View allAll Photos Tagged tollo
Partibus factis, sic locutus est leo : "primam partem tollo quia nominor leo".
My best shots : YOUR choice at
MUCHO MEJOR SI PULSAS "L" MOLT MILLOR
♪ ♫ Chris Rea Wonderful Life ♪ ♫
Tollos es una pequeña población de la Comunidad Valenciana, España. Situada al noreste de la comarca del Condado de Cocentaina, en el norte de la provincia de Alicante. Su nombre significa depresiones o cavidades del suelo (tollo).
Urlaubsreise in Denía---- Ort Tollos-- 773m
mehr sehen ? :_sehr interessant---
get.google.com/albumarchive/113729959525364438802/album/A...
auf die FOTOs klicken- dann wirds größer !
Excursiò del grup "Caminant pel País" pel Barranc de Malafí el 18 de desembre del 2011
♪ ♫ Patti LaBelle & Michael McDonald - On My Own (1986) ♪ ♫
El PRV-168 es un recorrido circular que rodea la sierra de Alfaro pasando por los pueblos del valle de Seta y por Castell de Castells. La ruta recorre parajes que evocan la expulsión de los moriscos como el Barranc de Malafí y el Pla de Petracos. En Petracos hay un conjunto de pinturas rupestres que fueron declaradas patrimonio de la humanidad por la UNESCO en 1998.
www.apatita.com/senderos/alicante/bco_malafi/bco_malafi.html
FIAT 150
RARISSIMO .... utilizzato da qualche Cantino Vino
Tollo Ch 10.06.2021
Marvin Tour ABRUZZO UNO 2021
La ricerca di vecchi veicoli
LA TRINCA - FESTA MAJOR
MILLOR EN GRAN I FONS NEGRE - View large on black
Altura és un municipi del País Valencià que es troba a la comarca de l'Alt Palància. Fa frontera amb Xèrica i Sogorb en la província de Castelló i Les Alcubles, Gàtova, Marines i Llíria en la província de València. El terme municipal de 129,90 km² està situat en la vall mitjana del riu Palància i pertany majoritàriament al Parc Natural de la Serra Calderona. La zona sud del municipi és molt muntanyosa, amb altures que voregen els mil metres, com el cim Montmajor amb 920 m, mentres que el nucli urbà es troba situat a 391 m d'altitud. La ciutat està composta pels barris de: Sant Roc, Desemparats, les Casetes, la Caganera i els Tollos. En 1327, els habitants de la Vila d'Altura obtenen la seua carta pobla atorgada per Bonaventura d'Arbòria, viuda de Pedro de Xérica, i la localitat inicia la seua conformació com a municipi autònom, encara que la seua existència queda pràcticament eclipsada enfront de Cartoixa de Vall de Crist des de 1385 i fins a 1835, data de l'exclaustració monàstica definitiva. La vila va pertànyer a la corona fins que Martí I l'Humà la va donar en 1391 a la Cartoixa de Vall de Crist. Esta situació es va prolongar fins a 1835 que a causa de la desamortització de Mendizábal va quedar com a municipi lliure.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Altura es un municipio del País Valencià que se encuentra en la comarca del Alto Palancia. Hace frontera con Jérica y Segorbe en la provincia de Castellón y Alcublas, Gátova, Marines y Llíria en la provincia de Valencia. El término municipal de 129,90 km² está situado en el valle medio del río Palancia y pertenece mayoritariamente al Parque Natural de la Sierra Calderona. La zona sur del municipio es muy montañosa, con alturas que bordean los mil metros, como la cima Montmajor con 920 m, mientras que el núcleo urbano se encuentra situado a 391 m de altitud. La ciudad está compuesta por los barrios de: San Roque, Desamparados, las Casitas, la Cagona y Tollos. En 1327, los habitantes de la Villa de Altura obtienen su carta puebla otorgada por Buenaventura de Arbórea, viuda de Pedro de Jérica, y la localidad inicia su conformación como municipio autónomo, aunque su existencia queda prácticamente eclipsada frente de Cartuja de Vall de Cristo desde 1385 y hasta 1835, fecha de la exclaustración monástica definitiva. La villa perteneció a la corona hasta que Martín I el Humano la donó en 1391 a la Cartuja de Vall de Cristo. Esta situación se prolongó hasta 1835 que debido a la desamortización de Mendizábal quedó como municipio libre.
Ra de San Antón na Coruña
COMUNICADO DA SOCIEDADE GALEGA NATURAL
Día Mundial dos Humidais
40 ANOS DA CONVENCIÓN DE RAMSAR E GALICIA COS DEBERES AÍNDA SEN FACER
O 2 de febreiro de 1971 asinábase na localidade iraní de Ramsar a Convención que leva o seu nome: “un tratado intergubernamental que sirve de marco para a acción nacional e a cooperación internacional en pro da conservación e uso racional dos humidais e os seus recursos” nos 160 países que o asinaron ata a actualidade. Dende 1997, cada 2 de febreiro a Convención commemora o Día Mundial dos Humidais.
Lamentablemente, malia cativos avances puntuais, en Galicia éste aínda non é un día para a ledicia nin para celebracións pois, lonxe de mellorar, a situación dos nosos humidais segue a degradarse cada día ante a pasividade cómplice das administracións (concellos, deputacións, Xunta) e a indiferencia de demasiados cidadáns.
O Plan Estratéxico Español para a Conservación e o Uso Racional dos Humidais, no marco dos ecosistemas acuáticos de que dependen (aprobado en 1999), que ten como primeiro fin “Garantir a conservación e o uso racional dos humidais, incluindo a restauración ou rehabilitación de aqueles que foron destruidos ou degradados” simplemente non se está a aplicar en Galicia. O presunto “Plan de recuperación de humidais” da Xunta de Galicia, anunciado como “en realización” na súa web xa en 2004, aínda non existe e, malias as reiteradas peticións da SGHN, nin siquera se contempla na recén aprobada Lei de Augas de Galicia.
Mentres tanto, todas as causas de alteración e degradación dos humidais identificados no Plan Estratéxico Español seguen a actuar en multitude de humidais galegos, como amosan os seguintes exemplos:
1. Alteración da estrutura física do humidal, sexa por recheos (Complexo Umia-Grove, Ortigueira, Gándaras de Budiño, brañas de Sada), “paseos fluviais ou marítimos” (case en calquera humedal), “limpezas” e dragados reiterados (canais na chaira Limiá, ríos Sar e Valga) ou construcción de parques eólicos e as súas infraestruturas asociadas (turbeiras do Xistral).
2. Alteración do réxime hidrolóxico e da cantidade de auga do humidal, cos exemplos paradigmáticos das desecacións de Cospeito e Antela, o colapso hidrolóxico actual da Limia e o inaxeitado manexo hidrolóxico de A Frouxeira.
3. Alteración da calidade de auga do humidal, por verquidos industriais, mineiros, urbanos ou agro-gandeiros, como no complexo húmido da Terra Chá, A Limia, as Gándaras de Budiño e boa parte dos humidais artificiais que constitúen os encoros hidroeléctricos.
4. Alteración das comunidades biolóxicas asociadas ó húmidal por sobre-explotación de recursos (A Limia, Cospeito) ou por introducción de especies exóticas, como a herba da pampa, o cangrexo vermello americano, o galápago de Florida e o visón americano que invaden Cecebre, Corrubedo, A Limia e as Gándaras de Budiño entre outros humidais.
Pola importancia vital dos ecosistemas acuáticos para as persoas, RECLAMAMOS ás administracións unha actuación eficiente na conservación e restauración dos humidais galegos, e EXHORTAMOS aos cidadáns á defensa activa do seu patrimonio natural.
Dende a SGHN (que naceu só tres anos despois da Convención de Ramsar) e continuando co seu labor, presentamos nesta data “SGHN-Sección Antela” co obxectivo de conquerir para a tristemente desaparecida Lagoa de Antela e os outros humidais limiaos que as verbas se troquen en feitos e se acade a súa restauración ou rehabilitación, alomenos parcial.
Non é utopía, é necesidade. É, ademais, unha realidade en moitos outros lugares de Europa (Humberhead, West Midlands Meres and Mosses, Morecombe Bay, Somerset Levels and Moors, River Till Floodplain) e de España (La Nava, Boado, Pedraza, Villacañas, Salburúa, Los Tollos...), ¿por qué non habería de ser posible en Galicia?
Como atinadamente escribiu Delmar Blasco (Secretario General da Convención de Ramsar entre 1994 e 2001): «Só falta que alguén con capacidade de liderazgo e aglutinación de vontades lance o proceso que devolva a Galicia e ós galegos, aínda que sexa en parte, os valores e funcións que se perderon cando se desecou a lagoa de Antela». Esa será dende hoxe a finalidade da SGHN-Sección Antela.
"In Peru, ceviche is composed of chunks of raw fish, with lime or lemon juice though sometimes bitter orange (naranja agria), sliced onion, minced Peruvian ají limo, or the popular Andean chilli rocoto are included. The mixture is marinated and served at room temperature, often with cancha (toasted kernels of maize), usually referred to as canchita, chunks of corn-on-the-cob, slices of cooked sweet potato and/or white potato, and yuyo (seaweed). There are many regional variations. A specialty of the traditional central coast (i.e., Lima, Trujillo) is ceviche prepared from shark (tollo or toyo). Corvina (sea bass) or lenguado (sole) is also used. Many Peruvian cevicherías serve a small glass of leche de tigre or leche de pantera as an appetizer, which is a small quantity of the lime juice marinade. In its classical version, ceviche is a very simple dish: fresh sliced fish (white meat fish is better), freshly squeezed key lime juice, sliced onions, salt and chile (ají limo or rocoto)
From www.gogeometry.com/incas/peruvian_cuisine_ceviche_cebiche...
Take a look at the video, narrated by Gaston Acurio, a Peruvian Culinary Genius...