View allAll Photos Tagged Walem
Mechelen (Frans: Malines) is een stad in de Belgische provincie Antwerpen. Ze ligt centraal tussen de grote steden Antwerpen en Brussel, aan de rivier de Dijle, en telt zo'n 80.000 inwoners. De inwoners van Mechelen dragen de bijnaam Maneblussers. Sint-Rombout geldt als hun beschermheilige.
Mechelen in Dutch; Malines in French, Mechlin in English is a Dutch-speaking city and municipality in the province of Antwerp, Flanders, Belgium. The municipality comprises the city of Mechelen proper, some quarters at its outskirts, the hamlets of Nekkerspoel (adjacent) and Battel (a few kilometers away), as well as the villages of Walem, Heffen, Leest, Hombeek, and Muizen. The Dijle flows through the city, hence the term 'Dijlestad' (City by the Dijle).
Amsterdam, The Netherlands.
Just a perfect day....
After a small stop in frozen Kinderdijk, next stop was Amsterdam. Heavy snowfall almost prevented us from getting there.
It was almost dark when we arrived. My friends went to Cafe Belgique near the Dam but I had other plans. Armed with a tripod, my Canon and a tissue to clear the lens from the snowflakes, I started walking around the famous grachts, hunting for nice views. The result is what you see...
This is perhaps the most successful picture from the bunch that day. I am a bit ignorant of the street and canal names in Amsterdam so geo-tagging each pick has been a challenge. This one however, was quite easy due to Walem Café
Een oorkonde uit 1008 is het oudste bewaard gebleven document waarin Mechelen wordt vermeld, onder de naam Machlines. Later veranderde deze in Machele (12e eeuw), Mechgelme (14e eeuw) en uiteindelijk Mechelen (15e eeuw). De naam van de stad zou afgeleid zijn van het woord mahal, dat naar een vergader- of gerechtsplaats verwijst.
Tot 1795 vormde de stad het centrum van de kleine zelfstandige Heerlijkheid Mechelen. In dat verband had het gebied dezelfde status als bv. Holland, Zeeland, Vlaanderen en Brabant.
Gedurende een korte periode in de 16e eeuw werden de Nederlanden vanuit Mechelen geregeerd. Deze periode heeft bijgedragen tot het uitgebreide kunstbezit en diverse merkwaardige gebouwen. Momenteel heeft de stad het op een na hoogste aantal beschermde gebouwen van Vlaanderen, waaronder vier UNESCO-vermeldingen.
Mechelen in Dutch, Malines in French, Mechlin in English is a Dutch-speaking city and municipality in the province of Antwerp, Flanders, Belgium. The municipality comprises the city of Mechelen proper, some quarters at its outskirts, the hamlets of Nekkerspoel (adjacent) and Battel (a few kilometers away), as well as the villages of Walem, Heffen, Leest, Hombeek, and Muizen. The Dijle flows through the city, hence the term 'Dijlestad' (City by the Dijle).
Mechelen lies on the major urban and industrial axis Brussels-Antwerp, about 25 km from each city. Inhabitants find employment at Mechelen's southern industrial and northern office estates, as well as at offices or industry near the capital, or at industrial plants near Antwerp's seaport.
Unused. Marked "Scheinwerfer Waelhem Fort, Oktober 1914"
I’ve read the report written by Major De Witte, commander of the fortress of Walem (Fort de Waelhem for the French), on the German siege in September-October 1914. It was quite intense and overwhelming; I felt I should translate at least some parts of it, to the best of my abilities. This will help you to understand and to denote this scarce picture, taken shortly after the fortress fell to German hands, and to bring it back to life, so that it is not forgotten. Fort Walem was part of the fortifications around Antwerp "Festung Antwerpen", it was built from 1878 to 1893 and was reworked in 1906, reinforcing the brickwork with concrete. The fortress was part of the outer circle, about 15 km from the inner circle of defenses.
I quote Major De Witte, who received command of the fortress in April 1914.
My fortress was an old model that was modified. Armament consisted of two turrets of 150 mm and four turrets of 57 mm, of course to weak to defend the 1000m line of fire. I had six canons in the large caponier, four in the caponiers of salients II and III, four in the gorge-salient, two 57 mm canons on gun carriages and two machine guns for the riflemen. The works to install light in the fortress were in progress, a generator was installed and in time I managed to obtain some telephone equipment, as well as a variety of searchlights from England.
After mobilization, I had a garrison of 500 men. It was composed of artillerymen from my active battery and recalled men. More than half of them were former cavalrymen. These men were supposed to defend the fortress with rifles, but they had forgotten all about their training. Regarding the value of the garrison, these men had not seen active duty for a long time and were no longer under the influence of military discipline. They were all men of a certain age, married and fathers. They did not form a good garrison for this fortress. We need young and careless men.
The fortress provided artillery support for the operations south of Mechelen on 6, 9, 10, 14, 15, 17, 22, 27 and 28 september. I had two stationary observation posts near Mechelen and Captain Balanghien was in charge of the mobile observation section. However, during the retreat of 27, 28 September, all observation was pulled back to our 1000 m perimeter, leaving us nearly unable to observe the effects of our artillery fire.
On the 28th, at 12h30, the attack commenced with a systematic bombardment that would eventually go on for 4 days and night with little interruption. With a lack of intelligence and observation, the enemy fire could not be answered. I then did what was possible to take out positions that could possibly be used by the enemy for observations.
At 17h30, the attack was limited to shrapnel and I inspected the damage to the fortress. Regardless of the heavy damage to salient II, the troop morale remained high. In the evening, shell-fire recommenced, this the entire night, with some more intense phases, to culminate in extreme violence by the morning. By this time, we noted that 305 mm guns were used in the siege, but these were not within range of our artillery.
At 12h30 (29 Sep) a massive explosion takes place, seemingly caused by a 305 mm shell penetrating the small gunpowder storage of the large caponier, entirely destroying the structure, as well as the corridor towards the main building. Our electrical generator, positioned at the entrance of the central postern (tunnel) adjacent to the inner courtyard is blown into the courtyard, reduced to a formless mass of distorted steel, with beneath it the charred remains of my men. Many of the artillerymen, sheltered in the central hallway of the main building did not escape the flames. At least 70 men are buried in the rubble, close to 70 are burned severely, wandering about, screaming, with their faces scorched black, blood spilling and burned clothes. The postern is filled with more charred bodies and severed limbs. The remainder of the garrison is in panic and despair. After containing the wounded, I managed to regain control of the situation and get the remainder of the garrison back to their defensive positions. The bombardment continues in the meanwhile, reaching an intensity of 12 hits per minute. As of this point, I did not make any more illusions on how this battle would end. It’s a slaughter.
I’m hoping for an infantry assault to set in before my defensive capacity is completely reduced. I order the two 150 mm canons I have left on that flank to seize fire, because of the futile actions against the great artillery that is crushing us. This conduct, to play dead, might mislead the enemy and make him think the fortress is completely destroyed and send in his infantry too soon.
Around 10h30, 30 Sep., I’m on my guard as the barrage stops suddenly. 12 German soldiers and an officer are nearing the fortress, just walking towards us, with no attempt to hide themselves. I let this reconnaissance squad near to the end of the ditch. No one escapes the well aimed rifle-fire. Immediately, the bombardement revives to the same intensity as before. Salient IV is destroyed, as well as all internal and external communication.
Around 07h00 in the morning of 1 Oct, fire stops, another reconnaissance squad is sent to see whether the fortress is already abandonded and the bombardment recommences after we treat them in the same way we did with the first squad. The gorge-caponier and several shelters are destroyed, leaving only one shelter for my men. Moral is low, with a nerve-wrecking 3 day and night bombardement by now. Every 7 minutes, 305 or 420 mm shells are deafening us, rocking the fortress to its foundations. The agony and fear of the men cannot be described.
I have been informed that some of the men tried to escape this hell by swimming across the ditch (the bridge was destroyed on day one).
By 16h00, enemy infantry is seen massing at the border of the 1000 m perimeter and by 18h00, the bombardment seizes. The long awaited infantry-assault is set in under the cover of darkness. I have my men take their positions and man the remaining artillery. I have no more working searchlights or electricity. The entire night, we are surrounded by infantry, trying to cross the ditch. Fighting continues the entire night. Up to three times, our opponent tries to cross the ditch with a bridge-element, but we manage to drive them back.
By the morning, the enemy retreats and everything becomes calm again. Not much later, the bombardment recommences in unprecedented barbarity, with 18 hits per minute counted. The nightly victory was good for morale, but now reaches a new depth while in cover. I begin to fear acts of desperation. Some men who fled have been shot by our lieutenant at guard. Those who managed to get away were not spared by the enemy shells. Some men tried to commit suicide also.
Around 14h00 enemy batteries have advanced and are bombarding the flanks of our fortress, whilst infantry is crossing the ditch. The condition of the fortress and the men is beyond description. Sending out the 150 men I have left from my 500, to their defensive positions is no longer an option. Nearly all have reached total exhaustion and are lying on the floor as human wrecks. We have reached the end of what human energy and nerves can endure.
Around 17h00, I’m forced to do the inevitable, I order to detonate salient III, the only one that was more or less serviceable and hoist the white flag.
For those who can speak dutch, you can find the full report here.
A capture that was hiding in my 2~upload~folder, this one is taken near Lake North, in the little harbour there.
3 standard RAW exposures HDR
My wife / Walem / Belgium / Mamiya RB67 / Sekor 90mm / expired AGFA APX100 @iso100 (which was a little bit optimistic, because the negatives looked rather pale) / Rodinal 1:100 stand developed for 1 hour / Canon Canoscan 8800f
Tens of thousands gas masks from the interbellum left behind in Fort of Walem (Belgium), this is just one hallway, there are rooms full of them.
Another horse / Walem / Belgium / Mamiya RB67 / Sekor 90mm / expired AGFA APX100 @iso100 (which was a little bit optimistic, because the negatives looked rather pale) / Rodinal 1:100 stand developed for 1 hour / Canon Canoscan 8800f
Mechelen (Malines in French, Mechlin in English) is a Dutch-speaking city and municipality in the province of Antwerp, Flanders, Belgium. The municipality comprises the city of Mechelen proper, some quarters at its outskirts, the hamlets of Nekkerspoel (adjacent) and Battel (a few kilometers away), as well as the villages of Walem, Heffen, Leest, Hombeek, and Muizen. The Dijle flows through the city, hence the term 'Dijlestad' (City by the Dijle).
Mechelen lies on the major urban and industrial axis Brussels-Antwerp, about 25 km from each city. Besides at Mechelen's southern industrial and northern office estates many inhabitants find employment at offices in or industry near the capital, or at industrial plants near Antwerp's seaport.
Belgian Landscapes - Antwerpen -
Het fort van 's Gravenwezel kwam in actie op 5 oktober 1914 met onderhoudsvuur op de Duitsers. Beschieting en uitschakeling van fort van Walem en het fort van Sint-Katelijne-Waver leidde tot het verlies van de Vesting Antwerpen.
Tussen de twee wereldoorlogen werd een aantal aanpassingen doorgevoerd. Zo werd de bewapening vervangen en werden aanpassingen aan ventilatie en nooduitgangen doorgevoerd. De belangrijkste maatregel was de aanleg van een antitankgracht.
In de Tweede Wereldoorlog heeft het fort geen actie gevoerd.
.....................................................................................................................
Belgian Landscapes - Antwerp -
The fort 's Gravenwezel came into action on October 5, 1914 with maintenance fire on the Germans. Shelling and elimination of Walem fort and fortress of Sint-Katelijne-Waver led to the loss of the Fortress Antwerp.
Between the two world wars, some adjustments were made. So replace the armament was reviewed and made changes to ventilation and emergency exits. The main measure was the construction of an anti-tank ditch.
In World War II, the fort has been no action.
People took the gasmasks from the storages and littered the entire fortress area with it .. they were everywhere ..
Op enkele tientallen meter van het klooster van de Ursulinen ligt bunker L15 van de historische hoofdweerstandstelling (de KW-Linie).
Na de Eerste Wereldoorlog groeide vanaf 1933 opnieuw het gevaar van een Duitse aanval. Frankrijk en Groot-Brittannië beloofden in dit geval ter hulp te snellen, maar het Belgisch leger moest de eerste schok alleen kunnen opvangen aan de grens en het Albertkanaal. Samen met de geallieerden zouden ze daarna de verdediging voeren aan de hoofdweerstandstelling. Dit is de KW-stelling (van Koningshooikt tot Waver in Wallonië) die in het noorden aansloot op het bruggenhoofd Antwerpen en in het zuiden op de versterkte stelling Namen.
Vanaf 1935 werden de forten en schansen van onze streek beter aangepast.
In 1939 startte op de hoofdweerstandstelling de bouw van bunkers-gevechtsposten en de aanleg van een ondergronds telefoonnet met bijhorende bunkers-centrales. De werken duurden tot het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog op 10 mei 1940.
Opnieuw lagen beide Wavers op de belangrijkste verdedigingsstelling. Ze bestond uit verschillende delen. In de regio van Sint-Katelijne-Waver kwam eerst een antitankstelling, gevormd door een aaneengesloten rij Cointet-elementen. Dat zijn de verankerde metalen hekkens waaraan de ijzeren muur zijn naam te danken heeft. Achter die elementen stonden twee evenwijdige bunkerlinies op maximum vijfhonderd meter van elkaar. Daarachter lagen dan twee evenwijdige ondergrondse telefoonlijnen met hun bunkers. Rond belangrijke verkeersknooppunten werden antitankcentra met meerdere bunkers gebouwd.
In de diepte kreeg de zone extra bescherming door het bruggenhoofd Mechelen, een bunkerlinie tussen de Nete bij Walem en de Dijle bij Muizen.
Op het grondgebied van de huidige fusiegemeente Sint-Katelijne-Waver werden in totaal 43 bunkers gebouwd.
Tijdens de mobilisatie werden in de forten en schansen een aantal lokalen gasdicht gemaakt en barakken gebouwd voor de legering van de soldaten. Op 14 mei 1940 bezetten de terugtrekkende Belgische troepen van de zesde en elfde infanteriedivisie de KW-stelling in de regio. Reeds op 16 mei gaf de Franse generaal Billotte, algemeen geallieerd bevelhebber, aan koning Leopold III het bevel de KW-stelling te verlaten en de Belgische troepen terug te trekken op een verdedigingslijn gevormd door de Schelde en het bruggenhoofd Gent. Dit wegens de doorbraak van de Franse verdediging tussen Dinant en Sedan. In de nacht van 16 op 17 mei werd de KW-stelling verlaten zonder verdere gevechten. Op 17 mei trokken de eerste Duitse troepen Mechelen binnen. Ditmaal ontsnapten beide Waverdorpen aan erge verwoestingen.
In 1947 schrapte de Belgische overheid het fort en de schansen als vestingwerk en in 1952 werd ook het grootste deel van de KW-stelling gedeclasseerd. Een jaar later kreeg het Beheer der Domeinen het geheel in handen en regelde de verkoop ervan. De bunkers kwamen, op negen stuks na, in privé-bezit.
Bunker L15 werd in 2007 door de gemeente aangekocht voor 650 euro om deze met origineel materiaal open te stellen voor het publiek als getuige van dit militaire stuk geschiedenis.
De bunker is gebouwd voor de opstelling van twee mitrailleurs, elk in een afzonderlijke schietkamer van ongeveer vier m². Hij werd opgericht in gewapend beton met een dikte van 1,3 meter langs de kant van de vijand, iets meer dan één meter voor het dak en één meter voor de andere zijden. Het plafond bestaat uit een “schok- en schrikplaat” uit gegalvaniseerde golfplaat waarop het beton gegoten werd.
Links zie je de ingang met de originele ijzeren poort; in het midden een granaatwerpgat en het rechtse gat fungeerde als nooduitgang.
De Waverse bunker werd door de Simon Stevinstichting, een vereniging die zich bezig houdt met de studie van militaire architectuur, “verdedigingsklaar” uitgerust, op dezelfde manier als tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De Redoute van Duffel, beter bekend als het Fort van Duffel of het Spoorwegfort van Duffel (sinds 1894 spreekt men ook kortweg over het Spoorwegfortje), was een verdedigingswerk dat deel uitmaakte van de Vesting Antwerpen. De oprichting van de redoute werd in 1886 gestart en was klaar in 1888. Het spoorwegfort ligt te Duffel, op de grens met Sint-Katelijne-Waver, en maakte deel uit van de buitenste fortengordel rond Antwerpen.
In de 19e eeuw werd de verdediging van België door het kleine leger als moeilijk ingeschat door de honderden kilometers landgrens. Daarom werd gekozen om de verdediging toe te spitsen op bepaalde punten, een geconcentreerde defensie. Bij vijandelijke overmacht zou het leger zich terugtrekken naar één, beter te verdedigen plaats: het Nationaal Reduit. Dit was Antwerpen. Omdat het geschut een steeds verder bereik kreeg, werden de verdedigingsgordels ook verder van de stad gesitueerd. Er was een binnenste fortengordel, de zogenaamde Brialmontforten en een verder afgelegen buitenste verdedigingsgordel. Het fort van Duffel behoort tot deze laatste: zie de kaart met de twee gordels. De buitenste gordel werd aangelegd tussen 1878 en 1905.
De ingang van het fort.
Het spoorwegfort van Duffel werd gebouwd tussen 1886 en 1888. Het bestond uit een heuvel met artillerie en met een uitgegraven gracht errond, en had als specifieke opdracht de verdediging van spoorlijn 25, die sinds 1836 tussen Brussel en Antwerpen liep. Deze spoorweg vormde de snelste verbinding tussen de hoofdstad en de havenstad en was daarom een zeer belangrijke verbindingslijn. Reeds in 1894 moest het fort versterkt worden omdat het al niet meer aangepast was aan de geëvolueerde wapens: het werd steviger bepantserd en sterker bewapend. De nog bestaande betonnen kazematten dateren uit die tijd. Voordien stond er geschut op de aarden wallen. Deze werd vervangen door kanonnen onder stalen koepels, die via onderaardse gangen te bereiken waren vanuit een rondgang. Op sommige plaatsen werden drie meter dikke betonnen overwelvingen aangebracht. Het Fort van Duffel was het eerste dat gewelven in gewapend beton kreeg. Al snel bleek het fort echter militair weinig waarde te hebben. In 1906 kreeg het fort enkel nog een meer beperkte, ondersteunende functie: het moet het gebied tussen het Fort van Walem en het Fort van Sint-Katelijne-Waver helpen verdedigen. De wet die dit bepaalde, trad in 1913 in werking. De bemanning werd overgeplaatst naar het Fort van Koningshooikt en de centrale geschutskoepel met kanonnen naar het Fort van Kessel.
De Redoute van Duffel, beter bekend als het Fort van Duffel of het Spoorwegfort van Duffel (sinds 1894 spreekt men ook kortweg over het Spoorwegfortje), was een verdedigingswerk dat deel uitmaakte van de Vesting Antwerpen. De oprichting van de redoute werd in 1886 gestart en was klaar in 1888. Het spoorwegfort ligt te Duffel, op de grens met Sint-Katelijne-Waver, en maakte deel uit van de buitenste fortengordel rond Antwerpen.
In de 19e eeuw werd de verdediging van België door het kleine leger als moeilijk ingeschat door de honderden kilometers landgrens. Daarom werd gekozen om de verdediging toe te spitsen op bepaalde punten, een geconcentreerde defensie. Bij vijandelijke overmacht zou het leger zich terugtrekken naar één, beter te verdedigen plaats: het Nationaal Reduit. Dit was Antwerpen. Omdat het geschut een steeds verder bereik kreeg, werden de verdedigingsgordels ook verder van de stad gesitueerd. Er was een binnenste fortengordel, de zogenaamde Brialmontforten en een verder afgelegen buitenste verdedigingsgordel. Het fort van Duffel behoort tot deze laatste: zie de kaart met de twee gordels. De buitenste gordel werd aangelegd tussen 1878 en 1905.
De ingang van het fort.
Het spoorwegfort van Duffel werd gebouwd tussen 1886 en 1888. Het bestond uit een heuvel met artillerie en met een uitgegraven gracht errond, en had als specifieke opdracht de verdediging van spoorlijn 25, die sinds 1836 tussen Brussel en Antwerpen liep. Deze spoorweg vormde de snelste verbinding tussen de hoofdstad en de havenstad en was daarom een zeer belangrijke verbindingslijn. Reeds in 1894 moest het fort versterkt worden omdat het al niet meer aangepast was aan de geëvolueerde wapens: het werd steviger bepantserd en sterker bewapend. De nog bestaande betonnen kazematten dateren uit die tijd. Voordien stond er geschut op de aarden wallen. Deze werd vervangen door kanonnen onder stalen koepels, die via onderaardse gangen te bereiken waren vanuit een rondgang. Op sommige plaatsen werden drie meter dikke betonnen overwelvingen aangebracht. Het Fort van Duffel was het eerste dat gewelven in gewapend beton kreeg. Al snel bleek het fort echter militair weinig waarde te hebben. In 1906 kreeg het fort enkel nog een meer beperkte, ondersteunende functie: het moet het gebied tussen het Fort van Walem en het Fort van Sint-Katelijne-Waver helpen verdedigen. De wet die dit bepaalde, trad in 1913 in werking. De bemanning werd overgeplaatst naar het Fort van Koningshooikt en de centrale geschutskoepel met kanonnen naar het Fort van Kessel.
Winter at the Geuldal, it's like u huge silent landscape, fresh, dark or rich of colors, waiting until it's spring again.
---
Details
Geuldal - the Geuldal 2472 ha.) is the valley of the Geul in Belgium and the Dutch province of Limburg. The area is characterized by large differences in height and rich of nature and wildlife. This protected Natura 2000 area covers an area of 2472 hectares.
See: nl.wikipedia.org/wiki/Geuldal
---
About Pixels - #landscape - #Walem #NL
St. Romboutskathedraal :
De Sint-Romboutskathedraal in Mechelen is de hoofdkerk van het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Als zetel van de metropoliet van de Belgische kerkprovincie is zij de metropolitane kerk van België. De kathedraal is vooral beroemd vanwege de ruim 97 meter hoge toren met zijn twee beiaarden. De toren is als onderdeel van een groep van 56 belforten en kerktorens in België en Frankrijk opgenomen op de lijst van wereld van UNESCO.
De kathedraal is gewijd aan de Ierse missionaris Sint-Rombout of Rumoldus. Het gebouw is een driebeukige kruiskerk waarvan de bouw startte in de 13e eeuw. In die tijd werden het dwarsschip, het schip en drie traveeën van het koor gebouwd. De kerk werd in 1312 gewijd. Zij had de functie van een collegiale kerk.
Rond 1335 begon een nieuwe bouwcampagne, waarbij de middenbeuk hoger werd opgetrokken en het koor verder werd vergroot. Er werd een kooromgang met zeven straalkapellen bij gebouwd. Mogelijk is deze aanbouw ontworpen door bouwmeester Jean d'Oisy. Het gewelf van het koor was in 1451 gereed. Vervolgens ging alle aandacht uit naar de bouw van de toren (zie onder). Ten slotte werden rond het jaar 1500 de kapellen aan de noordelijke schipzijbeuk toegevoegd.
In 1559 werd het bisdom Mechelen opgericht. De Sint-Romboutskerk werd toen bevorderd tot kathedraal. Tijdens de godsdienstoorlogen in de 16e eeuw is veel van het oude meubilair en het zilverwerk verloren gegaan. Bij de Engelse Furie in 1580 werd de inboedel verwoest. Het gebeente van Sint-Rombout, de patroonheilige van de stad, werd verstrooid maar weer verzameld door de vrome bevolking. Tijdens het Calvinistische bewind tussen 1580 en 1585 werd de kerk voor de protestantse eredienst gebruikt en werd alles wat aan de Roomse eredienst herinnerde verwijderd. Op 4 augustus 1585 kon de kerk gereconcilieerd worden.
De toren werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd door een Duits artilleriebombardement, nadat Belgische militairen ondanks een Duits ultimatum vanaf de toren met vlaggen signalen bleven geven naar het Fort van Walem. In 1972 richtte een brand opnieuw grote schade aan.
De gedeelten van de kerk die vanaf de 14e eeuw tot stand kwamen, gelden als het vroegste voorbeeld van de Brabantse gotiek. De hier toegepaste stijl kreeg navolging, onder meer in de vormgeving van het koor van de Sint-Gummaruskerk in Lier.
Interieur :
Het schip is uitgevoerd in gotische stijl, op de zuilen staan beelden van de apostelen.
De naturalistische preekstoel uit eik is een voorbeeld van barokbeeldhouwkunst gesneden door Michiel van der Voort met de assistentie van Theodoor Verhaegen (1721-1723). Hij bevat zoveel verhalende elementen dat men eigenlijk nog nauwelijks over een meubel kan spreken. Als in een 'tableau vivant' is de bekering van Norbertus te zien, de kruisiging en de bekoring van Adam en Eva. Het klankbord is niets anders dan de kruin van de boom van de kennis van goed en kwaad. De architectonische onderdelen zijn zodanig geïntegreerd dat het niet meer mogelijk is ze van elkaar te onderscheiden. Oorspronkelijk was dit werk vervaardigd voor het Norbertinessenklooster van Leliëndaal. Na de vernieling van het klooster werd de preekstoel in 1809 overgebracht naar de kathedraal. Beeldhouwer Jan-Frans Van Geel voegde een nieuwe achterkant toe en bouwde de kansel rondom een zuil weer op. Een bewaard terracotta model uit 1721 laat toe om deze veranderingen te herkennen.
Achteraan het schip staat een neogotisch doksaal met het groot orgel. In de zijbeuk bevindt zich het altaarstuk van St Anna Christus aan het kruis geschilderd door Antoon van Dyck in 1630. Dit werk is afkomstig uit de Minderbroederskerk.
Het hoogaltaar werd in 1665 uitgevoerd door Lucas Faydherbe. Deze beeldhouwer had een belangrijk aandeel in de barokke aankleding van de kathedraal. Van zijn hand is onder meer het grafmonument voor aartsbisschop Andreas Creusen, links van het hoofdaltaar. Er bevinden zich nog verscheidene andere grafmonumenten van aartsbisschoppen in de kathedraal, onder meer van Matthias Hovius.
Andere schilderijen zijn onder meer van Abraham Janssens, Gaspar de Crayer en Michiel Coxie.
Tot de belangrijkste stukken behoort het groot schrijn van St Rombaut. Verschillende stukken edelsmeedwerk en liturgisch vaatwerk in neostijlen zijn bewaard. Bij de inval van de Fransen in 1792 en 1794 ging een deel van de zilverschat verloren. Ook de verzameling liturgisch textiel is zeer belangrijk en bevat verschillende grote pontificale gewaden voor liturgische diensten. Deze werden vaak besteld in opdracht van het metropolitaans kapittel. Tot de topstukken behoort ook een groot wit zijden gewaad geschonken aan Kardinaal Mercier en een pontificaal gouden stel van Mgr. D'Alcase.
De toren[bewerken]
De beroemde toren beheerst het stadsbeeld van Mechelen en geldt als één van de bekendste in België. De geplande hoogte was 600 Mechelse voet (ca 167 meter). De bouw werd geleid door leden van het bouwmeestersgeslacht Keldermans waarbij de funderingswerken startten in 1449 en de eerste steen van de toren werd gelegd op 22 mei 1452 door communiemeester Jan Van Musene. Per jaar werd er ongeveer 1,5 meter aan de toren bijgebouwd.
De toren werd door geldproblemen niet voltooid volgens het oorspronkelijke plan. De godsdienstoorlogen slorpten veel geld op en de oude Zandpoort, waar buskruit in lag opgeslagen, ontplofte in 1546 waarbij een derde van de oude stad verwoest werd en 200 mensen omkwamen. Hierdoor verslechterde de financiële situatie nog meer. Men is nog wel begonnen met het eerste stuk van de achthoekige torenspits, dat is het deel vanaf de trans waar de torenwachter zijn ronde deed om branden in de stad op te sporen, maar rond 1520 is de bouw definitief stilgelegd op een hoogte van 97,28 meter.
De toren heeft zeven niveaus:
1. De Kraankamer:
Dit is de ruimte waar een grote hijsinstallatie staat opgesteld die onder meer de klokken (tot wel acht ton) kon optakelen. De kraan werd bediend door negen mensen die in een enorm tredrad liepen en zo de zware goederen optilden van de begane grond tot in de kraankamer.
2.De Smidsekamer:
Dit is de ruimte waar de smid allerhande kleinere reparaties uitvoerde. Hier hangen ook de gewichten voor het uur-, slag-, en trommelspeelwerk.
3.De Klokkenkamer:
Dit is de ruimte waar de oude beiaard staat opgesteld. Het instrument omvat 49 klokken. De oudste klok dateert uit 1480, terwijl de meeste klokken in 1674 gegoten zijn door Pierre Hemony in Amsterdam, als één van zijn laatste werkstukken. Vandaag wordt deze beiaard niet vaak meer met de hand bespeeld en de ruimte doet dan ook hoofdzakelijk dienst als museum. Alleen de speeltrommel speelt om de 7½ minuut op deze klokken. De oude beiaard is beroemd geworden door Jef Denyn, beiaardier, stichter en voormalig directeur van de beiaardschool van Mechelen aan het begin van de 20e eeuw. De Spoorwegen lieten speciale treinen rijden om mensen van heinde en ver naar Mechelen te brengen om deze kunstenaar te beluisteren op de beiaard. Er bestaan enkele oude opname's van op 78t platen. De basklokken van de oude beiaard dienen zowel als speelklokken dan wel als luidklokken. Om te gaan luiden (bewegen) moeten de klepels van het voetklavier van de beiaard worden afgekoppeld. De luidklokken werden vroeger door de torenwachter en zijn helpers boven op de klokken met de voeten getreden om geluid te worden voor de H. missen in de kathedraal en ook in noodsituaties zoals brand en oorlog. Iedere klok of een serie klokken had zijn eigen functie bij het luiden. In de nieuwe situatie worden ze met een motor aangedreven. Zeluiden dankzij hun rechte assen. In 2011 is door de torenwachter Nick Vanhaute het gelui gerestaureerd en daarbij weer compleet luidbaar gemaakt, waarbij sommige klokken van een nieuwe klepel zijn voorzien. Een deel van de luidklokken is in de loop der jaren alleen als basklok voor de beiaard in gebruik geweest maar kan nu ook weer luiden. Het dagelijks luiden van het Angelus gebeurt in de vieringtoren op het dak van de kathedraal.
4. De Uurwerkkamer:
Dit is de ruimte waar een 17e-eeuws uurwerk met slagwerken voor het hele- en halve uur en een speeltrommel staan opgesteld. Het speelwerk wordt aangedreven door een half kanon gevuld met lood met een gewicht van ± 1000 kg. De gewichten voor zowel de speeltrommel als de uur- en slagwerken, worden tegenwoordig automatisch opgehesen. Vroeger was de torenwachter daar iedere dag zeker een half uur mee bezig om de vier zware gewichten handmatig omhoog te draaien. Het uurwerk bediende vroeger vier wijzerplaten met elk één wijzer op de vier zijden van de toren. Door een Duitse beschieting tijdens de Eerste Wereldoorlog werden de wijzerplaten zwaar beschadigd en in 1963 zijn de roestige resten verwijderd tijdens de toren restauratie. De wijzerplaten hadden een diameter van 14 meter en waren de grootste in zijn soort ter wereld. Torenwachter Nick Vanhaute restaureerde de uur- en slagwerken en de speeltrommel die sindsdien als één van de meest perfecte speelwerken in Vlaanderen, ja zelfs van de Benelux functioneert. Jaarlijks wordt het speelwerk 'verstoken' (van nieuwe melodieën voorzien) in de week voor Pasen. Dit gebeurt door de stadsbeiaardier in samenwerking met leerlingen van de Koninklijke Beiaardschool 'Jef Denyn'. De oude beiaard heeft zowel hamers voor de speeltrommel als een stokkenklavier dat de klepels in de klokken bedient. De speeltrommel draait iedere zeven en halve minuut, dus acht keer per uur en speelt dan de melodie die bij dat tijdstip hoort. Het is een wens om in de toekomst de wijzerplaten weer aan te brengen nu het uurwerk weer zo perfect functioneert. Mede omdat het stadsbestuur hier niet financieel aan wil bijdragen is de torenwachter per 1 mei 2013 opgestapt.
5.De Beiaardkamer:
Dit is een niveau waar in de jaren 80 een betonnen vloer werd gegoten om de nieuwe beiaard op te plaatsen. Deze nieuwe concertbeiaard bestaat uit 49 klokken en is in 1981 gegoten door Eijsbouts te Asten in Nederland. Op de klokken staat de naam van André Lehr † de beroemde campanoloog van deze klokkengieterij. Deze nieuwe beiaard is voorzien van elektromagnetisch gedreven hamers voor automatisch spel aangestuurd door een ponsband, wat sinds de her-ingebruikname van de speeltrommel voor de historische beiaard, niet meer gebruikt wordt. De nieuwe beiaard wordt dus thans alleen met de hand bespeeld op een stokkenklavier.
6.De Askelder:
Helemaal bovenaan, maar dit is dan ook de kelder van de nooit gebouwde spits. Hier werd de mortel ("assche") voor de verdere bouw opgeslagen.
7.De SkyWalk.
De SkyWalk van de toren werd in 2009 aangepast voor interactieve bezoeken die vanaf dat jaar mogelijk waren. Daarbij werd boven op de toren een glazen uitkijkpunt geplaatst. Bij helder weer kan men vanaf hier in het noorden de Onze Lieve Vrouwe Kathedraal van Antwerpen zien, en in het zuiden het Atomium van Brussel.
Ok, we saw many rusty tins which all contained gasmasks in many of the spaces of the fortress.. The idea must have been to protect as many citizens here as possible .. I think there are more gasmasks than people would be able to fit in here but we did not go far into lang hallways or underground ..
In this hall, someone had been very very busy with opening cardboard boxes, taking out the cylinders with gas masks, opening the cylinders and removing all gasmasks from them .. crates filled with thousands of these! In the back you see a pile of empty cannisters. In the front, the rusty ones seem to be separated ..
In 1906 werd beslist tot de bouw van het fort van Liezele (Puurs). Het fort behoorde tot de grote verdedigingsgordel rond Antwerpen, die van de stad één van de grootste vestingen van Europa maakte. Nadat de werken door de firma Bolsée waren uitgevoerd, stonden er in een straal van 20 km meer dan dertig forten en veldschansen. In augustus 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit. De Belgische forten waren niet opgewassen tegen de Duitse artillerie. De forten van Walem en Sint-Katelijne-Waver werden na enkele dagen beschieting overgegeven. Dit was het sein voor de volledige instorting van het verdedigingssysteem te Antwerpen. De andere forten werden door de omtrekkende beweging van het Duitse leger totaal geïsoleerd. Op 10 oktober 1914 leverde commandant Fiévez het fort van Liezele over aan de Duitse onderhandelaars.
Na de Eerste Wereldoorlog werd het fort van Liezele van 1920 tot 1924 aangewend als kazerne. Daarna bleef het tot 1939 zonder werkelijke bestemming tot het werd ingericht als infanteriesteunpunt in de Tweede Wereldoorlog. De vesting is nu het best bewaarde en meest complete fort van de voormalige Vesting Antwerpen. Heden wordt het door de gemeente Puurs en de vzw Fort Liezele gerestaureerd. Sinds 1995 monument, wordt het Fort van Liezele stelselmatig opnieuw (her)ingericht naar zijn oorspronkelijke functies in 1914 en 1940.
Foto: Philip Mostmans
Photo: © all rights reserved by Ervanofoto (Günther)
Thanks for viewing and comments. For a better view click L to view in Lightbox
De Nete stroomt langs de gemeente Rumst en vloeit hier ook samen met de Dijle. Samen vormen ze de Rupel die zowat 12 km verderop, ter hoogte van Rupelmonde, uitmondt in de Schelde. Hierdoor krijgt deze streek de naam van Drie Rivierenland. De drie rivieren vormen de natuurlijke grenzen tussen de verschillende gemeenten hier. Voor de Nete is dat de grens tussen Rumst en Walem-Mechelen, de Dijle is de grens tussen Walem-Mechelen en Heindonk-Willebroek en de Rupel begrenst hier de gemeente Rumst en Heindonk-Willebroek.
Langs de dijken van die drie rivieren was al langer heel wat wandel- en fietsverkeer te bespeuren. Helaas om aan de andere oever te geraken was het altijd vele kilometers om. Sinds maart 2002 liggen hier twee bruggen, een over de Nete, een over de Dijle. De in de volksmond "De Blauwe Bruggen" genoemde bruggen zijn sindsdien zeer geliefd bij de vele passerende fietsers en wandelaars.
Op deze foto sta ik op de Netebrug en kijk vooruit naar de brug over de Dijle. Deze brengt de passanten van het Mechelse Walem op de rechter Dijleoever naar het Willebroekse Heindonk op de linker Dijleoever.
Nieuwsgierig waar deze plek ligt? Gewoon in Google Maps 51.072499, 4.424398 ingeven.
Extra links:
DSC_4449_10747
St. Romboutstoren :
St. Romboutskathedraal :
De Sint-Romboutskathedraal in Mechelen is de hoofdkerk van het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Als zetel van de metropoliet van de Belgische kerkprovincie is zij de metropolitane kerk van België. De kathedraal is vooral beroemd vanwege de ruim 97 meter hoge toren met zijn twee beiaarden. De toren is als onderdeel van een groep van 56 belforten en kerktorens in België en Frankrijk opgenomen op de lijst van wereld van UNESCO.
De kathedraal is gewijd aan de Ierse missionaris Sint-Rombout of Rumoldus. Het gebouw is een driebeukige kruiskerk waarvan de bouw startte in de 13e eeuw. In die tijd werden het dwarsschip, het schip en drie traveeën van het koor gebouwd. De kerk werd in 1312 gewijd. Zij had de functie van een collegiale kerk.
Rond 1335 begon een nieuwe bouwcampagne, waarbij de middenbeuk hoger werd opgetrokken en het koor verder werd vergroot. Er werd een kooromgang met zeven straalkapellen bij gebouwd. Mogelijk is deze aanbouw ontworpen door bouwmeester Jean d'Oisy. Het gewelf van het koor was in 1451 gereed. Vervolgens ging alle aandacht uit naar de bouw van de toren (zie onder). Ten slotte werden rond het jaar 1500 de kapellen aan de noordelijke schipzijbeuk toegevoegd.
In 1559 werd het bisdom Mechelen opgericht. De Sint-Romboutskerk werd toen bevorderd tot kathedraal. Tijdens de godsdienstoorlogen in de 16e eeuw is veel van het oude meubilair en het zilverwerk verloren gegaan. Bij de Engelse Furie in 1580 werd de inboedel verwoest. Het gebeente van Sint-Rombout, de patroonheilige van de stad, werd verstrooid maar weer verzameld door de vrome bevolking. Tijdens het Calvinistische bewind tussen 1580 en 1585 werd de kerk voor de protestantse eredienst gebruikt en werd alles wat aan de Roomse eredienst herinnerde verwijderd. Op 4 augustus 1585 kon de kerk gereconcilieerd worden.
De toren werd tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar beschadigd door een Duits artilleriebombardement, nadat Belgische militairen ondanks een Duits ultimatum vanaf de toren met vlaggen signalen bleven geven naar het Fort van Walem. In 1972 richtte een brand opnieuw grote schade aan.
De gedeelten van de kerk die vanaf de 14e eeuw tot stand kwamen, gelden als het vroegste voorbeeld van de Brabantse gotiek. De hier toegepaste stijl kreeg navolging, onder meer in de vormgeving van het koor van de Sint-Gummaruskerk in Lier.
Interieur :
Het schip is uitgevoerd in gotische stijl, op de zuilen staan beelden van de apostelen.
De naturalistische preekstoel uit eik is een voorbeeld van barokbeeldhouwkunst gesneden door Michiel van der Voort met de assistentie van Theodoor Verhaegen (1721-1723). Hij bevat zoveel verhalende elementen dat men eigenlijk nog nauwelijks over een meubel kan spreken. Als in een 'tableau vivant' is de bekering van Norbertus te zien, de kruisiging en de bekoring van Adam en Eva. Het klankbord is niets anders dan de kruin van de boom van de kennis van goed en kwaad. De architectonische onderdelen zijn zodanig geïntegreerd dat het niet meer mogelijk is ze van elkaar te onderscheiden. Oorspronkelijk was dit werk vervaardigd voor het Norbertinessenklooster van Leliëndaal. Na de vernieling van het klooster werd de preekstoel in 1809 overgebracht naar de kathedraal. Beeldhouwer Jan-Frans Van Geel voegde een nieuwe achterkant toe en bouwde de kansel rondom een zuil weer op. Een bewaard terracotta model uit 1721 laat toe om deze veranderingen te herkennen.
Achteraan het schip staat een neogotisch doksaal met het groot orgel. In de zijbeuk bevindt zich het altaarstuk van St Anna Christus aan het kruis geschilderd door Antoon van Dyck in 1630. Dit werk is afkomstig uit de Minderbroederskerk.
Het hoogaltaar werd in 1665 uitgevoerd door Lucas Faydherbe. Deze beeldhouwer had een belangrijk aandeel in de barokke aankleding van de kathedraal. Van zijn hand is onder meer het grafmonument voor aartsbisschop Andreas Creusen, links van het hoofdaltaar. Er bevinden zich nog verscheidene andere grafmonumenten van aartsbisschoppen in de kathedraal, onder meer van Matthias Hovius.
Andere schilderijen zijn onder meer van Abraham Janssens, Gaspar de Crayer en Michiel Coxie.
Tot de belangrijkste stukken behoort het groot schrijn van St Rombaut. Verschillende stukken edelsmeedwerk en liturgisch vaatwerk in neostijlen zijn bewaard. Bij de inval van de Fransen in 1792 en 1794 ging een deel van de zilverschat verloren. Ook de verzameling liturgisch textiel is zeer belangrijk en bevat verschillende grote pontificale gewaden voor liturgische diensten. Deze werden vaak besteld in opdracht van het metropolitaans kapittel. Tot de topstukken behoort ook een groot wit zijden gewaad geschonken aan Kardinaal Mercier en een pontificaal gouden stel van Mgr. D'Alcase.
De toren[bewerken]
De beroemde toren beheerst het stadsbeeld van Mechelen en geldt als één van de bekendste in België. De geplande hoogte was 600 Mechelse voet (ca 167 meter). De bouw werd geleid door leden van het bouwmeestersgeslacht Keldermans waarbij de funderingswerken startten in 1449 en de eerste steen van de toren werd gelegd op 22 mei 1452 door communiemeester Jan Van Musene. Per jaar werd er ongeveer 1,5 meter aan de toren bijgebouwd.
De toren werd door geldproblemen niet voltooid volgens het oorspronkelijke plan. De godsdienstoorlogen slorpten veel geld op en de oude Zandpoort, waar buskruit in lag opgeslagen, ontplofte in 1546 waarbij een derde van de oude stad verwoest werd en 200 mensen omkwamen. Hierdoor verslechterde de financiële situatie nog meer. Men is nog wel begonnen met het eerste stuk van de achthoekige torenspits, dat is het deel vanaf de trans waar de torenwachter zijn ronde deed om branden in de stad op te sporen, maar rond 1520 is de bouw definitief stilgelegd op een hoogte van 97,28 meter.
De toren heeft zeven niveaus:
1. De Kraankamer:
Dit is de ruimte waar een grote hijsinstallatie staat opgesteld die onder meer de klokken (tot wel acht ton) kon optakelen. De kraan werd bediend door negen mensen die in een enorm tredrad liepen en zo de zware goederen optilden van de begane grond tot in de kraankamer.
2.De Smidsekamer:
Dit is de ruimte waar de smid allerhande kleinere reparaties uitvoerde. Hier hangen ook de gewichten voor het uur-, slag-, en trommelspeelwerk.
3.De Klokkenkamer:
Dit is de ruimte waar de oude beiaard staat opgesteld. Het instrument omvat 49 klokken. De oudste klok dateert uit 1480, terwijl de meeste klokken in 1674 gegoten zijn door Pierre Hemony in Amsterdam, als één van zijn laatste werkstukken. Vandaag wordt deze beiaard niet vaak meer met de hand bespeeld en de ruimte doet dan ook hoofdzakelijk dienst als museum. Alleen de speeltrommel speelt om de 7½ minuut op deze klokken. De oude beiaard is beroemd geworden door Jef Denyn, beiaardier, stichter en voormalig directeur van de beiaardschool van Mechelen aan het begin van de 20e eeuw. De Spoorwegen lieten speciale treinen rijden om mensen van heinde en ver naar Mechelen te brengen om deze kunstenaar te beluisteren op de beiaard. Er bestaan enkele oude opname's van op 78t platen. De basklokken van de oude beiaard dienen zowel als speelklokken dan wel als luidklokken. Om te gaan luiden (bewegen) moeten de klepels van het voetklavier van de beiaard worden afgekoppeld. De luidklokken werden vroeger door de torenwachter en zijn helpers boven op de klokken met de voeten getreden om geluid te worden voor de H. missen in de kathedraal en ook in noodsituaties zoals brand en oorlog. Iedere klok of een serie klokken had zijn eigen functie bij het luiden. In de nieuwe situatie worden ze met een motor aangedreven. Zeluiden dankzij hun rechte assen. In 2011 is door de torenwachter Nick Vanhaute het gelui gerestaureerd en daarbij weer compleet luidbaar gemaakt, waarbij sommige klokken van een nieuwe klepel zijn voorzien. Een deel van de luidklokken is in de loop der jaren alleen als basklok voor de beiaard in gebruik geweest maar kan nu ook weer luiden. Het dagelijks luiden van het Angelus gebeurt in de vieringtoren op het dak van de kathedraal.
4. De Uurwerkkamer:
Dit is de ruimte waar een 17e-eeuws uurwerk met slagwerken voor het hele- en halve uur en een speeltrommel staan opgesteld. Het speelwerk wordt aangedreven door een half kanon gevuld met lood met een gewicht van ± 1000 kg. De gewichten voor zowel de speeltrommel als de uur- en slagwerken, worden tegenwoordig automatisch opgehesen. Vroeger was de torenwachter daar iedere dag zeker een half uur mee bezig om de vier zware gewichten handmatig omhoog te draaien. Het uurwerk bediende vroeger vier wijzerplaten met elk één wijzer op de vier zijden van de toren. Door een Duitse beschieting tijdens de Eerste Wereldoorlog werden de wijzerplaten zwaar beschadigd en in 1963 zijn de roestige resten verwijderd tijdens de toren restauratie. De wijzerplaten hadden een diameter van 14 meter en waren de grootste in zijn soort ter wereld. Torenwachter Nick Vanhaute restaureerde de uur- en slagwerken en de speeltrommel die sindsdien als één van de meest perfecte speelwerken in Vlaanderen, ja zelfs van de Benelux functioneert. Jaarlijks wordt het speelwerk 'verstoken' (van nieuwe melodieën voorzien) in de week voor Pasen. Dit gebeurt door de stadsbeiaardier in samenwerking met leerlingen van de Koninklijke Beiaardschool 'Jef Denyn'. De oude beiaard heeft zowel hamers voor de speeltrommel als een stokkenklavier dat de klepels in de klokken bedient. De speeltrommel draait iedere zeven en halve minuut, dus acht keer per uur en speelt dan de melodie die bij dat tijdstip hoort. Het is een wens om in de toekomst de wijzerplaten weer aan te brengen nu het uurwerk weer zo perfect functioneert. Mede omdat het stadsbestuur hier niet financieel aan wil bijdragen is de torenwachter per 1 mei 2013 opgestapt.
5.De Beiaardkamer:
Dit is een niveau waar in de jaren 80 een betonnen vloer werd gegoten om de nieuwe beiaard op te plaatsen. Deze nieuwe concertbeiaard bestaat uit 49 klokken en is in 1981 gegoten door Eijsbouts te Asten in Nederland. Op de klokken staat de naam van André Lehr † de beroemde campanoloog van deze klokkengieterij. Deze nieuwe beiaard is voorzien van elektromagnetisch gedreven hamers voor automatisch spel aangestuurd door een ponsband, wat sinds de her-ingebruikname van de speeltrommel voor de historische beiaard, niet meer gebruikt wordt. De nieuwe beiaard wordt dus thans alleen met de hand bespeeld op een stokkenklavier.
6.De Askelder:
Helemaal bovenaan, maar dit is dan ook de kelder van de nooit gebouwde spits. Hier werd de mortel ("assche") voor de verdere bouw opgeslagen.
7.De SkyWalk.
De SkyWalk van de toren werd in 2009 aangepast voor interactieve bezoeken die vanaf dat jaar mogelijk waren. Daarbij werd boven op de toren een glazen uitkijkpunt geplaatst. Bij helder weer kan men vanaf hier in het noorden de Onze Lieve Vrouwe Kathedraal van Antwerpen zien, en in het zuiden het Atomium van Brussel.
Het fort van Walem (Mechelen) maakt deel uit van de oude fortengordel die rond de stad Antwerpen werd gebouwd, en tot doel had de stad onneembaar te maken. Daarvoor werd tussen 1859 en 1865 eerst een fortengordel rond de stad zelf aangelegd. Door de snelle ontwikkeling van de artillerie en de vergrote draagkracht van de kanonnen werden in de periode 1878 tot 1893 nieuwe vestingwerken opgericht op een grotere afstand van de stad, waaronder het fort van Walem. Het fort dat in 1878 werd gebouwd, was een directe voortzetting van de eerste gordel rond Antwerpen. Het is uitgerust met een natte gracht van 40 a 50 meter breed, met daarin hoge aarden wallen en bakstenen gebouwen. Buiten de gracht loopt een bedekte weg met glacis. Op het fort bevinden zich aan de aanvalszijde twee halve caponnières en een grote en centraal gelegen caponnière, aan de stadszijde van het fort bevindt zich een keelcaponnière. Bomvrije gangen verbinden deze delen, en een brug over de gracht zorgt voor de toegang tot het fort. Daarnaast liggen een kazerne en officieren paviljoen op het binnendomein. Na 1900 weren de bakstenen gebouwen versterkt met beton. Ook enkele pantserkoepels werden gebouwd.
Het fort gaf zich over op 1 oktober 1914. Een deel van de gewelven stortten in onder de zware bombardementen. Vermoed wordt dat er nog steeds zo'n 70 soldaten onder het puin begraven liggen. Na de Eerste Wereldoorlog bleven de veranderingen aan het fort vrij klein. Het fort behield zijn eigenheid tot na de Tweede Wereldoorlog. Het fort had daarna nog verschillende functies, maar stond de voorbije decennia te verkommeren, ondanks de bescherming als monument in 1998. In 2008 werd het fort aangekocht door de stad Mechelen. Het fort zou op termijn opengesteld worden voor het publiek.
Foto: Peter Van den Hove