View allAll Photos Tagged H
D&H 5000 leads a C-420 and C424m on a Northbound that is climbing Richmondville Hill at West Richmnodville, NY on December 29, 1981. I was fortunate to catch 2 trains with all Alco lashups on this trip to the area. This was always my go to location in the area as my friends grandfather lived just a couple miles up the road from the West Richmondville grade crossing.
A I C H I - J A P A N
---小川-Portfolio---
*5px 小川 **Béhance**Art Limited**Tumblr**Fotoblur**5px B&W*
© Ogawasan 小川/Bach.sacha.Photography. All Rights Reserved.
D&H 7413 & 7615 are bringing up the rear of GV-1 as it heads West out of Hornell, NY on January 27, 1979. The D&H 7613 is leading on the other end of the train. The power was split up at the crew change point in Hornell, with power placed on both ends of the train to facilitate the reverse move required at Attica to then ultimately head East on the old DL&W to the G&W interchange in Griegsville, NY.
Nog steeds dat langzaame of geen internet, dus kan ik geen commentaren geven.
Poort Buitenplaats " Mon Plaisir " Schuddebeurs Zeeland.
Tο Bουνό
Eις βουνό εγώ κι’ ο Έρως
κ’ η Aγάπη μου μαζί,
κι’ ο θεός Kαιρός ο γέρος
αναβαίναμε πεζοί.
H Aγάπη μου αποστούσε
εις τον δρόμον τον σκληρόν,
και ο Έρωτας περνούσε·
βιαστικά με τον Kαιρόν.
Στάσου, λέγω, Έρωτά μου
και μη τρέχετ’ εμπροστά.
H καλή συντρόφισσά μου,
η Aγάπη δεν βαστά.
Πολλοί, πολλοί ανέβησαν το βουνό του Xρηστοπούλου, πολλοί καθημερινώς αναβαίνουν το σκληρό βουνό επί του οποίου τόσαι και τόσαι Aγάπαι βραδύνουν το βήμα, και κουράζονται, και λειποθυμούν και χάνονται. Eις τους πρόποδας του βουνού κάτω πόσον φαιδρά, δυνατή, και υγιής είναι η Aγάπη, και με πόσην επιθυμίαν βλέπει την πρασινάδα της κορυφής και διψά να αναβή εκεί να ζήση ευτυχής με τον εραστήν της ― εκεί όπου θα είναι θερμότερος ο ήλιος και καθαρότερος ο αήρ. Kαι φεύγει εύθυμος η συντροφιά ― ο Nέος, και η Aγάπη, και ο Έρως, και ο Kαιρός. O δρόμος εις την αρχήν της ανόδου είναι ομαλότατος, και απατώνται και προχωρούν έως εις τα μισά. Aλλά εδώ ολίγον κατ’ ολίγον χαλνά· έχει λίθους μεγάλους και κοπτερούς παντού· έχει ατραπούς απόρρωγας· και η Aγάπη αρχίζει να κουράζεται, να ασθμαίνη και να ωχριά. Προχωρεί όμως πάντοτε. Nα καθίση να αναπαυθή δεν θέλει διά να μη χάση καιρόν. Kαι πού να καθίση; Παντού πέτραι, λάκκοι, και άκανθοι. Nα γυρίση οπίσω ουδέ δύναμιν έχει, ουδέ διάθεσιν. Eμπρός, εμπρός θα υπάγη η Aγάπη ― με την τεχνητήν ενέργειαν της θέρμης, προσποιουμένη ότι δεν εξηντλήθη έτι. Έπειτα το τέλος δεν είναι πλέον μακράν. Δεν βλέπετε τον Έρωτα και τον Kαιρόν πώς τρέχουν, εις ποίαν απόστασιν επέταξαν! Σχεδόν έφθασαν εις την κορυφήν. Aς κάμωμεν μίαν γενναίαν προσπάθειαν και ημείς. Eντροπή να μένωμεν οπίσω. Eμπρός, εμπρός, θα τους φθάσωμεν. Aλλ’ η ολίγη δύναμις ήτις είχε μείνει εις την Aγάπην εξηντλήθη με αυτήν την υστερινήν προσπάθειαν. Όσω δε σπεύδει εκείνη, τόσω γρηγορώτερα ο Έρως και ο Kαιρός πετούν. Kαι νομίζεις που ενώ φεύγουν αλλάζουν και μορφήν. Eκείνοι οι τόσον μεγάλοι, οι τόσον ωραίοι, φαίνονται ως να εμίκραιναν, ως να ασχήμισαν. Tώρα ομοιάζουν οι δυο θεοί μας ως άνθρωποι απλοί· τώρα ως νάννοι πτερωτοί· τώρα πτηνά· τώρα δυο κουκκίδες· φευ τώρα έσβυσαν όλως διόλου, και με το σβύσιμόν των βάλλει η Aγάπη μεγάλην κραυγήν, η οποία εξυπνά όλα τα σπήλαια του Bουνού, και πίπτει νεκρά προ των ποδών του κλαίοντος Nέου. Mε αλγούσαν, αλγούσαν καρδίαν σκάπτει τον τάφον της Aγάπης ο Nέος επάνω εις το βουνόν, και εν τω μέσω του θλιβερού έργου στρέφει τα βλέμματα πέριξ και διά πρώτην φοράν παρατηρεί ότι το έδαφος καλύπτουν τάφοι πολλοί ―πολλοί, άπειροι― όπου άλλαι Aγάπαι κείνται εις το υψηλόν κοιμητήριον του βουνού, από κάτω από την ψευδή πρασινάδα και ευμορφίαν της κορυφής.
Eίναι οπτική απάτη αυτή η κορυφή; Eίναι άυλος σκηνογραφία καμωμένη διά να γελά τους ταλαιπώρους ταξειδιώτας; Tόσα είναι τα μνήματα εδώ ώστε κλίνω να το πιστεύσω, και όμως ομολογώ ότι βλέπω πραγματικώτατα σπιτάκια ―ολόκληρον μίαν μικράν κώμην― εκεί επάνω. Άσπρα σπιτάκια, ωραία και ήσυχα, σκεπασμένα με κίτρινα τριαντάφυλλα και με αγιόκλιμα, τριγυρισμένα με κήπους όπου κατοικούν όλαι αι ευωδίαι και όλα τα χρώματα. Mήπως ο Έρως που πετά βιαστικός τρέχει εις την κορυφήν να εύρη τους αληθινούς του εραστάς ους δεν ετρόμαξε το ύψος του βουνού, τας αληθινάς του αγάπας αι οποίαι κατώρθωσαν να αναβούν, και ζουν τώρα ευτυχισμένοι εν τη ειρήνη της χλοεράς κώμης. Mη ήτο σφάλμα της Aγάπης η αποτυχία; O δρόμος ίσως δεν ήτο πολύ δύσκολος, αλλά πολύ αδύνατος εκείνη. Kαι ο νέος εφάνη ανόητος, εφάνη δειλός. Aντί να την αφίνη να σύρεται επί των θάμνων και επί των λίθων δεν έπρεπε να την αρπάξη την Aγάπην του εις την αγκάλην και να την τρέξη μέχρι της κορυφής! Άφροντις και άστατος, όσω η Aγάπη του επρόβαινεν έμενε μακράν αδιάφορος, και ουδ’ εγύριζε να ίδη πώς πηγαίνει. Mόνον ότε ελειποθύμει και εχάνετο, έτρεχε να την περιποιηθή με ανησυχίαν κούφην και εφήμερον. Eνόμιζε, φαίνεται, ο ελαφρός ότι η Aγάπη του είχεν ανεξάντλητον ζωτικότητα, και μόλις την συνέφερεν ολίγον την εγκατέλειπε και εκύτταζεν αλλού, ενώ εκείνη ήτο ακριβώς η στιγμή καθ’ ην έπρεπε να την υποστηρίζη, να την κρατή σφικτά, να την θερμαίνη, διά να μη λειποθυμήση πάλιν η πτωχή ασθενής. Kαι τώρα όπου απέθανε καταβαίνει το βουνόν κλαίων πικρά, προσκόπτων εις τους πολλούς τάφους οι οποίοι κρύπτουν ομοίας συμφοράς, και ακούων τους ειρωνικούς ανέμους οι οποίοι σφυρίζουν τριγύρω του,
Eις βουνό Eγώ κι’ ο Έρως
κ’ η Aγάπη μου μαζί,
κι’ ο θεός Kαιρός ο γέρος
αναβαίναμε πεζοί.
H Aγάπη μου αποστούσε
εις τον δρόμον τον σκληρόν,
και ο Έρωτας περνούσε
βιαστικά με τον Kαιρόν.
Στάσου, λέγω, Έρωτά μου!
και μη τρέχετ’ εμπροστά.
H καλή συντρόφισσά μου,
η Aγάπη δεν βαστά.
..................
(Κ.Π. Καβάφης, Τα πεζά (1882;-1931), Φιλολογική επιμέλεια Mιχάλης Πιερής, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, 2003)
he does this often, just sits and waits. a lot of dogs don't understand that he's all peaceful and they approach warily. better safe than sorry. so much to learn from his conflict prevention habits. :-)
The Rocklin Rocket is seen switching one of its last industries before tying up for the day. At MP 110, the local switches H.B. Fuller to pick up and drop off a few tanks. After this it will switch a lumber industry less than a mile south then go the final couple of miles to the Roseville yard.
Ploumanac'h is a very nice village with a natural harbour in Bretagne. It has a very nice lighthouse which perfectly integrates with the surrounding rocks.
We were very lucky in experiencing such an awesome sunset in that location.
Canon EOS 5D Mark IV
Canon EF 16-35
23mm - 64s - f/16 - ISO 100
ND 1.8
GND 1.2 Medium
__________________________
Leica M-P & Elmarit-M 28mm
Please don't use this image on websites, blogs or other media without my written permission.
© Toni_V. All rights reserved.
The Glens Falls local does some switching in front of the historic Fort Edward station. Thankfully this station has undergone restoration and is in much better shape than it was throughout the 90s. The lead unit wears a "mixed image" D&H/Reading paint scheme. It was once painted in the D&H blue-dip with yellow nose scheme, but it seems most of the blue paint has completely worn off.
7/17/89
DH 7409 GP39-2
Another classic D&H lashup of 4 Alco's and an EMD, each in a different paint scheme, lead a Northbound out of Oneonta on August 9, 1980. This view was brand new at the time since INT88 had just been opened and this is where the expressway crossed over the D&H near Colliersville, NY. I was using 2 cameras, one with Kodachrome, and one with Tri-X. I posted the color pic years ago, this is the B&W pic. Here is the color version: www.flickr.com/photos/85501582@N03/12172444593/in/album-7...
Another "throw away" I decide I like now. D&H 504 leads a 3 builder consist on a Westbound D&H freight at Canaseraga, NY on a very foggy May 1, 1980. It was a little too dark to get a fast enough shutter speed to stop motion on Kodachrome.
B&H 416 is tagged with "Lets Go Brandon" as it is DIT on the LA&L road train in Henrietta, NY on July 18, 2022. One of the number boards on the rear is also missing. With that headlight in the nose and that nice bell, this would be a neat engine to catch leading the road train some day. This unit was originally CP 8761 and became CP 1811 after rebuild with the low nose.
H-Bahn sind automatisch gesteuerte Großkabinen-Hängebahnen,
d. h. ohne Fahrpersonal in den Fahrzeugen, betrieben werden darf.
The H-Bahn is a hanging railway, developed by Siemens, that circulates inside the campus of the Technische Universität Dortmund (totaling 3.2 km). The cabins are suspended from the track and are moved by rubber wheels equipped with electric DC motors. The operation is fully automatic.
a3rf enny mga9er f all of U guYz bas walla some `6ro0of so0 la7ad yz3al 3lay w thnx 7ag kl elly et5bro0 3anny w dawro0 3lay w 6rsho0olya flickr mailZ
yait ago0o0olkm "hi"
(K) 7agkm klkm :$
a3rf en el smile little bit `3reeba bas walla msh fake , kanat wayed mn el 5aaa6er =Pp
moDel : ana
taken by : me
el mkaaan : mootar of me
laish swait upload : i miSs YoU all =(
H-Bahn sind automatisch gesteuerte Großkabinen-Hängebahnen,
d. h. ohne Fahrpersonal in den Fahrzeugen, betrieben werden darf.
The H-Bahn in Dortmund is a driverless passenger suspension railway system.
Big GE 655 leads a Binghamton bound Lanesboro Detour train at the old Erie coaling tower in Susquehanna, PA on 12/28/1985. This was supposedly the last Lanesboro detour train, so the Lanesboro helpers that assisted in the run around move on the Penn Division were left on the end of the train for the trip to Binghamton. The newly rebuilt tunnel was open for train traffic and the first train would pass thru it later that afternoon. After New Years, the Lanesboro detour was used again for a couple of days so that some final finishing work could be completed on the tunnel. Once the tunnel work was complete, the D&H Penn Division was gone forever. There were a few railfans on hand for the final move on the Penn Division, most notably the late J.J. Young Jr., and his photo essay from that final train was featured in an issue of Railpace as I recall. This day in December was my last hurrah however, and the last time I was ever at this location.
Milkyway Above Crater Lake
This was easily my most challenging shot from my 8 day trip to the Northwest last July. To start with, July is already pretty late if you are trying to shoot the full arch of the Milky Way over the horizon, so I knew I might not be able to fit it into the frame...but I thought it was worth a try.
Secondly, when I pulled in to Crater Lake about 30 minutes before sunset after driving for 16 hours I found that the entire Western side of the rim was closing at 8:45 PM for road work. This meant no sunset and presumably no Milky Way shot. They said they would be leading caravans through until 9 PM and then everything on that side of the park would be closed. I hadn't seen anything online about the entire West side of the lake being closed.
Undeterred, I followed along behind the car in front of me when they allowed us in, but I ditched out of the line as soon as we passed the Watchman Overlook. While the other cars dutifully exited the West side, I pulled over to a pull out and just waited after I passed all of the equipment and another flag man. I was clearly out of the construction area and I was hoping that once it got dark, no one would notice me.
Sure enough, several more caravans passed me and a few construction trucks, but apparently no one cared that I was parked in a pull out off of the road. I took a short nap and waited for the sky to grow dark enough. When I got out of the car, I instantly regretted not packing for the mountains as the wind was howling and it supposed to get into the 40's over night. It was almost a mile walking back in the dark to the Watchman Overlook. Just as I had feared, the arch of the Milky Way was already high in the sky, but I set up my tripod as quickly as I could and managed to grab several shots before the arch was directly overhead. I used the Rokinon 12mm 2.8 fisheye which seemed to well in this instance as I was able to pull the arch into the frame. I think the lake and foreground was a 2 minute exposure and I blended it with a 25 second exposure for the Milky Way. I only had a few tries before the arch was out of the shot.
After heading back to the car, I kept driving North until I had cleared the restricted area and pulled into another parking lot where several other folks were already camped out for the night. I tried to get some sleep, but the Prius kept bouncing in the high wind and I finally gave up around 2 AM and just kept driving North to my next stop which was Proxy Falls.
--------------
Thank you so much for your views and comments! If you have specific questions or need to get in touch with me, please be sure to send me a message via flickr mail, or feel free to contact me via one of the following:
Blog | Website | Facebook | Instagram | 500px | Twitter | Google +