Nikon D90 Nederland
View allAll Photos Tagged vergelijking
(langpoot)Mug op het keukenraam
Langpootmuggen zijn een groep van insecten die behoren tot de muggen. Veel soorten worden relatief groot in vergelijking met andere insecten. Langpootmuggen zijn onschuldige dieren, maar hun larven kunnen schade aanrichten bij gewassen. Wikipedia
THANKS FOR YOUR VISIT AND FAVES
ON THE REACTIONS I WILL TRY TO RESPOND BACK
Alle delen van de passiebloem Passiflora incarnata kunnen in de fytotherapie als kalmeringsmiddel en als slaapmiddel worden gebruikt. Ze bevatten MAO-remmers als harmine en kunnen ook als drug gebruikt worden. De effecten zijn in hoge dosis te vergelijken met die van Cannabis sativa. De passievruchten van een aantal soorten zijn eetbaar.
The wisent, also called European bison, is
the largest living land mammal in Europe.
There are currently a few thousand bison living there
in Europe, of which less than 70 in the Netherlands.
This herd consists of about 20 bison and lives in the area "Kraansvlak". That area consists of
330 hectares of old and young coastal sand dunes
and natural dune lakes. From open dune
grassy landscapes to dense coniferous and deciduous forests
The wisent is the cousin of the American bison and a distant relative of our domestic cattle. Compared to our domestic cattle, they have a much slimmer build, a high back, short, curved horns and a fairly even chestnut brown coat. They are therefore difficult to spot in the shade of an adult forest. Bison are well adapted to a life in a wooded environment, but in addition to forest, they also need grassland and thickets for food. With their slender build and their short, curved horns, they can also move easily through thickets and dense young forest.
------------------------------------------------------------------------------------------
De wisent, ook wel Europese bizon genoemd, is
het grootste levende landzoogdier in Europa.
Er leven daar momenteel een paar duizend bizons
in Europa, waarvan minder dan 70 in Nederland.
Deze kudde bestaat uit ongeveer 20 bizons en leeft in het gebied "Kraansvlak". Dat gebied bestaat uit
330 hectare oude en jonge kustzandduinen
en natuurlijke duinmeren. Van open duin
graslandschappen tot dichte naald- en loofbossen
De wisent is de neef van de Amerikaanse bizon en een verre verwant van ons gedomesticeerde vee. In vergelijking met ons gedomesticeerde vee hebben ze een veel slankere bouw, een hoge rug, korte, gebogen hoorns en een redelijk egale kastanjebruine vacht. Ze zijn daarom moeilijk te vinden in de schaduw van een volwassen bos. Bizons zijn goed aangepast aan het leven in een bosrijke omgeving, maar hebben naast bos ook grasland en struikgewas nodig als voedsel. Met hun slanke bouw en hun korte, gebogen hoorns kunnen ze zich ook gemakkelijk door struikgewas en dicht jong bos verplaatsen.
Een foto gemaakt op een stemmige avond in eigen streek. Tevens een test of mijn Lumix de vergelijking met mijn Nikons kan doorstaan als mijn toekomstige reiscamera.
Restaurant lights mingle with streetlights on the windows before continuing their journey like commuters on a tram.
Meanwhile an old man eats carryout at the fountain while light pours from it like beer from a tap. #zwart-wit #B&W #Leidseplein #Amsterdam #KingdomOfHolland #night #nuit #Nacht #夜 #141 #simile #比喩 #comparaison #Gleichnis #vergelijking
Zoals enkele foto's terug al werd beschreven sluit de fabriek Hydro Slovalco in Žiar nad Hronom haar deuren per 1 oktober 2022. Vlak voor dit bekend werd gemaakt kon de uit Žiar nad Hronom afkomstige aluminiumoxide trein van DB Cargo gefotografeerd worden bij Giessen-Oudekerk op de Betuweroute.
Trekkracht voor de trein was de vrolijk uitgedoste 193 366 "Einziganders", een van de Werbeloks van DB Cargo die over het algemeen niet zo heel vaak in Nederland te zien zijn.
Met het wegvallen van het vervoer naar het oostblok lijkt dit steeds lastiger te gaan worden.
De foto toont de passage van trein 46606 op 12 augustus 2022 bij Giessen-Oudekerk, waar een iets ander standpunt "dan normaal" moest worden gevonden aangezien de kabel aan deze kant van de portalen in vergelijking met enkele jaren geleden een stuk slapper hangt, en daarmee vanaf het hogere standpunt voor de loc terecht komt.
Krimpenerwaard (NL), 8 november 2015
Schubbige bundelzwam (Pholiota squarrosa)
Beschrijving
Hoed gewelfd tot uitgespreid, Ø 5-15 cm, stro- tot goudgeel, met fijne en ruige, opstaande, roodbruine schubben en een ingerolde rand.
Lamellen dicht opeen, bleekgeel tot kaneelbruin.
Steel 5-15 cm x 10-25 mm, met een gladde, bleekgele steeltop, onder de gescheurde, vliezige ring met opstaande, roodbruine schubben, de basis roodbruin, soms witviltig. Vlees taai, gelig tot roodbruin. Smaakt naar radijs. Geurt naar stro.
Voorkomen
In bundels op loofbomen, zelden op naaldbomen, in bossen, parken en plantsoenen.
Parasitair.
Status
Algemeen, Meetnet.
Extra informatie
De Kale inktzwam (Coprinus atramentarius) wordt in combinatie met alcohol niet verdragen. Zij bevat de stof coprine, die een vergelijkbaar effect heeft als het bij de behandeling van alcoholisme gebruikte medicijn Refusal of Antabus. Deze stof is ook in de Schubbige bundelzwam aangetroffen.
Bron: Soortenbank
.
De van oorsprong Oostenrijkse goederenvervoerder Rail & Sea breidt haar activiteiten langzaam verder uit binnen Europa. Er is zelfs een licentie voor treinen in Nederland, maar tot op heden is daar nog geen gebruik van gemaakt. In Duitsland zijn ze wel met enige regelmaat te zien, maar echt vast vervoer heb ik nog niet kunnen ontdekken. Ik vermoed daarom dan ook dat het bedrijf zich voornamelijk bezighoudt met spotvervoer.
Kwa kleurige locomotieven zijn de Vectrons van RTI en Rail & Sea enigszins vergelijkbaar. Beide stonden vrij hoog op het wanted-lijstje, maar aangezien beide niet op vaste tijden en routes rijden moet je het maar net treffen. Op vrijdag 26 mei 2023 had ik geluk toen de 1293 902 van Rail & Sea, gelukkig de schone loc van dit bedrijf, een beladen dieselolietrein door het Leinetal in zuidelijke richting trok. Passage in de boog bij Burgstemmen ter hoogte van Poppenburg.
Nadat bij vervoerder TX Logistik in 2016 locomotief 189 997 is voorzien van stickers met paardenmotief en het opschrift "Wir bringen die kraft von 8500 pferden auf die schiene", is deze in 2019 helaas onstickerd. Vrij snel daarna kreeg een Vectron-locomotief vergelijkbare bestickering: de 193 657.
Helaas was het mij tot nog toe niet gelukt om de locomotief fotografisch vast te leggen, te meer omdat deze loc in dienst van TX Logistik niet in Nederland kwam. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden werd de loc in 2021 per abuis teruggegeven aan leasemaatschappij MRCE, die de loc vervolgens aan SBB Cargo verhuurde.
Gelukkig behield de fraaie "paardenlok" haar outfit en op 3 maart 2022 diende zich eindelijk een goede mogelijkheid aan om deze locomotief te fotograferen. Met veel moeite (waarvoor dank!) kon worden geregeld dat deze loc bij daglicht vanuit Rotterdam naar Basel zou gaan rijden. Vol goede moed werd in de ochtend naar het Brabantse Hulten gereden, maar hier kruiste de trein helaas met een tegentrein waardoor het gewenste plaatje uitbleef.
Gelukkig kon met de auto richting Venlo worden gereden voor een herkansing op het enkelsporige traject Venlo-Viersen nabij het dorpje Breyell. Na een half uurtje wachten kon dan eindelijk deze fraaie locomotief met trein uit Rotterdam naar Gallarate worden vastgelegd. Naar verluid wordt deze locomotief volgende week ontstickerd...
Zoals bij de vorige foto al werd beschreven was de mist de reden om het zuidelijk van Würzburg te proberen.
Spelbreker in dit verhaal was de Main, die met een relatief warme temperatuur in vergelijking met de buitenlucht (-1) 's nachts voor een dikke laag mist in het dal zorgt.
Uiteindelijk moest er een keuze gemaakt worden tussen de lijn Würzburg - Ansbach of Würzburg - Neustadt a/d Aisch. Een tweetal meldingen op Whatsapp in alle vroegte deden ons besluiten naar de lijn richting Neustadt a/d Aisch te rijden.
Zo kon een uur na RTB Cargo de eerste van de 2 gemelde treinen vastgelegd worden, die overigens beide sowieso te vroeg in het Maintal hadden gereden.
De 193 736 "Marco Polo" van SETG was onderweg met de vertraagde boomstammentrein 44885 (Wabern - Salzburg Liefering) en werd bij Altmannshausen opgewacht.
Hortus Botanicus Amsterdam … Nederland
www.instagram.com/eric_fotografie/
DE GROTE OF GEWONE KLAPROOS (Papaver rhoeas) is een eenjarige plant uit de papaverfamilie (Papaveraceae). Deze plant kan tot circa 80 cm hoog worden en bevat een wit melksap. De bloemen zijn groot en scharlakenrood. De bloemen van de bleke klaproos (Papaver dubium) zijn meer oranjeachtig van kleur.
Het blad is borstelig behaard en veerdelig met getande slippen.
De plant bloeit op lange stelen in de bladoksels. De bloeitijd is van juni tot juli. De bloem is rood en heeft een zwarte vlek aan de voet van het kroonblad. De bloemen zijn 7–10 cm in doorsnede. Er zijn veel meeldraden die een donkerpaarse helmknop hebben. De grote klaproos heeft een schijfvormige stempel met zeven tot twaalf stralen. De bloemblaadjes bevatten een stof die vergelijkbaar is met opium.
De vrucht is een omgekeerd eivormige doosvrucht, die 1–2 cm lang kan worden. De vrucht heeft een deksel, waaronder uit de porierand de zaadjes worden verspreid.
Met dank aan Wikipedia ….
Hortus Amsterdam … Nederland
www.instagram.com/eric_fotografie/
DE GROTE OF GEWONE KLAPROOS (Papaver rhoeas) is een eenjarige plant uit de papaverfamilie (Papaveraceae). Deze plant kan tot circa 80 cm hoog worden en bevat een wit melksap. De bloemen zijn groot en scharlakenrood. De bloemen van de bleke klaproos (Papaver dubium) zijn meer oranjeachtig van kleur.
Het blad is borstelig behaard en veerdelig met getande slippen.
De plant bloeit op lange stelen in de bladoksels. De bloeitijd is van juni tot juli. De bloem is rood en heeft een zwarte vlek aan de voet van het kroonblad. De bloemen zijn 7–10 cm in doorsnede. Er zijn veel meeldraden die een donkerpaarse helmknop hebben. De grote klaproos heeft een schijfvormige stempel met zeven tot twaalf stralen. De bloemblaadjes bevatten een stof die vergelijkbaar is met opium.
De vrucht is een omgekeerd eivormige doosvrucht, die 1–2 cm lang kan worden. De vrucht heeft een deksel, waaronder uit de porierand de zaadjes worden verspreid.
Met dank aan Wikipedia ….
Vas-y, bonne chance, il faut pas le louper...
Eind augustus vatte ik het plan op om nog eens wat foto's in Frankrijk te gaan maken. Al een tijdje stond de museumrit van Le Creusot naar Chambery om mijn verlanglijstje. Deze rit zou gereden worden door een 3-tal oudgediende SNCF locomotieven. De rit vond plaats op zondag 29 augustus. Mijn oog was ook gevallen op een pittoreske bediening in de regio van Limoges. Deze bediening wordt tegenwoordig gereden met gele Infra 67400 locomotieven. De last is wat te vergelijken met de bediening van Quenast. Het betreft dan ook een gelijkaardig transport van ballast.
Het spijtige van de zaak was dat de boven genoemde zondag niet geheel zonnig zou verlopen, erger nog, er waren wolken en regen voorspeld. Ik besloot dan maar om die omweg via Dijon niet te maken en rechtsreek naar de Vienne vallei te rijden. Rechtstreeks, in de zin van de kortste weg, want onderweg moest ik toch wel even enkele uurtjes slapen natuurlijk. Tegen 6u45 vertrok ik dan weer uit het hotel in Bourges richting eindbestemming: de groeve van Petit Pagnac. Waar ik omstreeks 9u20 aankwam. Nu was het wachten geblazen.
Ik kon mijn geluk niet op toen ik om 9u36 de overweg hoorde dichtgaan. Dát moest wel de bedieningstrein zijn. En ja hoor exact op uur kwamen 2 gele 'fretjes' tot stilstand om toelating te krijgen om de set wagens binnen te plaatsen. Dat was voor mij het moment om een fotopunt te gaan zoeken. Aangezien het aanwezige personeel me had weten te vertellen dat de set wagens die al binnen stond, retour zou worden meegenomen.
In Aixe-sur-Vienne kon ik dan ook rustig wachten op doorkomst. Een plaatselijke bewoonster vroeg me nog of er een speciale trein zou komen. Ik vertelde haar waarvoor ik kwam, maar dat vond ze maar gewoontjes. 'Ah ja' want die trein zag zij elke dag passeren wanneer ze de hond uitlaat. Voor mij was het alleszins wel genieten in la douce France. De vriendelijke dame was meer geïnteresseerd in al de attributen die ik mee had zoals de voornaamste: mijn ladder. Op het einde van het gesprek maande ze me aan om naar mijn fotopunt te gaan want ze wou zeker niet dat ik de trein zou missen door haar schuld.
Na de foto werd de innerlijke mens nog wat meer versterkt door croissants mét amandelvulling (lokale specialiteit of niet...). De uren die volgende werden gevuld door nagenieten en het zoeken naar foto opportuniteiten voor de 2de slag van de dag.
Argiope bruennichi (wasp spider) is a species of orb-web spider distributed throughout central Europe, northern Europe, north Africa, parts of Asia, and the Azores archipelago. Like many other members of the genus Argiope, (including St Andrew's Cross spiders), it shows striking yellow and black markings on its abdomen.
Web
The spider builds a spiral orb web at dawn or dusk, commonly in long grass a little above ground level, taking it approximately an hour. The prominent zigzag shape called the stabilimentum, or web decoration, featured at the centre of the orb is of uncertain function, though it may be to attract insects.
When a prey item is first caught in the web, Argiope bruennichi will quickly immobilise its prey by wrapping it in silk. The prey is then bitten and then injected with a paralysing venom and a protein-dissolving enzyme.
De Wespspin Argiope bruennichi is een spin afkomstig uit Zuid Europa.
Het vrouwtje is ongeveer 2 cm groot. De soort is goed herkenbaar aan de zwart geel gestreepte banden.
De Nederlandse namen wespspin of wespenspin of het fraaiere tijgerspin zijn ook gebaseerd op dit kleurenschema.
De soort wordt aangetroffen in graslanden die zelden gemaaid worden maar ook in heidevelden.
Het web zit zelden meer dan een meter boven de grond. Het web, dat qua vorm en grootte vergelijkbaar is met dat van de gewone kruisspin Araneus diadematus.
Het mannetje is veel kleiner dan het vrouwtje en wordt zelden gezien.
Nu wordt het mannetje ook veel minder oud dan het vrouwtje. Het mannetje leeft nog maar een paar dagen na zijn laatste vervelling.
Vaak vind het mannetje zijn einde in het web van het vrouwtje waarmee hij gepaard heeft.
Een paar weken na de paring maakt het vrouwtje een soort cocon waarin de eieren zitten.
Deze spinsels, zijdeachtige balletjes met verticale donkere strepen, zijn het beste aan het einde van het jaar te vinden.
Zie de site van Jan van Duinen voor een fotoserie van het maken van de cocon.
De Wespspin werd in de jaren tachtig voor het eerst in Nederland aangetroffen. Pas de laatste jaren is de soort echt met een stevige opmars bezig in Nederland maar ook in de rest van Europa.
Bron: Waarnemingenverslag VS, Eis, NVL
Vrouwtjes zijn volwassen als ze een goed ontwikkeld genitaal hebben. Bij deze soort is dat tongvormig
Hortus Alkmaar … Nederland
www.instagram.com/eric_fotografie/
DE GROTE OF GEWONE KLAPROOS (Papaver rhoeas) is een eenjarige plant uit de papaverfamilie (Papaveraceae). Deze plant kan tot circa 80 cm hoog worden en bevat een wit melksap. De bloemen zijn groot en scharlakenrood. De bloemen van de bleke klaproos (Papaver dubium) zijn meer oranjeachtig van kleur.
Het blad is borstelig behaard en veerdelig met getande slippen.
De plant bloeit op lange stelen in de bladoksels. De bloeitijd is van juni tot juli. De bloem is rood en heeft een zwarte vlek aan de voet van het kroonblad. De bloemen zijn 7–10 cm in doorsnede. Er zijn veel meeldraden die een donkerpaarse helmknop hebben. De grote klaproos heeft een schijfvormige stempel met zeven tot twaalf stralen. De bloemblaadjes bevatten een stof die vergelijkbaar is met opium.
De vrucht is een omgekeerd eivormige doosvrucht, die 1–2 cm lang kan worden. De vrucht heeft een deksel, waaronder uit de porierand de zaadjes worden verspreid.
Met dank aan Wikipedia ….
Hortus Alkmaar … Nederland
www.instagram.com/eric_fotografie/
DE GROTE OF GEWONE KLAPROOS (Papaver rhoeas) is een eenjarige plant uit de papaverfamilie (Papaveraceae). Deze plant kan tot circa 80 cm hoog worden en bevat een wit melksap. De bloemen zijn groot en scharlakenrood. De bloemen van de bleke klaproos (Papaver dubium) zijn meer oranjeachtig van kleur.
Het blad is borstelig behaard en veerdelig met getande slippen.
De plant bloeit op lange stelen in de bladoksels. De bloeitijd is van juni tot juli. De bloem is rood en heeft een zwarte vlek aan de voet van het kroonblad. De bloemen zijn 7–10 cm in doorsnede. Er zijn veel meeldraden die een donkerpaarse helmknop hebben. De grote klaproos heeft een schijfvormige stempel met zeven tot twaalf stralen. De bloemblaadjes bevatten een stof die vergelijkbaar is met opium.
De vrucht is een omgekeerd eivormige doosvrucht, die 1–2 cm lang kan worden. De vrucht heeft een deksel, waaronder uit de porierand de zaadjes worden verspreid.
Met dank aan Wikipedia ….
De eerste foto van Tågab was binnen, maar daar zou het deze vakantie beslist niet bij blijven. Hoog op het wensenlijstje stonden namelijk nog de voormalige locs uit de 1043-serie van de ÖBB. Een tiental van deze locs is overgekocht door het Zweedse Tågab en gaat nu als Rc2 door het leven in Noord-Europa. De locs zijn in een aantal verschillende kleurstellingen terug te vinden, waaronder een loc in het geel en een loc in de blauwe kleurstelling die vroeger wat gangbaarder was. Verder rijdt er ook nog een exemplaar rond met rode neuzen, die qua kleuren dan weer vergelijkbaar is met de Rc6 die bij de Vy rijdt. De overige loccen rijden in de meest 'standaard' kleurstelling, namelijk in het zilvergrijs met een rode band. Bij Tågab ben je dus eigenlijk verzekerd van een fraaie tractie voor je trein.
Tågab is gevestigd in Kristinehamn, iets ten oosten van Karlstad, en rijdt een flink aantal goederentreinen van en naar haar uitvalsbasis. Een van deze vaste treinen is de zogenaamde Vänern-express, een containertrein die elke werkdag de steden Göteborg en Kristinehamn met elkaar verbindt. De route van deze trein loopt parallel aan het grootste meer van Zweden, het Vänermeer (Zweeds: Vänern). Hier heeft deze containertrein dan ook haar naam aan te danken. De trein naar Göteborg vertrekt doorgaans aan het eind van de middag. De retourrit vertrekt midden in de nacht en komt in de vroege ochtend weer aan in Kristinehamn. Deze maandag was de middagrit mooi op tijd en kon zodoende bij Edsvalla opgewacht worden. Als trein 48512 is Tågab Rc2 007 onderweg met de Vänern-express vanuit Kristinehamn naar Göteborg Skandiahamnen. De trein was helaas niet beladen aan de loc, maar dit kon digitaal wel verholpen worden.
Maandag 8 mei 2023, 17:57
Schagen … Nederland
www.instagram.com/eric_fotografie/
De rozenbottels van de hondsroos (Rosa canina) staan bekend om hun extreem hoge vitamine C-gehalte, aanzienlijk meer dan sinaasappels. Ze worden gebruikt voor het maken van thee, jam, gelei, wijnen en andere dranken. De smaak is vaak scherp en zuur vergelijkbaar met veenbessen of zure appels.
Hortus Alkmaar … Nederland
www.instagram.com/eric_fotografie/
DE GROTE OF GEWONE KLAPROOS (Papaver rhoeas) is een eenjarige plant uit de papaverfamilie (Papaveraceae). Deze plant kan tot circa 80 cm hoog worden en bevat een wit melksap. De bloemen zijn groot en scharlakenrood. De bloemen van de bleke klaproos (Papaver dubium) zijn meer oranjeachtig van kleur.
Het blad is borstelig behaard en veerdelig met getande slippen.
De plant bloeit op lange stelen in de bladoksels. De bloeitijd is van juni tot juli. De bloem is rood en heeft een zwarte vlek aan de voet van het kroonblad. De bloemen zijn 7–10 cm in doorsnede. Er zijn veel meeldraden die een donkerpaarse helmknop hebben. De grote klaproos heeft een schijfvormige stempel met zeven tot twaalf stralen. De bloemblaadjes bevatten een stof die vergelijkbaar is met opium.
De vrucht is een omgekeerd eivormige doosvrucht, die 1–2 cm lang kan worden. De vrucht heeft een deksel, waaronder uit de porierand de zaadjes worden verspreid.
Met dank aan Wikipedia ….
Een foto gemaakt op een stemmige avond in eigen streek. Tevens een test of mijn Lumix de vergelijking met mijn Nikons kan doorstaan als mijn toekomstige reiscamera.
Even terug naar Duitsland, toen we in september vorig jaar langs de Rijn vertoefden. Terwijl in België het schooljaar terug gestart was, genoten de twee treinbestuurders nog van een deugddoende "vakantie" langs een mooie Duitse spoorlijn. Die dag zou één van de betere zijn als het op de weergoden aan zou komen.
In de namiddag hadden we post gevat op de “pier” in Loreley. We verwachtten enkele leuke treinen vanuit het noorden. Een bermbrand op de linker Rheinstrecke zorgde voor extra verkeer aan de kant waar wij hadden postgevat. Ondertussen kwamen vanuit Mainz ook enkele treinen aangereden, die onze aandacht trokken. Eentje daarvan was de “TTS” intermodaal van BLS Cargo naar het Belgische Bierset. Met deze trein hadden we de voorgaande dagen pech. We wilden dus een herkansing, gezien het mooie weer.
Na een tijdje bedachten we een plan. Want er kwam vanuit België namelijk nog een leuke trein aan, die we zéker op foto wilden nemen. We kozen ervoor om snel naar het bekende fotopunt in Wellmich te rijden en daar de TTS-trein te klikken. In vergelijking met voorgaande dagen, hadden we op 2 september op alle vlakken geluk met deze trein. Na deze geklikt te hebben, raceten we snel weer naar Loreley. We zouden namelijk geen vijf minuten overschot hebben voor de leuke trein vanuit België. Dit ging gelukkig net goed...
[40106]: Piacenza → Racc. Bierset-Zone Fret
© Noach Taillieu
Nadat ik op zaterdag, zoals gebruikelijk 's winters, met het onderhoud van de boot bezig was, kreeg ik aan het einde van de middag een berichtje in één van de vele groepsapps. Er zou weer een olijfgroene keteltrein onderweg zijn. De eerdere ritten werden, voor zover ik weet, gereden door LTE, maar zaterdag 27 maart reed Rail Force One deze (of een vergelijkbare) trein.
Na aankomst thuis werd de camera gepakt en direct doorgereden naar de Vlierdseweg om de trein in de avondzon vast te leggen. Samen met een andere fotograaf werd de nez-cassé opgewacht. Zoals verwacht trekt de 1831 even later de forse, fraaie, met raapzaadolie beladen keteltrein bestaande uit Zaes'en voorbij.
Je hebt altijd van die treinen die maar niet willen lukken om ze vast te leggen. Voor mij is dat de Paneuropa/Terratrans-shuttle van Lokomotion, die qua licht op een praktisch perfect tijdstip rijdt, maar waarbij altijd iets mis gaat.
Op 21 juli 2021 kon ik de trein eindelijk met een zebra 185 fotograferen bij Thüngersheim, onderweg als trein 43820 uit Verona naar Bremen Grolland.
Ter vergelijking: In 12 dagen tijd mislukte de trein 9 keer en was alleen deze foto een succes. Een rode zebra 189 ging 2 keer door wolken de mist in, bij de Cream 189 had ik een kruising en op de terugweg zat er een zwarte Vectron voor, met de rode zebra 193 was er dusdanig veel vertraging dat er geen licht meer was, en dan hebben ze nog die waardeloze Alpha Trains 185'ers waarbij alles natuurlijk wel goed gaat maar waar je niks aan hebt.. ;-)
Op de zaterdag voor Pasen, Stille Zaterdag, organiseerde NostalgieZugReisen een excursie naar het Duitse Waddeneiland Norderney. Met de Rheingold-trein kon in de stijl van de jaren 20 van de vorige eeuw van Keulen naar Norddeich Mole worden gereisd. Met de boot konden de deelnemers vervolgens in een uur Norderney bereiken. Het waddeneiland is kwa oppervlakte ongeveer vergelijkbaar met Vlieland.
De bijpassende 110 383 van Centralbahn had de taak de trein naar Norddeich Mole te rijden en kon, na enig snoeiwerk, onder toeziend oog van zes Nederlandse fotografen worden vastgelegd in de boog bij Aschendorf gelegen aan de Emslandstrecke tussen Meppen en Papenburg.
De roerdomp is wat kleiner dan de blauwe reiger. Zijn bijnaam is ook wel ‘Rietreiger’ en de soort valt door zijn perfecte bruine schutkleur en zgn. paalhouding in het riet bijna niet op. Roerdompen maken een vreemd 'hoempend' geluid, een laag dreunend geluid te vergelijken met het slaan op een holle boomstam. Je kunt vaak wel horen dat ze aanwezig zijn, maar je ziet ze dan niet.
De Chorthippus biguttulus-group of biguttulus-groep is een verzamelnaam voor drie soorten sprinkhanen die horen bij het geslacht Chorthippus. Het zijn de ratelaar (Chorthippus biguttulus), de bruine sprinkhaan (Chorthippus brunneus) en de snortikker (Chorthippus mollis) die de biguttulus-groep vormen. Het herkennen van de drie soorten kan alleen plaatsvinden door het geluid (getsjirp) van de mannetjes met elkaar te vergelijken. De vrouwtjes ratelaar, bruine sprinkhaan en snortikker zijn niet van elkaar te onderscheiden. De mannetjes en vrouwtjes vallen daarom onder de Chorthippus bigittulus-groep.
Info nu.
Fijn weekend.
Crossrail Benelux rijdt een aantal transittreinen standaard via Nederland. Al jarenlang pendelen ze met containers tussen Neuss en Antwerpen. Ook de EVS silowagentrein rijdt via Venlo en Roosendaal, maar wil nog wel eens uitvallen. Daarnaast gaan er met name 's avonds treinen uit Antwerpen via Nederland naar Duitsland die ivm treingewicht niet via Lijn 24 kunnen.
Sinds 2020 wordt ook de containertrein tussen Antwerpen en Frenkendorf-Füllinsdorf, kwa belading vergelijkbaar met die van/naar Neuss, via Nederland ingelegd. Daar is in 2021 de Ludwigshafen-shuttle bijgekomen die nu ook vast via Nederland rijdt, maar doorgaans 's nachts of aan het begin van de ochtend.
Op zaterdag 17 juli 2021 was de trein daarentegen flink wat uren te laat, vermoedelijk vanwege lokdefect van de 186 220. Crossrail stuurde daardoor een losse class 66 vanuit Antwerpen naar Viersen om de trein op te halen. In de middag kon het geheel bij America worden vastgelegd.
Voormalige goederenvervoerder Locon startte in 2015 een verbinding tussen Oss (later Tilburg) en het Poolse Rzepin. De verbinding kende wisselend succes, maar werd uiteindelijk mede door het faillissement van Locon niet gecontinueerd. Sinds september 2017 is GVT Group of Logistics een nieuwe shuttle gestart tussen Tilburg en Rzepin. Hiervoor werd LTE als tractieleverancier gecontracteerd. De trein reed in begin 1x per week maar de frequentie is daarna snel uitgebreid naar 3 treinen per week.
In 2021 werd de frequentie wederom verhoogd naar 5x per week. Voor de twee nieuwe slagen werd VTG/Retrack de vervoerder, die daarmee nieuw in Nederland was. Helaas werden in de eerste maanden alleen zwarte 189'ers ingezet. Vanaf 1 april 2021 nam VTG/Retrack de treinen van LTE over, maar al snel bleek 5x per week veel te veel van het goede met als gevolg vele vertragingen en uitval van treinen. Vrij snel werd de frequentie weer teruggeschroefd naar 3x per week, vermoedelijk ook als gevolg van het wegvallen van de H.Essers lading.
Tussen april en juni 2021 werd eerst de 189 209 en later ook de 189 211 voorzien van stickers. Waar de 189 209 het moet doen met een roodwit-logo van opdrachtgever GVT, is de 189 211 voorzien van de wit/blauwe huisstijl-kleuren van VTG/Retrack, vergelijkbaar met de Vectron- en Eurodual-locomotieven in Duitsland. Helaas bleek de 189 211 erg storingsgevoelig. In juni werd slechts één slag Tilburg-Rzepin gereden, waarna de 189 209 weer terugkeerde in de dienst. Daarna werd de 189 211 vooral in Duitsland ingezet, maar begin september 2021 dook de fraaie loc onverwacht weer op in de dienst naar Tilburg.
De vertragingen daarentegen zijn nog altijd aan de orde van de dag. Waar LTE doorgaans om 11:00 wel in Deventer was, blijkt VTG rond dat tijdstip pas rond Hannover te zijn. Aangezien VTG de route via Emmerich verkiest boven die via Bad Bentheim en vervolgens ook via het in de spits overbelast verklaarde baanvak Arnhem-Nijmegen rijdt, moet vaak tot na de avondspits worden gewacht op een beschikbaar pad. Blijkbaar is de Betuweroute momenteel geen goed (en sneller) alternatief.
Op vrijdag 3 september kwam al vroeg de melding van de 189 211 uit Hannover en dus werd in de loop van de middag richting Elst afgezakt om de trein daar vast te leggen. Toen bleek dat het pad via Nijmegen eruit was gehaald werd ruim een uur tevergeefs aan de Betuweroute gewacht. Na inchecken in een hotel (ik was immers niet alleen op pad), kwam alsnog de verlossende melding dat de trein vertrokken was uit Emmerich en alsnog via Nijmegen zou rijden. Bij Klein Koolwijk kon het geheel worden vastgelegd.
We moeten er geen doekjes meer om winden; Railtraxx is er vorig jaar in geslaagd na vele jaren de trafiek van zinkerts tussen de haven van Antwerpen en de fabrieken van Nyrstar in Balen en Budel (NL) van Lineas af te pakken. Een heus pakket aan treinen per week dat bij Lineas verdwijnt en naar de concurrent Railtraxx gaat. In het begin leek dit een hopeloze opdracht voor de firma in kwestie, maar met het huidige pakket aan locomotieven slagen ze er toch in dit tot een goed einde te brengen. Zo is de volledige bediening per spoor in die streek is in handen van Railtraxx, hoewel de zandtrein dit jaar niet meer zal rijden wegens onderhoudswerken bij de klant.
Deze treinen werden toegewezen aan de gifgroene 6400 locomotieven waarvan Railtraxx er vier in dienst heeft. De planning om deze treinen te verzekeren is wat gewijzigd in vergelijking met die van Lineas; de Budel rijdt zoals vroeger ‘s nachts, de Balen rijdt tegenwoordig ‘s avonds laat vanuit de haven. Met het duo dat de Budel ‘s nachts verzekert, gaat er na aankomst een 6400 los naar Balen om tegen de middag de ‘Balen’ trein te rijden. De andere 6400 blijft ter plaatse om de ‘Budel’ trein naar Antwerpen te rijden. Niet veel later wordt het terug een koppel om de ‘Balen’ uit Antwerpen-Groenland te rijden en later samen weer los naar Antwerpen te rijden om de ‘Budel’ zinkertstrein op te halen. Een doordachte werkwijze! Wetende dat de 6400 locomotieven al niet meer van de jongsten zijn, duiken er al wel eens defecten op. Zeker met dergelijke zware treinen zoals deze. Op die momenten kan wel eens een Class 66 tevoorschijn komen op deze trafiek, zoals op 8 september het geval was.
Die ene dag in september beloofde na de middag heel zonnig te worden. Na mijn dienst in Gent reed ik door naar de haven van Antwerpen. De nacht voordien was de zinkertstrein immers met een Class 66 naar Budel gereden. Dit zou betekenen dat de lege zinkertstrein uit Budel ook zou terugkeren met de Class 66. Na het raadplegen van de zonnestanden, bleek dat deze trein te doen zou zijn op één van de haven haar mooiste plekjes; de Oosterweelbrug.
Echter dreigden gestoorde overwegen rondom Lier tijdens de spits roet in het eten te gooien. Wonderbaarlijk liet Infrabel de trein toch vertrekken uit Mol. Na de nodige overschrijdingsprocedures in Lier, kon koers gezet worden richting Antwerpen. Het was nog maar de vraag of de sluiswachter meteen groen licht zou geven om de trein te laten oversteken. Dit laatste is vaak de boosdoener in de haven van Antwerpen.
Na een poosje gewacht te hebben, kreeg de 47631 uit Budel de toelating om de brug over te steken. Op de valreep was de zonnestand nog in orde. De 266 035 reed op 8 september de deels beladen zinkoxidetrein 47631 uit Budel naar Antwerpen. Sinds de overgang van Lineas naar Railtraxx wordt ook zinkoxide terug meegestuurd naar de Antwerpse haven, waarna het op het schip geladen wordt voor transport naar de andere kant van de wereld. In tegenstelling tot de treinen uit Antwerpen, is de retourtrein niet onderhevig aan een snelheidsbeperking van 60km/u en dus een pak lichter.
De 266 035, die ondertussen ook de blauwe livrei van Beacon Rail draagt, passeert de Oosterweelbrug met een deels beladen zinkoxidetrein 47631 uit Budel naar Antwerpen-D.S.-Groenland.
[Z47631]: Budel (NL) → Antwerpen-D.S.-Groenland
© Noach Taillieu
Onze reis met de Alpen Express kwam in Innsbruck ten einde. Een huurauto stond om de hoek van het Hauptbahnhof voor ons klaar in de vorm van een Volvo XC60 (waar een Golf of vergelijkbare auto de bedoeling was: lekker dus!).
Vanuit Innsbruck reden we naar St. Jodok am Brenner. Onderweg viel ons al op dat de sneeuw die dinsdag en woensdag was gevallen in grote mate alweer verdwenen was: zonde!
Gelukkig was de bocht bij St. Jodok nog heel goed te doen. Van de ochtendstek verderop met de brug op de achtergrond konden we dat helaas niet meer zeggen. Wel werden er enkele kleine kale plekjes digitaal even dichtgesneeuw :-)
De 193 307 en 193 315 kwamen in Kufstein naast ons te staan met een LKW Walter shuttle, en ook in Wörgl zagen we de trein binnen komen tijdens het splitsen van de Alpen Express. We hadden dan ook niet verwacht de trein bij St. Jodok nog eens te zien, aangezien het ophalen van de huurauto en het rijden naar St. Jodok best wat tijd in beslag neemt.
Tot onze vreugde werd deze trein 42143 (Rostock Seehafen - Verona) ook nog eens opgeduwd door de "Feuerwehr und Katastrophenschutz" 1016 048. De foto toont de passage in het winterse St. Jodok, maar dat zal inmiddels wel duidelijk zijn...
We bevinden ons alweer in België, meer bepaald in Kuizen. Het kluizendok bevindt zich veel noordelijker dan het antieke havengedeelte van Gent maar deelt haar breedteligging met het industriegebied van Archelor Mittal aan de andere oever van het Zeekanaal. Van tijd tot tijd komt RTB er bedienen met ketelwagens voor het vervoer van dieselolie. Deze overslag stelt niet zo veel voor. Hiermee bedoel ik: niet op scheikundig vlak. Iets wat veel meer tot de verbeelding spreekt is de productie van staal.
In de staalindustrie wordt tot op de dag van vandaag nog steeds gebruik gemaakt van de minst hernieuwbare bron van warmte-energie, namelijk de verbranding van cokes afkomstig uit steenkool. Ik schets hier even een samenvatting van een relevante processtap.
Bij 1250 °C wordt steenkool anoxisch verhit zodat het betere fysische en chemische eigenschappen zou verkrijgen. De afwezigheid van zuurstofgas is strikt noodzakelijk opdat de kolen niet zouden ontbranden. Men maakt gebruik van een gewijzigde niet-oxiderende gassamenstelling ipv warme atmosferische lucht. De steenkool wordt hierbij omgezet in poreuze koolstof in kristalvorm (cokes). Dit proces wordt ook wel droge destillatie genoemd omdat secundair ook onzuiverheden uit de kolen verwijderd(verdampt) wordt aan de hand van boven vermelde hoge temperturen. (Kaegi et al., 1993) De cokesfabriek in Gent heeft een capaciteit van 2 ton kolen/uur en een rendement van maximaal 70%! (Archelor Mittal, 2020)
Wanneer de cokes klaar zijn dienen deze nog afgekoeld te worden. Eens de oven wordt geopend, begint de cokes onmiddellijk spontaan te ontbranden. Hierdoor moeten de hete cokes zo snel mogelijk overgebracht worden in de cokesblusser. (Archelor Mittal, 2020) Dit is een koeltoren gevuld met water. Het principe is vergelijkbaar met het afgieten van spaghetti. Het koude water neemt de warmte-energie uit de cokes op. Hierdoor stijgt de temperatuur van het water ogenblikkelijk. Ik hoef u niet te vertellen dat het water meteen verdampt wanneer het in aanraking komt met de 1000°C hete cokes. Dit is dan ook de reden van de ontwikkeling van de grote waterdampwolk die u ziet in de verte. Aangezien dit een batchproces betreft is zo'n witte wolk niet continu zichtbaar aan de horizon. Met wat digitale manipulatie kon ik beide indrukwekkende verschijningen toch in één beeld weergeven!
Door de langdurige werkzaamheden rond Venlo hebben de diverse treinen naar het Chemelot al veel moeten uitwijken naar andere grensovergangen de afgelopen maanden. De gasketelwagentreinen naar Marl van Lineas rijden daarom momenteel via Emmerich, de Betuweroute en Eindhoven. De tractie is tegenwoordig een G2000 van IRP en dat was deze ochtend niet anders. In prachtig ochtendlicht komt de trein langs een eveneens fraai veld oranje bloemetjes en een bomenrij met vergelijkbare kleurtjes, even buiten Weert.
Een reflectorpaaltje in de loc werd achteraf weggepoetst, evenals het neusje van een VIRM :p
9 november 2021, 09:41
Na BBL Logistik passeerde Railtraxx met de 185 614 en een sleep staalwagens als trein 42565 uit Antwerpen naar Linz.
De foto werd wat breder genomen in vergelijking met BBL vanwege het schip rechts in beeld.
Het hoofddoel van de avond zou de volgende trein zijn die langs moest komen...
Afgelopen donderdag moest ik voor de eerste keer de sandite-trein verzekeren rond het Brusselse. De dag begon met veel regen en vanwege (defecte) reizigerstreinen verliepen de eerste ritten niet al te vlot. Rond de middag kwam onverwacht de zon tevoorschijn en naarmate de ritten vorderden kwam er telkens meer zon. Dankzij wat goodwill van de mensen die het treinverkeer in goede banen leiden kon ik uiteindelijk 40 minuten te vroeg mijn laatste rit van de dag beëindigen.
Aangezien het zonnig was werd er meteen gekeken of er wat interessants rondreed, en ja hoor, in Visé zat RTBCargo met een keteltrein richting Gent. Het feit dat een Class 66 deze trein verzekerde, maakte het natuurlijk enkel maar beter. Aangezien de Brusselse ring weer vol stond met files, waren mijn mogelijkheden qua fotoplekken beperkt. Gelukkig was het maar een half uur rijden tot Hever, waar de zon wel lang zou schijnen. Bij aankomst bleek de plek met zijn herfstkleuren ditmaal een pak knapper was dan de laatste keer dat ik hier was. RTBCargo kon niet al te vlot doorrijden, waardoor er nieuwe sluierbewolking opkwam, die voor veel stress zorgde. De trein naderde en ik zag dat we nog enkele minuten zon hadden. Ik hoorde een brullende diesel naderen en al snel verscheen de PB 14 met zijn fraaie keteltrein. Na de foto was het gewoon genieten van de fraaie trein in het avondlicht dat nog maar ettelijke minuten volhield, want nog geen 5 minuten na passage was het licht uit voor die dag! Dat mijn schouder daarna onderweg naar de auto uit de kom ging, was maar een formaliteit. De buit was namelijk binnen, het perfecte slot na een leuke werkdag.
Op de foto passeert de PB14 van RTBCargo met een fraaie keteltrein naar Gent in een mooie avondzon. Op de achtergrond zien we de Onze-Lieve-Vrouwkerk, die zichtbaar was dankzij een andere plek in te nemen in vergelijking met mijn laatste keer dat ik in Hever stond. Na de foto werd er snel naar huis gereden, aangezien we om 19u op restaurant moesten ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder!
[Z47590]: Aachen-West (D) – Gent-Kluizendok-Noord
© Finn De Vos
Dit jaar is in het Oostenrijkse Gramatneusiedl, op een steenworp afstand van de hoofdstad Wenen, in samenwerking met vervoerders ÖBB en LTE en daarnaast leasemaatschappij ELL, de werkplaats Locmasta geopend. Deze werkplaats is te vergelijken met de LWR die gevestigd is op de Rotterdamse Maasvlakte. Naast dat het een soortgelijke werkplaats is, hebben de twee vestigingen nog iets overeen, namelijk een 193'er bestickerd in de kleurstelling van de werkplaats. We kennen natuurlijk allemaal de voor BLS Cargo rijdende 193 717 in haar LWR outfit. Ook Locmasta heeft dus een 193'er in haar clubkleuren en dit betreft de al een aantal jaar voor LTE rijdende 193 299. Deze loc, die net als de LWR 193'er is toegelaten in Nederland, kreeg haar nieuwe kleuren afgelopen mei aangemeten. Nadat ze van haar stickers voorzien was, belandde ze voor treinen van LTE Deutschland en was dus vooral te zien voor treinen in Duitsland en Oostenrijk. Aangezien de loc wel gewoon toegelaten is in Nederland was het afwachten wanneer de eerste keer zou zijn dat ze in haar Locmasta kleurtjes naar Nederland zou komen en dat duurde uiteindelijk vrij lang.
Na ongeveer een halfjaar kwam de loc dan weer onder de hoede van LTE Nederland. Echter zou de loc nog steeds niet daadwerkelijk richting Nederland komen, maar werd ze ingezet voor de suikerbietentreinen tussen het Duitse Lalendorf en Zwitserse Frauenfeld. Hoewel deze treinen niet in Nederland komen, vallen ze wel onder LTE Nederland en worden dan ook veelal met Nederlands personeel gereden. Gezien het feit dat de 193 299 een van de weinige locomotieven van LTE is met toelating in Zwitserland, was het vrij logisch dat deze loc in de omlopen van de suikerbietentreinen belandde. Echter hebben we bij LTE Nederland nog een andere trein die doorgaans met in Zwitserland toegelaten locomotieven rijdt en dat betreft de Wolfurt-Shuttle. Hoewel de normale route slechts vanuit Nederland via Duitsland naar Oostenrijk voert, loopt de standaard omleidingsroute door Zwitserland. Het was dus enkel een kwestie van geduld totdat de Locmasta locomotief eens voor een Wolfurt-Shuttle zou verschijnen.
Begin november was het dan eindelijk zover en kwam 's nachts de LTE 193 299 voor het eerst sinds lange tijd weer de Nederlandse grens over met jawel, een Wolfurt-Shuttle. Helaas rijdt de Wolfurt-Shuttle vaak op lastige tijden om te fotograferen en was het dus meer geluk hebben om deze loc tijdens de korte dagen goed voor de lens te krijgen. Als dan überhaupt de loc eens overdag met goed zonlicht rijdt, moet je het maar net treffen met de belading van de trein, want ook die laat regelmatig te wensen over. Desondanks leek het vrijdag 11 november te lukken om de loc in het zonnetje voor de lens te krijgen. Ze zou aan het eind van de ochtend vertrekken vanuit Emmerich richting de Maasvlakte met opnieuw een Wolfurt-Shuttle. Het idee was om de trein ergens aan de Betuweroute op te wachten, zij het niet dat een calamiteit roet in het eten gooide waardoor we niet meer wisten waar we aan toe waren. In eerste instantie zou de trein omgeleid worden via Utrecht en Gouda naar de havens, maar het duurde uiteindelijk vrij lang en het was flink bewolkt rond Gouda. Ondertussen was er een fraaie trein van Crossrail onderweg richting Roosendaal waardoor we LTE links lieten liggen. LTE was inmiddels wel onderweg en werd last-minute alsnog via de gebruikelijke weg over de Betuweroute gestuurd waardoor we haar nog prima in de zon te Schelluinen hadden kunnen vastleggen. De trein was ook zowaar goed beladen, dus een baalmomentje was het zeker wel. Gelukkig zorgde de trein van Crossrail voor een dikke compensatie, maar het zou de jacht op de Locmasta niet stilzetten.
Op zaterdag vertrok de loc weer met de tegentrein richting Oostenrijk waarna ze op dinsdagochtend weer arriveerde op de Maasvlakte. Het zou voorlopig de laatste keer zijn dat ze met een Wolfurt-Shuttle op pad was, want na ongeveer twee weken zou de loc weer terug richting Duitsland gaan voor de suikerbietentreinen. Voordat het zover was had de loc op dinsdag nog wel een heel leuk klusje binnen Nederland. Tegen 15:00 zou de loc vanaf de Maasvlakte los richting Emmerich vertrekken om daar een graantrein van HSL naar Oss over te nemen. Deze zou ze vervolgens naar Oss rijden om aldaar een lege set DB Polska Eanos'sen over te nemen en naar Kijfhoek Zuid te verzekeren. Dat zou betekenen dat de loc letterlijk in de achtertuin in het donker te fotograferen viel en dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. 's Middags en 's avonds werd er dan ook contact gehouden met de collega van dienst die helaas door een RBC verbindingsstoring wel een flink stuk later in Emmerich arriveerde. Met ruim tweeënhalf uur vertraging vertrok het geheel dan vanuit Emmerich en zou tegen 22:45 toekomen in Oss.
Rond 22:30 vertrok ik dan van huis om via de cafetaria, voor een frietje speciaal en cola voor de bestuurder, op het station te belandden. Daar kwam net de trein binnen op spoor 204, het achterste spoor. Vrijwel direct zou de loc spoortje 204 inruilen voor spoor 203 en zich positioneren voor de lege set DB Polska Eanos'sen. Nadat de bestelling op de loc was afgeleverd en de inmiddels in de overuren draaiende collega aan het eten was gezet, was het tijd om dan deze bijzondere gast in Oss te fotograferen.
Het is inmiddels 23:04 als de LTE 193 299 "Locmasta" gereed voor vertrek staat te Oss met trein 51996 bestaande uit lege DB Polska Eanos'sen die dezelfde dag nog van hun maïs gelost zijn op de OOC terminal. Uiteindelijk zou tegen 23:30 de trein vertrekken richting Kijfhoek Zuid waar de wagens vanwege capaciteitsgebrek geparkeerd zouden worden. Zo was in twee maanden tijd de volgende bijzondere nachtplaat van LTE in Oss een feit, en overnieuw met dezelfde collega achter de knuppels. Over twee maanden maar weer een nachtplaatje bouwen met een bijzonder treintje in Oss? ;)
The Old World Swallowtail or Common Yellow Swallowtail (Papilio machaon) is a butterfly of the family Papilionidae (the Swallowtails). The imago typically has yellow wings with black vein markings, and a wingspan of 60 - 90 mm. The hind wings of both sexes have a pair of protruding tails which give the butterfly its common name from the resemblance to the birds of the same name. Just below each tail is a red eye spot and six blue spots. The underside is somewhat paler in colour. This species of butterfly, Papilio machaon, is found primarily in Europe and Asia, but also in parts of North America and northern Africa.
De koninginnenpage (Papilio machaon) is een vlinder uit de familie van de pages (Papilionidae).
De koninginnenpage is een wat bekendere soort in vergelijking met andere pages vanwege de relatief grote spanwijdte van 60 à 90 mm en de overwegend gele kleuren. De vleugels hebben daarnaast een opvallende zwart-gele tekening met blauwe accenten, een rode vlek aan de achtervleugel en een langwerpig, zwart gekleurd vleugelaanhangsel dat de zwaluw- of vogelstaart wordt genoemd.
De koninginnenpage heeft een zeer groot verspreidingsgebied dat vrijwel geheel Europa omvat, maar ook grote delen van Azië en het uiterst noordoostelijke deel van Afrika. Daarnaast is de soort ook algemeen in grote delen van Noord-Amerika.
De soort is één van de grootste en meest aansprekende vlinders die in Nederland en België wordt aangetroffen, maar is hier niet algemeen. In het grootste deel van westelijk en noordelijk Europa is het een zeldzame zwervende soort. Het aantal koninginnenpages neemt hier door de warmere zomers overigens wel toe.
Deze foto is gemaakt in de Europese vlindervolière van zorgboerderij www.passiflorahoeve.nl bij Harskamp.
____________________________
All rights reserved. Copyright © Martien Uiterweerd (Foto Martien). All my images are protected under international authors copyright laws and may not be downloaded, reproduced, copied, transmitted or manipulated without my written explicit permission.
____________________________
.
.
Zulte (B) | Woensdag 3 augustus 2022
Eergisteren was het nog eens mooi weer, waarbij ik gelukkig niet moest gaan werken die dag. Twee redenen om er een dagje op uit te trekken om wat foto’s te maken. Ik had al wat plannen gesmeed, maar zou het pas de dag zelf uitzoeken; treinen kunnen nog altijd uitvallen, of het weer kan alsnog tegenslaan. De volgende morgen had ik last-minute gezien dat mijn collega’s een trein vanuit Lille-Délivrance naar Gent-Darsen zouden rijden. Ik had geen flauw idee wat dat kon zijn. Het treinverkeer op de bundel Darsen stelt niet veel meer voor in vergelijking met een decennium geleden. Op wat verkeer voor Sea Tank Terminal na, komt er niks meer.
Voor alle zekerheid ging ik toch even verder zoeken naar meer info. Al snel bleek dat het niet om een gewone, reguliere trein ging. Zo snel als ik kon, nam ik de auto en reed ik richting lijn 75. Helaas bleek de trein al dichtbij de grens te zijn toen ik vertrok. Ik kende nog een plek niet ver van de autosnelweg en trok dus hier naartoe, puur uit tijdsgebrek. Na wat gesukkel door de ochtendspits, kwam ik nog net op tijd aan op het fotopunt. Jammer genoeg bleken er toch nog schaduwen op het fotopunt te zijn, maar ik kon geen alternatief meer zoeken. In de verte zag ik al de lichten van een HLE 13 opduiken. Ik moest het dus hiermee doen. Aangezien we met een uitzonderlijke samenstelling te maken hebben, ben ik toch blij met de foto.
Later bleek dat deze steenslagtrein reed in opdracht van Captrain France. De wagons werden nabij Widescope in de bundel Darsen gelost in vrachtwagens door middel van een transportrupsband. De reden voor dit transport, of verder gevolg aan deze trafiek, is mij niet bekend.
[E42889]: Lille-Délivrance – Gent-Zeehaven
© Noach Taillieu
Sinds medio 2019 heeft RTB Cargo het contract van autovervoer voor ARS Altmann overgenomen van Rail Cargo Austria/ÖBB. Het betreft hier onder andere de vervoersstromen uit Hongarije en Regensburg naar Bremen Rbf. Van hieruit worden de zeehavens van Bremerhaven en Emden dagelijks meerdere malen bediend, net zoals ook PRESS dit op vergelijkbare wijze doet.
Op zaterdag 14 maart 2020 was de aanvoertrein naar Emden aanzienlijk te laat en kon zodoende met daglicht worden vastgelegd. Helaas heeft ook RTB Cargo tegenwoordig een aantal saaie zwarte MRCE-hokken in dienst. De 193 874 kon na de kruising met DB Regio vertrekken uit het kruisingsstation Nortmoor op weg naar Leer Gbf. Na omlopen bereikt de trein zo'n 20 minuten later de Noordduitse stad Emden.
Gosë - Direct na passage van de trein in Kavajë werd de fris gespoten oldtimer weer gestart voor de volgende rit. Het doel was om de trein in te halen, zodat een volgend plaatje gemaakt kon worden. Met de snelheden per spoor is dat ook in een bijna 40 jaar oude vijfzitter behoorlijk relaxed mogelijk. Enige nadeel is het gebrek aan airconditioning, een door mij bijzonder geliefd apparaat met de graadmeter aan 40 graden.
Eenmaal aangekomen op de beoogde stek kwam al snel het idee naar voren om het hoofdonderwerp van deze reis in beeld te parkeren. Ik mag dat graag met mijn eigen youngtimer doen, al is deze Opel Ascona uit 1985 niet minder fraai. De loc heeft wat mij betreft de beste tijd wel gehad (ik ken museummaterieel in betere staat...), al zal dat naar Albanese maatstaven wel meevallen. Het leeftijdsverschil tussen beide voertuigen is zo'n 7 jaar, de staat is echter totaal niet te vergelijken. Naar mijn idee zal de loc Nederland niet halen, nog los van het feit dat andere spoorwegmaatschappijen het spul niet eens zullen toelaten. De Opel daarentegen, heeft zich bijzonder goed gehouden op de 2200 kilometer lange reis naar huis.
Vanop een helling werd een prachtig uitzicht verkregen op het lager gelegen land. Het spoor loopt over een dijk door dit dalletje heen, om vervolgens weer tussen de heuvels te verdwijnen. Dit tweede plaatje van de Albanese spoorwegen zou voorlopig ook de laatste worden, gezien er die avond een overnachting in Montenegro gepland was. Met de deuren van de y-Wagen open om meer ventilatie te creëren, passeert loc T-669 1041 de vier fotografen nabij Gosë, op weg naar Elbasan. De lange reis naar huis kon direct na het maken van bovenstaande foto aanvangen, op naar Nederland! Of toch niet?
Het bleef bijzonder stil op deze maandagavond 21 september 2020. Pas 2,5 uur na de passage van VTG Rail bij Trechtingshausen werd de volgende goederentrein gefotografeerd, in de vorm van LTE 193 263 met Mannheim-shuttle 42753 vanuit de Rotterdamse havens. In vergelijking met de RE op de vorige foto werd het licht wel steeds warmer.
Het wachten bleef op die ene fantastische trein die nog in de pijplijn zat, maar de zon begon inmiddels in rap tempo te zakken en de trein bleek nog niet gereed te staan in Koblenz Lützel...
Na de passage van de 232 703 was het "Feierabend". De zon zakte in de sluiers en het was wel mooi geweest voor dag 1. We zagen nog wel een Class66 met een DB Cargo 185'er en een keteltrein, maar daarvoor was het simpelweg te laat.
De volgende ochtend startten we weer in Kilchberg, aangezien daar de zon als eerste op het spoor komt. De dag begon met de passage van 2 stoptreinen, maar al snel werd wat glimmends in de verte gezien. Het bleek de vers bestickerde DE62 van RheinCargo (spúúglelijk in vergelijking met het vorige jasje als je het mij vraagt) met de SBB Cargo 482 022 (Alpäzähmer) en GTS-shuttle 40962 naar Rotterdam. Als dit een voorbode van de rest van de dag zou zijn...... ;-)
Na de Railjet trok het weer dicht maar er leek nog een gat aan te komen dus werd er nog even gewacht. De overweg begon vervolgens weer te rinkelen voordat de zon er was maar de trein in aantocht bleek traag te rijden dus bleef de kans op een zon foto bestaan. Na enige tijd kroop werkelijk waar een bijzonder fraaie loc de brug links over en onze monden vielen bijna open van verbazing, wat enige uitleg verdient. De hele week waren we al aan het grappen dat het toch wel leuk zou zijn als we net als Date Jan de Vries de PKP Cargo 181'er zouden tegenkomen en precies deze eenling kwam nu voor onze lens. Samen met het kruipen van de trein schoof de zon langzaam in beeld en kwam er enige spanning omdat er verplaatst was naar een andere plek in vergelijking met de Railjet om zo de bierbrouwerij beter in beeld te krijgen maar hoe zou dat uitkomen met de palen? Uiteindelijk kwam het allemaal goed al was er wel wat teveel naar rechts opgeschoven in de compositie maar gelukkig bleef er nog net 5 mm over tussen ketelwagen en boom :-)
Na de doorkomst werd een vrije grote vreugdekreet gebezigd.
De Oostenrijkse spoorgoederenvervoerder LTE heeft in het voorjaar van 2017 de film "Lord of the Rails - one rail to serve" laten maken. De ruim zeven minuten durende promotiefilm is gebaseerd op de Lord of the Rings-filmtrilogie en laat een queeste zien van drie metgezellen op doorreis in Midden-Aarde.
De film laat op een originele wijze de teamspirit van het personeel van LTE zien. De film is begin mei 2017 op de Transport Logistic-beurs in München in premiere gegaan. Speciaal hiervoor is de 187 930 aan beide zijden bestickerd met promotiemateriaal van Lord of the Rails. Afgelopen jaar kwam de 187 931 met een vergelijkbare bestickering in dienst bij LTE. De bestickering is overigens aangebracht op een Flexpanel, dat op beide zijkanten van de locomotief aangebracht kan worden.
Op 25 juli 2019 werd de fraaie locomotief ingezet voor een beladen (bio)ketelwagentrein uit het Oostenrijkse Stadlau naar Hamburg Hohe Schaar en kon hier in Wernfeld worden vastgelegd. Nog geen week later zou blijken dat beide Lord-Of-The-Rails 187'ers vanwege vandalisme hun flexpanel zijn kwijtgeraakt.
Na de passage van EccoRail passeerde er nog enkele treinen in Harrbach, maar de opkomst was in vergelijking met voorgaande ochtenden wat mager. Daarom werd iets voor tienen vertrokken vanuit Harrbach naar Retzbach-Zellingen, om hier het eind van de ochtend door te brengen. Net zoals in Harrbach bleef het hier relatief rustig, maar toch werden hier wel 2 noemenswaardige Vectron's gefotografeerd.
Als eerste passeerde TXL met haar groene 193 283 met trailers als trein 40565 vanuit Padborg naar Verona.
Donderdag 22 juli 2021, 10:15
Argiope bruennichi (wasp spider) is a species of orb-web spider distributed throughout central Europe, northern Europe, north Africa, parts of Asia, and the Azores archipelago. Like many other members of the genus Argiope, (including St Andrew's Cross spiders), it shows striking yellow and black markings on its abdomen.
Web
The spider builds a spiral orb web at dawn or dusk, commonly in long grass a little above ground level, taking it approximately an hour. The prominent zigzag shape called the stabilimentum, or web decoration, featured at the centre of the orb is of uncertain function, though it may be to attract insects.
When a prey item is first caught in the web, Argiope bruennichi will quickly immobilise its prey by wrapping it in silk. The prey is then bitten and then injected with a paralysing venom and a protein-dissolving enzyme.
De Wespspin Argiope bruennichi is een spin afkomstig uit Zuid Europa.
Het vrouwtje is ongeveer 2 cm groot. De soort is goed herkenbaar aan de zwart geel gestreepte banden.
De Nederlandse namen wespspin of wespenspin of het fraaiere tijgerspin zijn ook gebaseerd op dit kleurenschema.
De soort wordt aangetroffen in graslanden die zelden gemaaid worden maar ook in heidevelden.
Het web zit zelden meer dan een meter boven de grond. Het web, dat qua vorm en grootte vergelijkbaar is met dat van de gewone kruisspin Araneus diadematus.
Het mannetje is veel kleiner dan het vrouwtje en wordt zelden gezien.
Nu wordt het mannetje ook veel minder oud dan het vrouwtje. Het mannetje leeft nog maar een paar dagen na zijn laatste vervelling.
Vaak vind het mannetje zijn einde in het web van het vrouwtje waarmee hij gepaard heeft.
Een paar weken na de paring maakt het vrouwtje een soort cocon waarin de eieren zitten.
Deze spinsels, zijdeachtige balletjes met verticale donkere strepen, zijn het beste aan het einde van het jaar te vinden.
Zie de site van Jan van Duinen voor een fotoserie van het maken van de cocon.
De Wespspin werd in de jaren tachtig voor het eerst in Nederland aangetroffen. Pas de laatste jaren is de soort echt met een stevige opmars bezig in Nederland maar ook in de rest van Europa.
Bron: Waarnemingenverslag VS, Eis, NVL
Vrouwtjes zijn volwassen als ze een goed ontwikkeld genitaal hebben. Bij deze soort is dat tongvormig
Flowering heaths shortly after sunrise, near the Posbank, part of National Park 'De Veluwezoom', located in the Dutch province of Gelderland, north and east of Arnhem. It is an area of 50 square kilometers at the southeastern edge of the Veluwe, a complex of terminal push moraines from the Saalian glaciation.
It has a pronounced relief by dutch standards, with the highest point in the park at 110 meters above sea level. The landscape of the park consists of forests and heathland.
Bloeiende heide nabij de Posbank kort na zonsopkomst
De Posbank bij Rheden is de naam van een monument en uitkijkpunt op de rand van een met heide begroeide stuwwal op de zuidelijke Veluwe. Het monument ligt op een hoogte van 90 m boven NAP, van waaraf een uitzicht mogelijk is over het IJsseldal, de Achterhoek en de Liemers tot in Duitsland.
Ter vergelijking: het hoogste punt op de Veluwe is het nabijgelegen "Signaal Imbosch" (110 m).
De Posbank is onderdeel van Nationaal Park "De Veluwezoom", een natuurgebied van 5000 hectare noordoostelijk van Arnhem.
De Posbank is in de volksmond ook de benaming van het heidegebied waarin het ligt. De eigenlijke naam van het heidegebied is echter Herikhuizerveld.
____________________________
All rights reserved. Copyright © Martien Uiterweerd (Foto Martien). All my images are protected under international authors copyright laws and may not be downloaded, reproduced, copied, transmitted or manipulated without my written explicit permission.
____________________________
.
.
Op zaterdag 12 februari 2022 was het zowaar weer eens een hele dag vrijwel compleet zonnig. Even wennen natuurlijk aan dat felle licht van die grote vuurbal in de lucht ;-)
Bij Kamera Express werd even een nieuw speeltje uitgeprobeerd, aangezien mijn huidige camera aan vervanging toe is: de Sony A7R Mark IV in combinatie met de Sigma 24-70 F/2.8 DGDN lens.
Bij het Rsc Rotterdam (tussen de Waalhaven en Pernis) kon de 186 425 met Kehl-shuttle 42767 worden vastgelegd. De Canon werd vanaf statief ook bediend zodat een mooie vergelijking kon worden gemaakt. Wat een verschil......
Flowering heaths near the Posbank, part of National Park 'De Veluwezoom', located in the Dutch province of Gelderland, north and east of Arnhem. It is an area of 50 square kilometers at the southeastern edge of the Veluwe, a complex of terminal push moraines from the Saalian glaciation.
It has a pronounced relief by dutch standards, with the highest point in the park at 110 meters above sea level. The landscape of the park consists of forests and heathland.
Bloeiende heide nabij de Posbank
De Posbank bij Rheden is de naam van een monument en uitkijkpunt op de rand van een met heide begroeide stuwwal op de zuidelijke Veluwe. Het monument ligt op een hoogte van 90 m boven NAP, van waaraf een uitzicht mogelijk is over het IJsseldal, de Achterhoek en de Liemers tot in Duitsland.
Ter vergelijking: het hoogste punt op de Veluwe is het nabijgelegen "Signaal Imbosch" (110 m).
De Posbank is onderdeel van Nationaal Park "De Veluwezoom", een natuurgebied van 5000 hectare noordoostelijk van Arnhem.
De Posbank is in de volksmond ook de benaming van het heidegebied waarin het ligt. De eigenlijke naam van het heidegebied is echter Herikhuizerveld.
____________________________
All rights reserved. Copyright © Martien Uiterweerd (Foto Martien). All my images are protected under international authors copyright laws and may not be downloaded, reproduced, copied, transmitted or manipulated without my written explicit permission.
____________________________
.
.
Een half uurtje na de passage van de RoLa richting Wörgl passeerde er een RoLa richting Brennersee. Vanuit Brennero kwam er nog iets veel leukers, wat normaal gesproken ook niet via de Brenner rijdt: een Railjet. Helaas stond de stam voor ons verkeerd om, maar kon de trein wel vastgelegd worden. Er werd in vergelijking met de vorige foto nog iets verder "afgezakt" om net wat lekkerder uit te komen qua compositie.
De foto toont Railjet 184 (Bolzano - Innsbruck Hbf) in St. Jodok am Brenner; achterop duwt de 1216 016 het geheel de goede kant op...
De Domkerk in Utrecht is een middeleeuwse, gotische kathedraal die een unieke architectuur kent, met een nog steeds volledig gotische stijl, vergelijkbaar met klassieke Franse gotiek. Het oorspronkelijke bouwwerk was groter en werd voltooid tussen 1254 en 1580, maar het huidige deel van de kerk is nooit volledig voltooid en het schip stortte in bij een tornado in 1674, waardoor de Domtoren een vrijstaande toren werd. De architectuur bevat hoge gewelven, de langste in Nederland, en er zijn nog delen van het koor, dwarsschip en een kruisgang over, met de Domtoren als het hoogste gebouw van Utrecht.
The Domkerk in Utrecht is a significant example of Dutch Gothic architecture, distinguished by its separated tower, the Domtoren. The cathedral's construction began in the 13th century, evolving into a Roman-Catholic cathedral before becoming a Protestant house of worship after the Reformation. A major architectural feature is the 1674 collapse of the church's nave, which resulted in the Domtoren standing as a freestanding tower today, making it the tallest church tower in the Netherlands.
copyright All rights reserved - Don't use my images on websites, blogs or other media without my explicit permission