View allAll Photos Tagged taparrabo
Canon EOS 6D - f/4 - 1/40sec - 45mm - ISO 1000
This photo was taken on 9 May 2015 at an exhibition in the Gemeentemuseum The Hague of the photo art of Anton Corbijn, born 20 May 1955.
- Anton Corbijn is an internationally celebrated Dutch photographer, music video director, and film director. He is most famous for his work with Joy Division, U2, Nirvana and Depeche Mode.
Nowadays he’s also a film director and has three feature length films to his name: Control (2007), The American (2010) and A Most Wanted Man (2014). Not many people realise he also directed the stunning video for Nirvana’s Heart-Shaped Box.
more info here: en.wikipedia.org/wiki/Anton_Corbijn
- Corbijn's photo of David Bowie (1947-2016) in loincloth was taken in Chicago 1980. David, he was a HERO forever and ever !
On the left photo is Blixa Bargeld.
Esta foto esta tomada en Jaipur (India).
Hay gente diversa e interesante en nuestro alrededor, en mis fotografías intento implicar al espectador en un sentimiento emotivo, tratando de que vea a las personas que en un continuo movimiento, a primera vista nos pasan desapercibidas.
Himba és el nom d'una ètnia de nadius de la regió àrida de Kunene (Kaokoland) al nord de Namíbia. Els himba són l'únic grup de nadius de Namíbia que encara conserva l'original estil de vida que tenia des de fa segles. No porten roba, a part d'un bàsic tapall, però usen gran quantitat d'ornaments a l'estil de collarets i braçalets.
Himba es el nombre de una etnia de nativos de la región árida de Kunene (Kaokoland) al norte de Namibia. Los himba son el único grupo de nativos de Namibia que aún conserva el original estilo de vida que tenía desde hace siglos. No llevan ropa, aparte de un básico taparrabos, pero usan gran cantidad de ornamentos al estilo de collares y brazaletes.
Himba is the name of an ethnic group native to the arid Kunene (Kaokoland) north of Namibia. The Himba are the only group of native people of Namibia that still retains the original style of life that had for centuries. They do not wear clothes except a loincloth basic, but use lots of ornaments style necklaces and bracelets.
Guardian of ruin.
Gardien de ruine.
3 mai 2022.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA: Jean-Philippe RAMEAU - Tristes apprêts (Castor et Pollux).
Sabine Devieilhe, soprano.
Les Ambassadeurs, dir. Alexis Kossenko
Waiting for hot days.
En attente des jours chauds.
18 Août 2022.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #beyourself #crazy #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #notperfectbody #forestpath #mormal #foretdemormal
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA: Gjallarhorn - I Riden Så
Fotografía tomada cunha Sony Digital Mavica MVC-FD7 no 8 de agosto de 1998.
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA: Pietro Mascagni - Cavalleria Rusticana, Intermezzo
Os himba son un pobo seminómade, criadores de ganado Deica relativamente fai pouco tempo, debido ás duras condicións climáticas da rexión, os himba lograron manterse relativamente illados do exterior, e non foron aínda moi influenciados por elementos culturais importados. Isto, non obstante, está a trocar debido ao aumento no fluxo de turistas dende a independencia de Namibia en 1990. Os doces, que os turistas lle regalan aos nenos (causándolles carie), e o alcohol son elementos novos para os himba; homes que se alcoholizaron recentemente, recorreron a converterse en pedichons (o que era descoñecido entre os himba) para poder obter dos turistas os recursos para seguir comprando alcohol.
Os himba non levan roupa, á parte dun básico taparrabos, pero usan gran cantidade de ornamentos ao estilo de colares e brazaletes. As mulleres distínguense polos arrevesados estilos con que arranxan a súa cabeleira. Adicionalmente, co obxecto de protexerse do intenso sol, as mulleres untan o seu corpo cunha substancia feita mesturando ocre, manteiga e herbas, a cal lles dá a súa pel unha característica cor avermellada
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA:
J. P. Rameau: Les Indes Galantes, RCT 44: "Forêts paisibles" (Les sauvages)
I think there is someone who is not very dressed behind me.
Je crois qu'il y a quelqu'un qui n'est pas très habillé derrière moi.
18 Août 2022.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #foretdemormal
(c) Mariano Raffo, todos los derechos reservados, prohibido hacer uso de este material sin consultar al autor ♫ All rights reserved
pelelacine@gmail.com
Alone on the side of the road.
Seul sur le bord du chemin.
09 Août 2022.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #foretdecault #dunesdecault #beach #sand
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA: Charpentier - Sonate à huit (parte primeira)
Rest in the tree.
Repos dans l'arbre.
3 mai 2022.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods
On a tree trunk.
Sur un tronc.
1 Juin 2021.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods
When will the beneficial warm light return?
À quand le retour de la lumière chaude bienfaisante?
23 Septembre 2022.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #beyourself #crazy #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #notperfectbody #forestpath #mormal #foretdemormal
Las Ama eran submaniristas que se dedicaban a la recolección de perlas. Normalmente eran mujeres. La tradición japonesa sostiene que la práctica de las ama puede tener unos 2,000 años de antigüedad. Una tradición que perduró hasta los años 60 del siglo XX. Las ama se zambullían llevando sólo un taparrabos, sin gafas, tubo o tanques de aire. Aunque dependiendo de la región, lo hacían con máscaras, aletas y trajes de buzo que cubrían el torso. En la actualidad sólo se pueden ver las Ama como atracción turística, llevando un traje blanco y semitransparente.
Las Ama son conocidas por la recolección de perlas pero antiguamente se dedicaban a la búsqueda de comida: algas, langostas, pulpos, etc.
Las Ama podían trabajar hasta una edad avanzada ya que podían aguantar más tiempo bajo el agua que las jóvenes. Existe la creencia en Japón que las mujeres se adaptan mejor a este trabajo ya que pueden mantener el cuerpo caliente, bajo el agua fría, más tiempo que los hombres. /
Ama are Japanese divers, famous for collecting pearls. The majority of ama are women. Japanese tradition holds that the practice of ama divers may be 2,000 years old. Traditionally, and even as recently as the 1960s, ama dived wearing only a loincloth. Even in modern times, ama dive without scuba gear or air tanks, making them a traditional sort of free-diver. Depending on the region, ama may dive with masks, fins, and torso-covering wetsuits at the most. Only divers who work for tourist attractions use white, partially transparent suits.
Ama are famous for pearl diving, but originally they dove for food like seaweed, shellfish, lobsters, octopus, and sea urchins, and oysters which sometimes have pearls.
Ama divers can keep diving well into old age. The older divers are generally able to stay submerged longer than the younger. Usually they also have another job, typically working on a farm.
Japanese believe that the majority of ama are women because of how their bodies differ from men: The fat on a female body is distributed differently to men, which ensures that they can stay warmer in colder water.
"I want my land back NOW!!" (¡Quiero mi tierra devolvió AHORA!)
He cooperated for this photo, but maintained the same high level of enthusiasm day after day for hours at a time. At about the time this photo was taken, the boss of the man on the loincloth (who had signed but not implemented an agreement to return the land) died in a plane crash.
The phrase "500 Years of Oppression, 500 Years of Resistance" was suggested by a Native American man upon seeing this photo at one of my book signing events.
Fotografía tomada cunha Sony Digital Mavica MVC-FD7 no 17 de agosto de 1998.
O home montés, home salvaxe ou home piloso é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra.
MÚSICA: J. P. Rameau - Les Indes galantes (Rondeau des sauvages)
Himba és el nom d'una ètnia de nadius de la regió àrida de Kunene (Kaokoland) al nord de Namíbia. Els himba són l'únic grup de nadius de Namíbia que encara conserva l'original estil de vida que tenia des de fa segles. No porten roba, a part d'un bàsic tapall, però usen gran quantitat d'ornaments a l'estil de collarets i braçalets.
Himba es el nombre de una etnia de nativos de la región árida de Kunene (Kaokoland) al norte de Namibia. Los himba son el único grupo de nativos de Namibia que aún conserva el original estilo de vida que tenía desde hace siglos. No llevan ropa, aparte de un básico taparrabos, pero usan gran cantidad de ornamentos al estilo de collares y brazaletes.
Himba is the name of an ethnic group native to the arid Kunene (Kaokoland) north of Namibia. The Himba are the only group of native people of Namibia that still retains the original style of life that had for centuries. They do not wear clothes except a loincloth basic, but use lots of ornaments style necklaces and bracelets.
The hunt.
À l'affût.
7 Septembre 2021.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods
🇫🇷 Traditionnellement les femmes himbas se teignent la peau en rouge avec une pommade réalisée à base de graisse de vache et de poudre d'ocre rouge.Cet onguent dont l'enduisage fait partie des critères de beauté féminins leur permet également de se protéger de l'ardeur du soleil, de la sécheresse de l'air et des insectes. Leurs cheveux sont coiffés en tresses lisses et épaisses, enduites également de la même substance
Les Himbas, hommes et femmes, sont vêtus d’un simple pagne en cuir et se fabriquent des sandales avec des pneus de voitures.
Les hommes portent eux, après la circoncision une queue de cheval avec le reste du crâne rasé, qu'ils recouvrent après le mariage d'un bonnet en coton
🇬🇧 raditionally, Himbas women dye their skin red with an ointment made from cow fat and red ochre powder, an ointment that is part of the feminine beauty criteria and protects them from the heat of the sun, the dryness of the air and insects. Their hair is plaited in thick, smooth braids, also coated with the same substance.
The Himbas, both men and women, wear a simple leather loincloth and make sandals from car tyres.
After circumcision, the men wear a ponytail with the rest of their head shaved, which they cover with a cotton cap after marriage.
🇩🇪 Die Himba-Frauen färben ihre Haut traditionell rot mit einer Salbe aus Kuhfett und rotem Ockerpulver, mit der sie sich vor Sonneneinstrahlung, trockener Luft und Insekten schützen und die zu den weiblichen Schönheitskriterien gehört. Ihre Haare werden zu glatten, dicken Zöpfen frisiert, die ebenfalls mit der gleichen Substanz bestrichen werden.
Die Himbas, Männer und Frauen, sind mit einem einfachen Lendenschurz aus Leder bekleidet und machen sich Sandalen aus Autoreifen.
Die Männer tragen nach der Beschneidung einen Pferdeschwanz mit kahlgeschorenem Kopf, den sie nach der Hochzeit mit einer Baumwollmütze bedecken
🇪🇸 radicionalmente, las mujeres himbas se tiñen la piel de rojo con un ungüento a base de grasa de vaca y polvo de ocre rojo, ungüento que forma parte de los criterios de belleza femenina y las protege del calor del sol, la sequedad del aire y los insectos. Llevan el pelo trenzado en trenzas gruesas y lisas, también recubiertas de la misma sustancia.
Los himbas, tanto hombres como mujeres, llevan un sencillo taparrabos de cuero y fabrican sandalias con neumáticos de coche.
Tras la circuncisión, los hombres llevan una coleta con el resto de la cabeza rapada, que cubren con un gorro de algodón después del matrimonio.
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA: Jean-Marie Leclair - Ouverture (Récréation de musique, opus 8)
Not yet in full confidence.
Pas encore en pleine confiance.
19 Avril 2022.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods #garden #jardin
My back will be back.
Je reviendrai.
17 Juin 2022.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #beyourself #crazy #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #notperfectbody #forestpath #mormal #foretdemormal
Rando N°87.
17 mai 2022.
13Km98 - 2H48
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods #lannevaate #ländtyg
Miss you Miss Summer.
Tu me manques Mademoiselle Summer.
09 Août 2022.
.
.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #beyourself #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #foretdecault #dunesdecault #beach #sand #sea #mer
Waiting.
.
En attente.
.
18 Août 2022.
.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #foretdemormal
Más información sobre este artista y muchos más en nuestra sección "Arte en la red":http://www.casamerica.es/arte-en-la-red
A sure step.
D'un pas assuré.
3 mai 2022.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods
After protesting naked almost every day in Mexico City from 2002 to 2008, clothed (after being beaten by the police) in 2009, and naked again in Veracruz in 2010, the government finally agreed to return their illegally seized land in August 2010.
Upon being shown this montage in November 2008, the demonstrators agreed that this is what they wanted, to be back farming on their own land in Veracruz, Mexico. NOT migrating to the US.
Update June 2011: it is not clear how much of the agreement has actually been carried out. The 400 Pueblos have been banned from Mexico City since late 2009 but have held sporadic demonstrations in Veracruz and elsewhere during 2010 and 2011.
Visit bookstore.xlibris.com/Products/SKU-0057707017/The-Movemen... for a book with the full story of these courageous protests. "The Movement of the 400 Pueblos of Veracruz -- When Your Body Is Your Only Weapon" is also available from on-line booksellers and bookstores.
A short break.
Une petite pause.
12 Août 2021.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods
Just to see what I look like with an 80-day beard. Waiting for warmer air.
Juste pour voir à quoi je ressemble avec une barbe de 80 jours. En attendant un air plus chaud.
5 Avril 2023.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #beyourself #crazy #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #notperfectbody
Jorge Andrade, Chemi Romero, Santos Martínez, Jarumi Martínez, Jean Sánchez y José Carlos Alonso durante grabación en cima de Nindó Tokoxo (Cerro de la Adoración), en Huautla de Jiménez, Oaxaca
A path mapped out.
Un chemin tracé.
20 Juillet 2021.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #woods #hiking #hikingbarefoot #barefoothiking #happiness #earthing #earthingen #primitivecloth #loinclothlife #loincloths #piedsnus #mormal #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #woods #foretdecault #dunesdecault #beach #sand
Ready!
Prêt!
3 Août 2017.
.
.
.
#ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #shirtlessguys #summer #primitive #tarzan #hiking #beyourself #crazy #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #torsenu #notperfectbody #forestpath #mormal #foretdemormal
In 2023, towards a new horizon? ... But probably not.
En 2023, vers un nouvel horizon? ...Mais probablement pas.
09 Août 2022.
#2023 #ふんどし #rahan #loincloth #barefoot #primitive #tarzan #hiking #beyourself #crazy #hikingbarefoot #happiness #earthing #primitivecloth #loincloths #piedsnus #forest #caveman #ハイキング #pagne #hikingloincloth #taparrabo #notperfectbody
Ver grande sobre fondo negro I View large on black
El bueno de Ángel camuflándose tras la fronda del paso de la borriquilla, cual tarzán contemporáneo (solo te falta el taparrabos).
Mas fotos en éste monográfico:
Mas fotos en éste monográfico:
O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.
MÚSICA: M. A. Charpentier - Sonate à huit (parte segunda)