View allAll Photos Tagged Simula
LA VIRGEN DE LA SOLEDAD DE PORTA VAGA at the Sta. Maria, Bulacan Lenten Exhibit 2009
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Behind the Royal Palace extend the Royal Gardens, enclosed by a circle of seventeenth-century fortifications. Two small houses were built on the tip of the Bastioni: that of S.Maurizio and that of the Madonna degli Angeli, known as Bastion Verde. The name Verde derives from the fact that Vittorio Emanuele II had it painted green and covered with ivy, in homage to his wife.
The green Bastion has a pentagonal plan, incorporates and preserves the construction of Vitozzi (1585-1587): a small pavilion with a loggia with columns, now walled up, with elegant corbels and a mighty band of corbels that simulates an ancient military structure, but refined in the details, from which to admire the viewpoint of the garden. It was modified in the eighteenth century in the roof with rigid pitches and flagpole.
≈==================================
Dietro al Palazzo Reale si estendono i Giardini Reali, racchiusi da una cerchia di fortificazioni seicentesche. Sulla punta dei Bastioni vennero costruiti due casini: quello di S.Maurizio e quello della Madonna degli Angeli, noto come Bastion Verde. Il nome Verde deriva dal fatto che Vittorio Emanuele II lo fece dipingere di verde e ricoprire di edera, in omaggio a sua moglie.
Il Bastion verde ha pianta pentagonale, ingloba e conserva integra la costruzione del Vitozzi (1585-1587): un piccolo padiglione dotato di loggia a colonnine, oggi murata, con eleganti beccatelli e una possente fascia di mensoloni che simula un’antica struttura militare, ma ingentilita nei dettagli, dal quale ammirare il belvedere del giardino. Venne modificato nel Settecento nella copertura a rigidi spioventi e pennone.
EL VERDADERO RETRATO
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
LA VIRGEN DE LA SOLEDAD DE PORTA VAGA sa Altar ng Katedral ng Maynila. Dahil sa matinding pinsala sa Cavite Puerto noong panahon ng digmaan, sa Maynila nagdiwang ng Kapistahan ang Mahal na Birhen ng Soledad, kung saan, idinambana ng Arzobispo ng Maynila ang Orihinal na Larawan ng REINA DE CAVITE sa Sanctuario ng nasabing dambana.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Llum BCN es un festival europeo de referencia en el ámbito de las artes lumínicas y un acontecimiento cultural muy apreciado por la ciudadanía de Barcelona. Organizado por el Ayuntamiento de Barcelona, en Llum BCN convergen las intervenciones de creadores y creadoras de todos los ámbitos de las artes visuales: del arte contemporáneo al diseño o la arquitectura, y de la tecnología al diseño de iluminación.
"Electric Routes"
Pl. de Santiago Pey - C. Badajoz, 175
Yamaha Light Meeting Point
#Electric_Routes
Con la instalación Electric Routes se nos propone un juego con las alturas y el entorno de la explanada elevada del DHub en el que se invaden los alrededores en cotas diferentes y se permite al público observar la instalación desde puntos y perspectivas también diferentes. La obra resultante invita a las personas visitantes, de forma casi directa, a recorrer con la mirada una fina estructura en forma de tira led que simula un fulgente cable eléctrico a gran escala. Este haz de luz —como la estela de un látigo lumínico que deja su huella en la superficie sólida— dirige al público hacia la exhibición de Yamaha, en la que los productos se encuentran anclados siguiendo la topografía orgánica de la instalación. El cable eléctrico es la representación misma de la conectividad y de la libertad que Yamaha permite para desplazarse de un sitio a otro de la ciudad con total facilidad, sobre cualquier tipo de superficie, en sus productos eléctricos, que son una solución de movilidad personal eficiente y sostenible.
Yamaha Light Meeting Point
Gisela Cardona, Marko Jesic, Nona Kadieva y Roberth Carrión, provenientes de España, Serbia, Bulgaria y Ecuador, respectivamente, integran el grupo de estudiantes de quinto año de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (UIC).
With the Electric Routes installation we are proposed by a game with the heights and the environment of the high esplanade of the DHUB in which the surroundings are invaded in different dimensions and the public is allowed to observe the installation from different points and perspectives. The resulting work invites the visitors, almost directly, to look with the look a fine structure in the form of LED strip that simulates a glare large -scale electrical cable. This beam of light - like the wake of a light whip that leaves its mark on the solid surface - directs the public to Yamaha exhibition, in which the products are anchored following the organic topography of the installation. The electric cable is the very representation of connectivity and freedom that Yamaha allows to move from one place to another in the city with total ease, on any type of surface, in its electrical products, which are a solution of efficient personal mobility and sustainable.
Yamaha Light Meeting Point
Gisela Cardona, Marko Jesus, Nona Kadieva and Roberth Carrión, from Spain, Serbia, Bulgaria and Ecuador, respectively, integrate the group of fifth year students of architecture of the International University of Catalonia (IIC).
La playa Brava de Punta del Este, en el lado océanico de la ciudad. En la foto se ven Los Dedos, es obra del chileno Mario Irarrázabal como una forma de advertir los peligros de las aguas oceánicas (la mano simula una persona ahogándose).
Detrás de la escultura se ve un edificio que ofrece un restaurant y mirador panorámico en su último piso, al cual se puede acceder a través de un ascensor. ¿Lo ven?
The Brava beach in Punta del Este, on the oceanic side of town. In the photo are Fingers, is the work of Chilean Mario Irarrázabal as a way to warn the dangers of ocean waters (the hand simulates a drowning person).
Behind the sculpture is a building which offers a restaurant and panoramic viewpoint on the top floor, which is accessible via a lift. See?
Araw Ng Banal Na Bendisyon Para Sa La Traiciόn (Ang Pagkakanulo)
Encargado: Rodel Enriquez at Pamilya
©2008 Rodel Enriquez.
Panimula
Ang La Traiciόn o “Ang Pagkakanulo” ay simbolo ng simula ng mga pasakit ni Hesus na nanggaling sa mga taong hindi naniniwala na Siya ang Tagapagligtas.
Magugunitang isinalaysay ni Apostol Mateo (26:47-51) na habang nagsasalita pa si Hesus sa Kanyang mga apostol ay dumating si Hudas kasama niya ang napakaraming tao na may mga tabak at mga pamalo. Sila ay mula sa mga pinunong-saserdote at mga matatanda. Bilang tanda ay sinabi ni Hudas sa mga kasama na: “Ang sinumang halikan ko, siya iyon. Dakpin ninyo siya.” Magugunitang binanggit din ni San Marcos Ebanghelista (14:44-45) na agad itong lumapit kay Hesus at sinabing: “Bumabati, Guro!” Pagkatapos ay hinalikan niya si Hesus ngunit sinabi ni Hesus sa kaniya: “Kaibigan, anong dahilan ng pagparito mo?” Ngunit agad na lumapit sa Kanya ang mga tao, hinawakan ang Kaniyang mga kamay at Siya ay dinakip.
Bakit sa pamamagitan ng halik? Ito ang ginamit ni Hudas dahil ito ay pambati ng mga apostol kay Hesus tuwing sila’y magkikita at isa itong mataas na uri ng pagbibigay-galang. Kaugnay nito, ginamit niya itong senyales para sa mga dadakip kay Hesus upang hindi magkaroon ng ideya ang mga nasa paligid. Ang dating simbolo ng pagmamahal, pakikipagkaibigan at paggalang ay nadagdagan ng pagkakanulo dahil sa kaganapan ng pagdakip sa Kanya. Higit pa rito, sinabi ng manunulat na si Brian Schwertley na “ang magkanulo ay masama; ang ipagkanulo ang anak ng Panginoon ay mas masama; ngunit ang ipagkanulo si Hesus sa pamamagitan ng halik ay higit na masama sa lahat.”
Sa kabuuan, ang La Traiciόn ay isang kabanata sa pasyon ni Hesukristo upang higit na mapagnilayan ng mga Kristiyano na maging ang anak ng Panginoon ay inialay Niya para sa kapakanan ng sanlibutan.
Pagninilay
Ang mga pangyayari kay Hesukristo ng mga sandaling ito ay sadyang makapigil hininga at maaring maging sukatan ng pananampalataya – kaya mo bang tanggapin lahat ng plano sa iyo ng Panginoon sa ganitong sitwasyon? Hindi ka ba manlalaban sa mga dadakip sa’yo kahit ito ay labag sa iyong kalooban? Kaya mo bang isakripisyo ang sarili at tanggapin lahat ng hapdi sa sugat para sa ikaliligtas ng lahat ng tao?
Kung dumating ang "Hudas" sa iyong buhay at lumapit ito upang magbigay ng problema; naway tangapin mo rin siya nang may pagmamahal ng Panginoon. Tandaan natin na tinawag pa ring “kaibigan” ni Hesus si Hudas kahit na siya’y ipagkakanulo na sa pamamagitan ng isang halik.
Tandaan nating hindi dahilan ang pagiging maawain ng Panginoon upang ipagkanulo Siya sa mga bagay na panandalian; bagkus ito ang dahilan upang maging masigasig na makasama Siya sa buhay na walang hanggan.
Sa paggunita ng mga pasakit ni Hesukristo ngayong panahon ng Semana Santa ay marapat na alalahanin ng bawat isa na tinanggap ni Hesus ang kapalarang itinakda ng Panginoon sa Kanya kaya’t dapat na tanggapin ninuman ng buong puso at kalooban ang plano ng Panginoong Diyos sa Kanyang bayan at sa ating buhay. Katulad ng pinakita ni Hesus, hindi Siya nanlaban sa mga taong kasama ni Hudas bagkus ay tinaggap ang halik ng pagkakanulo upang tuparin ang nakatakda para sa Kanya.
El Teatre-Museu Dalí, inaugurat el 1974, fou construït sobre les restes de l'antic teatre de Figueres, i forma part del triangle dalinià empordanès junt amb el Castell Gala Dalí de Púbol i la Casa-Museu Salvador Dalí de Portlligat, tots gestionats per la Fundació Gala-Salvador Dalí.
L'actual edifici del Museu Dalí és un espai que fou, durant molts anys, el Teatre Principal de Figueres, construït entre 1849 i 1850, obra de l'arquitecte Josep Roca i Bros, i ple d'activitat en la vida figuerenca de l'època, pel qual hi passaren de gira les principals companyies d'òpera que actuaven al Liceu de Barcelona i una gran quantitat de grups de sarsuela i de teatre que constantment recorrien Espanya. Sorgí com a resultat de l'activitat cívica cultural i associativa de la societat figuerenca del segle xix. Fou un exemple més dintre de l'onada de construcció de teatres, entre els quals destaquen els d'Olot, Girona, Barcelona, Reus, Valls, etc. El 1939 s'incendià i quedà parcialment destruït i posteriorment abandonat. Quan Dalí era petit era l'únic teatre de Figueres, i aquí havia estat on havia vist les seves primeres obres teatrals i altres espectacles); un teatre que ja havia estat construït sobre un altre teatre encara més antic, aixecat el 1814, segons diferents historiadors, i que a la vegada havia estat, antigament, un cementiri.
Inaugurat el 1974, és considerat com la darrera gran obra de Salvador Dalí. Tot en ell va ser concebut i dissenyat per l'artista, per tal d'oferir al visitant una veritable experiència i endinsar-lo en el seu món captivador i únic. L'embrió del projecte del Teatre-Museu sorgeix a principis dels anys seixanta. Ramon Guardiola, llavors alcalde de Figueres, sol·licita a Salvador Dalí la donació d'una obra per al Museu de l'Empordà. La resposta de Dalí no es fa esperar, a Figueres no només li regalarà una obra, sinó tot un museu, i escull l'edifici de l'antic teatre, que només conservava la seva estructura perifèrica. La inauguració oficial del Teatre-Museu Dalí va ser el 28 de setembre de 1974.
Retrat de Mae West que pot utilitzar-se com a apartament surrealista és una obra del pintor català Salvador Dalí realitzada entre 1934 i 1935. Està feta en guaix sobre paper de diari. Com el seu nom indica, és d'estil surrealista i les seves dimensions són 31 x 17 cm. Es conserva a l'Institut d'Art de Chicago.
Aquesta obra va ser realitzada sobre una foto de l'actriu Mae West publicada en un diari. Dalí crea a partir d'aquesta fotografia un escenari realista d'una estança de l'època usant els trets facials de l'actriu com a mobles i motius ornamentals.
El cabell és usat com una cortina que hi ha a la porta. Cada ull de l'actriu simula un quadre emmarcat, el nas pren la forma d'una xemeneia sobre la qual hi ha un rellotge i, finalment, la boca es converteix en un sofà. El fons de la cara és pintat de vermell per la paret i a la part inferior se simula el pis de la sala. Sobre la barbeta, Dalí, hi pinta unes escales i decora l'exterior de la cambra.
En els anys trenta, Dalí va encarregar fabricar, a petició de l'anglès Edward James, un sofà semblant al del quadre i a finals dels anys setanta, Dalí, amb ajuda de l'arquitecte català Òscar Tusquets, va reproduir l'apartament, en tres dimensions, al Teatre-Museu Dalí de Figueres.
Aquesta imatge ha jugat a En un lugar de Flickr.
KASAYSAYAN NG BAYAN NG LOS BAÑOS, 1613 – 1898
(Ang Bayan ng Los Baños noong Panahon ng Kastila)
Lalawigan ng Laguna, Republika ng Pilipinas)
N.B. Ang mga datos pangkasaysayan na ditoý natutunghayan ay hango sa mga pinagsangguniang ito: a) ang aklat ni Felix de Huerta, Franciscano, na nalimbag noong 1865 tungkol sa Provincia de San Gregorio Magno ng mga Franciscano (sumasakop sa laht ng mga parokya sa buong Pilipinas na nasa ilalim ng panganalaga ng mga Franciscano) pahina 152-155; b) ang aklat ni Eusebio Gomez Platero, Franciscano rin, na nalimbag noong 1880 na may pamagat ng “Catalogo Biografico de los Religiosos Franciscanos de la Provinica de San Gregorio Magno de Filipinas.” Manila, Imprenta del Real Cloegio de Santo Tomas. Ang ikatlong pinagsanggunian ay ang masusing pag-aaral na ginawa ni Bruce Cruikshank noong mga taong 1970s, ukol sa kasaysayan ng mga Franciscano sa Pilipinas noong panahon ng mga Kastila, at naging isang doctoral dissertation. Ang mga itoý matatagpuan sa Franciscan Archives sa parokya ng San Pedro Bautista, San Francisco del Monte, Quezon City sa ilalim ng pangangasiwa ng kasalukuyang Archivist na si Rev. Fr. Jose Femilou Gutay, OFM.
Nagmula sa mga paliguan ng maligamgam na tubig na hanggang ngayon ay marami pa sa lugar na ito, ang pangalang “Los Baños” ng bayang ito sa lalawigan na kung tawagin noong panahon ng Kastila ay “La Laguna.” Noong nagsisimula pa lamang ang pangangaral ng Ebanghelyo sa Pilipinas, ang Los Baños ay isang visita lamang (walang sariling pari bilang kura paroko na nakatira mismo sa lugar na ito, bagkus ay “dinadalaw” lamang o “visita”ng mga paring buhat sa ibang lugar). Ang visita ay may patrong San Nicolas de Tolentino, sakop ng bayan ng Bay, na nooý nasa mga paring Agustino. Samakatuwid ay hindi kataka-taka na ang patron ay si San Nicolas de Tolentino, isang santong Agustino. Hanggang ngayon, si San Agustin pa rin ang santong patron sa bayan ng Bay. Ipinaubaya ng mga Agustino sa mga Franciscano ang pangangasiwa ng visita na ito, at ang pagsasalin na ito ay pinagtitibay ng isang escribano na nagngangalang Don Luis Vela noong ika 17 ng Septiembre 1613. Noong panahong iyon ay may nakatalang 40 tributos lamang ang lugar na ito, samakatuwid baga’y may apatnapung mamamayan at kanilang pamilya na naghahandog ng tributo o ang buwis sa pamahalaang kolonyal. Kaya naman sa mga Franciscano napapunta ang pangangasiwa ay sa dahilang sila ay may Ospital nang nakatatag (taong 1602 ng matatag) sa lugar na ito, matapos matuklasan noong taong 1590 ang pambihirang katangian ng mga maligamgam na bukal ng tubig na lubhang nakatutulong sa paggaling sa ilang uri na ito at napansin ang kaaya-ayang mga bukal ng mainit-init na tubig rito. Si San Pedro Bautista ay isa sa mga martir na Franciscano sa bansang Hapon noong 1597 (kasama nag Heswitang pari na si San Pablo Miki) at ang kapistahan ng mga martir na ito ay ipinagdiriwang sa buong Simbahan tuwing ika-6 ng Febrero. Si San Pedro Bautista marahil and kauna-unahang Santo na tumira at naglagi sa bansang Pilipinas at nakarating pa nga dito sa bayan ng Los Baños.
Hindi naging isang ganap na bayan o municipio ang Los Baños hanggang noong taong 1640. Noong taong, iyon, hinirang si Don Juan Castañeda bilang kauna-unahang capitan o gobernadorcillo ng bayan (ngayon ay alcalde o mayor ang katumbas nito). Ang lugar na ito ay nasa hilagang bahagi ng paanan ng bundok Maquiling (Makiling) at nasa timog na bahagi naman ng baybayin ng malawak na Laguna de Bay. Nasa direksyong pahilag-hilagang silangan ang bayan ng Bay, may isa’t kalaharing IleguaI ang layo samantalang sa direksyong pakanluran-hilagang kanluran naman ang bayan ng Calamba, na may layong isang legua. Maalinsangan at mainit ang klima na may hangin na umiihip mula sa dakong timog na sinasalungat naman ng mula sa hilaga-kanluran. Ayon kay Padre Felix de Huerta, sumusulat noong 1865, ang malimit na nagiging sakit ng tao rito ay ang tinatawag na tercianas. Dumadaloy sa sakop ng bayang ito ang isang ilog na ang ngala’y Dampalic (Dampalit) na may isa sa pinakamabubuting tubig na kilala sa bansa. May daan o lansangan patungong bayan ng Bay, at isa rin patungong bayan ng Calamba. Itong ikalawang nabanggit na daan patungong Calamba ay utang na loob natin sa kaalaman at kasipagan ni Padre Juan de Carillo, kura ng Los Baños noong 1849, na sa pamamagitan ng pagpapasabog ng mga eksplosibo ay nabuksan ang tinaguriang bundok ng Lalacay upang bigyang daan ang kalsada patungong Calamba. Ang bahagi ng bundok na pinasabog upang makagawa ng kalsado noon 1849 ay sinasabing purong bato na matiga talaga. Dumarating ang mga sulat na hatid ng kartero tuwing Huwebes ng umaga at Lunes ng hapon at umaalis din sa mga araw na tio.
Mula ng taong 1613 hanggang 1727 (mahigit isandaang taon), hindi nagkaroon ng gusaling-simbahan ang Los Baños. Ang mga parokyano ay nagsisimba sa simbahan ng Ospital ng mga Franciscano at ang patrona mula’t saput ay ang Inmaculada Concepcion ng ating Mahal na Birhen at may titulong Nuestra Señora de Aguas Santas. Nasunog ang simbahan ng ospital noong 1727, at minabuting magpatayo ng bagong simbahan sa karangalan pa rin ng Inmaculad Concepcion ng Mahal na Birhen de Aguas Santas, na sa simula ay yari sa kawayan at nipa. Ang simbahan na patuloy pa ring natutunghayan ngayon ay unang ginawa na yari sa bato noong 1790 sa ilalim ng pangangasiwa ni Padre Domingo Mateo. Nanatiling nipa ang atip ng simbahang ito na yari sa bato hanggan noong taong 1851, kung saan ipinaayos ni Padre Manuel Amat ang lahat ng bahaging kahoy ng simbahan at ang atip naman ay ginawang “de teja”(tiles sa wikang Ingles). Ipinagawa din ni Padre Manuel Amat ang tore ng simbahan na may dalawang kampana, ang sacristia at ipinapinta ng maganda at kawili-wili ang simbahan. Nagpagawa din ang nabanggit na Padre Amat ng kumbento o casa parroquial na yari sa bato at maginhawa naman. Noong panahon ni Padre Amat ay mayroong na ring tribunal ang bayan na maayos at matibay ang pagkakagawa, may carcel, may paaralan para sa primera enseñanza (primary education o primary school), may municipio at mga 250 bahay na gawa sa kawayan ayon sa katutubong estilo sa lugar.
Para sa binabalak na pagtatalaga ng Simbahan ng Los Baños bilang Dambana ng Mahal na Birhen sa pamagat ng Inmaculada Concepcion, maaring pagnilayan ang mga sumusunod na mga inpormasyon mula sa masusing pagtanaw sa nakalipas na kasaysayan ng bayan:
__________________________________________________________________ _ Mahalagang bigyan-pansin na mula’t sapul ng mga kauna-unahang taon ng paglilingkod ng mga paring Franciscano sa Los Baños, naging Mahal na Patrona na ang Inmaculada Concepcion ng Mahal na Birhen sa ilalaim ng pamagat ng Nuestra Señora de Aguas Santas. Ang debosyon na ito ay nagmula sa simbahang itinayo malapit sa ospital. Ang simbahan ay para sa mga may sakit na nagnanais maligo sa mga mainit-init na tubig na bumubukal at itinuturing na may katangian nakakaigi sa kalusugan ng tao. Ang debosyon, alalaong baga, ay nakaugnay marahil sa kahilingan ng mga taong nagtutungo sa mga paliguan ng Los Baños upang gumaling sa samu’t saring mga sakit o karamdaman. Sa kasalukuyan ay wala nang dumadayong turistang taga-Maynila tuwing tag-init. Maituturing na mula pa noong 1600 (itinatag ang opsital noong taong 160-2), ang Mahal na Birhen o sa wikang Ingles, “The Purest One, The Sinless One”ay ang mahal na patrona na ang lahat ng mga bukal (hot springs) o paliguan (resort-swimming pool) sa Los Baños, at ang mga bukal na ito ay mga “aguas santas”. Sa may bundok ng Lalakay, na ibinuka upang magkaroon ng daan patungong Calamba noong panahon ni Padre Juan de Carrillo, taong 1849, na ngayon ay Splas Island Resort na, makikita ang isang ginawang yungib ng Mahal na Birhen. Makikita ang kahalintulad na pangyayari sa bayan ng Lourdes, Francia kung saan ang debosyon sa Mahal na Birhen ay nakaugnay sa pagligo sa mga tubig na mahimala o nagpapagaling. Ang Birhen ng Lourdes ay nagpakilala din kay Santa Bernardita Soubirous bilang Birhen ng Inmaculada Concepcion. Subali’t ang debosyon sa Los Baños ay nagmula pa noong mga unang dekada ng 1600 samantalang ang aparisyon sa Lourdes ay noon lamang 1858.
_________________________________________________________________
May mga dakong sakop ng bayang ito na masasabing bulubundukin , lalo ng ang gawing timog sa paanan ng bundok Maquiling. Dito rin mula sa bundok nagbubuhat ang mga bukal ng mainit na tubig na lubhang mainam sa mga nahihirapan. Sinsabing isang dating bulkan ang bundok na ito. May mga mas mabababang bundok na nakapalibot sa Maquiling. Natatagpuan sa mga bundok na ito ang ilang uri ng mahuhusay na kayoy na materiales fuertes, mainam gamitin sa pagtatayo ng gusali at paggawa ng mga kasangkapan or muebles ng bahay tulad ng molave, banaba, tindalo, manggachapus, dungon, calamansanay, visac, at iba pa. May mga mina din ng mahuhusay na bato para sa pagtatayo ng mga gusali, at may nagsasabing nakatagpo din sila ng ginto at piedra iman o batubalani.
Ang mga ilog na dumadaloy sa bayang ito ay: ang pinanganlang Maytin (Maitim), na siyang hangganan ng bayan ng Bay sa dakong silangan; ang Molauin (Mulawin), na mas malapit sa bayan (ang kasalukuyang barangay ng Maahas at San Antonio); ang Dampalit sa dakong kanluran ng bayan na mainit-init ang tubig at ang buhangin din ay mainit-init. May mga dako na halos hindi na makayanan anginit ng tubig (nakalalapnos) para sa paliligo. Hindi nagagamit ang mga ilog na tio para sa patubig ng mga pananim. Kapra-kapraso lamang ang lupang maaring pagtanman at ang palay na inaani ay para lamang sa mga taga-Los Baños. Mayroon din munggo, niyog, bunga at saging. Ang mga taga-Los Baños ay abala sa pagtatanim, sa pagtotroso, sa pangingisda sa Laguna de Bay at ang kanilang mga produkto ay nakakarating sa Maynila sa pamamagitan ng mga casco na dumadaong sa pantalan ng isang barrion ng Los Baños na tinatawag na Mayondon.
HOSPITAL DE LOS BAÑOS
Pagkagaling ni Fray Pedro Bautista (ngayoý San Pedro Bautista na) mula sa pagdalaw niya sa lahat ng mga Franciscanong nakakalat na sa iba’t ibang dako ng Pilipinas noong 1590, natuklasan niya ang mga maiinit na tubig sa paanan ng Bundok Maquiling sa may baybayin ng Laguna de Bay. Dhail sa matinding pagmamalasakit ni Fray Pedro Bautista sa mga nahihirapan, agad niyang nakilala ang husay at galing na maaring idulot ng mga tubig na ito, pinapunta niya da dakong ito si Fray Franciso de Gata, isang Franciscanong lego o lay vrother, noong patapos na ang taong 1590 upang masusing suriin at pag-aralan ang mga maiinit na bukal na ito. Nakarating nga si de Gata sa Los Baños, nguni’t sa kasamaang palad ay hindi nagawa ang dapat gawin dahil sa nagkasakit ito. Kinailangang bumalik sa Maynila kung saan namatay si de Gata.
Kasunod nito ay pinapunta ni Fray Pablo de Jesus na nooý provincial ng mga Franciscano sa Pilipinas ang isa pang lego rin noong 1593, si Fray Diego de Santa Maria. Sa kanyang pagsusuring ginawa, natuklasan niyang tunay ngang may katangiang medicinal and tubig. Nanatili si Fray Santa Maria sa Los Baños ng ilang taon at tumulong sa mga maysakit na dumarating sa lugar na iyon upang maligo sa mga bukal ng tubig. Nang mapansin ito ng provincial na si Fray Pablo de Jesus, ipinasya niyang magpatayo na ng isang ospital. Nakamit nila ang pagsang-ayon ng Cabildo sa Maynila (cathedral chapter) na tumatayong autoridad habang sed vacante pa o walang Arzobispo noong panahong iyon. Ang pagsang-ayon ng Cabildo ay may petsang 29 Julio 1602, samantalang ang pagsang-ayon naman ng Superior Gobierno sa Pilipinas ay nakamit noong 13 Octubre 1002. Agad sinimulang ipatayo ang ospital na may patron ng Purisima Concepcion, sa ilalim ng titulo ng Mahal na Birhen na Nuestra Señora de Aguas Santas. Noong 108, inihandog ng mga pangunahing mamamayan ng Bay (principales) ang isang pirasong lupa sa pagitan ng Dampalit at ng ilog Quinacapatlan. Noong 1610, tumulong ang bayan ng Pila sa ospital ng Los Baños sa pamamagitan ng paghandog ng malalawak na lupain sa bayan ng Jalajala. Ang mga inaani ng mga lupaing ito at ang limos ng mga tao ang siyang tumusots ng mga ginastos sa pagpapagawa ng isang matibay at maalwang ospital na yari sa bato, at may karugotng pang simbahan at kumbento.
Malaking pakinabang ang naidulot ng opsital sa lahat ng mga maysakit na nagtutungo rito hanggang noong taong 1640, kung kailan ipinasya ng Señor Don Sebastial Hurtado de Corcuera na itigil na ng mga Franciscano ang pangangasiwa sa ospital. Bunga nito, unti-unti nang nalaos ang ospital hanggang sa taong 1676 na itinigil na ito.
(Halaw sa isinulat ni Felix de Huerta, nilimbag noong 1865, pp. 575-576)
Sa mga makakabasa:
Hindi ko na po idinugtong ang talaan ng mga nadestinong kura paroko sa Los Baños, mula 1613-1898
Kaya sa ating Kasaysayan ay nawawala po mula taong 1898, kung meron pong pagkukunan, mangyari lamang pong ibigay sa amin ang mga pagkukunang dokumento. Malaki po ang inyong maitutulong. Maraming Salamat Po.
Ang Lungsod ng Maynila (Opisyal: City of Manila), kilala bilang Maynila, ay ang kabiserang lungsod ng Pilipinas na isa sa 17 lungsod at munisipalidad na bumubuo ng kalakhang Maynila. Matatagpuan ang lungsod sa baybayin ng look ng Maynila na nasa kanlurang bahagi ng pambansang punong rehiyon na matatagpuan sa kanlurang bahagi ng Luzon, isa ito sa mga sentro ng negosyo ng umuunlad na kalakhang pook na tinitirahan ng humigit sa 19 na milyong katao.
Ang Maynila, na sumasakop ng 38.55 na kuwadrado ng kilometro,ay ang pangalawang pinakamalaking lungsod ng Pilipinas, na may humigit-kumulang na 1.6 milyong kataong naninirahan. Mas matao nga lang ang lungsod Quezon, ang dating kabisera ng bansa. Ang kalakhang pook ay ang pangalawang pinakamalaki sa Timog-silangang Asya.
Ang Maynila ay may 900 na kilometro ang layo mula sa Hongkong, 2,400 na kilometro ang layo mula sa Singgapur at mas marami ng 2,100 na kilometro ang layo sa hilagang-silangan mula sa Kuala Lumpur. Ang ilog Pasig ang humahati sa lungsod ng dalawa. Sa depositong alubyal ng ilog Pasig at look ng Maynila nakapwesto ang nakakaraming sinasakupan ng lungsod na gawa mula sa tubig.
Noong kapanahunan ng mga Hispano, itinaguyod ang lungsod na may umpok-umpok na pamayanan na pumapalibot sa nagsasanggalang pader ng Intramuros (napapaderan), ang orihinal na Maynila. Ang Intramuros ay isa sa mga pinakalumang nagsasanggalang na pader sa Gitnang Silangan, ay ginawa at dinisenyohan ng mga misyonaryong Heswita para hindi masakop ng mga Tsino ang pamayanan at mailigtas ang mga mamamayan. Noong kapanahunan ng Amerikano, ilang pagsasaayos ang isinagawa sa katimugang bahagi ng lungsod at ginamit ang arkitekturang disenyo ni Daniel Burnham.
Ang Maynila ay tinatabihan ng ilang lungsod sa kalakhang Maynila katulad ng lungsod ng Navotas at lungsod ng Kalookan sa hilaga, lungsod Quezon sa hilagang-silangan, lungsod ng San Juan at lungsod ng Mandaluyong sa silangan, lungsod ng Makati sa timog-silangan at lungsod ng Pasay sa timog.
Noong ika-13 siglo, ang lungsod ay binubuo ng mga tindahan at opisinang tagatanggap sa may tabi ng baybayin ng ilog Pasig, na nasa hilaga ng mga makalumang pamayanan. Ang opisyal na pangalan na binigay ng mga Malay sa lungsod ay Seludong/Selurung, na ginamit din sa isang rehiyon sa pulo ng Luzon, at inimumungkahi na ito ang kabisera ng Kaharian ng Tondo. Ang lungsod ay nakilala rin sa pangalan na binigay ng mga pangkat etnikong mga Tagalog, ang Maynila, unang nakilala bilang Maynilad. Ang pangalan ay mula sa salitang nila, isang uri ng halamang mabulaklak na tumutubo sa baybayin ng look, na ginagamit para gumawa ng sabon para sa pakikipagkalakalan; nanggaling ito sa salitang may mila, na may unlaping ma- na tumutukoy kung saan ang isang lugar ay mayroong isang malagong bagay (ang nila ay pwedeng Sanskrit na nila "punong indigo").(Ang sinasabing naging pangalan ng halaman ay nilad ay kathang isip lamang.) Ang lungsod ay may humigit sa 100 mga parke na nakakalat sa buong lungsod.
Ang Maynila ang naging upuang kolonyal na pamahalaan ng Espanya noong opisyal na pinamahalaan ang mga isla ng Pilipinas ng tatlong siglo simula 1565 hanggang 1898. Noong inokyupa ng Britanya ang Pilipinas, ang lungsod ay pinamahalaan ng Gran Britanya ng dalawang taon simula 1762 hanggang 1764 na naging parte sa Pitong Taong Digmaan. Ang lungsod ay nanatiling kabisera ng Pilipinas sa pamamahala ng pamahalaang probisyonal ng mga Briton, na kumikilos sa pamamagitan ng mga arsobispo ng Maynila at ng Real Audiencia. Nasa Pampanga ang kuta ng mga armadong rebelde laban sa mga Briton.
Ang Maynila ay nakilala noong may kalakalang Maynila-Acapulco na tumagal ng tatlong siglo at nakapaghatid ng mga kagamitan simula sa Mehiko papunta ng Timog-silangang Asya. Noong 1899, binili ng Estados Unidos ang Pilipinas sa mga Espanyol at pinamahalaan ang buong arkipelago ng hanggang 1946. Noong ikalawang digmaang pandaigdig, nawasak ang malaking parte ng lungsod. Ang lungsod ay ang pangalawang pinakawasak na lungsod na sumusunod sa Varsovia, Polonya noong ikalawang digmaang pandaigdig. Ang rehiyon ng kalakhang Maynila ay gumanap na entidad na may kasarinlan noong 1975.
Isang pandaigdigan lungsod ang Maynila at kilala bilang "Beta+" ayon sa Globalization and World Cities Study Group and Network noong 2008.
Orihinal na may ari:
Don Jose Arnaiz at Dona Ignacia Zamora y Arnaiz
Camarero ng Kasalukuyan: Jazer Liem Josef Charles Zamora y Arnaiz
Orihinal na Pinagmulan ng Imahen:
Familia dela San Pacual
- Pamilyang Kastila mula sa Seville nanirahan nong Taong 1726 Hanggang taong 1837, sila ay nanirahan sa Ilo-ilo at nang mapagdesisyonang bumalik sa Espanya ipinasa ang Imahen sa aking mga Ninuno, na syang Umaalalay sa mga Paring Agustino sa Parokya ng Sto. Nino de Bugasong sa Antique
Ibinigay ang Imagen ni San Jose Kay Ignacia Zamora y Arnaiz Bilang Regalo
sa Kanyang ika- 36 na Kaarawan.
Unang Lumabas ang San Jose na ito sa Prusisyon ng Santo Nino de Bugasong Taong 1920's to 1950's
at inilipat sa aking Lolo na Si Jose Arnaiz III, Na nanirahan sa HULO Meycauayan, inilabas din ito doon noong taong 1970's sa 2 Fiesta Lamang, sapagkat ang aking familia ay lumipat sa Valenzuela... { Karuhatan at Malinta} inilabas sa isang Fiesta sa Karuhatan noong Taong 1977, at ito na ang kanyang huling Labas at pagpapakita sa publiko, sapagkat naSUNOG ang kanyang CAROZZA noong masunog ang aming Bahay sa Karuhatan.
Ang Imahen ni San Jose ay Pansamantalang napabayaan, Dahil sa Aking Ama na nag papalit ng Relihiyon Bilang Born Again Christian
Sa Kasalukuyan ipinag laban ko sa tatay ko ang aking pagiging katoliko at itinuloy ang Pangangalaga sa Santong Minsan naging Kasaysayan ng aking Familia.
sa ngayon simple ang kanyang mga damit dahil wala siyang maganda at matino, di rin ako makapagpagawa sapagkat mahal ang mga ito.
Orihinal pa din ang Kanyang Buhok simula 1870's hanggang kasalukuyan, pati ang kanyang Korona ay nananatiling Orihinal but not inproper shape, and also has a damage, ang katawan niya ay ganun din may bitak sa likod, But his Eyes are Glass Eyes first Edition for the Life Size Santo, kaunaunahang Glass Eyes ng Panahon ng Kastila kaya di Polido ang Gawa.
ang tungkod ay Orihinal pa ngunit ang Bulaklak ay di na sa pagkat nagrupok na ito sa katagalan ng Panahon.
na share ko lang po ito kasi na realize ko na every item has its own Value. you must cherish it.
El Verdadero Retrato del rostro de
LA VIRGEN DE LA SOLEDAD DE PORTA VAGA
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Esta clase de escarabajo es muy común donde vivo. Cuando alguien quiere agarrarlo, simula estar muerto. Ahora está en mi dedo.
This kind of beetle is very common where I live. When someone wants to grab it, pretends to be dead. It´s in my finger now.
Sadyang matibay ang nasabing Simbahan, at nagkaroon ng 162 pies ang haba at 36 pies ang luwang, bukod pa ang kaniyang crucero. Susog sa tinatawag na orden Corintio ang portada principal, at ang nicho na nasa ibabaw ng puerta colateral ay susog sa orden jonico. Nang taong 1840 muling ipinaayos ng naging kura na si R.P. Fr. Juan de Llerena, gayon din ang muling pagpapaigi ng Kumbento na sinira ng apoy nang halos ang buong bayan ay masunog nang nakarang 1851. Sa sunog na yaon kinahangaan ang isang himalang pangyayari, na ang 300 estampas ng Nuestra Senora de los Dolores, na pinipintuho ng bayang ito, matapos masunog at maging abo ang mesa at kahon na kinalalagyan ng nasabing estampas, ay iginalang ng apoy ang banal na larawan ng mahal na Senora, at bilang ng nasunog lamang ay ang paligid na puting papel ng mga estampas. Ang mga tao sa iba't-ibang bayan at lalawigan ay nagtaglay na simula noon ng isang mataos sa pusong pamimintuho at pagdedebosyon sa Birhen ng Pakil, kanilang nilalakbay at pinag-uukulan taun-taon ng isang napakaringal na pagsisiyam, na pinasisimulan sa ikatlong araw ng Pasko ng Pagkabuhay na mag-uli, at ito'y tanyag sa lahat sa taguring Pista ng Turumba ng Pakil.
*****
Parokya ni San Pedro de Alcantara -
Pang-Diyosesis na Dambana ng Mahal na Birheng de los Dolores de TURUMBA
Kalye Taft, Pakil, Laguna Filipinas 4017
EL VERDADERO RETRATO
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y
La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto
mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas. Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS.
MISA DE LA REINA
Noviembre 6, 2010
Novena Mayor
Ciudad de Cavite
Santuari de la Mare de Déu del Mont
La Mare de Déu del Mont és un santuari marià del bisbat de Girona, sobre el pic culminant de la serra del Mont (també coneguda com el Mont o, popularment, la Mare de Déu del Mont), a l'extrem meridional de l'antic municipi de Bassegoda, actualment agregat al d'Albanyà (Alt Empordà). La seva Mare de Déu és considerada la patrona de l'Empordà i del Bisbat de Girona.
Accés
Tradicionalment, els pelegrins han accedit a peu al santuari de la Mare de Déu del Mont per diferents camins de la muntanya i aquest era, fins fa relativament poc, l'únic mitjà possible. Actualment, s'hi pot accedir també per carretera asfaltada, des dels dos vessants. Per l'est, la carretera (19 km) parteix de la A-26 de Figueres a Olot, al trencant del Restaurant Can Vilà, poc abans de la cruïlla de la carretera de Banyoles, i cal desviar-se a l'esquerra abans d'arribar al poble de Cabanelles en direcció a Sant Martí Sesserres. Pel sud, també s'hi pot accedir des del poblet de Segueró, on cal arribar des de Beuda o des de Maià de Montcal.
El 1940 es convertí l'antic camí de muntanya que s'hi enfilava per l'est en una pista forestal (però només fins a Sous), la qual fou asfaltada el 1971 quan s'instal·là al cim de la muntanya una estació repetidora de senyals de televisió i ràdio, que és visible des de molts punts. La pista que hi pujava pel sud fou asfaltada el 1996. Una i altra són, lògicament, carreteres de muntanya costerudes i amb molts giravolts.
Història
Any 1908
La imatge de la Mare de Déu que ha donat nom al santuari i, per extensió, a la muntanya és, en origen, una marededéu trobada, que ja era venerada, almenys des de 1222. L'evidència documental d'aquesta veneració i de l'existència de clergues per servir-la ha fet suposar erròniament l'existència primitiva, sobre el cim de la muntanya, d'un santuari previ a l'actual, quan el document es refereix al culte efectuat dintre del monestir de Sant Llorenç del Mont. Fou a principis del segle xiv, entre 1311 i 1318, que l'abat Bernat va fer construir un santuari per a la imatge fora del monestir, al punt més elevat de la muntanya. L'èxit de la iniciativa, amb gran atracció de pelegrins, provocà una disputa amb el bisbe de Girona, Guillem de Vilamarí, que senyorejava el monestir, per controlar-lo. El bisbe interposà un plet, que acabà el 1319 amb un conveni entre les parts, segons el qual l'abat en mantindria l'admninistració i el bisbe el dret de visitació i la jurisdicció, i a més rebria un cens anual 10 lliures de cera.
El 1461, en la vigília de la Guerra Civil Catalana, el bisbe hi va intentar prohibir el culte per considerar-lo un lloc on es reunien elements remences i antifeudals. El 1577 l'abat nomenà dos seglars com a administradors, amb facultats molt àmplies, que s'organitzaren en la confraria de sant Joan Baptista. Aquesta confraria és el precedent de la comissió per a la reconstrucció del santuari, creada el 1962 i transformada en Patronat del Santuari de la Mare de Déu del Mont el 1969, i de l'encara més recent Associació Amics del Mont.
Des de 1592 els abats de Sant Llorenç del Mont, molt minvat, van ser substituïts per priors, en ser agregat el monestir al de Sant Pere de Besalú. Des del 1833 el capellà custodi fou nomenat pel bisbe i, un cop suprimits tots dos monestirs el 1835, es feu càrrec també de la parròquia rural de Sant Llorenç de Sous instal·lada entre les ruïnes del monestir del Mont. El 1936, poc després de l'alçament feixista que desembocà en guerra civil, fou saquejat pels anarquistes.
Entre 1949 i 1957 s'hi establí una comunitat de caputxins, que no prosperà per les difícils comunicacions que encara hi havia, abans de la construcció de la carretera. Entre 1962 i 1964 el patronat del santuari emprengué obres de consolidació i restauració, especialment a l'església. A partir de 1997, el bisbat de Girona, l'Ajuntament d'Albanyà i la Generalitat de Catalunya han renovat totalment l'hostatgeria i el restaurant.
Des d'antic el santuari ha atret pelegrins i romeus, sobretot de les contrades del voltant. Molts pobles de l'Empordà, la Garrotxa i el Pla de l'Estany hi organitzen anualment romiatges. La Mare de Déu del Mont és patrona de l'Empordà.
Estades de Verdaguer
L'estiu del 1884 Jacint Verdaguer va fer una estada d'un mes i mig al santuari, on va trobar el mirador que cercava per contemplar el Canigó i tranquil·litat per a escriure. Durant la seva estada va escriure alguns fragments del poema Canigó, que ja tenia molt avançat, alguns poemes menors i un relat de gran interès sobre el santuari, la muntanya i la seva gent (L'ermita del Mont). L'any següent s'hi va tornar a estar pocs dies, i gestionà la compra, a Barcelona, d'un harmònium per a l'església, que encara s'hi conserva.
En la primera estada va escriure la Cobla a la Mare de Déu del Mont,[1] que ha substituït els antics goigs[2] (documentats al santuari des del segle xv):
Monument a Jacint Verdaguer a tocar del santuari de la Mare de Déu del Mont
A LA VERGE DEL MONT
Oh Mare de Déu del Mont,
¿Com tan alta en sou pujada,
en un trono de penyals
dalt al cim d'una muntanya?
¿És per sentir els Angelets,
o per rebre el bes de l'alba
o per abastar un estel
el més bell de l'estelada?
No és per sentir els Angelets,
puix us volten en garlanda;
ni per veure eixir el sol;
per Vós no s'és post encara;
ni per abastar un estel:
prou n'esteu ben coronada;
sinó sols per beneir
d'Empordà l'hermosa plana
que teniu a vostres peus
pregant-vos agenollada.
Des de 1998 el santuari acull una diada verdagueriana cada mes de juny.
Art
Interior de l'església
Arquitectura
L'església és d'una sola nau, d'estil romànic tardà, de principis del segle xiv, construïda amb carreus molt ben escairats i afilerats i coberta amb volta de canó apuntada. L'absis semicircular fou pràcticament eliminat en el segle xviii per a construir el cambril per a la Mare de Déu que presideix l'església; se'n veuen vestigis dins les dependències de l'hostatgeria. La façana, a ponent, és de gran sobrietat, dividida en dos cossos per una cornisa, que segueix també els laterals de l'església, per fora i per dintre. A la façana, el cos inferior té, al centre, la porta, a la qual s'accedeix per unes escales; té tres arcs de mig punt en gradació, llinda i timpà, originàriament esculpit. El cos superior està presidit per una alta i estreta finestra de mig punt de doble esqueixada, oberta sobre la porta. Davant de la façana i adossat al seu extrem NO hi ha un campanar, de planta lleugerament rectangular i obertures úniques a cada cara, de mig punt i apuntades.
Davant de l'església hi ha uns antics fogons utilitzats pels romeus i els excursionistes emmarcats per unes arcades. S'hi pot veure una placa de 1992 que commemora el 200 aniversari de l'ascensió al Mont dels científics Delambré i Méchain, pares del sistema mètric decimal.
L'hostatgeria i rectoria, construïda darrere l'església i adossada a aquesta, és un edifici dels segles xvii i xviii. S'hi conserva, molt restaurada, la cambra que ocupà Verdaguer amb el mobiliari de l'època. A l'est, davant d'aquest edifici, hi ha l'estació repetidora.
Al costat del santuari, on ara hi ha l'aparcament, hi havia la Santa Cova on, segons la tradició, fou trobada la marededéu. Es va ensorrar l'any 1971 quan s'acabaven les obres de l'aparcament i de la carretera.
Escultura
Mare de Déu del Mont. Imatge original en el Museu d'Art de Girona
Escultura "7 monjos", en record als benedictins del Monestir de Sous que van construir el Santuari. Autora: Duaita Prats.
La imatge de la Mare de Déu del Mont és una talla gòtica, del segle xiv, d'uns 80 cm d'alçada, feta en alabastre de Beuda. És una marededéu sedent, sobre una roca, amb el Nen a la falda. El 1936 els anarquistes l'estimbaren muntanya avall, però va poder ser recuperada i restaurada. La imatge original, després d'un intent de robatori el 1990, es conserva al Museu d'Art de Girona.
El santuari conserva una altra imatge mariana, la de la Mare de Déu de les Agulles, també gòtica, del segle xiv, tallada en pedra calcària. Representa Maria dempeus, amb el Nen carregat al braç esquerre i un món a la mà dreta. El nom li prové de les agulles que portava el seu vestit, que eren constantment canviades per altres de noves pels devots, els quals les empraven per a guarir ferides per l'ús d'agulles. Inicialment, es venerava a la Santa Cova.
El timpà de la porta de l'església estava decorat amb una escena del Judici Final de tradició romànica, de la qual es conservava un fragment lateral in situ amb la representació d'un arcàngel advocat dels fidels, que ha estat traslladat a l'interior del temple, que també posseeix una reixa de forja gòtica del segle xvi.
El cambril barroc de la Mare de Déu, del segle xviii, simula, en la façana a l'església, un retaule amb dues columnes corínties a costat i costat, que emmarquen la imatge, i amb la representació de l'Esperit Sant a l'extrem superior.
A l'església es conserva la làpida sepulcral de l'abat de Sant Llorenç del Mont Francesc Albanell († 1530).
El 2008 s'hi inaugurà un monument dedicat a Jacint Verdaguer, en commemoració del 175è aniversari de l'inici de la Renaixença catalana. És una escultura de bronze, obra de Joan Ferrés, que representa el poeta assegut, d'esquena al Canigó i en actitud d'escriure, col·locada a l'esplanada de davant del santuari, al N. Aquest monument s'afegeix a un monòlit commemoratiu del centenari de Canigó instal·lat el 1986.
El monument commemoratiu del VII centenari, "7 monjos", està situat a l'entrada i dona la benvinguda als visitants. A la dreta, el bisbe Francesc Pardo el dia de la inauguració, amb l'autora.
Posteriorment, tal com s'explica en la cronologia i en el capítol "Història" al seu web oficial, el 2011 es complia el VII centenari de la construcció del Santuari de la Mare de Déu del Mont dalt del cim. Per tal motiu, amb l'impuls del Rector custodi, Mn. Enric Sala, aquell estiu s'inaugurava el grup escultòric 7 monjos, obra de l'artista garrotxina Duaita Prats (Tau), en homenatge als 700 anys d'existència del recinte i als qui havien estat els seus fundadors.
L'escultura, feta en bronze sobre peanya de pedra, està instal·lada al repla superior de la façana de sol ixent i dona la benvinguda als visitants. Representa els set monjos que van ser els darrers habitants del Monestir de sant Llorenç de Sous, el 1332, abans de l'ensulsiament de la nau de l'església a causa dels terratrèmols dels anys 1427-1428. L'obra va ser beneïda pel bisbe Francesc Pardo enmig de nombrosos fidels que van compartir la celebració, i simbolitza, en si mateixa, els valors del Santuari: peregrinació, acolliment, pervivència, unió, tradició i modernitat.
Pintura
Arran de la supressió del monestir de Sant Llorenç del Mont, es traslladà el retaule renaixentista de la Mare de Déu, obra de Pere Mates, a l'església del santuari. Hi fou destruït durant el saqueig que hi efectuaren els anarquistes el 1936 i només se'n conserven descripcions antigues.
Llegendari
La principal tradició del santuari és la referent a la troballa de la Mare de Déu. Segons aquesta tradició, un pastor que conduïa un ramat de bous per la muntanya a fixar-se que un dels seus animals tossava amb insistència en un indret concret. Encuriosit, hi va retirar unes pedres i va descobrir una cova on hi havia una Mare de Déu, que seria traslladada al monestir i més tard al novell santuari.
Verdaguer va transmetre també una llegenda sobre la fundació del santuari de la Mare de Déu del Mont. Conta que l'abat de Sant Llorenç del Mont va rebre instruccions en somnis per a la construcció d'un santuari per a la imatge, ja tan venerada al monestir, en una altura. Va decidir construir-lo al pla de Solls, entre el monestir i l'actual santuari, però l'endemà del primer dia de feina es van trobar les eines al cim de la muntanya. Els obrers van tornar a treballar al mateix lloc, i es va repetir el fet, fins que van abandonar el primer projecte i van construir el santuari allà on el volia la Mare de Déu.
Description-
The HEMTT's objective is to provide heavy transport capabilities for supply and re-supply of combat vehicles and weapons systems. Compared to earlier generation 5-ton trucks in U.S. Army service it offers increased payload and mobility. The HEMTT is available in a variety of configurations, including cargo, tanker, tractor and wrecker.
The HEMTT was developed from the outset as a tactical truck, but to minimize procurement and life cycle costs included militarized commercial automotive components where possible, these including the engine and transmission. Some components used in early HEMTTs are common with the Oshkosh Logistics Vehicle System (LVS) vehicles which were supplied to the U.S. Marine Corps.
With the exception of the M984 wrecker variant (254 × 89 × 9.5 mm, front; 356 × 89 × 9.5 mm, rear), on all HEMTT variants the chassis is formed of 257 × 89 × 9.5 mm heat-treated carbon manganese steel with a yield strength of 758 MPa. Bolted construction with Grade 8 bolts is used throughout. A centrally mounted self-recovery winch is an option and this is fitted to around 20% of production.
The HEMTT's two-door forward control cab seats two. It is of heavy-duty welded steel construction with corrosion-resistant sheet metal skins. Simula Inc. (acquired by Armor Holdings in 2003 and now BAE Systems) supplied 186 add-on cab armoring kits for use in the former Yugoslavia. These were not issued, but from 2004 were used in Iraq. BAE systems supplied a next-generation armor kit for the HEMTT and by late-2006 had supplied the U.S. Army with around 3600 kits for the Oshkosh HEMTT and PLS. The HEMTT A4 is fitted with the slightly larger from the Oshkosh PLS A1. This cab complies with the U.S. Army's Long Term Armor Strategy (LTAS) requirements of an A- and B-kit armoring philosophy. It also comes as standard with integrated floor armor, an integrated mount for a machine gun and gunner protection kit, and air-conditioning.
A Detroit Diesel 8V92TA V-8 two-stroke diesel developing 445 hp (332 kW) is fitted in HEMTT A0 and A1 models, with the DDECIV version of this engine fitted to A2 HEMTTs. An EPA 2004 compliant Caterpillar (CAT) C-15 six-cylinder, 15.2-liter diesel developing a peak of 515 hp (384 kW) is fitted to HEMTT A4 models. HEMTT A0 and A1 models are fitted with an Allison HT 740D 4F/1R automatic transmission, torque converter, and Oshkosh 55,000-pound (25,000 kg) two-speed transfer case. HEMTT A2 models have the Allison HD 4560P 6F/1R automatic transmission. HEMTT A4 models are fitted with an Allison 4500SP 5F/1R automatic transmission and an uprated version of Oshkosh's 55,000-pound (25,000 kg) two-speed transfer case.
The front axles on all HEMTTs are single-reduction Oshkosh 46K, the rear are Dana single-reduction which vary according to configuration. Drive to the front axles is selectable and all axles have differential locks. Suspension on A0/A1/A3 models is by Hendrickson leaf springs with equalizing beams. Suspension on A4 models is Holland air suspension, load rating on the rear axles varying by configuration. Tire size is 1600 R20 on all models, and standard tire fit is Michelin XZL.
All models are capable of fording water crossings up to 48 in (120 cm) deep, and can climb a gradient of at least 60%. All original variants are air transportable in the C-130. All variants are air-transportable in the C-17.
Original HEMTT models now have the suffix A0. Only the M984 wrecker was produced in A1 configuration. All models were produced in A2 configuration. The A3 suffix is applied to HEMTT technology demonstrators with a diesel-electric drive system. Current HEMTT production models have the suffix A4.
Kuvien käyttöehdot - Villkor för att använda bilderna - Use and rights
© Lauri Heikkinen, valtioneuvoston kanslia
Maa- ja metsätalousjaosto
Kuvassa: Jenna Simula
pics taken from: Bayan Mo, iPatrol Mo: Ako ang Simula
Link --> www.facebook.com/photo.php?fbid=455071431180772&set=a...
Exterior of the Sistine Chapel, from saint Peter's Basilic Sistine Chapel.
Text, in english, from Wikipedia, the free encyclopedia:
Sistine Chapel (Italian: Cappella Sistina) is the best-known chapel in the Apostolic Palace, the official residence of the Pope in Vatican City. Its fame rests on its architecture, evocative of Solomon's Temple of the Old Testament and on its decoration which has been frescoed throughout by the greatest Renaissance artists including Michelangelo, Raphael, Bernini, and Sandro Botticelli. Under the patronage of Pope Julius II, Michelangelo painted12,000 square feet (1,100 m2) of the chapel ceiling between 1508 and 1512. He resented the commission, and believed his work only served the Pope's need for grandeur. However, today the ceiling, and especially The Last Judgement, are widely believed to be Michelangelo's crowning achievements in painting.
The Sistine Chapel takes its name from a pope, Pope Sixtus IV, who restored the old Cappella Magna between 1477 and 1480. During this period a team of painters that included Pietro Perugino, Sandro Botticelli and Domenico Ghirlandaio created a series of frescoed panels depicting the life of Moses and the life of Christ, offset by papal portraits above and trompe l’oeil drapery below. These paintings were completed in 1482, and on August 15, 1483, Sixtus IV consecrated the first mass in honor of Our Lady of the Assumption.
Since the time of Sixtus IV, the chapel has served as a place of both religious and functionary papal activity. Today it is the site of the Papal conclave, the ceremony by which a new Pope is selected.
The Sistine Chapel is best known for being the location of Papal conclaves. More commonly, it is the physical chapel of the Papal Chapel. At the time of Pope Sixtus IV in the late 15th century, this corporate body comprised about 200 people, including clerics, officials of the Vatican and distinguished laity. There were 50 occasions during the year on which it was prescribed by the Papal Calendar that the whole Papal Chapel should meet. Of these 50 occasions, 35 were masses, of which 8 were held in Basilicas, generally St. Peters, and were attended by large congregations. These included the Christmas Day and Easter masses, at which the Pope himself was the celebrant. The other 27 masses could be held in a smaller, less public space, for which the Cappella Maggiore was used before it was rebuilt on the same site as the Sistine Chapel.
The Cappella Maggiore derived its name, the Greater Chapel, from the fact that there was another chapel also in use by the Pope and his retinue for daily worship. At the time of Pope Sixtus IV this was the Chapel of Pope Nicholas V, which had been decorated by Fra Angelico. The Cappella Maggiore is recorded as existing in 1368. According to a communication from Andreas of Trebizond to Pope Sixtus IV, by the time of its demolition to make way for the present chapel the Cappella Maggiore was in a ruinous state with its walls leaning.
The present chapel, on the site of the Cappella Maggiore, was designed by Baccio Pontelli for Pope Sixtus IV, for whom it is named, and built under the supervision of Giovannino de Dolci between 1473 and 1481. The proportions of the present chapel appear to closely follow those of the original. After its completion, the chapel was decorated with frescoes by a number of the most famous artists of the High Renaissance, including Botticelli, Ghirlandaio, Perugino and Michelangelo.
The first mass in the Sistine Chapel was celebrated on August 9, 1483, the Feast of the Assumption, at which ceremony the chapel was consecrated and dedicated to the Virgin Mary.
The Sistine Chapel has maintained its function to the present day, and continues to host the important services of the Papal Calendar, unless the Pope is travelling. There is a permanent choir for whom much original music has been written, the most famous piece being Allegri's Miserere.
One of the primary functions of the Sistine Chapel is as a venue for the election of each successive pope in a conclave of the College of Cardinals. On the occasion of a conclave, a chimney is installed in the roof of the chapel, from which smoke arises as a signal. If white smoke appears, created by burning the ballots of the election and some chemical additives, a new Pope has been elected. If a candidate receives less than a two-thirds majority, the cardinals send up black smoke—created by burning the ballots along with wet straw or chemical additives—it means that no successful election has yet occurred.
The conclave also provides for the cardinals a space in which they can hear mass, and in which they can eat, sleep, and pass time abetted by servants. From 1455, conclaves have been held in the Vatican; until the Great Schism, they were held in the Dominican convent of Santa Maria sopra Minerva.
Canopies for each cardinal-elector were once used during conclaves—a sign of equal dignity. After the new Pope accepts his election, he would give his new name; at this time, the other Cardinals would tug on a rope attached to their seats to lower their canopies. Until reforms instituted by Saint Pius X, the canopies were of different colours to designate which Cardinals had been appointed by which Pope. Paul VI abolished the canopies altogether, since under his papacy, the population of the College of Cardinals had increased so much to the point that they would need to be seated in rows of two against the walls, making the canopies obstruct the view of the cardinals in the back row.
The Chapel is a high rectangular brick building, its exterior unadorned by architectural or decorative details, as common in many Medieval and Renaissance churches in Italy. It has no exterior facade or exterior processional doorways as the ingress has always been from internal rooms within the Papal Palace, and the exterior can only be seen from nearby windows and light-wells in the palace. The internal spaces are divided into three stories of which the lowest is huge with a robustly vaulted basement with several utilitarian windows and a doorway giving onto the exterior court.
Above is the main space, the Chapel, the internal measurements of which are 40.9 meters (134 ft) long by 13.4 meters (44 ft) wide—the dimensions of the Temple of Solomon, as given in the Old Testament. The vaulted ceiling rises to 20.7 meters (68 ft). The building had six tall arched windows down each side and two at either end. Several of these have been blocked, but the chapel is still accessible. Above the vault rises a third story with wardrooms for guards. At this level an open projecting gangway was constructed, which encircled the building supported on an arcade springing from the walls. The gangway has been roofed as it was a continual source of water leaking in to the vault of the Chapel.
Subsidence and cracking of masonry such as must also have affected the Cappella Maggiore has necessitated the building of very large buttresses to brace the exterior walls. The accretion of other buildings has further altered the exterior appearance of the Chapel.
As with most buildings measured internally, absolute measurement is hard to ascertain. However, the general proportions of the chapel are clear to within a few centimetres. The length is the measurement and has been divided by three to get the width and by two to get the height. Maintaining the ratio, there were six windows down each side and two at either end. The screen which divides the chapel was originally placed half way from the altar wall, but this has changed. Clearly defined proportions were a feature of Renaissance architecture and reflected the growing interest in the Classical heritage of Rome.
The ceiling of the chapel is a flattened barrel vault springing from a course that encircles the walls at the level of the springing of the window arches. This barrel vault is cut transversely by smaller vaults over each window, which divide the barrel vault at its lowest level into a series of large pendentives rising from shallow pilasters between each window. The barrel vault was originally painted brilliant blue and dotted with gold stars, to the design of Piermatteo Lauro de' Manfredi da Amelia. The pavement is in opus alexandrinum, a decorative style using marble and coloured stone in a pattern that reflects the earlier proportion in the division of the interior and also marks the processional way form the main door, used by the Pope on important occasions such as Palm Sunday.
The screen or transenna in marble by Mino da Fiesole, Andrea Bregno and Giovanni Dalmata divides the chapel into two parts. Originally these made equal space for the members of the Papal Chapel within the sanctuary near the altar and the pilgrims and townsfolk without. However, with growth in the number of those attending the Pope, the screen was moved giving a reduced area for the faithful laity. The transenna is surmounted by a row of ornate candlesticks, once gilt, and has a wooden door, where once there was an ornate door of gilded wrought iron. The sculptors of the transenna also provided the cantoria or projecting choir gallery.
During occasional ceremonies of particular importance, the side walls are covered with a series of tapestries originally designed for the chapel from Raphael, but looted a few years later in the 1527 Sack of Rome and either burnt for their precious metal content or scattered around Europe. The tapestries depict events from the Life of St. Peter and the Life of St. Paul as described in the Gospels and the Acts of the Apostles. In the late 20th century a set was reassembled (several further sets had been made) and displayed again in the Sistine Chapel in 1983. The full-size preparatory cartoons for seven of the ten tapestries are known as the Raphael Cartoons and are in London.
Michelangelo Buonarroti was commissioned by Pope Julius II in 1508 to repaint the ceiling, originally representing golden stars on a blue sky; the work was completed between 1508 and 1 November 1512. He painted the Last Judgment over the altar, between 1535 and 1541, on commission from Pope Paul III Farnese.
Michelangelo was intimidated by the scale of the commission, and made it known from the outset of Julius II's approach that he would prefer to decline. He felt he was more of a sculptor than a painter, and was suspicious that such a large scale project was being offered to him by enemies as a set-up for an inevitable fall. For Michelangelo, the project was a distraction from the major marble sculpture that had preoccupied him for the previous few years.
The sources of Michelangelo's inspiration are not easily determined; both Joachite and Augustinian theologians were within the sphere of Julius influence. Nor is known the extent to which his own hand physically contributed to the actual physical painting of any of particular images attributed to him.
n 1508, Michelangelo was commissioned by Pope Julius II to paint the vault, or ceiling of the chapel. It took him until 1512 to complete. To be able to reach the ceiling, Michelangelo needed a support; the first idea was by Julius' favoured architect Donato Bramante, who wanted to build for him a scaffold to be suspended in the air with ropes. However, Bramante did not successfully complete the task, and the structure he built was flawed. He had perforated the vault in order to lower strings to secure the scaffold. Michelangelo laughed when he saw the structure, and believed it would leave holes in the ceiling once the work was ended. He asked Bramante what was to happen when the painter reached the perforations, but the architect had no answer.
The matter was taken before the Pope, who ordered Michelangelo to build a scaffold of his own. Michelangelo created a flat wooden platform on brackets built out from holes in the wall, high up near the top of the windows. He stood on this scaffolding while he painted.
Michelangelo used bright colours, easily visible from the floor. On the lowest part of the ceiling he painted the ancestors of Christ. Above this he alternated male and female prophets, with Jonah over the altar. On the highest section Michelangelo painted nine stories from the Book of Genesis. He was originally commissioned to paint only 12 figures, the Apostles. He turned down the commission because he saw himself as a sculptor, not a painter. The Pope offered to allow Michelangelo to paint biblical scenes of his own choice as a compromise. When the work was finished there were more than 300. His figures showed the creation, Adam and Eve in the Garden of Eden and the Great Flood.
The Sistine Chapel's ceiling restoration began on November 7th, 1984. The restoration complete, the chapel was re-opened to the public on April 8th, 1994. The part of the restoration in the Sistine Chapel that has caused the most concern is the ceiling, painted by Michelangelo. The emergence of the brightly-coloured Ancestors of Christ from the gloom sparked a reaction of fear that the processes being employed in the cleaning were too severe.
The problem lies in the analysis and understanding of the techniques utilised by Michelangelo, and the technical response of the restorers to that understanding. A close examination of the frescoes of the lunettes convinced the restorers that Michelangelo worked exclusively in "buon fresco"; that is, the artist worked only on freshly laid plaster and each section of work was completed while the plaster was still in its fresh state. In other words, Michelangelo did not work "a secco"; he did not come back later and add details onto the dry plaster.
The restorers, by assuming that the artist took a universal approach to the painting, took a universal approach to the restoration. A decision was made that all of the shadowy layer of animal glue and "lamp black", all of the wax, and all of the overpainted areas were contamination of one sort or another:- smoke deposits, earlier restoration attempts and painted definition by later restorers in an attempt to enliven the appearance of the work. Based on this decision, according to Arguimbau's critical reading of the restoration data that has been provided, the chemists of the restoration team decided upon a solvent that would effectively strip the ceiling down to its paint-impregnated plaster. After treatment, only that which was painted "buon fresco" would remain.
Vista externa da Capela Sistina do alto da cúpula principal da Basílica de São Pedro.
Texto, em português, da Wikipédia, a Enciclopédia livre:
A Capela Sistina é uma capela situada no Palácio Apostólico, residência oficial do Papa na Cidade do Vaticano, erigida entre os anos 1475 e 1483, durante o pontificado do Papa Sisto IV. A Celebração Eucarística de inauguração ocorreu em 15 de Agosto de 1483.
Era um projeto relativamente simples e despretensioso, no início, destinado ao culto particular dos papas e da alta hierarquia eclesiástica, contudo, fruto de uma época de expansão política e territorial da Santa Sé, viria a tornar-se num dos símbolos desta, tamanha magnificência adquiriu.
A celebridade da capela deve-se, também, ao fato de nela se realizarem os conclaves para a eleição do Sumo Pontífice da Igreja Católica Romana.
A virada do Quattrocento para o Cinquecento foi um dos momentos mais marcantes para a História da arte ocidental, quiçá mundial. A Itália, com epicentro em Florença, deu ao mundo uma tal gama de geniais artistas que parece milagrosa. "Não há como explicar a existência do gênio. É preferível apreciá-lo", diz Gombrich, tentando entender por que tantos grandes mestres nasceram no mesmo período.
A Capela Sistina é um dos locais mais propícios para aquilatar a dimensão desta explosão criativa. Para a sua feitura concorreram os maiores nomes de que dispunha a Itália no momento.
Sisto IV, como parte da política que empreendia para o restabelecimento do prestígio e fortalecimento do papado, convocou a Roma os maiores artistas da Itália. Florença era o centro de excelência até então. De lá e da Úmbria vieram os maiores nomes, fato que deslocaria para Roma a capitalidade cultural, que atingiria o zênite algumas décadas depois, com a eleição de Júlio II para ocupar a Cátedra de São Pedro. Para a história da cultura o significado do projeto e construção da Sistina é imenso, juntamente com as demais obras encomendadas por Sisto IV. Não somente porque marca o deslocamento da capitalidade cultural para Roma, mas por se tratar do ciclo pictórico de maior relevo da Itália no final do século XV, "constituindo além disso um documento inapreciável para observar as virtudes e os limites da pintura do Quattrocento'".
Com exceção de Ghirlandaio, os pintores que nela assinalaram seus talentos avançam com a sua obra o século seguinte e os gênios que mudaram os rumos da pintura no período estão todos estreitamente relacionados com eles: Ghirlandaio fora mestre de Michelangelo; Rafael aprendiz de Perugino; e no atelier de Verrocchio passaram: Leonardo, Perugino e Botticelli.
Mais que um liame entre o Quattrocento e o Cinquecento, esta geração de artistas "representa um ponto final, a constatação de uma crise. Algo que ficará manifesto pelo fato de que tanto Leonardo como Michelangelo construírem em boa medida suas respectivas linguagens sobre a negação da deles".
foi o autor do projeto arquitetônico para a construção da capela. Este florentino era um dos responsáveis pela reformulação e revitalização urbanística que Sisto IV efetuava em Roma, tendo realizado dezenas de obras públicas.
No projeto, construído com a supervisão de Giovannino de Dolci entre 1473 e 1484, emprestaram seus dons: Perugino, Botticelli, Ghirlandaio, Rosselli, Signorelli, Pinturicchio, Piero di Cosimo, Bartolomeo della Gatta, Rafael e outros. Coroando este festival, alguns anos depois, um dos maiores gênios artísticos de todos os tempos: Michelangelo Buonarroti.
As dimensões do projeto de Baccio Pontelli tiveram como inspiração as descrições contidas no Antigo Testamento relativas ao Templo de Salomão. A sua forma é retangular medindo 40,93 m de longitude, 13,41 m e largura e 20,70 m de altura. Os numerosos artistas vestiram o seu interior, esculpindo e pintando as suas paredes, transformando-a em um estupendo e célebre lugar conhecido em todo o mundo pelas maravilhosas obras de arte que encerra.
Uma finíssima transenna de mármore, em que trabalharam Mino de Fiesole, Giovanni Dálmata e Andréa Bregno, divide a capela em duas partes desiguais. Os mesmos artistas levaram a cabo a construção do coro.
Internamente, as paredes, divididas por cornijas horizontais, apresentam 3 níveis:
* o primeiro nível, junto ao chão em mármore - que, em alguns setores, apresenta o característico marchetado cosmatesco - simula refinadas tapeçarias. No lado direito, próximo à transenna está o coro;
* o intermediário é onde figuram os afrescos narrando os episódios da vida de Cristo e de Moisés. A cronologia inicia-se a partir da parede do altar, onde se encontravam, antes da feitura do Juízo Final de Michelangelo, as primeiras cenas e um retábulo de Perugino representando a Virgem da Assunção, a quem foi dedicada a capela.
* o nível mais alto, onde estão as pilastras que sustentam os pendentes do teto. Acima da cornija estão situadas as lunettes, entre as quais foram alocadas as imagens dos primeiros papas.
No último quartel do século XX, obras empreendidas no teto da Capela Sistina no intuito de recuperar o brilho original do tempo de Michelangelo foram motivo de inúmeras controvérsias.
Restaurações vinham sendo feitas ao longo dos anos, e desde a década de 1960 já se trabalhava nos afrescos mais antigos. O projeto mais audacioso, a cargo do restaurador Gianluigi Colalucci, iniciou-se em 1979 com a limpeza da parede do altar: o Juízo Final, de Michelangelo.
Durante este período a capela esteve fechada ao público que visita o Museu do Vaticano - cerca de 3.000.000 pessoas por ano - só voltando a ser reaberta em 8 de Abril de 1994.
isa lamang pangarap noon para kay paulo ang imaheng ito, noong panahong nagaaral pa siya ay nais na niyang magpagawa ng imaheng pang mahal na araw na noon ay aglipay pa lamang sila, taon taon ay kinukulit niya ang kanyang mga magulang para magpagawa ng imahen, na kasawiang palad ay hindi matuloy tuloy dahil sa kakapusan ng pinansyal, taong 1999 - 2000 ay nag OJT si paulo sa isang kumpanya at sa pagnanais nya na makapagpagawa, ang unang sweldo nya ay ibinili niya ng kahoy upang mapatuyo at maipalilok na, noong panahon na yun ay sadyang may kahirapan ang pamumuhay, ngunit sa kabila ng kahirapan ay nanaig pa din ang pananampalataya sa kanya, madalas siya tanungin kung bakit nais nya ipagawa ang imahen, at madalas ang sagot niya ay pasasalamat sa mga biyaya sa pamilya niya, taong 2000 ay dalawa lamang ang imahen ang jesus at si lazaro, ang carossa ay hinihiram lamang at nagsolicit para sa unang damit nya. simula ipagawa ang imahen ng pagbuhay kay lazaro ay sunod sunod na ang biyaya na dumadating sa araw araw na pamumuhay, taong 2002 nang magdesisyong kumpletuhin ang apat na imahen at isa isa ngang naganap sa tulong ng pananampalataya at pagsusumikap.ang lahat ng bagay ay naging magaan na simula gawin ang imahen lahat ng problema ay kay gaan masulusyunan, ang mga hinihiling ay nagkakatotoo, sa pananalangin ng may ari ng imahen, ang tanging panalangin ay ang mailabas ng maayos at matiwasay ang imahen twing mahal na araw, muling binuhay si san lazaro, ginawa noong taong 2000, ang original na ulo ay inukit ni ginoong leonardo chokoy limlengco ang kristo ay nililok ni ginoong justino paloy cagayat, ang santa martha ay ginawa rin ni mang paloy at ang maria bethania, ang unang andas ay ginawa ni ginoong jose cagayat, ang bagong andas ay ginawa ni ginoong jose cagayat na ang ginamit na kahoy ay KULIMANOK isang uri ng kahoy na sadyang kay tigas,ang imahen po ay kasalukuyang nasa pangangalaga ni ginoong catalino, filipina,Paul at jonah pagalanan, simula gawin ang imahen ay marami na ang dumadagsa taon taon upang mamanata at magbahagi ng kanilang oras para sa imaheng ito.ang mga alahas o metal works ay sadya kay mang ben torres sa maynila, ang mga engkarna ay gawa din ng kapatid ng tanyag na manglililok na si justino cagayat o mas kilala sa pangalang bansag na MANG PALOY, wala pang himala na naitatala ang imahen subalit sapat na ang biyaya sa pang araw araw at pananatiling malakas ng mga nag aalaga sa kanya,para sa mga nag aalaga isang malaking himala na ang pagmulat ng kanilang mata araw araw.
Larawang nagpapakita ng tradisyunal na Karakol sa Dagat na ginagawa tuwing Visperas ng Kapistahan ng Mahal na Birhen ng Soledad. Bilang paggunita, ibinabalik ng mga deboto ang Larawan ng kanilang Reina sa karagatn kung saan Siya ay nagpakita noong 1667.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Idinonacion ni Don Pedro Dator de Ella ang antigong imaheng ito noong Deciembre 8, 1968 sa katatatag pa lamang na bagong visita sa Lucban na kung tawagin ay Capilla de San Jose, ito ang siya mismong nakalagak sa retablo at siya ring ginagamit na pangprusisyon noong decada 70 at 80. Ngunit sa pagkamatay ng Monsignor na siyang Padre Guardian ng visita, nagsara na ang Capilla at isinauli ang imahen sa isa, sa anak ng Don Pedro, sa familia ng Gng. Bonifacia Pacita Casareo Dator de Esquieres, simula noon ay dito na napadestino ang imahen sa matandang bahay ng mga Esquieres.
18th century print of the Virgen de la Soledad which used to be in the Jesuit College of Cavite. This was given as a gift of the Jesuits to then Bishop of Imus, Bishop Felix Perez on the occasion of the inauguration of the Tahanan ng Mabuting Pastol seminary. He declared this icon as the official Patroness of this Diocesan Seminary in 1975.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Hahaha yeah right! weak ako! Since June pako nagsimula pero 1st time lang ako nakaranas sumakay ng MetroRider at Safeway mismo! HAHAHA.....Infairness harurot sila talaga ha!... Biruin nyo simula Lawton hanggang Morayta 5 minutes 32 seconds and 0.41 (yeap! inorasan ko! hahaha)
For this theme Memole wants to represent the ancient myth of the sea monster "Cariddi", from Sicily, Italy, which was originally a naiad and was born from the gods Poseidon and Gea. She was very voracious and one day she ate the oxen of a god and so Zeus strike her by lightening by making it fall into the sea and turning her into a monster with long sharp teeth that devoured everything her found, sucking the sea 3 times a day. Memole is inspired by this but invents a new myth to give life to this theme, assuming the appearance of a beautiful Feathered Snake that has never been represented to the feminine but only to the masculine from the ancient Aztecs. She is regal and beautiful, she has the snake's skin and wears an inlaid golden bra, snake headdress, large black wings and a long tail that simulates the tail of a formal dress, elegant and refined. Seems she went out from a mythological manuscript and what she wears is well represented in this runway with a perfect similarity between high fashion and mythology. Memole is a scary figure, full of rancor whom goes out of her dark cave crawling on the ground and flying over the sea to hunt for food because of her voracity, destroying everything she meets on her way. After all, she is an otherworldly being and the men ... only humans.
ITA
Per questo tema Memole vuole rappresentare l'antico mito del mostro marino "Cariddi", proveniente dalla Sicilia, Italia, originariamente una naiade e nata dagli dei Poseidone e Gea. Era molto vorace e un giorno mangiò i buoi di un dio e così Zeus la colpì con un fulmine facendola cadere in mare e trasformandola in un mostro con lunghi denti aguzzi che divorava tutto ciò che trovava, succhiando il mare 3 volte a giorno. Memole si ispira a questo ma inventa un nuovo mito per dare vita a questo tema, assumendo l'aspetto di un bellissimo serpente piumato che non è mai stato rappresentato al femminile ma solo al maschile degli antichi Aztechi. È regale e bella, ha la pelle del serpente e indossa un reggiseno dorato intarsiato, un copricapo di serpente, grandi ali nere e una lunga coda che simula la coda di un abito formale, elegante e raffinato. Sembra uscita da un manoscritto mitologico e quello che indossa è ben rappresentato in questa sfilata con una perfetta somiglianza
tra alta moda e mitologia. Memole è una figura spaventosa, piena di rancore, che esce dalla sua oscura caverna strisciando per terra e volando sul mare a caccia di cibo a causa della sua voracità, distruggendo tutto ciò che incontra sulla sua strada. Dopotutto, lei è un essere ultraterreno e gli uomini...solo umani.
THE SAINT MICHAEL ROSARY PRAYER CHAPLET
Opening Prayer to Our Lady
Oh, Immaculate Heart! Help us to conquer the menace of evil, which so easily takes root in the hearts of the people of today, and whose immeasurable effects already weigh down upon our modern world and seem to block the paths towards the future!
From famine and war, deliver us.
From nuclear war, from incalculable self-destruction, from every kind of war, deliver us.
From sins against the life of man from its very beginning, deliver us.
From hatred and from the demeaning of the dignity of the children of God, deliver us.
From every kind of injustice in the life of society, both national and international, deliver us.
From readiness to trample on the commandments of God, deliver us.
From attempts to stifle in human hearts the very truth of God, deliver us.
From sins against the Holy Spirit, deliver us, deliver us.
Accept, O Mother of Christ, this cry laden with the sufferings of all individual human beings, laden with the sufferings of whole societies.
Let there be revealed, once more, in the history of the world your infinite power of merciful Love. May it put a stop to evil. May it transform consciences. May your Immaculate Heart reveal for all the light of Hope.
Saint Michael the Archangel - Act of Consecration
Saint Michael the Archangel, invincible prince of the angelic hosts and glorious protector of the universal Church, I greet you and praise you for that splendor with which God has adorned you so richly. I thank God for the great graces he has bestowed upon you, especially to remain faithful when Lucifer and his followers rebelled, and to battle victoriously for the honor of God and the divinity of the Son of Man.
Saint Michael, I consecrate to you my soul and body. I choose you as my patron and protector and entrust the salvation of my soul to your care. Be the guardian of my obligation as a child of God and of the Catholic Church as again I renounce Satan, his works and pomps. Assist me by your powerful intercession in the fulfillment of these sacred promises, so that imitating your courage and loyalty to God, and trusting in your kind help and protection, I may be victorious over the enemies of my soul and be united with God in heaven forever. Amen.
The Chaplet of St. Michael
A sincere Act of Contrition
V. O God, come to my assistance
R. O Lord, make haste to help me.
Glory be to the Father, etc.
1. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Seraphim, may the Lord make us worthy to burn with the fire of perfect charity. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
2. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Cherubim, may the Lord vouchsafe to grant us grace to leave the ways of wickedness to run in the paths of Christian perfection. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary 's
3. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Thrones, may the Lord infuse into our hearts a true and sincere spirit of humility. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
4. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Dominions, may the Lord give us grace to govern our senses and subdue our unruly passions. Amen
1 Our Father, 3 Hail Mary's
5. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Powers, may the Lord vouch safe to protect our souls against the snares and temptations of the devil. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
6. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Virtues, may the Lord preserve us from evil and suffer us not to fall into temptation. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
7. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Principalities, may God fill our souls with a true spirit of obedience.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
8. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Archangels, may the Lord give us perseverance in faith and in all good works, in order that we gain the glory of Paradise. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
9. By the intercession of St. Michael and the celestial Choir of Angels, may the Lord grant us to be protected by them in this mortal life and conducted hereafter to eternal glory. Amen.
1 Our Father, 3 Hail Mary's
1 Our Father In honor of St. Michael.
1 Our FatherIn honor of St. Gabriel.
1 Our FatherIn honor of St. Raphael.
1 Our Father In honor of our Guardian Angel.
O glorious Prince St. Michael, chief and commander of the heavenly hosts, guardian of souls, vanquisher of rebel spirits, servant in the house of the Divine King, and our admirable conductor, thou who dost shine with excellence and superhuman virtue, vouchsafe to deliver us from all evil, who turn to thee with confidence, and enable us by thy gracious protection to serve God more and more faithfully every day.
V. Pray for us, O glorious St. Michael, Prince of the Church of Jesus Christ
R. That we may be made worthy of His promises.
Almighty and Everlasting God, who by a prodigy of goodness and a merciful desire for the salvation of all men, hast appointed the most glorious Archangel, St. Michael, Prince of Thy Church, make us worthy, we beseech Thee, to be delivered from all our enemies that none of them may harass us at the hour of death, but that we may be conducted by him into the august presence of Thy Divine Majesty. This we beg through the merits of Jesus Christ, our Lord. Amen.
PRAYER TO SAINT MICHAEL THE ARCHANGEL
O glorious Prince of the heavenly host, Saint Michael the Archangel, defend us in the battle and in the fearful warfare that we are waging against the principalities and powers, against the rulers of this world of darkness, against the evil spirits. Come thou to the assistance of men, whom Almighty God created immortal, making them in His own image and likeness and redeeming them at a great price from the tyranny of Satan. Fight this day the battle of the Lord with the legions of holy Angels, even as of old thou didst fight against Lucifer, the leader of the proud spirits and all his rebel angels, who were powerless to stand against thee, neither was their place found any more in heaven. And that apostate angel, transformed into an angel of darkness who still creeps about the earth to encompass our ruin, was cast headlong into the abyss together with his followers. But behold, that first enemy of mankind, and a murderer from the beginning, has regained his confidence. Changing himself into an angel of light, he goes about with the whole multitude of the wicked spirits to invade the earth and blot out the Name of God and of His Christ, to plunder, to slay and to consign to eternal damnation the souls that have been destined for a crown of everlasting life. This wicked serpent, like an unclean torrent, pours into men of depraved minds and corrupt hearts the poison of his malice, the spirit of lying, impiety and blasphemy, and the deadly breath of impurity and every form of vice and iniquity. These crafty enemies of mankind have filled to overflowing with gall and wormwood the Church, which is the Bride of the Lamb without spot; they have laid profane hands upon her most sacred treasures. Make haste, therefore, O invincible Prince, to help the people of God against the inroads of the lost spirits and grant us the victory. Amen. (indulg. By Leo XIII, 25 Sep. 1888]
Prepared by:
Br. Alex C. Gutierrez
2020
San Miguel Arkanghel
NOBENA KAY SAN MIGUEL ARKANGHEL
Sa Ngalan ng Ama…
UNANG PANALANGIN
Sa mga Banal na Arkanghel na sina San Miguel, San Gabriel at San Rafael.
Kaamahal- mahalang Trinidad, ako ay nagpapasalamat sa Inyo sa paglikha sa Inyong mga anghel sa gayong napakadakilang paraan, at sa pagpapatibay ng lubha sa kanilang pinuno. Sambahin nawa Kayo at ibigin sa kagandahan at kaningningan ng Iyong mga kinatawan; Purihin nawa kayo nang kanilang maluwalhating awit ng pagpupuri at pasasalamat sa habang panahon. Siya nawa.
Mga Banal na Prinsipe ng Langit, Miguel, Gabriel at Rafael, pinupuri namin kayo dahil sa pagmamahal sa inyo nang kataas- taasan at sa pagkakalagay sa inyo sa lalong malapit na likmuan sa kanya. Alalahanin ninyo ang aking mga pangangailangan at sasamahan ng mga Banal na Anghel ang lahat ng kanyang mga sakop, nang ito ay magtagumpay laban kay Satanas magpakailanman. Loobin nawa ninyong ang kaharian ng liwanag at biyaya ng kabanalan at pagibig sa Diyos, ay siyang yumabong sa buo niyang kaningningan at kaganahan sa bawat kaluluwa at kilalanin naman nang lahat. Siya nawa.
O San Miguel, ipamagitan mo ako sa Espiritu Santo, na siyang Hari ng kaluwalhatian at Tagapamahagi ng lahat ng biyaya. Siya nawa.
IKALAWANG PANALANGIN
Sa mga Banal na Anghel
O Diyos na sa paghahati- hati ng Inyong kaharian ay buong kahanga-hanga mong iniayos ang katungkulan ng mga anghel at mga tao, ngayon ay buong habag Mong ipagkaloob sa amin, na ang mga Banal na Anghel, na laging naglilingkod sa harapan Mo sa langit, ay maging tagapagtanggol din ng aming buhay sa lupa, sa pamamagitan ni Kristong Panginoon namin. Siya nawa
Mga Banal na Serapin, Kerubin, mga Trono, Dominasyon, mga lakas at mga Kabanalan, Prinsipado mga Arkanghel at mga Anghel; kami ay sumasama sa inyo sa pagpupuri at pag-ibig sa Diyos, ang Tunay na Walang Hanggang Diyos sa Tatlong Persona. Siya Nawa.
Mga anghel na banal, tulungan ninyo ang Iglesia sa pakikibaka sa lahat ng lakas ng karimlan at kasalanan at kawalang- pananampalataya, nang kung lumaganap nang lalo sa lupa, ang Kaharian ng Diyos ay siyang umakay sa tao sa buhay na walang hanggan. Mga Banal na Anghel na Taga-tanod, kami ay inyong akayin at ipagtanggol.
Lahat kayong mga Anghel na Taga- Tanod, itaboy ninyo ang lahat ng kasamaan at ipangalat ang kabutihan. San Miguel, San Gabriel at San Rafael, at lahat kayong kaluluwang banal na ngayon ay
naririyan sa harapan ng trono ng Diyos at sa nakikilabang kasama ni San Miguel, kami at ang Iglesya ay ipagkamit ninyo ng mga biyaya at pag-ibig ng Espiritu Santo.
Lahat kayong Anghel ng Diyos, kami ay ipagtanggol ninyo.
Nawa’y sambahin lalo at lalo ang Banal at Walang Hanggang Diyos sa buong daigdig. Matutuhan nawa ng lahat ng bansa ang kumilala at umibig sa Kanyang kamahal- mahalang Pangalan.
Lahat kayong mga anghel na banal ng Diyos, ipamagitan ninyo kami lalong lalo na sa mga panahong ito. Siya nawa.
PAGROROSARYO SA KARANGALAN NI SAN MIGUEL
Sa karangalan ng mga Banal na Anghel:
Diyos ko, saklolohan Mo ako.
O Panginoon, magmadali Ka sa pagtulong sa akin.
Luwalhati sa Ama…
1.Ating parangalan at purihin ang mga Serapin, ang unang koro ng mga banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng Korong makalangit ng mga Serapin ay papagindapatin nawa kami nang Panginoon na mag alab sa apoy ng pag-ibig langit. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
2.Ating parangalan at purihin ang mga Kerubin, ang ikalawang koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel, at ng Korong makalangit ng mga Kerubin, ay dulutan nawa kami nang Panginoon ng biyayang maitakwil nang lubusan ang lahat ng buhay- kasalanan at karamutan, at matahak nawa namin ang landas ng kaganapang Kristiyano. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
3.Ating parangalan at purihin ang mga Trono, ang ikatlong Korong mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng banal na koro ng mga Trono, ay punuin nawa ng Panginoon ang aming mga puso ng diwa ng katotohanan at kababaang- loob. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
4.Parangalan natin at purihin ang mga Dominasyon, ang ikaapat na koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng Banal na Koro ng Dominasyon, ay bigyan nawa kami ng Biyaya ng Diyos upang makapagpigil sa aming mga pangahas at supilin ang mga mapusok na damdamin at mga hangarin. Siya Nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
5.Parangalan natin at purihin ang mga Lakas, ang ikalimang Koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng makalangit na koro ng mga Lakas ay pagkalooban nawa kami ng Panginoon ng biyayang maipagtanggol ang sarili sa mga hibo at tukso ng masasamang anghel. Siyanawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
6.Parangalan natin at purihin ang mga Kabanalan, ang ikaanim na Koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng mga koro ng Kabanalang makalangit, ay ipagkaloob nawa ng Panginoon sa amin ang biyayang magtagumpay at maigupo ang mga tukso, at ilayo rin naman sa amin ang lahat ng tukso sa kaluluwa at sa katawan. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
7.Parangalan natin at purihin ang mga Prinsipado, ang ika-pitong koro ng mga Banal na Anghel, sa pamamagitan ni San Miguel at ng Korong makalangit ng mga Prinsipado at punuin nawa nang Panginoon ang aming kaluluwa ng diwa at tunay, at mapagpakumbabang pagsunod sa lahat ng inilalagay niya sa kapangyarihan sa amin. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
8.Parangalan natin at purihin ang mga Arkanghel, ang ika-walong koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng Korong makalangit ng mga Arkanghel, ay ipagkaloob nawa ng Panginoon sa amin ang biyayang pananatili sa aming pananampalataya at sa lahat ng gawaing magaling, nang sa ganitong paraan ay maging karapat-dapat kaming magtamasa ng kaluwalhatian at kapayapaan at pakikiisa sa kanya doon sa langit. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
9.Ating parangalan at purihin ang mga anghel, ang ikasiyam na koro ng mga banal na Anghel, sa pamamagitan ni San Miguel at ng makalangit na koro ng lahat na mga Anghel, ay loobin nawa nang Panginoon, na sa pagtatanggol ng kanyang mga Banal na Espiritu sa lupa, ay maakay kami upang sa wakas ay tamasahin naming kasama nila ang mga kaluwalhatian ng kaligayahang walang katapusan ng buhay na walang hanggan doon sa langit. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
MANALANGIN TAYO KAY SAN MIGUEL
Banal na Miguel, ipinagkakatiwala naming sa iyo ang oras ng aming kamatayan. Ipagtanggol mo kami sa masasamang anghel nang kami ay huwag mapahamak sa huling paghuhukom na kakila- kilabot.
Ama Namin…
MANALANGIN TAYO KAY SAN RAFAEL
Banal na Rafael, akayin mo kami sa landas ng kabanalan at kaganapan. Ama Namin…
MANALANGIN TAYO SA ATING BANAL NA ANGHEL NA TAGATANOD
Banal na mga Anghel na Tagatanod, ipagtamo ninyo kami sa Espiritu Santo, na kadalisayan ng puso at katapatan at pananatili sa aming banal na kalagayan sa buhay.
Ama Namin…
ANTIPONA
Maluwalhating San Miguel, prinsipe at pinuno ng mga hukbong makalangit, biniyayaan ng kahanga- hangang lakas at kapangyarihan! Iginupo mo ang masasamang anghel, at ipinagtatanggol mo naman ang lahat ng nananawagan sa iyo; ikaw nawa ang maging taga- akay naming at tagapagtanggol. Loobin mo nawang iligtas kaming lumalapit sa iyo sa kabila ng lahat ng kasamaan ng katawan at kaluluwa, at kami ay tulungan mo upang araw- araw ay yumabong kami sa tapat na paglilingkod sa Diyos.
Idalangin mo kami, O San Miguel, prinsipe ng Simbahan ni Hesukristo!
Nang kami ay maging dapat makinabang sa mga ipinangako ni Kristo!
MANALANGIN TAYO
Makapangyarihan at walang hanggang Diyos, na sa Iyong kahanga- hangang kabutihan at habag, at alang alang sa kabutihan ng sangkatauhan, ay pinili Mo ang maluwalhating Arkanghel Miguel upang maging prinsipe ng Iyong Iglesiya at pinuno ng mga Anghel, kami ay sumasamo sa Iyo, na kami’y papaging- dapatin Mong ipagtanggol sa aming mga kaaway sa pamamagitan ng kanyang mabisang pagsaklolo. Nang sa gayon naman ay huwag kaming pahirapan ng masasamang anghel sa oras ng aming pagpanaw. Pagkalooban Mo kami ng biyayang maakay niya hanggang sa Iyong harapang Kadaki- dakilaan. Sa pamamagitan ng mga karapatan ng aming Panginoong Hesukristo. Siya nawa.
KAY SANTA MARIA, REYNA NG MGA ANGHEL
O Maria, Birhen at Ina, Kamahal mahalang Reyna ng langit. Kataas-taasang Ginang ng mga Anghel, na tumanggap sa Diyos ng tungkulin at kapangyarihang dumurog sa ulo ng ahas, kami ay buong kapakumbabaang sumasamo sa iyo, na iyong paparituhin ang iyong mga banal na hukbo, nang sa ilalim ng iyong utos at ng iyong kapangyarihaan ay malabanan nila ang mga hukbo ng impiyerno, walang puknat na makikipagtunggali sa kanila, at walang halaga ang kanilang pagtatangka, at ibulid sila sa bangin. Sino ang katulad ng Diyos? Mga Banal na Anghel at Arkanghel, kami ay iyong ipagtanggol. O butihin at mahabaging ina, Ikaw ang mamalaging pag-ibig at pag-asa namin. Siya nawa.
“Anghel ng Diyos , tanod kong Mahal
Sa Iyo ako pinatitingnan;
Halika na nga, ako’y tanuran,
Akayin, turua’t alagaan.”
LITANYA KAY POONG SAN MIGUEL ARKANGHEL
San Miguel, Arkanghel ng Diyos,
*IPANALANGIN MO KAMI!
San Miguel, Puspos ng karunungan, *
San Miguel, Salamin ng kababaang loob, *
San Miguel, Huwaran ng pagsunod, *
San Miguel, Dakilang tagasamba ng Verbo ng Diyos, *
San Miguel, Napuputungan ng luwalhati at dangal,
San Miguel, Prinsipeng makapangyarihan ng mga hukbo ng Diyos, *
San Miguel, Tagapagbandila ng kabanal- banalang Trinidad,*
San Miguel, Bantay ng Paraiso, *
San Miguel, Anghel ng kapayapaan, *
*IPANALANGIN MO KAMI
San Miguel, Taga-akay at taga aliw ng bayan ng Israel, *
San Miguel, Ningning at tibay ng Iglesiang nakikibaka, *
San Miguel, Dangal at katuwaan ng Iglesiang nagtatagumpay, *
San Miguel, Ilaw ng mga Angheles, *
San Miguel, Tagapag-ampon ng mga sumasampalataya,
San Miguel, Alalay ng nakikilaban sa lilim ng bandila ng krus, *
San Miguel, Buklod ng pag- iibigan, *
San Miguel, Mandirigmang lumilipol sa mga erehe, *
San Miguel, Tanglaw at pag asa ng mga kaluluwa sa oras ng kamatayan, *
San Miguel, Taga-ampon naming walang pagmamaliw, *
San Miguel, Na tumutulong sa amin sa lahat ng mga pangangailangan, *
San Miguel, Tagapamahayag ng hatol na walang hanggan, *
San Miguel, Mapang- aliw sa mga kaluluwa nabibilanggo sa purgatoryo, *
San Miguel, Na sa iyong kababaang- loob sa simula pa ay ipinaghiganti mo ang karapatan ng Diyos, *
San Miguel, Na iginagalang ng tanang mga angheles, *
San Miguel, Sinasaksihan ng Espiritu Santo na ikaw nga ay dakila at makapangyarihan, *
San Miguel, na ang mga panalangin mo ay naghahatid sa kaharian ng langit, *
San Miguel, katiwala ng Diyos sa pagtanggap sa mga kaluluwa sa oras ng kamatayan, *
San Miguel, Na pinupuri ng Banal na Kasulatan na sa iyo’y sinasabi “Prinsipe ng mga Unang Prinsipe”, *
San Miguel, Aming Prinsipe,*
ANTIPONA
(isa lamang): Arkanghel San Miguel, Prinsipe ng mga hukbo sa langit, ipagtanggol mo kami sa labanan, nang hindi kami mapahamak sa kakila- kilabot na hatol ng Diyos.
Ipanalangin mo kami Arkanghel San Miguel
LAHAT: . . . Sa ating Panginoong Diyos
Sa ngalan ng Ama…
PANGWAKAS NA AWIT
HIMNO A SAN MIGUEL
Cantemos himnos de Gloria
A Miguel de Dios defensor
Obtendremos la Victoria
Porque es gran batallador,
Gran silencio reinaba
Cuando grito San Miguel,
Quien como Dios?
Peleaba contra el infernal Luzbel,
Quien como Dios?
Peleaba contra el infernal Luzbel
San Miguel angel amante
Defiende las castas almas
Del sulpicio de las llamas
Do esta el Divino Juez;
Endereza nuestros pasos
Al sendero de la virtud
Para tener vida y’ salud
Y quebrantar nuestra altivez
(St. Michael Parish Novena Prayer Hagonoy, Taguig City)
Araw Ng Banal Na Bendisyon Para Sa La Traiciόn (Ang Pagkakanulo)
Encargado: Rodel Enriquez at Pamilya
©2008 Rodel Enriquez.
Panimula
Ang La Traiciόn o “Ang Pagkakanulo” ay simbolo ng simula ng mga pasakit ni Hesus na nanggaling sa mga taong hindi naniniwala na Siya ang Tagapagligtas.
Magugunitang isinalaysay ni Apostol Mateo (26:47-51) na habang nagsasalita pa si Hesus sa Kanyang mga apostol ay dumating si Hudas kasama niya ang napakaraming tao na may mga tabak at mga pamalo. Sila ay mula sa mga pinunong-saserdote at mga matatanda. Bilang tanda ay sinabi ni Hudas sa mga kasama na: “Ang sinumang halikan ko, siya iyon. Dakpin ninyo siya.” Magugunitang binanggit din ni San Marcos Ebanghelista (14:44-45) na agad itong lumapit kay Hesus at sinabing: “Bumabati, Guro!” Pagkatapos ay hinalikan niya si Hesus ngunit sinabi ni Hesus sa kaniya: “Kaibigan, anong dahilan ng pagparito mo?” Ngunit agad na lumapit sa Kanya ang mga tao, hinawakan ang Kaniyang mga kamay at Siya ay dinakip.
Bakit sa pamamagitan ng halik? Ito ang ginamit ni Hudas dahil ito ay pambati ng mga apostol kay Hesus tuwing sila’y magkikita at isa itong mataas na uri ng pagbibigay-galang. Kaugnay nito, ginamit niya itong senyales para sa mga dadakip kay Hesus upang hindi magkaroon ng ideya ang mga nasa paligid. Ang dating simbolo ng pagmamahal, pakikipagkaibigan at paggalang ay nadagdagan ng pagkakanulo dahil sa kaganapan ng pagdakip sa Kanya. Higit pa rito, sinabi ng manunulat na si Brian Schwertley na “ang magkanulo ay masama; ang ipagkanulo ang anak ng Panginoon ay mas masama; ngunit ang ipagkanulo si Hesus sa pamamagitan ng halik ay higit na masama sa lahat.”
Sa kabuuan, ang La Traiciόn ay isang kabanata sa pasyon ni Hesukristo upang higit na mapagnilayan ng mga Kristiyano na maging ang anak ng Panginoon ay inialay Niya para sa kapakanan ng sanlibutan.
Pagninilay
Ang mga pangyayari kay Hesukristo ng mga sandaling ito ay sadyang makapigil hininga at maaring maging sukatan ng pananampalataya – kaya mo bang tanggapin lahat ng plano sa iyo ng Panginoon sa ganitong sitwasyon? Hindi ka ba manlalaban sa mga dadakip sa’yo kahit ito ay labag sa iyong kalooban? Kaya mo bang isakripisyo ang sarili at tanggapin lahat ng hapdi sa sugat para sa ikaliligtas ng lahat ng tao?
Kung dumating ang "Hudas" sa iyong buhay at lumapit ito upang magbigay ng problema; naway tangapin mo rin siya nang may pagmamahal ng Panginoon. Tandaan natin na tinawag pa ring “kaibigan” ni Hesus si Hudas kahit na siya’y ipagkakanulo na sa pamamagitan ng isang halik.
Tandaan nating hindi dahilan ang pagiging maawain ng Panginoon upang ipagkanulo Siya sa mga bagay na panandalian; bagkus ito ang dahilan upang maging masigasig na makasama Siya sa buhay na walang hanggan.
Sa paggunita ng mga pasakit ni Hesukristo ngayong panahon ng Semana Santa ay marapat na alalahanin ng bawat isa na tinanggap ni Hesus ang kapalarang itinakda ng Panginoon sa Kanya kaya’t dapat na tanggapin ninuman ng buong puso at kalooban ang plano ng Panginoong Diyos sa Kanyang bayan at sa ating buhay. Katulad ng pinakita ni Hesus, hindi Siya nanlaban sa mga taong kasama ni Hudas bagkus ay tinaggap ang halik ng pagkakanulo upang tuparin ang nakatakda para sa Kanya.
Araw Ng Banal Na Bendisyon Para Sa La Traiciόn (Ang Pagkakanulo)
Encargado: Rodel Enriquez at Pamilya
©2008 Rodel Enriquez.
Panimula
Ang La Traiciόn o “Ang Pagkakanulo” ay simbolo ng simula ng mga pasakit ni Hesus na nanggaling sa mga taong hindi naniniwala na Siya ang Tagapagligtas.
Magugunitang isinalaysay ni Apostol Mateo (26:47-51) na habang nagsasalita pa si Hesus sa Kanyang mga apostol ay dumating si Hudas kasama niya ang napakaraming tao na may mga tabak at mga pamalo. Sila ay mula sa mga pinunong-saserdote at mga matatanda. Bilang tanda ay sinabi ni Hudas sa mga kasama na: “Ang sinumang halikan ko, siya iyon. Dakpin ninyo siya.” Magugunitang binanggit din ni San Marcos Ebanghelista (14:44-45) na agad itong lumapit kay Hesus at sinabing: “Bumabati, Guro!” Pagkatapos ay hinalikan niya si Hesus ngunit sinabi ni Hesus sa kaniya: “Kaibigan, anong dahilan ng pagparito mo?” Ngunit agad na lumapit sa Kanya ang mga tao, hinawakan ang Kaniyang mga kamay at Siya ay dinakip.
Bakit sa pamamagitan ng halik? Ito ang ginamit ni Hudas dahil ito ay pambati ng mga apostol kay Hesus tuwing sila’y magkikita at isa itong mataas na uri ng pagbibigay-galang. Kaugnay nito, ginamit niya itong senyales para sa mga dadakip kay Hesus upang hindi magkaroon ng ideya ang mga nasa paligid. Ang dating simbolo ng pagmamahal, pakikipagkaibigan at paggalang ay nadagdagan ng pagkakanulo dahil sa kaganapan ng pagdakip sa Kanya. Higit pa rito, sinabi ng manunulat na si Brian Schwertley na “ang magkanulo ay masama; ang ipagkanulo ang anak ng Panginoon ay mas masama; ngunit ang ipagkanulo si Hesus sa pamamagitan ng halik ay higit na masama sa lahat.”
Sa kabuuan, ang La Traiciόn ay isang kabanata sa pasyon ni Hesukristo upang higit na mapagnilayan ng mga Kristiyano na maging ang anak ng Panginoon ay inialay Niya para sa kapakanan ng sanlibutan.
Pagninilay
Ang mga pangyayari kay Hesukristo ng mga sandaling ito ay sadyang makapigil hininga at maaring maging sukatan ng pananampalataya – kaya mo bang tanggapin lahat ng plano sa iyo ng Panginoon sa ganitong sitwasyon? Hindi ka ba manlalaban sa mga dadakip sa’yo kahit ito ay labag sa iyong kalooban? Kaya mo bang isakripisyo ang sarili at tanggapin lahat ng hapdi sa sugat para sa ikaliligtas ng lahat ng tao?
Kung dumating ang "Hudas" sa iyong buhay at lumapit ito upang magbigay ng problema; naway tangapin mo rin siya nang may pagmamahal ng Panginoon. Tandaan natin na tinawag pa ring “kaibigan” ni Hesus si Hudas kahit na siya’y ipagkakanulo na sa pamamagitan ng isang halik.
Tandaan nating hindi dahilan ang pagiging maawain ng Panginoon upang ipagkanulo Siya sa mga bagay na panandalian; bagkus ito ang dahilan upang maging masigasig na makasama Siya sa buhay na walang hanggan.
Sa paggunita ng mga pasakit ni Hesukristo ngayong panahon ng Semana Santa ay marapat na alalahanin ng bawat isa na tinanggap ni Hesus ang kapalarang itinakda ng Panginoon sa Kanya kaya’t dapat na tanggapin ninuman ng buong puso at kalooban ang plano ng Panginoong Diyos sa Kanyang bayan at sa ating buhay. Katulad ng pinakita ni Hesus, hindi Siya nanlaban sa mga taong kasama ni Hudas bagkus ay tinaggap ang halik ng pagkakanulo upang tuparin ang nakatakda para sa Kanya.
Primera prova d'una composició formada a partir de diferents captures de "fum" d'una barreta d'encens.
En aquest cas simula la silueta d'una ballarina a partir d'una sel·lecció de 6 "fums".
This a screenshot from a VisualBasic 6 program i made by 2006, which sinulate Matrix. Es la captura de pantalla de un programa que hice en VB6 que simula el código Matrix.
Creu de terme amb sòcol circular amb dos graons, sobre els quals s'alça una columna de forma arrodonida, d'uns tres metres d'alçada, feta amb pedres lligades amb morter. Està coronada per cornisa cònica que serveix de base a la creu, feta de ferro forjat amb la figura de Crist crucificat, i protegida per un barret cònic també de ferro. Té forma de pedró (creu commemorativa).
Observacions:
També és coneguda amb el nom de Creu de Can Vendrell.
A la cornisa cònica que corona la columna hi ha unes lletres gravades de difícil lectura.
patrimonicultural.diba.cat/element/creu-del-pago
Element configurat per un pilar de base circular que reposa damunt un petit sòcol. Es feta de fragments de pedra irregular units amb morter o ciment. La unió de la creu amb la columna es resol amb una motllura cònica de pedra llisa, amb una inscripció a la part baixa. La creu, de planxa de ferro, mostra en una cara la imatge del crucificat. Es disposa al centre d'una estructura de ferro que simula una capelleta o dosseret de forma cònica amb la planxa calada dibuixant dos òculs decoratius.
El Verdadero Retrato del rostro de
LA VIRGEN DE LA SOLEDAD DE PORTA VAGA
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
NOBENA KAY SAN MIGUEL ARKANGHEL
Sa Ngalan ng Ama…
UNANG PANALANGIN
Sa mga Banal na Arkanghel na sina San Miguel, San Gabriel at San Rafael.
Kaamahal- mahalang Trinidad, ako ay nagpapasalamat sa Inyo sa paglikha sa Inyong mga anghel sa gayong napakadakilang paraan, at sa pagpapatibay ng lubha sa kanilang pinuno. Sambahin nawa Kayo at ibigin sa kagandahan at kaningningan ng Iyong mga kinatawan; Purihin nawa kayo nang kanilang maluwalhating awit ng pagpupuri at pasasalamat sa habang panahon. Siya nawa.
Mga Banal na Prinsipe ng Langit, Miguel, Gabriel at Rafael, pinupuri namin kayo dahil sa pagmamahal sa inyo nang kataas- taasan at sa pagkakalagay sa inyo sa lalong malapit na likmuan sa kanya. Alalahanin ninyo ang aking mga pangangailangan at sasamahan ng mga Banal na Anghel ang lahat ng kanyang mga sakop, nang ito ay magtagumpay laban kay Satanas magpakailanman. Loobin nawa ninyong ang kaharian ng liwanag at biyaya ng kabanalan at pagibig sa Diyos, ay siyang yumabong sa buo niyang kaningningan at kaganahan sa bawat kaluluwa at kilalanin naman nang lahat. Siya nawa.
O San Miguel, ipamagitan mo ako sa Espiritu Santo, na siyang Hari ng kaluwalhatian at Tagapamahagi ng lahat ng biyaya. Siya nawa.
IKALAWANG PANALANGIN
Sa mga Banal na Anghel
O Diyos na sa paghahati- hati ng Inyong kaharian ay buong kahanga-hanga mong iniayos ang katungkulan ng mga anghel at mga tao, ngayon ay buong habag Mong ipagkaloob sa amin, na ang mga Banal na Anghel, na laging naglilingkod sa harapan Mo sa langit, ay maging tagapagtanggol din ng aming buhay sa lupa, sa pamamagitan ni Kristong Panginoon namin. Siya nawa
Mga Banal na Serapin, Kerubin, mga Trono, Dominasyon, mga lakas at mga Kabanalan, Prinsipado mga Arkanghel at mga Anghel; kami ay sumasama sa inyo sa pagpupuri at pag-ibig sa Diyos, ang Tunay na Walang Hanggang Diyos sa Tatlong Persona. Siya Nawa.
Mga anghel na banal, tulungan ninyo ang Iglesia sa pakikibaka sa lahat ng lakas ng karimlan at kasalanan at kawalang- pananampalataya, nang kung lumaganap nang lalo sa lupa, ang Kaharian ng Diyos ay siyang umakay sa tao sa buhay na walang hanggan. Mga Banal na Anghel na Taga-tanod, kami ay inyong akayin at ipagtanggol.
Lahat kayong mga Anghel na Taga- Tanod, itaboy ninyo ang lahat ng kasamaan at ipangalat ang kabutihan. San Miguel, San Gabriel at San Rafael, at lahat kayong kaluluwang banal na ngayon ay
naririyan sa harapan ng trono ng Diyos at sa nakikilabang kasama ni San Miguel, kami at ang Iglesya ay ipagkamit ninyo ng mga biyaya at pag-ibig ng Espiritu Santo.
Lahat kayong Anghel ng Diyos, kami ay ipagtanggol ninyo.
Nawa’y sambahin lalo at lalo ang Banal at Walang Hanggang Diyos sa buong daigdig. Matutuhan nawa ng lahat ng bansa ang kumilala at umibig sa Kanyang kamahal- mahalang Pangalan.
Lahat kayong mga anghel na banal ng Diyos, ipamagitan ninyo kami lalong lalo na sa mga panahong ito. Siya nawa.
PAGROROSARYO SA KARANGALAN NI SAN MIGUEL
Sa karangalan ng mga Banal na Anghel:
Diyos ko, saklolohan Mo ako.
O Panginoon, magmadali Ka sa pagtulong sa akin.
Luwalhati sa Ama…
1.Ating parangalan at purihin ang mga Serapin, ang unang koro ng mga banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng Korong makalangit ng mga Serapin ay papagindapatin nawa kami nang Panginoon na mag alab sa apoy ng pag-ibig langit. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
2.Ating parangalan at purihin ang mga Kerubin, ang ikalawang koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel, at ng Korong makalangit ng mga Kerubin, ay dulutan nawa kami nang Panginoon ng biyayang maitakwil nang lubusan ang lahat ng buhay- kasalanan at karamutan, at matahak nawa namin ang landas ng kaganapang Kristiyano. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
3.Ating parangalan at purihin ang mga Trono, ang ikatlong Korong mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng banal na koro ng mga Trono, ay punuin nawa ng Panginoon ang aming mga puso ng diwa ng katotohanan at kababaang- loob. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
4.Parangalan natin at purihin ang mga Dominasyon, ang ikaapat na koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng Banal na Koro ng Dominasyon, ay bigyan nawa kami ng Biyaya ng Diyos upang makapagpigil sa aming mga pangahas at supilin ang mga mapusok na damdamin at mga hangarin. Siya Nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
5.Parangalan natin at purihin ang mga Lakas, ang ikalimang Koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng makalangit na koro ng mga Lakas ay pagkalooban nawa kami ng Panginoon ng biyayang maipagtanggol ang sarili sa mga hibo at tukso ng masasamang anghel. Siyanawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
6.Parangalan natin at purihin ang mga Kabanalan, ang ikaanim na Koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng mga koro ng Kabanalang makalangit, ay ipagkaloob nawa ng Panginoon sa amin ang biyayang magtagumpay at maigupo ang mga tukso, at ilayo rin naman sa amin ang lahat ng tukso sa kaluluwa at sa katawan. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
7.Parangalan natin at purihin ang mga Prinsipado, ang ika-pitong koro ng mga Banal na Anghel, sa pamamagitan ni San Miguel at ng Korong makalangit ng mga Prinsipado at punuin nawa nang Panginoon ang aming kaluluwa ng diwa at tunay, at mapagpakumbabang pagsunod sa lahat ng inilalagay niya sa kapangyarihan sa amin. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
8.Parangalan natin at purihin ang mga Arkanghel, ang ika-walong koro ng mga Banal na Anghel. Sa pamamagitan ni San Miguel at ng Korong makalangit ng mga Arkanghel, ay ipagkaloob nawa ng Panginoon sa amin ang biyayang pananatili sa aming pananampalataya at sa lahat ng gawaing magaling, nang sa ganitong paraan ay maging karapat-dapat kaming magtamasa ng kaluwalhatian at kapayapaan at pakikiisa sa kanya doon sa langit. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
9.Ating parangalan at purihin ang mga anghel, ang ikasiyam na koro ng mga banal na Anghel, sa pamamagitan ni San Miguel at ng makalangit na koro ng lahat na mga Anghel, ay loobin nawa nang Panginoon, na sa pagtatanggol ng kanyang mga Banal na Espiritu sa lupa, ay maakay kami upang sa wakas ay tamasahin naming kasama nila ang mga kaluwalhatian ng kaligayahang walang katapusan ng buhay na walang hanggan doon sa langit. Siya nawa.
Ama Namin
Tatlong Aba Ginoong Maria
MANALANGIN TAYO KAY SAN MIGUEL
Banal na Miguel, ipinagkakatiwala naming sa iyo ang oras ng aming kamatayan. Ipagtanggol mo kami sa masasamang anghel nang kami ay huwag mapahamak sa huling paghuhukom na kakila- kilabot.
Ama Namin…
MANALANGIN TAYO KAY SAN RAFAEL
Banal na Rafael, akayin mo kami sa landas ng kabanalan at kaganapan. Ama Namin…
MANALANGIN TAYO SA ATING BANAL NA ANGHEL NA TAGATANOD
Banal na mga Anghel na Tagatanod, ipagtamo ninyo kami sa Espiritu Santo, na kadalisayan ng puso at katapatan at pananatili sa aming banal na kalagayan sa buhay.
Ama Namin…
ANTIPONA
Maluwalhating San Miguel, prinsipe at pinuno ng mga hukbong makalangit, biniyayaan ng kahanga- hangang lakas at kapangyarihan! Iginupo mo ang masasamang anghel, at ipinagtatanggol mo naman ang lahat ng nananawagan sa iyo; ikaw nawa ang maging taga- akay naming at tagapagtanggol. Loobin mo nawang iligtas kaming lumalapit sa iyo sa kabila ng lahat ng kasamaan ng katawan at kaluluwa, at kami ay tulungan mo upang araw- araw ay yumabong kami sa tapat na paglilingkod sa Diyos.
Idalangin mo kami, O San Miguel, prinsipe ng Simbahan ni Hesukristo!
Nang kami ay maging dapat makinabang sa mga ipinangako ni Kristo!
MANALANGIN TAYO
Makapangyarihan at walang hanggang Diyos, na sa Iyong kahanga- hangang kabutihan at habag, at alang alang sa kabutihan ng sangkatauhan, ay pinili Mo ang maluwalhating Arkanghel Miguel upang maging prinsipe ng Iyong Iglesiya at pinuno ng mga Anghel, kami ay sumasamo sa Iyo, na kami’y papaging- dapatin Mong ipagtanggol sa aming mga kaaway sa pamamagitan ng kanyang mabisang pagsaklolo. Nang sa gayon naman ay huwag kaming pahirapan ng masasamang anghel sa oras ng aming pagpanaw. Pagkalooban Mo kami ng biyayang maakay niya hanggang sa Iyong harapang Kadaki- dakilaan. Sa pamamagitan ng mga karapatan ng aming Panginoong Hesukristo. Siya nawa.
KAY SANTA MARIA, REYNA NG MGA ANGHEL
O Maria, Birhen at Ina, Kamahal mahalang Reyna ng langit. Kataas-taasang Ginang ng mga Anghel, na tumanggap sa Diyos ng tungkulin at kapangyarihang dumurog sa ulo ng ahas, kami ay buong kapakumbabaang sumasamo sa iyo, na iyong paparituhin ang iyong mga banal na hukbo, nang sa ilalim ng iyong utos at ng iyong kapangyarihaan ay malabanan nila ang mga hukbo ng impiyerno, walang puknat na makikipagtunggali sa kanila, at walang halaga ang kanilang pagtatangka, at ibulid sila sa bangin. Sino ang katulad ng Diyos? Mga Banal na Anghel at Arkanghel, kami ay iyong ipagtanggol. O butihin at mahabaging ina, Ikaw ang mamalaging pag-ibig at pag-asa namin. Siya nawa.
“Anghel ng Diyos , tanod kong Mahal
Sa Iyo ako pinatitingnan;
Halika na nga, ako’y tanuran,
Akayin, turua’t alagaan.”
LITANYA KAY POONG SAN MIGUEL ARKANGHEL
San Miguel, Arkanghel ng Diyos,
*IPANALANGIN MO KAMI!
San Miguel, Puspos ng karunungan, *
San Miguel, Salamin ng kababaang loob, *
San Miguel, Huwaran ng pagsunod, *
San Miguel, Dakilang tagasamba ng Verbo ng Diyos, *
San Miguel, Napuputungan ng luwalhati at dangal,
San Miguel, Prinsipeng makapangyarihan ng mga hukbo ng Diyos, *
San Miguel, Tagapagbandila ng kabanal- banalang Trinidad,*
San Miguel, Bantay ng Paraiso, *
San Miguel, Anghel ng kapayapaan, *
*IPANALANGIN MO KAMI
San Miguel, Taga-akay at taga aliw ng bayan ng Israel, *
San Miguel, Ningning at tibay ng Iglesiang nakikibaka, *
San Miguel, Dangal at katuwaan ng Iglesiang nagtatagumpay, *
San Miguel, Ilaw ng mga Angheles, *
San Miguel, Tagapag-ampon ng mga sumasampalataya,
San Miguel, Alalay ng nakikilaban sa lilim ng bandila ng krus, *
San Miguel, Buklod ng pag- iibigan, *
San Miguel, Mandirigmang lumilipol sa mga erehe, *
San Miguel, Tanglaw at pag asa ng mga kaluluwa sa oras ng kamatayan, *
San Miguel, Taga-ampon naming walang pagmamaliw, *
San Miguel, Na tumutulong sa amin sa lahat ng mga pangangailangan, *
San Miguel, Tagapamahayag ng hatol na walang hanggan, *
San Miguel, Mapang- aliw sa mga kaluluwa nabibilanggo sa purgatoryo, *
San Miguel, Na sa iyong kababaang- loob sa simula pa ay ipinaghiganti mo ang karapatan ng Diyos, *
San Miguel, Na iginagalang ng tanang mga angheles, *
San Miguel, Sinasaksihan ng Espiritu Santo na ikaw nga ay dakila at makapangyarihan, *
San Miguel, na ang mga panalangin mo ay naghahatid sa kaharian ng langit, *
San Miguel, katiwala ng Diyos sa pagtanggap sa mga kaluluwa sa oras ng kamatayan, *
San Miguel, Na pinupuri ng Banal na Kasulatan na sa iyo’y sinasabi “Prinsipe ng mga Unang Prinsipe”, *
San Miguel, Aming Prinsipe,*
ANTIPONA
(isa lamang): Arkanghel San Miguel, Prinsipe ng mga hukbo sa langit, ipagtanggol mo kami sa labanan, nang hindi kami mapahamak sa kakila- kilabot na hatol ng Diyos.
Ipanalangin mo kami Arkanghel San Miguel
LAHAT: . . . Sa ating Panginoong Diyos
Sa ngalan ng Ama…
PANGWAKAS NA AWIT
HIMNO A SAN MIGUEL
Cantemos himnos de Gloria
A Miguel de Dios defensor
Obtendremos la Victoria
Porque es gran batallador,
Gran silencio reinaba
Cuando grito San Miguel,
Quien como Dios?
Peleaba contra el infernal Luzbel,
Quien como Dios?
Peleaba contra el infernal Luzbel
San Miguel angel amante
Defiende las castas almas
Del sulpicio de las llamas
Do esta el Divino Juez;
Endereza nuestros pasos
Al sendero de la virtud
Para tener vida y’ salud
Y quebrantar nuestra altivez
Noong 2020, ang pandaigdigang pagsiklab ng mga salot ay ipinapasabuhay ang pangamba sa lahat ng sangkatauhan. Hindi lamang ito, ngunit ang mga sakuna tulad ng mga lindol, taggutom, sunog, at mga salot na insekto ay madalas na nagaganap. Ang sangkatauhan ay walang magawa at nawawalan ng pag-asa sa harap ng mga sakuna. Maraming tao ang masidhing nananalangin sa Diyos na humihingi ng Kanyang awa at proteksyon. Ngunit alam mo ba kung ano ang awa ng Diyos? Anong uri ng mga tao ang pinapakitaan ng Diyos ng Kanyang awa? Paano natin matatamo ang awa ng Diyos? Basahin ang sumusunod na mga talata sa Bibliya tungkol sa awa at mga kaugnay na nilalaman upang malaman ang higit pa tungkol sa awa ng Diyos at mahanap ang paraan upang matamo ang awa ng Diyos.
1. Ano ang Sinasabi ng Bibliya Tungkol sa Awa ng Diyos? Ano ang Awa ng Diyos?
Isaias 49:10
Sila’y hindi mangagugutom, o mangauuhaw man; at hindi man sila mangapapaso ng init, o ng araw man: sapagka’t siyang may awa sa kanila ay papatnubay sa kanila, sa makatuwid baga’y sa tabi ng mga bukal ng tubig ay papatnubayan niya sila.
Isaias 49:13
Ikaw ay umawit, Oh langit; at magalak, Oh lupa; at kayo’y biglang magsiawit, Oh mga bundok: sapagka’t inaliw ni Jehova ang kaniyang bayan, at mahahabag sa kaniyang nagdadalamhati.
Isaias 49:15
Malilimutan ba ng babae ang kaniyang batang pasusuhin; na siya’y hindi mahahabag sa anak ng kaniyang bahay-bata? oo, ito’y makalilimot, nguni’t hindi kita kalilimutan.
Isaias 54:8
Sa kaunting pagiinit ay ikinubli ko ang aking mukha sa iyo sa isang sangdali; nguni’t kinaawaan kita sa pamamagitan ng walang hanggang kagandahang-loob, sabi ni Jehova, na iyong Manunubos.
Isaias 54:10
Sapagka’t ang mga bundok ay mangapapaalis, at ang mga burol ay mangapapalipat; nguni’t ang aking kagandahang-loob ay hindi hihiwalay sa iyo, o ang akin mang tipan ng kapayapaan ay maalis, sabi ni Jehova na naaawa sa iyo.
Jonas 4:10–11
At sinabi ni Jehova, Ikaw ay nanghinayang sa kikayon na hindi mo pinagpagalan o pinatubo man; na sumampa sa isang gabi, at nawala sa isang gabi: At hindi baga ako manghihinayang sa Ninive, sa malaking bayang yaon, na mahigit sa isang daan at dalawang pung libong katao na hindi marunong magmunimuni ng kanilang kamay at ng kanilang kaliwang kamay; at marami ring hayop?
Nauugnay na mga Salita ng Diyos
Bagaman pinagkatiwalaan si Jonas upang ipahayag ang salita ng Diyos na si Jehova sa mga taga-Ninive, hindi niya naunawaan ang intensyon ng Diyos na si Jehova, ni naunawaan ang Kanyang mga pag-aalala at mga inaasahan para sa mga mamamayan ng lungsod. Sa pamamagitan ng mahigpit na pangangaral na ito, nais ng Diyos na sabihin sa kanya na ang sangkatauhan ay produkto ng Kanyang sariling mga kamay, at ang Diyos ay naglaan ng maingat na paggawa para sa bawat tao; dala-dala ng bawat tao ang mga pag-asa ng Diyos; tinatamasa ng bawat tao ang tustos na buhay ng Diyos; para sa bawat tao, nagbayad ang Diyos ng isang malaking halaga. Ang mahigpit na pangangaral na ito ay nagpaalala rin kay Jonas na pinapahalagahan ng Diyos ang sangkatauhan, ang gawa ng Kanyang sariling mga kamay, tulad ng pagpapahalaga ni Jonas sa halaman. Hindi sila basta iiwanan ng Diyos sa anumang paraan hanggang sa huling sandali; lalo na, napakaraming bata at mga inosenteng hayop sa loob ng lungsod. Kapag nakikitungo sa mga batang ito at sa mga inosenteng nilalang ng Diyos, na hindi man lamang alam ang kaibahan ng kanilang kanang kamay sa kanilang kaliwa, lalong hindi kayang tapusin ng Diyos ang kanilang buhay at alamin ang kanilang kalalabasan sa gayong madaliang paraan. Umasa ang Diyos na makita silang lumaki; umasa Siya na hindi sila lalakad sa landas na parehong nilakaran ng kanilang mga matatanda, na hindi na nila kailangang muling marinig ang babala ng Diyos na si Jehova, at sasaksi sila sa nakaraan ng Ninive. Lalong higit pa rito, umasa ang Diyos na makita ang mga taga-Ninive pagkatapos nilang magsisi, na makita ang hinaharap ng Ninive matapos ang kanilang pagsisisi, at higit na mahalaga, na makita ang Ninive na muling namumuhay sa ilalim ng awa ng Diyos. Kaya, sa mata ng Diyos, ang mga nilikhang ito na hindi alam ang kaibahan ng kanilang kanan sa kaliwang kamay ay ang kinabukasan ng Ninive. Sila ang papasan sa kasuklam-suklam na nakaraan ng Ninive, tulad ng kanilang pagpasan sa mahalagang tungkulin ng pagiging saksi sa nakaraan at hinaharap ng Ninive sa ilalim ng paggabay ng Diyos na si Jehova. Sa pahayag na ito ng Kanyang tunay na nararamdaman, iniharap ng Diyos na si Jehova ang awa ng Lumikha para sa sangkatauhan sa kanyang kabuuan. Ipinakita nito sa sangkatauhan na ang “awa ng Lumikha” ay hindi isang walang-laman na parirala, ni isang hungkag na pangako; mayroon itong matibay na mga prinsipyo, mga pamamaraan at layunin. Siya ay tunay at totoo, at hindi gumagamit ng mga kasinungalingan o pagpapanggap, at sa parehong paraang ito, ang Kanyang awa ay walang hanggang ipinagkakaloob sa buong sangkatauhan sa bawat panahon at kapanahunan. Gayunpaman, hanggang sa mismong araw na ito, ang pakikipag-usap ng Lumikha kay Jonas ay ang nag-iisa at natatanging pahayag ng Diyos kung bakit nagpapakita Siya ng awa sa sangkatauhan, kung paano Siya nagpapakita ng awa sa sangkatauhan, gaano Siya nagpaparaya sa sangkatauhan at ang Kanyang tunay na nararamdaman para sa sangkatauhan. Ang maikli ngunit malinaw na pakikipag-usap ng Diyos na si Jehova ay nagpapahayag ng Kanyang kumpletong mga kaisipan para sa sangkatauhan; ito ay isang tunay na pagpapahayag ng saloobin ng Kanyang puso tungo sa sangkatauhan; at isa rin itong matibay na patunay ng Kanyang pagkakaloob ng masaganang awa sa sangkatauhan. Ang Kanyang awa ay hindi lamang ipinagkakaloob sa nakatatandang mga henerasyon ng sangkatauhan; ito ay ipinagkakaloob din sa mga nakababatang miyembro ng sangkatauhan, kagaya lamang ng dati, mula sa isang henerasyon hanggang sa susunod. Bagaman ang poot ng Diyos ay madalas dumarating sa ilang lugar at ilang panahon ng sangkatauhan, ang awa ng Diyos ay hindi kailanman huminto. Sa Kanyang awa, ginagabayan at pinangungunahan Niya ang isang henerasyon ng Kanyang nilikha pagkatapos ng sumunod, tinutustusan at pinagpapala ang isang henerasyon ng nilikha pagkatapos ng sumunod, sapagkat ang Kanyang tunay na nararamdaman tungo sa sangkatauhan ay hindi kailanman magbabago. Tulad ng sinabi ng Diyos na si Jehova: “At hindi baga Ako manghihinayang sa Ninive…?” Lagi Niyang pinapahalagahan ang Kanyang sariling sangnilikha. Ito ang awa ng matuwid na disposisyon ng Lumikha, at ito rin ang dalisay na pagiging natatangi ng Lumikha!
Hinango mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao
Tanging ang Lumikha ang naaawa sa sangkatauhang ito. Tanging ang Lumikha ang nagpapakita ng lambing at pagmamahal sa sangkatauhang ito. Tanging ang Lumikha ang may tunay at hindi napapatid na pagmamahal para sa sangkatauhan. Gayundin, tanging ang Lumikha ang makakapagkaloob ng kaawaan sa sangkatauhang ito at umiibig sa Kanyang buong sangnilikha. Lumulundag at sumasakit ang Kanyang puso sa bawat kilos ng tao: Siya ay nagagalit, nababalisa, at nagdadalamhati sa kasamaan at katiwalian ng tao. Siya ay nalulugod, nagagalak, nagpapatawad at nagsasaya sa pagsisisi at paniniwala ng tao; ang bawat isa sa Kanyang mga kaisipan at mga ideya ay umiiral at umiikot para sa sangkatauhan; kung ano at kung anong mayroon Siya ay lubos na ipinahahayag para sa kapakanan ng sangkatauhan; ang kabuuan ng Kanyang mga damdamin ay nakaugnay sa pag-iral ng sangkatauhan. Para sa kapakanan ng sangkatauhan, naglalakbay Siya at nagmamadali; tahimik Niyang ibinibigay ang bawat himaymay ng Kanyang buhay; iniaalay Niya ang bawat minuto at segundo ng Kanyang buhay…. Hindi Niya kailanman nalaman kung paano kaawaan ang Kanyang sariling buhay, ngunit lagi Niyang kinakaawaan at minamahal ang sangkatauhan na Kanya Mismong nilikha…. Ibinibigay Niya ang lahat ng kung anong mayroon Siya para sa sangkatauhang ito…. Iginagawad Niya ang Kanyang awa at pagpaparaya nang walang kundisyon at walang inaasahang kagantihan. Ginagawa lamang Niya ito upang patuloy na mananatili ang sangkatauhan sa Kanyang harapan, na tinatanggap ang Kanyang tustos ng buhay; ginagawa lamang Niya ito upang maaaring isang araw ay magpasakop sa Kanya ang sangkatauhan at kilalanin na Siya ang Isa na nag-aalaga sa pag-iral ng tao at nagtutustos ng buhay ng buong sangnilikha.
Hinango mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao
Kinasuklaman ng Diyos ang tao dahil ang tao ay may poot sa Kanya, nguni’t sa Kanyang puso, ang Kanyang pag-aalaga, pagmamalasakit, at awa para sa sangkatauhan ay nanatiling hindi nagbabago. Kahit noong nilipol Niya ang sangkatauhan, ang puso Niya’y nanatiling hindi nagbago. Noong ang sangkatauhan ay napuno ng katiwalian at naging suwail sa Diyos hanggang sa isang nakapanghihinang punto, kinailangan ng Diyos na wasakin ang sangkatauhan, dahil sa Kanyang disposisyon at Kanyang diwa, at alinsunod sa Kanyang mga panuntunan, na lipulin ang sangkatauhang ito. Nguni’t dahil sa diwa ng Diyos, kinaawaan pa rin Niya ang sangkatauhan, at nagnais pang gumamit ng iba’t ibang mga paraan upang tubusin ang sangkatauhan upang makapagpatuloy silang mabuhay. Sa halip, nilabanan ng tao ang Diyos, nagpatuloy na sumuway sa Diyos, at tinanggihan na tanggapin ang pagliligtas ng Diyos, na ang ibig sabihin, tinanggihan na tanggapin ang Kanyang mabubuting layunin. Kahit paano man sila tinawag ng Diyos, pinaalalahanan, tinustusan, tinulungan, o pinagbigyan, hindi ito naunawaan o pinahalagahan ng tao, at ni hindi rin sila nagbigay-pansin. Sa kabila ng sakit Niyang nadama, hindi pa rin kinalimutan ng Diyos na ibigay sa tao ang pinakamataas na antas ng Kanyang pagpaparaya, sa paghihintay na manumbalik ang tao. Matapos Niyang maabot ang Kanyang hangganan, ginawa Niya ang dapat Niyang gawin nang walang anumang alinlangan. Sa madaling sabi, may nakatakdang panahon at proseso mula sa sandaling binalak ng Diyos na lipulin ang sangkatauhan hanggang sa opisyal na simula ng Kanyang gawain na paglipol sa sangkatauhan. Umiral ang ganitong proseso sa layuning mapanumbalik ang tao, at ito ang huling pagkakataon na ibinigay ng Diyos sa tao. Kaya ano ang ginawa ng Diyos sa panahong ito bago lipulin ang sangkatauhan? Napakaraming pagpapaalala at masidhing paghihikayat ang ginawa ng Diyos. Kahit gaano pa katindi ang sakit o pighating pinagdadaanan ng puso ng Diyos, patuloy Niyang ibinigay ang Kanyang pag-aalaga, malasakit, at masaganang awa sa sangkatauhan. Ano ang nakikita natin mula rito? Walang duda, nakikita natin na ang pag-ibig ng Diyos para sa sangkatauhan ay totoo at hindi bukang-bibig lamang. Ito ay tunay, nadarama at may halaga, hindi huwad, may halo, mapandaya o mapagkunwari.
Hinango mula sa “Ang Gawain ng Diyos, ang Disposisyon ng Diyos, at ang Diyos Mismo I” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao
2. Paano Ka Humihingi ng Awa sa Diyos?
Kawikaan 28:13
Siyang nagtatakip ng kaniyang mga pagsalangsang ay hindi giginhawa: nguni’t ang nagpapahayag at nagiiwan ng mga yaon ay magtatamo ng kaawaan.
Isaias 55:7
Lisanin ng masama ang kaniyang lakad, at ng liko ang kaniyang mga pagiisip; at manumbalik siya kay Jehova, at kaaawaan niya siya; at sa aming Dios, sapagka’t siya’y magpapatawad ng sagana.
Jonas 3:7–9
At kaniyang inihayag at itinanyag sa buong Ninive sa pasiya ng hari at ng kaniyang mga mahal na tao, na sinasabi, Huwag lumasa maging tao ni hayop man, bakahan ni kawan man, ng anomang bagay: huwag silang magsikain, ni magsiinom man ng tubig; Kundi mangagbalot sila ng kayong magaspang, ang tao at gayon din ang hayop, at magsidaing silang mainam sa Dios: oo, talikdan ng bawa’t isa ang kaniyang masamang lakad, at ang pangdadahas na nasa kanilang mga kamay. Sino ang nakaaalam kung manumbalik ang Dios at magsisisi, at hihiwalay sa kaniyang mabangis na galit, upang tayo’y huwag mangamatay.
Nauugnay na mga Salita ng Diyos
Pagkatapos mapakinggan ang pagpapahayag ng Diyos, ang hari ng Ninive at ang kanyang mga nasasakupan ay nagsagawa ng serye ng mga pagkilos. Ano ang kalikasan ng kanilang asal at mga gawa? Sa madaling salita, ano ang diwa ng kabuuan ng kanilang pag-uugali? Bakit nila ginawa ang kanilang nagawa? Sa mata ng Diyos, matapat ang kanilang pagsisisi, hindi lamang dahil buong sikap silang nagsumamo sa Diyos at nangumpisal sa kanilang mga kasalanan sa harap Niya, kundi dahil na rin sa iniwan na nila ang kanilang masamang pag-uugali. Ginawa nila ang ganito dahil matapos nilang marinig ang mga salita ng Diyos, labis silang natakot at naniwala na gagawin Niya ang Kanyang sinabi. Sa pamamagitan ng pag-aayuno, pagdadamit ng sako at pag-upo sa abo, ninais nilang ipahayag ang kanilang pagpayag na baguhin ang kanilang mga pamamaraan at tumigil na sa kasamaan, upang manalangin sa Diyos na si Jehova na pigilin ang Kanyang galit, upang magsumamo sa Diyos na si Jehova na bawiin ang Kanyang pasya, gayundin ang malaking kapahamakan na malapit nang dumating sa kanila. Sa pamamagitan ng pagsiyasat sa lahat ng kanilang pag-uugali, makikita natin na naunawaan na nila na ang kanilang nakaraang masasamang gawa ay kasuklam-suklam sa Diyos na si Jehova at naunawan nila ang dahilan kung bakit malapit na Niya silang puksain. Dahil sa mga katwirangf ito, ninais nilang lahat na lubusang magsisi, talikuran ang kanilang masasamang gawa, at iwanan ang karahasan sa kanilang mga kamay. Sa madaling salita, nang maunawaan na nila ang pahayag ng Diyos na si Jehova, ang bawat isa sa kanila ay nakadama ng takot sa kanilang mga puso; hindi na nila ipinagpatuloy ang kanilang masamang pag-uugali ni hindi na nagpatuloy na gawin ang mga gawaing kinamumuhian ng Diyos na si Jehova. Dagdag pa dito, nagsumamo sila sa Diyos na si Jehova na patawarin ang kanilang mga nakaraang kasalanan at huwag silang parusahan batay sa kanilang mga nakaraang ginawa. Nakahanda silang hindi na kailanman muling mamumuhay sa kasamaan at gagawa na sila ayon sa mga ipinag-uutos ng Diyos na si Jehova, hindi na nila kailanman muling pasisiklabin ang galit ng Diyos na si Jehova. Tapat at ganap ang kanilang pagsisisi. Galing ito sa kaibuturan ng kanilang mga puso at hindi nagkukunwari, ni hindi ito pansamantala.
Sa sandaling nalaman ng mga taga-Ninive, mula sa kataas-taasang hari hanggang sa kanyang mga nasasakupan, na nagagalit sa kanila ang Diyos na si Jehova, ang bawat isa sa kanilang mga gagawin, ang kanilang buong asal, maging ang bawat pagpapasya at pagpili ay malinaw at lantad sa paningin ng Diyos. Nagbago ang puso ng Diyos ayon sa kanilang pag-uugali. Ano ang nasa isip ng Diyos ng mga sandaling iyon? Kayang sagutin ng Biblia ang tanong na iyan para sa iyo. Ayon sa nakatala sa Kasulatan: “At nakita ng Diyos ang kanilang mga gawa, na sila’y nagsihiwalay sa kanilang masamang lakad; at nagsisi ang Diyos sa kasamaan, na Kaniyang sinabing Kaniyang gagawin sa kanila; at hindi Niya ginawa.” Bagaman binago ng Diyos ang Kanyang isip, walang bagay na magulo tungkol sa kalagayan ng Kanyang kaisipan. Binago lamang Niya ang kalagayan mula sa paghahayag ng Kanyang galit tungo sa pagpapakalma ng Kanyang galit, at pagkatapos ay nagpasya na huwag nang dalhin ang malupit na kapahamakan sa lungsod ng Ninive. Ang dahilan kung bakit napagpasyahan ito ng Diyos—na iligtas ang mga taga-Ninive mula sa malupit na kapahamakan—nang napakabilis ay napagmasdan ng Diyos ang puso ng bawat tao sa Ninive. Nakita Niya ang kanilang itinatago mula sa kalaliman ng kanilang mga puso: ang kanilang tapat na pangungumpisal at pagsisisi sa kanilang mga kasalanan, ang kanilang tapat na paniniwala sa Kanya, ang kanilang malalim na pakiramdam kung paano na ang kanilang masasamang gawa ay lubos na nagpagalit sa Kanyang disposisyon, at nagdulot ng takot sa nalalapit na kaparusahan ng Diyos na si Jehova. At gayundin naman, narinig din ng Diyos na si Jehova ang mga panalangin mula sa kaibuturan ng kanilang mga puso na taimtim na nakiusap na pigilin Niya ang Kanyang galit laban sa kanila upang makaiwas sila sa parating na kapahamakan. Nang mapansin ng Diyos ang lahat ng pangyayaring ito, unti-unting naglaho ang Kanyang galit. Kahit gaano kalaki ang Kanyang galit sa nakaraan, nang makita Niya ang tapat na pagsisisi sa kaibuturan ng mga puso ng mga taong ito, nabagbag nito ang Kanyang puso, kaya’t hindi Niya makayang dalhin ang kapahamakan sa kanila, at humupa na ang Kanyang galit sa kanila. Sa halip, patuloy Niyang ipinadama ang Kanyang awa at pagpapaubaya sa kanila at patuloy silang ginabayan at tinustusan.
Hinango mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II”
Ang “masamang gawi” ay hindi tumutukoy sa isang dakot na masasamang gawa, kundi ang masamang pinagmumulan sa likod ng pag-uugali ng mga tao. “Ang paglayo sa kanyang masamang gawi” ay nangangahulugan na hindi na nila kailanman muling gagawin ang mga gawaing ito. Sa madaling salita, hindi na sila kailanman muling mamumuhay sa masamang gawing ito; ang paraan, pinagmulan, layunin, intensyon at prinsipyo ng kanilang mga gawain ay nagbagong lahat; hindi na nila kailanman muling gagamitin ang mga pamamaraan at mga prinsipyong ito upang magdulot ng kasiyahan at kaligayahan sa kanilang mga puso. Ang “iniwan” sa “iniwan ang karahasan sa kanilang mga kamay” ay nangangahulugan na binitawan o isinantabi, upang ganap na makawala sa nakaraan at hindi na kailanman muling babalikan. Nang iwanan ng mga taga-Ninive ang karahasan sa kanilang mga kamay, pinatunayan at kinatawan nito ang tunay nilang pagsisisi. Pinagmamasdan ng Diyos ang panlabas na kalagayan ng mga tao, gayundin ang kanilang mga puso. Nang mapansin ng Diyos ang tunay na pagsisisi nang walang pag-aalinlangan sa puso ng mga taga-Ninive, at napansin din na tinalikdan na nila ang kanilang masasamang gawi at iniwan ang karahasan sa kanilang mga kamay, binago Niya ang Kanyang puso. Ibig sabihin, ang asal at pag-uugali ng mga taong ito at ang iba’t ibang pamamaraan ng kanilang paggawa, gayundin ang kanilang tapat na pangungumpisal at pagsisisi sa mga kasalanan sa kanilang puso, ang dahilan kaya nagbago ang puso ng Diyos, nagbago ang Kanyang mga intensiyon, umatras sa Kanyang pagpapasya at hindi na sila parurusahan o lilipulin man. Kaya nagkaroon ang mga taga-Ninive ng ibang katapusan. Nailigtas nila ang kanilang sariling mga buhay at natamo rin nila ang awa at pagpaparaya ng Diyos, kung saan iniatras din ng Diyos ang Kanyang poot.
Hinango mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II”
Kahit gaano man ang galit ng Diyos sa mga taga-Ninive, sa sandaling nagpahayag sila ng pag-aayuno at nagsuot ng sako at naupo sa abo, unti-unting lumambot ang Kanyang puso, at nagsimulang baguhin ang Kanyang puso. Nang sabihin Niyang wawasakin Niya ang kanilang lungsod—ang panahon bago ang kanilang pangungumpisal at pagsisisi sa kanilang mga kasalanan—galit pa rin sa kanila ang Diyos. Nang dumaan sila sa serye ng mga pagsisisi, unti-unting humupa ang galit ng Diyos sa mga taga-Ninive at napalitan ng awa at pagpaparaya sa kanila. Walang anumang salungatan tungkol sa magkaparehong pahayag ng dalawang aspeto ng disposisyon ng Diyos sa magkaparehong pangyayari. Paano mauunawaan at malalaman ng isang tao ang ganitong kawalan ng pagkakasalungatan? Magkasunod na ipinahayag ng Diyos ang dalawang magkatapat na bahaging ito ng mga diwa nang magsisi ang mga taga-Ninive, upang makita ng mga tao ang pagiging totoo at pagka-di-napupuno ng diwa ng Diyos. Ginamit ng Diyos ang Kanyang saloobin upang sabihin sa mga tao ang mga sumusunod: Ito ay hindi dahil kinukunsinti ng Diyos ang mga tao, o hindi Niya nais na maawa sa kanila; ito ay dahil sa bihira silang magsisi nang tapat sa Diyos, at bihirang tunay na talikdan ng mga tao ang kanilang masasamang gawi at iwanan ang karahasan sa kanilang mga kamay. Sa madaling sabi, kapag nagagalit ang Diyos sa tao, umaasa Siya na makakaya ng tao na magsisi nang tapat, at umaasa Siya na makikita ang tunay na pagsisisi ng tao, na dahil dito, buong laya Niyang ipagpapatuloy na ipagkaloob ang Kanyang awa at pagpaparaya sa tao. Ibig sabihin nito na ang masamang ugali ng tao ang nagdudulot ng poot ng Diyos, at kung saan ang awa at pagpaparaya ng Diyos ay ipagkakaloob sa mga nakikinig sa Diyos at tunay na nagsisisi sa harap Niya, sa mga makatatalikod sa kanilang masasamang gawi at maiiwan ang karahasan ng kanilang mga kamay. Ang saloobin ng Diyos ay malinaw na ipinahayag sa Kanyang pakikitungo sa mga taga-Ninive: Ang awa at pagpaparaya ng Diyos ay hindi lubhang mahirap na makamit; hinihingi Niya sa isa ang tunay na pagsisisi. Hangga’t ang mga tao ay tatalikod sa kanilang masasamang gawi at iiwan ang karahasan sa kanilang mga kamay, babaguhin ng Diyos ang Kanyang puso at ang Kanyang saloobin sa kanila.
Hinango mula sa “Ang Diyos Mismo, ang Natatangi II” sa Ang Salita ay Nagpapakita sa Katawang-tao
Rekomendasyon:
Ang Panalangin ng Pagsisisi sa Kumpisal Ba ay Tunay na Pagsisisi?
10 Mga Kanta ng Panalangin sa Umaga upang Mapalapit Ka sa Diyos
The Daily Devotional Tagalog page provides rich devotional resources to help you get close to God every day and build a normal relationship with Him.
Image Source: The Church of Almighty God
Terms of Use: tl.godfootsteps.org/disclaimer.html
LUMANG LARAWAN ng pag-ahon mula sa Karakol sa Dagat ng isa sa mga Pista ng Patrona ng Lalawigan.
INA, REYNA at PATRONA ng buong LALAWIGAN NG KABITE
Simula pa man ng magpakita noong 1667, tinaguriang LA EXCELSA PATRONA de la PROVINCIA DE CAVITE y La Celestial Guardiana y Protectora de la Provincia de Cavite y su Puerto mula pa man noon hanggang ngayon, hindi mabilang na mga himala ang ipinamalas ng Mahal na Ina, dahilan upang lumaganap at lumakas ang pagdedebosyon sa Kanya hindi lamang sa buong lalawigan ng Kabite kundi sa iba't ibang panig ng bansang Pilipinas.
Naging tanggulan at kanlungan ng sambayanang Kabitenyo sa panahon ng himagsikan at pagbabago, kung kaya't tinaguriang ILAW NG PILIPINAS. Nang taong 1883, buong ringal na ipinagdiwang ang kapistahan sa pangunguna ng Gobernador ng Lalawigan na si Don Juan Salcedo y Mantilla de los Rios bilang pasasalamat sa pagliligtas sa Kabite mula sa isang matinding epidemia. Noon pa man, hanggang ngayon, ang SOLEDAD ang kanlungan ng Lalawigan at ng lahat ng mga taong sa kanya'y napaampon.
REINA DE CAVITE,
LUZ DE FILIPINAS,
Tunay kang tanglaw namin!
Creu de terme amb sòcol circular amb dos graons, sobre els quals s'alça una columna de forma arrodonida, d'uns tres metres d'alçada, feta amb pedres lligades amb morter. Està coronada per cornisa cònica que serveix de base a la creu, feta de ferro forjat amb la figura de Crist crucificat, i protegida per un barret cònic també de ferro. Té forma de pedró (creu commemorativa).
Observacions:
També és coneguda amb el nom de Creu de Can Vendrell.
A la cornisa cònica que corona la columna hi ha unes lletres gravades de difícil lectura.
patrimonicultural.diba.cat/element/creu-del-pago
Element configurat per un pilar de base circular que reposa damunt un petit sòcol. Es feta de fragments de pedra irregular units amb morter o ciment. La unió de la creu amb la columna es resol amb una motllura cònica de pedra llisa, amb una inscripció a la part baixa. La creu, de planxa de ferro, mostra en una cara la imatge del crucificat. Es disposa al centre d'una estructura de ferro que simula una capelleta o dosseret de forma cònica amb la planxa calada dibuixant dos òculs decoratius.
L'Orfeó Ulldeconenc és un edifici d'Ulldecona protegit com a bé cultural d'interès local.
Edifici entre mitgeres que consta de planta i un pis. La façana conserva l'estructura original. A la planta s'obren tres altes portes de mig punt iguals. Al primer pis hi ha una balconada gran que descansa sobre unes mènsules ornamentals amb llosana de perfil mixtilini i barana balustrada. En aquest nivell s'obren, també, tres finestres de sobrellinda decorada amb frontó triangular d'inspiració clàssica. La cornisa que remata la façana té una barana que combina l'obra vista amb una reixa de ferro colat i, al centre, hi ha un plafó de rajola vidriada valenciana on el llegeix: "ORFEÓ MONTSIÀ". L'arrebossat del mur, actualment pintat, simula bandes horitzontals i tendeix a diferenciar els tres carrers en què es divideix la façana, mitjançant pilastres encastades de capitell compost. A l'interior, entre altres estances auxiliars, s'ubiquen el bar de la societat i l'auditoria, utilitzada també com a teatre municipal.
L'orfeó Montsià es tractava d'una associació de tipus cultural-musical creada el 1922, sobre l'experiència d'un primer grup coral dit "La Aurora" i sorgit a les darreries del segle XIX. L'edifici, que seria la seva seu, es va començar a construir el 22 d'octubre de 1923, gràcies al préstec del Banc de Tortosa i els ajuts materials dels veïns. El 1930 es va inaugurar la biblioteca, a partir d'aquesta data es viuria l'època de més esplendor. Amb la Guerra Civil es va iniciar un davallament i d'ençà del 1947 s'ha reprès l'activitat, reorganitzant l'associació i creant l'Orfeó Ulledeconenc, encara avui en funcionament. L'edifici és avui conegut per les representacions que tots els anys fan en ell de la Passió d'Ulldecona, començades el 1955 i adaptades a l'actual text el 1964, tenen com a precedent una tradició del segle XVI.
National Historical Institute (1990) Marker
Simbahan ng Nuestra Señora de los Desamparados
Unang ipinatayong yari sa pawid at kawayan ng mga Paring Agustino sa Chorillo (ngayo’y Barangka), 1572. Inilipat sa Jesus de la Peña nang ang visita ay nalipat sa ilalim ng pangangasiwa ng mga Paring Heswita, 1630; pinasinayaan at ginanap ang unang Misa, Abril 16, 1630. Muling inilipat at ipinagawa ang Simbahang bato sa kasalukuyang kinatatayuan nito, 1687; ganap na natapos at nagging isang Parokya, 1690. Nasunog ang malaking bahagi noong digmaang Pilipino laban sa Kastila at Pilipino laban sa Amerikano. Nasira ang kampanaryo noong ikalawang digmaang pandaigdig pinasimulang ayusin at pagandahin simula pa noong 1951 ng Kura Paroko sa tulong ng mga samahang pang-relihiyon sibiko at mamamayan.
* * *
Diyosesis ng Antipolo
Pang Diyosesis na Dambana at Parokya ng
Mahal na Birhen ng mga Walang Mag-Ampon
J.P. Rizal cor. V. Gomez Sts.,
Barangay Sta. Elena, Marikina City