View allAll Photos Tagged Unti
a horrific year globally, for me it was something of a mixed bag -- wrapping it up with some of my favorite music in earth, a glass of Unti grenache, and the cats milling around...
happy new years eve, everyone, and fingers crossed for more light in 2017!!!
I took Jaya with me this time, I thought she would definitely need some camera time. ^^ And she has a newish wig! I love her serious little face and the outfit I've managed to put on her is adorable. I just wish there would've been less wasps and mosquitos so I could've concentrated on photographing more. ^^::: There are photos with The Photographing Assistant Iines the cat too. She wasn't interested in Jaya but she wanted to hang out unti she went to the bushes to see if there's any mouses there.
Jaya - Bluefairy Tinyfairy Midsummer night's dreaming Xiao
littlebookofbluefairies.blogspot.com/2016/08/summer-holid...
ang dakilang kapistahan ni San Jose ay March 19 at kung May 1 naman ay ang kapistahan ni San Jose Manggagawa.
Ito ay pagaari ng parokya ni San Clemente at nasa pangangalaga ngayon ang pamilay namin.
Walang malinaw na tala kung sino at kailan ito pinagawa pero ito ay nakatala sa imbentaryo ng simbahan na isinulat ng isang pari sa wikang espaniol....
Pinaniniwalaan na ito ay isa sa mga imahen inukit ng alagad ng sining sa Angono na si Tangang Juancho Senson; circa 1900; at tinatayang nasa mahigit 100 taon na. Ayon sa porma ng pagkakaukit; buka ng bibig na maaninag ang ngipin at dila; mga buto ng kamay, paa at batok; ang dalawang baba, dimples at cleft chin; ang pagtatama ng mata at hawak ng kamay; at peana ay katulad ng mga sinunang ukit lalo na ni Tandang Juancho.
Ang mga matatandang nangangalaga nito ay ang mga Ti Nena "Pekto" at Ti Ignacia Turdanes (na ninang ng nanay ko sa binyag). Ng hindi na nila gaano maasikaso ang pangangalaga nito ay inilapit ito sa pinsan ng nanay ko na si Ma. Aurora Medina na isang directres at may-ari ng isang elementary school dito sa Angono. Dahil din sa si Aurora ay abala sa eskuwelahan sinabi niya na baka hindi niya makayang asikasuhin ang imahen. Sinabi ng Ti Nena at Ti Ignacia kay Aurora na may darating na makakatulong niya. Nagkataon naman na pumunta ang nanay ko sa kasnila para asikasuhin ang aming pag-aaral. Duon natanto ni Aurora na ang nanay ko ang sinasabi na makakatulong niya. Hanggang sa unti-unti ay nailipat na sa nanay ko ang pangangalaga sa Mag-Ama.
Southsea Spectacular 1980. This Midland Red BMMO D9 was new in February 1966 and withdrawn in September 1977 when it passed to an Eastbourne preservationist. It remained in preservation until 1993 when it was bought by Coaching at Wheels of Nuneaton who had it unti 2015 when it once agaon entered preservation.
Quite interesting to see a camping van based on a Ford Transite with a double cab. Tischer is a large manufacturer of removable camper untis for pickups and vans.
Nel frattempo abbiamo attivato il nostro nuovo shop online:
Champagne Dew: classico e frizzante
Illuminante in stick: appena sotto la curva delle sopracciglia, sull'arco di cupido, sopra lo zigomo per far rimbalzare la luce e valorizzare i naturali volumi del viso.
Pure U è un nostro nuovo amore scovato in internet, provato e subito amato. Brand nato dal lavoro di un team di giovanissimi ricercatori nel campo della cosmesi che producono make-up totalmente naturale, vegan, testato su pelli sensibili, senza profumi e in un pack ecologico in carta riciclata. Amiamo la loro ricerca, sono riusciti a creare colori e texture meravigliosi senza uso di coloranti animali né cera d'api. Solo oli, burro, estratti e pigmenti certificati biologici e naturali.
"Neanche sembri truccata". "Che luce, cos'hai fatto?"
Quando la pelle è baciata dal sole abbiamo un altro viso.
La primavera ci fa sentire più vicini al nostro corpo e al nostro immaginarci presto scalzi, coi capelli al vento, la pelle che sente il vento. Abbiamo voglia di scoprire non coprire, anche sul viso.
La pelle appena rimpolpata da una bella skincare, la camicia preferita, la catena dorata leggera che ci sfiora il cuore e il trucco? Delle carezze di colore.
Pochi tocchi, direttamente sul viso come se ci dipingessimo. Un po' sulle guance, un po' sulle labbra, una punta sulle palpebre. In un attimo il viso si accende.
Sfumiamo con le dita o con il pennello fluffy compatto del brand.
Noi amiamo usare le dita. Un rapporto bello e giocoso con il nostro viso e con il trucco sia per chi ama truccarsi e sia per chi non ha mai trovato una sua dimensione con il make-up e vuole provare un approccio diverso, leggero, divertente, nuovo.
Ma anche io che ho la pelle grassa?
Sì. Non ungono, non irritano la pelle, rimangono slow senza essere né unti né "brillantinosi" (a parte gli illuminanti ovvio quelli se non brillano che divertimento c'è?)
1 Blush in stick rosa "colorito sano": sulle guance, un po' sul naso per simulare il sole che ci arrossa il viso, ma anche sulle labbra.
2 Illuminante in stick: appena sotto la curva delle sopracciglia, sull'arco di cupido, sopra lo zigomo per far rimbalzare la luce e valorizzare i naturali volumi del viso.
3 Bronzer in stick: colori caldi che ci fanno sentire già nella bella stagione. Non serve essere maghi del contouring anche per questi sono colori caldi, non servono a scolpire ombre (fredde) ma a scaldare l'incarnato magari disegnando un mezzo otto delicato ai lati del viso come se mettessimo una terra in polvere.
4 Balm idratante labbra lucido trasparente: avete presente quella bella sensazione di labbra piene lucide che danno certi balsami labbra? ecco questo è così bello corposo e lucido che farà brillare i sorrisi idratando in profondità.
Pure U è un nostro nuovo amore scovato in internet, provato e subito amato. Brand nato dal lavoro di un team di giovanissimi ricercatori nel campo della cosmesi che producono make-up totalmente naturale, vegan, testato su pelli sensibili, senza profumi e in un pack ecologico in carta riciclata. Amiamo la loro ricerca, sono riusciti a creare colori e texture meravigliosi senza uso di coloranti animali né cera d'api. Solo oli, burro, estratti e pigmenti certificati biologici e naturali.
Camminante Vinicio Capossela
Ahi, t' ho visto sporta alla ventana
seguir lontano il volo del gabbiano
hai masticato muta un benvenuto
e t' ho incontrata strana
non cerco più la festa del tuo sguardo
né tantomeno il volto che mi è amico
ti guardo, ti saluto e mi ridico
che è fatica averti
i capelli neri e unti come il corvo
le labbra strette al nodo dell'orgoglio
odiami per non cadere pronto
nell'amore che non voglio
così m'incontro solo, solo e perduto
come quando gli uccelli se ne migrano
lasciando il loro nido
come quando gli uccelli se ne migrano
lasciando il loro nido
però resto contento
per quello che è passato
mi porto appesa al cuore una promessa
e qualche bacio rubato
e voglio restar quieto
e sognar disperso
sognar che stiamo noi due soli
e nel mare aperto
sognar che stiamo noi due soli
e nel mare aperto
toglietemi passioni, amici,
il riso del saluto,
ma non si può perdere quello che
mai in fondo si è tenuto
non si può perder niente se
niente si è mai avuto
le seppie han le ossa bianche e l'ippogrifo
ha il becco scuro e forte è il suo nitrito
distante come il cielo in Patagonia
m'avvio abbracciando i sogni che ho patito
distante come il cielo in Patagonia
m'allungo ai sogni che ho patito
come quando gli uccelli se ne migrano
lasciando il loro nido
lasciando il loro nido
come quando gli uccelli se ne migrano
lasciando il loro nido
National Gallery of Denmark, Copenhagen: Workers Returning Home are featured in a range of Munch's paintings of laborers; a topic that entreated him in the 1910s and 1920s. Worn-down and fatigued the industrial laborers flow forth from the factory. They can be regarded as ushering in a new era. "Now is the time of the workers," said Munch in 1929. Even though Munch is primarily known as a representative of Expresionism within Nordic art--a vein of art that lets emotional experience take center stage and employs private symbols and an experimental, subjective style--this image testifies to how he was also engaged in the social realities of his own time. His fascination with modern visual media such as film is also evident here. From 1893 up unti WWI Munch frequently exhibited his works in Denmark, and he became an important guiding light and source of inspiration for Danish artists.
1 April unti 30 September 2015 marks the opening of Moesgaard Museum’s
first temporary exhibition The First Emperor – China’s Terracotta Army.
The international exhibition at Moesgaard Museum presents 120 cultural objects
from the emperor’s tomb and from the Qin and Han Dynasties.
Among these object are ten of the world renowned large terracotta sculptures
portraying warriors, government officials and horses. The objects are specifically
selected for the exhibition at Moesgaard Museum. They come from ten different
museums in the Shanxi province in China.
Moesgaard’s own design studio is constructing the exhibition in the museum’s
900 square meters large gallery for temporary exhibitions. Thus, Moesgaard Museum
presents a unique exhibition which is displayed through spring and summer.
Saturday, 25 June 2011
2723/26 waiting to form the 1005 return working to Limerick, via Nenagh.
© Finbarr O'Neill
Genova, Via Sottoripa 113r
Friggitoria Carega
Local street food, ovvero calamari fritti, con qualche gambero, avvolti in un foglio di carta, da mangiare passeggiando. Straordinari, unti, croccanti, saporiti.
Ampia la scelta, farinata di ceci, torte salate, polipi, polpettoni, bianchetti, frittelle di baccalà , pesce in carpione, pizze e la frittura, avvolta nella carta arancione appunto. Il locale risale al 1942 e non deve essere cambiato poi tanto. Un via vai di persone, cibi e sapori. Si può mangiare anche in friggitoria, sugli sgabelli.
E a 'ste panse veue cose che daià
cose da beive, cose da mangiä
frittûa de pigneu giancu de Purtufin
çervelle de bae 'nt'u meximu vin
lasagne da fiddià ai quattru tucchi
paciûgu in aegruduse de lévre de cuppI.
Creuza de ma, Fabrizio De Andrè
The view from the path overlooking the river.
A spare half hour before the Pipe Band
played in the City Centre meant an opportunity for a wander around the grounds of Inverness Castle - the weather was bright but the sky was heavy to the south, and the rain did not appear unti later. Being weekend, there were no vehicles parked outside the Castle!!
There has been a Castle or fortress on the "Castle Hill" overlooking the main crossing of the river Ness in the centre of the City of Inverness for ad long as history has been recorded. Other sites nearby were also used from time to time (such as at Auld Castle just east, reputed location of MacBeth's stronghold which overlooked the seaward approach to the city).
Castle Hill was however the main location - any army approaching down the glen would be seen a distance away! The problem was that whenever the Castle changed hands it was inevitably destroyed, either by the retreating incumbents or by the victors. The last such occasion was in 1746 when it was blown up after the Battle of Culloden. As such, latterly it served no great purpose other than to provide stone for other buildings.
It was eventually rebuilt (as a castellated structure) in pink sandstone to beautify the Royal Burgh of Inverness - although in point of fact it was not actually IN the Burgh. It was an exclave of the County of Inverness, an island of “County-ness” in the centre of the Burgh. It thus became County Sheriff Court House, County Prison, and County Council HQ - and of course County Police HQ too.
The building was completed in two parts, in the 1830's (main part) and 1840's (North Tower). The Castle was built from scratch (apart from some ramparts remaining from previous versions).
The Prison portion (part of the North Tower) was vacated in 1902 when a new Government prison was built nearby at Porterfield (still in use), and thus the County Constabulary was able to expand into that part of the building.
The front (Main Section) of the Castle - as featured here - was built first and is a better standard of stone work as befits its striking location. Quite why one corner is rounded and the other square is likely known only to the architect but despite not being "matching" the appearance is remarkably pretty (I think!)
“Inverness Castle was originally a 12th century earth and timber enclosure fortress, founded by King David I. In the early 14th century during the Wars of Independence, English troops under King Edward I occupied the castle, which was taken and destroyed by King Robert the Bruce in 1310. In the early 15th century Alexander, earl of Mar, founded a stone castle on the hill and in the 16th century George Gordon, earl of Huntly added a high square stone tower. Seized and badly damaged by the Royalists in 1649, from 1653-8 Cromwell's Fort was built at the mouth of the River Ness. In 1726, General Wade transformed the castle into the square Hanoverian Fort George, with a governor's house and a chapel, encased by barracks. Surrendered to the Jacobite army of Prince Charles Edwards Stuart in 1746, the castle was blown up after the Battle of Culloden. A dramatic mid 19th century neo-Norman castle now stands on the site, built to house the Sheriff Courthouse and County Hall and all that remains of the medieval castle are a deep resorted well and part of the bastion wall.”
www.castleuk.net/castle_lists_scotland/26/invernesscastle...
en.wikipedia.org/wiki/Inverness_Castle
In front (south face ) of the Castle is a statue of Flora Macdonald, famed heroine of Highland folklore who encountered Bonny Prince Charlie during his flight after the Battle of Culloden in 1746 and who disguised him as her Irish maid "("Betty Burke") in order to sneak him through lines of Government soldiers.
Flora and her husband subsequently emigrated to the Carolinas (now USA) before returning to their home on the Isle of Skye.
The brass statue - erected in 1896 - was designed by Andrew Davidson, a sculptor from Inverness. Captain Henderson Macdonald bequeathed £1000 towards the cost of the monument.
With a Scottish hound at her feet, she is depicted looking out over the valley and shielding her eyes. This one of few statues which depict an animal (other than a horse).
The inscription on the statue reads (in English and Gaelic): 'The preserver of Prince Charles Edward Stuart will be mentioned in history, and if courage and fidelity be virtues, mentioned with honour'.
Pagmasdan ang ulan,
Unti-unting pumapatak sa mga halama't mga bulaklak
Pagmasdan ang dilim,
Unti-unting bumabalot sa buong paligid t'wing umuulan
Kasabay ng ulan bumubuhos ang 'yong ganda,
Kasabay rin ng hanging kumakanta
Maari bang huwag ka na
Sa piling ko'y lumisan pa hanggang ang hangi't ula'y tumila na
Buhos na ulan, aking mundo'y lunuring tuluyan
Tulad ng pag-agos mo,
'Di mapipigil ang puso kong nagliliyab
Pag-ibig ko'y umaapaw,
Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
Tuwing umuulan at kapiling ka
Pagmasdan ang ulan,
Unti-unting tumitila
Ikaw ri'y magpapaalam na
Maari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa
Sakbibi ka't ulan lamang ang saksi
Minsan pa ulan bumuhos ka't h'wag nang tumigil pa
Hatid mo ma'y bagyo, dalangin ito ng puso kong sumasamo
Pag-ibig ko'y umaapaw,
Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
Tuwing umuulan at kapiling ka
Maari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa
Sakbibi ka't ulan lamang ang saksi
Buhos na ulan, aking mundo'y lunuring tuluyan
Tulad ng pag-agos mo,
'Di mapipigil ang puso kong nagliliyab
Pag-ibig ko'y umaapaw,
Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
Tuwing umuulan at kapiling ka
Minsan pa ulan bumuhos ka't h'wag nang tumigil pa
Hatid mo ma'y bagyo, dalangin ito ng puso kong sumasamo
Pag-ibig ko'y umaapaw,
Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa
Tuwing umuulan at kapiling ka
The Sattriya dance has evolved out of performances that took shape in the vast network of sattras or monasteries that were established in Assam since the sixteenth century, when the Vaishnava movement led by Shankaradeva (1449-1568) swept the land. Dramatist and composer as much as social and religious reformer, Shankaradeva was the fountainhead of this great array of performance forms, and created a corpus of songs and dance-dramas that constitute the core of the edifice. It has subsequently been built up by the service of generations of artists at the sattras, whence a theatre art of the present day has emerged in recent times. The non-monastic Sattriya dance today is mainly the preserve of the laity.
The principal dances within the gamut of Sattriya are the Sutradhari Nach, the dance of the sutradhara or conductor; Krishna or Rama Nach, the dance of Lord Krishna or Rama; and Gopi Nach, the dance of the gopis or milkmaids of Vrindavana. Some of the other dances within the fold are Rasar Nach, based on the Rasa Lila of Krishna; Yuddhar Nach, a dance of combat using bows (dhanu) and arrows, or clubs (gada); Jhumara, a group dance performed with song but without abhinaya; and Chali Nach, a dance with stress on footwork. An artificial literary idiom, which has been called the Assamese Brajabuli, being a queer mixture of Assamese, Maithili, Hindi, and other elements, is used in Sattriya with intervening Sanskrit verses. The Sattriya dance possesses a number of hastas or hand movements (called hat), choreographic patterns, distinctive costumes, and a variety of masks. The music mostly depends on the khol, a drum associated with Vaishnava devotion in eastern India, and cymbals – pati tal, bhor tal – supporting ragas and other songs. There being no order of nuns in the sattras, there were no female dancers in Sattriya. Even in village performances, female roles were taken by boys. This has changed now, with professional female dancers dominating the stage.
Characters in the dances comprising Sattriya have their own special costumes. The sutradhara is generally dressed all in white: a turban (ready-made, of cloth, sometimes of paper today, and fitted often with silvery ribbon stripes), a long-sleeved jama or shirt, and a fluffy skirt (ghuri) tied on the waist with a waist-band with flower designs on it (tangali). For ornaments he puts on silver bangles (gamkharu) studded with stones, a lace with a drum-like golden bead in the middle (matamani), dangling ear-ornaments of gold (unti), and brass anklets (nepur). The gayan-bayan singers and accompanists are similarly, but more modestly, attired. Krishna, Rama and other male characters drape the legs with dhotis and combine this with colourful embroidered jackets. The gopis and other female characters use bright skirts and shawls. For make-up, colours prepared from vegetable dyes are used, and in most cases characters can be identified by the colours they wear.
Sattriya dance is being presented by the Sattriya Kendra, Guwahati, established as part of Sangeet Natak Akademi’s programme of support to Sattriya dance and associated with the sattras. Naren Chandra Baruah, and Ghana Kanta Bora Borbayan’s group will be performing Sattriya dance. Naren Chandra Baruah, who received his training in Sattriya dance and khol-playing under Paramananda Barbayan, has performed in various prestigious festivals. He is currently teaching Sattriya dance at Mitali Kala Kendra, Guwahati, and in a school for teaching Sattriya called Nrityabhumi which was founded by him. Ghana Kanta Bora Borbayan has been trained in the Sattriya dance and music traditions of Assam by several eminent gurus. He has also received training at the Kamalabari sattra of Majuli, Assam. A teacher of eminence, Ghana Kanta Bora Borbayan has been training students in Sattriya dance and allied disciplines for many years. He has been performing and attending seminars and symposia, introducing the Sattriya art in prestigious festivals in various parts of the country. Ghana Kanta Bora Borbayan has also received the Sangeet Natak Akademi Award, 2001 for his contribution to Sattriya dance.(Source Sangeet Natak Academy)
The waterfalls near Oberaudorf in Upper Bavaria have their name "Tatzekwurm" from a lizard-like fabulous beast. In Alpine folklore it takes the appearance of a small dragon with front paws and the hind-end of a serpent with no hind legs. It's living in one of the puddles of the waterfall.
===
Die Wasserfälle am Tatzelwurm sind Wasserfälle des Auerbachs über mehrere bis zu 10 m hohe Kaskaden im Mangfallgebirge, einem Teil der Bayerischen Alpen.
Der Tatzelwurm oder Tatzlwurm ist ein alpenländisches Fabeltier und gilt als kleiner Verwandter von Drache und Lindwurm. Nahe Oberaudorf soll das menschenfressende Untier in der Gumpe (Strudeltopf) des Tatzelwurmwasserfalls hausen.
Ihren Namen erhielten der Wasserfall und das schon seit langem an diesem Ort bestehende Gasthaus bereits vor über 750 Jahren nach einer Tatzelwurmsage. Möglicherweise trug der Wasserfall seinerseits auch zur Legendenbildung bei und darf als Ursprungsort der Sagen gelten: Man hört das Donnern des herabstürzenden Wassers und sieht die aufsteigende Gischt bereits aus einiger Entfernung, aber die Schlucht und den Wasserfall selbst erblickt man erst, wenn man unmittelbar davor steht. Wer sich unvorsichtig in dieser Gegend bewegt, kann in die Schlucht stürzen und so „vom Tatzelwurm verschlungen“ werden.
Sa Tagsibol ng 2015, isang araw ay umalis ng bahay si Wang Min upang gawin ang mga gawain at bumalik upang makita ang kanyang anak na lalaking si Linlin na maputlang nakaupo sa higaan nito. Nakahawak ang dalawang kamay nito sa sikmura at patuloy na sumusuka. Nagmamadaling lumapit si Wang Min at tinanong, “Linlin, anong problema?” sumagot si Linlin sa mababang tinig, “Ma, sobrang sakit ng sikmura ko.” Kinuskos ni Wang Min ang sikmura nito at sinabing, “Sinipon ka ba kagabi, o may nakain ka bang hindi maganda?” Habang sinasabi niya ito, tumingin siya sa drawer at nakahanap ng gamot sa sikmura at ibinigay iyon kay Linlin. Inisip niya sa kanyang sarili: Hindi ganoon kahina ang 25-taon kong anak, kaya gagaling na siya sa kaunting gamot. Ngunit hindi inaasahan, hindi gumaling ang sikmura ni Linlin, ngunit sa halip ay lalo pang lumala. Labis itong nasasaktan na ang buong ulo nito ay pawis na pawis, at paulit-ulit itong humihiyaw, “Ma, sobrang sakit!” Nagmamadaling tinawag ni Wang Min ang doktor ng nayon.
Nang dumating doon ang doktor, binigyan nito si Linlin ng gamit at naglagay ng drip upang gamutin ang sakit ng sikmura nito. Ngunit pagdating ng hatinggabi ng gabing iyon, nagsusuka pa rin si Linlin at nagdurusa sa pagtatae, at tumutulo na ang pawis nito sa ulo papunta sa pisngi at likod nito. Lumuhod si Linlin sa higaan nito habang patuloy na nagsusuka, sa sobrang sakit ay malakas itong umiiyak. Nakikita ang kanyang anak na lalaki na ganito ay nabalisa nang husto si Wang Min, at naisip niya: "Hindi ito isang karaniwang sakit sa tiyan. Maaari kayang acute gastritis?” Nang makita ang kondisyon ng kanyang anak na lalong nagiging seryoso, nagmamadaling lumabas si Wang Min upang hanapin ang kanyang nakatatandang kapatid na babae at bayaw, at magkakasama nilang dinala si Linlin sa ospital nang mabilis hangga't makakaya nila.
Kapag Nasa Matinding Pangangailangan, Makapagpapatuloy Lang ang Isa sa Pamamagitan ng Pagtitiwala sa Diyos
Nang makarating sila sa ospital, alas-siyete na ng umaga. Linggo nang araw na iyon at maraming pasyente sa ospital, lahat ay nakapila para sa kanilang pagkakataon. Nakatalungko si Linlin sa isang sulok habang patuloy na sumusuka, ni hindi magawang magsalita. Nakikita ang kanyang anak na ganito, labis na nasasaktan si Wang Min, tila isang kutsilyo ang sumasaksak sa puso niya, at umasa siya na mabilis na kikilos ang pila upang makita ang anak niya, ngunit nang makita niyang napakaraming tao ang nandoon, wala siyang ideya kung kailan sila makakapunta sa unahan ng pila. Labis na nababalisa si Wang Min at hindi alam kung anong gagawin. Ang tanging magagawa niya lang ay tahimik na tawagin ang Diyos sa kanyang puso: “O Diyos, ang makita ang aking anak na may ganito kalubhang sakit at labis na nasasaktan, labis akong nasasaktan at hindi alam kung anong pinakamagandang gawin. Hindi ko din alam kung kung kailan kami makakarating sa unahan ng pila. O Diyos, pakiusap magbukas ka ng daan para sa’kin!”
Noon din, may isang tao mula sa pulutong na nakakita na malala ang sakit ni Linlin, at sinabi sa ibang mga pasyente, “Hindi malala ang sakit natin kagaya ng binatang ito. Hayaan natin siyang maunang matingnan!” Nang marinig ng lahat ito, nagbigay daan sila, at paulit-ulit na sinasabi ni Wang Min, “Salamat sa inyong lahat!” Labis siyang naaantig noon, dahil nakita niya ang mga gawa ng Diyos. Sa kanyang puso, patuloy siyang nagpapasalamat sa Diyos, at naisip niya ang mga salita ng Diyos: “Naniniwala ka man dito o hindi, anuman at lahat ng bagay, buhay man o patay, ay lilipat, magbabago, mapapanibago, at maglalaho alinsunod sa mga iniisip ng Diyos. Ganito pinamumunuan ng Diyos ang lahat ng bagay.” “Oo,” naisip niya, “lahat ng mga bagay ay ginawa ng Diyos at pinamumunuan at isinasaayos ng Diyos ang lahat. Ang eksena na ito na naganap ngayon sa ospital ay tila mabubuting layunin lamang ng mga tao, ngunit ang kumikilos talaga ay kataas-taasang kapangyarihan at pagsasaayos ng Diyos.” Mula sa kaibuturan ng kanyang puso, pinasalamatan ni Wang Min ang pagbubukas ng daan ng Diyos para sa kanya!
Mabilis na pinakiusapan ni Wang Min ang kanyang bayaw na buhatin si Linlin papasok sa empermeryal. Matapos suriin ng doktor si Linlin at magsagawa ng ilang pagsusuri, seryosong sinabi niya kay Wang Min, “Malala ang sakit ng anak mo. Mayroon siyang acute pancreatitis. Ang likido ay naipon sa kanyang dibdib at tiyan; ang tibok ng kanyang puso ay maraming beses na mas mabilis kaysa sa normal at patuloy na nanganganib na mawala ang kanyang buhay. Hayaan mo siyang manatili upang ma-obserbahan. Bukod doon, dapat mong pag-isipang maghanda. Mananatili at oobserbahan namin siya sa loob ng 24 oras, at kung gumanda ang kondisyon niya sa oras na iyon, may pag-asang bumuti ang lagay niya. Kung walang pagbabago, dapat siyang ilipat sa ibang ospital. Sa ganitong uri ng karamdaman, mataas ang posibilidad ng nekrosis ng pancreas, at hindi ito madaling gamutin kahit gaano pa kalaking halaga ang gastusin mo ...” Ang marinig na sinasabi ito ng doktor, pakiramdam ni Wang Min ay pinukpok ng maso ang kanyang ulo, at patuloy na naririnig niya ang matinis na tunog sa kanyang tenga. Dumaloy ang mga luha sa kanyang mga pisngi, at sinabi niya sa kanyang sarili, “Paano basta na lang nagkaroon ng ganoong sakit ang anak ko?” Nang mga sandaling iyon, naisip niya kung paanong kakatuntong pa lamang ng 25 ang kanyang anak, kung paanong namuhay ito bilang mahirap na estudyante sa loob ng 10 taon bago nakahanap sa wakas ng magandang trabaho. Nag-uumpisa pa lamang ang masasayang araw nito. Ngayon ay bigla na lang itong nagkaroon ng malubhang sakit, at kung may masamang nangyari dito, ano ang gagawin niya? Sa sandaling iyon, nadama ni Wang Min na nawala ang lahat ng pag-asa.
Noon din, tinawag ni Wang Min ang Diyos: “O Diyos! Nagkaroon ng malubhang sakit ang anak ko at hindi ko alam kung anong pinakamagandang gawin. Napakababa ng pakiramdam ko at mahina, at walang magawa. O Diyos! Kung ang aking anak ay hindi mapapagaling, hindi ko alam kung magagawa ko pang magpatuloy. Pakiusap bigyan mo ako ng pananampalataya at lakas.” Pagkatapos ay pumasok sa isip niya ang mga salitang ito ng Diyos: “Dapat ninyong payapain ang inyong mga puso sa lahat ng sandali, mabuhay sa loob Ko; Ako ang inyong Bato, ang inyong tagapagtaguyod. Huwag magkaroon ng ibang isip, nguni’t buong-pusong sumandal sa Akin at Ako ay tiyak na magpapakita sa inyo—Ako ang inyong Diyos!” “Ang Makapangyarihang Diyos ay isang manggagamot na makapangyarihan sa lahat! Ang manahan sa karamdaman ay ang magkasakit, subalit ang manahan sa espiritu ay ang gumaling. Hangga’t may natitira kang hininga, hindi ka hahayaan ng Diyos na mamatay.” Maka-isandaang ulit na dinoble ng mga salita ng Diyos ang pananampalataya ni Wang Min, napayapa ang puso niya at naramdaman niyang mayroon siyang suporta. “Tama nga,” naisip niya. “Ang Diyos ang aking suporta! Ang Diyos ay ang makapangyarihang tunay na Diyos, at Siya ang makapangyarihang manggagamot. Bakit hindi ako umaasa sa Diyos at naghahanap sa Kanya? Kung iisipin noon, si Lazarus ay patay na sa loob ng apat na araw at ang kanyang katawan ay nagsimulang mabulok. Ngunit isang salita mula sa Diyos at siya ay lumabas mula sa kanyang libingan—ito ang dakilang kapangyarihan ng Diyos! Kinokontrol ng Diyos ang buhay at kamatayan ng tao, at kinokontrol Niya ang buhay ni Linlin. Kung hindi pinahintulutan ng Diyos na mamatay si Linlin, hindi siya mamamatay hangga't siya ay may isang hiningang natitira.”
Iniisip ito, lumapit si Wang Min kay Linlin at hinawakan ang kamay ng kanyang anak. Sa isang mahinang tinig, sinabi niya sa dito, “Ang sakit ay sumapit sa atin, ngunit hindi dapat maging mali ang isipin natin at sisihin ang Diyos. Sa mabuti o masama, nasa mga kamay na iyon ng Diyos. Pareho tayong naniniwala sa Diyos, at naniwala tayo sa Diyos at tinawag ang Diyos sa ating mga puso.” Naririnig ito, marahang tumango si Linlin. Sa kanyang puso, si Wang Min ay nanalangin sa Diyos, humihingi sa Kanya na protektahan ang kanyang puso upang magawa niyang magpaubaya sa Kanyang mga orkestrasyon at pagsasaayos, at nais niyang ipagkatiwala sa Diyos ang buhay at kamatayan ng kanyang anak. Sa sandaling iyon, hindi na nalulungkot ang kanyang puso.
Sa Kawalan ng Pag-asa, ang Diyos ang Ating Malakas na Suporta
Matapos makumpleto ang mga pormalidad ng pagpasok ni Linlin sa ospital, inayos ang kanyang higaan at may dumating na nars upang kabitan ito ng IV. Sinabi ng nars kay Wang Min, “Hindi dapat kumain o uminom ng kahit ano ang anak mo sa loob ng pitong na araw.” Matapos na umalis ang nars, ang nakatokang doktor ay dumating at hindi inaasahang sinabi kay Wang Min, “Kinonsulta ko ang isang espesyalista, at patuloy na nalalagay sa panganib ang buhay ng anak mo. Maraming tao na ang nawala sa’min dahil sa kaparehong sakit ng anak mo dito sa ospital na ito. Isang gabi lang namin siyang oobserbahan at umaasa para sa isang himala. Kung gagaling siya o hindi ay nakasalalay sa suwerte niya ...”
Nang matapos sa pagsasalita ang doktor, labis na nanghina at namighati si Wang Min. Nang maisip niya kung paanong maaaring mawala anumang sandali ang kanyang anak, malayang dumaloy ang mga luha sa kanyang mga mata, at labis na nanghihina ang kanyang mga binti na hindi siya makalakad. Nang makarating siya sa ward upang makita ang kanyang anak, nakita niyang puno ng mga tubo ang buong katawan nito at kasing-puti ng papel ang mukha nito. Tila hinuhugot na nito ang huling hininga nito at mariing nakapikit ang mga mata nito. Naramdaman ni Wang Min ang sakit na sumaksak sa kanyang puso at tumakbo siya sa banyo at tumangis. Pumapailanlang sa kanyang tenga ang mga salitang sinabi sa kanya ng doktor: “Maraming tao na ang nawala sa’min dahil sa kaparehong sakit ng anak mo....”
Mas lalo niyang iniisip iyon, mas lalo siyang natatakot, na tila palapit na ang kamatayan sa kanyang anak. Muli, tinawag niya ang Diyos sa panalangin: “O Diyos! Pakiramdam ko ay wala akong magawa at natatakot at hindi ko makakaya ang sakit na mawala ang aking anak. Hindi ko talaga alam kung paano haharapin ang lahat ng iyon. Hinihingi ko sa Iyo na protektahan ang aking puso upang hindi Kita iwan. Pakiusap gabayan mo ako at bigyan ako ng pananampalataya.” Matapos magdasal, naisip ni Wang Min ang mga salita ng Diyos: “Sino sa buong sangkatauhan ang hindi kinakalinga sa paningin ng Makapangyarihan? Sino ang hindi nabubuhay sa gitna ng pagtatadhana ng Makapangyarihan? Nangyayari ba ang buhay at kamatayan ng tao ayon sa kanyang sariling pagpili? Kontrolado ba ng tao ang kanyang sariling kapalaran?” “Oo! Lahat ng nilalang malaki at maliit sa buong sanlibutan, at ang buhay at kamatayan ng sangkatauhan, ay nasa mga kamay lahat ng Diyos! Tanging ang Diyos ang makapangyarihang Kataas-taasang kapangyarihan na kumokontrol sa buhay at kamatayan ng tao. Diyos ang nagbigay ng buhay ng anak ko, kaya kung makakaligtas man siya o hindi at ang kapangyarihang magpasya sa pagitan ng buhay at kamatayan ay wala sa mga kamay ng mga doktor, hindi rin sa akin, ngunit ito ay nakasalalay sa predestinasyon, orkestrasyon at pagsasaayos ng Diyos. Kung iisipin noon, nawala kay Job ang maraming tupa at baka, at nawala ang lahat ng kanyang ari-arian at kayamanan pati na rin ang kanyang mga anak. Subalit alam ni Job na ang lahat ng kanyang inaangkin ay ipinagkaloob sa kanya ng Diyos, at alam niya na dapat niyang ipaubaya pareho kapag nagbigay ang Diyos at kapag kinuha Niya. Pinuri ni Job ang Diyos sa kanyang puso at, nang harapin niya ang isang malaking pagsubok, hindi niya sinisisi ang Diyos o inabandona ang Diyos, ngunit pinuri niya ang Diyos mula sa kaibuturan ng kanyang puso, sinasabing, ‘Hubad akong lumabas sa bahay-bata ng aking ina, at hubad na babalik ako roon: Si Jehova ang nagbigay, at si Jehova ang nag-alis; purihin ang pangalan ni Jehova’ (Job 1:21). Kahit na hindi ako maikukumpara kay Job, nahaharap sa pag-aagaw buhay ng aking anak, nais kong tularan si Job at magpasakop sa mga pagsasaayos ng Diyos.” Nang mag-isip sa ganitong paraan si Wang Min, labis na nabawasan ang sakit sa kanyang puso ...
Nanatiling gising buong gabi si Wang Min at hindi ipinikit ang kanyang mga mata ni isang beses sa loob ng 24 oras, hanggang sa ika-lima o anim na nang sumunod na umaga. Nang mga oras na iyon, masayang dumating ang doktor sa ward at sinabi kay Wang Min, “Naging maayos na ang tibok ng puso ng anak mo, at nag-umpisa nang bumuti ang kondisyon niya! Hindi na kailangan mag-alala. Ang totoo, ito ay talagang isang himala! Sa mga namatay sa ospital na ito na may parehong karamdaman sa iyong anak, ang kanilang kalagayan ay hindi kasing-lala gaya ng sa iyong anak noong dumating sila dito, at ginamot namin sila ng parehong gamot na ginamit namin sa paggamot sa iyong anak, ngunit wala sa kanila ang gumaling. Naisip ko na malala na ang sakit ng iyong anak na wala nang pag-asang gumaling pa dahil, maliban sa kanyang prostate, naapektuhan ang iba pang bahagi ng kanyang katawan. Talaga ngang nakatakas siya sa kamatayan at malamang na napaka-suwerte. Mahirap ang naranasan niya, pero maaari ka nang makampante!” Nakinig si Wang Min sa doktor na sabihin ito at sa labis na saya ay napuno ng luha ang kanyang mga mata. Paulit-ulit niyang pinasasalamatan ang Diyos sa kanyang puso, dahil alam niyang lahat ng ito ay proteksiyon ng Diyos. Na nakaligtas ang kanyang anak ay dahil lahat sa biyaya ng Diyos!
Nagmulat ng mga mata ang anak ni Wang Min at iniunat ang pareho nitong mga kamay. Gamit ang isang kamay, niyakap nito palapit ang ina nito at gamit ang isa pa, pinalis nito ang luha sa kanyang mukha, at marahang sinabi sa kanya, “Ma, salamat sa proteksiyon ng Diyos, mabuti na ang pakiramdam ko. Huwag kang mag-alala.” At sinabi niya sa kanyang anak, “Napakasaya ko. Gumagaling ka dahil iniligtas ka ng Diyos. Magpasalamat tayo sa Diyos!” Tumango ito.
Nang sumunod na araw, isang babaeng pasyenteng nasa edad tatlumpu ang lumipat sa tapat ni Linlin, at nang sandaling pumasok ito ng silid, hindi ito tumigil sa pag-iyak. Kalaunan ay narinig ni Wang Min na ang babae ay may kaparehong kondisyon kay Linlin, at nakita niyang hindi kasing-lala ng kay Linlin ang kondisyon nito. Ngunit makalipas ang ilang araw, malapit na itong mamatay. Ang pamilya nito ay sumamo sa mga doktor, na nagsasabi na magbabayad sila kahit magkano basta't mailigtas ang kanilang manugang na babae. Gayunpaman, sa wakas, matapos itong mailipat sa ospital sa lalawigan at gumagastos ng higit sa 100,000 yuan, hindi pa rin nila nailigtas ang buhay nito.
Inisip ni Wang Min ang tungkol sa babaeng pasyente na ito: Dinapuan ito ng sakit na kagaya ng sa kanyang anak, binigyan ng kaparehong gamit, at mayaman ang pamilya nito. Ngunit walang halaga ng pera ang maaaring makapagligtas ng buhay nito, samantalang, sa proteksyon ng Diyos, ang kanyang anak na lalaki ay ligtas na sa panganib. Sa sandaling iyon, si Wang Min ay nagkaroon ng isang malaking pagpapahalaga sa pag-ibig at pag-aalaga ng Diyos para sa kanila, at sa kanyang puso, tahimik siyang nagpasalamat sa Diyos para sa Kanyang proteksyon.
Gumaling ang Kanyang Anak sa Ilalim ng Gabay ng Diyos
Ang anak ni Wang Min ay nanatili sa ospital sa loob ng dalawang linggo at unti-unting bumalik ang lakas nito. Nagsimula rin itong makalabas sa kama at maglakad-lakad, at maaari na rin itong kumain nang normal. Nakikita ang kanyang anak na unti-unting bumubuti ang kalusugan sa bawat araw, sa wakas ay sumungaw ang ngiti sa mukha ni Wang Min. Na ang kanyang anak na lalaki ay maaaring makatakas sa kamatayan at mabilis na gumaling ay sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos lahat! Pagkaraan ng dalawang linggo, sinabi ng doktor kay Wang Min na maaari na niyang iuwi ang kanyang anak. Ang lagay ng panahon na iyon ay hindi pangkaraniwang kahanga-hanga, at isang nagniningas na pulang araw ang nagningning sa kalangitan. Si Wang Min at ang anak nito ay umalis sa ospital at sumakay ng bus pabalik sa bahay.
Habang pauwi, labis na pinagpasalamat ni Wang Min na kung mabubuhay o mamamatay ang isang tao ay hindi nakasalalay sa mga doktor, at na ang buhay ng isang tao ay hindi maililigtas sa pamamagitan ng pera o pagmamahal; ang Diyos ang magdedesisyon sa buhay at kamatayan, at ang Diyos lamang ang suporta ng tao! Sa pag-iisip sa bawat pagkakataon na ibinigay ng doktor sa kanyang anak ang isang “hatol ng kamatayan,” mga salita ng Diyos ang nagbigay ng pananampalataya at lakas ng loob ng Wang Min sa bawat pagkakataon at naging dahilan upang matiis niya na harapin ang sakit ng kanyang anak, at nabawasan ang sakit ng kanyang puso. Mula sa mga pangyayaring ito, nakita ni Wang Min ang awtoridad at kapangyarihan ng Lumikha, at na labis siyang naniwala na, anuman ang mangyari, hanggat tapat na umaasa sa Diyos ang isang tao at nakatingin sa Kanya, kung ganoon ay ibibigay ng Diyos ang Kanyang gabay, pamumuno at proteksiyon, at noon magagawang magpatotoo ng taong iyon sa kamangha-manghang mga gawain ng Diyos. Lahat ng papuri sa Diyos.
Rekomendasyon:
Ano ang kahulugan ng pagsubok sa Atin ng Diyos?
Tagalog Sermon Tungkol sa Pananampalataya: Ano ang Tunay na Pananampalataya
Devotional Topics Tagalog: Tips to Get Close to God
Kadalasan, lahat tayo ay panalangin sa problema, tulad ng nakababahalang buhay, hindi maligayang pag-aasawa, at pagpapahirap ng sakit. Gayunpaman, pagkatapos manalangin, ang ating mga problema ay hindi pa rin nalulutas. Ano nga ba ito? Maaari kayang ang ating panalangin ay hindi kaayon sa kalooban ng Diyos? Kung gayon paano tayo mananalangin sa Diyos upang masiyahan ang kalooban ng Diyos?
Image Source: The Church of Almighty God
Terms of Use: tl.godfootsteps.org/disclaimer.html
Non popolo arabo, non popolo balcanico, non popolo antico
ma nazione vivente, ma nazione europea:
e cosa sei? Terra di infanti, affamati, corrotti,
governanti impiegati di agrari, prefetti codini,
avvocatucci unti di brillantina e i piedi sporchi,
funzionari liberali carogne come gli zii bigotti,
una caserma, un seminario, una spiaggia libera, un casino!
Milioni di piccoli borghesi come milioni di porci
pascolano sospingendosi sotto gli illesi palazzotti,
tra case coloniali scrostate ormai come chiese.
Proprio perché tu sei esistita, ora non esisti,
proprio perché fosti cosciente, sei incosciente.
E solo perché sei cattolica, non puoi pensare
che il tuo male è tutto male: colpa di ogni male.
Sprofonda in questo tuo bel mare, libera il mondo.
Pier Paolo Pasolini, La religione del mio tempo - 1959
ang dakilang kapistahan ni San Jose ay March 19 at kung May 1 naman ay ang kapistahan ni San Jose Manggagawa.
Ito ay pagaari ng parokya ni San Clemente at nasa pangangalaga ngayon ang pamilay namin.
Walang malinaw na tala kung sino at kailan ito pinagawa pero ito ay nakatala sa imbentaryo ng simbahan na isinulat ng isang pari sa wikang espaniol....
Pinaniniwalaan na ito ay isa sa mga imahen inukit ng alagad ng sining sa Angono na si Tangang Juancho Senson; circa 1900; at tinatayang nasa mahigit 100 taon na. Ayon sa porma ng pagkakaukit; buka ng bibig na maaninag ang ngipin at dila; mga buto ng kamay, paa at batok; ang dalawang baba, dimples at cleft chin; ang pagtatama ng mata at hawak ng kamay; at peana ay katulad ng mga sinunang ukit lalo na ni Tandang Juancho.
Ang mga matatandang nangangalaga nito ay ang mga Ti Nena "Pekto" at Ti Ignacia Turdanes (na ninang ng nanay ko sa binyag). Ng hindi na nila gaano maasikaso ang pangangalaga nito ay inilapit ito sa pinsan ng nanay ko na si Ma. Aurora Medina na isang directres at may-ari ng isang elementary school dito sa Angono. Dahil din sa si Aurora ay abala sa eskuwelahan sinabi niya na baka hindi niya makayang asikasuhin ang imahen. Sinabi ng Ti Nena at Ti Ignacia kay Aurora na may darating na makakatulong niya. Nagkataon naman na pumunta ang nanay ko sa kasnila para asikasuhin ang aming pag-aaral. Duon natanto ni Aurora na ang nanay ko ang sinasabi na makakatulong niya. Hanggang sa unti-unti ay nailipat na sa nanay ko ang pangangalaga sa Mag-Ama.
POR FAVOR, no dejes multi-invitaciones a grupos!!
PLEASE, do not leave multiple invitations to groups
.
.
Normalmente la feria del 1º de Enero, era ocasión de comer churros y chocolate a la salida de las fiestas de nochevieja; o también para dar cuenta de una buena ración de pulpo a la feria; mas recientemente se ha añadido un nuevo "atractivo", es la feria de las pantuflas, por la cantidad de chicas que al salir de las fiestas de fin de año, buscan el descanso de sus pies maltrechos por los altos tacones en las suaves pantuflas... desde luego es la mejor feria del año para los vendedores de este tipo de calzado. También es una nota simpática, por decir lo menos, al ver grupos de gente joven, todavía bajo los efectos del Dios Baco (léase calimocho, mojitos, gin tonic, etc, etc) recorriendo la zona de la feria, y dándole una nota juvenil a la misma, ya que difícilmente durante el resto del año se les ve por estos predios.
Betanzos es una de las más bellas y representativas ciudades históricas de Galicia. Pocas tienen un pasado tan denso y rico, y esto se refleja en sus mercados tradicionales. Históricamente, la feria de Betanzos existe desde el traslado de la ciudad al Castro de Untia en 1219, aunque hay indicios de ferias y mercados en el antiguo asentamiento de Betanzos o Vello. El 8 de febrero de 1341 el Rey Don Fernando concedió un privilegio según el cual podía celebrarse una feria el primer día de cada mes. El Rey Enrique IV de Castilla, en 1467 ratificó a esta ciudad el privilegio de sus renombradas ferias mensuales autorizando al antiguo municipio a que eligiese un mes para las ferias francas, es decir, las exentas del pago de impuestos. Los responsables municipales eligieron el mes de Noviembre de cada año. Así, la única feria que no se celebra en día 1º es la de Diciembre, en tanto que Noviembre es el mes que cuenta con tres ferias, la tercera, el día 30 festividad de San Andrés. La del día 16 se estableció por orden municipal el 6 de octubre de 1817.
I got bored last night, and one of the Threads over at the Gas Powered Games Forum turn to the topic of thier newest games, Supreme Commander 2, having a rediculous art syle where untis and buildsing look like they are made of LEGO, I took offence because that would actually be awesome, as this WIP MOC shows!
I'm now done all the colors and greebling, not too much different from before, but still a nudge in teh right direction, next up is a parts list and evetually ordering the parts! In the mean tiem I think I'll be trying to make a Supreme Commander Diorama, with this guy in the spotlight!
For those Curious to see where this is from and to see it in Action, You gotta hit up the Youtubes, watching the whole 4 minutes is recommended, but those in a hurry can start at 2:22 to skip right to the important part.
Nel frattempo abbiamo attivato il nostro nuovo shop online:
summer night Berry succoso non troppo viola
Pure U è un nostro nuovo amore scovato in internet, provato e subito amato. Brand nato dal lavoro di un team di giovanissimi ricercatori nel campo della cosmesi che producono make-up totalmente naturale, vegan, testato su pelli sensibili, senza profumi e in un pack ecologico in carta riciclata. Amiamo la loro ricerca, sono riusciti a creare colori e texture meravigliosi senza uso di coloranti animali né cera d'api. Solo oli, burro, estratti e pigmenti certificati biologici e naturali.
"Neanche sembri truccata". "Che luce, cos'hai fatto?"
Quando la pelle è baciata dal sole abbiamo un altro viso.
La primavera ci fa sentire più vicini al nostro corpo e al nostro immaginarci presto scalzi, coi capelli al vento, la pelle che sente il vento. Abbiamo voglia di scoprire non coprire, anche sul viso.
La pelle appena rimpolpata da una bella skincare, la camicia preferita, la catena dorata leggera che ci sfiora il cuore e il trucco? Delle carezze di colore.
Pochi tocchi, direttamente sul viso come se ci dipingessimo. Un po' sulle guance, un po' sulle labbra, una punta sulle palpebre. In un attimo il viso si accende.
Sfumiamo con le dita o con il pennello fluffy compatto del brand.
Noi amiamo usare le dita. Un rapporto bello e giocoso con il nostro viso e con il trucco sia per chi ama truccarsi e sia per chi non ha mai trovato una sua dimensione con il make-up e vuole provare un approccio diverso, leggero, divertente, nuovo.
Ma anche io che ho la pelle grassa?
Sì. Non ungono, non irritano la pelle, rimangono slow senza essere né unti né "brillantinosi" (a parte gli illuminanti ovvio quelli se non brillano che divertimento c'è?)
1 Blush in stick rosa "colorito sano": sulle guance, un po' sul naso per simulare il sole che ci arrossa il viso, ma anche sulle labbra.
2 Illuminante in stick: appena sotto la curva delle sopracciglia, sull'arco di cupido, sopra lo zigomo per far rimbalzare la luce e valorizzare i naturali volumi del viso.
3 Bronzer in stick: colori caldi che ci fanno sentire già nella bella stagione. Non serve essere maghi del contouring anche per questi sono colori caldi, non servono a scolpire ombre (fredde) ma a scaldare l'incarnato magari disegnando un mezzo otto delicato ai lati del viso come se mettessimo una terra in polvere.
4 Balm idratante labbra lucido trasparente: avete presente quella bella sensazione di labbra piene lucide che danno certi balsami labbra? ecco questo è così bello corposo e lucido che farà brillare i sorrisi idratando in profondità.
Body No.: 171005
Body: Daewoo Motors Korea "Royal Economy"
Chassis: Daewoo BH115E
Engine: Daewoo DE12
Route: Sampaloc-Tuguegarao via Ilagan
Body No.: 170805
Body: Daewoo Motors Korea "Royal Economy"
Chassis: Daewoo BH115E
Engine: Daewoo DE12
Route: Sampaloc-Roxas
Location: AJA-Dalin Terminal, Sampaloc, Manila
*bagong bus ni AJA, gulat ako dito, kala ko unti-unti ng nawawala unit nila, pero ngayon, nadagdagan ulit..
Nel frattempo abbiamo attivato il nostro nuovo shop online:
"Neanche sembri truccata". "Che luce, cos'hai fatto?"
Quando la pelle è baciata dal sole abbiamo un altro viso.
La primavera ci fa sentire più vicini al nostro corpo e al nostro immaginarci presto scalzi, coi capelli al vento, la pelle che sente il vento. Abbiamo voglia di scoprire non coprire, anche sul viso.
La pelle appena rimpolpata da una bella skincare, la camicia preferita, la catena dorata leggera che ci sfiora il cuore e il trucco? Delle carezze di colore.
Pochi tocchi, direttamente sul viso come se ci dipingessimo. Un po' sulle guance, un po' sulle labbra, una punta sulle palpebre. In un attimo il viso si accende.
Sfumiamo con le dita o con il pennello fluffy compatto del brand.
Noi amiamo usare le dita. Un rapporto bello e giocoso con il nostro viso e con il trucco sia per chi ama truccarsi e sia per chi non ha mai trovato una sua dimensione con il make-up e vuole provare un approccio diverso, leggero, divertente, nuovo.
Ma anche io che ho la pelle grassa?
Sì. Non ungono, non irritano la pelle, rimangono slow senza essere né unti né "brillantinosi" (a parte gli illuminanti ovvio quelli se non brillano che divertimento c'è?)
1 Blush in stick rosa "colorito sano": sulle guance, un po' sul naso per simulare il sole che ci arrossa il viso, ma anche sulle labbra.
2 Illuminante in stick: appena sotto la curva delle sopracciglia, sull'arco di cupido, sopra lo zigomo per far rimbalzare la luce e valorizzare i naturali volumi del viso.
3 Bronzer in stick: colori caldi che ci fanno sentire già nella bella stagione. Non serve essere maghi del contouring anche per questi sono colori caldi, non servono a scolpire ombre (fredde) ma a scaldare l'incarnato magari disegnando un mezzo otto delicato ai lati del viso come se mettessimo una terra in polvere.
4 Balm idratante labbra lucido trasparente: avete presente quella bella sensazione di labbra piene lucide che danno certi balsami labbra? ecco questo è così bello corposo e lucido che farà brillare i sorrisi idratando in profondità.
Pure U è un nostro nuovo amore scovato in internet, provato e subito amato. Brand nato dal lavoro di un team di giovanissimi ricercatori nel campo della cosmesi che producono make-up totalmente naturale, vegan, testato su pelli sensibili, senza profumi e in un pack ecologico in carta riciclata. Amiamo la loro ricerca, sono riusciti a creare colori e texture meravigliosi senza uso di coloranti animali né cera d'api. Solo oli, burro, estratti e pigmenti certificati biologici e naturali.
Qui in foto il Blush in stick.
sunset caldo come un tramonto
spring day rosa tipo "colorito sano"
summer night Berry succoso non troppo viola
Are all these folks here to admire an iconic Scania Alexander Strider in the shape of HCT ConnexionsBuses P93 VDW?
Nah, instead Her Majesty The Queen was due in the city anytime and everybody was awaiting a glimpse of her in Queen Street. If I was a Royal, for one trip I would actually arrive on a bus as a laugh - as people would be wanting the bus out of the way unti they realised who was on board!
Like the Harrow Buses unit, Bexleybus was another low cost unti set up to try and keep costs down. Whereas Harrow Buses chose Red & Cream, Bexleybus chose this attractive Blue & Cream but unlike the Harrow Buses, who continued to use London Buses fleetnumbers, Bexleybus also had their own fleetnumbers as well as London Buses numbers.
The LS class of dual-doored short Nationals were a handy bus for urban London. LS73, new to London Transport in 04/1977, entering service two months later. It is seen here at Bromley North Station, operating Service 269 back home to Bexleyheath, in late 05/1990.
The camera being a Praktica MTL3.
I would request, as with all my photos, that they are not copied or downloaded in any way, shape or form. © Peter Steel 1990.
Nel frattempo abbiamo attivato il nostro nuovo shop online:
Beach Day
Coast Life
Bronzer in stick: colori caldi che ci fanno sentire già nella bella stagione. Non serve essere maghi del contouring anche per questi sono colori caldi, non servono a scolpire ombre (fredde) ma a scaldare l'incarnato magari disegnando un mezzo otto delicato ai lati del viso come se mettessimo una terra in polvere.
Pure U è un nostro nuovo amore scovato in internet, provato e subito amato. Brand nato dal lavoro di un team di giovanissimi ricercatori nel campo della cosmesi che producono make-up totalmente naturale, vegan, testato su pelli sensibili, senza profumi e in un pack ecologico in carta riciclata. Amiamo la loro ricerca, sono riusciti a creare colori e texture meravigliosi senza uso di coloranti animali né cera d'api. Solo oli, burro, estratti e pigmenti certificati biologici e naturali.
"Neanche sembri truccata". "Che luce, cos'hai fatto?"
Quando la pelle è baciata dal sole abbiamo un altro viso.
La primavera ci fa sentire più vicini al nostro corpo e al nostro immaginarci presto scalzi, coi capelli al vento, la pelle che sente il vento. Abbiamo voglia di scoprire non coprire, anche sul viso.
La pelle appena rimpolpata da una bella skincare, la camicia preferita, la catena dorata leggera che ci sfiora il cuore e il trucco? Delle carezze di colore.
Pochi tocchi, direttamente sul viso come se ci dipingessimo. Un po' sulle guance, un po' sulle labbra, una punta sulle palpebre. In un attimo il viso si accende.
Sfumiamo con le dita o con il pennello fluffy compatto del brand.
Noi amiamo usare le dita. Un rapporto bello e giocoso con il nostro viso e con il trucco sia per chi ama truccarsi e sia per chi non ha mai trovato una sua dimensione con il make-up e vuole provare un approccio diverso, leggero, divertente, nuovo.
Ma anche io che ho la pelle grassa?
Sì. Non ungono, non irritano la pelle, rimangono slow senza essere né unti né "brillantinosi" (a parte gli illuminanti ovvio quelli se non brillano che divertimento c'è?)
1 Blush in stick rosa "colorito sano": sulle guance, un po' sul naso per simulare il sole che ci arrossa il viso, ma anche sulle labbra.
2 Illuminante in stick: appena sotto la curva delle sopracciglia, sull'arco di cupido, sopra lo zigomo per far rimbalzare la luce e valorizzare i naturali volumi del viso.
3 Bronzer in stick: colori caldi che ci fanno sentire già nella bella stagione. Non serve essere maghi del contouring anche per questi sono colori caldi, non servono a scolpire ombre (fredde) ma a scaldare l'incarnato magari disegnando un mezzo otto delicato ai lati del viso come se mettessimo una terra in polvere.
4 Balm idratante labbra lucido trasparente: avete presente quella bella sensazione di labbra piene lucide che danno certi balsami labbra? ecco questo è così bello corposo e lucido che farà brillare i sorrisi idratando in profondità.
Pure U è un nostro nuovo amore scovato in internet, provato e subito amato. Brand nato dal lavoro di un team di giovanissimi ricercatori nel campo della cosmesi che producono make-up totalmente naturale, vegan, testato su pelli sensibili, senza profumi e in un pack ecologico in carta riciclata. Amiamo la loro ricerca, sono riusciti a creare colori e texture meravigliosi senza uso di coloranti animali né cera d'api. Solo oli, burro, estratti e pigmenti certificati biologici e naturali.
and bringing our baggage into the room got to be forbidden,it means i cannot sketch there.
no problem,i sketch in my brain then.
The Sattriya dance has evolved out of performances that took shape in the vast network of sattras or monasteries that were established in Assam since the sixteenth century, when the Vaishnava movement led by Shankaradeva (1449-1568) swept the land. Dramatist and composer as much as social and religious reformer, Shankaradeva was the fountainhead of this great array of performance forms, and created a corpus of songs and dance-dramas that constitute the core of the edifice. It has subsequently been built up by the service of generations of artists at the sattras, whence a theatre art of the present day has emerged in recent times. The non-monastic Sattriya dance today is mainly the preserve of the laity.
The principal dances within the gamut of Sattriya are the Sutradhari Nach, the dance of the sutradhara or conductor; Krishna or Rama Nach, the dance of Lord Krishna or Rama; and Gopi Nach, the dance of the gopis or milkmaids of Vrindavana. Some of the other dances within the fold are Rasar Nach, based on the Rasa Lila of Krishna; Yuddhar Nach, a dance of combat using bows (dhanu) and arrows, or clubs (gada); Jhumara, a group dance performed with song but without abhinaya; and Chali Nach, a dance with stress on footwork. An artificial literary idiom, which has been called the Assamese Brajabuli, being a queer mixture of Assamese, Maithili, Hindi, and other elements, is used in Sattriya with intervening Sanskrit verses. The Sattriya dance possesses a number of hastas or hand movements (called hat), choreographic patterns, distinctive costumes, and a variety of masks. The music mostly depends on the khol, a drum associated with Vaishnava devotion in eastern India, and cymbals – pati tal, bhor tal – supporting ragas and other songs. There being no order of nuns in the sattras, there were no female dancers in Sattriya. Even in village performances, female roles were taken by boys. This has changed now, with professional female dancers dominating the stage.
Characters in the dances comprising Sattriya have their own special costumes. The sutradhara is generally dressed all in white: a turban (ready-made, of cloth, sometimes of paper today, and fitted often with silvery ribbon stripes), a long-sleeved jama or shirt, and a fluffy skirt (ghuri) tied on the waist with a waist-band with flower designs on it (tangali). For ornaments he puts on silver bangles (gamkharu) studded with stones, a lace with a drum-like golden bead in the middle (matamani), dangling ear-ornaments of gold (unti), and brass anklets (nepur). The gayan-bayan singers and accompanists are similarly, but more modestly, attired. Krishna, Rama and other male characters drape the legs with dhotis and combine this with colourful embroidered jackets. The gopis and other female characters use bright skirts and shawls. For make-up, colours prepared from vegetable dyes are used, and in most cases characters can be identified by the colours they wear.
Sattriya dance is being presented by the Sattriya Kendra, Guwahati, established as part of Sangeet Natak Akademi’s programme of support to Sattriya dance and associated with the sattras. Naren Chandra Baruah, and Ghana Kanta Bora Borbayan’s group will be performing Sattriya dance. Naren Chandra Baruah, who received his training in Sattriya dance and khol-playing under Paramananda Barbayan, has performed in various prestigious festivals. He is currently teaching Sattriya dance at Mitali Kala Kendra, Guwahati, and in a school for teaching Sattriya called Nrityabhumi which was founded by him. Ghana Kanta Bora Borbayan has been trained in the Sattriya dance and music traditions of Assam by several eminent gurus. He has also received training at the Kamalabari sattra of Majuli, Assam. A teacher of eminence, Ghana Kanta Bora Borbayan has been training students in Sattriya dance and allied disciplines for many years. He has been performing and attending seminars and symposia, introducing the Sattriya art in prestigious festivals in various parts of the country. Ghana Kanta Bora Borbayan has also received the Sangeet Natak Akademi Award, 2001 for his contribution to Sattriya dance.(Source Sangeet Natak Academy)
Szyby Ewa i Krystyna dawnej kopalni Szombierki, ul. Zabrzańska, Bytom, 17 maja 2022 r.
Kopalnia Szombierki (do 1945 r. Hohenzollerngrube) powstała w 1870 r. Szyb Krystyna, z wieżą wyciągową zbudowaną w 1929 r., działał do 1996 r., szyb odwadniający Ewa pozostaje czynny do dzisiaj.
**
Ewa and Krystyna shafts of the old Szombierki coal mine, Zabrzańska str., Bytom, May 17, 2022
Szombierki mine (unti 1945 Hohenzollerngrube) was established in 1870. The Krystyna shaft with the tower built in 1929 was closed down in 1996, the Ewa drainage shaft is still in operation.