View allAll Photos Tagged BOS
TEMPORADA BOS 5
Abono de iniciación
Las Tres Bes + M
13 -14 de Diciembre del 2012
LA 40 DE MOZART Y EL 3º DE RACHMANINOV
Los genios de Mozart y Rachmaninov, tan alejados entre sí, se unen en un programa de obras maestras. Mozart se asoma al abismo del romanticismo con su dramática sinfonía nº 40, una obra plagada de preguntas que lleva más de 200 años intrigando a quien se acerca a escucharla. El tercero de Rachmaninov nos lleva a otro tipo de obsesión, la que lleva a los pianistas a enfrentarse con los límites del virtuosismo.
PROGRAMA:
W.A. Mozart: Don Giovanni, obertura
S. Rachmaninov: Concierto para piano y orquesta nº 3 en Re menor (44’)
W.A. Mozart: Sinfonía nº 40 en Sol menor, K. 550 (35’)
Mateusz Borowiak, piano
Günter Neuhold
LUGAR Y HORA:
Palacio Euskalduna, 20:00 h.
Bos taurus (Bovino), Riserva Naturale Monterano, 03.08.2008
Bos taurus (Bovine), Monterano Natural Reserve, 2008.08.03.
Die Aufnahme zeigt einen fossilen Gaurschädel (Bos gaurus). Der in Süd- und Südostasien verbreitete Gaur ist auch heute noch der größte lebende Vertreter der Rinder. In Form des "Gayals" ist er von Menschen domestiziert worden.
Ein Gaurbulle erreicht eine Kopfrumpflänge von 3,30 m, eine Körperhöhe von 2,20 m und ein Gewicht von über einer Tonne. Aber nicht alle Bullen sind derartig riesig, und die Kühe sind ohnehin etwa ein Viertel kleiner. Die Kopfrumpflänge liegt bei ausgewachsenen Gauren zwischen 2,50 und 3,30 m, die Schulterhöhe schwankt zwischen 1,65 und 2,20 m und das Gewicht beträgt 600 bis 1150 kg. Das Verbreitungsgebiet umfasst Indien, Nepal, Bangladesch, Myanmar, Thailand, Kambodscha, das südliche Vietnam und die Malaiische Halbinsel. Ursprünglich waren die meisten Gebiete dieser Länder von Gauren besiedelt, heute trifft man nur noch einzelne zersplitterte Populationen an, die sich zumeist auf Nationalparks und Schutzgebiete beschränken. Vor kurzem hat man auch im südlichsten Winkel der chinesischen Provinz Yunnan Gaure entdeckt.
Parque Kralingse Bos, um enorme parque onde se pode passear o cão, andar de cavalo, andar de bicicleta ou simplesmente passear a pé.
Roterdão, Holanda
G. Verdi: Réquiem
Sociedad Coral de Bilbao (Iñaki Moreno, director)
Günter Neuhold, director
Anda-Louise Bogdza, soprano
Tiziana Carraro, mezzosoprano
Szabolcs Brickner, tenor
Arutjun Kotchinian, bajo
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.
Il bovino, essendo un ruminante, è dotato di 3 prestomaci di origine esofagea (reticolo, rumine e omaso) e uno stomaco ghiandolare (abomaso), ognuno adibito a una specifica fase della funzione digestiva. La bocca dei bovini non presenta i denti incisivi superiori; infatti l'osso incisivo del cranio, non presenta gli alveoli dentali, bensì una cresta ossea rivestita da tessuto mucoso chiamato cuscinetto dentale. La conformazione fisica è quella tipica dei Bovidi: la corporatura è robusta, il corpo allungato e gli arti colonnari.
E. Elgar: Concierto para violín y orquesta en Si menor, op. 61
B. Martinu: Los frescos de Piero della Francesca
M. Ravel: Ma mere l’oye, suite
Dmitri Sitkovetsky, violín
Juanjo Mena, director
W.A. Mozart: Sinfonía nº 35 en Re mayor “Haffner”, K. 385 (25’)
R. Strauss: Don Quijote, op. 35 (40’)
Antonio Meneses, violonchelo
Günter Neuhold
DOS CABALLEROS BIEN AVENIDOS
Mozart y Richard Strauss, tan lejanos en el tiempo y en el lenguaje estético, equilibrado uno, voluptuoso el otro, funcionan sin embargo como buenos compañeros de viaje. El gusto por la melodía y el refinamiento es factor común en ambos, como se puede comprobar en estas dos obras maestras: la sinfonía “Haffner” y Don Quijote, en la que el melancólico sonido del violonchelo viste de nuevos matices al caballero de la triste figura.