View allAll Photos Tagged :

Tristan Rà is a French painter currently working in Venice ahead of a December exhibition in Zurich. I'd hugely encourage everyone to check out Tristan's work here.

 

Tristan - thanks for your time, thoughtful conversation and email. Really looking forward to seeing how your Venice project evolves.

 

He let me interrupt his work on the Rialto bridge, where he was painting "small" 4'x4' canvases which he'll take back to his studio to transform into vast final versions over the rest of the year.

 

We chatted in an enjoyably juggled mix of English, French and Italian over fifteen minutes, noting the vast assortment of tools we both used in pursuit of our respective art forms (reflector, softbox, etc. vs. oils, thinners, brushes, etc.).

 

Having taken a few quick shots whilst he worked, and not wishing to intrude too far with the light changing, I suggested a final shot with eye contact. Tristan rounded on the camera with storm-front level intensity and a twinkle of a smile. He noted with a wry smile the abstract feel graffiti behind him and that he felt it appropriate, and then we were done.

 

In terms of any image, it's easy to dream up extra kit that would have been nice to have. This is one, however, where I feel the need for a second flash goes a little further. The reflector and on camera softbox give a neat fill, but I'd love to have shot a rim light between Tristan and the backdrop to give a little more drama to the separation.

 

This is portrait #20 of my 100 Strangers Project - check out the group page and get involved.

 

Hope everyone is well and enjoying their weekend. I've been off Flickr for the last week and a bit, so am looking forward to catching up.

© all rights reserved by B℮n

 

Please take your time... to View it large on black

 

The Apuan Alps are a mountain range located in northern Tuscany, between the rivers Magra and Serchio. The adjective Apuan comes from the fact that in ancient times were inhabited by Ligurian Apuani. The Apuane Alps are one of the most original relief areas in Italy, for the variety of landscape and environments. Colonnata is located in the Apuan Alps. The history dates back to its settlement, around 40 BC. It was built for the housing of slaves used in quarrying marble after Rome decided to replace expensive imported Greek marble with local marble. Also later Michelangelo came here amd used the marble for his famous images. Now the precious marble is imported worldwide. There is no better and more beautiful marble. From the little square in Colonnata the road winds up, the trail is smooth and wide, shaded by chestnut trees, very pleasant. We will take the right path No.38 and marked with red and white. From now on you will walk through woods and marble fields, to Vergheto. A village which was once inhabited by quarrymen, most of the houses are abandoned. From here you can enjoy a very suggestive panorama of the surrounding mountains and of massa's marble basins. In total we spent 2 ½ hours / 3 hours walking with a quiet step. From here you could continue to Monte Sagro and the Rifugio Monte Carrara.

 

Travelling along winding and steep roads together with trucks transporting the marble from the mines. The famous marble of Carrara has been quarried since Roman times and has long been a favorite of sculptors, including Michelangelo. Fantiscritti Marble Quarries and the cave gives visitors a chance to get an inside look at the quarries and also includes a fantastic view from high above them.

 

De steile pieken van de Alpuaanse Alpen lijken zelfs in hartje zomer met sneeuw te zijn bedekt. Het zijn echter marmerbergen, die vanuit de verte in het zonlicht schitterend wit kleuren. Het kostbare marmer wordt wereldwijd geïmporteerd. Beter en mooier marmer is er niet. De oude Romeinen hadden al steengroeves. Later haalde Michelangelo hier het marmer vandaan voor zijn bekende beelden. Het landschap rond de steengroeves is indrukwekkend en woest. De provincie Carrara is een ongelooflijk fascinerend geografisch gebied. We wandelen door het centrum van Alpuaanse Alpen en bezoeken de marmer grotten diep in deze bergen. Te wandelen in de valleien dezelfde als Michelangelo deed als hij op zoek naar de perfecte marmer nodig om mogelijk te maken van de prachtige creaties is niets minder dan inspirerend. In Carrara, alles wat kan worden gebouwd van marmer is, en waarom niet? De bergen achter de stad Carrara hebben een aantal van de mooiste stukken van marmer die de wereld ooit heeft gezien. Op de rit terug naar beneden zagen we de plaats waar meerdere Austin Martin's over de klif gingen tijdens de opnames van de James Bond film, Quantum Solace.

"Aucun detail n'est petit"

Oliviero Toscani

Those clouds looked really creepy, as they slowly swallowed the whole landscape... Unfortunately the sky was rather dull, so I had to add quite a bit of processing to get some blue out of it...

 

I'll also show a photo taken from the top (yup, we climbed it).

 

Info

 

The Storr is a rocky hill on the Trotternish peninsula of the Isle of Skye. The hill presents a steep rocky eastern face overlooking the Sound of Raasay, contrasting with gentler grassy slopes to the west.

 

The area in front of the cliffs of the Storr is known as the Sanctuary. This has a number of weirdly shaped rock pinnacles, the remnants of ancient landslips. The most famous of these, and by far the largest and most apparent when approaching from the south, is known as the Old Man of Storr (Bodach an Stòir).

 

In January 2012, production of the science-fiction film Prometheus moved to the Isle of Skye, with filming taking place at the Old Man of Storr.

Rucola and asparagus fields in Fellbach (Germany) in September evening light.

 

Much better in Large On Black

 

© 2013 Ursula Sander - All rights reserved.

( better in large size on Black)

  

youtu.be/dVIM6JOBSt0

  

STARDUST - THE MOST RELAXING MUSIC

youtu.be/vr-GrKIEdmQ

  

Une belle chanson de Georges Moustaki :

"MA LIBERTE"

youtu.be/tvSyS9Q_BvQ

 

The same song ( by Moustaki) with French and English words .

youtu.be/-CusCZ6Yijo

 

Georges Moustaki : " Ma Solitude "

 

youtu.be/IVPopSraXf4

 

The same song " My solitude " with French and Spanish words

youtu.be/R0WbDTusbhk

 

A focus stack of an Orchesella villosa, this was a different individual, from a week or so ago. This is a x5 magnification stack made up of 6 images, it would have been more, but the antennae closest to the lens had other ideas, however, the details on the furthest antennae are particularly good, there are some nice details in general here.

 

Again another weekend of no photography, that's 3 in a row now, Winter is holding on with a definite icy grip. This time last year I was photographing Weevils, Butterflies and Bee Flies, so far this year I have seen a couple of really tiny Weevils and that is about it. Then again I can always find more Collembola, they seem to be about no matter what :o)

 

VIEW ON BLACK

Glen Coe is a glen in the Highlands of Scotland.

 

It lies in the southern part of the Lochaber committee area of Highland Council, and was formerly part of the county of Argyll. It is often considered one of the most spectacular and beautiful places in Scotland, and is a part of the designated National Scenic Area of Ben Nevis and Glen Coe. The narrow glen shows a grim grandeur.

 

The glen, approaching from the east on the main A82 road, is surrounded by wild and precipitous mountains. Further west at Invercoe, the landscape has a softer beauty before the main entrance to the glen. The main settlement is the nearby village of Glencoe located in Carnoch.

 

The name Glen Coe is often said to mean "Glen of Weeping", perhaps with some reference to the infamous Massacre of Glencoe which took place there in 1692. However, "Gleann Comhann" does not translate as "Glen of Weeping". In fact the Glen is named after the River Coe which runs through it, and bore this name long before the 1692 incident. The name of the river is believed to predate the Gaelic language and its meaning is not known. One possibility is that it was named after a tribe once living in the area; however this remains speculation.

Vista desde Cerro El Plomo, a 5.000 msnm aprox.

Isola di Filicudi - Eolie

  

...

Povera patria! Schiacciata dagli abusi del potere

di gente infame, che non sa cos'è il pudore,

si credono potenti e gli va bene

quello che fanno e tutto gli appartiene.

Tra i governanti, quanti perfetti e inutili buffoni!

...

...

 

Si può sperare che il mondo torni a quote più normali

che possa contemplare il cielo e i fiori,

che non si parli più di dittature

se avremo ancora un po' da vivere...

...la primavera intanto tarda ad arrivare.

 

Povera Patria - Franco Battiato

 

youtu.be/edK15bO6844

 

[view on black]

Este Castelo é o último a ser retratado nesta serie, uma serie dedicada em exclusivo a estes dinossauros da arquitetura militar, os sobreviventes de um tempo longínquo, a idade média. Apesar de distante, foi este mesmo Castelo que fez renascer em mim uma vontade de demanda, fez-me sentir uma necessidade de ir mais fundo na história destas pedras centenárias que tanto me fascinam e sempre quis compreender de uma maneira mais profunda, da busca do conhecimento que a maioria das vezes eu próprio tenho dificuldades em entender, apesar de me conhecer como alguém capaz de controlar as emoções de uma forma racional, esta vontade de procurar o conhecimento é algo que me escapa, a mim, e há minha compreensão. Por vezes sinto que este Castelo sempre fez parte da minha vida, no entanto só na minha meia-idade é que tive a oportunidade de o conhecer fisicamente, o que para mim, foi uma experiência extraordinária, tentei abarcar tudo que me foi possível, para de uma forma resumida o poder descrever aos que estiverem interessados na sua história, então cá vai…

 

O Castelo de Carcassonne visto desta margem do rio, parece surgido de um conto de fadas, mas na realidade, e depois de analisada a sua historia, verifica-se que estas muralhas escondem uma das mais terríveis memórias da Idade Media. Memórias essas que deram origem a variados romances históricos, uns com mais veracidade que outros. Se ainda não leu o romance (O Labirinto Perdido de Kate Mosse), deve fazê-lo pois é adorável e retrata fielmente um período da história destas muralhas como poucos, este livro está tão bem documentado que começa a aparecer nesta cidade como sendo o seu maior cartão-de-visita. Esta história passa-se na região conhecida como Midi-Pirineus.

 

Carcassonne é a mais bem preservada cidadela medieval de toda a Europa. Construída no alto de uma colina, no sul da França, perto de Toulouse e dos Pirenéus, foi no passado a principal fortaleza militar da região. Do alto das suas impressionantes muralhas, que eram protegidas por mais de 1200 guerreiros, podia-se controlar uma importante via comercial que ligava a Península Ibérica com o resto do continente. Por causa de sua posição fronteiriça e estratégica, Carcassonne foi palco das mais ferozes e terríveis batalhas desse tempo. A primeira visão do centro histórico, cuja construção foi iniciada há cerca de mil anos, é inesquecível.

 

A impressão que dá é que viajamos no tempo, para uma época de Reis, cavaleiros, princesas e batalhas medievais. A fortaleza é protegida por 52 torres e duas muralhas uma interna e outra externa. A entrada principal, baptizada de Porta Narbonnaise, é guardada por uma ponte levadiça. Nos áureos tempos medievais, cerca de 50 homens ficavam de guarda para impedir a entrada dos inimigos. Carcassonne, na verdade, são duas cidades. A Cidadela, que permaneceu intacta e protegida dentro das muralhas, e a Bastide Saint-Louis ou Cidade Baixa, que cresceu ao redor do centro medieval. À noite, esta cidade transforma-se. Com menos de 400 moradores e apenas dois hotéis, as suas ruas ficam desertas e silenciosas, a melhor altura para sentir o palpitar das muralhas, das ruas e também recuar 800 anos para sentir a vida de uma população que de uma forma melhor ou pior, viveu sem dúvida de uma maneira bem diferente da nossa. Uma das maiores atracões da cidade, é o Castelo Comtal, uma pérola da arquitectura medieval. Construído no século XII por um nobre chamado Bernard Trencavel que é mencionado no romance acima citado, esta foi, durante anos, a morada dos senhores feudais que mandavam na região. O castelo é formado por duas alas, com um pátio no meio delas. Durante uma visita guiada, é possível conhecer as suas torres e boa parte do seu interior mais reservado. O Museu Arqueológico, tem no seu acervo ânforas romanas, sarcófagos e lápides Cátaras. (Os Cátaros faziam parte de uma corrente do cristianismo que pregava a não-violência e foram muito perseguidos pela Inquisição e dizimados pelo Papa Inocêncio III, o rei da França e os barões do norte, mas o melhor será ler o livro acima citado.)

 

Para entender um pouco mais da história do lugar, vale a pena conhecer também o Museu da Inquisição, que expõe instrumentos de arrepiar. Esse triste período da história ocidental teve início no século XII e ganhou força quando o papa Inocêncio III autorizou o uso da tortura para obter a confissão dos heréticos. Verdadeiras atrocidades eram cometidas em nome da fé e, neste museu, podem ser vistos vários instrumentos como a cadeira de cravos, uma espécie de trono cheio de pregos onde o acusado era amarrado com cintos de ferro; e o berço de Judas, um triângulo de madeira com uma base de 30 centímetros e vértice de 60 usado para martirizar os hereges. Carcassonne é também um importante centro culinário. A cidade está cheia de bares, cafés e charmosos restaurantes, que lembram antigas tabernas medievais e tem o seu centro gastronómico no centro da praça. Escolha uma mesa ao ar livre e experimente um (cassoulet,) o mais famoso prato da região. Para acompanhar, saboreie um dos bons vinhos do lugar, como Corbieres, Minervois e Malepère. Uma refeição digna de Reis e rainhas medievais.

 

A primeira impressão que se tem em Carcassonne é a de um castelo encantado, que alguma fada terá feito nascer no cimo da colina com um toque da sua varinha mágica. Uma vez dentro das muralhas, descobre-se uma verdadeira relíquia da Idade Média, justamente procurada por milhões de turistas todos os anos. Hoje, Carcassonne é, depois da Torre Eiffel e do Monte Saint-Michel, os quais já tivemos o privilégio de visitar, o local mais visitado de França. As suas calçadas de pedra são percorridas, não por cavaleiros medievais, mas por turistas de todas as nacionalidades, armados de vídeos e máquinas fotográficas.

 

A basílica de Saint-Nazaire, construída nessa altura, atrai visitantes de todos os credos para o seu recinto escuro, que convida ao recolhimento, iluminada por magníficos vitrais. O encontro do românico com o gótico dá-se aqui de uma forma harmoniosa, justificando o nome de: ( jóia da fortaleza,) com que os folhetos turísticos a distinguem. O seu órgão é um dos mais importantes e antigos do sul de França, e de Junho a Setembro há concertos diários – Les Estivales d'Orgue - que enchem a cidadela de sonoridades quentes e arcaicas. Pelas suas praças, onde ainda resistem alguns poços de pedra que abasteciam de água a população, distribuem-se agora esplanadas muito concorridas, com espectáculos diários de música ao vivo, bem distinta da dos trovadores Ramon de Miraval ou Peire Vidal, que aqui viveram durante algum tempo. Raymond-Roger Trencavel, visconde de Albi e último senhor da fortaleza, certamente não reconheceria a sua cidade. É certo que qualquer loja de souvenirs vende conjuntos de capacete e espada, e mesmo armaduras completas. Também é fácil encontrar relógios de sol e saquinhos de pano com ervas cheirosas, das que perfumavam as roupas das damas da época. Mas a animação é sempre pacífica, e a magnífica iluminação nocturna não dá paz aos fantasmas, impedindo o seu devaneio nocturno e doloroso quais almas penadas; durante os meses de Verão, Carcassonne é uma cidade profusamente habitada e muito viva. Para reconstituir ainda melhor o ambiente medieval, em Agosto organizam-se torneios de cavalaria e falcoaria, com participantes vestidos a rigor, como no tempo dos cruzados. As velhas pedras da cidade não devem apreciar particularmente a lembrança, uma vez que foram estes que, em 1209, ditaram o seu fim: o visconde de Trencavel teve a ousadia de oferecer abrigo e protecção aos Cátaros, dissidentes de um catolicismo que se afundava na decadência moral. O seu pecado era defenderem a pureza dos costumes cristãos e não respeitarem a hierarquia eclesiástica.

 

Carcassonne foi das primeiras cidades a sofrer o embate da guerra santa declarada pelo Papa Inocêncio III. Cercada, perdeu o acesso crucial ao rio Aude e, numa manobra pouco “cavaleiresca”, o visconde de Trencavel foi feito prisioneiro ao sair do castelo para negociar. A partir daí, começou o declínio. Simão de Montfort, o comandante da cruzada, administrou a cidade até à sua morte, mas o seu filho foi incapaz de manter o território conquistado, e entregou-o à autoridade directa do rei. Quando o filho do visconde de Trencavel tentou reaver as terras do pai, Luís VIII deu ordens para arrasar a fortaleza e exilar os seus habitantes; só sete anos mais tarde conseguiram obter autorização real para se instalarem de novo na zona, mas do outro lado do rio. O turismo anuncia Carcassonne como( lá ville aux deux cités, a cidade das duas cidadelas ) a antiga fortaleza, no cimo da colina, e o novo burgo que nasceu no século XIII, aos pés da primeira, na margem esquerda do rio Aude. Desde sempre as duas zonas tiveram existências distintas, com toda a actividade comercial e social a desenrolar-se em baixo, enquanto a cidade-alta abrigava uma guarnição de mais de mil soldados. A tendência manteve-se até hoje. Só cerca de cento e vinte, dos seus quarenta e cinco mil habitantes permanentes, habitam a cidade antiga. Mas apesar da actividade evidente nas suas ruas e praças arborizadas, que substituíram as muralhas e estão agora semeadas de cafezinhos acolhedores, a atracção será sempre a “cité”,marco milenar da história da região do Languedoc.

 

Para além das comodidades e serviços turísticos de que dispõe, a Bastide Saint-Louis, como é conhecida a cidade-baixa, serve apenas para compor a magnífica vista que nos oferecem as torres altas da fortaleza - e do cimo desta sentinela de pedra, não se consegue evitar a sensação de fragilidade que vem do casario baixo e pálido da Bastide. Nada é regular ou simétrico nesta obra-prima da arquitectura militar, o que se explica pela longa história de reconstruções, modificações e acrescentos, que já dura há séculos e ainda não acabou. Mesmo depois da expulsão dos seus habitantes, a fortaleza foi modificada e aperfeiçoada, de modo a tornar-se um eficaz posto militar avançado. Ao mesmo tempo que se reforçou o sistema defensivo com a construção de uma segunda muralha exterior, também a austera Catedral de Saint-Nazaire foi aumentada e melhorada. O castelo do conde foi rodeado por um fosso, transformando-se numa fortaleza dentro da fortaleza. São cerca de três quilómetros de fortificações, por onde se distribuem cinquenta e duas torres para todos os gostos: há torres quadradas e redondas, de envergadura e tamanho diferentes; umas têm seteiras, outras janelas e algumas são, aparentemente, fechadas. Toda a cidade parece estar cheia de armadilhas: cotovelos estreitos para que só passe um inimigo de cada vez, degraus gigantescos, fossos dissimulados, enfim, todo o mostruário do engenho militar que foi sendo aperfeiçoado desde os romanos, destinado a guerras de cerco, tão comuns nos tempos medievais. Só a mudança das técnicas de guerra, nomeadamente a utilização generalizada da artilharia e a pólvora, nos séculos XV e XVI, a tornou definitivamente obsoleta.

 

Apesar de tudo, é impressionante o seu aspecto exterior de castelo, ao mesmo tempo irreal e inexpugnável. Contorná-la por entre as suas duas muralhas, espreitando pelas janelas e varandins para a paisagem verde de vinhas e campos cultivados, é um convite para uma viagem no tempo, que continua quando atravessamos a ponte levadiça. As ruas estreitas de pedra cinzenta, sombrias no Verão e protegidas dos ventos frios no Inverno, transformam-se num labirinto, e nunca sabemos se terminam nas muralhas, na basílica ou na praça principal. Pouco importa. Os passos ecoam de longe, e a cada esquina esperamos ver aparecer alguém vestido de cota de malha e elmo reluzente. As carroças que conduzem os turistas em visitas guiadas reforçam a esperança, com o ruído dos cascos e o soprar dos cavalos a ressoarem nas paredes de pedra. Para continuar o recuo no tempo, é possível visitar o castelo do visconde, que dá acesso exclusivo a certas partes da muralha. E para terminar a viagem, nada melhor que uma visita ao Museu Medieval e ao da Inquisição, que nos proporcionam pormenores nem sempre agradáveis da história da cidade. Outro museu ao gosto da época é o da Tortura, que exibe sádicos e requintados instrumentos, concebidos em noites de insónia, destinados a punir sabe-se lá que crimes medievais...

 

Dizem os seus apreciadores mais sinceros que a cidade não deve ser visitada no Verão: há demasiada agitação e pouca privacidade para percorrer a velha Carcassonne, e a viagem no tempo, que deve ser feita na solidão, é constantemente interrompida por grupos de turistas ruidosos.

 

(Nós já a visitamos varias vezes no Verão mas de certa forma não deixo de estar de acordo com tais afirmações pois parecem-me de facto credíveis, visitar esta cidade em época baixa deve ser bem diferente, se um dia tivermos possibilidades é isso que faremos.)

 

O destino de Carcassonne está traçado: será para sempre uma obra de arte inegável, e uma das maiores atracções turísticas do país e da Europa. A reconstrução fixou-a para sempre na Idade Média como quem tira uma fotografia, apesar de a cidade ter atravessado muitas outras épocas. E é, talvez, esta operação de congelamento temporal que lhe empresta toda a magia de cenário perfeito, que nos faz mergulhar profundamente num passado distante, belo mágico e por vezes também aterrador…

 

A Lenda da dama de Carcas

 

Não há castelo encantado que se preze que não tenha as suas lendas. Carcassonne justifica o seu nome com a história da dama de Carcas: quando Carlos Magno cercou a cidadela desta dama sarracena, achando-se desprovida de soldados, Carcas distribuiu pelas torres e muralhas bonecos feitos de palha, armados para combate. O estratagema resultou, e Carlos Magno levantou o cerco, desanimado com inimigo tão numeroso. Terá dito então a dama: “Sire, Carcas te sonne.” (“Senhor, Carcas vence-te”, em tradução livre). Daí o nome da cidade, que a lenda assegura ter-se tornado cristã, dando a dama origem à primeira linhagem de condes de Carcassonne. A verdade, porém, é que os romanos já tinham uma fortificação na zona a que chamavam Carcasso, e os sarracenos, que se sucederam aos visigodos e não ficaram por aqui muito tempo, chamavam-lhe Carchachouna. A cidade-fortaleza foi palco de combates, cercos, destruições maciças e, por fim, expulsão dos seus habitantes, que resultou na ruína do que ainda estava de pé. Lendária mesmo parece ser a sua reconstrução no século XIX, pelo arquiteto Viollet-le-Duc, o mesmo que restaurou os santuários de Notre-Dame de Paris e Sainte-Madeleine de Vézelay.

 

Copyright ©

All images and texts are copyrighted, with all rights reserved. Please do not use, copy or edit any of my images or text without my written permission. If you want to use my texts or photographs please contact this address. asousacar@clix.pt

 

*===***===* Todos os direitos reservados ==***== Todos los derechos reservados ==***== All rights reserved ==**== Tutti i diritti riservati ==**== Alle Rechte vorbehalten ==**== Tous droits réservés =**=

 

© ALL RIGHT RESERVED ©

Do not use my images without my permission .

© TUTTI I DIRITTI RISERVATI ©

Non utilizzare le mie immagini senza il mio consenso .

 

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

My cats ...

After many struggles between Puki and Lucy every so often there is also a time of peace ....

 

I miei gatti ..

Dopo tante lotte tra Puki e Lucy ogni tanto c'è anche il momento di pace ...

Der Bayerische Wald zwischen Rachel und Brotjacklriegel

 

Zur Vorfreude auf den Sommer!

 

Panorama 6 Aufnahmen Querformat f=90mm 50% der Originalgröße

The term, graffiti, referred to the inscriptions, figure drawings, and such, found on the walls of ancient sepulchers or ruins, as in the Catacombs of Rome or at Pompeii. Use of the word has evolved to include any graphics applied to surfaces in a manner that constitutes vandalism.

The only known source of the Safaitic language, a form of proto-Arabic, is from graffiti: inscriptions scratched on to the surface of rocks and boulders in the predominantly basalt desert of southern Syria, eastern Jordan and northern Saudi Arabia. Safaitic dates from the first century BC to the fourth century AD.

Created for Sliders Sunday

  

please view in the lightbox, press L

A blending of layers from my overcast grey drive today. The only color is from the "difference" filter.

.... this was possible today. After a long time filled with grey and cold days we had about 6 hours sunshine today. Although it was not so warm but the feeling of Spring was there during my walk this afternoon. I am looking forward to see such wonderful blooming scenes like in the photo above.

 

Much better in Large On Black

  

© 2013 Ursula Sander - All rights reserved.

   

en.wikipedia.org/wiki/Brisbane

de.wikipedia.org/wiki/Brisbane

 

© Copyright 2012, All rights reserved. Do not copy or otherwise reuse my photos.

 

Available for licensing on Getty Images

 

Buy prints on Photos.com:

www.photos.com/gettyprint/162945176

Nella zona del nuorese si trova il monte Tuttavista 806 m, La montagna è dominata dala macchia mediterranea con numerosi esemplari di leccio, ginepro, lentischio, euforbia e diverse specie di orchidea selvatica. Tra la fauna è presente il cinghiale, la volpe, la donnola e la martora e tra gli uccelli sono visibili corvi imperiali, ghieppi, pernici e poiane. Le cime del monte sono facilmente raggiungibili tramite la strada turistica che si stacca dal paese e con diversi tornanti raggiunge la zona di Tres Puntas e S'ischina e Pozzeddu, oppure tramite un percorso che risale il Monte dalla zona di Taraculi riservato agli amanti del trekking. Da non mancare la visita al monumento naturale di Sa Pedra Istampada (la pietra forata)a quota 635 mt, dove il vento e la salsedine hanno contribuito a creare un foro nella roccia di ben 40 metri da cui è visibile un bellissimo panorama sulla vallata e i monti circostanti.

 

* Video sul panorama dal Monte Tuttavista: youtu.be/daDOCXurmO0

These photo`s were taken within a few minutes of eachother. One can see how things vary in shape, size and intensity. Here a burst from my left, at first I thought it was a lightbeam from the restaurant on top. But when I framed and pressed the shutter it suddenly came to life resulting in this view.

 

Please do view large on black and press play :)

 

Explored, thanks for all your kind comments, views and faves!

Large View (L) recommended.

 

This photo is taken at Búðir on the mythological peninsula of Snæfellsnes. Already during the middle ages the magnificent glacier and volcano, which is situated on the peninsula's outmost post, was well-known on the European continent.

It was the scene for Jules Verne's famous science fiction, "Journey to the Centre of the Earth" - the only one of his literary works that was too futuristique to ever come true :-).

Buzz lightyear, The Moon, Jupiter and ISS (International Space Station)! I posted this picture onto Col. Chris Hadfield's ( Commander of the International Space Station) Facebook page and he responded :-) It's not everyday you get someone on a space station commenting on one of your photos from earth orbit!

 

This shot took a bit of organizing, calculation, preperation and luck! Firstly I knew when and where the ISS would be visible so I had to set up a large Rock and place Buzz on it and then I had to get the low POV right so as the composition was just right with the Moon, Jupiter, Buzz and of course the ISS. Then the task of how much focus to use on Buss and the background, as he was the "Star", pardon the pun, of the show I weighted it more on him. I had to practice the exposure times and ISO settings to get that right and then the light painting of the forground to make sure I wasn't over exposing it.

 

Just as it was about to all came together, some cloud slowly appeared creeping in, ready to ruin the shot! The ISS was right on time though, I activated the shutter, took two steps to the left and using my head lamp, light painted the foreground for a count of 2 seconds approx. With nervously excitement I turned away and waited for the shutter to close. I had my shot!

 

30 seconds later the clouds did indeed roll in, luck was on my side!!

 

Pentax K-x, 15 sec,ƒ/8, ISO 800 @32.5 mm

 

Click here to see my astro set www.flickr.com/photos/55738210@N05/sets/72157632471819250/

Created for Sliders Sunday

 

Please take a sunbath in the lightbox ;D

shoes? these aren't shoes. these are stone bricks. stone bricks stuck to me.

try as i might, and I do try, i can't move off.

and you, you there, always there, like some sort of over-vigilant ward. why?

leave me be.

this rain too.

it rains too much.

Station du Champ du Feu (Alsace, France)

Visita mi WEB

 

La segunda de la serie, no se puede disfrutar más haciendo fotos que aquella tarde,la marea perfecta,un cielo jaspeado de nubes y el sol intentando hacerse paso por entre ellas.Son de esos días que sabes que no puedes fallar,así que allí me veis a mí con mi habitual flujo de trabajo "ordenadito" y "limpio" (juas!!!) intentando subirme a la piedra más alta para tener una perspectiva que me permitiera mostraros lo que alli aconteció.Esta se la dedico a mi amiga Sonia,por su generosidad en regalarme este bonito título que tan bien casa con lo que sentí.

 

-TÉCNICA: Como en la anterior de la serie ,ND 64 + degradado inverso Hi Tech de dos pasos + Black Card.No me extenderé en como use la tarjeta pues el método es el mismo que usé anteriormente,en este caso como el reflejo ocupaba más espacio en el encuadre, desplacé la tarjeta e introduje varias veces una de las esquinas para tapar la zona inferior izquierda y evitar el "quemado".

 

Los datos exif los podreis encontrar en la WEB.

 

-COMPOSICIÓN: El protagonista de la imagen es la luz que acompaña a la escena,las lineas que marcan una clara dirección hacia el horizonte se ven reforzadas por una luz a 45º que revela volúmenes y enfacita texturas creando , a mi modo de ver , una bonita atmósfera.Los dorados del sol contrastan con el resto de tonos frios de la escena.

 

-EDICIÓN: En el DPP de Canon,corregir horizonte,balance de blancos auto,curvas para mejorar el contraste general.En PS contraste por zonas,capa saturación (esta va por ti Jose Luis....duplico capa-ajustes-saturación (aquí a gusto del consumidor,general ,un sólo tono...)-filtro ruido-mediana (3)-desenfoque gausiano (5)-acoplar capa -modo color-y aquí jugamos con la opacidad de la capa .Si no te quedó claro te lo vuelvo a contar ;)) tus deseos son ordenes para mi ji ji ji .Por último ligero enfoque para la web.

  

A partir de hoy también podreis encontrar mis imágenes en linkingoo.

 

The Second Battle Squadron of the Royal Navy's Grand Fleet during the First World War. From left to right: King George V, Thunderer, Monarch, and Conqueror.

 

Vosges

 

ALL RIGHT RESERVED ©

All material in my gallery MAY NOT be reproduced, copied, edited, published, transmitted or uploaded in any way without my written permission.

Created for Sliders Sunday

Todos los derechos reservados - All rights reserved - copyright © Pilar Azaña Talán

PROHIBIDO EL USO DE MIS FOTOGRAFIAS - PROHIBITED TO USE MY PHOTOS

 

♫♥♥♫

 

La playa de la Pared es una lección de geología en vivo. Las montañas que respaldan su arena dorada han sido erosionadas por la acción del viento, de gran potencia en esta zona de Fuerteventura, lo que convierte la playa en un paraíso para los surferos y demás cabalgadores de las olas.

Grupo de surferos calentando antes de practicar surf. Es bueno caminar por la playa antes de los estiramientos específicos, para no sufrir lesiones ni desgarros musculares.

------------------------------

The beach of the Wall is a lesson of live geology. The mountains that endorse his golden sand have been eroded by the action of the wind, of great power in this Fuerteventura's zone, which turns the beach into a paradise for the surferos and other horsemen of the waves.

Group of surfers warming before practising surf. It is good to walk on the beach before specific stretches to avoid injury or muscle tears.

 

Quick candid shot of a Venetian local enjoying his Sunday paper in a strong winter sun, with fashionably attired dogs in attendance.

 

Hope everyone is having a fantastic week!

Digging through my archives, I found this image. This was shot in Subic Bay, Olongapo City, Philippines and this location used to be the biggest overseas US Naval Base until its closure in 1991. There are more interesting spots to shoot in this location and I know I will be back. However, the question is when?

 

Have a nice Wednesday to all! :)

 

Canon EOS 5D Mark III ı Canon EF24-70mm f/2.8L II USM ı Lee 0.9 Soft ND Grad Filter ı Lee 1.2 ND Filter ı 24mm ı 15s ı f/13 ı ISO 100

This is another one from this weekend' shoot! It was extremely fun/cold, and totally worth it!

 

I HAVENT STOPPED STUDYING SINCE NOVEMBER BUT IN XMAS BREAK. EXAMS, END NOW.

Facebook

Tumblr

 

Modelo: Katy

Ha sido un lunes de fotografía muy divertido con mis amigos...

Me recordaba lo genial que era ser un niño y sentir tanta emoción por leer un cuento!! =)

Debo decir que aún me gusta leer... y mucho...

 

Mi libro favorito de la infancia ha sido el principito jajaja :P

saludos a todos!! =)

 

It was an amazing day! Monday... the day when we take photographies :)

I was thinking about how awesome it was to read a book when i was a kid...

I may say that i still love to read... :)

 

My favorite book used to be the little prince :P

Thank youu! have a good time

..and can we be together like this forever? Always and ever. Can you be like that kiss of dewdrops on the flower every winter morning, together forever ♥

 

P.S This is what I wrote in one hour, thinking thinking still thinking!

 

All photographs are under copyright © Tasmiah Tazin. ♥

The photographs should not be used anywhere without permission!

 

Thankyou!

Deleted path... barriers of shadows... i can no longer pass...!!!

Facciamo un ultimo giro intorno ad Urla prima di andare ad Izmir (Smirne-Egeo).

...

Una passeggiata e quattro chiacchiere... con mio papà al mini porto di Urla, in quella nuvolosa mattina di Dicembre..Sa che amo il mare d'inverno e quel piccolo porto.

...e mentre passeggiavamo, ci siamo incontrati con qualche furbettino :)

Dunque, i furbi si trovano sempre ed ovunque...Non amo molto i gatti , ma la loro attesa mi ha fatto ridere ..Furbetti che non altro siete...

Poi abbiamo deciso di fare i furbi pure noi con mio padre e siamo allontanati ..a bere un tè caldo per scaldarci e a giocare il tavla (backgammon)...

-----------------

 

C'mon let's do a last tour around Urla and then next time I'ìl take you to Izmir , to my home town (Smyrna-Agean sea).

That cloudy yet beautiful morning my dady had taken me to the small harbour of Urla. He knows that I love the winter sea and that small port. As we were chatting and walking around...we've met some smarties (waiting for ready food :) ) I don't really like so much cats, yet their awaiting seemed funny to me...Then dady and I have decided to behave smartly as well: we've walked near by to take a hot tea to heat us and and to play backgammon...

  

The lake was partly frozen topped with a light covering of snow in patches. I was drawn to the green of the tree which gives a subtle contrast to the prevailing white. (For those old enough to remember, the title is inspired by a Jethro Tull song ).

 

My recommendation is to view in Light box: L

1 2 ••• 8 9 11 13 14 ••• 79 80