View allAll Photos Tagged BOS
Pannenhoef bos
Korte beschrijving
Van de veertiende tot de zeventiende eeuw werd in dit deel van Brabant de hele laag hoogveen afgegraven tot de zandondergrond. Er ontwikkelde zich moerasheide waar weinigen een bestaansgrond vonden. Vanaf 1800 werden de onafzienbare heidevelden geleidelijk ontgonnen tot cultuurland en bos. Van 1900 tot 1940 verhevigde de ontginningsintensiteit. In het kader van de werkverschaffing werden de vennen en overige lage delen opgehoogd met zand van hoge koppen als de Lokkerberg.
Door het verbreden en verdiepen van het beekje de Bijloop werd het gebied ontwaterd. Op de drooggevallen venbodem van De Lokker ontwikkelde zich natte heide, rietland, gagelstruweel en moerasbos van wilgen, elzen en berken. Door het plaatsen van stuwen in de Bijloop steeg het waterpeil van deze beek aanzienlijk. De kalk- en ijzerrijke kwel van de hogere gronden werd niet langer door de beek 'weggevangen'. Het verzuurde moeras van De Lokker werd er weer mee gevoed, wat zorgde voor een herstel van de amfibienstand en een uitbreiding van planten als wateraardbei, moeraswederik en moerasviooltje. Sinds enkele jaren vliegen er weer weide- en bosbeekjuffers boven de Bijloop. Zomertaling, blauwborst, waterral en roodborsttapuit broeden er.
Toen Brabants landschap het landgoed in 1970 kon verwerven, was nog maar circa 100 hectare woeste grond over. Door geleidelijk aan landbouwgronden uit de pacht te nemen, konden wij vanaf 1995 verscheidene verdwenen vennen opnieuw uitgraven. De afgelopen 12 jaar zijn maar liefst 11 vennen uit de dood herrezen. Vele zeldzame planten keerden weer terug uit de ondergrondse zaadbank: blauwe knoop, teer guichelheil, moerashertshooi, heidekartelblad en pilvaren zijn slechts enkele voorbeelden.
Om de bijzondere plantengroei blijvend te behouden wordt er kleinschalig geplagd en begrazen Schotse hooglanders en laaglanders (Galloways) en IJslandse pony's het gebied het jaar rond. Boven de hernieuwde vennen vliegen veel libellen, waaronder bloedrode en bruinrode heidelibel. Typische heidebewoners als levendbarende hagedis, heideblauwtje en bont dikkopje kunnen weer migreren en hun populaties voorzien van 'vers bloed'.
Het hoge, droge deel van de Pannenhoef bestaat grotendeels uit bos dat qua soortensamenstelling en leeftijdsopbouw gevarieerd is en veel dood hout kent. Dat vertaalt zich in een hoge broeddichtheid van zangvogels en spechten.
Het open weidegebied het Rondgors moet een verbindingsschakel worden tussen de Pannenhoef en de Vloeiweide. Bij piekafvoeren krijgt het tevens een waterbergingsfunctie. De voormalige gemeentebossen van Etten-Leur vormen een belangrijke droge verbindingsschakel tussen beide landgoederen.
J.C. Pérez: Bizkaieraz (estreno absoluto)
L. van Beethoven: Concierto para piano y orquesta nº 4 en Sol mayor, op. 58
L. van Beethoven: Sinfonía nº 5 en Do menor, op. 67
Elisso Virsaladze, piano
Juanjo Mena, director
in the middle of nowhere in het bos kwamen wij plots een beuk tegen (met daaronder een bankje) op een eilandje temidden een vijver, en rondom vier poortingangen... ik bedacht direct een mysterieuze historie met heksen en getormenteerde duelleurs, maar google denkt er anders over:
"Een ander belangrijk moment in de geschiedenis
van het bos is de periode rond WO II. Dan probeert
de toenmalig beheerder Thierry de Renesse er een Franse
landschapsstructuur (à la Versailles) te realiseren. Er wordt
een brede zichtas richting Zalven gekapt en her en der
verschijnen landschappelijke fantasietjes zoals een doolhof
met taxus, een bostheater, het kanaal, een verborgen
huisje, buxushofje, ringvijver en enkele mooie graslanden
met schuurtjes en schapenstalletje. De sfeer doet dan erg
denken aan de romantische sfeer die wordt opgeroepen in
het oude “Suske en Wiske” album “De Kaartendans”: een
uitgestrekt adellijk domein met verborgen gangen, vijvers,
bos vol wild, verliefdenpaviljoentjes, eeuwenoude bomen
en andere geheimzinnigheden.
De wandelaar kan op
een vrije wandelweg genieten van enkele van de mooiste
delen van het bos zoals de Herendreef, de ronde vijver met
eiland, het kleine schuurtje en schapenstalletje en vooral
het valleibos langs de Lopende Beek."
in ieder geval een mooie plek :)
Ben met nieuw macrolensje naar Haagse Bos gegaan maar het valt flink tegen want alles waait, rent of vliegt.
Concierto de Navidad - Abono de Iniciación
Lugar : Palacio Euskalduna
G.F. Händel: Música para los Reales Fuegos Artificiales
W.A: Mozart: Exultate, Jubilate Kv 165
J.S. Bach: “Jauchzet Gott in allen Landen!“, Cantata BWV 51
M. Reger: Variaciones y fuga sobre un tema de Mozart
Olatz Saitua, soprano
Christoph Spering, director
The Apeldoornsche Bos was a Jewish phyciatric Institution durin the years 1909 till 1943.
Also it was the Achisomog during the period 1938 till 1943 and 1946 till 1966.
During the war Nazies did a Razia on the institution , which they promised not to do, but they did.
1200 Patients and 50 employees where deported directly toAuschwitz.
After the war many of the remaining buildings where destroyed and some old ones are still there..I had the luck to visit on of the older buildings.
R. Schumann: Konzertstück para cuatro trompas y orquesta
A. Bruckner: Sinfonía nº 7
Stefan Dohr, trompa
Juan Manuel Gómez, trompa
José Vicente Castelló, trompa
José Miguel Asensi, trompa
Günter Neuhold, director
TEMPORADA BOS 5
Abono de iniciación
Las Tres Bes + M
13 -14 de Diciembre del 2012
LA 40 DE MOZART Y EL 3º DE RACHMANINOV
Los genios de Mozart y Rachmaninov, tan alejados entre sí, se unen en un programa de obras maestras. Mozart se asoma al abismo del romanticismo con su dramática sinfonía nº 40, una obra plagada de preguntas que lleva más de 200 años intrigando a quien se acerca a escucharla. El tercero de Rachmaninov nos lleva a otro tipo de obsesión, la que lleva a los pianistas a enfrentarse con los límites del virtuosismo.
PROGRAMA:
W.A. Mozart: Don Giovanni, obertura
S. Rachmaninov: Concierto para piano y orquesta nº 3 en Re menor (44’)
W.A. Mozart: Sinfonía nº 40 en Sol menor, K. 550 (35’)
Mateusz Borowiak, piano
Günter Neuhold
LUGAR Y HORA:
Palacio Euskalduna, 20:00 h.
Die Aufnahme zeigt einen fossilen Gaurschädel (Bos gaurus). Der in Süd- und Südostasien verbreitete Gaur ist auch heute noch der größte lebende Vertreter der Rinder. In Form des "Gayals" ist er von Menschen domestiziert worden.
Ein Gaurbulle erreicht eine Kopfrumpflänge von 3,30 m, eine Körperhöhe von 2,20 m und ein Gewicht von über einer Tonne. Aber nicht alle Bullen sind derartig riesig, und die Kühe sind ohnehin etwa ein Viertel kleiner. Die Kopfrumpflänge liegt bei ausgewachsenen Gauren zwischen 2,50 und 3,30 m, die Schulterhöhe schwankt zwischen 1,65 und 2,20 m und das Gewicht beträgt 600 bis 1150 kg. Das Verbreitungsgebiet umfasst Indien, Nepal, Bangladesch, Myanmar, Thailand, Kambodscha, das südliche Vietnam und die Malaiische Halbinsel. Ursprünglich waren die meisten Gebiete dieser Länder von Gauren besiedelt, heute trifft man nur noch einzelne zersplitterte Populationen an, die sich zumeist auf Nationalparks und Schutzgebiete beschränken. Vor kurzem hat man auch im südlichsten Winkel der chinesischen Provinz Yunnan Gaure entdeckt.