeels verholpen, behalve dat ik als de lens naar beneden is gericht het beeld alsnog golft, frustrerend...
Buiten dat, op deze woensdagmiddag was er een keteltrein onderweg van Bad Bentheim naar Oss. Trekkracht was weer de fraaie 1830 van RFO. De trein rijdt hier om 18:35 uur langs Eefde onderweg richting Zutphen en Oss.
Beeld gemaakt door Mariette Teugels
De Cellekens - Minderbroedersgang 12
Explore: Highest position: 36 on Thursday, September 13, 2007
Picture without sound; Bild ohne Ton;
Museum Beeld en Geluid. Hilversum.
Architect: Neutelings Riedijk Architecten. 2006.
20210517-8013
Een van de meest interessante beelden dit jaar is deze "boom".
Men neme een flinke boom en zaagt die horizontaal en verticaal in vierkante balkjes van circa 7x7cm. Plakt ze daarna weer aan elkaar en dan ziet de boom er aan de binnenkant zo uit.
Om dat de bedenken lijkt me al een hele klus maar om het dan ook nog te maken is helse arbeid.
Er stond nog geen bordje bij van de kunstenaar. Dit gebrek zal ik later aanvullen.
All images are copyrighted by Pieter Musterd. If you want to use or buy any of my photographs, contact me. It is not allowed to download them or use them on any website, blog etc. without my explicit permission.
If you want a translation of the text in your own language, please try "Google Translate".
20250111-1527
Centrale hal van Beeld en Geluid op het Mediapark van Hilversum.
Voor mijn 80ste verjaardag (in november '24) heb ik geen cadeautjes gevraagd maar uitjes. En bezoek aan Beeld en Geluid in het Mediapark was er een van. Dit stond al een tijdje op mijn bucketlist. Bedankt Joke.
All images are copyrighted by Pieter Musterd. If you want to use any of my photographs, contact me. It is not allowed to download them or use them on any website, blog etc. without my explicit permission.
If you want a translation of the text in your own language, please try "Google Translate".
Merci pour votre commentaire
Dank voor je commentaar
Danke für deinen Kommentar
Thank you for your comment
Gracias por tu comentario
Obrigado pelo seu comentário
in the Catedral de Cristo Salvador in Avila - Spain, 1 mei 2023
Press L for large photo
Ávila Cathedral - In 1964, was a chapel dedicated to Saint Teresa of Jesus, whose polychrome wooden statue occupies the center of the complex.
Kathedraal van Ávila - In 1964 werd een kapel gewijd aan de heilige Teresa van Jezus, waarvan het polychrome houten beeld het midden van het complex beslaat.
info NL: kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/t/teresia-van-avila
info E: www.simplycatholic.com/st-teresa-of-avila/
.
My Flickr stream photos best to see on Portfolio | Fluidr
.
Sinds 1999 rijd de eveneens in 1999 opgerichte vervoerder Syntus in Nederland, van origine is Syntus, wat staat voor ''Synergie tussen trein en bus'' opgericht door Connexxion, NS, en het Franse Keolis Group. Syntus richt zich zoals de naam doet vermoeden op het regionale openbaarvervoer van treinen en bussen, in Twente en in de Achterhoek is het beeld van Syntus dan ook lange tijd een vertrouwd beeld geweest. Ten behoeve van de treindiensten werd er korte tijd gebruik gemaakt van van NS gehuurde Plan U en Plan X treinstellen tot dat de tussen 2001 en 2005 geleverde gloednieuwe Lint'41 treinstellen van Alstom bij NSFS geleverd werden. Met alle 25 aan NSFS geleverde Lint'41 en een behoorlijk aantal DM90 treinstellen werd er tot 2012 in de Achterhoek en Twente gereden, in 2012 won vervoerder Arriva de concessie Achterhoek-Rivierenland. Dit betekende het einde van de inzet van alle DM90 en een aantal van de Lint'41 treinstellen bij Syntus en deze werden terug ingeleverd bij NSFS. Na het terugtreden van vervoerders Connexxion en NS werd de naam Syntus langzaam maar zeker vervangen door het huidige Keolis Nederland waar het Franse Keolis Group 100% aandeelhouder van is. Tot de komst van de concessie Blauwnet ZwEnZwoKa waarvoor een 16 tal gloednieuwe Flirt3 treinstellen van Stadler werd besteld was de concessie Zho, de spoorlijn tussen Zutphen en Oldenzaal de enigste rail concessie binnen Syntus / Keolis. Keolis kocht dan ook alle 9 de Lint'41 treinstellen van NSFS waar zij toen al mee reden, tevens kregen de treinstellen een revisiebeurt en werden de treinen in het wit met rood van Twents gespoten, om vervolgens maar enkele jaren later in 2017 eveneens in de Blauwnet huisstijl bestickerd te worden. de 15 Lint'41 treinstellen die Syntus eerder had ingeleverd werden voor een deel aan Veolia verkocht ten behoeve van de Maaslijn, en later met nog een aantal stellen aan Arriva wie uiteindelijk 10 treinstellen heeft gekocht ten behoeve van de Vechtdallijn en de Maaslijn. 5 andere treinstellen werden verkocht aan het Zweedse Inlandsbanan en zijn in 2019 naar Zweden vertrokken. In 2023 verliest Keolis Nederland de concessie Zho en Arriva nam per 10-12-2023 het stokje over van Keolis. Arriva rijd de concessie Zho met eigen materieel bestaande uit 7 Lint'41 treinstellen welke eerder op de Maaslijn gebruikt werden, 2 GTW treinstellen uit het Noorden, en geregeld met extra GTW treinstellen van de concessie Achterhoek Rivierenland bij gebrek aan materieel. Alle 9 de Lint'41 treinstellen van Keolis werden te koop aangeboden en per 10-12-2023 terzijde gesteld en gestald op Zwolle RGS waarvandaan ze tussentijds in Utrecht op opstelterrein CTW tijdelijk gestald werden voor het uitbouwen van de ATB-NG installaties. Eerder dit jaar werd bekend dat de Roemeense vervoerder Transferoviar kortweg TFC wie al eerder ook een aantal Wadloper treinstellen van NS heeft overgenomen en daar tot op de dag van vandaag mee rijd alle 9 de Lint'41 treinstellen van Keolis, stellen 36, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, en 45, heeft gekocht. Op maandag 14-07-2025 vertrokken dan ook de eerste 3 treinstellen, stellen 42, 41, en 45 van Zwolle RGS richting de Duitse grens Bad Bentheim getrokken door de nog NS gele Strukton 1739 welke op de foto Zenderen passeert.
Zaltbommel
Tweede deel van het Waterhoogtebeeld op de kade
Het waterhoogtebeeld in Zaltbommel is een tweedelig kunstwerk. Een groot beeld van ongeveer 4 meter hoog staat in de uiterwaarden van de Waal. Het beeld is een jongetje in zijn zwembroek die zijn linkerhand omhoog houdt om aan te geven hoe hoog het rivierwater van de Waal mag komen voordat Zaltbommel natte voeten krijgt. De hand geeft het niveau aan van de bovenkant van de kademuur (8,87 m NAP). Op de kade staat een tweede beeld met alleen het hoofd en de hand. Het beeld is gemaakt door kunstenaar Marcel Smink.
This bronze statue of a Dutch Cheesegirl is designed by Gerard Velzeboer and created by Fabio Pravisani. Local 'cheesegirl' Denise van Dort modelled for the statue and gave her her first kiss on the reveal in july 2016.
20250111-1550
Voor mijn 80ste verjaardag (in november '24) heb ik geen cadeautjes gevraagd maar uitjes. En bezoek aan Beeld en Geluid in het Mediapark was er een van. Dit stond al een tijdje op mijn bucketlist. Bedankt Joke.
All images are copyrighted by Pieter Musterd. If you want to use any of my photographs, contact me. It is not allowed to download them or use them on any website, blog etc. without my explicit permission.
If you want a translation of the text in your own language, please try "Google Translate".
Merci pour votre commentaire
Dank voor je commentaar
Danke für deinen Kommentar
Thank you for your comment
Gracias por tu comentario
Obrigado pelo seu comentário
Statue in front of new building of Court of Justice in Amsterdam: 'Love of Generosity' by Nicole Eisenman
20210715-8710
Een prachtige expositie van het werk van Igor Mitoraj, Museum Beelden aan Zee in Scheveningen.
Waarom Igor zijn klassieke beelden "mismaakte" met spijkers en andere verwondingen is me nog niet duidelijk. De catalogus waar dit in zou moeten staan was nog niet beschikbaar voor verkoop (vertraging). In de filmzaal werd verteld dat hij met de Italiaanse regisseur Federico Fellini bevriend was. Dan is wederzijdse beïnvloeding natuurlijk niet ondenkbaar.
Maar ook zonder precies de betekenis van alles te kennen staat je niets in de weg om hier je eigen interpretatie aan te geven.
Gaat dat zien.
All images are copyrighted by Pieter Musterd. If you want to use or buy any of my photographs, contact me. It is not allowed to download them or use them on any website, blog etc. without my explicit permission.
If you want a translation of the text in your own language, please try "Google Translate".
Fasten your seatbelts please. Dat geldt uiteraard voor de passagiers aan bord van easyJet vlucht 7910 uit Praag, rechts het beeld in vliegend luttele seconden voor de landing op Schiphol. Aan boord van bakkie 687 zijn stoelriemen niet nodig. Sterker nog, als je daarin wilt zitten moet je dat op de grond doen, want een riante fauteuil ontbreekt: kortweg RFO.
Met het tweede deel van de PKP kolentrein naar Polen wordt in vliegende vaart cultureel toevluchtsoord Ruigoord gepasseerd. De bemanning staat in voor een veilige landing op emplacement Houtrakpolder. Daar stappen de wagens over op andere elektrische tractie voor een doorstart richting Bad Bentheim. 6 januari 2023
Al vaak gezien op FlickR , maar ik kon het niet nalaten dit kunstwerk te kieken.
Scheveningen - Holland.
Enige tijd geleden werd ik er tot mijn schrik aan herinnerd dat het middelerwijl lange tijd geleden was dat ik nog eens een foto van een mijner reizen had geüpload op Flickr. Die herinnering was voor mij een goede aansporing om het schrijven van fotobijschriften andermaal op te pakken, nademaal het reeds meer dan een jaar geleden is dat er voor het laatst een foto online werd gezet. Toentertijd was de achterstand reeds groot, waardoor het nu een foto betreft van bijkans drie jaar geleden. De schrijver dezes tracht daarom in het vervolg wat vaker foto’s te publiceren, opdat de achterstand enigszins tenietgedaan worde en er ooit eens recente foto’s op Flickr kunnen verschijnen. Daar het zaken betreft die schier drie jaren geleden zijn beleefd, kan het voorkomen dat ik niet alle details meer kan herinneren. De fotobijschriften kunnen dientenvolge somwijlen korter zijn dan andere malen het geval pleegt te zijn, doch dat zult u als lezer voor lief moeten nemen ;)
Enfin, ondergetekende was wezen steken bij het reisverslag van Noord-Duitsland, waar ik in 2020 ben geweest. Ter herinnering resumeer ik de voorgaande dagen: na een geslaagd verblijf aan de Oostzee zijn we op de tweede dag van onze vakantie westwaarts getrokken naar de Noordzee. Gelijk ik reeds bij de vorige foto geschreven had, hadden we door ons verlate vertrek uit Holstein de planning van dinsdag 11 augustus omgedraaid met de planning van woensdag 12 augustus. Nadat we de foto in Blocksberg hadden gemaakt, was het mogelijk om vervolgens het programma van de dinsdag op te pakken en dat gebeurde dan ook. De planning voorzag een foto van de laatste Intercity des dags naar Sylt, waarbij we twee foto's wilden maken. Ten eerste was een foto in Risum-Lindholm gepland om daarna door te rijden naar station Klanxbüll. De vertraging van de trein gooide helaas wat roet in het eten. Als enige Intercity naar Sylt zou deze trein geen Kurswagen afgeven in Dagebüll, waardoor de kans wel groot was dat de trein in Niebüll vertraging zou inlopen en we de foto in Klanxbüll misten. Na enig overleg beslisten we om de foto in Risum-Lindholm te laten zitten en enkel naar Klanxbüll te gaan. Door dit besluit hadden we echter andermaal tijd over, hetgeen ons deed besluiten om reeds inkopen te doen voor het avondeten. Tamelijk dicht bij ons huisje in Niebüll lag een Netto, waar we met succes ons eten konden kopen. Heel gezond was het allemaal verder niet en origineel evenmin, we hadden andermaal wat pizza's en een zak frieten, doch ter afwisseling zaten er nu nog hamburgers en een zak kippenpootjes bij. Na ons winkelbezoek legden we de boodschappen in het huisje, waarna we onze weg vervolgden naar station Klanxbüll. Een bekend fotopunt is daar het station zelve, vanaf de voetgangersbrug over de sporen kan je een foto maken van de trein met het stationsgebouw en de armseinen als motief. Het avondlicht was heerlijk, dus hoopten we op een leuke foto - alleen waren we wat vergeten... Door de enkelsporigheid vanaf Klanxbüll staat er geregeld een trein al in Klanxbüll te wachten op een tegentrein uit Niebüll, waardoor de foto mooi wordt verpest. Ook vandaag was dat het geval, een ozeanblau-beige en rode 218 met een autotrein passeerden toen de drukke RE6 uit Sylt net was aangekomen in station Klanxbüll. Bij de volgende foto was een soortgelijke kruising eveneens het geval, de RE6 was al binnengekomen toen de Intercity binnen kwam rijden. Matthijs en ik renden nog vlug naar het einde van het perron voor een noodfoto van het knappe koppel ozeanblau-beige 218'ers, maar helaas zat de RE6 dus aardig in beeld.
Weliswaar was het mogelijk om nog even te wachten in Klanxbüll, doch ziende de zakkende zon was dat niet een slim idee. Het laatste fotopunt - een aardig eindje achter Niebüll - zou dan al helemaal zonder zon zijn, dus dat onderdeel werd geschrapt en we maakten een laatste foto van een autotrein met een dubbele Traxx voorop bij de Südergotteskoogweg tussen Lehnshallig en Klanxbüll. Enigszins verbaasd was de conclusie van deze dag dat het weeral gelukt was om een hele dag foto's te maken zonder ook maar één fotowolk! We borgen de ladder op in de auto en reden richting Niebüll, elk onzer had inmiddels al aardig trek gekregen in eten. Overmits we dienden te tanken, draaiden we ten anderen male de Gather Landstraße in met de beruchte overweg. Juist toen we de straat inreden, zagen we de bomen al zakken en wisten we dat we de nodige minuten zouden gaan wachten. Dit was gelijk de gelegenheid voor een mooi experiment: is het mogelijk om boodschappen te doen als de overweg gesloten is? Matthijs liep daarom weer naar de Netto om de laatste dingen te halen en jawel, hij kwam terug en de overweg lag nog steeds dicht... Nadat die eindelijk was opengegaan en we bij het tankstation de auto hadden getankt, reden we vlug naar ons vakantiehuisje toe om aan de voorbereidingen van het avondeten te beginnen.
Ons ruime verblijf had naast de nodige kamers nog een balkon, derhalve viel het besluit al snel om daar ons avondeten te nuttigen. Nadat we de hamburgers hadden gebakken voor een smakelijk broodje hamburger, was het tijd om de kippenpootjes en de frieten te bakken. Hier hadden we echter niet heel goed nagedacht, het bleek geen slim idee te zijn om op het bovenste rooster de kippenpootjes te leggen en onderin de frieten te bakken. Vanzelfsprekend waren de kippenpootjes goed gelukt, terwijl we frieten compleet verdronken waren in de vleessappen die uit de kippenpootjes erboven kwamen... De tweede lichting frieten bakten we dientenvolge maar zonder vlees erboven en was een stuk beter gelukt ;) Na het verder geslaagde en heerlijke avondeten was het tijd om onder een verfrissende douche te stappen, waarna we vlug naar bed gingen voor een deugddoende nacht.
Ook ditmaal ging de wekker al vroeg af, waarna we andermaal opstonden in 'dem echten Norden'. Na een kort ontbijt verlieten we ons huisje en reden we richting het Betriebsbahnhof Lehnshallig toe. Eigenlijk wilden we aan de noordkant van het kruisingsstation staan, doch we zagen de trein reeds naderen toen we aankwamen. Vlug begaven we ons naar de Südergotteskoogweg toe naar de overweg in de Südergotteskoogweg, waar de autotrein met een Traxx op kop passeerde. Voor de volgende autotrein van RDC stonden we gelukkig wel op tijd, ondanks de slechte belading was de locomotief voorop wél interessant. Dit was namelijk een diesellocomotief van het type DE 2700, dewelke oorspronkelijk aan de Noorse spoorwegen NSB geleverd zijn maar al snel zijn teruggekeerd naar Duitsland door vele fouten in het ontwerp. Na deze foto begaven we ons naar de zuideiljke inrit van Lehnshallig, ditmaal voor de Sylt Shuttle. Wat locomotieven betreft hadden we ditmaal geluk met een ozeanblau-beige en een verkehrsrode 218, maar door de wat ongelukkige plaatsing van het sein in de compositie was de foto nog niet helemaal naar wens geworden. Tijd om hier nog langer te dralen was er niet, we gingen nog eenmaal richting Dagebüll toe om een laatste foto te maken van een neg-stoptrein met Kurswagen. Vlak buiten het voornoemde dorpje vonden we een fotopunt, waar echter een hinderlijk struikje aanwezig was. Dankzij de meegenomen takkenschaar van Matthijs kon met vereende krachten worden gesnoeid, waarna we klaar stonden voor de foto. Alles leek goed te gaan, totdat er opeens een wolk voor de zon zat. Jawel, na zoveel foto's deze reis hadden we dan toch echt de eerste foto die mislukte door een fotowolk! Terwijl de Kurswagen in de tussentijd aan de Intercity werden gekoppeld, reden we vlug door naar Langenhorn. Het bleek daar een drukte van belang te zijn met fotograferen, we troffen er zelfs nog een wat oudere Nederlander. Ditmaal leek het een mooie foto te gaan worden met een verkehrsrode 218 voorop, doch de tweede locomotief was een blauwe 218 van Press, een combinatie die me persoonlijk maar weinig kan bekoren.
U merkt het wel, fotograferen langs de Marschbahn is makkelijker gezegd dan gedaan... Naast de weersfactor - waar we deze reis gelukkig zeer weinig last van hadden - zijn er diverse andere factoren die een goede foto in de weg kunnen staan. Zo is de logica in de locomotieveninzet ver te zoeken, er wordt naar hartelust gewisseld in de ingezette locomotieven waardoor het telkens een verrassing zit wat er voor een autotrein of intercity zit. Daarnaast zorgt de partiële enkelsporigheid voor veel vertragingen en loopt het programma geregeld in de soep door een vertraagde trein of een punctuele trein die juist op een vertraagde trein moet wachten... Ook vandaag zorgde vertraging voor een probleem, de intercity die we zopas vastlegden was eveneens aan de late kant. Voor de volgende foto's moesten we echter nog een aardig stuk terugrijden, we wilden nu aan de vastelandzijde van de Hindenburgdamm gaan staan om daar de volgende intercity vast te leggen. Daar deze reeds anderhalf uur na de eerste intercity vertrekt, blijft er minder tijd dan normaal over en door de vertraging van de eerste trein was het allemaal aardig krap geworden. Daarenboven kan je niet zomaar met de auto bij het fotopunt komen, het gebied rond de dam is immers een natuurgebied waar schapen lopen zodat de auto een stuk verderop al geparkeerd moet worden. Dankzij Matthijs' ervaring van een eerder bezoek alhier wist hij gelukkig hoe we het snelst bij de parkeerplaats konden komen, die we derhalve probleemloos bereikten. De ladder pakte ik uit de auto en vlug liep ik richting het fotopunt toe, toen ik me bedacht dat de trein eigenlijk al zeer binnenkort zou moeten passeren. Warempel, toen ik nog eens goed in de verte tuurde, zag ik de trein reeds naderen met twee ozeanblau-beige locomotieven voorop! Nog sneller dan eerst trachtte ik naar het fotopunt te hollen, doch dat bleek een moeilijke uitdaging met een ladder onder mijn arm. De situatie inschattend leek het een onmogelijke taak om zowel de ladder bij het fotopunt te krijgen alsook een foto van de intercity te kunnen maken, waardoor ik te elfder ure besloot om de ladder uit handen te laten vallen en een laatste sprintje naar het fotopunt te trekken. Dit bleek gelukkig net goed te gaan, ik was net op tijd voor een foto. Was ik een seconde later geweest, dan was de trein al te ver in beeld gereden…
De moeite bleek dus gelukkig niet voor niets geweest, zodat ik tevreden een stukje terug kon lopen over de dijk om de ladder op te halen. Het zou immers even duren voordat de volgende trein passeerde, waardoor ik in alle rust de ladder op kon bouwen. Twintig minuten na de intercity was het tijd voor de volgende trein, ditmaal een autotrein naar Niebüll. Bij deze trein kwam het grote voordeel van dit fotopunt goed naar voren, door het weidse zicht is het namelijk mogelijk een trein ver van tevoren te zien naderen. Het is namelijk mogelijk om de trein al te zien als deze nog op Sylt rijdt, waardoor het bijkans vijf minuten duurt vooraleer de trein daadwerkelijk passeert. Persoonlijk ken ik geen ander fotopunt waar het mogelijk is om een trein dermate ver van tevoren reeds te zien rijden! Nadat we de trein in de verte dus zagen rijden, konden we rustig nog eens gaan zitten om enkele minuten later pas in actie te komen voor de foto. Naast een verkehrsrote 218 werd de tractie geleverd door een ozeanblau-beige 218, terwijl achterop de Sylt Shuttle Plus meereed. Nadat de autotrein van DB was gepasseerd, konden we hier ook nog de RE6 naar Hamburg alsmede de autotrein van RDC fotograferen.
Met het passeren van de autotrein van RDC was ons verblijf aan de voet van de Hindenburgdamm ten einde gekomen en liepen we terug richting de auto om naar Klanxbüll te rijden. We zouden namelijk naar Sylt gaan, dat oorspronkelijk op dinsdag was gepland maar door het omdraaien van het programma nu op woensdag zou gebeuren. Het duurde nog enige tijd voordat de volgende RE6 naar Sylt zou vertrekken, waardoor er gelegenheid was om de supermarkt te bezoeken. In Klanxbüll bleek dit een particuliere dorpssupermarkt te zijn met een eigen bakkerij en slagerij, waar we verse bolletjes en plakken ham konden halen. Vervolgens parkeerden we de auto bij het station en nadat we onze spullen bijeen hadden geraapt, liepen we naar het stationsgebouw toe. Binnen bleek nog een loket geopend te zijn, zodat ik daar een groepsticket kon kopen. Vervolgens was er nog tijd over om te lunchen, waarna om kwart over een de RE naar Sylt station Klanxbüll binnenreed. Nadat we dus al een aantal foto’s van treinen op de dam konden maken, was het nu tijd om zelf over de bekendste spoordam van Duitsland te rijden! Na een mooie rit met uitzicht over de Waddenzee stapten we op Sylt gelijk bij de eerste halte uit, namelijk Morsum. Op Sylt wilden we namelijk ook eens kijken bij het bekendste fotopunt aldaar: de bocht aan het begin van Sylt. Dit betreft het oostelijkste puntje van Sylt, waardoor het nog een eindje lopen is vanaf station Morsum. Gezien de hoge temperaturen van ruim dertig graden was dit bepaald geen pretje, zeker niet nu de zon op haar hoogste punt van de dag stond. Het moge niet verwonderlijk zijn dat we onderweg even zijn gestopt om water te drinken en bij te komen…
Gelukkig bereikten we alle drie het fotopunt, alwaar twee Duitse fotografen reeds aanwezig waren. Met name met een hoogstatief heb je hier een mooi zicht op de Hindenburgdamm, bij gebrek daaraan moest ik het stellen met het zicht op de Waddenzee. Net als bij de Hindenburgdamm betrof het een koppel ozeanblau-beige en verkehrsrote locomotieven, ofschoon het nu een ander setje was dan vanochtend. De volgende trein was een leuk buitenbeentje, deze RE6 naar Sylt was namelijk de omloop die met Dosto-rijtuigen reed. Ook hier zou nog de intercity passeren, die bovendien voor een goede stemming zorgde toen deze in de verte reed: er bleken twee verkehrsrote locomotieven voorop te zitten! Gisteren hadden we in Risum-Lindholm ook al twee rode locomotieven, maar de zonnestand was toen niet meer optimaal en verder betrof het telkens een gemengd koppel of een duo in een andere kleurstelling. Terwijl de intercity over de Hindenburgdamm rolde, kwam vanuit Westerland een brommend geluid onze kant op. Het bleek een G1206 van Captrain te zijn met de (enige) goederentrein van Sylt, gelukkig was deze op tijd voorbij toen de intercity passeerde. Volgens de planning zouden we nog even op dit fotopunt blijven, doch mijn gedachten hierover waren veranderd toen ik op het bekende Drehscheibeforum een interessante foto zag. Het betrof de aankomst van de autotrein in station Westerland auf Sylt, dat wilde ik eigenlijk wel op de foto zetten. Maarten en Matthijs opteerden om nog even in Morsum te blijven, wachtend op de volgende RE6 met marriedpair-rijtuigen, zelf wilde ik toch wel even naar Sylt gaan. Naast een foto kon ik dan ook nog even naar het strand, een aanlokkelijk vooruitzicht ;) Nadat ik mijn reisgenoten gedag had gezegd, liep ik dus terug naar station Morsum. De trein naar Westerland bleek tien minuten vertraagd te zijn, waardoor er nog gelegenheid was om de lokale Edeka te bezoeken. Helaas zag ik geen losse ijsjes in het vriesvak, waardoor ik maar een verkoelend dessert kocht. Terwijl ik van de supermarkt terugliep naar het station, hoorde ik echter een diesel Traxx brommen en stond er een RE op het station. Zou mijn trein dan toch op tijd zijn en was de reisinformatie dus abuis? Dat zou echt niet wenselijk zijn, net nu was er een gat van anderhalf uur wat betreft de stoptreinen naar Sylt… Gelukkig bleek het de RE6 naar Hamburg te zijn en was ik dus gewoon op tijd voor mijn trein naar Westerland. Het wachten duurde gelukkig niet lang voordat ik kon instappen in de trein naar Westerland. Terwijl ik bij gebrek aan een lepel mijn dessert maar uit het bakje moest slurpen, kon ik genieten van de vele sporen die rondom station Westerland liggen. Een heerlijk groot emplacement van een omvang die in Nederland niet veel meer voorkomt!
Onderdeel van mijn korte bezoek aan Westerland moest en zou natuurlijk het strand zijn, dan had ik ook de plek bereikt waarvoor de vele toeristen naar Sylt komen. Dankzij de vertraging werd dit echter wat krap met de geplande foto van de autotrein, maar toch besloot ik door te zetten en snel naar het strand te gaan. Na aankomst in Westerland doorkruiste ik dus de winkelstraat richting het strand, onderwijl slalommend tussen de vele toeristen. Eenmaal op het strand viel het me opnieuw op hoe ongelooflijk druk het was op Sylt, het was goed merkbaar dat Duitsland een relatief korte kustlijn heeft waardoor er veel toeristen geconcentreerd zijn in de grote badplaatsen. Nadat ik kort op het strand had gezeten, ging ik weer terug naar station Westerland. Zoals gezegd had ik op internet een leuke foto gezien van de aankomst van de autotrein in het station, zelf zou ik de Sylt Shuttle van DB opwachten. Bij aankomst op het perron bleek de vorige autotrein van RDC nog niet eens te zijn afgerangeerd, terwijl ik minder dan een halfuur had tot het vertrek van mijn RE. Ook hier vielen alle puzzelstukjes gelukkig op zijn plaats, na korte tijd vertrok RDC waardoor DB kon binnenkomen met de Sylt Shuttle.
Met enige vertraging kwam Sylt Shuttle 1442 spoor 7 binnengerold op Sylt, waarbij het Einheitsstellwerk Westerland Fahrdienstleiter (Wf) zojuist is gepasseerd. Inmiddels is de situatie hier veranderd, waardoor een foto als deze binnenkort tot het verleden behoort. In het kader van een investeringsprogramma om de stabiliteit op de Marschbahn te verbeteren, worden langzamerhand alle stations voorzien van moderne elektronische beveiliging met lichtsignalen. Station Westerland is hierbij het eerste station dat wordt gemoderniseerd, in december 2023 worden de lichtseinen in dienst genomen. Na aankomst van de autotrein mogen de auto’s de trein verlaten en kunnen zij het eiland op rijden, links in beeld is de bewegwijzering hiervoor reeds zichtbaar. Achteraf moet overigens gezegd worden dat de getoonde combinatie wel een typerende samenstelling is voor de Sylt Shuttle in 2020: 218’s in allerlei kleurstellingen moesten de geplande 245’s vervangen. Voorop bevindt zich de 218 466 van Railsystems RP, terwijl de 218 389 van DB Fernverkehr als tweede locomotief tractie levert.